Copyright © by Ewa Korczyńska

Copyright © for the e-book edition by Hobb.pl

EWA KORCZYŃSKA

Rękawiczki

Babci Róży

Hobb.pl wydawnictwo

Paweł Korczyński

83-000 Juszkowo ul Raduńska 56

poczta@hobb.pl

www.hobb.pl

Zbuntowane okulary.

Historia pojawienia się rękawiczek Babci Róży była tak niezwykła, jak i ona sama, która zupełnie dla siebie nieoczekiwanie, ze zwykłej, starszej pani, spędzającej większość czasu przed telewizorem, stała się osobą tak bliską dla wielu, że właściwie nikt inaczej jej już nie nazywał, jak Babcią Różą właśnie

…a wszystko zaczęło się pewnego, pochmurnego dnia, który na niezwykły wcale nie wyglądał.

W dniu tym pani Róża, wstała rano i weszła do kuchni przygotować sobie śniadanie. Jak zwykle włączyła telewizor, by jak co dzień obejrzeć swoje poranne seriale. Osoby w nich występujące, były stałymi towarzyszami jej śniadań i nieraz zupełnie nie mogła przełknąć kanapki, tak bardzo przejmowała się losem pokrzywdzonych dziewcząt, które musiały bohatersko radzić sobie z życiem, zdradzone i zawiedzione, czy też wzruszała się odnalezionymi po latach dziećmi, które pojawiały się z zadziwiającą regularnością w większości z nich i robiły prawdziwe zamieszanie, w życiu zaskoczonych rodziców. Pani Róża kochała ich wszystkich. Nieraz miała ochotę wejść przez to szklane okienko telewizora i pomóc biedakom, ale za chwilę film się kończył i wokół pani Róży pojawiała się znajoma pustka, więc szybko włączała kolejny serial.

Tego dnia jednak, pani Róża ze zdziwieniem zauważyła, że zupełnie nie może oglądać żadnego ze swoich ukochanych filmów. W ogóle nie mogła patrzeć w telewizor, bo obraz widziała tylko zamazany, oczy jej łzawiły, a okulary które do tej pory pomagały, jakby nagle zastrajkowały i wcale nie chciały w tym patrzeniu pomagać.  Pani Róża próbowała chociaż słuchać telewizora, ale po chwili zauważyła, że już wcale nie wie, która to z postaci śmieje się, a która płacze… i zezłoszczona wyłączyła telewizor całkiem.

Miała tego dość! Zadzwoniła do swojego lekarza w przychodni, lecz i tu spotkała ją niemiła niespodzianka. Okazało się, że okulista, który znał się z jej oczami jak nikt inny, wyjechał właśnie na spóźniony urlop i wraca dopiero za tydzień. Była zrozpaczona. Co prawda pielęgniarka podała jej adres innego okulisty, ponoć bardzo dobrego specjalisty, ale pani Róża i tak stwierdziła, że tak pechowego dnia nie przeżywała od dawna. Jednak, to nie pech zawinił tego dnia. Otóż, była to bardzo tajemnicza sprawa. Ktoś o kim nawet przez chwilę nie pomyślała postanowił, że da jej szansę zobaczenia tego, czego pomimo swoich, bardzo drogich i doskonale wykonanych okularów, pani Róża wcale nie dostrzegała.

*

Pierwsze co miała właśnie zobaczyć, było dla niej zupełnie nowe i nawet trochę przerażające. Otóż musiała udać się na drugi kraniec miasta, bo tam właśnie przyjmował wskazany lekarz, a pani Róża, jako osoba wiekowa już, z reguły nie opuszczała  swojej najbliższej okolicy. Była zamożna, mieszkała w eleganckiej dzielnicy miasteczka, nieopodal Gdańska, w pięknym, niewielkim bloku, w eleganckim i bardzo wygodnym mieszkanku. Na terenie jej kameralnego osiedla były przyjemne, małe sklepiki w których pani robiła codziennie zakupy i apteka w której kupowała lekarstwa, ale nawet jej przychodnia zdrowia, czy kościół znajdowały się na tyle blisko domu, że wystarczył niewielki spacerek by dotrzeć na miejsce. Na nieco dłuższe wędrówki starsza pani chodziła do małego parku. Miała w nim swoją ulubioną ławeczkę, na której siadywała i z radością spoglądała na bawiące się w piaskownicy dzieci. Zewsząd docierał do niej obraz dobrobytu i spokojnego życia, pozbawionego trosk.

Co prawda pani Róża pamiętała inny świat. Świat w którym widywała biedaków i nędzarzy, gdy ona ubrana w koronkową suknię i koronkowe rękawiczki jeździła powozem zaprzężonym w konie. Pamiętała także czas wojny, gdy nawet jej, dziewczynie w koronkach, bywało ciężko i strasznie. Czas powojenny spędziła jednak we Francji, gdzie miała bogatego męża i uśmiechnięte dzieci. Na starość zapragnęła żyć w ojczyźnie i od dziesięciu lat mieszkała w swojej bogatej dzielnicy, ciesząc się, że zewsząd dociera do niej ukochana polska mowa i że jej rodakom żyje się obecnie tak dobrze i wygodnie.

Dziś za to, musiała udać się w zupełnie nieznane jej miejsce, w okolice z którymi nigdy się nie zetknęła. Westchnęła smętnie i zamówiła taksówkę.

Ubrała się cieplej, bo choć była końcówka sierpnia, od kilku dni słońce schowało się za grube chmury i w powietrzu czuć już było zapowiadające jesień chłody. Wzięła z półki kolorowe, puchate rękawiczki. Miały one kolor, który również przywoływał w pamięci jesień. Utkane były z rożnych odcieni brązu i pomarańczy, przeplatane nitkami słonecznej żółci. Zrobiła je, na drutach dla swojej francuskiej wnuczki, ale od lat nie miała okazji wręczyć ich osobiście. Wzięła także parasolkę, z rzeźbioną rączką, która zastępowała jej chwilami już potrzebną laskę i zamykając drzwi na klucz, powoli zeszła do czekającej na nią taksówki.

Kiedy wyszła na ulicę, ze zdziwieniem zauważyła, że jej okulary jakby postanowiły się nieco odobrazić. Co prawda pani Róża widziała inaczej niż zwykle, ale wreszcie nic jej się nie zamazywało i nawet rozejrzała się ciekawie, bo zdziwiło ją, dlaczego w ten pochmurny i chłodny dzień, ona widzi tyle światła wokół.

Pewnie te moje oczy całkiem się psują – pomyślała zmartwiona, lecz  wtedy usłyszała za plecami znajome „dzień dobry”. Szybko spojrzała w stronę młodego sąsiada, który pozdrowił ją przed chwilą, jednak on nie patrząc na nią, przygarbiony szybko pomaszerował, do swoich niezwykle ważnych spraw. Pani Róża zdążyła mu się przyjrzeć przez te swoje dziwaczne okulary i po raz pierwszy dostrzegła, jak ma zmęczony wyraz twarzy.

- Jest taki smutny – pomyślała, ale ponieważ zaraz i jej samej zrobiło się smutno na sercu, spojrzała szybko w stronę dzieci, które, ubrane w ciepłe, kurtki i polarowe rękawice, bawiły się w piaskownicy na podwórku przed blokiem. Jednak jej nieznośne okulary znów pokazały, nie to, co chciała zobaczyć. Pani Róża dostrzegła właśnie, że każde z nich bawi się zupełnie osobno. Patrzyły na siebie z niemiłym wyrazem twarzy, każde kurczowo trzymając swoje zabawki, aby kolega obok, przypadkiem nie zechciał ich pożyczyć do zabawy.

Dziwne..., nigdy tego wcześniej nie widziałam – stwierdziła cicho starsza pani – tutaj każdy jest tak bardzo zajęty sobą...

Pan taksówkarz, wąsaty i uśmiechnięty, uchylił drzwi przed zamożną pasażerką i pomógł jej wsiąść do auta. Po chwili jechali pod wskazany adres.

Pani starsza, wybaczy, że spytam, ale czemuż to osoba taka jak pani, musi leczyć swoje oczy, akurat tam? To przychodnia raczej …dla biedoty naszego miasta.

Co też pan mówi, dobry człowieku? Jakiej biedoty? Tyle lat żyję w tym miasteczku i nie widziałam żadnej biedoty – pani Róża była zdziwiona bardziej od taksówkarza – ludzie dzisiaj chodzą dobrze ubrani, sklepy pełne są dobrych towarów...

Oj, pani starsza, widzę życia nie zna – uśmiechnął się taksówkarz – tu, w tej bogatej dzielnicy, w której pani żyje, wszyscy myślą, że życie to bajka albo… jakaś mydlana opera. Tam gdzie jedziemy, ludzie walczą o każdy dzień zmagając się z biedą. Doktor Wesołowski nie tylko oczy leczy, on to przede wszystkim ratuje złamane ludzkie serca. Dobry to człowiek, taki anioł opiekuńczy tych, co się źle mają. Oczy wyleczy lepiej, niż kto inny, ale i patrzeć niejednego nauczył, tak żeby nie tylko swój koniec nosa widział. Zebrał, takich jak on, zapaleńców wokół siebie. W tym budynku jest też taki ośrodek, gdzie pomagają tym, co tej pomocy najbardziej potrzebują. Czasem mu się taki pacjent trafi, bogatszy, jak pani szanowna, co za wizytę zapłaci, ale on leczy i tych, co za nich nawet państwo płacić nie chce. Złoty człowiek! – powiedział wąsaty kierowca ze wzruszeniem.

Zasłuchała się pani Róża w słowa taksówkarza, a ten nagle stwierdził:

No..., już dojeżdżamy, jeszcze chwila i będziemy na miejscu, a na odchodne powiem pani, że i mnie kiedyś źle się działo. Pracę straciłem, dzieciaczków już trójka była, a czwarte w drodze. Żona zaległa chora. Zupełnie głowę wtedy straciłem, aż mi ktoś o tej przychodni powiedział – w tym momencie to w oczach zażywnego taksówkarza błysnęły już prawdziwe łzy. – …i wie pani, że ten doktor to tak zaopiekował się nami..., jego kolega, taki sam święty człowiek zajął się moją Basieńką, a i Antosia na świat przyjął. Antoś, to na cześć dr. Wesołowskiego - wyjaśnił wzruszony kierowca – bo to, nie tylko wyzdrowieć pomógł, ale i pomoc załatwił. No… i pomogli ludziska i to autko nabyłem i na chleb zarabiam, a i pomóc czasem mogę, bo ja dla doktora Wesołowskiego i tej jego Fundacji… to bym wszystko... - stuknął się taksówkarz rzetelnie w szeroką klatkę piersiową, jakby składał przysięgę wierności swoim dobroczyńcom. Właśnie podjechali pod biały budynek otoczony starymi wierzbami i kierowca rzucił się pomagać przy wysiadaniu starszej pani, która tak zasłuchała się w tą wzruszająca opowieść, że wcale jej się wysiadać nie chciało. Popatrzyła przez te swoje uparte okulary, w twarz taksówkarza i ze zdziwienia nie mogła oderwać od niego wzroku. Jaśniało w niej takie światło!

*

Żal było wysiadać Pani Róży, ale po którymś z kolei przypomnieniu taksówkarza, zebrała swoje rzeczy, a wąsaty wielbiciel doktora Wesołowskiego, pomógł jej wysiąść i doprowadził ją z honorami wprost do otwartego gabinetu swojego dobroczyńcy.

- Co słychać panie Wiesławie? – zawołał radośnie doktor Wesołowski. Pani Róża popatrzyła ciekawie na twarze witających się panów, a niezwykłe okulary ukazały jej, dwa gorejące słoneczka. Tak się zapatrzyła na to zjawisko, że nawet nie słuchała wymiany serdeczności, pytań o „miłą panią Basię i dzieci”, myślała tylko, że to zupełnie nadzwyczajny dzień oglądanych cudów i że chciałaby czuć to, co czuje w sercu, już na zawsze.

Chwilkę tylko trwała ta wesoła pogawędka, bo już taksówkarz ukłoniwszy się z szacunkiem, zamykał za sobą cicho drzwi.

- Witam.  – Doktor Wesołowski podszedł do swojej pacjentki i pomógł jej się wygodnie rozsiąść w fotelu. – Co też panią do mnie sprowadza, …bo jest pani u mnie po raz pierwszy, prawda?

- Tak, panie doktorze. Przychodzę do pana poskarżyć się na moje okulary. – wesoło powiedziała Pani Róża. – Nie wiem, co się z nimi stało, zupełnie mi się zbuntowały! Nie mogę telewizji oglądać, obraz mi się zamazuje, ale za to… dziwna rzecz, po drodze widziałam zupełnie dobrze, …choć właściwie też inaczej niż zwykle. Nic z tego nie rozumiem, chyba mi się te moje oczy całkiem popsuły!

Doktor podszedł do Pani Róży i zdjął jej okulary z nosa. Obejrzał je najpierw w świetle lampy, potem zbadał je we wnętrzu specjalistycznej aparatury, za pomocą innego aparatu sprawdził oczy starszej pani, po czym zawyrokował:

- Z okularami jest wszystko w porządku, ale widzę

Tu pewnego anielskiego figla.

- Anielskiego? – ze zdziwieniem wykrzyknęła pani Róża - Nie bardzo rozumiem…

- Oj, znam ja się z tymi figlarzami… Droga Pani Różo, mogę naprawić te okulary i znów będzie pani oglądała świat przez szybkę telewizora, ale wtedy ten świat rzeczywisty, znów się oddali. Widzę na szkłach pięknie pobłyskujący filtr prawdy. Dostała pani szansę, ale musi pani podjąć decyzję, czy tak ma zostać, czy mam sprawić, aby te okulary znów pokazywały świat po staremu. Żaden anioł nie poważyłby się, aby panią do czegokolwiek przymusić na stałe.

Pani Róża zamyśliła się. Przypomniała sobie, ile dziwnych rzeczy się dziś naoglądała. Stanęła jej przed oczami promienna twarz taksówkarza, bogacze ze smutnymi oczami, no i rzecz jasna, dopiero co, jaśniejąca twarz doktora Wesołowskiego, witającego się z podobnie rozpromienionym „panem Wiesiem”

- Sama nie wiem… - niepewnie powiedziała Staruszka – to rzeczywiście niezwykła historia z tymi moimi okularami. Przyznaję, że dziś rano, nie miałam najmniejszych wątpliwości, po co do pana jadę, ale teraz… – tu Pani Róża popatrzyła z niepokojem w twarz doktora – Jednak,… co ja będę robiła przez całe dnie? Myślę, że będę bardzo samotna i szybko zrobię się zgorzkniałą, niezadowoloną z życia staruchą.

Doktor Wesołowski roześmiał się tak głośno i radośnie, jakby chciał całemu światu udowodnić, że jego nazwisko nie trafiło mu się przypadkiem.

- Droga Pani Różo, nie pozwolimy, aby te czarne wizje, kiedykolwiek się zrealizowały! Nigdy na to nie pozwolimy! – doktor Wesołowski podszedł do starszej pani i szarmanckim gestem, nadstawił swoje ramię, aby pani Roża mogła się na nim wesprzeć. – Zapraszam na obchód! Skoro ma pani na sobie anielskie okulary, będzie to dla mnie nieoceniona pomoc.

Babcia Róża

Pani Róża oparła się na ramieniu doktora i razem z nim powędrowała korytarzem w głąb budynku. Minęli kilka lekarskich pokoi i wtedy stanęli przed drzwiami, które doktor otworzył kluczem, a które prowadziły do drugiej części budynku. Tu nie było tak oficjalnie wyglądających gabinetów lekarskich, było za to kilka przeszklonych sal z pootwieranymi drzwiami. Ściany wymalowane były w wesołe wzorki, a w tych salach stały stoliki i krzesła różnej wielkości. Na podłogach leżały sprężynowe materace, a obok nich rozrzucone były, śmieszne piłki z gumowymi rogami. Stały też jakieś przyrządy do ćwiczeń. Wszędzie było wesoło i zabawnie.

W salach było kilkoro dzieci, które akurat jadły przy stolikach kolorową zupę owocową, zabieloną i uzupełnianą jakimiś śmiesznymi płatkami w kształcie oponek. Wokół stolików kręcili się młodzi ludzie, podając maluchom paczki z tymi oponkowymi chrupkami, przekomarzali się z dziećmi i ze sobą. Inny młody chłopak, grał w tym czasie na gitarze, jakąś wesołą piosenkę, w której słowo „smacznego” pojawiało się w każdej zwrotce… widać było, że wszyscy świetnie się tu ze sobą czuli. Pani Róża zauważyła przez te swoje przedziwne okulary jeszcze jedną rzecz, otóż dzieci, które dostawały kolorowe chrupki nie zachowywały się tak jak znane jej dzieci z piaskownicy. One nie zatrzymywały ich tylko dla siebie, bawiły się tymi chrupkami, układając je w zabawne wzorki, pokazywały je sobie, śmiały się i jadły je wspólnie.

- …i mają takie ładne, promienne buźki… - pomyślała staruszka, a głośno powiedziała:

- Ładnie tu i miło!

Doktor  uśmiechnął się do niej, ale wtedy ktoś zapukał do drzwi, więc zostawił ją pośrodku sali, a sam poszedł otworzyć.

Do pomieszczenia weszła młoda kobieta z dzieckiem. Miała na sobie zielonkawą chustkę z malowniczymi frędzlami, a włosy które wypływały spod niej, były tak miedzianego koloru, że budziły kolejne, jesienne skojarzenia. Doktor odszedł na bok, aby z nią spokojnie porozmawiać, a mała dziewczynka z podobnie rudymi włosami, stanęła tuż obok Pani Róży i zaczęła ciekawie rozglądać się do sali. Jej mama stojąca na uboczu z doktorem zaczęła płakać, więc ten spojrzał tylko błagalnym wzrokiem na starszą panią. Znanym gestem podał ramię płaczącej kobiecie i wszedł z nią do sąsiedniego pomieszczenia. Pani Róża zauważyła, że mała wygląda na trochę przemarzniętą, zacierała rączki. Niewiele myśląc podeszła do niej i podała jej swoje, włóczkowe rękawiczki. Dziewczynka spojrzała ciekawie i na jej smutnej buzi pojawił się nagle wesoły uśmiech, jak iskierka w wygasłym kominku.

- To dla mnie? Jakie śliczne! Jakie mięciutkie i kolorowe! – założyła szybko rękawiczki na zziębnięte dłonie. – O!… i jakie cieplutkie! …aż mi się tu – wskazała na serce – o, tu mi się cieplej zrobiło. Czy ty jesteś dobrą wróżką? – spytała, zaskoczoną Panią Różę.

- Dziecinko miła… a czy ja wyglądam na wróżkę?

Mała dziewczynka, która jak się okazało była bardzo skrupulatna, obejrzała sobie staruszkę z każdej strony.

- Nie, chyba nie wyglądasz. Chyba jesteś trochę za stara… i nie masz skrzydełek! – zawyrokowała – ale to dobrze, wiesz? Bo ty bardziej wyglądasz na babcię, a ja w ogóle nie mam babci, ani jednej, a dzieci z naszego podwórka, to mają często nawet dwie!… a, wiesz – zwierzyła się pani Róży ściszając głos – …a Justynka, ta spod 5-tki, to ma nawet prababcię!? Czy ty możesz być moją babcią? – spytała ufnie. Nie czekając na zgodę, złapała zaskoczoną staruszkę za rękę i poprowadziła do stojącego pod oknem krzesła.

- Usiądź babciu, odpocznij. Już nic, ale to nic nie będą cię bolały nogi, a ja dla ciebie zatańczę.

Pani Róża, ze zdziwieniem i uśmiechem patrzyła, jak mała dziewczynka skacze w kółeczko i wywija jakieś „chałupce z przytupem”.

Dzieci jedzące zupę, zostawiły ją niedojedzoną i przybiegły zaciekawione.

- Ale fajnie tańczysz! – krzyknęła mała wesoła pieguska z bardzo jasnymi włosami. – Mała tancerka skłoniła się dwornie po środku pirueta, aż jej zawirowała w tańcu burza rudych włosów. Młodzi ludzie, którzy podeszli za dziećmi, zaczęli klaskać rytmicznie w takt muzyki, jaką do tańca dołączył od siebie gitarzysta. Zrobiło się tak wesoło, że i pani Róża zaczęła klaskać razem z nimi. Kilkoro dzieci podeszło do niej, a jedna z dziewczynek, z czarnymi warkoczami zawołała w stronę tańczącej:

- Fajną masz babcię, ja też bym taką chciała – i przytuliła się bokiem do rozbawionej pani Róży.

Mała tancerka przystanęła i spojrzała na dzieci z zastanowieniem

- Mogę się z wami podzielić, to może być nasza wspólna babcia… dobrze babciu? – zawołała i wykonała kolejny, dziki taniec radości, po

Spis treści

Zbuntowane okulary.

Babcia Róża