To jest bajka i niebajka. Sporo w niej prawdziwych historii, prawdziwych radości, prawdziwych strachów i emocji. Sporo w niej dobrych i nie najlepszych ludzi oraz mnóstwo psów.

Pięknych, rasowych, wzorowo szkolonych. I brzydełek, mieszańców kompletnych.

To jest bajka o Mini.

Ta suczka od urodzenia wyglądała jak z bajki. Może nawet jak z innej planety. Króciutkie nóżki, długi, zwykle rozwiany włos, a nie sierść, ogon sterczący jak chorągiew, komiczne i całkiem spore uszy, które prawie nigdy nie opadały. Do tego czarne bystre oczka i nosek podobny do guzika. I można by pomyśleć, że guzik przez te długie włosy widziała, ale Mini była urodzoną obserwatorką. Niestety, urodziła się w domu, w którym nikt tego kompletu psich zalet nie cenił.

Mini była podwórkowym wypadkiem przy pracy. Jedynaczka, co w psich rodzinach zdarza się niezwykle rzadko. Nie miała radosnych, szczenięcych chwil pełnych beztroskich zabaw. Nie znała rąk, które głaszczą, pieszczą i czeszą. Nie słyszała cmokania, gwizdania i nawoływania. Nie miała nawet imienia.

Miała natomiast charakter. Niezwykły od urodzenia. I z tym niezwykłym charakterem, w tym domu bez serca, postanowiła zasłużyć na miłość.

Błyskawicznie wykombinowała kilkumiesięcznym rozumkiem, że skoro liczy się praca, ona będzie pracować najciężej.

I rzeczywiście ruszyła do roboty. Niestety, nie razem z mamą stróżującą przy bramie. Nie z kocią brygadą polującą na myszy.

Mini przepracowała pierwszy dzień w szczenięcym życiu na własną rękę – czy raczej łapę.

Nieuczona i nieszkolona, musiała polegać na psiej intuicji. A ponieważ pozostałe podwórzowe zwierzęta przeganiały ją z kąta w kąt, maleńka blond sunia w poszukiwaniu pracy wpadła do domu. Tam chyba sporo było do roboty, bo nie widziano jej aż do wieczora.

Wieczorem natomiast całe psio-kocio-końskie stado usłyszało, i ją, i właścicieli.

Za pięć rozprutych poduch, za puch unoszący się w całej kuchni, za dwie zawleczone do ogrodu kołdry (które Mini najwyraźniej postanowiła przewietrzyć), za niezliczoną liczbę skarpet, no i za buty! Zwłaszcza za buty!!!

Kara.

A kara w takim domu to nie żarty. Zero łaszenia się, skowytu i przepraszania. Żadnego merdania ogonem. Ta kara była jak koniec świata. Pierwszy dzień pracy był ostatnim dniem w domu. Mini wyleciała. Serio. Półroczny szczeniak stracił dom, a kiedy wylatywał za bramę, zdążył jedynie usłyszeć szczek matki:

Nie zamierzała.

Nikt nie wie, ile dni, tygodni i miesięcy spędziła na dworze. Spod ilu bram ją przeganiano. Ile Burków szczerzyło zęby, gdy ona szczękała z zimna swoimi ząbkami, prosząc o miejsce przy misce.

Żaden z domów jej nie chciał. W żadnym nie zrobiono jej miejsca, mimo że Mini zajmowała go naprawdę niewiele.

Spała w przydrożnych chaszczach, wciskała się w nie, bo szukała ciepła. Rano ruszała dalej. Od bramy do bramy. Na niemal każdej – narysowany pies. Dumny i groźny. A obok napis: „Uwaga, zły pies”. I Mini bardzo uważała. No jasne, że nie umiała czytać, ale świetnie kojarzyła fakty. Jak psi portrecik wisi i grozi, znaczy, że nie szukają nikogo do psiej pracy.

Burki broniły swoich bud i domów, swoich nie zawsze przytulnych kątów, broniły, bo się bały, że jak nie przegonią tego długowłosego blond szczeniaka, to on zajmie ich miejsce. Broniły często ze strachu. Wcale nie były groźne. Bywały za to często głodne. Znały okolicę i wiedziały, że psów jest wokół więcej niż otwartych domowych drzwi. Widziały niejednego bezpańskiego zwierzaka. Nigdy tak małego jak Mini, więc gdy mijała kolejne bramy, zerkały na nią z pewnym podziwem, ale nie wpuścił jej do siebie żaden z nich.

A ona po tygodniach włóczęgi nie była już ani dzielna, ani blond. Długie włosy zwinęły się w przedziwne psie dredy, na czubku łebka zamiast grzywki sterczał komiczny kołtun, uszy opadły pod ciężarem polnych rzepów, a ogon nie przypominał chorągwi walecznego hufca. Ogon był po prostu bardzo smutny. Bo psi ogon to psi nastrój, a z nastrojem u Mini było kiepsko.

Bardzo kiepsko było także ze zdrowiem.

Korzonkowa dieta jest dobra dla dzików. Psy na korzonkach długo nie wytrzymają. W śmietnikach rzadko zdarzały się niedojedzone resztki. To nie była bogata okolica, Burki wylizywały miski do czysta.

Mini nie miała szans. Ani na dom, ani na to, by przeżyć zimę i doczekać wiosny.

Zamiast wiosny przyszła Wielkanoc. Zwykle zielona, tym razem przywitała wszystkich lekkim śniegiem i lekkim przymrozkiem. Mini nie miała pojęcia o Wielkanocy, ale dla naszej suni to też była wielka noc. Wielka i ciężka. Króciutkie nóżki nie chciały nieść, na każdej były rany, kompletnie zdarte psie poduszeczki przypominały już podeszwy starych, znoszonych butów. Spod skołtunionej grzywki niewiele widziała. Zwykle czujna, przestała nasłuchiwać, przestała się nawet bać nocnych hałasów. Wlokąc łapę za łapą, zasnęła.

Śnił jej się dom.

I to jaki! Dom wielki i ciepły, wesoły i pachnący. Parująca miseczka pełna tajemniczych pyszności. Dom pełen miękkich poduch. Pełen butów. Leżała na czymś mięciutkim i bała się drgnąć.

Leżała cichutko. A jednak! Ktoś usłyszał, może zobaczył, zaraz podejdzie, przegoni, postraszy…

Leżała, ale nic złego nie nadchodziło. W dodatku cały czas pięknie pachniało.

Zapach nie zmyli nigdy psiego nosa. Nawet tak zmęczonego wąchaniem. Pachniało pysznie. Ale pachniało też niebezpiecznie. Domem, jedzeniem i… kolejnymi psami.

Mini zerknęła. Raz. Drugi raz nie był potrzebny, bo dom, pod którym przypadkiem zasnęła, był ogromny. Większy niż te Burkowe, większy niż ten, w którym została mama, większy nawet niż ten we śnie…

To był dom, spod którego chciała prysnąć jak najprędzej. Duży dom to duże i wyjątkowo groźne psy.

I pewnie prysnęłaby, gdyby nie te łapy.

Zbyt zmęczone.

Pomyślała, że zostanie pod tym domem na zawsze.

I została.

Nie pod domem. W domu. W salonie. Na szarej welurowej kanapie. Wśród poduch miękkich jak marzenie.

Wśród psów, które przyjęły ją do stada, i ludzi, których serca byty tak duże, że bezdomny szczeniak ważący trzy kilogramy

Wszystko, co stało się od tamtej wielkiej nocy, było jak bajka. Głosy, które słyszała wokół, były łagodne. Ręce wyciągały się do głaskania, nigdy do bicia. I wyciągały się do karmienia. Dostała własną miskę, do której pierwszego dnia nie miała odwagi podejść. Zwykle misek broniły przed nią inne psy. Dostała miniobrożę.

I dostała imię. Mini. I dostała maxi dom.

Dom nad domy. Nie kąt na podwórzu. Dostała wszystkie zakątki kuchni, sypialni, łazienek i gabinetu. Pokoje pełne dziecięcych zabawek i garderobę pełną butów. Psie chrupki i ludzkie smakołyki.

Psich przyjaciół i ludzką rodzinę.

Nie od razu umiała sobie radzić z nadmiarem szczęścia. Słabość do miękkich poduszek została jej na zawsze. Buty w tajemniczy sposób schodziły się w nocy w jednym miejscu, na posłaniu Mini. Nie każdy but wracał na miejsce w całości. Nigdy nie dostała nawet klapsa. Psie dzieciństwo miała tak ciężkie, że każdy w pachnącym domu wiedział, że Mini karać nie wolno. A ponieważ był to dom owczarka Maxa, labradorki Soni, kundla Kluchy, czekoladowej rasowej Nany, bystra Mini już po paru tygodniach zorientowała się, że ten dom pachnie miłością do psów. I że psom w tym domu wolno wiele. Co tam buty i poduchy czy nadgryziona zamszowa rękawiczka. Można nawet potwornie głośno ujadać w sobotę o świcie.

Urodziła się pechowcem, została szczęściarą. Szczeniarą szczęściarą.

Dziś ma sześć lat. Jest nieznośnie rozpuszczona i wciąż przezabawna.

Jest wierna – nie jak pies, tylko jak najlepszy przyjaciel.

Jest głośna jak dzwonek alarmowy. I po latach walki z kołtunami w iei długich blond włosach została ostrzyżona. Na terierka. Po trzech godzinach tańca z nożycami tak wyszło. I Mini nosi tę terierkową fryzurę dumna jak paw.

Tup, tup, tup i na końcu takie dziwne szuuuuu… Coś biegało po strychu. Zaniepokojone patrzyłyśmy w górę.

– Babciu, co to?

– To nic, tylko myszy harcują. Rozpanoszyły się po całym domu. Muszę ustawić pułapkę i zabrać na strych kota Tygryska. Już on tam zrobi porządek!

– Babciu, ale to nie brzmiało jak mysie łapki, tylko jak kroki.

Bo-bo-boję się. Ze strachu Kasia aż zaczęła się jąkać.

– Może to duchy? Sama mówiłaś, że duchy istnieją i że jednego spotkałaś w krzaku bzu – szeptała Ewa.

– Nie pleć bzdur, to były takie żarty. Chciałam was trochę postraszyć. Śpijcie, dziewczynki.

To tylko myszy.

Strach ma strasznie wielkie oczy,

strasznym wzrokiem wokół toczy…

Lecz gdy go za uszkiem głaszczę,

w śmieszny pyszczek zmienia paszczę.

Coś dziwnego z nim się dzieje –

łagodnieje i maleje,

mruży swoje kocie oczy

i w ogóle jest uroczy!

Strach ma strasznie wielkie oczy,

strasznym wzrokiem wokół toczy,

lecz ty dłużej się nie wahaj

i po prostu przytul stracha!

(Wiersz Małgorzaty Strzałkowskiej, Przytul Stracha)

Copyright for the Polish edition © 2014 Burda Publishing Polska Sp. z o.o. Spółka Komandytowa

Copyright for the text © 2014 Wojciech Zawioła, Sergiusz Ryczel, Dorota Wellman, Justyna Pochanke, Marta Kuligowska, Tomasz Sianecki, Maja Popielarska, Omenaa Mensah, Agnieszka Cegielska, Anita Werner

Julian Tuwim’s text © Fundacja im. Juliana Tuwima i Ireny Tuwim, Warszawa 2006

Copyright for the illustrations © 2014 Aneta Dmowska

Wydanie I

Burda Publishing Polska Sp. z o.o. Spółka Komandytowa
02-674 Warszawa, ul. Marynarska 15

Dział handlowy:
tel. (48) 22 360 38 38
fax (48) 22 360 38 49

Sprzedaż wysyłkowa:

Dział Obsługi Klienta, tel. (48) 22 360 37 77

Korekty: Redaktornia.com, Zofia Smuga
Okładka i ilustracje: Aneta Dmowska
Redaktor prowadząca: Agnieszka Radzikowska
Redaktor techniczny: Mariusz Teler
Skład i łamanie: Małgorzata Skuza

ISBN: 978-83-7778-925-4

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

www.burdaksiazki.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.