Jari Mäkipää

Poradnik Klubu Detektywów „Huragan”

Ilustracje: Jii Roikonen

Przekład z języka fińkiego: Iwona Kosmowska

Książka ukazała się dzięki pomocy finansowej FILI – Finnish Literature Exchange

Tytuł oryginału: Etsiväkerho Hurrikaanin käsikirja

Copyright Text © Jari Mäkipää, 2004

Illustracje © Jii Roikonen, 2004

Polish edition is published by arrangement with Tammi Publishers, Helsinki, Finland.

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo W.A.B., 2009

Copyright © for the Polish translation by Wydawnictwo W.A.B., 2009

Wydanie I

Warszawa 2009

Spis rzeczy

- Witamy w klubie detektywów „huragan”!

- Zakładamy klub detektywów

- Kwatera detektywa

- Po nitce do kłębka

- Najważniejsze przybory detektywa

- Sztuka kamuflażu

- Ściśle tajne

- Sztuka śledzenia

- Gotowy?

- Ku nowym wyzwaniom!

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Witamy w klubie detektywów „huragan”!

Na ulicy leży kartka z nabazgranym ciągiem tajemniczych cyfr. Numer telefonu czy szyfr do sejfu?

Kwiaty rosnące na podwórku znikają raz za razem i zostają po nich tylko łodygi. Pies sąsiada czy jakiś łobuz z alergią na rośliny?

Tata spieszy się do pracy, ale gdzieś przepadły jego kluczyki do samochodu. W czyjejś kieszeni czy w którymś kącie mieszkania?

My, detektywi, jesteśmy potrzebni do rozwiązywania najróżniejszych zagadek. Do klubu „Huragan” mogą należeć chłopaki i dziewczyny w każdym wieku – zapraszamy więc i ciebie! Ten poradnik pozwoli ci nabrać detektywistycznego doświadczenia.

Nasz „Huragan” to jedno, ale ty możesz wraz z przyjaciółmi założyć własny klub detektywów. Tak właśnie zrobiło dwoje energicznych klubowiczów, Jesse i Jenni. Dzięki książce, którą trzymasz właśnie w rękach, wraz z tym dzielnym rodzeńtwem nauczysz się niejednej detektywistycznej sztuczki.

Nie przestrasz się – gdy będziesz przewracać stronę, może wpaść na ciebie jakiś ohydny typ. Wszystkich podejrzanych, o których wiadomo „Huraganowi”, wpisano do supertajnego rejestru zwanego Łotroteką – na kartach tej książki zamieściliśmy charakterystyki najbardziej zwariowanych osobników.

Aby nauczyć się jakiejkolwiek detektywistycznej sztuczki, musisz trenować. Jeśli zastosujesz się do zawartych tu wskazówek, masz szansę dołączyć do grona fantastycznych wywiadowców. życzę ci wielu ekscytujących wrażeń podczas lektury tego poradnika i w twoim własnym klubie detektywów!

Jari

Kwatera Główna

Klubu Detektywów „Huragan”

Zakładamy klub detektywów

Detektyw może działać w pojedynkę, ale w towarzystwie jest o wiele fajniej i więcej się dzieje. Warto więc założyć klub!

DOBÓR KLUBOWICZÓW

Zakładanie klubu detektywów należałoby rozpocząć od przyjęcia członków. Zainteresowanych znajdziesz łatwiej, niż mogłoby ci się wydawać. Na początek, rzecz jasna, powinieneś zaprosić wszystkich najlepszych przyjaciół. Warto też wybrać tych, których nie znasz jeszcze zbyt dobrze, na przykład kogoś z klasy albo z zajęć pozaszkolnych. Może dzięki temu uda ci się znaleźć nowych przyjaciół.

Do klubu nadaje się także rodzeństwo. Brat albo siostra z pewnością mają szansę zostać równie dobrymi detektywami jak twoi przyjaciele. A poza tym unikniesz takich problemów jak rozzłoszczony młodszy braciszek, który wydziera się podczas narad tylko dlatego, że nie został dopuszczony do waszego grona.

A co z kolegami, kuzynami i innymi znajomymi, którzy mieszkają trochę dalej? Być może ktoś z nich chciałby się znaleźć w twoim klubie. W takim wypadku ty i reszta klubowiczów możecie wymieniać się z nimi wiadomościami i wskazówkami na przykład za pomocą e-maili albo tradycyjnych listów.

W doborze członków klubu nie należy być zbyt kapryśnym. Do grona detektywów równie dobrze mogą należeć tata, mama, babcia i dziadek (z wiekiem przychodzi doświadczenie!). Niektórzy przyjmują także domowe zwierzęta i pluszowe zabawki.

NAZWA KLUBU

Pierwszym wspólnym zadaniem wszystkich członków jest wymyślenie odpowiedniej nazwy dla nowo powstałego fantastycznego klubu. W tym celu trzeba wysłuchać zdania i propozycji każdego klubowicza. Jeśli nie możecie dojść do porozumienia, urządźcie głosowanie. Wygrywa propozycja, którą poprze najwięcej osób.

Pomocna w znalezieniu nazwy okaże się na przykład prasa. Przeglądając gazetę, zauważycie najróżniejsze wyrazy. Niektóre z nich będą idealną nazwą klubu. Pomysły możecie czerpać także z innych źródeł, na przykład z książek, filmów, telewizji albo chociażby z nazewnictwa miejscowości.

Inny sposób to wykorzystanie waszych imion. Jeśli wśród członków są na przykład Tiina, Riku i Susanna, jedna z możliwych nazw klubu to „Tygrys”.

Kiedy już wybierzecie nazwę, możecie wymyślić znak rozpoznawczy klubu, czyli logo. Logo powinno być na tyle nieskomplikowane, by każdy z was mógł je szybko narysować.

Dobrze byłoby też, gdyby wszyscy członkowie klubu mieli kryptonimy. Dzięki temu nie będziecie musieli używać prawdziwych imion i działalność klubu pozostanie bardziej zakamuflowana. Wybierając kryptonimy, puśćcie wodze fantazji. Co powiecie na takie propozycje jak Agent MD-78, Skradacz, żółty Detektyw albo Sokole Oko?

NARADY KLUBOWICZÓW

Ważną częścią działalności klubu detektywów są narady, które zwołuje się, kiedy zachodzi taka potrzeba. Możecie je przeprowadzać raz na tydzień albo nawet osiem razy dziennie.

Narady najlepiej organizować w klubowej kwaterze, o której przeczytasz dokładniej w następnym rozdziale. Możecie je zwoływać także w innych miejscach, na przykład w domu któregoś z klubowiczów. Najważniejsze, by było to miejsce na tyle spokojne, żeby w ogóle dało się prowadzić w nim spotkanie.

Podczas narady członkowie klubu rozmawiają o różnych ważnych sprawach, nie tylko o zagadkach do rozszyfrowania. Któryś z członków klubu opowie na przykład, że zauważył jakiegoś dziwnego typa, drugiemu być może udało się rozwikłać tajemnicę zgubionego plecaka, jeszcze inny klubowicz wystąpi z propozycją przyjęcia nowego członka.

Niektóre narady trwają długo, zabierzcie więc ze sobą małe przekąski. Trochę soku i parę ciastek w niezwykły sposób doda wam energii i wpłynie pozytywnie na pracę mózgu. Musicie jednak pamiętać, że celem narad nie jest tylko podjadanie.

REGULAMIN KLUBU

Warto stworzyć reguły obowiązujące wszystkich członków klubu detektywistycznego. Powiało nudą? Przeciwnie, dzięki temu wasza działalność może stać się jeszcze fajniejsza.

W regulaminie możecie na przykład ustalić, jak prowadzić narady, gdzie ukrywać klubowe rzeczy, jakiego szyfru używać, gdzie wymieniać się wiadomościami, jak będą wyglądać dyżury sprzątania w kwaterze i inne wspólne sprawy.

ODZNAKI KLUBOWICZÓW

A teraz czas na zrobienie odznak, dzięki którym można będzie rozpoznać wszystkich detektywów należących do tego samego klubu.

PRZYGOTUJ: BRYSTOL, MAZAKI, NOŻYCZKI, AGRAFKI, TAŚMĘ KLEJĄCĄ

1. Na kawałku brystolu narysuj logo klubu albo napisz jego nazwę.

2. Wytnij kształt według szablonu.

3. Na odwrocie przyklej taśmą agrafkę.

4. Odznaka jest gotowa, możesz ją przyczepić na przykład do swetra! (Tylko uważaj, żeby agrafka przez przypadek się nie otworzyła i cię nie pokłuła.)

KARTA CZŁONKOWSKA

PRZYGOTUJ: BRYSTOL, LINIJKĘ, NOŻYCZKI, MAZAKI, SWOJE ZDJĘCIE, PODUSZKĘ DO STEMPLI, MAŁE WORECZKI FOLIOWE

1. Wytnij z brystolu prostokąt o długości 10 cm i szerokości 7 cm.

2. Na samej górze napisz nazwę klubu, a pod nią „Karta członkowska”.

3. Wyrysuj podłużne linie na imię, datę urodzin i kryptonim oraz kwadraciki na zdjęcie i odcisk palca właściciela karty (wzór na rysunku).

4. Uzupełnij swoje dane, wklej zdjęcie i zrób odcisk palca, używając poduszki do stempli albo farby plakatowej.

5. Schowaj gotową kartę członkowską do woreczka foliowego. Dla ochrony przed zniszczeniem możesz też owinąć ją folią spożywczą.6. Przechowuj kartę w bezpiecznym miejscu i pamiętaj, by zawsze zabierać ją ze sobą na narady klubu.

OTWIERAJĄ SIĘ KARTY MEGATAJNEJ ŁOTROTEKI

Zdarza się, że Klub Detektywów „Huragan” ma do czynienia z dziwacznymi i nikczemnymi osobnikami. Niektórzy z tych gagatków zostali opisani w megatajnej Łotrotece, która stanowi własność „Huraganu”.

Podobną kartotekę możecie utworzyć także w swoim klubie. Potrzebne jest tylko pudełko, w którym będziecie umieszczać informacje na temat wszystkich łobuzów. W profesjonalnej kartotece dane każdego typa znajdują się w osobnej teczce. Do zrobienia teczki wystarczy duża kartka papieru złożona na pół. A potem już tylko należy wypisać imię łobuza na wierzchu – i całość do kartoteki!

Kwatera detektywa

Klub detektywów rozwiązuje zagadki to tu, to tam, ale mimo wszystko powinien mieć jedno stałe miejsce, w którym można w spokoju porozmawiać i stworzyć plan działania. Klub musi więc dysponować własną kwaterą.

RÓŻNE KWATERY

Dobra kwatera to taka, która znajduje się w ustronnym miejscu. Chodzi o to, by klubowicze mogli bez problemu odbywać narady, nie obawiając się, że ktoś ich podsłucha.

Jeśli masz własny pokój, możesz w nim stworzyć kwaterę. Sprawdzonym miejscem jest też garderoba, o ile macie taką w domu. W tym przypadku o sprawie należy jednak najpierw porozmawiać z rodzicami.

Inny pomysł to utworzenie kwatery poza domem. Na wielu podwórkach istnieją gotowe miejscówki, nadające się do tego celu: place zabaw, pomieszczenia do grillowania i inne. Fantastycznym punktem spotkań detektywów może być również domek wybudowany własnymi siłami na jakimś drzewie na podwórku albo w ogrodzie. Ale do budowy takiego domku raczej potrzebna jest pomoc rodziców. I ostatnia propozycja – kwaterę zbudujcie w lesie; wówczas jednak musicie pamiętać, by nie niszczyć niepotrzebnie przyrody.

CO PRZYDAJE SIĘ W KWATERZE?

W głównej kwaterze klubu detektywów powinny znajdować się konkretne przedmioty. Warto przemyśleć ich liczbę i uzależnić ich dobór od miejsca położenia i wielkości kwatery. Na pewno nie ma sensu sprowadzanie całej biblioteki do kwatery, która znajduje się w lesie!

Kwatera detektywów służy przede wszystkim do prowadzenia klubowych narad, dlatego powinien się w niej znajdować stół i krzesła albo poduszki.

W rozwiązaniu wielu problemów pomocne bywają książki. Dobrze by więc było, gdyby w kwaterze znalazł się podręczny księgozbiór. Rzecz jasna poradnik, który właśnie czytasz, jest jednym z najważniejszych dzieł w detektywistycznej biblioteczce, jednak na półce powinny znaleźć się także wszelkie encyklopedie, atlasy i przewodniki przyrodnicze. W gruncie rzeczy niemal każda książka może być przydatna w rozwiązywaniu zawiłej zagadki. Poza tym na wypadek deszczowych dni warto mieć pod ręką po prostu coś fajnego do poczytania.

Klub detektywów musi też posiadać archiwum. Jest to miejsce, w którym przechowuje się wszystkie najważniejsze dokumenty. Mogą to być informacje na temat rozwiązanych wcześniej zagadek oraz relacje z odbytych narad. Na archiwum nadaje się zwykłe pudełko z kartonu albo plastiku, można również posłużyć się segregatorem. Profesjonalne archiwum może nawet być zamykane na kluczyk, który zabezpiecza tajne dokumenty przed niepowołanymi osobami.

OCHRONA KWATERY

Miejsce spotkań detektywów będzie obiektem zainteresowania nie tylko członków klubu. Z tego powodu kwaterę należy chronić. Poniżej parę wskazówek na wypadek pojawienia się intruzów.

Przed drzwiami wejściowymi zbuduj wieżę z blaszanych puszek. Gdy ktoś będzie otwierać drzwi, wieża zawali się ze strasznym łomotem. Większość nieproszonych gości przestraszy się hałasu i ucieknie.

Możesz też pozostawić drzwi do kwatery uchylone i położyć na górnej krawędzi papierowe pudełko, pełne strzępków papieru. Gdy intruz otworzy drzwi, spadnie na niego papierowy deszcz. Dam głowę, że nie będzie mu się chciało po sobie sprzątać, dlatego zostawi ci ślad, że ktoś wchodził do kwatery, nie pytając o zgodę. Na drzwi nie należy kłaść niczego, co jest cięższe od papieru, bo to zbyt niebezpieczne! Skrawki papieru możesz włożyć również między kartki książek z klubowej biblioteczki. Gdy intruz otworzy książkę, kawałki papieru, które z niej wypadną, będą dla ciebie dowodem nieproszonej wizyty.

Jest jeszcze inny sprytny sposób. Przed wejściem do kwatery rozsyp niewielką ilość mąki. Obcy gość, wchodząc do środka, zostawi w mące odcisk buta. Dzięki temu będziesz wiedzieć, że ktoś był w twojej kryjówce. Na dodatek zdobędziesz ślady intruza. Sposób z mąką nadaje się tylko do kwater, które znajdują się poza domem.

Redaktor serii: Natalia Sikora

Redakcja: Katarzyna Leżeńska

Korekta: Anna Hegman, Agnieszka Jezierska

Projekt graficzny serii i I strony okładki: Olga Reszelska

Ilustracje na I stronie okładki i we wnętrzu: Jii Roikonen

Projekt logo serii: Joanna Rusinek

Projekt logo „Huraganu”: Sirpa Koivumäki (YLE)

Layout oryginału: Aino Ahtiainen

Wydawnictwo W.A.B.

02-386 Warszawa, ul. Usypiskowa 5

tel./fax (22) 646 01 74, 646 01 75, 646 05 10, 646 05 11

wab@wab.com.pl

www.wab.com.pl

Skład i łamanie: Studio Page Graph, Warszawa

ISBN 978-83-7747-455-6

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Wydawnictwo W.A.B.

i Ewa Krajewska / Virtualo Sp. z o.o.