SARI PELTONIEMI

Groszka

Piesek, który

chciał mieć

dziewczynkę

PRZEŁOŻYŁA IWONA KOSMOWSKA

ILUSTROWAŁA LIISA KALLIO

Tytuł oryginału:  Kerppu ja tyttö

Text copyright © Sari Peltoniemi, 2007

Ilustracje © Liisa Kallio, 2007

Polish edition is published by arrangement with Tammi Publishers, Helsinki, Finland

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo W.A.B., 2010

Copyright © for the Polish translation by Wydawnictwo W.A.B., 2010

Wydanie I

Warszawa 2011

Przekład: Iwona Kosmowska

Redaktor prowadzący: Natalia Sikora

Redakcja: Małgorzata Mirońska

Korekta: Anna Hegman, Tomasz Wojtas

Ilustracje: Liisa Kallio

Opracowanie okładki polskiej na podstawie wersji oryginalnej: Alek Radomski

Wydawnictwo W.A.B.

02-386 Warszawa, ul. Usypiskowa 5

tel./fax (22) 646 01 74, 646 01 75, 646 05 10, 646 05 11

wab@wab.com.pl

www.wab.com.pl

Skład i łamanie:  manufaktura

ISBN 978-83-7747-276-7

Konwersja do formatu MOBI: Virtualo Sp. z o.o.

virtualo.eu

Sari Peltoniemi(ur. 1963) jest znaną fińską autorką książek dla dzieci i młodzieży. Publikuje także opowiadania fantastyczne w czasopismach oraz pisze teksty piosenek rockowych. Jej książki były dwukrotnie nominowanedo nagrody Finlandia Junior.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

w którym czytelnik poznaje Groszkę

i dowiaduje się, co takiego mają

wszystkie jej koleżanki

Groszka była małym czarnym pieskiem. Mieszkała na wsi razem z mamą i tatą. Teraz mieszka już gdzie indziej.

Groszka była wesoła i zadowolona z życia, ale miała jedno wielkie marzenie. Tak jak wiele innych małych piesków bardzo chciała mieć swojego przyjaciela.

Często chodziła za mamą i tatą i prosiła:

– Może byśmy sobie wzięli do domu dziecko? Tata nawet nie chciał o tym słyszeć:

– Dzieci hałasują i bałaganią. Nie ma mowy. Mama też tak uważała.

– W naszej budzie nie starczy miejsca dla żadnego dziecka – tłumaczyła.

– Mogłabym je trzymać u siebie na górze – obiecywała Groszka, ale rodzice i tak nie chcieli się zgodzić. Tata twierdził, że jest uczulony na ludzi.

Groszka nie przestała jednak marzyć o własnym ludziątku. Byłaby to mała dziewczynka, tak samo jak ona. Ktoś kiedyś powiedział, że ludzkie dziewczynki są spokojniejsze i bardziej posłuszne od ludzkich chłopczyków.

Groszka postawiłaby dla niej przy łóżku koszyk do spania. Kupiłaby jej miskę i kosteczki do gryzienia.

Za każdym razem, kiedy wracałaby do domu, dziewczynka przybiegałaby do niej, żeby się przywitać, wesoło poszczekując, i lizała ją po mordce. Ach, jak wspaniale byłoby mieć własną dziewczynkę!

Groszka każdego dnia mówiła o dziewczynce. Wierzyła, że mama i tata kiedyś się wreszcie zgodzą, ale na razie wciąż mieli wątpliwości.

– Czy ty choć trochę znasz się na ludziach? – zapytała mama. – Wiesz, czego taki człowiek potrzebuje, ile je?

Groszka tylko machnęła łapką.

– Będzie mogła zjadać po mnie resztki. Mama nie wydawała się jednak przekonana. Tata z kolei zapytał:

– A czy w ogóle będzie ci się chciało nią zajmować? Ludzie bez przerwy muszą coś robić. A jeśli pojedziemy w podróż, to co wtedy? Nie myślałaś o tym?

– Mogę się nią opiekować przez cały czas. To właśnie byłoby najcudowniejsze! – zawołała podekscytowana Groszka. – A jak wyjedziemy, to po prostu zostawimy ją babci.

Tata burknął gniewnie:

– Dzieci trzeba wychowywać, żeby nie nabrały złych nawyków. Na pewno dasz sobie z tym radę?

– Wychowywać?

Akurat to nie przyszło Groszce do głowy. Zawsze myślała, że z dziewczynką wystarczy się bawić.

– Właśnie. Taka dziewczynka musi umieć się zachować. Nie może krzyczeć do przechodniów ani gryźć obcych w kostkę. Będzie musiała się ciebie słuchać, kiedy jej coś rozkażesz.

– Poproszę koleżanki, żeby mi pożyczyły poradnik – zdecydowała Groszka i dodała: – Czy już wam mówiłam, że wszyscy moi znajomi mają własną dziewczynkę albo własnego chłopca?

– Co ty nie powiesz. – Mama się uśmiechnęła. – Zjedz teraz ładnie swoją karmę i biegnij się pobawić.

Ale Groszka nie dawała łatwo za wygraną:

– Musicie mi to obiecać! Czy nie mogłabym dostać dziewczynki na urodziny?

– Zobaczymy – odparli rodzice.

ROZDZIAŁ DRUGI

w którym Groszka obchodzi urodziny

i zastanawia się, co zrobić

z zapłakanym ludziątkiem

I tak się złożyło, że mama i tata mieli już dość Groszkowego marudzenia. Kiedy nadszedł dzień jej urodzin i Groszka przebudziła się z samego rana, zobaczyła przy swoim koszu wielkie pudło.

– Sto lat, sto lat! – zaszczekiwali mama i tata, ale córka nie miała czasu ich słuchać. Szybko zdjęła pokrywę z pudła.

W środku siedziała śliczna ciemnowłosa dziewczynka. Groszka polizała ją po buzi i dziewczynka wstała.

– Cudowna! – pisnęła Groszka. – Dam jej na imię Burek!

– Nie wydaje mi się, żeby to było dobre imię dla dziewczynki – stwierdziła mama.

Dziewczynka też tak uważała:

– Nie chcę być Burkiem. Wymyśl coś innego.

– Azor? – zaproponowała nieśmiało Groszka. Dziewczynka pokręciła głową.

Groszce przychodziły na myśl tylko psie imiona, aż wreszcie ją olśniło:

– Tajfun! To nie jest imię dla psa, prawda? Dziewczynka skrzywiła się.

– A nie możesz mówić na mnie Dominika?

Groszka zgodziła się i od razu zapragnęła pobawić się z Dominiką. Wybiegły na dwór, żeby się wyszaleć. Dziewczynka była cudowna, ale nie miała siły, żeby bawić się zbyt długo. Po jakimś czasie usiadła na ziemi i zaczęła otrzepywać swoją sukienkę z piasku.

– Chce mi się pić – oświadczyła.

Groszka zaprowadziła ją szybko do swojej miski z wodą, ale Dominika nie wyglądała na zachwyconą.

– Chcę pić z kubka. I wolałabym mleko zamiast wody.