Copyright © by Wydawnictwo W.A.B., 2005 Wydanie I Warszawa 2005 Redakcja: Marianna Sokołowska Korekta: Maciej Korbasiński, Maria Fuksiewicz, Joanna Młodzińska Redakcja techniczna: Alek Radomski

Projekt okładki i stron tytułowych:

Magdalena Bartkiewicz-Podgórska, na podstawie koncepcji graficznej Macieja Sadowskiego

Fotografia na I stronie okładki:

© Magdalena Bartkiewicz-Podgórska Fotografia autora z archiwum Sławomira Shutego

Wydawnictwo W.A.B.

02-502 Warszawa, Łowicka 31 tel./fax (22) 646 01 74, 646 01 75, 646 05 10, 646 05 11 wab@wab.com.pl  www.wab.com.pl

ISBN 83-7414-129-8

Konwersja do formatu MOBI: Virtualo Sp. z o.o.

virtualo.eu

Motto

Cukier jest zero.

Cukier jest dobry.

Cukier mi super wyszedł. Cukier w normie, panie! Ale cholesterol wysoki, Mój ty Boże…

Z tysiąca i jednej choroby

– Kiedy folgujemy zbytnio rozkoszom podniebienia, wątroba ma bardzo dużo roboty, zadaniem tego narządu jest bowiem trawienie tłuszczów i odtruwanie organizmu. Warto zatem pospieszyć mu z pomocą. Gdy wątroba intensywnie pracuje, przepływa przez nią duża ilość krwi… – Jacek zamyślił się.

– I co się wtedy dzieje, tatusiu? – Justynka, patrząca na niego z takim oddaniem i ufnością, wyglądała jak aniołek. Jacek pocałował ją w czoło i zaczął opowiadać dalej.

– Przekrwiona wątroba się powiększa, co objawia się uciskiem z prawej strony, pod żebrami, któremu towarzyszy tępy ból. Nasila się zwykle po jedzeniu, szczególnie gdy jest ono obfite, tłuste, mocno przyprawione, a dania popijaliśmy alkoholem. Dzieje się tak przeważnie w okresie świąt.

– A u nas na święta też tak będzie? – spytała dziewczynka.

– Oczywiście, kochanie, oczywiście, podoba ci się?

– Bardzo, a co było dalej?

– Ból wzmaga się przy ucisku, toteż „wątrobowcy” często rozluźniają w pasie spódnicę czy spodnie, ale i to nie pomaga.

– To tak jak wujek Łukasz, prawda, tatusiu?

– Prawda, ty moja królewno, jesteś taka słodziutka, że tatuś z chęcią by cię zjadł. – Przez moment zobaczył w myślach wspaniałe pieczyste i do tego kilka pikantnych sosów, mniam, mniam…

– Może chcesz już spać?

– Nie, nie, opowiadaj dalej, tatusiu…

– Na czym stanęliśmy? Wujek rozpina spodnie, ale to nie pomaga. Nigdy też nie kładzie się na prawym boku, ponieważ jego wątroba nie znosi tej pozycji. Nieleczone powiększenie wątroby może przejść w stan chorobowy i doprowadzić do trwałych zmian tego narządu. Gdy dolegliwości nie są zbyt dokuczliwe, można jeszcze im zaradzić…

– Ale jak, jak? – niecierpliwiło się dziecko. – Jak, tatusiu?

– Ogranicz tłuszcze – odpowiedział. – Jedz mniejsze porcje, odstaw alkohol, ratuj się ziółkami, używaj przypraw wspomagających trawienie – kminku, majeranku, jałowca, na czczo wypij filiżankę mleka z miodem, rób ciepłe okłady – recytował. – Dobrze, ale ty już naprawdę musisz iść spać, cukiereczku.

– Tatooo…

– Naprawdę już najwyższa pora, jutro na dobranoc opowiem ci inną bajkę.

– A o czym będzie?

– O kłopotach z pęcherzem – odpowiedział i pocałował ją w czoło.

– Już nie mogę się doczekać – zawołała, kiedy gasił światło. I śniła jej się potem kraina pełna przekrwionych, smutnych wątrób, a ona biegała od jednej do drugiej i szeptała: – Wiem, jak ci pomóc. – I pomagała, robiła kompresy, zmniejszała porcje, dosypywała do jedzenia przyprawy wspomagające trawienie, a potem wszyscy razem byli weseli i wątroby powiedziały, żeby została ich królową. To był taki miły sen.

Jacek zszedł po schodach, minął salon i wszedł do kuchni. Wyjął z lodówki wielki kawał wołowiny, polał patelnię suto tłuszczem i smażył, aż się mocno zarumieniła.

– Co robisz? – krzyknęła żona poprzez szum odbiornika.

– Aaa… zrobiłem się jakiś taki z czegoś głodny.

– Smażysz?

– Ehmn… troszkę wołowiny.

– Wiesz, że może być zainfekowana prionami?

– No – przytaknął. – Ale to już naprawdę ostatni raz.

– Zawsze tak mówisz, a potem leżysz przez dwa tygodnie jak martwy, i ja ci muszę usługi…

Jacek kopnął drzwi – zatrzasnęły się lekko. Iwona dalej gadała. Na szczęście już jej nie słyszał. Włączył muzykę. Patrzył na skwierczącą porcję wołowiny i myślał o maleńkiej córce. Musi o nią dbać. Będzie o nią dbał. Będzie pilnował jak oka w głowie. Jak podrośnie, jak już będzie duża, nie pozwoli nikomu się do niej zbliżyć. Nie mógł sobie nawet tego wyobrazić bez odruchów wymiotnych, że jakiś obcy mężczyzna bałamuci ją miłymi słówkami i dotyka czule, by wreszcie wprowadzić swój obrzydliwy członek w jej aksamitne ciało. Nie pozwolę! Jacek szarpnął patelnią, parząc się gorącym olejem w palce. Dopóki zdrowy i silny będę. Nikt nigdy nie zbruka mojego kwiatuszka!

Zjadł ze smakiem posiłek i poczuł się po tej spóźnionej kolacji tak wyczerpany i ciężki, że zdołał tylko doczołgać się przed ekran telewizora i legł na kanapie jak długi. Zasypiając, obserwował migające w rozbłyskach bomb postacie bezbronnych cywilów. Cywile ewakuowali się w pośpiechu, co nie przeszkadzało im głośno zachwalać zalet kuracji, która sprawi, że twoje włosy i paznokcie będą lśniły blaskiem, a dusza jasnością.

Jaka to wojna? A raczej – jaka to kuracja? Jacek chciał o to zapytać wpatrzoną nieprzytomnie w film Iwonę, ale wycharczał tylko coś niezrozumiale i zapadł w sen. Śnił, że zarazki dostały się do cewki moczowej i powędrowały dalej, do pęcherza i nerek. Mnożyły się z nieopisaną szybkością, a on bezradnie patrzył, jak się kłębią, i wył z wściekłości. Nieee!

Obudził się zlany zimnym potem w kłębowisku zmierzwionych koców, przed migoczącymi na ekranie pornograficznymi reklamówkami. Otarł ręką zroszone zimnym potem czoło i rozpiął pasek. Myśl o czekającej go wizycie u specjalisty wywołała nieznośny wzwód.

O Wandzie, co Niemca nie chciała

Wanda Niemca nie chciała i rzuciła się w kurorcie nad morzem w wir nocnego życia. Prawdę mówiąc, nie tyle nie chciała, co się tylko wahała, a nawet nie to.

No bo z jednej strony taki Niemiec. Ustawiony, bogaty, rzetelny, praca pewna, wysportowany, uczciwy, słowem, wszystko. Już się tam widziała: willa z basenem na przedmieściach dużego miasta. To jest dobre. Wygoda – z życia kulturalnego nie trzeba rezygnować. Blisko jest, więc zawsze można podjechać i spotkać się ze znajomymi. Pewnie, że znajomi to się sami nie zrobią, z nieba nagle nie spadną, ale w miarę upływu czasu kogoś się pozna, zresztą nigdy nie była z tych nieśmiałych, co na widok ludzi szczekają. Języka się jakoś nauczy szybko, a pewnie on też ma jakichś przyjaciół w pracy, którzy będą przychodzić na party w ogrodzie.

No i jeszcze kino, sklepy, może coś innego… fryzjer, dyskoteka? Pełna kultura. Czyli masz to pod ręką, ale mieszkasz sobie z dala od hałasu i pyłu. Spokojnie, bez wścibskich sąsiadów. Rano se wstajesz, pod prysznic, potem szklanka soku z pomarańczy, małe śniadanko dietetyczne i można się opalać. Trochę popływać w basenie, poczytać czasopisma, wybrać coś z katalogów, może jakiś fitness, żeby się nie spaść za szybko… O, pewnie w telewizji są lepsze niż u nas rzeczy. A wieczorem do restauracji na kolację. Do kolacji lampka czerwonego wina i dyskretne światło świec. Może też lukratywna kariera modelki lub aktorki na boku na pół etatu? Nie żeby się przemęczać, ale świata eleganckiego liznąć. I może jeszcze z dwa psy na ogrodzie, a jak już będą, to się jednego na pewno nazwie Sony, na pamiątkę tej firmy, a drugiego to jeszcze nie wiadomo jak.

No, żyć, nie umierać. Z drugiej strony jednak, taki Niemiec czarny. Nie taki strasznie czarny, bo z krajów przecież arabskich, a z jakich, Wanda nie całkiem wiedziała. Na „S” czy na „G”. Trudno powiedzieć. Nieważne. W każdym razie czarny tylko trochę, ale przecież zawsze. A w Polsce taki zabobon, że to nie wypada. Ustawiony jest i nawet chyba przystojny, to czemu nie. O uczucia się potem będziemy martwić. Zresztą co mi z tych uczuć, jakby w garnku pusto było? A garnek swój Wanda widziała ogromny.

Jak w domu oglądała z rodzicami relacje z tych krajów afrykańskich, to tak próbowała wysondować rodziców: – A ci Murzyni to wcale tacy brzydcy nie są i bardzo wysportowani, w USA to oni zajmują często wysokie stanowiska, tak samo jest w Niemczech, bardzo bogaci i uprzejmi, to chyba nieprawda, co się o nich mówi… A wiecie, Kaśka poznała tam chłopaka, z krajów arabskich, i wszystko ma u niego, mieszka w willi, mąż o nią dba, jest bardzo zadowolona… – Wanda, jak nad tym sobie myślała, to w tej chwili chyba też jednak by chciała Niemca.

Ale ojcu to nie było w smak. – Coo? Ta Kaśka od Głubiszów za Araba? Jezusie Nazarej-ski… to się w głowach poprzewracało! Mało ma na miejscu młodych, ładnych chłopców, że se musiała znaleźć takiego? Ja bym jej dał za Murzyna wyjść… pańskie jaja! To tyle lat ją chowali rodzice, a ona teraz taki im prezent na starość zgotowała? Stary jestem i ręka nie ta, ale lołbym po dupie, ino by krew sikała, ino by piszczała. Co ludzie powiedzą? Że dziwka. Co innego?

Mama dodała: – Ani mi nawet nie mów o tym.

– A co ja w tej Polsce będę robić, w Zusie pracować? – zdenerwowała się Wanda. – Nie będę sobie marnowała życia!

– Co, tobie też się marzy za Murzyna?

Wanda zbladła na moment, a matka w ten deseń: – A przecież przychodził do ciebie ten Bartek? To czemu teraz nie przychodzi? Już ci zbrzydł czy co?

– Bartek – żachnęła się Wanda. – A co on mi może zaoferować? Kawalerkę i poloneza kombi na gaz z kompletem opon zimowych, co?

Powiedziała zresztą to kiedyś Bartkowi, jak ją odprowadzał po zabawie, a że była lekko drinknięta, to łatwiej było to z siebie wyrzucić.

– Dobra, Bartek, ale co ty mi możesz zaoferować? Wyjdę za ciebie i co? W kawalerce będziemy mieszkać? – Bartek się wówczas zmieszał i tylko pomruczał, że kocha i że w przyszłości… – A na co mi przyszłość? Ja chcę teraz! I co z tych uczuć zresztą, z tej miłości, jak nie ma co do garnka włożyć?

Rzeczywiście, nie wiadomo, co ten Bartek, co z niego jest – pomyślał tata i powiedział takim lekko podenerwowanym tonem do żony: – Jakbyś pomyślała trochę, tobyś głupio nie mówiła, a tak to gadasz, byle ino gadać.

A Wanda poczuła wiatr w żaglach i ciągnęła dalej: – Nie chcę sobie życia marnować, wyjdę za mąż, pójdę pracować i co? Po czterdziestu latach nie będzie mnie stać na nic, ani mieszkania nie będę miała, ani nic, a teraz? Nic sobie nie mogę kupić firmowego, wstyd wyjść na miasto w tych łachach… I co wy macie z tego życia? – tu zwróciła się do rodziców. – Cały dzień przed telewizorem i tylko kłótnie, czy starczy na opłaty, a ja chcę poznawać świat, chcę podróżować, póki jestem młoda… – łkała prawie.

– To podróżuj, kto ci broni, jedź nad morze pod namioty, no kto ci broni, śpiwór masz, koleżanki jakieś masz przecież, to jedźcie razem…

– Ja już byłam nad morzem, a w Niemczech nie byłam.

– A po co ty do tych Niemczech chcesz jechać, powiedz mi?

– Męża se znaleźć – wypaliła.

– To pewnie sobie Murzyna jeszcze znajdziesz, co?

– Już sobie znalazłam. – Wanda nie zdawała sobie nawet sprawy, że to powiedziała, i jak zobaczyła, że ojciec wstaje z fotela i idzie na nią, a prawą ręką odpina pasek od spodni, to od razu powiedziała, że to tylko żart, że przeprasza i że pojedzie nad morze z Dominiką.

Już tam rodzice dopilnowali, żeby pojechała nad to morze. Jak chcą, to niech mają, jeszcze zobaczą! I Wanda rzuciła się nad morzem w wir nocnego życia. Jak wróciła po półtora mie – siąca, to z brzuchem. Na złość im. Teraz co zrobią? A do Niemiec puścić nie chcieli! Sąsiadki zaraz gadały do siebie w windzie: – Z bączkiem wróciła, a taka porządna się wydawała, taka cicha niby, takie to do rany przyłóż, a to się dopiero okazało, co z niej jest – gonicha! Nie pilnujesz, to masz teraz, babo, placek!

– Wiesz, kto jest ojcem? – dopytywali się tata i mama.

– A skąd mam wiedzieć? – Wanda odwróciła się obrażona na pięcie, poszła do pokoiku i dała taneczną muzykę na maksa.

– Tak żeś córkę wychowała! – darł się tata na mamę. – A ty żeś jak wychował?! – Odkrzykiwała mama do taty. Tymczasem Kaśka dzwoniła z Hamburga, że jest dobrze, że znalazła za granicą prawdziwe szczęście. Na początku co prawda musiała tą miłość, ten seks znaczy, z czterema naraz, ale teraz już wie dokładnie, co i jak, co ma robić, i Robin, bo tak ma na imię narzeczony, jest z niej bardzo zadowolony, że nawet pozwala jej wybierać sobie klienta. Żadnego bicia. I ona też jest zadowolona. Pieniążków sobie uskładała i możliwe, że będzie grać w filmach.

Jednak zostanie gwiazdą filmową! Wanda płakała w poduszkę.

Spis treści

- Motto

- Z tysiąca i jednej choroby

- O Wandzie, co Niemca nie chciała

- Podwójnie filtrowane

- Komunia

- Wizyta domowa

- Jak to ze schowkiem było

- Święta!

- Dzieciaki, zwierzaki, pistoleciki i gry komputerowe

- Się porobiło...

- Pełni współczucia sąsiedzi

- Czego nie robi się dla miłości

- Po sąsiedzku

- Za kulisami

- Odwiedziny

- Ostrożności nigdy za wiele

- Nowe pożycie

- Upadek

- Lamenty pani Bednarkowej

- Co złego, to nie ja

- Jak Mirek został abstynentem

- Nie samym chlebem człowiek żyje

- Zdaję na prawo jazdy kategorii B

- Ćpun

- Ta szczególna sytuacja

- Zwyczajni niezwyczajni

- Idzie nowe!

- Wersja z dreszczykiem

- Ewolucja

- Dead Brother

- Szkolna wycieczka

- Real i ty

- Przeszczep

- Drenaż limfatyczny

- Widma wolności

- Miejski kraul