Iga Wiśniewska

NIE WIERZ W CZŁOWIEKA

ISBN 978-83-64494-05-5

Projekt okładki: Tomasz Marczewski

Copyright by Iga Wiśniewska 2014

Copyright by Agencja Paccoarte 2014

Agencja Paccoarte

Warszawa 2014

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

OPOWIADANIE 1

„Człowiek człowiekowi wilkiem”

Edward Stachura, Człowiek człowiekowi (cyt.)

Bill Marger musiał wytrzeć o ręcznik brudne ręce, żeby odebrać telefon. Na ekranie jego eleganckiej Noki migał napis MATT.

– Cześć stary, co słychać? – przywitał się.

Znał Matta przez niemalże całe życie, był jego najstarszym i najlepszym przyjacielem. Razem dorastali, chodzili do szkoły, podrywali koleżanki, przeżywali pierwsze zauroczenia, potem miłości. Bill był świadkiem na ślubie Matta, z jego żoną – Dianą był w bardzo dobrych stosunkach, przyjaźnili się i kiedy Matt wyjeżdżał w delegacje, opiekował się jego żoną, później również córką – malutką Clary. Miał być jej ojcem chrzestnym, ale gdy się urodziła, nie było go w kraju i ostatecznie został nim ktoś inny. Mimo tego z małą Clary również łączyły go silne więzy. Spędzał z nią dużo czasu, podczas gdy Matt i Diana musieli zajmować się sprawami zawodowymi i ostatecznie pokochał ją jak własne dziecko. Clary była uroczym bobasem, ale niedawno przeobraziła się w śliczną, rezolutną dziewczynkę. Gdy Bill obserwował ją, jak bawi się w ogrodzie, rozumiał, co miał na myśli Nabokov, pisząc Lolitę. Clary była małą lolitką, nie sposób było oprzeć się sile spojrzenia jej błękitnych, niewinnych oczu. Widok uroczej, niewielkiej twarzyczki i różowych usteczek potrafił rozgrzać każde serce – męskie czy kobiece.

Głos w słuchawce był tak roztrzęsiony, że Bill z trudem rozpoznał w nim swojego przyjaciela.

- Matt, co się stało? Uspokój się i powiedz wyraźnie.

- Clary… wczoraj… nie ma jej… zaginęła. – Poprzez szloch Bill był w stanie rozróżnić jedynie pojedyncze słowa, ale zmroziło go to, co usłyszał.

- Jak to jej nie ma? – wykrzyknął zaniepokojony.

- Nie wróciła ze szkoły, jest już dwudziesta, a jej nie ma. – Matt zdawał się odrobinę uspokoić.

- Może jest u koleżanki – zasugerował Bill. – Wiesz jakie są małe dziewczynki.

- Zadzwoniliśmy z Dianą do rodziców wszystkich dzieci z jej klasy, nie ma jej. – Głos Matta załamał się po raz kolejny.

- Jestem teraz w swoim domku letniskowym, ale wyjeżdżam w tej chwili. Powonieniem być u was za kilka godzin. Trzymaj się, stary, może to tylko fałszywy alarm.

- Będziemy czekać. – Rozłączył się.

Bill poszedł do łazienki, odkręcił kran i używając mydła, porządnie umył ręce. Ochlapał twarz zimną wodą, pobiegł do salonu, chwycił klucze i wyszedł z domu. Przez chwilę zastanawiał się nad wyborem samochodu – czarny peugeot czy srebrny jaguar? Ostatecznie doszedł do wniosku, że jaguarem dojedzie szybciej i wsiadł do srebrnego wozu. Ruszył z piskiem opon, zostawiając na asfalcie czarne ślady i swąd palonej gumy za sobą. Pędził do miasta, rozwijając prędkość stu sześćdziesięciu kilometrów na godzinę. Kiedy sunął po gładkiej drodze, obraz za bocznymi szybami zlewał mu się w jedną zieloną smugę. Zwolnił na kilka kilometrów przed domem przyjaciół, nie miał czasu na utarczki z miejscową drogówką.

Nie było jeszcze jedenastej, gdy samochód Billa podjechał pod dużą, czarną bramę. W domofonie odezwał się głos Matta i drzwi odsunęły się automatycznie. Zaparkował obok długiego, zielonego BMW przyjaciela i nie zwlekając ani chwili, ruszył prosto do domu.

- Jak się trzymasz? – zapytał, poklepując Matta po plecach.

Jego twarz była ściągnięta i nosiła ślady niedawno przelanych łez.

- Trochę się uspokoiłem, ale Diana jest załamana, odchodzi od zmysłów – powiedział cicho.

Weszli do salonu, gdzie smukła, brązowowłosa kobieta siedziała na kanapie, szlochając z taką rozpaczą, że nikt, kto zobaczyłyby ją w tamtym momencie, nie potrafiłby przejść obok obojętnie.

- Nie ma jej, Bill, nie ma naszej małej córeczki. – Wyciągnęła z pudełka kolejną chusteczkę, głośno wysmarkała nos i rzuciła ją na pokaźny stos piętrzący się obok.

- Hej, spokojnie. – Bill usiadł obok i zaczął uspokajająco głaskać ją po plecach. – Znajdzie się na pewno.

Żywa albo martwa – pomyślał, ale tego nie powiedział na głos. Wolał nawet w myślach nie rozważać takiej ewentualności.

- Boję się, że ktoś ją skrzywdził – wyznał Matt, czym spowodował kolejny wybuch płaczu swojej żony.

- Zawiadomiliście policję?

- Jak tylko zorientowaliśmy się, że jej nie ma. Wyszli dosłownie sekundę przed tobą. Zabrali ze sobą zdjęcie Clary. Mają zadzwonić, jak tylko dowiedzą się czegokolwiek.

- Tymczasem musicie się trochę przespać, szczególnie ty, Diano – zwrócił się do szlochającej kobiety. – Ja będę czuwał przy telefonie.

- Jak mogłabym spać, podczas gdy jakiś bydlak robi nie wiadomo co z moją córką?! – wykrzyknęła oburzona. Matt w myślach przyznał jej rację.

- Więc będziemy czuwać razem.

Spędzili niemal całą noc, czekając na powrót Clary lub choćby telefon od policji. Nic z tego się nie zdarzyło i dopiero nad ranem Billowi udało się przekonać wyczerpaną Dianę, że musi odpocząć choć odrobinę, by mieć kolejnego dnia wystarczająco dużo sił na poszukiwania córki. Wzięła tabletkę i udała się do sypialni. Dwóch mężczyzn zostało w salonie.

- Tak się boję, że coś jej się stało. – Matt siedział przygarbiony. Był dobrze zbudowany, ale emocje związane z zaginięciem córeczki sprawiły, że jakby zapadł się w sobie, skurczył. – Nie potrafię sobie wyobrazić życia bez Clary, ona była dla nas wszystkim, jeśli ją stracimy, stracimy wszystko. Nasze małżeństwo tego nie przetrwa.

Bill nie wiedział, jak pocieszyć przyjaciela. Mógł jedynie być przy nim i przy Dianie, wspierając ich swoją obecnością w trudnych chwilach.

Telefon nie zadzwonił, po południu odezwał się za to dzwonek w drzwiach. Matt opuścił salon i poszedł otworzyć. Wrócił z dwoma rosłymi policjantami. Na ich widok Diana uniosła głowę niczym pies gończy, który zwęszył zwierzynę.

Usiedli we wskazanych fotelach. Odezwał się niższy z nich, który sprawiał wrażenie wyższego rangą.

- Przesłuchaliśmy personel szkoły, do której chodzi pańska córka oraz jej koleżanki i kolegów. Nauczyciele nic nie widzieli, za to jedno z dzieci zeznało, że zauważyło, jak Clary wsiadła do czarnego samochodu. Musiał kierować nim ktoś, kogo znała, bo odjechała z własnej, nieprzymuszonej woli.

- Co to był za samochód? – zapytał Matt.

- Tego niestety nie udało nam się ustalić. – Policjant zerknął na chwilę do notesu. – Wszystko, co udało nam się wydusić z tego dziecka, to że samochód był czarny, lśniący i ładny. To była dziewczynka, więc możecie sobie państwo wyobrazić.

- Nic więcej nie wiadomo? – zapytał Bill. - Wsiadła do samochodu, odjechała i na tym koniec? Tylko tyle udało wam się ustalić?

- A kim pan jest? – zapytał policjant przyglądając mu się uważnie i nieco podejrzliwie.

- To przyjaciel rodziny, Bill Marger – odpowiedział za niego Matt.

- Ach tak – powiedział, notując sobie coś w notesie. – Niestety, nic więcej nie wiemy. Nadal nie było żadnego telefonu? Bardzo prawdopodobne, że dziewczynka została porwana dla okupu, są państwo dość zamożni.

Matt pokręcił głową.

- Żadnych telefonów. W każdym razie telefonów, które miałyby znaczenie. Wieści szybko się rozchodzą i dzwoniło do nas wielu znajomych, ale szybko kończyliśmy rozmowę, żeby nie blokować linii, dokładnie tak, jak panowie kazali.

- Dzisiaj będą pokazywali zdjęcia państwa córki w telewizji. Musicie być dobrej myśli. Ludzie zazwyczaj przejmują się takimi przypadkami, jeżeli tylko ktoś widział cokolwiek, na pewno zadzwoni i podzieli się informacjami.

Diana apatycznie pokiwała głową. Trzymała w dłoni zmiętą chusteczkę, ale jej oczy były suche. Kiedy policjanci wyszli, nastała cisza, którą w końcu przerwał Bill.

- Co zamierzacie?

- Biorę urlop – oznajmił Matt. – Nie byłbym w stanie pracować.

Bill pokiwał głową ze zrozumieniem.

- Jeśli jest coś, cokolwiek, co mógłbym dla was zrobić, nie krępujcie się, dzwońcie.

- Doceniamy to Bill, naprawdę. – Matt uścisnął ramię przyjaciela. – Ale nie możemy oczekiwać, że zrezygnujesz z własnego życia i będziesz tu na okrągło czuwał razem z nami. Powinieneś jechać do domu. Jak tylko czegoś się dowiemy, damy ci znać.

Mijały kolejne dni. Wspomnienia o małej Clary dręczyły Billa, nie pozwalając mu skupić się na obowiązkach. Nikt nie zadzwonił z żądaniem okupu, jego przyjaciele byli załamani. Nie potrafił im pomóc i źle się z tym czuł.

Biedna Clary, była taka malutka i śliczna. Bill z łatwością potrafił wyobrazić sobie, jak dostarcza rozrywki jakiemuś zwyrodnialcowi. Zawsze była cudownym dzieckiem, a gdy opiekował się nią ostatnio, odkrył, że ma zadatki na tancerkę. Kiedy włożyła białą sukieneczkę, wyglądała niczym jedna z baletnic z obrazu Edgara Degasa. Piękna, czysta i niewinna. Prześladował go ten widok. Wyrył się w jego pamięci i ukazywał przed oczami, nawet gdy zamknął powieki.

Ponure rozważania przerwał dzwonek telefonu.

- Bill? Przyjedziesz? – usłyszał w słuchawce głos Matta.

- Coś się stało? – zapytał zaniepokojony.

- Mamy coś nowego.

Wyruszył natychmiast, jeszcze podczas rozmowy chwycił kurtkę i kluczyki od samochodu. Tym razem był w mieście, zajmował się interesami swojej firmy, zajęło mu więc zaledwie kilkanaście minut dotarcie do domu przyjaciela. Kiedy brama się otworzyła, a w drzwiach stanął Matt, Billowi serce się ścisnęło na jego widok. Wyglądał jak cień człowieka, którym kiedyś był. Na twarzy pojawiło się kilka nowych, wyraźnych bruzd, krótkie włosy wisiały smętnie, a jego oczy utraciły dawny blask. Były ciągle zaczerwienione i opuchnięte. Bill bał się nawet pomyśleć, jak wygląda Diana.

- Policja zrobiła jakieś postępy w poszukiwaniach Clary? – zapytał, gdy już znaleźli się w środku.

- Policja nie zrobiła nic. – Usłyszał zachrypnięty głos Diany.

O dziwo, wyglądała lepiej niż jej mąż. Ubrana i uczesana nienagannie, jedynie zaczerwienione oczy i nos zdradzały tragedię, przez którą przechodziła.

- Więc co się stało?

- Przeszukaliśmy pokój Clary w poszukiwaniu jakiejś wskazówki – zaczął Matt. – Na początku wydawało nam się to bezsensowne, skoro ktoś ją porwał, poza tym nie chcieliśmy nic ruszać, ale w końcu co mieliśmy do stracenia?

- Coś znaleźliście?

- Czegoś nie znaleźliśmy – powiedziała Diana.

Bill spojrzał na przyjaciół bez zrozumienia. Nie wiedział, do czego zmierzają. Patrzył na nich wyczekująco, cierpliwe czekając, aż przejdą do sedna.

- Nie ma pozytywki.

- Pozytywki? – powtórzył Bill, a w jego głowie zaświtała jakaś niewyraźna myśl.

- Tak. Pamiętasz ją? To nie była zwykła plastikowa zabawka, jakie można dostać w sklepie z zabawkami. Tamta była metalowa i chociaż zanim podarowaliśmy ją Clary, wyczyściliśmy ją dokładnie, widać było, że nie jest nowa. Potrafiła zacząć wygrywać swoją melodię w najbardziej niespodziewanym momencie, nawet jeśli nikt jej wcześniej nie nakręcał. Miała na wierzchu figurkę małej tancereczki, która obracała się, gdy grała muzyka.

- Tak – powiedział wolno Bill. – Wiem, o czym mówisz.

- Clary ją uwielbiała, a teraz jej nie ma. Zniknęła razem z nią – rzekła Diana, spuszczając głowę.

- Może wzięła ją ze sobą do szkoły? – zasugerował niepewnie Bill.

Matt pokręcił głową.

- Niemożliwe.

- Więc podejrzewacie, że to ma coś wspólnego z jej zaginięciem?

Przyjaciele w milczeniu pokiwali głowami.

- Powiedzieliście policji?

- Tak, ale policja jest beznadziejna. Nie potrafią nic zrobić. Wszystkie te telefony od ludzi do niczego ich nie doprowadziły. Przesłuchali prawie całą szkołę, a nadal nie wiedzą nic ponad to, że zniknęła. – Głos Diany drżał niebezpiecznie, po policzkach popłynęły łzy.

- Przepraszam – powiedziała i szybko odeszła, bo nie chciała, żeby mężczyźni byli świadkami jej załamania.

Matt patrzył za swoją żoną, gdy znikała w korytarzu.

- Dłużej nie damy rady. Diana stara się być silna, ale to nas przerasta. – Matt zgarbił potężne ramiona i jeszcze bardziej zapadł się w sobie.

- Wiesz, że zawsze możecie na mnie liczyć?

Uścisnęli się już bez zbędnych słów i Bill ruszył do domu. Rozmowa z przyjaciółmi wytrąciła go z równowagi. Nie potrafił nawet skupić się na prowadzeniu samochodu. Postanowił, że pojedzie do swojego domku letniskowego, żeby się uspokoić. Miał niewielki domek nad wodą, kilkadziesiąt kilometrów za miastem. Pobyt tam zawsze działał kojąco na jego nerwy.

Był na miejscu wieczorem. Wyciągnął z lodówki dwa piwa i siadł na kanapie. Zaczął skakać po kanałach, ale nie potrafił skupić uwagi na żadnym z nadawanych programów.

W pewnym momencie musiał zasnąć. Obudziła go cicha melodia dobiegająca gdzieś z głębi domu. Uniósł głowę i nasłuchiwał przez chwilę. Znał tę melodię. Wstał z kanapy i zaczął kierować się w stronę, z której dochodziły dźwięki. Wszedł po schodach na górę, potem otworzył klapę i znalazł się na strychu. Skierował wzrok na lewo. Pod ścianą stała wielka, metalowa skrzynia, przypominająca trochę lodówkę. Podszedł do niej jak zaczarowany. Melodia, która się z niej wydobywała, była niemal hipnotyczna. Spróbował ją otworzyć, ale była zamknięta. Szarpnął mocno, zamek puścił.

W środku było mnóstwo kończyn w różnym stanie rozkładu – malutkich rączek i nóżek należących do martwych dziewczynek. Pozytywka była gdzieś na dnie. Zanurzył rękę i gmerał przez chwilę. W końcu wyciągnął to, czego szukał. Mała, metalowa pozytywka z figurką tancereczki.

Nakręcił ją, bo tymczasem przestała grać, usiadł na podłodze i słuchał słodkich dźwięków, które wydawała.