www.wydawnictwosol.pl

Copyright © by Agnieszka Krawczyk 2009

Redakcja:

Katarzyna Nowak

Okładka:

Andrzej Brzezicki

Korekta:

Urszula Przasnek

Warszawa 2012

ISBN 978-83-62405-75-6

Wydawca:

Wydawnictwo SOL
Monika Szwaja • Mariusz Krzyżanowski
05-600 Grójec, Duży Dół 2a
wydawnictwo@wydawnictwosol.pl

ePub i Redakcja techniczna:

Ilona i Dominik Trzebińscy Du Châteaux
atelier@duchateaux.pl

Dziękuję dziewczynom z forum MINW: Ewie, Marcie, Iwonie, Kaśce, Paulinie, Oli, Ani, Olimpii i całej reszcie…

Kobiety mają czas i warunki, żeby pisać. Są w domu, mają stół, papier i ołówek. To się robi tak: kiedy dzieci idą do szkoły, zostajesz w domu otoczona pudełkami po płatkach śniadaniowych i śmieciami, zrzucasz je ze stołu i zaczynasz pisać. Potrafimy to zrobić!

Caroline Graham

Dzień świstaka

Dzień jak co dzień rozpoczął się od nakazującego wrzasku Niemowlęcia Płci Męskiej. Laura, wyrwana z cudownego snu, w którym przebywała na gorącej plaży Barbadosu, Barbudy, Bahamów lub jakiegokolwiek innego miejsca na „B” (w tym kontekście sytuacyjnym nawet Bułgaria wydawała się atrakcyjna, zwłaszcza że koniak Slañczew Briag znowu stawał się modny), w każdym razie odległego od Niemowlęcia i jego potrzeb, nakryła głowę poduszką.

– Nie ma mnie, nie ma mnie – powtarzała sobie, ale już przebudzona, wiedziała, że nic z tego.

Miała jednak nadzieję, że Krzysiek wstanie i zajmie się wrzeszczącym Potomkiem. Tak się też stało. Z ulgą usłyszała szelest pościeli, głębokie i pełne smutku westchnienie, którego nie powstydziłby się żaden młodopolski neurotyk – mąż wstawał zrobić dziecięciu kaszkę.

„Dzidzi” – poprawiła się w myślach Laura. – „Poszedł zrobić kaszkę naszej dzidzi”.

Tymczasem „dzidzia” – w tym wypadku przyjmująca formę dobrze wypasionego chłopczyka w wieku około jedenastu miesięcy, zadowolona z efektów swego działania – leżała spokojnie, bawiąc się rączkami i wypowiadając co chwila świeżo przyswojone słowo. Laura nie miała pojęcia, skąd Niemowlę je znało, albowiem, jak raz, było to „maupa”. Słowo objawiło się po raz pierwszy poprzedniego dnia w parku. Z mozołem pchała właśnie wózek po kamienistej ścieżce, kiedy z naprzeciwka nadeszła Starsza Pani, wyglądająca jak wzór z Sèvres wszystkich upiornych staruszek: koścista i haczykowata (praktycznie wszędzie – na twarzy, nogach, rękach i innych członkach). Oczywiście, musiała zatrzymać się przy wózku, by dać Laurze jakąś głęboką i z serca płynącą poradę (dlaczego niektórzy ludzie uważają za swój moralny obowiązek pouczać matki?), że dziecko jest ubrane za lekko/za ciepło, mimo zaawansowanego wieku jeszcze ciągle obraca w paszczy smoczek, je krakersa brydżowego/nie je pożywnego krakersa brydżowego. Laura z westchnieniem próbowała ominąć natrętkę, ale ta była nieugięta – przytrzymała wózek jedną ręką, a kościsty palec drugiej wyciągnęła w kierunku Młodzieniaszka. Dziecię odwróciło swoją promienną twarzyczkę w jej stronę i po chwili namysłu radośnie obwieściło:

– Maupa!!!

Starsza Pani zamilkła zdetonowana, zaprzestając udzielania rad, i po sekundzie wybuchnęła pretensjami w kierunku Laury, która – jej zdaniem – „tak wyuczyła nieszczęsne dziecko, żeby obrażało kombatantkę i weterankę walk”. Laura nie miała cienia wątpliwości, że spotkała na swojej drodze bojowniczkę ZBoWiD-u, zahartowaną w walkach z reakcyjnym podziemiem. Nie chcąc oberwać parasolką, która złowieszczo wyglądała z bagażu dźwiganego na plecach przez właścicielkę Orderu Odrodzenia Polski, złapała wózek i oddaliła się pospiesznie, to znaczy podała tyły, żeby pozostać przy wojskowej terminologii.

Wspominając wczorajsze zajście, doszła do wniosku, że należy zachować czujność rewolucyjną i nie dopuszczać Dziecięcia do bliższych kontaktów z obcymi. Licho bowiem nie śpi i kiedyś naprawdę można oberwać…

Krzysiek tymczasem próbował nakarmić Dziecinkę kaszą z wiórkami czekoladowymi. Zgodnie z przewidywaniami i codziennym scenariuszem Niemol nie chciał jeść. Laurę, która ponownie owinęła się w kołdrę i próbowała wrócić na łono Morfeusza, dobiegły dzikie wrzaski, przypominające dźwięki towarzyszące natarciu grupy kibiców na oddział policji. Słodki dzieciaczek nie chciał konsumować owoców zgodnego trudu polskiego rolnika i krajowej fabryki cukierniczej.

– Co robić? – zapytał Krzysiek, gdy zataczając się jak zombie w filmie Noc żywych trupów, weszła do kuchni.

– Parówkę mu ugotuj – zaproponowała słabym głosem, a Niemowlę na dźwięk lubego słowa zagruchało z zadowoleniem.

Pięć minut później biedna Dziecinka wcinała mięso homogenizowane – jak głosił napis na etykiecie – i mlaskała przy tym znacząco, a jej rodzice nie mogli się nadziwić, w jakim tempie jest w stanie jeść. Zafascynowana matka zastygła z widelcem nad talerzem, co błyskawicznie wykorzystał Młody, porywając jej jedną parówkę.

– Pański syn pozbawił mnie posiłku – zwróciła się do męża głosem pełnym pretensji.

– Bardzo mi przykro, inżynier Mamoń jestem – wykazał się refleksem Krzysiek, przerzucając parówkę na jej talerz. – Dacie sobie jakoś radę? – spytał, wstając z westchnieniem, bo godzina wyruszenia do pracy nadchodziła nieubłaganie.

– A co mamy zrobić? Synku, tatuś musi iść zarabiać pieniążki – pouczyła Dziecko, które uczepiwszy się nogi ojca, zawodziło żałośnie.

– Tatuś musi – potwierdził anemicznie Krzysiek, odrywając ręce Niemowlęcia od swoich nogawek i wkładając buty. – Tatuś musi, eeee, zarabiać, żeby mamusia mogła ci kupować kaszki, kochanie, których ty i tak nie jesz…

Gdy za jedynym w tym domu proletariuszem drzwi zatrzasnęły się z rozmachem, Laura spojrzała badawczo na Latorośl.

– Co masz ochotę robić? – spytała.

Pytanie retoryczne, bo Młodzieniec dziarsko poraczkował do pokoju, gdzie zajął się włączaniem i wyłączaniem komputera. Gdy i to zajęcie go znudziło, wspiął się na szafkę i naciskając odpowiedni klawisz telefonu, zaczął przywoływać słuchawkę. Następnie wyciągnął z półki szachy i zaprosił matkę do gry. Matka dała Niemowlęciu mata w kilku ruchach, a niezrażone porażką Dziecię przeniosło się w inny kąt mieszkania, najpewniej do łazienki, by umyć sobie rączki w sedesie. Minęło zaledwie dwadzieścia minut od wyjścia Krzyśka z domu, a lokum przypominało pobojowisko. Po raz kolejny gratulowała sobie, że: 1) nie stać ich na większy metraż, 2) nie jest Perfekcyjną Panią Domu, a nawet Wystarczająco Dobrą Panią Domu. Gdyby nią była, musiałaby sprzątać co dwa kwadranse i garb wyrósłby jej szybciej, niż można się spodziewać. A tak obserwowała niszczycielską działalność Potomka i wyczekiwała z utęsknieniem chwili, gdy umęczone Dziecko opadnie na podłogę i będzie je można odnieść na przedpołudniową drzemkę do łóżeczka.

Gdy wreszcie to nastąpiło, Laura – dalej w nocnych łachach i kapciach typu laczki, w których gustował były prezydent Wałęsa – zrobiła sobie pierwszą tego dnia kawę i zasiadła do komputera.

Coco Chanel zwykła mawiać: „Zapach to mój dom”, Laura mogłaby tak powiedzieć o forach internetowych portalu gazeta.pl. Odkryła je, będąc w ciąży; jej pierwszym domem stała się Ciąża i poród, dająca w sumie dziwaczny, lecz adekwatny do treści poruszanych tematów skrót CiP-a. Można tam było od ręki uzyskać informację, czy zjedzona w „błogosławionym stanie” makrela lub serek brie zaszkodzą „dzidzi”, czy czerwony barwnik z farby do włosów przenika przez łożysko oraz czy w ciąży można uprawiać seks analny (można, ale trzeba najpierw przeczytać poradnik w stylu Rok z twoim maluszkiem w ramach działań ekspiacyjnych). Potem Laura przeniosła się na Niemowlę, gdzie nieustannie wałkowano tematy typu „kupa, zupa”, a „rozszerzenie diety niemowlęcia” stanowiło problem tak doniosły i strategiczny, jak budowa stadionu piłkarskiego na Euro 2012. Szczęśliwe mamusie zatroskane naturalnymi wydzielinami pociech, problemy z laktacją, pranie brudnych ubranek – to były główne tematy tego forum i znudziły ją one dosyć szybko. Dzięki lekturze podobnych wątków miała bowiem wrażenie, że sama staje się niemowlakiem, a przecież – choć niewyspana i zagubiona – łaknęła rozrywki. I to im bardziej niedozwolonej, tym lepiej. Zaczęła przeglądać fora prywatne. Szybko trafiła na nazwę, która ją przyciągnęła jak magnes: Matka-wariatka. Założycielką była osoba o nicku inna_matka, a tematyka wątków podczepionych dla zachęty na pierwszej stronie skłoniła Laurę do błyskawicznego wysłania zgłoszenia. Na czele listy dziwnych tematów figurowała bowiem Lewatywa u świnki morskiej – takiego kąska po prostu nie mogła przepuścić (a czy ktokolwiek by mógł?!). Wypełniła zgłoszenie, w którym krótko opisała siebie i codzienne zmagania z Miłoszem – Niemowlęciem Płci Męskiej, i praktycznie od razu została przyjęta. Otworzył się przed nią zupełnie inny świat. W odróżnieniu od Niemowlęcia, gdzie sprawy związane z macierzyństwem traktowano z groteskową powagą, tu z każdego kąta wyzierał luzik, rajtuzik, a tematy dzieciowe stanowiły jedynie margines prowadzonych rozmów. Zresztą sama CiP-a była ulubionym tematem żartów i Laura dopiero tutaj, zakotwiczona na Matce-wariatce, zrozumiała, ile fundamentalnych dyskusji przeoczyła, z klasyczną rozprawą o konieczności przeżuwania przez matkę pokarmu przed podaniem go dziecku na czele (model ptasi – matka żuje, wypluwa i podaje latorośli).

Wróćmy jednak do fascynującej sprawy lewatywy. Lewatywę śwince morskiej musiała zrobić niejaka Kofan Anan: zwierzę należało do jej młodszej siostry, pod nieobecność której zachorowało na tajemniczą chorobę. Osowiałe, toczyło dziwnym, dzikim spojrzeniem. Kofan dosyć długo myślała, że to reakcja na wyjazd siostry, lecz tajemnica odsłoniła swe drugie dno podczas zwyczajowej kąpieli świniaka. Po zmoczeniu kudłów naga prawda wylazła na wierzch – świnia w wiadomej okolicy miała dziwną gulę. Kofan spakowała gryzonia do pudełka po szpilkach Manolo Blahnika, w drugą rękę wzięła nosidło z Jakubkiem i wyruszyła do weterynarza. Baba-lekarz fachowo obejrzała świniaka i nie siląc się na dyplomację, stwierdziła: „Dupsko ma zatkane, będziem przepychać”, co wprawiło Kofana w takie zdumienie, że wyprostowało jej kudłate włosy. Weterynarka wprowadziła rurkę do lewatywy i w pięć sekund było po sprawie, a świniak uwolniony od zalegających treści żołądka. Operacja jednak nie poprawiła radykalnie humoru gryzonia – wręcz przeciwnie, jeszcze bardziej smutny i osowiały schował się w kąt klatki. Wezwany na światłą konsultację mąż Kofana od razu zdiagnozował problem. Chodzi o orientację seksualną zwierzęcia, które nie lubi, jak mu coś w tyłek wkładają, i już! Ta konstatacja pocieszyła Kofana – wprawdzie musiała powiedzieć siostrze o zabiegu lewatywy, ale miała też dobrą wiadomość: siostra nie będzie musiała maszerować wraz z gryzoniem w Paradzie Równości ani zapisywać się do Stowarzyszenia Lambda (no, chyba że sama by chciała!).

Aktualnie forum rozgrzewała inna zupełnie sprawa, a mianowicie fryzurki intymne. Jedna z dziewcząt wydepilowała się właśnie i rozważane były wady i zalety tej operacji, przy czym zalety stanowczo przeważały nad wadami. Laura zastanowiła się, czy jest gotowa do takiej zmiany, i doszła do wniosku, że chyba jednak nie. Niemniej problem nie dawał jej spokoju. Ponieważ Niemowlę ciągle jeszcze spało, zebrała swoje rzeczy i poszła do łazienki pod prysznic. W kabinie przyjrzała się sobie dokładnie: poza kilkoma nadprogramowymi kilogramami, które przybyły po ciąży i nie chciały zejść, właściwie była zadowolona ze swego ciała. Krytycznie zlustrowała swoją „ciążę i poród”.

„Hmmmmm” – pomyślała. – „Właściwie czemu nie? Można spróbować”.

Goła wyskoczyła spod prysznica i zaczęła szukać nożyczek. Niestety, w zasięgu wzroku i ręki nic takiego nie było. Im bardziej brakowało nożyczek, tym bardziej Laura stawała się niezłomna w swym postanowieniu; teraz już MUSIAŁA TO ZROBIĆ. Owinęła się ręcznikiem, na wypadek gdyby jakiś podglądacz ustawił się pod oknem jej mieszkania na drugim piętrze, i udała się na przeszukanie kuchni. Nożyczek dalej nie było, więc Laura zaczęła szukać narzędzia zastępczego. Po krótkim namyśle zdyskwalifikowała tasak i nożyk do cytryn. Nóż do sera także się nie nadawał, takoż i nóż do chleba. Wygarnęła wszystko z szuflady; gdzieś na dnie zamajaczył kształt podobny do nożyczek, więc czym prędzej wyciągnęła po to rękę. Były to jednak gigantyczne nożyce do kurczaka.

„No nieeeeee” – pomyślała i grzebała dalej.

Ale jej wzrok wciąż przyciągały nożyce. Zresztą nic innego nie znalazła. Z westchnieniem wzięła je i wróciła do łazienki. Podstawowy problem z depilacją za pomocą kuchennych nożyc do kurczaka – co zapewne potwierdzi każda kosmetyczka – polega na tym, że są duże i nieporęczne. Otwory na palce mają gigantyczne i przystosowane chyba do męskich łap w azbestowych rękawicach. Laura z trudem otwarła i zamknęła narzędzie, palce ślizgały się po grubym plastiku i trudno było domknąć ostrza. Mimo to po kilku próbach – z wysiłku zagryzła wargi – udało się wykonać dość precyzyjny ruch. Nożyce cięły rewelacyjnie! Prawdopodobnie lepiej niż kosiarka do trawy, więc zamierzała polecić je swemu ojcu do pielęgnacji przydomowego ogródka. Reszty dzieła dokończyła maszynką do golenia nóg. Poszło szybko i sprawnie – była teraz łysa i nie mogła się temu nadziwić. Po prostu super! Dziewczyny na forum miały rację: depilacja to jest to! Wolność, niezależność i autokreacja! Kto powiedział, że matka dzieciom ma chodzić niewydepilowana? No kto?

Zadowolona z siebie wciągnęła ciuchy, bo Potomek dopływał właśnie do portu przedpołudniowego snu i nieuchronnie trzeba było przygotowywać obiad. Po wyjściu z łazienki poczuła dziwny swąd. Początkowo usiłowała się uspokoić, że to od sąsiadów, którzy zwykli gotować pożywne posiłki oparte głównie na smażonej cebuli i czosnku, ale tym razem śmierdziało jakoś inaczej. Jakby ziemniak pieczony i marchewka prażona…

– Zupaaaaa! – wrzasnęła i pognała do kuchenki.

Niestety, było już za późno. Kaloryczna zupka z mięsem przygotowana dla Niemowlęcia właśnie zamieniła się w węgiel pierwszego gatunku, którym nie pogardziłaby elektrociepłownia w Bełchatowie. Laura wyłączyła gaz pod garnkiem, który przedstawiał równie opłakany widok jak zupka, i zaczęła zastanawiać się, jaki pokarm zastępczy mogłaby dać dziecku. Postawiła na budyń malinowy, czego na pewno nie pochwaliłaby Nigella Lawson, propagująca potrawy wymagające większego wkładu pracy, jak zapiekana szynka czy sałatka z radicchio, dyni i fety (Laura w życiu nie widziała radicchio, ale byłą fanką programów Nigelli, które oglądała z równie zapartym tchem, jak inni Taniec z rozgwiazdami). Budyń pochodził z firmy z Zabierzowa; potomek był fanem jej wyrobów tak wiernym, że powinien dostać specjalną nagrodę od dyrekcji. Najchętniej jadłby budyń cztery razy dziennie, i to w ilościach hurtowych. Laura szybko rozrobiła proszek i przygotowała mleko, w pięć minut miała gotowy obiad. Zanim Młodzianek się obudził, czekało na niego ulubione pożywienie.

Po obiedzie rozpoczęła się skomplikowana procedura ubierania na spacer. Laura w butach i kurtce (trzeba było się spieszyć, albowiem dziecko nie cierpiało ubierania i rozbierania oraz siedzenia w wózku w domu) naciągała kolejne części garderoby według ściśle przestrzeganego grafiku. Bluzeczka z długim rękawem. Rajtki. Spodnie. Buty. Polar z kapturem. Czapka. Kurtka. Łańcuszek zabezpieczający smoczek przed wyrzuceniem z wózka (zakupiony ze względu na gigantyczne straty w smoczkach). Potem biegiem po schodach: wynieść wózek z dzieckiem przed dom i gotowe.

Ocierając pot z czoła, Laura wróciła wspomnieniami do czasów sprzed dziecka, kiedy żeby wyjść z domu do – powiedzmy (tfuj!!!!) – pracy potrzebowała trzech godzin. Rozpoczynała od półdrzemki w łóżku, potem, gdy zegarek dzwonił drugi raz, zwlekała się do kuchni wstawić wodę na kawę. Szła do łazienki pod prysznic. Po prysznicu wcierała bazę pod podkład i zaczynała układać włosy. Z lokówką wplątaną w kłaki szła przeglądać bieliznę oraz wybierać rajstopki. Gdy wstępna selekcja została już zrobiona (zielony satynowy stanik, nie, nie, i długo nie), wracała do łazienki kończyć z włosami. Lakier, nabłyszczacz, guma do układania, wyciągnąć pazurki na grzywce, przejechać szczotką. Podkład – najpierw wybieranie z kilku kolorów zależnie do pory roku, samopoczucia, aktualnego biometu i horoskopu. Kawa (podkład musi się ustabilizować). Następnie wybieranie bluzki (i prasowanie tej, która otrzymała największą liczbę głosów), duchowa zaduma nad spódnicą, troska nad butami (czółenka, sandałki, klapki?) oraz głęboka refleksja nad torebką. W tak zwanym międzyczasie makijaż oraz ostatnie poprawki przy fryzurze zepsutej wkładaniem bluzki. Okazuje się, że buty nie pasują do torebki albo, co gorsza, spódnica do bluzki. Nurkowanie bezdechowe w szafie w poszukiwaniu spodni, które przeważnie okazują się brudne lub pomięte (czasami i jedno, i drugie). Szukanie czystych, prasowanie. W wyprasowanych spodniach tyłek wygląda jak szafa gdańska czterodrzwiowa z lustrem, nadstawką i pasem do ostrzenia brzytew. Spodnie won do szafy, do łask wraca spódnica (z inną bluzką). W trakcie walki psuje się fryzura i makijaż. Poprawki. Ponownie dzwoni budzik – trzeba wychodzić na autobus… Rzadko kiedy udawało się jej zjeść śniadanie…

Obecnie wyjście z domu – razem z ubraniem dwóch osób i starganiem dziesięciokilogramowego wózka zabierało jej… dwadzieścia minut. Li i jedynie, jakby to powiedział bohater pewnej popularnej książki.

Po chwili była już na ulicy i raźno pomykała w kierunku parku, lecz los postawił na jej drodze rozliczne pokusy. Pierwszą z nich był second-hand o wdzięcznej nazwie „Kop Ciuszek” usytuowany na rogu, tuż koło domu. Laura uwielbiała „Kop Ciuszka” za feerię cudowności, które znajdowała tam po każdej dostawie. Bluzeczki, spodnie, kurtki i sweterki, wszystko nowe, ładne, niekiedy z metkami, w cenach, które nie przyprawiały o ból głowy. Teraz też, urzeczona sztruksową kurtką z wystawy, niezwłocznie weszła do środka. W sklepie działy się jednak dantejskie sceny – tłum rozgorączkowanych kobiet wydzierał sobie najlepsze odzieżowe kąski, walcząc jak na Łuku Kurskim (tylko bez czołgów). Koło gospodyń wiejskich inscenizujące bitwę pod Hastings było niczym w porównaniu z tym, co działo się właśnie w „Kop Ciuszku”. Laura, nie próbując przepychać się dalej, zdarła kurtkę z wystawowego manekina, sprawdziła rozmiar (właśnie odzyskana 40, hip, hip, hurra!) i rzuciła ją Pięknej Mariolce z porozumiewawczym uśmiechem. Piękna Mariolka – obiekt westchnień wszystkich mężczyzn w okolicy – jak zwykle „poniała aluzju”: schowała kurtkę pod ladę, gdzie zgodnie z tajnym porozumieniem miała czekać, aż  Laura powróci po nią koło osiemnastej. Tiaa, dobre relacje z obsługą sklepu były kluczem do zakupowego sukcesu. Laura miała dobre relacje ze wszystkimi, toteż gdy minutę później wepchnęła wózek na plac targowy, zewsząd otoczyły ją znajome głosy.

Ciekawostka godna badań naukowych – w Krakowie na tę miłą instytucję targowiska między domami, pełnego warzyw, owoców, mięsiw wszelakich, Rosjanek z kocykami polarowymi i stanikami na biusty giganty, Chinek z koralami z jaspisu oraz ludności autochtonicznej z przedmiotami po dwa pięćdziesiąt, zawsze mówiło się „plac”. Laura zupełnie nie rozumiała, jak warszawianie mogą na to mówić „bazar” (co kojarzyło jej się raczej z sukiem w Marakeszu niż poczciwym targiem spożywczym). Podobnie nie rozumiała warszawskiej nazwy „lecznica” na prywatny ośrodek zdrowia, który z kolei w Krakowie nazywał się równie idiotycznie „spółdzielnią” (jakby tam pracowali sami inwalidzi!). Kiedyś, jadąc autobusem przez Krakowskie Przedmieście, nader głośno wyraziła przypuszczenie, że w Warszawie musi być strasznie dużo zwierząt, skoro w co drugim domu urzęduje weterynarz: tu „lecznica”, tam „lecznica”… W każdym razie na placu Staromiejskim Laurę i wózek znali wszyscy – Młodzieniec w mięsnym nazywany był „tym, co lubi sobie podjeść”, zaś w warzywniaku „postrachem marchewek”, w nabiałowym, pani sklepowa, widząc tylko zbliżającą się Laurę, od razu pakowała drożdżówkę z czekoladą, ale ostatnio Laura postanowiła być twarda jak Jan Dobraczyński i nie przekraczać ponad 1000 dziennej dawki kalorii. Na placu kwitło życie towarzyskie i uczuciowe – można się tu było dowiedzieć, kto aktualnie umarł (i jak bardzo się męczył), kto się urodził, kto dostał spadek i kto wygrał w totka (kolektura tuż przy placu, grają wszyscy, Laura wygrała 9 złotych, za które kupiła w „Kop Ciuszku” spódnicę z dżinsu). Kiedyś była świadkiem, jak nad beczką kapusty kiszonej dobito targu sprzedaży mieszkania za wcale niemałą sumę. Innym razem żona sprzedawcy skarpetek zwierzała się koleżance z podejrzeń o ciążę (podejrzenie, ku wielkiej uldze strapionej kobiety, nie zamieniło się w pewność), nadając tę wiadomość supertajnym szyfrem, zrozumiałym jedynie dla agentów CIA, który jednak Laura, oglądająca niemowlęce czapki, rozpracowała w lot. Dla bywalczyni forów internetowych w stylu CiP-y szyfrogram „zrobiłam sobie z krwi”, „spytał, czy będziemy wywoływać, a ja na to, że nie, najważniejsze, że nie jestem” – to była bułeczka z masełkiem i to przed śniadaniem.

Przedarłszy się przez plac, wypchnęła wózek na ulicę Wesołą pełną międzywojennych, pięknych kamienic. Skrytym marzeniem Laury – ściśle powiązanym ze snem o bestsellerze, o którym za chwilę – było mieszkanie na Wesołej. Kiedy jej kryminał osiągnie szczyty popularności, zostanie nakręcona adaptacja filmowa i może zmienią regulamin nagrody NIKE i zaczną nagradzać poczytną literaturę drugorzędną, to za tę kupę kasy płynącą ze wszystkich stron Laura kupi wielkie mieszkanie przy Wesołej, gdzie jeden pokój przeznaczy na gabinet do pracy, w którym, przy małym biureczku z orzechowego drewna, na nowiutkim laptopie bez pękniętej matrycy i wyrwanej przez Niemola litery „D” napisze swoją kolejną powieść. Takie to właśnie snuła wizje, przechodząc ulicą i usiłując okiełznać Młodzieńczyka, który zapragnął wyjść z wózka i stojąc na siedzeniu, kiwał się miarowo w prawo i w lewo. Natrętny Niemowlak, istota muzykalna, wyczuł bowiem, że zbliżają się do Strefy Rubika. W jednym z narożnych domów, na drugim piętrze, codziennie jak rok długi i szeroki, jakiś antytalent wygrywał na fortepianie znany szlagier tego artysty pod tytułem Psalm dla Ciebie. Już wersja oryginalna była trudna do zniesienia, ale to, co z nią wyprawiał ów artysta, przechodziło ludzkie pojęcie. Utwór w ogóle trudno byłoby rozpoznać, gdyby nie dziwaczny falset, który z uporem maniaka wyśpiewywał o tej, co w serce klawiszem stuka i zaprawdę – jego serce, a może nawet i coś więcej stukało w te klawisze, z których dobywał się jazgot fałszywych dźwięków. Tak czy inaczej, dzień bez Rubika byłby stracony, więc Laura z pokorą wysłuchała szlagwortu o nieszczególnie sobą zainteresowanej parze, skoro facet nieustannie porównywał swoją aktualną ze swoją byłą. Piotr Rubik pewnie schowałby się ze strachu do głowy Mitoraja na Rynku, gdyby usłyszał tego męczyduszę. Laurze od razu przypomniał się autor powieści dla dzieci, Kornel Makuszyński, który w swoich wspomnieniach opisał kolegę – skrzypka co prawda – emitującego ze skrzypiec dźwięki „jakby kto z kota flaki wypruwał, a kot przeraźliwie miauczał”, i to właśnie było to samo.

Szczęśliwie opuściła teren działalności pianisty wariata i po przekroczeniu skrzyżowania znalazła się w miasteczku studenckim. Tu oddała się swemu ulubionemu zajęciu to jest obgadywaniu w myślach studentek. Zazdrościła im bowiem niesłychanie – młode, w większości ładne i zgrabne, dobrze ubrane, miały czas, a na dodatek nie miały mężów i niemowlaków. Zagadane, zajęte, nieustannie paplające przez komórki, chodziły sobie tu i tam, nigdzie się nie spiesząc.

„Ciekawe, ile z nich ma fryzurkę intymną” – pomyślała mściwie, wybierając z tłumku studentek OBIEKT.

Obiektem była swojska dziewoja w długiej spódnicy, butach turystycznych na gumowanej podeszwie i bluzeczce z solennym zapewnieniem Chrystus też Cię kocha. Laura doszła do wniosku, że ta od Chrystusa na pewno nie ma fryzurki. No way. Z drugiej jednak strony próbowała się postawić w roli dziewoi obserwującej matkę z Niemowlęciem Płci Męskiej. Pewnie myśli tak: „Patrzcie, patrzcie, idzie matka, co ona wie o życiu? Ma tego niemowlaka, zupy mu gotuje, «Dziecko» czyta, krzyżówki w «Pani Domu» rozwiązuje. Czy taka byłaby zdolna, żeby sobie intymny fryz strzelić? W żadnym razie! Matki nie od tego są!”.

„I błąd, koleżanko, i błąd” – pomyślała Laura triumfalnie.

Od razu jednak mina jej zrzedła, ponieważ przypomniała sobie o zadaniu bojowym, które zaraz należało wdrożyć w działanie – musiała wysłać PIT-a, jak zwykle w ostatnim terminie. Miała już wypełnioną deklarację (ze względu na nędzne zarobki – zwrot 800 złotych), papierek na list polecony oraz kopertę. PIT był bez wątpienia podpisany i w ogóle nic nie zwiastowało tragedii, która miała nastąpić. Poczta mieściła się tuż przy bramie parku, jakby stworzona dla matek z niemowlętami. Niestety, tym razem nie było ani jednej matki, natomiast do dwóch okienek tłoczyła się masa ludzi – każdy z PIT-em w spracowanej dłoni. Laura potulnie ustawiła się na końcu ogonka, a po kilku minutach kontemplacji bogatego asortymentu handlowego, jaki miała w obrocie poczta (tabletki z szałwii przeciw poceniu się stóp, tabletki z bratka na syfy, magnez na potencję, szara maść na mendy i inne), dotarło do niej, że tłumek brzęczy jakoś wrogo. Przy okienku stała Wielka Blondyna z niesamowitą, przypominającą Króla Lwa, fryzurą. Simba – nazwijmy ją tak dla ułatwienia – była bez wątpienia księgową, bo wysyłała całą masę PIT-ów. Wyjęła je z foliowej torebeczki, a teraz mozolnie wypisywała kwity na dopłatę podatku – tu dopłaciła 500 złotych, tam 300… Każdą kwotę wpłacała – rzecz jasna – oddzielnie i na osobnym druku, a kolejka co i rusz podnosiła jakiś sprzeciw. Kiedy operacja dobiegała końca i osoba stojąca za Simbą z ulgą wyciągnęła z torby swoją kopertę z PIT-em, ta wstrzymała kasjerkę, odkładającą koperty do plastikowego kosza, zdecydowanym ruchem ręki.

– Chwileczkę – powiedziała Simba, odgarniając swą lwią grzywę i patrząc na kolejkę wyzywająco. – Nie sprawdziłam, czy tam wszędzie są podpisy! Pani mi poda kopertę Golonko Aleksander.

Kolejka już nie brzęczała, a huczała złowrogo:

– To skandal! Chyba za całą ulicę płaci!

Kasjerka przerzuciła stertę kopert i znalazła Golonko Aleksandra. Simba rozdarła kopertę i wczytała się w PIT-a.

– A to chyba jednak nie Golonko – zauważyła odkrywczo i marszcząc brew, wpatrzyła się w plastikowy pojemnik. – Może Rzeżucha Anna albo Świstała Leopold? – zastanawiała się głośno, doprowadzając kolejkę do zespołowej palpitacji serca. – Pani poda Rzeżuchę i Świstałę!

Urzędniczka potulnie spełniła prośbę, ale z końca kolejki wyszedł jakiś krępy facecik i ruszył do Simby.

– Pani szanowna – zaczął wytwornie – jak się jest dupą a nie księgową, to się nie powinno takiego zawodu wykonywać. Każden jeden tu z PIT-em stoi i czeka, a ta szuka, gdzie niepodpisane! Miała pani swoje pięć minut przy okienku, a teraz jazda…

– No wie pan, bezczelny! – oburzyła się Simba, ale przerwała wertowanie kolejnych kopert. Przez chwilę Laura łudziła się, że krępemu człeczynie udało się obudzić w Simbie jakiś ludzki odruch, ale była to płonna nadzieja. – Co ja to jeszcze chciałam? – Zamyśliła się, patrząc po wystawionych w okienku towarach. – Aha! Ten mały zniczyk z gablotki!

Kolejka zawrzała i ruszyła do przodu, wypychając Simbę sprzed okienka. Laura pchnięta z tyłu, wpadła na wózek, a Młodzieniec zaczął zawodzić baranim głosem. Laura wsadziła mu do dzioba smoka, ale nic to nie dało – dziecko pojękiwało tak boleściwie, że rozdrażniona przez Simbę kolejka zaczęła pomrukiwać groźnie w stronę Laury, która przelękła się nie na żarty. W tym momencie z zaplecza wybiegła kierowniczka i ogarnęła sytuację fachowym wzrokiem.

– Pani z wózkiem podejdzie do stanowiska informacyjnego – zarządziła. – Znicz z gablotki jest ekspozycyjny, nie do sprzedaży, przyjętej korespondencji się nie zwraca. – Odprawiła lamentującą Simbę ruchem dłoni. – Reszta: cisza. Ma być kulturalnie, bo zarządzimy przerwę śniadaniową!

Kolejka zamilkła posłusznie, przerażona tą perspektywą. Laura podeszła do okienka i podała kopertę.

– Należy się trzy pięćdziesiąt pięć – powiedziała kierowniczka, wyciągając dłoń po gotówkę.

Laura sięgnęła do torebki i oblał ją zimny pot – portmonetka została na blacie w kuchni! Nerwowo zaczęła grzebać po kieszeniach, licząc na zapomniane monety. I rzeczywiście, w kurtce znalazła dwa pięćdziesiąt, w budzie wózka złotówkę, zaś brakujące pięć groszy wygrzebała z kosza na zakupy. Niesamowita ulga. Laura widziała już oczami wyobraźni siebie w rękach krępego człowieczka, który za kołnierz wynosi ją z poczty, a reszta kolejki wypycha wózek z wrzeszczącym dzieckiem. Pogratulowała sobie zatem bycia wiecznie rozmemłanym lumpem, który niczego nie sprząta i przechowuje forsę tu i tam, i w poczuciu dobrze wypełnionego obowiązku skierowała się do drzwi, pod którymi gęstniała kolejka pitowców.

– Byłeś bardzo grzeczny, syneczku – powiedziała z uznaniem do Niemola, wychodząc z poczty.

Młodzieniec w odpowiedzi zmrużył z zadowoleniem oczy i wyseplenił zza swoich czterech zębów:

– Kupa, maupa.

Weszli do parku i od razu zostali zaatakowali przez Bajkopisarza. Człowiek ów, gdy tylko trochę popuściły lody i ziemię rozgrzało wiosenne słoneczko, pojawił się w parku, by obnośnie sprzedawać swoje arcydzieło Lisek Bronek rudy ma ogonek. Czepiał się prawie każdej matki i zawsze zaczynał w ten sam sposób:

– Czy ja już panią pytałem? Czy nie potrzeba książeczki z pierwszą dedykacją?

Przyjemność „pierwszej dedykacji” od tego zapoznanego autora kosztowała dość słono, ale wiele osób się nabierało na Liska Bronka i jego twórcę. Laura zazwyczaj widziała go już z daleka i zgrabnie omijała, ale tym razem – z powodu przejść na poczcie – osłabiła czujność i dopadł ją na drodze do alejki z pomnikami.

– Nie! – wrzasnęła więc, gdy tylko zbliżył się do niej i już miała podać tyły, ale zaświtała jej myśl iście szatańska. – A może pan by kupił moją książkę? – zapytała przymilnie, wyciągając z przepaścistej torby jedną z broszurek swego autorstwa na temat zabytków Małopolski, które nosiła na wszelki wypadek, gdyby znalazł się niespodzianie nowy pracodawca zainteresowany jej talentem. – Bardzo ciekawa pozycja, tanio oddam, mogę załatwić autograf jednego profesora historii sztuki, ale to będzie drożej kosztowało…

Bajkopisarz ulotnił się w momencie jak dżin z butelki, a Laura ruszyła w kierunku swojej ławki…

Landrynki dla dziewczynki, czyli „forum uczy, forum radzi, forum nigdy cię nie zdradzi”

Wątek: Niemowlę a okres

A: Witajcie, mam taki problem: zauważyłam, że jak mam okres, dziecko to wyczuwa i nie chce do mnie „iść”. Córeńka ma 5 miesięcy i odkąd dostałam okres, tak się dzieje. Wracałam dzisiaj do domu ze spaceru, chciałam ją wziąć na ręce, a ta w płacz. Dopiero jak weszłam do łazienki, zobaczyłam dlaczego – dobrze, że miałam wkładkę! Wtedy sobie uświadomiłam, że miesiąc temu było to samo. Mówiłam mamie, ale mnie wyśmiała, poradźcie coś, bo jestem sama w domu, a mąż wraca dopiero wieczorem.

B: Załóż jej niebieską kokardkę na nadgarstek, u nas pomogło, dziecko biegnie do mnie, jak tylko wyczuje, że mam okres!

A: No zwariowałaś chyba albo żartujesz??? Jaką kokardkę??? Ja tu mam poważny problem, a ty z jakimiś kokardami wyjeżdżasz, lecz się!

B: Nie żartuję, a kokardę na lewej ręce, pamiętaj!!!

A: Sorki, ale dalej trudno mi uwierzyć…

C: Ty chyba z jakiegoś Czarnogrodu jesteś albo z choinki się urwałaś!!! Nie wiedziałaś, że z tymi kokardkami to ZA-BO-BON??? Idź do psychiatry!!!

A: No właśnie, mnie się też to wydaje nieprawdą… Nie uwierzę ci B, że wiązałaś swojemu dziecku kokardę.

D: B powinna się w głowę puknąć, idiotka!

B: Skoro nie zauważyłyście, to moja wypowiedź miała charakter IRONICZNY…

E: Denerwują mnie tacy ludzie jak ty, B – dziewczyna ma prawdziwy problem, a ty sobie jaja robisz. Widać dziecko masz spokojne, za dużo wolnego czasu i pusto w głowie!!

F: Skoro nawet dziecko wyczuwa twój okres, to chyba powinnaś częściej się myć!!

G: U mnie jest jeszcze gorzej – cała rodzina na odległość wyczuwa, że mam okres, i wydzwaniają do mnie z gratulacjami, że go dostałam!!!

H: A u mnie to w całym bloku wiedzą… Ostatnio sąsiad dzwonił. Podobno w całym bloku kobitkom się cykl zsynchronizował z moim…

D: Aleście głupie, po prostu psychicznie chore (nie obrażając psychicznie chorych), pustaki. A ty, A, się nie martw, bo moja kuzynka miała tak samo i nawet przestrzegała mnie, że moje dziecko może być marudne, jak mam okres…Więc jest coś takiego, panie mądralińskie, coście wszystkie rozumy pojadły, debilki…

Znajomi z parku

Ponieważ Młodzieniec urodził się na początku wiosny, Laura zaczęła chodzić do parku bardzo szybko. Jej pierwszym – i jak się potem okazało – dozgonnie wiernym znajomym był Zboczeniec, nazywany przez Laurę, ze względu na wykonywany rodzaj odchylenia, Eksiem. Eksio krył się w głębokich krzewach i sygnalizował swoją obecność gwizdaniem, zwabiając w ten sposób chętnych do swej kryjówki. Z obserwacji Laury wynikało, że zbyt wielu chętnych nie miał, a kilka razy natknął się na faceta (Eksio, w typowo maskulinistyczny sposób, kojarzył każdy nadjeżdżający w kierunku krzaków wózek, jako zapowiedź kobiecej ofiary), co skończyło się rękoczynami. Eksio najczęściej pojawiał się w parku po deszczu, co skłoniło Laurę do odkrywczej konstatacji, że „zboczeniec jak glizda wyłazi po deszczu”. Eksio był na pewno znajomym z parku, lecz – z wiadomych względów – do ścisłego grona przyjaciół się nie zaliczał. Był bowiem raczej samotnym wilkiem, swobodnym Dżordżem, który nie zawiera znajomości długodystansowych. Drugim ulubionym egzemplarzem był niejaki Dżolindo (dziwaczna ta ksywa była transpozycją popularnego w dzieciństwie Laury powiedzenia „piękny Dżolo, chodzi solo”). Dżolindo był chuderlawym mężczyzną około czterdziestki, który całe dnie spędzał, jeżdżąc figurowo na rolkach. Ubrany był w kolorowe gacie w typie zapomnianych już na szczęście stylonowych legginsów, na które wkładał artystycznie wystrzępione krótkie dżinsowe spodenki. Resztę stroju dopełniały podkoszulki z wyobrażeniami owoców. Dżolindo jeździł z ogromnym wdziękiem i wprawą, wykręcając piruety pomiędzy matkami z niemowlętami oraz staruszkami w berecikach z antenką.

Laura szybko zauważyła, że publiczność parku ma charakter sezonowy: po deszczu – jak to się już rzekło – wyłaziły zboki, w miesiącach letnich widać było wyraźny płodozmian – rano emeryci zajmowali najlepsze ławki i zaczynali lekturę, kłótnię bądź zapadali w sen. W okolicach hejnału teren zaludniał się wózkami, małymi dziećmi, niańkami i matkami, czasem, jak powieściowy biały żagiel, mignął gdzieś samotny (biały, choć trafiali się też Azjaci) ojciec. Po południu pojawiały się zakochane pary, które zapewne opuszczały park w godzinach rannych; czasem roiło się od wagarowiczów. W zimie nie przychodził nikt i Laura snuła się samotnie, oglądając sobie buty w kałużach.

Łatwo było zauważyć, że w parku tworzą się grupy. Grupy może nie trzymały władzy, ale obsiadały sobie wiadome ławki i zakątki. Niemowlęta spały lub wytrwale darły się w wózkach, a grupy dyskutowały z zaangażowaniem.

Grupa Laury okupowała dwie ławki między pomnikami księcia Józefa Poniatowskiego a hetmana Czarnieckiego i urzędowała tam od wczesnego popołudnia do wieczora. Zdecydowanie najdostojniejszą postacią był Dziadek Weroniki, emerytowany architekt, alpinista i podróżnik. Rodzice Weroniki z poświęceniem rozkręcali własną firmę, zaś Dziadek, który, jak sam stwierdził „ogólnie się na to nie pisał”, oddał się wychowaniu wnuczki. Weronika była dzieckiem niepełnosprawnym – cierpiała na porażenie móz-gowe. Gdy Laura dołączyła do dwuosobowego towarzystwa, dziewczynka miała prawie rok i z trudem siadała. Dziadek z ogromnym poświęceniem jeździł z nią dwa razy w tygodniu na rehabilitację, nadzorował (fachowo) rehabilitację domową oraz sam ćwiczył z wnuczką. Kiedyś opowiedział Laurze o awanturze, którą sprowokował w pewnym ośrodku rehabilitacyjnym, uważanym za najlepszy w okolicy. Gdy zapłakana córka Dziadka (i jednocześnie matka Weroniki) wyszła z gabinetu z diagnozą „z tego dziecka nic nie będzie, bo opóźnienia są straszliwe”, rozwścieczony Dziadek wtargnął do pokoju, zrugał lekarkę, wydającą tak ostateczne sądy po dwóch minutach badania dziecka, i zażądał widzenia z dyrektorem. Dyrektorka – kobieta postrzegana w mieście jako surowa i nieprzystępna – została od razu sprowadzona przez Dziadka do defensywy: musiała przyznać, że dziecko nie jest wcale w tak kiepskim stanie, i zlecić dodatkowe zestawy ćwiczeń.

– Pani Lauro – komentował Dziadek – w ogóle sobie nie wyobrażam, co oni mówią rodzicom dzieci w gorszym stanie! Ta rozmowa była trudniejsza niż forsowanie Lhotse północną stroną, a to było naprawdę tragiczne – odpadliśmy od ściany i lecieliśmy jakieś pięćdziesiąt metrów z lawiną.

Dziadek Weroniki miał dobre dwa metry wzrostu, brodę i tubalny głos, którym oznajmiał wszem i wobec, że musi iść „odcedzić kartofelki” do pobliskiego szaletu lub…

.

.

.

(fragment)

Życie zawodowe

(fragment)

Schiza ciążowa

(fragment)

Jak szukać pracy i jej nie znaleźć?

(fragment)

Wśród larw

(fragment)

Życie rodzinne i inne

(fragment)

Jak wyhodować żmiję na własnym łonie?
Poradnik z przykładami i rysunkami

(fragment)

Operacja plastyczna

(fragment)

Na koniec świata

(fragment)

Straszne wydarzenie

(fragment)

Babski wieczór

(fragment)

Jak się weselić?
Przewodnik dla początkujących

(fragment)

Pięta Achillesa

(fragment)

Ameba korporacyjna

(fragment)

Wiadoma rzecz – stolica

(fragment)

Wariacje na temat mody damskiej

(fragment)

Bal samic

(fragment)

Szwagier kolaska

(fragment)

Koniec i bomba!

(fragment)

I na koniec prawdziwa perła

(fragment)

Spis treści:

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Dedykacja

Dzień świstaka

Znajomi z parku

Życie zawodowe

Schiza ciążowa

Jak szukać pracy i jej nie znaleźć?

Wśród larw

Życie rodzinne i inne

Jak wyhodować żmiję na własnym łonie? Poradnik z przykładami i rysunkami

Operacja plastyczna

Na koniec świata

Straszne wydarzenie

Babski wieczór

Jak się weselić? Przewodnik dla początkujących

Pięta Achillesa

Ameba korporacyjna

Wiadoma rzecz – stolica

Wariacje na temat mody damskiej

Bal samic

Szwagier kolaska

Koniec i bomba!

I na koniec prawdziwa perła