Michał Olczak

Spotkanie z Sindbadem

ISBN 978-83-63673-10-9
Wydawnictwo Poraj, Batorz 2013

Ostrzeżenie

eBook zawiera treści nieodpowiednie dla osób niepełnoletnich

I Spotkanie z Sindbadem

Muzo, moja Muzo, Muzo ukochana,

Dodaj mi pomysłów do wiersza pisania.

No bo to już chyba, prawie ze dwa lata,

Gdym nic nie napisał, los mi figla płata.

Proszę zatem cicho, proszę zatem skromnie –

Muzo moja miła, uśmiechnij się do mnie.

Niechaj Twoja lutnia z elizejskich błoni

Zabrzmi znowu jeszcze, w mojej leżąc dłoni.

I niech tam popłynę, gdzie świerszcz cicho cyka,

Gdzie słychać szum wody z górskiego strumyka,

Gdzie pasą się kozy, gdzie rajskie ogrody,

Gdzie wszystko możliwe, gdzie zapach przygody.

Nudzi mnie już szarość każdego poranka,

Gdy dzień taki samy, niewierna kochanka.

Więc ponieś daleko, mnie zabierz ze sobą,

Gdzie tylko rozkażesz, tam zawsze ja z Tobą.

Gdym tylko te słowa na kartce napisał,

Grom jasno zagrzmiał i do ziemi zwisał.

Wiatr zadął mocno – wypadłem przez okno,

Wicher w swą paszczę mnie porwał i połknął.

Niestety nie powiem, ilem czasu leciał,

Bo zawiał wiatr mocniej zegarek mi zleciał.

Na domiar złego zgubiłem kapelusz,

A zamiast na łąkę wpadłem do burdelu...

Pomyśl, czytelniku, jakie straszne jęki

Tam usłyszałem, gdy wpadłem do wnęki.

Lecz klient i pani, co w małym pokoju,

Transakcję spełniali ciemnego pokroju

Tak byli zajęci, że mnie nie dojrzeli.

Wielkie to szczęście, bo pewnie by chcieli

Zawołać alfonsa, co z pejczem na dole

Twardo swych trzymał upadłych w niewolę.

Więc buty zdjąłem, z niemałym przestrachem

Na boso, cichutko i z kroków rozmachem

Ku oknu pomknąłem, by szybko i płynnie

Pasek związawszy, spuścić się po rynnie.

Na dole było ciemno, pusty prawie chodnik,

Spotkałem może dwóch, może trzech przechodni.

Idę sobie, myślę: „ładna mi przygoda

Miała być arkadia, a jest zła pogoda”

Pewnie bym powrócił do domu bez wrażeń,

Gdybym był nie spotkał Sindbada Żeglarza.

Przechadzał się aleją, w ręku trzymał kieszeń,

Szedł wcale nieprędko, w ogóle się nie spieszył

Mocno mnie zadziwił, bo nie wiedzieć czemu

Pierwszy do mnie rzekł w głos po swojemu:

„Hejże, podróżniku, głowę wznieś do góry,

Powiedz, dokąd zdążasz, przez te szare mury?”

„Sindbadzie, ach Sindbadzie, wód bezkresnych książę,

Szukać chciałem przygód – dosyć mam już książek.

Chciałem na swej skórze poczuć szał przygody,

Poznać obce kraje, z czary pić swobody.

Ale moja lutnia chyba coś nie zgrana

Brzęczy, skrzypi, rzęzi niczym opętana.

Miałem w blasku słońca leżeć pośród błoni,

A miast tego muszę iść ulicą po nic.”

„Nadto się nie frasuj – Sindbad odpowiedział,

Nie wiesz przecież, dokąd ta ulica wiedzie.

Blisko stąd do portu, tam mój okręt stoi,

Ruszaj dalej, żwawo, jeśli się nie boisz.

On nas pokieruje na nieznane tory,

Bo za chwilę rusza znikąd do Balsory.

Tam spotkamy wuja mego Tarabuka,

On przygodę nową w klawiaturę wstuka.”

Weszliśmy na statek już uszczęśliwieni –

Płynie łajba chwacko, w falach blask się mieni.

Ale gdzieś w pół drogi, późnym już wieczorem,

Spotkaliśmy w wodzie z dziwnym się potworem.

Gębę miał parszywą, wielkie, krwiste oczy,

Płetwy dość szerokie, z pyska pianę toczył.

Cóż to jest za bestia? Ukłon ma nie dworski.

Sindbad odpowiedział: „druh mój Diabeł Morski!”

Kiedym to usłyszał, bardzo się przejąłem,

Pamiętałem jego psoty niewesołe.

Sindbad także, choć zuch, mocno się nasrożył,

Stał jak osłupiały, dłonie w pięści złożył.

Jeden tylko Diabeł wcale się nie burzył,

Brzydko się uśmiechał, łeb wystawiał duży.

„A niech to, nieszczęście, lat już trzy tysiące,

Odkąd nie spotkałem bestii tej cuchnącej.

Ale się nie boję – Żeglarz tak powiada –

Listów nie przyjmuję przebiegłego gada.”

„Nie bądź zły, Sindbadzie, ja przyjaciel przecież,

To za moją sprawą, tułasz się po świecie.” –

Rzekł mu Diabeł Morski – cicho, lecz donośnie,

Potem wypiął tyłek, pierdnął w nas nieznośnie.

Wraz z okropnym gazem, co pomieścił w zadzie,

List zostawił, szelma, z nami na pokładzie.

Po czym schylił głowę, skończył swe podchody

I za chwilę zniknął w nurtach morskiej wody.

„Jakie by nie było z Diabłem tym obejście,

Trzeba list wyrzucić – czeka nas nieszczęście.”

Zgodnie stwierdziliśmy i mocnym kopniakiem

Strąciliśmy list ten w morze, nie wiem jakie.

Wszystko było dobrze, miałem tę nadzieję,

Że tym razem statkiem wicher nie zachwieje

I spokojnym szlakiem tej doczeka pory,

Kiedy za dni parę dotrze do Balsory.

Lecz wtem majtków okrzyk z marzeń mnie ocucił:

„Sztorm się zbliża, ludzie, prędko żagle zrzucić!”

Jakoż nie pomogło: pierwszy cios uderzył –

Woda już się wdziera, maszt złamany leży

Jeszcze raz się przydał mój pasek od spodni,

Który przywiązałem mocno do masztowni

I wespół z Sindbadem silnie się trzymałem,

Okręt z wolna tonął pod sztormu nawałem.

Nie wiem, czybym uszedł z życiem z tego piekła,

Gdyby nas na wyspy burza nie zawlekła.

Okręt po otchłani dzikich wód dryfując,

Dotarł na mielizny, życie nam ratując.

Żniwo było straszne – pięciu z nas przeżyło,

Siedmiu marynarzy na dnie morskim było,

Czterech pożarł rekin, a co było z entym –

Byłbym Wam powiedział, gdybym zapamiętał.

Wyspa była piękna, pełna drzew zielonych,

W głębi stała góra o krawędziach stromych.

Po wysiłku jaki w sztormie ponieśliśmy,

Naturalna sprawa – bardzo pić chcieliśmy.

A że słona woda z morza nam obrzydła,

Trzeba było w lesie iść poszukać źródła.

Pierwszy wszedł kapitan, głową wściekle kiwał,

Zaraz jednak krzyknął: „Niech mnie, ile piwa!”

Tak w istocie było, bo na drzewach rosłych,

Zamiast liści pełne puszki z piwem rosły.

Kapitan wniebowzięty szybko zerwał owoc,

Ręka mu się trzęsie, pragnie go spróbować.

Zatrzymał go Sindbad i tak peroruje:

„Nie pij, kapitanie, ono cię otruje.

Wiele razy byłem na takich podróżach –

Zawsze podstęp kryje łatwa zdobycz duża.”

„Zejdź mi z drogi, chłopcze, pókim jest cierpliwy.”

Odgryzł się kapitan, po czym łyknął piwa

„Jakie smaczne, bracia, ze mną go skosztujcie –

Daje marynarzom – ze mną posmakujcie”

Wszyscy spróbowali, piją, piją, piją,

Tak im smakowało, już godzina mija.

Oni dalej piją! Aż kapitan stęknął –

Z przepełnienia brzuch mu nadął się i pękną.

A z nim marynarze, choć już pić nie chcieli –

Więcej w pełnej wersji...