Tytuł oryginału: Mount Dragon

Copyright © 1996 by Douglas Preston & Lincoln Child

All rights reserved

Copyright for the Polish Edition © 2011 G + J Gruner + Jahr Polska

Sp. z o.o. & Co. Spółka Komandytowa

02-674 Warszawa, ul. Marynarska 15

Dział handlowy: tel. 22 360 38 41-42

Sprzedaż wysyłkowa: tel. 22 607 37 77

Redakcja: Teresa Kowalewska

Korekta: Bronisława Dziedzic-Wesołowska

Projekt okładki: Wioletta Wiśniewska

Zdjęcie na okładce: Shutterstock

Opracowanie map: Joanna Kopka

Redakcja techniczna: Mariusz Teler

Redaktor prowadząca: Agnieszka Koszałka

ISBN: 978-83-7778-375-7

Skład i łamanie: Katka, Warszawa

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Laboratorium jest fikcją literacką. Korporacja GeneDyne, Foundation for Genetic Policy, Holocaust Memorial Fund, Holocaust Research Foundation, hemocyl, Pur-Blood, X-FLU – oraz oczywiście samo Mount Dragon – są wytworami wyobraźni autora. Wszelkie podobieństwo tych i innych nazw wymienionych w książce do istniejących instytucji jest czysto przypadkowe. Wszystkie opisane osoby i wydarzenia są fikcyjne. W podanych programach badawczych i procedurach nie należy doszukiwać się żadnego podobieństwa do stosowanych przez jakiekolwiek korporacje, instytucje, uczelnie, ministerstwa lub służby rządowe.

Jerome’owi Prestonowi Seniorowi

D.P.

Luchie, moim rodzicom i Ninie Soller

L.C.

Podziękowania

Przede wszystkim dziękujemy naszym agentom literackim, Harveyowi Klingerowi i Matthew Snyderowi. Wznosimy na waszą cześć toast najlepszą szkocką whisky. Nigdy nawet nie zaczęlibyśmy tej książki, gdyby nie wasza pomoc i zachęta.

Dziękujemy także następującym osobom z Tor/Forge: Tomowi Doherty’emu, udzielającemu nam równie nieocenionego wsparcia; Bobowi Gleasonowi, który wierzył w nas od początku; Lindzie Quinton za ożywcze i słuszne rady marketingowe – a także Natalii Aponte, Karen Lovell i Stephenowi de las Heras za wszelką udzieloną nam pomoc.

Za wsparcie techniczne dziękujemy specjalistom medycznym: Lee Suckno, Bryowi Benjaminowi, Frankowi Calabrese oraz Tomowi Benjaminowi.

Lincoln Child dziękuje Denisowi Kelly’emu – dobremu koledze, wspaniałemu szefowi i wyrozumiałemu słuchaczowi. Dziękuje Juliette za cierpliwość i zrozumienie. A także Chrisowi Englandowi za wyjaśnienie pewnych zawiłości slangu. Trzym się, Chris!

Tony’emu Trischce, z jego przedwojennym fordem granadą i mnóstwem czekoladowych ciasteczek, za koncerty na bandżo, powiernictwo i miłe towarzystwo.

Douglas Preston dziękuje żonie Christine, która aż czterokrotnie przebyła z nim pustynię Jornada del Muerto, a także Selene, która tak bardzo mu pomogła. Aletheia świetnie się spisała, biwakując z nami na pustyni, chociaż miała dopiero trzy latka. Dziękuję za pomoc mojemu bratu Dickowi, autorowi Strefy śmierci. A także redakcjom gazet „Smithsonian” i „New Mexico”, które pomogły sfinansować naszą wyprawę starym hiszpańskim szlakiem przez pustynię Jornada, znanym pod nazwą Camino Real de Tierra Adentro.

Walter Nelson, Roeliff Annon i Silvio Mazzarese towarzyszyli nam w konnej wyprawie po pustyni i byli wspaniałymi kompanami. Ponadto dziękujemy następującym osobom, które uprzejmie pozwoliły nam przejechać przez ich rancza: Benowi i Jane Cainom z Bar Cross Ranch, Evelyn Fite z Fite Ranch, Shane’owi Shannonowi, byłemu zarządcy Armandaris Ranch, Tomowi Waddellowi, obecnemu zarządcy Armandaris, Tedowi Turnerowi i Jane Fondzie, właścicielom Armandaris, oraz Harry’emu F Thompsonowi Jr. z Thompson Ranches. Historyczne informacje Gabrielle Palmer były bardzo pomocne – jak zwykle.

Specjalne podziękowania należą się Jimowi Ecklesowi z poligonu rakietowego w White Sands za pamiętną wycieczkę po ogromnym, obejmującym 5000 kilometrów kwadratowych terenie. Przepraszamy za swobodę, z jaką potraktowaliśmy rzeczywistość, opisując White Sands, który niewątpliwie jest jednym z najlepiej dowodzonych (z troską o środowisko) wojskowym poligonem w kraju. Oczywiście na terenie poligonu rakietowego White Sands nie ma takiego miejsca jak Mount Dragon.

Dziękujemy też wszystkim ludziom, którzy pomogli nam przy pisaniu Laboratorium, oraz autorom innych książek: Jimowi Cushowi, Larry’emu Bemowi, Markowi Gallagherowi, Chrisowi Yango, Davidowi Thomsonowi, Bayowi i Ann Rabinowitzom, Bruce’owi Swansonowi, Edowi Semple’emu, Alainowi Montourowi, Bobowi Wincottowi, uczestnikom forum literackiego CompuServe, a także innym, zbyt licznym, aby ich tu wymienić. Ta książka powstała dzięki waszemu entuzjazmowi.

Nasze symbole krzyczą do Wszechświata

I lecą niczym strzały łowcy.

W nocne niebo.

Lub wbijają ostre groty w ciało.

Pędzą jak pożar przez równiny,

Gnając bizony.

Franklin Burt

Jedno okno na Apokalipsę to więcej niż potrzeba.

Susan Wright/Robert L. Sinsheimer,

„Bulletin of Atomie Scientists”

Wstęp

Dźwięki rozchodzące się nad długim zielonym trawnikiem były tak słabe, że mogłyby być krakaniem wron w pobliskim lesie lub porykiwaniem muła na odległej farmie po drugiej stronie rzeki. Prawie nie zakłócały ciszy wiosennego poranka. Trzeba było bardzo uważnie się w nie wsłuchać, by nabrać pewności, że to krzyki.

Masywny budynek administracji Featherwood Park był na pół skryty wśród starych krzewów bawełny. Spod frontowego wejścia powoli ruszył prywatny ambulans, chrzęszcząc oponami na żwirowym podjeździe. Gdzieś z sykiem zamknęły się automatyczne drzwi.

W bocznej ścianie budynku znajdowały się niepozorne białe drzwi dla personelu. Lloyd Fossey podszedł do nich i machinalnie wprowadził kombinację cyfr na panelu szyfrowego zamka. Próbował zachować w pamięci dźwięki tercetu fortepianowego e-moll Dworzaka, ale po chwili zrezygnował. Tutaj, wewnątrz budynku, krzyki były o wiele głośniejsze.

W rejestracji dzwoniły telefony, na biurku zalegały sterty papierów.

– Dzień dobry, doktorze Fossey – powiedziała pielęgniarka.

– Dzień dobry – odparł, przyjemnie zdziwiony, że w tym zamieszaniu zdołała obdarzyć go uśmiechem. – Widzę, że mamy tu dziś ruch jak na Grand Central.

– Z samego rana przybyło dwóch, trzask-prask, jeden za drugim – wyjaśniła, jedną ręką wypełniając formularz, a drugą podając mu listę. – A teraz ten. Sądzę, że już pan o nim wie.

– Trudno go nie słyszeć. – Fossey wziął listę, sięgnął do kieszeni po pióro i zawahał się. – Czy ten hałaśliwy gość jest mój?

– Nie, doktora Garriota – odparła pielęgniarka i spojrzała na niego. – Pański jest pierwszy z tych na liście.

Gdzieś otwarły się drzwi i nagle znów rozległy się wrzaski, teraz znacznie głośniejsze, z kontrapunktem innych głosów. Potem drzwi znów się zamknęły, odcinając wszystkie dźwięki.

– Chciałbym zobaczyć tego ostatniego przyjętego – oświadczył Fossey, oddając listę i sięgając po kartę przyjęć. Pospiesznie przejrzał ją, notując w pamięci płeć, wiek i jednocześnie usiłując odtworzyć akordy andante Dworzaka. Zatrzymał wzrok na napisie „Oddział zamknięty”.

– Widziała pani tego pierwszego? – zapytał. Pielęgniarka przecząco pokręciła głową.

– Powinien pan porozmawiać z Willem. Zabrał go na dół prawie godzinę temu.

Oddział zamknięty szpitala Feather wood Park miał tylko jedno okno. Znajdowało się ono w pomieszczeniu strażnika i wychodziło na schody wiodące na dół, do piwnicy oddziału drugiego. Doktor Fossey nacisnął przycisk dzwonka i za grubą pleksiglasową szybą ujrzał bladą twarz i rozczochrane włosy Willa Hartunga. Po chwili zniknął i drzwi otworzyły się z odgłosem przypominającym huk strzału.

– Jak się pan ma, doktorze – powitał Fosseya strażnik, wchodząc za kontuar i odkładając na bok egzemplarz sonetów Szekspira.

– „Szczęsnym zaiste, panie W.H.” – odparł lekarz, zerknąwszy na książkę.

– Ma pan poczucie humoru, doktorze Fossey. Marnuje się pan w tym zawodzie. – Hartung podał mu listę, głośno pociągając nosem. Na drugim końcu kontuaru jakiś nowy pielęgniarz wypełniał karty chorobowe.

– Może mi pan coś powiedzieć o porannym pacjencie? – zapytał Fossey, podpisując listę i oddając ją Hartungowi.

Will wzruszył ramionami.

– Starszy gość. Nie miał ochoty na rozmowę. – Znów wzruszył ramionami. – Nic dziwnego, zważywszy, że niedawno podano mu haldol.

Fossey zmarszczył brwi i wyciągnął spod pachy kartę pacjenta. Tym razem dokładnie przeczytał wpis.

– Mój Boże! Sto miligramów w ciągu dwunastu godzin.

– Zdaje się, że w Albuquerque General uwielbiają psychotropy – mruknął Will.

– No cóż, przepiszę lekarstwa po badaniu wstępnym – powiedział Fossey. – A na razie dość haldolu. Nie potrafię zebrać wywiadu od sztywniaka.

– Jest w szóstce – oświadczył Will. – Zaprowadzę pana.

Na kolejnych drzwiach wymalowany dużymi czerwonymi literami napis ostrzegał: UWAGA! NIEBEZPIECZEŃSTWO UCIECZKI. Nowy pielęgniarz wpuścił ich do środka, głośno wciągając powietrze przez przednie zęby.

– Znasz moje zdanie na temat umieszczania nowo przybyłych na oddziale zamkniętym przed dokonaniem badań wstępnych – powiedział Fossey, gdy ruszyli pustym korytarzem. – Pacjent może nabrać uprzedzeń, co z góry postawi nas na straconej pozycji.

– Przykro mi, doktorze, ale to nie moja decyzja – odparł Will, przystając przed odrapanymi czarnymi drzwiami. – Ci z Albuquerque bardzo na to nalegali. – Otworzył drzwi, odsunął ciężką zasuwę i zawahał się. – Mam wejść z panem? – zapytał.

Fossey potrząsnął głową.

– Zawołam pana, jeśli stanie się nadpobudliwy.

Pacjent leżał na wznak na noszach, ramiona miał wyciągnięte wzdłuż boków, nogi wyprostowane. Stojąc w drzwiach, Fossey nie mógł dostrzec całej jego twarzy – widział jedynie wydatny nos i sterczący podbródek, pokryty szczeciną parodniowego zarostu. Cicho zamknął drzwi i ruszył naprzód. Wykładzina podłogowa amortyzowała jego kroki. Nie odrywał oczu od leżącego. Pierś mężczyzny unosiła się w regularnym oddechu pod krzyżującymi się na niej grubymi brezentowymi pasami noszy. Trzeci pas przytrzymywał nogi mężczyzny, spętane w kostkach rzemiennymi jarzmami.

Fossey zatrzymał się, odchrząknął i zaczekał na reakcję.

Zrobił krok naprzód, potem jeszcze jeden, obliczając w myślach. Czternaście godzin od opuszczenia Albuquerque General. Haldol powinien już przestać działać.

Ponownie chrząknął.

– Dzień dobry, panie… – zaczął, a potem zerknął do karty, szukając nazwiska.

– Doktor Franklin Burt – usłyszał cichy głos z noszy. – Proszę wybaczyć, że nie wstaję, żeby uścisnąć panu dłoń, ale jak pan widzi…

Leżący mężczyzna nie dokończył zdania. Zaskoczony Fossey podszedł i spojrzał na niego z bliska. Doktor Franklin Burt. Znał to nazwisko. Znów spojrzał w kartę, sprawdził pierwszą stronę. No tak: doktor Franklin Burt, biolog molekularny, doktor nauk medycznych, absolwent Johns Hopkins Medical School. Pracownik naukowy Pustynnego Ośrodka Badawczego GeneDyne. Na marginesie ktoś umieścił znaki zapytania obok rubryki „zawód”.

– Doktor Burt? – zapytał z niedowierzaniem, znowu spoglądając na twarz leżącego.

W szarych oczach tamtego pojawiło się zdziwienie.

– Czy ja pana znam?

Twarz była ta sama – trochę starsza oczywiście i bardziej opalona, niż pamiętał, lecz wciąż nie miała śladów, jakie troski i niepokoje pozostawiają na czołach i w kącikach oczu. Mężczyzna miał opatrunek na skroni i mocno przekrwione oczy.

Fossey był wstrząśnięty. Kiedyś wysłuchał odczytu wygłoszonego przez tego człowieka. Podziw dla charyzmatycznego, błyskotliwego wykładowcy wywarł znaczny wpływ na jego karierę zawodową. W jaki sposób ten człowiek znalazł się teraz tutaj, przywiązany do noszy w pokoju o grubo wyścielonych ścianach?

– Jestem Lloyd Fossey, doktorze – przedstawił się. – Kiedyś wysłuchałem pańskiego odczytu na wydziale lekarskim Tale. Później rozmawialiśmy przez jakiś czas. O syntetycznych hormonach…?

Fossey zawiesił głos, w napięciu czekając, aż Burt przypomni sobie tę rozmowę. Po chwili mężczyzna leżący na noszach westchnął i lekko skinął głową.

– Tak. Proszę mi wybaczyć. Pamiętam. Pytał mnie pan o wpływ syntetycznej erytropoetyny na przerzuty.

Fossey poczuł ulgę.

– Pochlebia mi, że pan to pamięta – powiedział.

Burt przez chwilę milczał, jakby szukając właściwych słów.

– Miło mi pana spotkać – powiedział w końcu z nikłym uśmiechem, jakby rozbawiony tą sytuacją.

Fossey pożałował, że nie zdążył przejrzeć historii choroby. Teraz chętnie poznałby dokładnie dotychczasowe diagnozy, szukając jakiegoś wyjaśnienia. Czuł jednak na sobie spojrzenie Burta i wiedział, że starszy kolega podąża za tokiem jego rozumowania. Mimowolnie zerknął na kartę zdrowia, spoglądając na wypełnione rubryki. Natychmiast oderwał od nich wzrok, ale zdążył dostrzec takie określenia, jak „ostra psychoza”… „mania prześladowcza”… „silne neuroleptyki”.

Burt spoglądał na niego spokojnie. Dziwnie onieśmielony, Fossey wyciągnął rękę i sprawdził jego puls, dotykając przegubu skrępowanej ręki. Burt zamrugał oczami, oblizał wyschnięte usta i zrobił głęboki wdech.

– Jechałem na północ z Albuquerque – powiedział. – Wie pan, czym się teraz zajmuję, prawda?

Fossey skinął głową. Kiedy Burt przeszedł do przemysłu i przestał publikować, jak zwykle mówiono o „drenażu mózgów”, stosowanym przez duże korporacje.

– Prowadzimy badania nad zmianami zachowań szympansów. To niewielki projekt, więc sami wykonujemy większość doświadczeń. Korzystam ze sprzętu i pomieszczeń ośrodka GeneDyne w Albuquerque. Opracowaliśmy własny preparat testowy będący syntetyczną pochodną fenocyklidyny w aerozolu.

Fossey ponownie skinął głową. PCP¹ w aerozolu. „Anielski pył” działający jak gaz rozweselający. Dziwny sposób wykorzystania funduszy na badania. Spoglądający mu w oczy Burt uśmiechnął się, a może skrzywił – Fossey nie był tego pewien.

– Mierzyliśmy stosunek wchłaniania preparatu przez pęcherzyki płucne do absorpcji kapilarnej. Właśnie stamtąd wracałem. Byłem zmęczony i nie uważałem. Tuż za Los Lunas zjechałem z drogi do rowu. Nic poważnego. Tyle że zbił mi się pojemnik z aerozolem…

Fossey zrozumiał. No tak, to wszystko wyjaśniało. Wiedział, co nawet mocno rozrzedzony anielski pył może zrobić z człowiekiem. W dużych dawkach PCP wywoływał agresywne zachowania maniakalne. Często to widywał. To wyjaśniało również przekrwione oczy Burta.

Zapadła cisza. Źrenice normalne, nierozszerzone, stwierdził Fossey. Prawidłowa barwa skóry. Lekka tachykardia, ale wiedział, że gdyby on sam leżał przywiązany do noszy w pokoju z drzwiami bez klamki, jego serce też biłoby mocniej. Nie dostrzegał żadnych objawów psychozy.

– Niezbyt dobrze pamiętam, co było potem – dodał Burt i na jego twarzy pojawiło się znużenie. – Nie miałem żadnych dokumentów oprócz prawa jazdy. Arniko, moja żona, jest z siostrą w Venice. Nie mam innej rodziny. Podali mi silne środki uspokajające. Pewnie byłem niezborny…

Fosseya wcale to nie dziwiło. Facet bez dokumentów, ofiara wypadku drogowego, odurzony, być może agresywny, podający się za specjalistę od biologii molekularnej. W której zatłoczonej izbie przyjęć dano by mu wiarę? Łatwiej posłać gościa do czubków. Wydął wargi i pokręcił głową. Idioci.

– Bogu dzięki, że trafiłem do ciebie, Lloyd – powiedział Burt. – To był koszmar, mówię ci. A nawiasem mówiąc, gdzie jestem?

– W Featherwood Park – poinformował go Fossey.

– Tak myślałem – mruknął Burt. – Jestem pewien, że teraz wszystko się wyjaśni. Możecie zadzwonić do Gene-Dyne, jeśli chcecie. Jestem już spóźniony i niewątpliwie martwią się o mnie.

– Zaraz to zrobimy, doktorze Burt – obiecał Fossey.

– Dziękuję ci, Lloyd – odparł Burt, krzywiąc się lekko.

– Coś panu dolega? – zapytał natychmiast Fossey.

– Ramiona – stęknął Burt. – To nic takiego. Trochę mi ścierpły. Za długo byłem przywiązany do noszy.

Fossey zastanawiał się tylko przez chwilę. Działanie PCP minęło, tak samo jak działanie haldolu. Burt nadal spokojnie spoglądał na niego swoimi szarymi oczami. Nie było w nich gorączkowego błysku, typowego dla symulowanego opanowania.

– Zaraz rozepnę pasy na piersi, żeby mógł pan usiąść – powiedział.

Burt uśmiechnął się z ulgą.

– Wielkie dzięki. Rozumiesz, nie chciałem cię o to prosić. Znam zasady postępowania.

– Przepraszam, że nie zrobiłem tego wcześniej, doktorze Burt – powiedział Fossey, pochylając się nad pasem i odpinając klamrę.

Przeprowadzi kilka rozmów telefonicznych i wyjaśni tę niefortunną pomyłkę. Potem powie kilka słów lekarzowi z izby przyjęć Albuquerque General. Pas był mocno zapięty i Fossey przez chwilę się zastanawiał, czy nie wezwać na pomoc Willa, ale zrezygnował. Strażnik ściśle przestrzegał przepisów.

– Teraz jest znacznie lepiej – powiedział Burt. Ostrożnie podniósł się i rozmasował zesztywniałe mięśnie ramion. – Nie masz pojęcia, jak to jest, kiedy leży się tak nieruchomo przez parę godzin. Raz już byłem w takiej sytuacji, kilka lat temu, po plastyce naczyń. Prawdziwe piekło.

Poruszył spętanymi nogami.

– Będziemy musieli przeprowadzić badania, zanim pana wypiszemy, doktorze – oświadczył Fossey. – Zaraz sprowadzę tutaj dyżurnego psychiatrę. Chyba że chce pan najpierw odpocząć.

– Nie, dziękuję – odparł Burt, unosząc jedną rękę z noszy, żeby rozmasować sobie kark. – Zróbmy to od razu. Kiedy znów będziemy na wschodzie, musimy się kiedyś umówić na obiad. Pozna pan Arniko – powiedział i przesunął dłonią po policzku.

Stojąc obok noszy, Fossey usłyszał nagle trzask przypominający odgłos zapalanej zapałki. Podniósł wzrok i zobaczył, że Burt oderwał przyklejony do skroni opatrunek.

– Zaraz założymy panu świeży – powiedział, zamykając teczkę.

– Biedny alfa – mruknął Burt, wpatrując się w zakrwawiony bandaż.

– Słucham? – zdziwił się Fossey i pochylił się, aby obejrzeć ranę.

Burt poderwał się gwałtownie, uderzając głową w jego brodę, a potem ciężko opadł na nosze. Fossey przygryzł sobie język i zatoczył się w tył. W ustach poczuł krew.

– Biedny alfa! – wrzasnął Burt, szarpiąc jarzma na nogach. – BIEDNY ALFA!

Fossey upadł na podłogę i na czworakach zaczął gramolić się do drzwi, wołając Willa. Przeraźliwe wrzaski Burta zagłuszyły jego bełkotliwy krzyk. Will wpadł do izolatki w chwili, gdy Burt ponownie szarpnął się w więzach i runął razem z noszami na podłogę. Szamotał się, szczerząc zęby i usiłując wyrwać nogi z uchwytów.

Wszystko działo się bardzo szybko, ale Fosseyowi wydawało się, że trwa to całą wieczność. Widział, jak Will i pielęgniarz zmagają się z Burtem, próbując podnieść nosze. Burt gryzł teraz swoje przeguby, potrząsając głową jak pies królikiem. Strumień krwi, gęstej jak ślina zmieszana z przeżutym tytoniem, opryskał okulary pielęgniarza. Obaj mężczyźni przycisnęli ramiona Burta do noszy, z całej siły przytrzymując go i usiłując zapiąć grube pasy. Will sięgnął po alarmowy biper. Wrzaski nie cichły ani na chwilę i Fossey wiedział, że nieprędko ucichną.

CZĘŚĆ PIERWSZA

Utknąwszy na kolejnym skrzyżowaniu, Carson zerknął na zegar na desce rozdzielczej. Spóźni się do pracy, po raz drugi w tym tygodniu. US Route 1 ciągnęła się jak zły sen. Zapaliło się zielone światło, ale zanim zdążył przejechać, znów zmieniło się na czerwone.

– Kurwa mać! – warknął i trzasnął dłonią w deskę rozdzielczą. Patrzył, jak deszcz bębni o przednią szybę, i słuchał szurania wycieraczek. Przed sobą widział długi rząd tylnych świateł zapowiadający kolejną przerwę w ruchu. Nigdy nie przyzwyczai się do tych korków, tak samo jak do tego przeklętego deszczu.

Wjeżdżając w ślimaczym tempie na wzniesienie, Carson widział przed sobą białą fasadę znajdującego się kilometr dalej kompleksu GeneDyne w Edison – postmodernistycznego arcydzieła architektury, otoczonego zielonymi trawnikami i sztucznymi sadzawkami. Gdzieś tam w środku czekał na niego Fred Peck.

Włączył radio i powietrze wypełniły pulsujące dźwięki Gangsta Muthas. Kiedy pokręcił gałką, z szumu wydobył się wysoki głos Michaela Jacksona. Carson z niesmakiem szybko wyłączył odbiornik. Są rzeczy gorsze od myśli o Pecku. Dlaczego w tej cholernej dziurze nie mają nawet przyzwoitej stacji z muzyką country?

Kiedy tam dotarł, w laboratorium panował ożywiony ruch. Nigdzie nie było widać Pecka. Carson oblekł swoją chudą postać w fartuch i usiadł przy terminalu, wiedząc, że czas zalogowania zostanie automatycznie zapisany w jego pliku osobowym. Jeśli Peck jest na chorobowym, z pewnością zauważy to, kiedy wróci. No, chyba żeby umarł. To dość interesująca możliwość. Kiedy ostatnio go widział, facet wyglądał na bliskiego zawału.

– Ach, pan Carson – usłyszał za plecami drwiący głos. – Jakże miło z pańskiej strony, że raczył nas pan dziś zaszczycić swoją obecnością.

Carson zamknął oczy i zrobił głęboki wdech, a potem się odwrócił.

Na tle jaskrawego światła jarzeniówek zobaczył pękatą sylwetkę zwierzchnika. Brązowy krawat Pecka nosił ślady spożytej na śniadanie jajecznicy, a pucołowate policzki pokrywały ślady licznych zacięć. Carson wypuścił powietrze przez nos, tocząc z góry przegraną walkę z gęstym zapachem old spice’a.

Był zszokowany, kiedy pierwszego dnia pracy w Gene-Dyne, jednej z największych firm biotechnologicznych na świecie, spotkał tu kogoś takiego jak Fred Peck. W ciągu osiemnastu miesięcy, jakie minęły od tego czasu, Peck nieustannie przydzielał Carsonowi najgorsze prace laboratoryjne. Carson domyślał się, że ma to coś wspólnego z magisterium zrobionym przez Pecka na Syracuse University i z jego własnym doktoratem uzyskanym w MIT². A może Peck po prostu nie lubił ludzi z południowego zachodu.

– Przepraszam za spóźnienie – powiedział ze źle udawanym ubolewaniem. – Utknąłem w korkach.

– W korkach – powtórzył Peck, jakby po raz pierwszy słyszał to słowo.

– Tak – rzekł Carson. – Skierowali…

– Skierowali – powtórzył znowu Peck, naśladując zachodni akcent Carsona.

– Zrobili objazd na płatnej do Jersey…

– Ach, objazd – mruknął Peck.

Carson zamilkł. Peck odchrząknął.

– Korki w New Jersey w godzinie szczytu. To naprawdę musiało być dla ciebie zaskoczenie, Carson. – Założył ręce na piersi. – O mało nie spóźniłeś się na spotkanie.

– Spotkanie? – zdziwił się Carson. – Jakie spotkanie? Nie wiedziałem…

– Jasne, że nie wiedziałeś. Właśnie sam się o tym dowiedziałem. To jeden z wielu powodów, dla których powinieneś być tu punktualnie, Carson.

– Tak jest, panie Peck – odparł Carson, wstał i poszedł za swoim szefem przez labirynt odgrodzonych przepierzeniami bliźniaczych stanowisk.

Pan Fred Peckerwood. Sir Frederick Peckerfat i inni. Swędziała go ręka, żeby przyłożyć temu śliskiemu draniowi. Ale tutaj nie załatwiało się w ten sposób takich spraw. Gdyby Peck był zarządcą rancza, już dawno oberwałby po pysku.

Peck otworzył drzwi z napisem SALA WIDEOKONFERENCYJNA II i skinął na podwładnego. Carson dopiero patrząc na wielki pusty stół, uświadomił sobie, że ma na sobie brudny fartuch.

– Siadaj – polecił Peck.

– Gdzie są pozostali? – zapytał Carson.

– Nie będzie nikogo oprócz ciebie – odparł Peck i ruszył do drzwi.

– Pan nie zostaje? – Carson poczuł rosnący niepokój. Zastanawiał się, czy nie przegapił jakiejś ważnej informacji w poczcie elektronicznej i czy nie powinien jakoś się przygotować. – A o co właściwie chodzi?

– Nie mam pojęcia – odparł Peck. – Kiedy tu skończysz, przyjdź prosto do mojego biura. Musimy porozmawiać o twoim nastawieniu.

Drzwi zamknęły się z głuchym stuknięciem dębu o metal. Carson ostrożnie zajął miejsce za stołem z wiśniowego drzewa i rozejrzał się wokół. Pokój był wykończony ręcznie obrabianym jasnym drewnem. Przeszklona ściana ukazywała zielone trawniki i sadzawki kompleksu GeneDyne. Dalej leżała bezkresna pustynia miejskich przedmieść. Carson usiłował przygotować się na nieprzyjemną rozmowę. Z pewnością Peck złożył na niego tyle skarg, że w końcu postanowiono udzielić mu surowej nagany albo i gorzej.

Być może Peck miał trochę racji i Carson powinien zmienić swoje nastawienie. Powinien pozbyć się tego oślego uporu, który załatwił ojca. Nigdy nie zapomni tamtego dnia na ranczu, kiedy ojciec znokautował bankiera. Od tego incydentu rozpoczęło się postępowanie upadłościowe. Ojciec był swoim najgorszym wrogiem i Carson postanowił nie powtarzać jego błędów. Na świecie jest mnóstwo Pecków.

Szkoda tylko, że półtora roku jego życia przepadło – tak jakby spuścił je z wodą w klozecie. Kiedy zaproponowano mu pracę w GeneDyne, wydawało mu się to punktem zwrotnym w jego życiu, chwilą, dla której opuścił dom i tak ciężko pracował. A poza tym, co ważniejsze, wydawało mu się, że w GeneDyne może czegoś dokonać, może zrobić coś pożytecznego. Jednak każdego dnia, kiedy budził się w znienawidzonym Jersey, w ciasnym obcym mieszkaniu, żeby pojechać pod szarym i brudnym niebem na spotkanie Pecka, wydawało mu się to coraz mniej prawdopodobne.

Światła w sali konferencyjnej zamrugały i zgasły. Automatyczne zasłony zaciemniły okna, a duży panel na ścianie odsunął się na bok, ukazując szereg klawiatur i duży ekran wideoprojektora.

Ekran zamigotał i pojawiła się na nim twarz mężczyzny. Carson zamarł. Ujrzał odstające uszy, blond włosy z niesfornym kosmykiem, grube szkła, charakterystyczny czarny podkoszulek i senny, cyniczny wyraz twarzy. Jednym słowem, twarz Brentwooda Scopesa, założyciela GeneDyne. Egzemplarz „Time” z obszernym artykułem o Scopesie nadal leżał obok kanapy w stołowym pokoju Cars ona. Prezes rządził z cyberprzestrzeni swoją firmą, budząc szacunek na Wall Street, podziw wśród pracowników i strach wśród rywali. A cóż to znowu, jakiś rodzaj motywacyjnego filmu dla opornych?

– Cześć – powiedział Scopes z ekranu. – Jak leci, Guy?

Carsonowi na moment zaparło dech. Jezu, pomyślał, to wcale nie film.

– Ehm… czołem, panie Scopes. Sir. Nieźle. Przepraszam za nieodpowiedni strój…

– Proszę, mów mi Brent. I patrz na ekran, kiedy mówisz. W ten sposób lepiej cię widzę.

– Tak, sir.

– Nie sir, tylko Brent.

– Oczywiście. Dzięki, Brent.

Zwracanie się po imieniu do szefa GeneDyne przychodziło mu z najwyższym trudem.

– Lubię uważać moich pracowników za kolegów – powiedział Scopes. – W końcu, podejmując pracę w firmie, stałeś się jej współudziałowcem, jak wszyscy. Posiadasz jej akcje, co oznacza, że dzielisz z nami wszystkie wzloty i upadki.

– Tak, Brent.

Na dalszym planie, za plecami Scopesa, Carson dostrzegał niewyraźny zarys czegoś, co wyglądało jak masywny wieloboczny skarbiec. Scopes uśmiechnął się z zadowoleniem i Carson odniósł wrażenie, że mimo trzydziestu dziewięciu lat prezes firmy wygląda prawie jak nastolatek. Z rosnącym zdziwieniem spoglądał na ekran. Dlaczego Scopes, finansowy geniusz, który dosłownie z niczego stworzył wartą cztery miliardy dolarów firmę, chciał z nim rozmawiać? Cholera, musiałem spieprzyć sprawę bardziej, niż sądziłem, pomyślał.

Scopes zerknął w dół i Carson usłyszał stukot klawiszy.

– Sprawdziłem twoje dane, Guy – powiedział Scopes z uśmiechem. – Robią wrażenie. Rozumiem, dlaczego cię zatrudniliśmy. – Znów stukot klawiszy. – Chociaż niezupełnie rozumiem, dlaczego pracujesz jako… zobaczmy… technik laboratoryjny.

Podniósł głowę i dodał:

– Guy, wybacz, że przejdę od razu do rzeczy. Mamy w firmie wakat na ważnym stanowisku. Sądzę, że jesteś odpowiednią osobą na to miejsce.

– Co miałbym robić? – zapytał Carson i natychmiast pożałował swojego impulsywnego zachowania.

Scopes znowu się uśmiechnął.

– Chciałbym podać ci szczegóły, ale to ściśle tajny projekt. Jestem pewien, że zrozumiesz wszystko, jeśli przedstawię ci to tylko w ogólnym zarysie.

– Tak, sir.

– Guy, czy ja wyglądam jak „sir”? Nie tak dawno byłem fajtłapowatym dzieciakiem, poszturchiwanym na szkolnym podwórku. Mogę ci tylko powiedzieć, że to stanowisko jest związane z najważniejszym produktem, jaki kiedykolwiek wytworzyła GeneDyne. Produktem, który będzie miał nieocenioną wartość dla ludzkości.

Obserwując wyraz twarzy Cars ona, oświadczył:

– To wspaniale, jeśli można pomóc ludziom, a przy tym jeszcze się wzbogacić. – Przysunął twarz do kamery. – Proponujemy ci sześciomiesięczne przeniesienie do Pustynnego Ośrodka Badawczego GeneDyne, do laboratorium Mount Dragon. Będziesz pracował w małym, zgranym zespole, z najlepszymi mikrobiologami firmy.

Carson poczuł przypływ podniecenia. Słowa „Mount Dragon” były powtarzane jak zaklęcie w całej GeneDyne.

Ktoś niewidoczny położył pudełko z pizzą obok Scopesa, który spojrzał na nie, otworzył je i zamknął.

– Z anchois. Wiesz, co Churchill powiedział o anchois? „Smakołyk angielskich lordów i włoskich dziwek”.

Zapadła cisza.

– A więc pojadę do Nowego Meksyku? – zapytał Carson.

– Zgadza się. To twoje strony, prawda?

– Wychowałem się w Bootheel. W miejscowości zwanej Cottonwood Tanks.

– Wiedziałem, że ma taką malowniczą nazwę. Zapewne Mount Dragon nie wyda ci się tak niegościnnym miejscem, jak niektórym innym ludziom. Odosobnienie i pustynia sprawiają, że ciężko tam pracować, ale tobie może się to spodoba. Są tam stajnie i konie. Myślę, że jesteś dobrym jeźdźcem, skoro wychowałeś się na farmie.

– Znam się trochę na koniach – odparł Carson. Scopes rzeczywiście dobrze go sprawdził.

– Oczywiście nie będziesz miał wiele czasu na przejażdżki. Będą w ciebie orać, nie ma sensu tego ukrywać. Ale otrzymasz niezłą rekompensatę. Roczną pensję za sześciomiesięczny okres pracy plus pięćdziesiąt tysięcy premii po jej zakończeniu. A także, rzecz jasna, moją wdzięczność.

Carson z trudem przyjmował to do wiadomości. Sama premia wynosiła tyle, co jego dotychczasowa roczna pensja.

– Zapewne wiesz, że moje metody zarządzania są trochę nieortodoksyjne – ciągnął Scopes. – Będę z tobą szczery, Guy. Jest też pewien minus. Jeśli nie uda ci się zakończyć twojej części pracy w wyznaczonym czasie, zostaniesz zwolniony. – Uśmiechnął się, pokazując duże przednie zęby. – Ale ja w ciebie wierzę. Nie proponowałbym ci tego, gdybym nie sądził, że podołasz temu zadaniu.

– Zastanawiam się, dlaczego wybrałeś akurat mnie spośród tak wielu utalentowanych ludzi – powiedział Carson.

– Nawet tego nie mogę ci wyjaśnić. Obiecuję jednak, że wszystko stanie się jasne po rozmowie wprowadzającej w Mount Dragon.

– Kiedy miałbym zacząć?

– Dziś. Firma potrzebuje tego produktu, Guy, i nie ma czasu do stracenia. Przed lunchem masz być już w naszym samolocie. Każę komuś zająć się twoim mieszkaniem, samochodem i innymi drobiazgami. Czy masz dziewczynę?

– Nie – odparł Carson.

– To ułatwia sprawę.

Scopes przygładził niesforny kosmyk włosów, ale bez powodzenia.

– A mój zwierzchnik, Fred Peck? – zapytał Carson. – Miałem…

– Nie ma na to czasu. Weź swój notebook i ruszaj. Kierowca podrzuci cię do domu, żebyś zapakował parę niezbędnych rzeczy i wykonał kilka telefonów. Poślę temu twojemu szefowi, jak mu tam… Peckowi notatkę z wyjaśnieniem.

– Brent, chcę ci powiedzieć, że…

Scopes podniósł rękę.

– Proszę, nie. Słysząc wyrazy wdzięczności, czuję się nieswojo. „Nadzieja ma dobrą pamięć, wdzięczność kiepską”. Zastanów się nad moją propozycją przez dziesięć minut, Guy. I nigdzie nie wychodź.

Ekran zgasł wraz z obrazem Scopes a otwierającego pudełko z pizzą.

Gdy zapaliły się światła, zaskoczenie Carsona zmieniło się w uniesienie. Nie miał pojęcia, dlaczego spośród pięciu tysięcy naukowców zatrudnionych w GeneDyne Scopes wybrał właśnie jego, do tej pory zatrudnionego przy miareczkowaniach i kontroli jakości. Jednak w tym momencie mało go to obchodziło. Pomyślał o Pecku, który wkrótce dowie się, że Scopes osobiście przydzielił go do Mount Dragon. Wyobraził sobie jego tłustą gębę i trzęsące się z wrażenia policzki.

Zasłony uniosły się z okien, ukazując ponury krajobraz, spowity ścianami deszczu. W szarej oddali Carson dostrzegł linie wysokiego napięcia, chmury dymu i chemicznych wyziewów wiszące nad środkowym Jersey. Gdzieś daleko na zachodzie leżała pustynia z wiecznie niebieskim niebem, zamglonymi górami i ostrym zapachem krzewów kreozotowych. Można nią było jechać przez cały dzień i nie spotkać żadnego człowieka. Gdzieś na tej pustyni czekał Mount Dragon, a w nim szansa Carsona na dokonanie czegoś ważnego.

Dziesięć minut później, kiedy zasłony opadły i ekran monitora znów ożył, Carson miał już gotową odpowiedź.

Wyszedł na koślawy ganek, rzucił torby obok drzwi i usiadł na pobielałym ze starości bujaku. Fotel zatrzeszczał, gdy stare drewno niechętnie przyjęło ciężar człowieka. Carson odchylił się, wyciągnął nogi i spojrzał na bezmiar pustyni Jornada del Muerto.

Przed nim wschodziło słońce, wrzące palenisko wodoru buchające żarem nad słabo zarysowanym konturem gór

San Andres. Poczuł na policzku ciepło słonecznych promieni, gdy poranny blask padł na ganek. Jeszcze było chłodno – osiemnaście lub dwadzieścia stopni – ale Carson wiedział, że za niecałą godzinę temperatura podskoczy do prawie czterdziestu. Ciemnofioletowe niebo stopniowo przybierało błękitną barwę. Wkrótce stanie się białe od żaru.

Popatrzył na żwirową drogę biegnącą przed domem. Engle było typowym pustynnym miasteczkiem Nowego Meksyku, już nie umierającym, lecz całkowicie wymarłym. Kilka stojących przy drodze budynków z zapadniętymi blaszanymi dachami, opuszczona szkoła i poczta, rząd uschniętych topoli dawno odartych przez wiatr z liści. Jedynym śladem życia były unoszone przez wiatr tumany kurzu. Całe miasteczko zostało wykupione przez GeneDyne i teraz było wykorzystywane wyłącznie jako przystanek w drodze do Mount Dragon.

Carson powiódł spojrzeniem po linii horyzontu. Daleko na północnym wschodzie, na końcu stukilometrowego szlaku biegnącego przez prażone słońcem piaski i skały, szlaku, który tylko tubylcy mogli nazwać drogą, znajdował się zespół budynków oficjalnie nazywany Pustynnym Ośrodkiem Badawczym GeneDyne, ale powszechnie znany pod nazwą starego wulkanu wznoszącego się opodal – Mount Dragon. Mieściło się tam nowoczesne laboratorium firmy zajmujące się inżynierią genetyczną oraz różnymi niebezpiecznymi formami drobnoustrojów.

Carson zrobił głęboki wdech. Tego brakowało mu najbardziej: woni kurzu i jadłoszynu, ostrego, czystego zapachu pustyni. New Jersey wydawało się już czymś nierzeczywistym, czymś z odległej przeszłości. Czuł się tak, jakby wyszedł z więzienia: zielonego, zatłoczonego, deszczowego więzienia. Chociaż banki zabrały ostatni kawałek ojcowskiej ziemi, nadal uważał tę krainę za swoją. Był to jednak dziwny powrót do domu, bo nie wracał do pracy przy bydle, lecz przy jakimś tajemniczym projekcie z dziedziny najnowocześniejszych badań naukowych.

W zamglonej dali, gdzie niebo stykało się z ziemią, pojawił się jakiś punkt. Po kilkudziesięciu sekundach zmienił się w niewielki obłoczek kurzu. Carson przez kilka minut obserwował go, po czym wstał. Wrócił do baraku, przełknął resztę zimnej kawy i umył kubek.

Gdy rozglądał się, sprawdzając, czy czegoś nie zapomniał, usłyszał odgłos podjeżdżającego pod dom pojazdu. Wyszedł na ganek i zobaczył przysadzisty kształt białego hummera, cywilnej wersji hunwee. Chmura kurzu otoczyła pojazd, gdy zahamował i zatrzymał się. Przydymione szyby pozostały zamknięte, potężny silnik diesla cicho mruczał na jałowym biegu.

Z samochodu wysiadł jakiś mężczyzna: pulchny, czarnowłosy i łysawy, ubrany w koszulkę polo i białe szorty. Miał szeroką, spaloną słońcem twarz i krótkie nogi, które wydawały się białe w porównaniu z czarnymi ciężkimi butami. Przybysz podszedł do Cars ona i z uśmiechem wyciągnął pulchną dłoń.

– Pan jest moim kierowcą? – zapytał Carson, zaskoczony miękkością jego dłoni. Zarzucił torbę na ramię.

– W pewnym sensie – odparł tamten. – Nazywam się Singer.

– Doktor Singer! – zdziwił się Carson. – Nie spodziewałem się, że podwiezie mnie sam dyrektor.

– Proszę, mów mi John – zaproponował Singer, biorąc worek od Cars ona i otwierając przedział bagażowy hummera. – Tutaj, w Mount Dragon, wszyscy mówimy sobie po imieniu. Oprócz Nye’a oczywiście. Dobrze spałeś?

– Po raz pierwszy od osiemnastu miesięcy – uśmiechnął się Carson.

– Przepraszam, że nie mogliśmy przyjechać po ciebie szybciej – powiedział Singer, wrzucając worek do wozu – ale nie wolno nam podróżować po pustyni po zapadnięciu zmroku. A nad poligonem nie wolno latać, chyba że w nadzwyczajnych wypadkach. – Zerknął na futerał leżący u stóp Carsona. – Pięć strun?

– Tak.

Carson podniósł pokrowiec i zszedł po schodkach.

– Jakim grasz stylem? Trzy palce? Młoteczek? Melodycznie?

Pakujący bandżo Carson znieruchomiał i spojrzał na Singera, który uśmiechnął się z zadowoleniem.

– Będzie lepiej, niż sądziłem – stwierdził. – Wskakuj.

Fala zimnego powietrza powitała Carsona, gdy ulokował się w hummerze, zaskoczony przestronnością wnętrza.

– Mam wrażenie, że siedzę w czołgu – powiedział.

– To najlepszy pustynny pojazd, jaki zdołaliśmy znaleźć. Zatrzyma go dopiero pionowa ściana skalna. Widzisz ten wskaźnik? To regulator ciśnienia w oponach. Ten pojazd ma centralny system pompowania opon, oparty na własnej sprężarce. Naciśnięcie guzika zwiększa lub zmniejsza ciśnienie, zależnie od terenu. Wszystkie hummery Mount Dragon są wyposażone w bezdętkowe opony. Nawet po przebiciu można na nich przejechać pięćdziesiąt kilometrów.

Wyjechali spomiędzy budynków i wóz podskoczył na nierównościach, gdy przejeżdżali przez kręty przesmyk. Po obu stronach bramy ciągnęło się ogrodzenie z drutu kolczastego, na którym co trzydzieści metrów rozwieszono tablice z napisem: UWAGA! NA WSCHÓD OD TEJ LINII ZNAJDUJĄ SIĘ RZĄDOWE INSTALACJE WOJSKOWE. WSTĘP SUROWO WZBRONIONY. WSMR-WEA.

– Wjeżdżamy na teren poligonu rakietowego White Sands – oświadczył Singer. – Jak wiesz, ziemię, na której stoi Mount Dragon, dzierżawimy od Ministerstwa Obrony. Wspomnienie z czasów naszych kontraktów wojskowych.

Skierował pojazd na północny wschód i przyspieszył. Gdy jechali po kamienistym szlaku, spod tylnych kół hummera wzbijała się gęsta chmura pyłu.

– Jestem zaszczycony, że przyjechałeś po mnie osobiście – powiedział Carson.

– Nie bądź. Wyrywam się stamtąd, kiedy tylko mogę. Pamiętaj, że jestem tam tylko dyrektorem. To, co naprawdę ważne, robią inni. – Spojrzał na Carsona. – Poza tym cieszę się, że mam okazję z tobą porozmawiać. Jestem prawdopodobnie jednym z niewielu ludzi na świecie, którzy przeczytali i zrozumieli twoją pracę doktorską. „Projektowanie powłok: trzecio – i czwartorzędowe transformacje struktury białkowej otoczki wirusowej”. Wspaniała praca.

– Dziękuję – odparł Carson. Była to niemała pochwała z ust byłego wykładowcy biologii na CalTechu.

– Oczywiście przeczytałem ją dopiero wczoraj – dodał Singer i mrugnął. – Przysłał ją Scopes razem z resztą twoich akt.

Odchylił się do tyłu, prawą ręką trzymając kierownicę. Hummer zaczął podskakiwać, gdy Singer zwiększył szybkość do dziewięćdziesięciu kilometrów na godzinę, pędząc po piasku. Carson w myślach przydepnął pedał hamulca. Ten człowiek prowadził tak jak jego ojciec.

– Co możesz powiedzieć mi o projekcie?

– A co dokładnie chcesz wiedzieć? – zapytał Singer, odwracając się do niego i odrywając oczy od drogi.

– No cóż, rzuciłem wszystko, w godzinę spakowałem się i wyruszyłem tutaj – mruknął Carson. – Chyba można powiedzieć, że jestem zaciekawiony.

Singer uśmiechnął się.

– Będzie mnóstwo czasu na wyjaśnienia, kiedy dotrzemy do Mount Dragon.

Znów spojrzał na drogę. Śmignęli obok sporej juki, dostatecznie blisko, by jej liście smagnęły boczne lusterko. Singer gwałtownym szarpnięciem kierownicy wprowadził hummer a z powrotem na szlak.

– To musi być dla ciebie jak powrót do domu – powiedział.

Carson kiwnął głową.

– Moja rodzina mieszkała tu długo.

– O ile wiem, dłużej niż inne.

– Zgadza się. Moim przodkiem był Kit Carson. Jako nastolatek prowadził muły hiszpańskim szlakiem. Mój prapradziadek miał spory kawał ziemi w Hidalgo County.

– Znużyło cię życie farmera?

Carson pokręcił głową.

– Mój ojciec był kiepskim biznesmenem. Poradziłby sobie, gdyby poprzestał na prowadzeniu rancza, ale on miał mnóstwo innych wspaniałych planów. Jednym z nich było krzyżowanie bydła. Chyba dlatego zainteresowałem się genetyką. Pomysł nie wypalił, tak jak wszystkie inne, i bank przejął ranczo.

Zamilkł, patrząc na otaczającą ich pustynię. Słońce wspięło się jeszcze wyżej i jego blask zmienił się z żółtego w biały. W oddali, na horyzoncie, biegła para krótkorogich antylop. Były ledwie widoczne – plamy szarości na tle szarości. Singer, nie widząc ich, wesoło podśpiewywał Soldier’s Joy.

Po pewnym czasie zza horyzontu zaczął wyłaniać się ciemny wulkaniczny szczyt o równo ściętym stożku. Wokół krawędzi krateru wznosił się rząd anten i wież radarów. Kiedy podjechali bliżej, Carson zobaczył szereg kanciastych białych budynków rozrzuconych u stóp wzgórza, lśniących w porannym słońcu jak wykrystalizowana sól.

– Oto on – powiedział z dumą Singer, zwalniając. – Mount Dragon. Będzie twoim domem przez następnych sześć miesięcy.

Przed nimi pojawiło się ogrodzenie z siatki, zwieńczone gęstymi zwojami drutów kolczastych. Nad kompleksem wznosiła się wieża strażnicza, czerniejąca na tle nieba i lekko drgająca w rozgrzanym powietrzu.

– W tej chwili nikogo tam nie ma – powiedział Singer. – Ale oczywiście mamy tu służbę ochrony. Wkrótce ich poznasz. Są bardzo skuteczni, jeśli chcą. Jednak naszym prawdziwym zabezpieczeniem jest pustynia.

Gdy podjeżdżali, Carson zobaczył budynki. Spodziewał się szeregu brzydkich betonowych bloków i kontenerów mieszkalnych, tymczasem ośrodek wyglądał bardzo ładnie i elegancko na tle nieba.

Singer zwolnił jeszcze bardziej, ominął betonową zaporę i zatrzymał wóz przed wartownią. Jakiś mężczyzna w cywilnym ubraniu otworzył drzwi i podszedł do nich. Carson zauważył, że mocno powłóczy nogą.

Kiedy Singer opuścił szybę, mężczyzna oparł muskularne ręce o drzwi i wetknął do środka ostrzyżoną na jeża głowę. Uśmiechał się, zawzięcie żując gumę. Miał bystre zielone oczy, głęboko osadzone w opalonej na ciemny brąz twarzy.

– Cześć, John – powiedział, powoli przesuwając spojrzeniem po wnętrzu samochodu i w końcu zatrzymując je na Carsonie. – Kogo tu mamy?

– To nasz nowy naukowiec, Guy Carson. Guy, to Mike Marr z ochrony.

Mężczyzna kiwnął głową i oddał Singerowi legitymację.

– Dokumenty – zwrócił się do Cars ona.

Carson wręczył ochroniarzowi dokumenty, które kazano mu ze sobą zabrać: paszport, metrykę i legitymację Gene-Dyne.

Marr przejrzał je niedbale.

– Mogę prosić o portfel?

– Chce pan zobaczyć moje prawo jazdy? – zdziwił się Carson.

– Cały portfel, jeśli można.

Marr posłał mu przelotny uśmiech i Carson zauważył, że ochroniarz nie żuł gumy, ale kawałek kauczukowej taśmy. Z irytacją podał mu portfel.

– Zabiorą też twoje bagaże – powiedział Singer. – Ale nie martw się, przed obiadem wszystko dostaniesz z powrotem. Oczywiście oprócz paszportu. Zwrócą ci go dopiero po wygaśnięciu sześciomiesięcznego kontraktu.

Marr oderwał się od okna i wraz z bagażem Carsona wrócił do swojej klimatyzowanej wartowni. Szedł, powłócząc prawą nogą, wyraźnie ją oszczędzając. Po chwili podniósł szlaban i pozwolił im jechać. Przez grubą, zabarwioną na niebiesko szybę Carson zobaczył, jak rozkłada na stole zawartość jego portfela.

– Tu nie ma żadnych tajemnic oprócz tych, jakie ukryjesz w swojej głowie – oświadczył z uśmiechem Singer, uruchamiając hummera. – Ai tych też trzeba pilnie strzec.

– Po co to wszystko? – zapytał Carson.

Singer wzruszył ramionami.

– To cena pracy nad ściśle tajnym projektem. Obrona przed szpiegostwem przemysłowym, niepożądanym rozgłosem i tak dalej. Stosujemy tu takie same zabezpieczenia jak w filii GeneDyne w Edison, tylko dziesięciokrotnie silniejsze.

Wjechał na parking i wyłączył silnik. Carson wysiadł prosto w żar pustynnego powietrza i z przyjemnością wciągnął je do płuc. Było wspaniale. Patrząc w górę, widział masyw Mount Dragon wznoszący się pół kilometra od kompleksu. Świeżo wysypana żwirowa droga wiła się zygzakiem po zboczu, biegnąc do czasz radarów.

– Najpierw zwiedzanie – oznajmił Singer. – Potem zajdziemy do mojego biura na zimnego drinka i pogawędkę.

Ruszył naprzód.

– Ten projekt… – zaczął Carson.

Singer przystanął i odwrócił się.

– Scopes nie przesadzał? – zapytał Carson. – To naprawdę jest takie ważne?

Singer zmrużył oczy, spoglądając na bezmiar pustyni.

– Tak. W stopniu przekraczającym twoje najśmielsze oczekiwania – odparł.

Percival Lecture Hall na Harvard University była pełna. W amfiteatralnej sali siedziało dwustu studentów. Jedni pochylali się nad notesami, inni patrzyli na wykładowcę. Doktor Charles Levine przechadzał się tam i z powrotem przed słuchaczami. Był niewysokim żylastym mężczyzną z wianuszkiem włosów otaczającym przedwczesną łysinę na czubku głowy. Na rękawach miał ślady kredy, a na mankietach spodni zacieki soli, pozostałe z poprzedniej zimy. Jednak jego wygląd wcale nie osłabiał wrażenia, jakie wywierały jego energiczne gesty i wyraz twarzy. Prowadząc wykład, kawałkiem kredy wskazywał skomplikowane wzory chemiczne i sekwencje nukleotydów, nakreślone na wielkich opuszczanych tablicach, równie zawiłe jak pismo klinowe.

W tylnych rzędach sali siedziała niewielka grupka ludzi uzbrojonych w dyktafony i kamwidy. W klapach marynarek lub przy paskach mieli poprzypinane identyfikatory dziennikarskie. Obecność przedstawicieli mediów nie była niczym dziwnym: wykłady Levine’a, profesora genetyki i prezesa Foundation for Genetic Policy, często poruszały bardzo kontrowersyjne tematy. A „Genetic Policy”, periodyk wydawany przez fundację, postarał się, aby temat tego wykładu stał się znany odpowiednio wcześnie.

Levine przestał krążyć po sali i wszedł na podium.

– To podsumowuje naszą dyskusję o stałej Tuitta w zastosowaniu do śmiertelności w Europie Zachodniej – powiedział. – Ale chcę dziś omówić z wami jeszcze jeden temat.

Odchrząknął.

– Mogę prosić o ekran? – zapytał.

Światła przygasły i z sufitu zjechał biały prostokąt, zasłaniając tablice.

– Za chwilę na tym ekranie pojawi się fotografia – powiedział Levine. – Nie mam pozwolenia na pokazywanie wam tego zdjęcia. Tak naprawdę, robiąc to, naruszam prawo o zachowaniu tajemnicy państwowej. Pozostając tutaj, staniecie się współwinni. Ale jestem do tego przyzwyczajony. Jeśli czytujecie „Genetic Policy”, to wiecie, o czym mówię. Ta informacja musi dostać się do publicznej wiadomości, obojętnie za jaką cenę. Jednak wykracza to poza ramy dzisiejszego wykładu i nie mogę was prosić o pozostanie. Kto chce, może teraz wyjść.

W słabo oświetlonej sali rozległy się szepty i szmer przewracanych kartek. Nikt jednak nie wstał.

Levine z zadowoleniem rozejrzał się wokół, a potem skinął na technika obsługującego projektor. Na ekranie pojawił się czarno-biały obraz. Levine spojrzał na zdjęcie, a czubek jego głowy zabłysł jak tonsura mnicha w strumieniu światła padającego z rzutnika. Odwrócił się do audytorium.

– To zdjęcie zostało zrobione pierwszego lipca tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego piątego roku przez satelitę TB – siedemnaście krążącego po orbicie okołoziemskiej na wysokości dziewięciuset kilometrów – zaczął. – Formalnie jeszcze nie zostało odtajnione. A powinno – dodał i uśmiechnął się.

W sali rozległy się nerwowe śmiechy.

– Widzicie tu miasteczko Nowodrużyno w zachodniej Syberii. Sądząc po długości cieni, zostało wykonane wczesnym rankiem, a więc w najlepszej porze do analizy obrazów. Przyjrzyjcie się położeniu tych dwóch zaparkowanych samochodów i łanom dojrzewającej pszenicy.

Pojawiło się kolejne przezrocze.

– To zdjęcie ukazuje ten sam teren, ale trzy miesiące później. Zauważyliście coś niezwykłego?

Odpowiedziała mu cisza.

– Samochody są zaparkowane dokładnie w tych samych miejscach. A zboże jest już dojrzałe, gotowe do zżęcia.

Kiedy pojawiło się następne przezrocze, powiedział:

– Oto to samo miejsce w kwietniu następnego roku. Zauważcie, że oba samochody wciąż tam stoją. Pszenica nie została zebrana. Właśnie z powodu tych zdjęć teren ten nagle stał się bardzo interesujący dla niektórych speców od fotogrametrii z CIA – powiedział Levine.

Odczekał chwilę, spoglądając na audytorium, po czym dodał:

– Analitycy wojskowi stwierdzili, że cały Czternasty Obwód Specjalny – pół tuzina miasteczek w promieniu stu dwudziestu kilometrów od Nowodrużyna – wygląda podobnie. Brak wszelkich znaków ludzkiej obecności. Dlatego postanowili przyjrzeć się temu bliżej.

Wyświetlił się nowy slajd.

– To powiększenie pierwszego przezrocza, obrobione cyfrowo, pozbawione odblasków, z zastosowaniem kompensacji przesunięcia widma. Jeśli uważnie przyjrzycie się uliczce przed kościołem, zobaczycie rozmazany kształt przypominający kłodę. To ludzkie zwłoki. A teraz ta sama scena sześć miesięcy później…

Wszystko wyglądało tak samo, tylko kłoda była biała.

– Ze zwłok został jedynie szkielet. Kiedy wojskowi analitycy obejrzeli powiększenia wykonanych zdjęć, znaleźli niezliczone szkielety ludzi na polach i ulicach. Wysuwano teorie o zbiorowej psychozie, o kolejnym Jonestown. A potem…

Pojawiło się następne przezrocze.

– … jak widzicie, konie wciąż pasą się na polach. Tu, w lewym górnym rogu, widać stado psów, najwyraźniej zdziczałych. Na następnym zdjęciu ujrzycie bydło. Martwi są tylko ludzie. A to, co ich zabiło, było tak niebezpieczne i działało tak gwałtownie, że pozostali tam, gdzie zmarli.

Zamilkł na chwilę, po czym powiedział:

– Zachodzi pytanie, co to było?

W sali panowała cisza.

– Posiłek w kafejce Lowella? – podsunął ktoś.

Levine przyłączył się do chóralnego wybuchu śmiechu. Potem skinął głową i pojawiło się kolejne zdjęcie ukazujące rozległy kompleks budynków, zrujnowanych i wypalonych.

– Po pewnym czasie CIA ustaliła, że przyczyną tych zgonów był jakiś patogen, wyprodukowany w laboratorium, które tu widzicie. Leje po bombach świadczą o tym, że to miejsce zostało zbombardowane. Dokładne szczegóły nie były wcześniej znane. Poznaliśmy je dopiero na początku tego tygodnia, kiedy pułkownik rosyjskiej armii uciekł do Szwajcarii, zabierając ze sobą grubą teczkę akt Armii Czerwonej. Kontakt, który dostarczył mi te zdjęcia, zawiadomił mnie o obecności tego człowieka w Szwajcarii. Pierwszy obejrzałem jego akta. Wydarzenia, które zamierzam wam zrelacjonować, jeszcze nie zostały podane do publicznej wiadomości. Ale to był bardzo prymitywny eksperyment. Nie zastanawiano się nad jego zastosowaniem politycznym, ekonomicznym czy militarnym. Dziesięć lat temu Rosjanie byli znacznie opóźnieni w dziedzinie badań genetycznych i usiłowali to nadrobić. W tajnym laboratorium koło Nowodrużyna prowadzili eksperymenty z wirusami. Wykorzystywali Herpes simplex Ia+, który powoduje opryszczkę warg. To dobrze poznany wirus i łatwo się z nim pracuje. Zaczęli zmieniać jego strukturę genetyczną, wprowadzając ludzkie geny do jego DNA. Nadal nie wiemy, jak to zrobili. Ale uzyskali straszliwy nowy patogen, plagę, z którą nie byli sobie w stanie poradzić. Wtedy wiedzieli tylko, że niezwykle długo żyje, a infekcja następuje drogą oddechową. Dwudziestego trzeciego maja tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego piątego roku w rosyjskim laboratorium wydarzył się nieszczęśliwy wypadek. Prawdopodobnie jeden z pracowników laboratorium upadł i uszkodził przy tym swój kombinezon przeciwskażeniowy. Jak wiadomo od czasu Czarnobyla, rosyjskie zabezpieczenia często bywają zawodne. Pracownik nikomu nie powiedział o tym wypadku, a potem wrócił do domu, do swojej rodziny w kompleksie mieszkalnym. Przez trzy tygodnie – bo tyle trwał okres inkubacji – wirus mnożył się i rozprzestrzeniał w jego otrzewnej. Czternastego czerwca zakażony źle się poczuł i z wysoką gorączką położył się do łóżka. W ciągu kilku następnych godzin skarżył się na wzdęcie. Wydzielał duże ilości cuchnących gazów. Jego żona zaniepokoiła się i wezwała lekarza. Jednak zanim ten przyszedł, chory – wybaczcie drastyczny opis – wydalił większość wnętrzności przez odbyt. Rozłożyły się w jego ciele, zamieniając się w papkę. Oczywiście kiedy przybył lekarz, zakażony już nie żył.

Levine ponownie przerwał i rozejrzał się po sali, jakby oczekując na pytania. Nie było żadnych.

– Ponieważ wydarzenie to pozostało tajemnicą dla środowisk naukowych, wirus nie ma oficjalnej nazwy. Jest znany jedynie jako szczep dwieście trzydzieści dwa. Wiemy już, że zarażona nim osoba po czterech dniach zaczyna zarażać innych, chociaż pierwsze objawy choroby występują dopiero po kilku tygodniach. W przypadkach zarażenia tym szczepem śmiertelność sięga prawie stu procent. Zanim tamten człowiek umarł, zaraził tuziny, jeśli nie setki ludzi. W ciągu siedemdziesięciu dwóch godzin od jego śmierci dziesiątki innych osób zaczęły skarżyć się na te same zaburzenia przewodu pokarmowego i wkrótce umarły w ten sam okropny sposób. Tylko lokalizacja laboratorium zapobiegła światowej epidemii. Przez cały rok wszelki ruch w obrębie Czternastego Obwodu Specjalnego był ściśle kontrolowany. Pomimo to wieść o zarazie rozeszła się i wybuchła panika. Mieszkający na tym terenie ludzie zaczęli ładować swój dobytek na samochody, ciężarówki, a nawet furmanki. Wielu próbowało uciekać na rowerach lub pieszo, porzucając wszystko w rozpaczliwej próbie ratowania życia. Z dokumentów, które pułkownik przywiózł ze sobą z Rosji, możemy wywnioskować, jaka była reakcja Armii Czerwonej. Specjalne oddziały w kombinezonach ochronnych zablokowały drogi, nie pozwalając nikomu opuścić skażonego terenu. Było to stosunkowo łatwe, ponieważ Czternasty Obwód był już ogrodzony i pilnowany. Kiedy epidemia rozszerzyła się na sąsiednie wioski, całe rodziny umierały na ulicach, polach i placach targowych. Jeszcze zanim u zarażonego wystąpiły pierwsze objawy choroby, od śmierci dzieliło go już tylko kilka godzin. Wybuchła tak wielka panika, że pilnującym ogrodzenia żołnierzom kazano strzelać do każdego, kto znajdzie się w zasięgu strzału. Strzelano do starców, dzieci, kobiet w ciąży. W lasach i na polach rozrzucono z samolotów miny przeciwpiechotne. Ci, którzy zdołali je ominąć, nadziewali się na druty kolczaste i karabiny maszynowe. Potem zbombardowano laboratorium. Oczywiście nie po to, aby zniszczyć wirusa, bo na niego bomby nie działały, ale aby zatrzeć ślady i ukryć przed Zachodem to, co naprawdę się wydarzyło. W ciągu ośmiu tygodni na terenie objętym kwarantanną umarli wszyscy ludzie. Wioski wyludniły się, psy i świnie pożerały trupy, krowy błąkały się niedojone, a wokół opuszczonych budynków unosił się okropny smród.

Levine upił łyk wody i podjął przerwaną relację:

– To wstrząsająca opowieść, biologiczny odpowiednik nuklearnego holocaustu. Obawiam się jednak, że ostatni rozdział dopiero zostanie napisany. Napromieniowane w wyniku eksplozji bomb atomowych miasta można opuścić. Jednak trudniej uniknąć spuścizny Nowodrużyna. Wirusy mają oportunistyczną naturę i nie dają się całkowicie zniszczyć. Chociaż wszyscy ich nosiciele umarli, bardzo możliwe, że szczep dwieście trzydzieści dwa przetrwał gdzieś na tym terenie. Wirusy potrafią czasem znaleźć jakieś zapasowe kryjówki, w których cierpliwie czekają na następną okazję. Może szczep dwieście trzydzieści dwa wymarł. A może nadal gdzieś tam się kryje. Jutro jakiś nieszczęsny królik z zabłoconymi łapkami może przecisnąć się przez dziurę w ogrodzeniu. Jakiś farmer może go zastrzelić i zanieść na rynek. A wtedy może nastąpić koniec całego znanego nam świata.

Odczekał chwilę, po czym zawołał nagle:

– Właśnie taką obietnicę niesie nam inżynieria genetyczna!

Zamilkł, pozwalając, by w sali zapadła głęboka cisza. W końcu otarł czoło chusteczką i powiedział nieco spokojniej:

– Rzutnik nie będzie nam już potrzebny.

Technik wyłączył projektor, pozostawiając salę pogrążoną w półmroku.

– Moi przyjaciele – podjął Levine – osiągnęliśmy krytyczny punkt naszej obecności na tej planecie, ale jesteśmy tak ślepi, że nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy. Od pięciu tysięcy wieków kroczymy po tej ziemi, a w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat dowiedzieliśmy się tyle, że możemy naprawdę zrobić sobie krzywdę. Przede wszystkim bronią nuklearną, ale także próbami poprawienia natury, które są nieskończenie bardziej niebezpieczne.

Potrząsnął głową.

– Istnieje takie stare powiedzenie: „Natura jest surowym sędzią”. Incydent w Nowodrużynie o mało nie spowodował zagłady ludzkiej rasy. A jednak w chwili gdy to mówię, liczne firmy na całej kuli ziemskiej bawią się żywymi organizmami, beztrosko wymieniając materiał genetyczny między wirusami, bakteriami, roślinami i zwierzętami, nie zważając na konsekwencje. Oczywiście dzisiejsze nowoczesne laboratoria badawcze w Europie i Ameryce zupełnie nie przypominają tych z tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego piątego roku na Syberii. Czy to nas powinno uspokajać? Wprost przeciwnie. Naukowcy z Nowodrużyna przeprowadzali proste manipulacje na pospolitym wirusie i przypadkowo spowodowali katastrofę. Dzisiaj, zaledwie o rzut kamieniem od tej sali, przeprowadza się znacznie bardziej skomplikowane eksperymenty z nieskończenie bardziej egzotycznymi i groźnymi wirusami. Wirusolog Edwin Kilbourne wysunął kiedyś koncepcję patogenu, który nazwał „skrajnie zjadliwym wirusem”. Według jego założeń miałby on środowiskową stabilność wirusa polio, antygenową zmienność wirusa zapalenia płuc, nieograniczoną liczbę nosicieli typową dla wirusa wścieklizny i żywotność wirusa opryszczki. Taka koncepcja, wówczas prawie zabawna, dziś jest niebezpiecznie bliska urzeczywistnienia. Taki patogen być może właśnie powstaje w jakimś laboratorium na naszej planecie. A skutki jego działania byłyby o wiele groźniejsze od wojny nuklearnej. Dlaczego? Bo wojna nuklearna musiałaby się kiedyś zakończyć, natomiast w razie epidemii SZW każda zarażona osoba stawałaby się nową chodzącą bombą. Przy dzisiejszej łatwości przenoszenia się z miejsca na miejsce i ogromnej liczbie podróżujących ludzi wystarczyłoby kilku nosicieli, aby zaraza rozprzestrzeniła się na całej kuli ziemskiej.

Levine zszedł z podium i stanął twarzą do słuchaczy.

– Reżimy dochodzą do władzy i upadają. Polityczne granice wciąż się zmieniają. Imperia powstają i odchodzą w mrok dziejów. Jednak ci posłańcy śmierci, raz stworzeni, pozostaną na zawsze. Pytam was: czy powinniśmy pozwolić, by w światowych laboratoriach prowadzono nieograniczone i niekontrolowane eksperymenty w dziedzinie inżynierii genetycznej? Oto pytanie, jakie stawia przed nami historia szczepu dwieście trzydzieści dwa.

Skinął głową. Zapalono światła.

– W następnym wydaniu „Genetic Policy” znajdzie się pełne sprawozdanie o incydencie w Nowodrużynie – dodał jeszcze, odwracając się, by pozbierać swoje papiery.

Studenci zaczęli wstawać i zbierać notatki, a potem tłumnie ruszyli do wyjścia. Reporterzy z ostatnich rzędów już opuścili salę, aby przesłać sprawozdania do redakcji. Na końcu sali pojawił się jakiś młody człowiek i zaczął przepychać się przez tłum. Powoli zszedł po schodach i dotarł do podium. Levine zerknął na niego, a potem ostrożnie rozejrzał się na boki.

– Myślałem, że mamy nigdy nie spotykać się publicznie – mruknął.

Młodzieniec podszedł bliżej, stanął u boku Levine’a i szepnął mu coś do ucha. Levine przestał pakować papiery do dyplomatki.

– Carson? – zapytał. – Mówisz o tym błyskotliwym kowboju, który zawsze przeszkadzał mi i spierał się ze mną na wykładach?

Młody człowiek skinął głową.

Levine znieruchomiał z otwartą walizeczką w rękach. Potem zatrzasnął ją.

– Mój Boże – wymamrotał.

Carson spojrzał na widoczne za parkingiem skupisko białych budynków, ustawionych wśród piasków pustyni. Płaszczyzny, łuki i kopuły wznoszące się ku niebu. Już sama obecność tych budynków na tym pustkowiu i całkowity brak zieleni nadawały laboratorium znamiona czystości i pustki, jakby zaczerpnięte z filozofii zen.

Singer poprowadził Carsona jednym z zadaszonych chodników.

– Brent święcie wierzy w inspirujący wpływ architektury na człowieka – powiedział. – Nigdy nie zapomnę dnia, kiedy ten architekt, jak mu tam… Guareschi, przyjechał z Nowego Jorku, żeby „wczuć się” w to miejsce.

Zachichotał i po chwili dodał:

– Przyjechał w eleganckich półbucikach i garniturze, a na głowie miał taki idiotyczny słomkowy kapelusik. Muszę jednak przyznać, że to twardy facet. Biwakował tu przez cztery dni, ale potem dostał udaru cieplnego i musiał zmykać na Manhattan.

– Tu jest naprawdę pięknie – powiedział Carson.

– Istotnie. Ten architekt również potrafił docenić piękno pustyni. Nalegał, żeby nie tworzyć tu żadnych ogrodów. Po pierwsze, nie starczyłoby na to wody. Poza tym chciał, żeby cały kompleks wyglądał jak część pustyni, a nie sztuczny twór. Pewnie dlatego wszystko tu jest białe: warsztat, magazyny, nawet elektrownia.

Singer ruchem głowy wskazał długi budynek o wygiętym dachu.

– To jest elektrownia? – zapytał z niedowierzaniem Carson. – Bardziej przypomina muzeum sztuki. Musiał kosztować fortunę.

– Kilka fortun – poprawił go Singer. – Ale w osiemdziesiątym piątym, kiedy rozpoczęto budowę, pieniądze nie były najważniejsze. – Poprowadził Car sona ku części mieszkalnej, szeregu asymetrycznych budynków stojących obok siebie jak fragmenty układanki. – Dostaliśmy dziewięćsetmilionowy kontrakt z DATRADY.

– Skąd?

– Z Defense Advanced Technology, Research and Development Administration.

– Nigdy o nich nie słyszałem.

– To była tajna agencja Ministerstwa Obrony, rozwiązana po zakończeniu kadencji Reagana. Wszyscy musieliśmy podpisać mnóstwo dokumentów z deklaracjami lojalności i tak dalej. Ściśle tajne, super taj ne, co chcesz. Potem sprawdzili nas. Miałem telefony od dziewczyn, z którymi chodziłem dwadzieścia lat wcześniej: „Właśnie pytało o ciebie kilku tajniaków. Czym ty się teraz, do diabła, zajmujesz, Singer?” – Roześmiał się.

– A więc byłeś tu od początku – stwierdził Carson.

– Zgadza się. Tylko naukowcy mają sześciomiesięczne tury. Pewnie myślą, że za mało tutaj robię, żeby się wykończyć. – Zaśmiał się. – Jestem tu weteranem, ja i Nye. I jeszcze paru innych: stary Paweł oraz facet, którego właśnie poznałeś, Mike Marr. W każdym razie jest tu znacznie przyjemniej, od kiedy przeszliśmy do cywila. Chłopcy z armii byli jak wrzód na dupie.

– Jak doszło do tej zmiany? – spytał Carson.

Singer wprowadził go przez drzwi z przydymionego szkła do przybudówki na końcu budynku. Gdy drzwi zamknęły się z sykiem, owiał ich strumień klimatyzowanego powietrza. Znaleźli się w przedsionku o wykafelkowanej podłodze, białych ścianach i hebanowoczarnych meblach. Singer powiódł go do kolejnych drzwi.

– Z początku prowadziliśmy badania tylko dla Ministerstwa Obrony. Dzięki temu dostaliśmy kawałek ziemi na poligonie rakietowym. Mieliśmy szukać szczepionek, środków zapobiegawczych i anty toksyn na ewentualną sowiecką broń biologiczną. Po rozpadzie Związku Radzieckiego skończyły się fundusze, a w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym roku straciliśmy kontrakt. O mało nie straciliśmy też laboratorium, ale Scopes przeprowadził kilka rozmów za zamkniętymi drzwiami. Bóg wie, jak tego dokonał, uzyskaliśmy jednak trzydziestoletnią dzierżawę na mocy Ustawy o reorganizacji przemysłu obronnego.

Singer otworzył drzwi laboratorium. Czarne stoły błyszczące w blasku jarzeniówek, palniki Bunsena, kolby Erlenmeyera, szklane probówki, stereoskopowe mikroskopy i inne elementy podstawowego wyposażenia laboratoryjnego były ustawione w idealnie równych rzędach. Carson nigdy nie widział tak schludnego laboratorium.

– Czy to pracownia mikrobiologiczna? – zapytał z niedowierzaniem.

– Skądże – odparł Singer. – Większość prac wykonuje się gdzie indziej. To tylko pic dla kongresmanów i wojskowych. Spodziewają się zobaczyć tu coś w rodzaju laboratorium chemicznego z ich studenckich czasów, więc zaspokajamy te oczekiwania.

Przeszli do kolejnego, znacznie mniejszego pokoju. Na jego środku stał duży, lśniący przyrząd. Carson natychmiast go rozpoznał.

– To najlepszy mikrotom na świecie: „supergolarka” Scientific Precision – powiedział Singer. – Przynajmniej tak go nazywamy. Sterowany komputerowo. Ma diamentowe ostrze, którym można rozdzielić ludzki włos na dwieście pięćdziesiąt włókien identycznej grubości. Oczywiście ten jest tylko na pokaz. Mamy jeszcze dwa takie same.

Znów wyszli na skwar. Singer polizał palec i uniósł go.

– Wiatr z południowego wschodu – oznajmił. – Jak zawsze. Właśnie dlatego wybrali to miejsce: ponieważ tutaj zawsze wieje z południowego wschodu. Pierwsze miasteczko, do którego dotrze wiejący stąd wiatr, to Claunch w Nowym Meksyku, mające dwudziestu dwóch mieszkańców. Prawie dwieście kilometrów stąd. Trinity Site, gdzie przeprowadzono pierwszą eksplozję bomby atomowej, znajduje się zaledwie pięćdziesiąt kilometrów na północny zachód. Dobre miejsce do ukrycia wybuchu. W czterdziestu ośmiu stanach nie znalazłbyś bardziej odizolowanego miejsca.

– Nazywaliśmy ten wiatr meksykańskim zefirkiem – powiedział Carson. – Kiedy byłem chłopcem, nienawidziłem go. Ojciec zwykł mówić, że przysparza więcej kłopotów niż szczurotyłki koń podczas plagi gzów.

Singer popatrzył na niego.

– Nie mam pojęcia, o czym mówisz.

– Szczurotyłki koń to koń z krótkim ogonem. Jeśli go uwiążesz i zaczną go ciąć gzy, wścieknie się, przewróci ogrodzenie i ucieknie.

– Rozumiem – mruknął Singer. Wskazał coś ręką. – Tam jest teren rekreacyjny: sala gimnastyczna, korty tenisowe, zagroda dla koni. Żywię serdeczną niechęć do wszelkiej aktywności fizycznej, więc sam je sobie obejrzysz. – Czule poklepał się po wydatnym brzuchu i dodał ze śmiechem: – A tamten paskudnie wyglądający budynek to sterylizator obiegu powietrza dla Wylęgarni.

– Wylęgarni…?

– Mówię o laboratorium biologicznym piątego stopnia zagrożenia, gdzie pracujemy z naprawdę niebezpiecznymi organizmami. Jestem pewien, że znasz zasady klasyfikacji biologicznych stopni zagrożenia. Pierwszy oznacza badania z najmniej chorobotwórczymi, niegroźnymi mikroorganizmami. Na czwartym prowadzi się najbardziej niebezpieczne prace. W całym kraju są tylko dwa laboratoria czwartego stopnia: jedno ma CDC³ w Atlancie, a drugie wojsko w Fort Detrick. Mogą zajmować się najgroźniejszymi wirusami i bakteriami, jakie występują w przyrodzie.

– A co z piątym stopniem? Nigdy o nim nie słyszałem.

Singer uśmiechnął się.

– To duma i radość Brenta. Mount Dragon ma jedyne na świecie laboratorium piątego stopnia. Zostało zaprojektowane do badań nad wirusami i bakteriami groźniejszymi od wszelkich innych występujących w przyrodzie. Innymi słowy, mikroorganizmami stworzonymi dzięki inżynierii genetycznej. Przed laty ktoś nazwał je Wylęgarnią i tak już zostało. W każdym razie powietrze z tego laboratorium przechodzi przez sterylizator, w którym ogrzewa się je do temperatury tysiąca stopni Celsjusza, a potem zostaje ochłodzone i ponownie wtłoczone do wewnątrz.

Masywny budynek sterylizatorni jako jedyny w Mount Dragon nie był pomalowany na biało.

– A więc pracujecie nad patogenem przenoszącym się drogą oddechową?

– Tak, zgadza się, w dodatku bardzo paskudnym. Wolałem pracę nad PurBlood. To nasz preparat krwiozastępczy.

Carson zerknął w kierunku pomieszczeń dla koni. Dostrzegł stajnię, boksy, wybiegi oraz duże ogrodzone pastwisko za drucianą siatką.

– Możecie wyjeżdżać poza teren ośrodka? – zapytał.

– Oczywiście. Należy tylko wpisać się do książki przy wyjeździe i po powrocie. – Singer rozejrzał się wokół i otarł czoło grzbietem dłoni. – Chryste, jaki skwar. Nigdy się do tego nie przyzwyczaję. Chodźmy do środka.

„Środek” oznaczał wewnętrzne ogrodzenie, spory otoczony drucianą siatką obszar wewnątrz Mount Dragon. Carson zauważył tylko jedną przerwę w płocie – małą furtkę wprost przed nimi. Singer przeprowadził go przez nią i mszył do dużego budynku po drugiej stronie. Drzwi wiodły do chłodnego przedsionka. Przez otwarte drzwi Carson zauważył rząd terminali komputerowych na długich białych stołach. Dwaj technicy z identyfikatorami zawieszonymi na szyjach i w widocznych spod białych fartuchów dżinsach zawzięcie bębnili w klawiatury terminali. Carson ze zdziwieniem uświadomił sobie, że nie licząc wartowników, byli to pierwsi napotkani przez niego pracownicy ośrodka.

– To budynek operacyjny – wyjaśnił Singer, pokazując wielki pusty pokój. – Administracja, obróbka danych, wszystko, co chcesz. Nasz personel nie jest zbyt liczny. Nigdy nie było tu więcej niż trzydziestu naukowców jednocześnie, nawet kiedy pracowaliśmy dla wojska. Teraz jest ich dwa razy mniej i wszyscy pracują nad tym samym projektem.

– To rzeczywiście niewielu – stwierdził Carson.

Singer wzruszył ramionami.

– Do prac z dziedziny inżynierii genetycznej nie potrzeba tłumu ludzi.

Skinął ręką i przeprowadził Carsona z foyer do wielkiego atrium wyłożonego czarnym granitem, z sufitem z przydymionego szkła. Stłumiony przez nie ostry blask pustynnego słońca oświetlał kępkę palm na środku. Odchodziły stąd trzy korytarze.

– Prowadzą do pracowni, w których dokonuje się transfekcji i sekwencjonowania DNA – oznajmił Singer. – Rzadko będziesz tu bywał, ale jeśli zechcesz, zawsze ktoś może ci je pokazać. Nasz następny przystanek będzie tam.

Wskazał za okno. Carson zobaczył wznoszącą się na piasku niską budowlę w kształcie rombu.

– Poziom piąty – powiedział bez entuzjazmu Singer. – Wylęgarnia.

– Wydaje się dość mała – mruknął Carson.

– Wierz mi, wcale nie jest mała. To, co widzisz, jest tylko pomieszczeniem z filtrami HEPA⁴. Prawdziwe laboratorium znajduje się niżej, pod ziemią. Dodatkowe zabezpieczenie przed trzęsieniem ziemi, pożarem czy eksplozją. – Milczał przez chwilę. – Chyba powinniśmy tam wejść – dodał.

Wolno jadąca winda o ciasnej kabinie zwiozła ich do długiego, wyłożonego białymi kafelkami korytarza, oświetlonego pomarańczowymi lampami. Pod sufitem były zainstalowane kamery wideo, które śledziły idących. Na końcu korytarza Singer przystanął przed szarymi metalowymi drzwiami, których krawędź była ściśle dopasowana do framugi i uszczelniona grubą czarną gumą. Po prawej znajdowała się metalowa skrzynka. Singer pochylił się do niej i podał swoje nazwisko. Nad drzwiami zapaliła się zielona lampka i rozległ się melodyjny dźwięk gongu.

– Rozpoznawanie głosu – wyjaśnił Singer, otwierając drzwi. – Nie tak skuteczne jak czytniki linii papilarnych czy skanery siatkówki, ale te urządzenia nie działają przez skafandry ochronne. Tego programu nie można oszukać magnetofonem. Jeszcze dziś twój głos zostanie zarejestrowany i wprowadzony do bazy danych.

Weszli do dużego, nowocześnie umeblowanego pomieszczenia. Pod jedną ścianą stał rząd metalowych szafek. Na przeciwległym końcu znajdowały się kolejne stalowe, chromowane drzwi, oznaczone jaskrawym, żółto-czerwonym symbolem. UWAGA! NIEBEZPIECZEŃSTWO – głosił napis nad nim.

– To szatnia – poinformował Carsona Singer. – W tych szafkach są kombinezony.

Ruszył w kierunku jednej z szafek, ale nagle przystanął i odwrócił się do Carsona.

– Wiesz co? Może poproszę kogoś, kto naprawdę zna to miejsce, żeby cię oprowadził.

Nacisnął przycisk na szafce. Metalowe drzwiczki odsunęły się z sykiem, ukazując obszerny skafander z niebieskiej gumy, umieszczony w pojemniku przypominającym małą trumnę.

– Nigdy nie byłeś w laboratorium czwartego poziomu, prawda? – upewnił się Singer. – A więc słuchaj uważnie. Piąty poziom jest bardzo podobny do czwartego, ale obowiązują tu jeszcze ostrzejsze środki bezpieczeństwa. Większość ludzi dla wygody nosi pod kombinezonami dresy, ale nie jest to obowiązkowe. Możesz mieć na sobie swoje zwykłe ubranie, musisz tylko wyjąć z kieszeni pióra, długopisy, scyzoryki, zegarki i tak dalej. Wszystko, co mogłoby przebić skafander.

Carson pospiesznie sprawdził kieszenie.

– Nie masz długich paznokci? – zapytał Singer.

Carson spojrzał na swoje dłonie.

– Nie.

– To dobrze. Ja swoje wciąż obgryzam, więc nie mam z tym problemu – zaśmiał się Singer. – W dolnej części szafki znajdziesz parę gumowych rękawic. Nie nosisz sygnetów? Dobrze. Będziesz musiał zdjąć buty i włożyć te kapcie. Nie możesz też mieć długich paznokci u nóg. Nożyczki do paznokci znajdziesz w szufladzie szafki, gdybyś ich potrzebował.

Carson zdjął buty.

– Teraz wejdź w skafander. najpierw prawą nogą, potem lewą, a potem podciągnij go. Ale nie zamykaj wizjera. Niech zostanie otwarty, żeby łatwiej było nam rozmawiać.

Carson przez dłuższą chwilę mozolił się z kombinezonem, z trudem wciągając go na ubranie.

– To waży chyba tonę – mruknął.

– Jest hermetyczny. Widzisz ten metalowy zawór u pasa? Przez cały czas będziesz oddychał tlenem. Pokażą ci, jak przechodzić od stanowiska do stanowiska. W skafandrze mieści się ilość powietrza wystarczająca na dziesięć minut oddychania na wypadek awaryjnych sytuacji. – Singer podszedł do interkomu i wcisnął kilka guzików. – Rosalind?

– Czego? – usłyszeli po krótkiej przerwie niski kobiecy głos.

– Mógłbym cię prosić, żebyś pokazała laboratorium naszemu nowemu koledze, Guyowi Carsonowi?

Zapadła dłuższa cisza.

– Jestem zajęta – odpowiedziała w końcu kobieta.

– To zajmie ci tylko kilka minut.

– O Jezu! – burknęła rozmówczyni i wyłączyła się.

Singer rzekł do Carsona:

– To Rosalind Brandon-Smith. Chyba można powiedzieć, że jest trochę ekscentryczna. – Konspiracyjnie nachylił się do otwartego wizjera Carsona. – Prawdę mówiąc, jest bardzo niegrzeczna, ale nie zwracaj na to uwagi. Ogromnie przyczyniła się do opracowania naszego preparatu krwiozastępczego. Teraz też nieźle spisuje się ze swoją częścią projektu. Pracowała z Frankiem Burtem i byli sobie bardzo bliscy, więc może nie być przyjaźnie nastawiona do jego następcy. Spotkasz się z nią wewnątrz, nie ma powodu, aby musiała dwukrotnie przechodzić przez odkażanie.

– Kim był Frank Burt? – zapytał Carson.

– Doskonałym naukowcem i wspaniałym człowiekiem. Jednak praca tutaj okazała się dla niego zbyt stresująca. Niedawno przeszedł coś w rodzaju załamania nerwowego. To się często zdarza, wiesz. Prawie jedna czwarta tych, którzy przyjeżdżają do Mount Dragon, nie kończy swojej tury.

– Nie wiedziałem, że przychodzę na czyjeś miejsce – zmarszczył brwi Carson.

– Teraz już wiesz. Później ci o tym opowiem. Twój poprzednik był naukowcem dużego formatu. – Singer cofnął się. – W porządku, pozapinaj zamki. Upewnij się, że wszystkie trzy są zamknięte. Mamy tu taki koleżeński układ. Kiedy wkładasz kombinezon, zawsze ktoś inny wszystko sprawdza.

Dokładnie sprawdził skafander, a potem pokazał Carsonowi, jak posługiwać się umieszczonym w hełmie interkomem.

– Trudno cokolwiek usłyszeć, jeśli nie stoisz tuż przy rozmówcy. Naciśnij ten guzik na przegubie, jeśli chcesz mówić przez interkom.

Wskazał na drzwi z napisem: UWAGA! NIEBEZPIECZEŃSTWO.

– Na końcu śluzy powietrznej jest prysznic chemiczny. Kiedy pod niego wejdziesz, włączy się samoczynnie. Przyzwyczaj się do niego, bo w powrotnej drodze czeka cię znacznie dłuższy. Kiedy otworzą się drugie drzwi, przejdź przez nie. Poruszaj się ostrożnie, dopóki nie przyzwyczaisz się do skafandra. Rosalind będzie czekać na ciebie w środku. Przynajmniej taką mam nadzieję.

– Dzięki – odparł Carson, podnosząc głos, żeby być słyszanym przez grubą warstwę gumy.

– Nie ma sprawy – dobiegła go stłumiona odpowiedź. – Wybacz, że nie wejdę tam z tobą. Po prostu… – Singer zawahał się. – Nikt nie wchodzi do Wylęgarni, jeżeli nie musi. Sam zobaczysz dlaczego.

Gdy drzwi z sykiem zamknęły się za Carsonem, wszedł na metalową kratę. Rozległ się głuchy szczęk i z sitek umieszczonych na suficie, ścianach oraz w podłodze trysnął żółty roztwór odkażający. Carson słyszał, jak jego strumienie głośno bębnią o skafander. Po minucie było po wszystkim, otworzyły się następne drzwi i wszedł do małego przedsionka. Zamruczał elektryczny silnik i Carson poczuł, że ze wszystkich stron owiewają go silne strumienie powietrza. Ten suszący podmuch przypominał mu odległy świst wiatru, ale nie mógł powiedzieć, gorącego czy zimnego. Potem z sykiem otworzyły się kolejne drzwi i Carson zobaczył niską, otyłą kobietę, która z wyraźną irytacją spoglądała na niego przez wizjer hełmu. Nawet uwzględniając obszerny kombinezon, Carson ocenił jej wagę na ponad sto dwadzieścia kilo.

– Chodź za mną – powiedziała, po czym odwróciła się i poszła wykafelkowanym korytarzem, tak wąskim, że ramionami ocierała się o obie ściany. Były gładkie i śliskie, bez ostrych narożników czy występów, o które mogłaby rozedrzeć ochronny kombinezon. Wszystko – podłoga, ściany, sufit – było oślepiająco białe.

Carson wdusił przycisk na lewym przegubie, włączając interkom.

– Jestem Guy Carson – przedstawił się.

– Miło mi to słyszeć – odparła. – A teraz uważaj. Widzisz te rury nad głową?

Carson spojrzał w górę. Z sufitu zwieszały się niebieskie rury z metalowymi zaworami na końcach.

– Chwyć jedną i podłącz do zaworu skafandra – poleciła kobieta. – Ostrożnie. Obróć ją w lewo, żeby zamknąć. Kiedy przechodzisz od jednego stanowiska do drugiego, musisz odłączyć się i podłączyć do innej rury Twój skafander ma ograniczony zapas powietrza, więc nie ociągaj się z przyłączaniem.

Carson wykonał polecenie, poczuł, jak zatrzask zaskoczył, i usłyszał uspokajający syk powietrza. W skafandrze czuł się dziwnie oderwany od świata. Poruszał się powoli i niezdarnie. Przez parę grubych rękawic ledwie wyczuwał rurę, którą podłączał do zaworu.

– Pamiętaj, że to laboratorium jest jak łódź podwodna – usłyszał głos Brandon-Smith. – Małe, ciasne i niebezpieczne. Wszyscy i wszystko ma tu swoje miejsce.

– Rozumiem – odparł Carson.

– Naprawdę?

– Tak.

– Dobrze, ponieważ tutaj, w Wylęgarni, jakiekolwiek niedbalstwo oznacza śmierć. I nie tylko twoją. Zrozumiałeś?

– Tak – powtórzył Carson. Suka, pomyślał.

Ruszyli dalej wąskim korytarzem. Kiedy szedł za Brandom Smith, usiłując przyzwyczaić się do kombinezonu ochronnego, wydawało mu się, że w tle słyszy jakiś dziwny dźwięk: cichy, ledwie słyszalny szum. Doszedł do wniosku, że to z pewnością generator zasilający Wylęgarnię.

Brandon-Smith przecisnęła swoje potężne ciało przez wąskie drzwi. W znajdującym się za nim laboratorium ludzie w skafandrach pracowali przy dużych, osłoniętych pleksiglasem stołach z otworami zaopatrzonymi w gumowe rękawy. W oślepiająco jasnym świetle każdy znajdujący się w laboratorium przedmiot był widoczny jak na dłoni. Przy każdym stanowisku stały opatrzone ostrzegawczymi etykietami pojemniki na odpady i przyrządy do sterylizacji płomieniowej. Pod sufitem powoli obracały się kamery wideo monitorujące pracę naukowców.

– Słuchajcie wszyscy – rozległ się w interkomie głos Brandon-Smith. – Przedstawiam wam Guya Carsona. Ma zastąpić Burta.

Wizjery skierowały się ku Carsonowi. Usłyszał chór witających go głosów.

– Linia produkcyjna – oświadczyła grubaska. Nie zachęcało to do zadawania pytań, więc Carson o nic nie zapytał.

Brandon-Smith poprowadziła go przez labirynt kolejnych laboratoriów, wąskich korytarzy i śluz powietrznych, skąpanych w tym samym oślepiającym świetle. Ma rację, pomyślał Carson, rozglądając się wokół. To miejsce jest jak łódź podwodna. Każdą wolną przestrzeń zajmowała kosztowna aparatura: mikroskopy transmisyjne i skaningowe, autoklawy, inkubatory, spektrometry mas, był tu nawet mały cyklotron. Wszystkie przyrządy zostały przerobione – tak aby można się było nimi posługiwać w grubych kombinezonach. Niskie sufity były gęsto oblepione rurami i pomalowane na biało, jak wszystko w Wylęgarni. Co pięć metrów Brandon-Smith przystawała, by podłączyć się do następnej rury, a potem czekała, aż Carson zrobi to samo. Poruszali się straszliwie wolno.

– Mój Boże, te środki bezpieczeństwa są niewiarygodne – powiedział Carson. – Co tutaj macie takiego?

– Wszystko, co chcesz – odparła Brandon-Smith. – Dżumę, zapalenie płuc, wirus Marburga, wirus Hanta, dengi, ebolę, wąglik. Nie wspominając o kilku rosyjskich produktach. Oczywiście wszystkie są zamrożone.

Ciasne pomieszczenia, gruby kombinezon, duchota, wszystko to dezorientowało Carsona. Gwałtownie wciągał powietrze, z trudem powstrzymując chęć rozpięcia skafandra i odetchnięcia pełną piersią.

W końcu zatrzymali się w małym owalnym pomieszczeniu, z którego odchodziło kilka bocznych korytarzy.

– Co to jest? – zapytał Carson, wskazując na wielki kolektor nad ich głowami.

– Ujście powietrza – wyjaśniła Brandon-Smith, podłączając kolejną rurę do kombinezonu. – Znajdujemy się w środku Wylęgarni. We wszystkich pomieszczeniach panuje podciśnienie. Powietrze przepływa tędy do sterylizatora, po czym zostaje ponownie zawrócone. – Wskazała na jeden z korytarzy. – Twoje laboratorium jest tam. Wkrótce je zobaczysz. Nie mam czasu, żeby ci wszystko pokazać.

– A to? – Carson wskazał na wąski otwór pod ich nogami, z lśniącą metalową drabinką.

– Pod nami są jeszcze trzy poziomy. Zapasowe laboratoria, śluzy powietrzne, zamrażarki, generatory, centralna sterownia – odparła Brandon-Smith.

Przeszła kawałek jednym z korytarzy i zatrzymała się przy kolejnych drzwiach.

– To nasz ostatni przystanek. Zoo. Trzymaj się z dala od klatek. Nie daj się złapać. Jeśli rozerwą ci kombinezon, nigdy stąd nie wyjdziesz. Zamkniemy cię tutaj i zostawimy, żebyś umarł.

– Zoo… – zaczął Carson, ale Brandon-Smith już otwierała drzwi.

Dudnienie wzmogło się i nagle uświadomił sobie, że to nie generator. Przez gumowy skafander usłyszał stłumione wrzaski i wycia. Minąwszy załom korytarza, zobaczył, że jedną ścianę pomieszczenia aż pod sufit zastawiono klatkami. Zza drucianej siatki spoglądały na niego czarne paciorkowate oczy. Na widok nowo przybyłych panujący w pomieszczeniu hałas stał się wprost nieznośny, bo zwierzęta zaczęły łomotać łapami w podłogi klatek.

– Szympansy? – zapytał Carson.

– Jak na to wpadłeś?

Stojąca na końcu rzędu klatek mała postać w niebieskim skafandrze odwróciła się do nich.

– Carson, to Bob Filkom Zajmuje się zwierzętami.

Fills on uprzejmie kiwnął głową. Za szybką wizjera

Carson dojrzał wysokie czoło, bulwiasty nos i wystającą dolną wargę. Reszta rysów kryła się w cieniu. Mężczyzna odwrócił się i ponownie zajął się swoją pracą.

– Czemu ich tak dużo? – zapytał Carson.

Brandon-Smith zatrzymała się i spojrzała na niego.

– To jedyne zwierzę o takim samym układzie odpornościowym jak człowiek. Powinieneś o tym wiedzieć, Carson.

– Oczywiście, ale dlaczego…

Brandon-Smith nie usłyszała tych słów, bo zajęła się jedną z klatek.

– Rany boskie! – zawołała nagle.

Carson podszedł bliżej, przezornie trzymając się w bezpiecznej odległości od palców sterczących spomiędzy oczek siatki. Szympans leżał na boku, dygocząc i nie zwracając uwagi na otoczenie. Wydawało się, że coś jest nie w porządku z jego pyskiem. Po chwili Carson zauważył, że gałki oczne zwierzęcia są nienaturalnie powiększone. Kiedy spojrzał uważniej, zobaczył, że niemal wychodzą z orbit, pokryte popękanymi naczynkami krwionośnymi. Nagle zwierzę konwulsyjnie drgnęło, otworzyło pysk i wrzasnęło.

– Bob – rozległ się w interkomie głos Brandon-Smith – ostatni z szympansów Burta zaraz się wykończy.

Fillson podszedł bez pośpiechu, powłócząc nogami. Był bardzo niskim człowiekiem – miał zaledwie metr pięćdziesiąt wzrostu – i poruszał się z powolnym rozmysłem przypominającym Cars ono wi ruchy nurka pod wodą. Obrócił się do Carsona i rzekł ochrypłym głosem:

– Będziesz musiał stąd wyjść. Ty też, Rosalind. Nie mogę otworzyć klatki, jeśli w pomieszczeniu jest ktoś oprócz mnie.

Carson ze zgrozą zobaczył, że jedna gałka oczna małpy nagle pękła, tryskając strumieniem krwi. Szympans miotał się w konwulsyjnych podrygach, kłapiąc zębami i wymachując rękami.

– Co do diabła… – zaczął Carson.

– Do widzenia – powiedział stanowczo Fillson i sięgnął do stojącej za nim szafki.

– Cześć, Bob – odparła Brandon-Smith. Carson zanotował nieznaczną zmianę tonu jej głosu, gdy żegnała opiekuna zwierząt.

Kiedy zamykali za sobą drzwi, Carson zdążył jeszcze dostrzec zesztywniałego z bólu szympansa, rozpaczliwie przyciskającego dłonie do twarzy, i Fillsona, spryskującego klatkę jakimś aerozolem.

Brandon-Smith bez słowa pomaszerowała korytarzem.

– Może powiesz mi, co się stało temu szympansowi? – odezwał się w końcu Carson.

– Myślałam, że to oczywiste – burknęła. – Obrzęk mózgu.

– Co go spowodowało?

Odwróciła się do niego. Wyglądała na zdziwioną.

– Naprawdę nie wiesz, Carson?

– Nie, nie wiem. A poza tym mów mi Guy. Albo doktorze Carson, jeśli wolisz. Nie lubię, kiedy mówi się do mnie po nazwisku.

– Dobrze, Guy – powiedziała po chwili milczenia. – Wszystkie te szympansy są X-FLU pozytywne. Ten, którego widziałeś, wszedł w trzecie stadium choroby. Wirus stymuluje ogromną nadprodukcję płynu mózgowo-rdzeniowego. Po pewnym czasie wzrastające w czaszce ciśnienie powoduje wgłobienie móżdżku do otworu potylicznego wielkiego. W ten sposób umierają osobniki, które mają szczęście. Inne utrzymują się przy życiu, aż pękną im gałki oczne.

– X-FLU? – powtórzył Carson. Czuł, że ubranie pod skafandrem wilgotnieje od potu, który spływał mu z czoła i spod pach. Brandon-Smith stanęła jak wryta. Usłyszał szum interkomu, a potem jej głos:

– Singer, możesz mnie oświecić, dlaczego ten facet nic nie wie o X-FLU?

– Jeszcze nie zapoznałem go z projektem. Zrobię to później – odparł Singer.

– U ciebie zawsze wszystko jest postawione na głowie – warknęła, a potem powiedziała do Carsona: – Chodźmy, Guy, to koniec wycieczki.

Zostawiła go przy wejściu do śluzy powietrznej. Wszedł pod prysznic chemiczny i odczekał przepisowe siedem minut, podczas których tryskający pod ciśnieniem roztwór odkażał jego skafander. Kilka minut później znalazł się z powrotem w szatni. Z lekką irytacją zobaczył spokojnego i odprężonego Singera rozwiązującego krzyżówkę w lokalnej gazecie.

– Przyjemna wycieczka? – zapytał Singer, odrywając się od krzyżówki.

– Nie – odparł Carson, usiłując otrząsnąć się z przygnębienia wywołanego wizytą w Wylęgarni. – Ta Brandon-Smith jest gorsza niż rozdrażniony grzechotnik.

Singer wybuchnął śmiechem i pokiwał łysawą głową.

– Obrazowe porównanie. Ale jest najlepszym naukowcem, jakiego tu teraz mamy. Jeśli nasze prace zakończą się sukcesem, wszyscy będziemy bogaci. Z tobą włącznie. Dlatego warto znosić humory Brandon-Smith, nie uważasz? Tak naprawdę pod tą górą zbytecznej tkanki kryje się tylko mała, przestraszona dziewczynka.

Pomógł Carsonowi uwolnić się od kombinezonu i pokazał mu, jak odwiesić ochronne ubranie do szafki.

– Myślę, że już czas, abyś powiedział mi coś o tym tajemniczym projekcie – oświadczył Carson, zamykając szafkę.

– Zdecydowanie. Czy możemy przejść do mojego gabinetu? Napijemy się czegoś zimnego.

Carson kiwnął głową.

– Wiesz, widziałem tam szympansa, który…

Singer powstrzymał go, unosząc rękę.

– Wiem, co widziałeś.

– I cóż to było, do diabła?

– Grypa – odparł po chwili Singer.

– Co takiego? Grypa?

Singer skinął głową.

– Nie słyszałem o grypie, przy której pękają gałki oczne.

– No cóż – mruknął Singer. – To bardzo szczególna grypa.

Wziął Carsona pod rękę i poprowadził go przez przedsionek laboratorium z powrotem na zewnątrz.

Dokładnie za dwie minuty trzecia tego popołudnia Charles Levine otworzył drzwi swojego gabinetu i wypuścił do sekretariatu młodą kobietę w dżinsach i swetrze.

– Dziękuję, pani Fields – powiedział z uśmiechem. – Damy pani znać, gdyby znalazło się coś w następnym semestrze.

Gdy studentka ruszyła do wyjścia, Levine zerknął na zegarek.

– To już wszystko, Ray? – zapytał, zwracając się do sekretarza.

Tamten z trudem oderwał spojrzenie od tyłeczka wychodzącej pani Fields i popatrzył na otwarty terminarz, który leżał na jego biurku. Przygładził dłonią fryzurę w stylu młodego Buddy’ego Holly’ego, a potem podrapał się po muskularnej piersi okrytej czerwonym podkoszulkiem bez rękawów.

– Wszystko, doktorze Levine – odparł.

– Żadnych wiadomości? Nie przyniesiono nakazów aresztowania z biura szeryfa? Nikt nie proponował mi małżeństwa?

Ray uśmiechnął się, ale zanim odpowiedział, zaczekał, aż za wychodzącą studentką zamkną się drzwi.

– Dwa razy dzwonił Borucki. Najwyraźniej tej firmie farmaceutycznej z Little Rock nie podobał się artykuł z zeszłego miesiąca. Występują z oskarżeniem o zniesławienie.

– Ile chcą?

Ray wzruszył ramionami.