Stanisław Wawrzyszkiewicz

Uratować Boże Narodzenie

* darmowy fragment *

© Copyright by Stanisław Wawrzyszkiewicz 2007

ISBN 978-83-7564-047-2

Wydawnictwo My Book
www.mybook.pl

1

Święty Mikołaj w czerwonej czapie krasnala z równie czerwonym nosem pijaka szczerzył do Mateusza zębiska z witryny sklepowej. Ten jeszcze raz mu się przyjrzał i z niedowierzaniem stwierdził, że Mikołaj jest o wiele bardziej dziwaczny, niż przewiduje najbardziej szalona ustawa. Nie wierzył własnym oczom, ale na siekaczu wyraźnie było widać coś w rodzaju maski, przeraźliwie brzydkiej i groźnej jak na uśmiech szczodrego przyjaciela dzieci. Jeszcze raz spojrzał z dezaprobatą na straszną maskę i ze zgrozą rozpoznał w niej własną twarz wykrzywioną bolesnym grymasem. W tym właśnie momencie ze zdrętwiałych dłoni wyśliznęły mu się uchwyty dwóch wielkich waliz, które taszczył ostatnim wysiłkiem mięśni i woli. Z głośnym łoskotem, przez który przebijało się jednak pobrzękiwanie szkła, zderzyły się z ziemią, a właściwie ze zlodowaciałym, brudnym śniegiem. Pochylił się i energicznym ruchem uniósł z jednej strony walizkę, by przyjrzeć się jej spodowi. Nie miał wielkich szans, aby cokolwiek dostrzec w świetle oddalonej o kilkanaście metrów dogorywającej żarówki starej latarni. Głęboko wciągnął nosem powietrze, aby na węch rozpoznać, czy stracił butelkę wina czy flakonik perfum. W mroźnym powietrzu nie poczuł jednak zapachu, lecz palący ból nosa promieniujący aż do gardła. Mrucząc pod nosem jakieś przekleństwa, złapał walizy i wydając z siebie głuchy jęk, jak sztangista rwący z podestu ciężar ponad swoje siły, ruszył w kierunku podziemnego przejścia. Postanowił sobie, że tym razem bez przerwy przejdzie podziemnym przejściem na drugą stronę ulicy, choćby ręce miały mu się wydłużyć jak u szympansa, i odpocznie dopiero, ale tylko na niewielka chwilę, na przystanku autobusowym. Pomimo siarczystego mrozu obfity pot spływał mu z czoła i zalewał oczy. Czuł, jak z każdym krokiem odpływają z niego siły. Wystarczyło ich jednak na tyle, aby dotrzeć do ławeczki przystanku. Wzdłuż ulicy tam i z powrotem spacerował krępy młodzieniec, który co chwila z satysfakcją przyglądał się swojemu odbiciu w witrynie pobliskiego sklepu z której również straszył wyszczerzonymi zębami Mikołaj tulący się do rogów renifera. Delikatna twarz chłopca, pozbawiona jeszcze zarostu, przypominała Mateuszowi kogoś dobrze znanego, ale czuł się zbyt zmęczony, aby szukać w pamięci podobnej twarzy. Chłopiec, znudzony spacerem i studiowaniem w witrynie sklepu zabawkowego własnego odbicia, uważnie przyjrzał się znużonemu mężczyźnie. Długotrwałe zmęczenie wycisnęło na twarzy Mateusza widoczne piętno: duże, brązowe oczy z lekko rysującymi się kurzymi łapkami były podkrążone wielkimi, sinymi podkowami, a blada cera zdradzała brak ruchu na świeżym powietrzu. Z bliska, nawet w niepewnym świetle ulicznej latarni, można było zobaczyć sporo siwych włosów w jego wciąż bujnej, czarnej fryzurze, teraz częściowo przykrytej szarym kaszkietem. Z tyłu wyglądał jednak znacznie młodziej; często ludzie nie potrafili ukryć zdziwienia, kiedy do nich się odwracał, ukazując twarz. Jakaś dziewczyna krzyknęła któregoś dnia: „Z tyłu liceum, z przodu muzeum… Ale ja lubię starocie!”. Odziedziczył bowiem po ojcu szczupłe, proporcjonalnie zbudowane, wysokie ciało, obdarzone znakomitą przemianą materii. Mateusz czuł na sobie uparte spojrzenie nieznanego młodzieńca. Początkowo bagatelizował je, ale po kilku minutach poczuł się skrępowany. Czuł narastające rozdrażnienie. Zdecydowany poskromić wzrokiem natarczywego chłystka, podjął wyzwanie. Swoisty pojedynek na oczy dwóch obcych mężczyzn na zupełnie pustej ulicy, w późny i mroźny wieczór, miał w sobie coś groteskowego i groźnego. Chyba obydwaj to odczuli, bo równocześnie odwrócili wzrok w kierunku witryny, w której znowu ich spojrzenia się spotkały. Nieco speszony chłopiec podszedł do metalowego słupa i zaczął chuchać na niego. Bawił się widokiem kół powoli rosnących na metalu, a następnie szybko kurczących się i znikających bez śladu. Rozbawiony, uśmiechał się do siebie. Mateusz przez chwilę przyglądał się tej zabawie, zbierając siły do dalszej drogi. W podziemnym przejściu rozległ się dzwonek telefonu z publicznej kabiny. Zaciekawiony, podszedł bliżej przejścia, by zobaczyć, czy ktoś odbierze. Liczył sygnały: jeden, dwa… Doliczył do dziesięciu, kiedy rozległ się rozpaczliwy jęk. Jakby wyrwany z hipnotycznego snu, bo uparte wydzwanianie telefonu w ponurym przejściu podziemnym miało w sobie coś niesamowitego, Mateusz rozejrzał się i zobaczył chłopca, z którym dopiero co siłował się wzrokiem, jak bezradnie szamocze się przy metalowym słupie. Podbiegł i aż gwizdnął z wrażenia, gdy zobaczył wybałuszone, przerażone oczy i długi język solidnie przyklejony do zmrożonego metalu. Widok był komiczny i mimo woli roześmiał się. Kiedy jednak usłyszał bolesne „Eeee! E!”, wydobywające się z szeroko otwartych ust atletycznie zbudowanego chłopca, poskromił wesołość i ze współczuciem delikatnie poklepał nieszczęśnika po plecach.

– Ale ci się przytrafiła przygoda, biedaku. Nie szarp się, bo twój język zostanie tutaj na zawsze. Ja rozgrzeję to żelastwo, a ty zachowaj chłód i spokojnie ciągnij.

Mateusz energicznie nacierał metalową rurę wokół przyklejonego języka, równocześnie chuchając w to miejsce. Po kilkudziesięciu sekundach chłopiec z jękiem bólu i ulgi oderwał się od słupa.

– Och, jak boli! – jęczał, kurczowo przyciskając dłonie do ust.

Tymczasem Mateusz uważnie przyglądał się metalowej rurce, do której przed chwilą przyklejony był język chłopca.

– Masz szczęście! Wygląda na to, że cały język został ci w gębie, bo tu nic nie widzę. Jak widzisz, lepiej trzymać język za zębami – roześmiał się i przyjacielsko, tym razem dość mocno, klepnął po plecach jęczącego chłopca. – Co ci strzeliło do głowy, żeby lizać to żelastwo?

– Nie wiem! Z nudów! – wybełkotał młodzieniec, uważnie przyglądając się ślinie na swojej dłoni, poszukując śladów krwi, której nie znalazł.

– Z nudów, mówisz. Właściwie to ja też z nudów narobiłem już sporo dziadostwa w życiu. Niewiele brakowało, a z nudów straciłbym nie tylko język, ale całą głowę. Trzymaj się zdrowo i… – roześmiał się głośno, z trudem podnosząc swoje torby – nie liż już więcej obcych ciał na mrozie.

Chłopiec wykrzywił twarz w małpim grymasie. Patrzenie komuś prosto w oczy nie było jego specjalnością, bo nerwowo mrugając powiekami, gwałtownie spuścił głowę. Jego wzrok przykuły wielkie, wypchane walizy. Widok bagażu podziałał na niego ozdrowieńczo, bo twarz nagle się rozpogodziła, a zdrowe, trochę krzywe zęby, wyrastające z wielkich dziąseł, ukazały się w szerokim uśmiechu.

– Widzę, że szybko doszedłeś do siebie. No to już czas na mnie. Wesołych świąt! – Mateusz, napinając mięśnie, energicznie ruszył w mroczną ulicę Mickiewicza. Z radością odliczał kamienice dzielące go od celu nocnej wędrówki. Zazdrościł tym, którzy znajdowali się po drugiej stronie murów, wewnątrz budynków, w kręgu światła i ciepła. Każde ogrzane i oświetlone mieszkanie było dla kogoś bezpiecznym i przytulnym światem. Na ulicy te kręgi światła i ciepła zdradzały swoje istnienie jedynie poprzez blade świetliki okien. Czuł narastającą i obezwładniającą tęsknotę, by znaleźć się wreszcie za takim rozświetlonym, którymkolwiek oknem. Zmęczenie, dokuczliwe zimno i zupełna pustka mrocznej ulicy czyniły tęsknotę za ciepłem i światłem nie do zniesienia. Fizycznie odczuwał wrogość ciemności, a poza tym miał dziwne wrażenie, że ktoś go śledzi i że ten ktoś chce mu zrobić krzywdę. „Jakież to jest ciężkie. Dlaczego byłem tak zachłanny i zabrałem tyle niepotrzebnych i ciężkich rzeczy?” – mruknął pod nosem Mateusz, kładąc ostrożnie bagaż na ulicy, bo mrowiący ból palców zmusił go do chwili odpoczynku.

– Wyskakuj, stary, ze stówy! – tuż za sobą usłyszał ostry, męski głos. Odwrócił się gwałtownie. Czterech młodych mężczyzn wzięło go w kółko, odcinając wszelką drogę ucieczki. Wyglądali na takich, którzy często chodzą do siłowni i lubią siłować się na pięści.

– Co wy, chłopcy? – Mateusz odruchowo zrobił krok do tyłu, zatrzymując się na największym z napastników, który lekko, jak na groźnego agresora, odepchnął go od siebie.

– Jacy chłopcy? Panowie, gnoju! Mamy cię nauczyć kultury i grzecznego zwracania się do ludzi?! – warknął wielkolud z nosem boksera. Wyglądało na to, że jest szefem lub przynajmniej rzecznikiem bandy, bo tylko on mówił.

Osaczony mężczyzna rozpaczliwie spojrzał w bok, szukając jakiejś szczeliny w murze napastników, i znieruchomiał na widok bardzo delikatnej, prawie dziewczęcej twarzy.

– To ty? Nie mogę uwierzyć, że istnieje tak czarna niewdzięczność. Przecież dopiero co ci pomogłem. Beze mnie twój jęzor wisiałby teraz na przystanku autobusowym. Tak mi się odpłacasz?! – Mateusz z trudem wypowiadał kolejne słowa, jakby nagle dostał paraliżu twarzy.

Chłopiec uparcie milczał, czegoś wypatrując pod nogami.

– Maciek, co on pitoli? – spytał zdezorientowany i zniecierpliwiony herszt grupy.

– To prawda. Czekając na was, przykleiłem się językiem do metalowej rurki. Pomógł mi się odkleić.

Chłopcy wymienili szybkie, porozumiewawcze spojrzenia i jakby na komendę szefa równocześnie zarechotali.

– Oj, głupku! – Wielkolud klepnął Maćka w kark tak mocno, że ten się zachwiał. – Nie dość, że i tak jesteś już małomówny, to stałbyś się zupełnie milczący. Może byłoby wtedy lepiej dla nas? – Coś złowrogiego zabrzmiało w tym pytaniu. – Tu nie ma jednak miejsca na sentymenty. Stówa, albo w mordę. Nie uwierzę, że dźwigając tak dużo towaru w takich szykownych walizkach nie masz ani trochę kasy.

Mateusz, ochłonąwszy po pierwszym szoku, zdobył się nawet na blady uśmiech.

– No dobrze, panowie, niech będzie. Macie rację: mam dużo towaru, ale ja naprawdę nie mam pieniędzy. W tych torbach niosę odtwarzacze DVD, alkohol i perfumy. Ktoś ważny już na mnie czeka. Mieszka całkiem niedaleko stąd. Jeśli nie przyniosę towaru na umówioną godzinę, to bardzo się zdenerwuje…

– To nie nasz problem, tylko twój!

– Tak się tylko wydaje. Co do mnie, to nie mam złudzeń, że będzie źle, ale mogę was zapewnić, że dla was będzie jeszcze gorzej… Parę miesięcy temu jacyś nowicjusze bez jego zgody na jego terenie skradli nowy, bardzo drogi samochód. Do dzisiaj odwiedzają dentystę.

Krótkie, nerwowe milczenie.

– Straszysz nas? No dobrze! Zaczekamy na ciebie i jak wrócisz z kasą, to zapłacisz tyle ile nam się należy.

– Pieniędzy nie będzie, bo tym towarem spłacam dług.

– Co to za kit nam wciskasz?! – herszt złapał za kołnierz Mateusza i przyciągnął go ku sobie. Zdziwił się, kiedy twarz mężczyzny pozostała niewzruszona i nawet powieka mu nie drgnęła. Zdeformowany, bokserski nos szefa grupy nie wywołał oczekiwanego efektu. Niezadowolony, warknął, puszczając ofiarę ze stalowego uchwytu: – Wygląda na to, że mówisz prawdę. Czy ty naprawdę myślisz, że ci ujdzie na sucho? Co my z tego będziemy mieli?

– Ależ panowie! Nawet nie pomyślałem o czymś takim. Jutro dostaniecie to, co wam się należy, bo jutro jest Wigilia.

– No i co z tego? Dasz nam prezent pod choinkę? – zażartował herszt, a podwładni usłużnie skwitowali humor szefa głośnym śmiechem.

– Widzę, że jesteście nowicjuszami w fachu – triumfalnie i flegmatycznie zawyrokował Mateusz, kurczowo ściskając w kieszeni kurtki mały śrubokręt, który zawsze miał przy sobie. – Jutro wszystkie sklepy są zamknięte, a ulice puste. Jest duże zamówienie na komputery „Dell”, a ja mam na oku świetnie zaopatrzony sklepik. Dla mnie to bułka z masłem. Przy waszej pomocy obłowimy się na ponad sto tysięcy. Mój szef przyjmie każdą ilość. Jak nic na głowę będzie pięć tysiączków.

– Tylko pięć tysięcy?! – oburzył się wielkolud. – Za tyle towaru?!

– No cóż – westchnął Mateusz – szef też musi z tego coś mieć, a poza tym to jest bardzo uczciwa cena. W ogóle on jest bardzo uczciwy. No i jak? Wchodzicie w to?

Chłopcy, najstarszy z nich miał może dwadzieścia lat, utkwili wzrok w zdezelowanym obliczu szefa, który nerwowo zagryzał wargę i gładził pięścią swój złamany nos.

– Możemy ci ufać? – odezwał się wreszcie niepewnie.

– A jak myślisz?

– Ale czy ty nie jesteś oszustem? Obcemu człowiekowi na ulicy trudno dzisiaj zaufać.

– Nie bójcie się. Nie będziecie mieli krzywdy.

– Nie wiem, co myśleć. Za duże ryzyko.

– Czyje ryzyko? – krzyknął Mateusz. – Jeśli już, to tylko moje. Natomiast wy ryzykujecie zemstę moich przyjaciół, jeśli mnie natychmiast nie zostawicie w spokoju. Jutro możecie tylko zyskać, i to dużo.

– Zobaczymy… Gdzie i kiedy się spotkamy?

– Za dwadzieścia cztery godziny na przystanku autobusowym. On wie gdzie – Mateusz wskazał brodą Maćka.

– Dobrze, niech będzie – wielkolud cicho cedził słowa – ale jeśli nawalisz, to tak zmasakruję ci gębę, że będziesz mi zazdrościł mojego złamanego nosa. To nie jest duże miasto i na pewno znajdziemy ciebie. W takim razie do jutra o tej samej porze, staruszku.

Mateusz westchnął głęboko. Poczuł, że czoło, mimo mrozu, wciąż pokryte jest potem. Przetarł je wierzchem rękawiczki i energicznie schylił się po walizki, których zawartości tak skutecznie bronił. Resztę drogi, pomimo palącego bólu w rękach, pokonał marszobiegiem.

Wspiął się resztką sił na pierwsze piętro secesyjnej kamienicy, która właśnie przeżywała swoją drugą młodość. Kiedy ostatni raz ją widział, straszyła cuchnącą, odrapaną klatką schodową, w której pijacy urządzali sobie biesiady zakrapiane najtańszymi jabolami. Co prawda działo się to zwykle w chłodne wieczory, ale w polskich warunkach oznacza to większą część roku. Tam również załatwiali lżejsze, a niekiedy cięższe potrzeby fizjologiczne. Tym razem, żeby wejść do budynku, trzeba było wystukać kod – na szczęście nie zgubił karteczki z magicznymi, bo otwierającymi potężne drzwi, cyframi. Podziwiając starannie wymalowane ściany, idealnie czyste schody, zatrzymał się na pierwszym piętrze przed masywnymi, dębowymi drzwiami. Ostatnim razem też ich nie było. Zawahał się: zadzwonić czy zapukać. Czuł paniczny lęk przed tym, co czeka go za drzwiami. Narastająca trema dławiła go. Lekko zapukał – odpowiedziała cisza. Spróbował jeszcze raz, tym razem głośniej – znowu bez rezultatu. Nacisnął dzwonek. Trzymał go tak długo, aż usłyszał zbliżające się kroki. Zachrobotał otwierany zamek. Zanim drzwi się otwarły, usłyszał dobrze znany mu głos:

– Pali się? Zwariowałeś czy co? – W drzwiach stanęła wysoka, dobrze zbudowana szatynka w niebieskim szlafroku. Odgarnęła, długie ciemne włosy ze zdziwionej twarzy. – To ty?

– Kochanie, czyżbyś spodziewała się kogoś innego? Przecież przedwczoraj dzwoniłem do ciebie, a wczoraj rano wysłałem ci jeszcze maila.

– Dlaczego nie zatelefonowałeś do mnie dzisiaj z komórki? Przygotowałabym się.

– Wyładowała mi się. Zresztą nie sądziłem, że mogłabyś zapomnieć o moim przyjeździe. Ja od roku odliczam każdy dzień do naszego spotkania. Mam nadzieję, że ty również? – zawiesił głos, przyglądając się ze zdziwieniem jej rozbieganym oczom.

– Oczywiście! – zgodziła się kobieta. W uszach Mateusza ta skwapliwa zgoda zabrzmiała jednak zbyt śpiesznie, wręcz nienaturalnie. – Dlaczego dzwoniłeś do drzwi, a nie otworzyłeś ich własnym kluczem?

– Alu, przecież ja nie mam jeszcze klucza do tych drzwi… Nie przysłałaś mi go do Rzymu. Mówiąc szczerze, spodziewałem się trochę innego powitania… Czy mogę wreszcie wejść do własnego mieszkania?

– Ach, prawda, ciebie tu nie było, kiedy zakładano te drzwi.

Gdy wepchnęli do przedpokoju obydwie walizki, Mateusz objął mocno żonę i szepnął jej do ucha:

– Nareszcie… – Obejmując jej ciepłe i mocne ciało, poczuł, że wreszcie dotarł do swojego kręgu światła i ciepła.

Już od roku pracował we Włoszech, aby móc spłacić kupione na kredyt wielkie mieszkanie. Od chwili poznania się wspólnie marzyli o własnym domku, ale kiedy otworzyła się możliwość nabycia w stylowej kamienicy starego miasta wielkiego apartamentu o powierzchni stu trzydziestu pięciu metrów kwadratowych z możliwością powiększenia go o kolejne sześćdziesiąt metrów, nie wahali się, bo w głębi duszy obydwoje byli mieszczuchami. Gdy podpisywali akt notarialny, wszystko wydawało się być na najlepszej drodze ku rodzinnemu szczęściu, bo Mateusz miał znakomicie płatną pracę we włoskiej firmie. Wydawało mu się wtedy, że chwycił Boga za nogi, a wybór italianistyki po maturze – za najlepszy w życiu. Włosi jednak sprzedali firmę Amerykanom, którzy nie potrzebowali specjalistów od języka włoskiego. W ten sposób Mateusz stał się wysoko wykwalifikowanym bezrobotnym z ogromnym długiem do spłacenia. Nie miał żadnych widoków na odmianę sytuacji, ponieważ nie umiał prosić o protekcję, chociaż doskonale wiedział, że ci, którzy mają władzę, rozdają przywileje i rozmaite korzyści tylko tym, którzy o to usilnie zabiegają. Wielu jego kolegów doskonale umiało żyć z szefami, to znaczy myśleli o nich jak najgorzej, ale byli z nimi w świetnej, często zakrapianej komitywie. Mateusz nie posiadał tej umiejętności. Poza tym miał dość wrażliwą wątrobę. Filozoficznie tłumaczył żonie, że możni tego świata wcale nie są gorszymi ludźmi niż biedniejsza część rodzaju ludzkiego, tylko że odrobina władzy podarowana przez szczęśliwy los, państwo lub bogatego małżonka dokonuje szczególnej operacji na umyśle nawet bardzo inteligentnego człowieka, w wyniku której zupełnie zapomina, że władza jest tylko efemerycznym, choć efektownym, kamuflażem śmiertelności człowieka.