Tytuł oryginału: Snabba Cash

Copyright © Jens Lapidus 2006

Published by agreement with Salomonsson Agency

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo W.A.B., 2008

Copyright © for the Polish translation by Wydawnictwo W.A.B., 2008

Wydanie I

Warszawa 2008

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o. o.

Dedykacje

I looked at him and nodded. „Tough day”, I said.

He shrugged. „Me, too”, he said and pulled onto the expressway.

Dennis Lehane

It worked. It happened. It cohered. He did it – he made white horse.

James Ellroy

PROLOG

Brali ją żywcem, bo nie chciała umrzeć. Może to sprawiało, że ją kochali jeszcze bardziej. Że była tam przez cały czas, że w tym nie było udawania.

Ale to było także to, czego nie rozumieli, a co miało się okazać ich pomyłką. Że żyła i myślała, wciąż obecna. I planowała ich upadek.

Jedna słuchawka wciąż jej wypadała z ucha. Wyślizgiwała się, mokra od potu. Teraz wetknęła ją ukośnie, żeby się zaklinowała i pozostała na miejscu, dalej grając muzykę.

Mini-iPod rytmicznie podskakiwał jej w kieszeni. Miała nadzieję, że jest tam bezpieczny. Czego jak czego, ale grajka mp3 nie chciała zgubić, to był jej ulubiony sprzęt, wolała nawet nie myśleć, jak by się porysował na tej szutrowej drodze.

Dotknęła ręką, żeby sprawdzić. Nie mógł wypaść, kieszenie były dość głębokie, jej iPod leżał tam całkiem bezpieczny.

Sprawiła sobie ten odtwarzacz jako urodzinowy prezent i od razu nagrała tyle empetrójek, ile tylko zmieściło się na dysku. Skusił ją do zakupu elegancki, minimalistyczny design – zielony matowy metalik. Ale teraz iPod oznaczał dla niej coś innego, ważniejszego. Obdarowywał ją spokojem. Za każdym razem, gdy go wyjmowała, przypominały jej się te bezcenne chwile samotności. Chwile, gdy świat niczego od niej nie chciał. Gdy była sam na sam ze sobą.

Grała Madonnę. To był jej sposób, by zapomnieć: biegała przy muzyce i czuła, jak opada z niej napięcie. A skoro mogła przy tym spalać tłuszcz, kombinacja była bez wątpienia optymalna.

Płynęła z rytmem. Biegła niemal w takt muzyki. Podniosła nieco wyżej lewą rękę, by sprawdzić na zegarku swój międzyczas. Za każdym razem próbowała pobić własny rekord. Z zacięciem ambitnej sportsmenki sprawdzała czas, zapamiętywała, a potem notowała wynik. Dystans wynosił w sumie siedem kilometrów. Najlepszy czas, w jakim go przebiegła, to trzydzieści trzy minuty. W sezonie zimowym trenowała tylko pod dachem, w klubach SATS-u¹. Sprzęt do treningu siłowego, bieżnie elektryczne, profesjonalne steppery. W sezonie letnim też chodziła do siłowni, ale bieżnię zamieniała na mało uczęszczane drogi i żwirowane ścieżki.

Biegła w kierunku mostu Lilla Sjötull na wschodnim krańcu Djurgården. Od strony wody wiało chłodem. Była już ósma i dzielnica powoli pogrążała się w wiosennym zmierzchu. Nie zapaliły się jeszcze przydrożne latarnie. Słońce świeciło jej w plecy, ale już nie grzało. Goniła za swym własnym długim cieniem, myśląc o tym, że on niedługo całkiem zniknie. Choć tak naprawdę kiedy rozbłysną lampy, jej cień będzie uciekać w różne strony, w rytm latarni, pod którymi przebiegała.

Drzewa już wypuszczały delikatne listki. W trawie przy drodze pojawiły się zawilce, jeszcze nierozwinięte. Brzegi kanału porastała stara, sucha trzcina, której udało się przetrwać zimę. Po lewej stronie wznosiły się sylwetki eleganckich willi. Turecka ambasada z oknami zabezpieczonymi kratą. Wyżej, na wzgórzu, chińska ambasada, otoczona wysokim stalowym ogrodzeniem, wszędzie kamery i napisy ostrzegawcze. Przy klubie wioślarskim niewielki pałacyk, za żółtym drewnianym parkanem. Pięćdziesiąt metrów dalej znowu willa, podłużna, a przy niej altana i garaż, wyglądający jakby go w całości wykuto w litej skale.

Dyskretnie położone, szykowne prywatne domy rozsiane były wzdłuż całej trasy jej biegu. Za każdym razem, gdy ją przemierzała, przypatrywała się ciekawie tym wielkim willom skrytym za parkanami i rzędami bujnych krzewów. Zastanawiała się, dlaczego próbowały udawać skromność, chociaż wiadomo, że Djurgården to dzielnica tylko dla bogaczy.

Wyprzedziła dwie dziewczyny maszerujące szybkim krokiem. Rozpoznawała ten specjalny styl, power walk z Östermalmu², na ścieżkach Królewskiego Parku Djurgården. Puchowa kamizelka na bluzce z długim rękawem, spodnie treningowe i, przede wszystkim, czapka z daszkiem głęboko naciągnięta na czoło. Jej strój treningowy był bardziej serio. Czarna wiatrówka Nike Clima-Fit i obcisłe spodnie biegowe. Ubranie, które oddycha. To brzmiało jak slogan, ale działało.

Znów powróciły wspomnienia z weekendu sprzed trzech tygodni. Usiłowała je odpędzić i raczej wsłuchać się w muzykę lub skoncentrować na biegu. Gdyby skupiła się na czasie uzyskanym w połowie trasy dokoła kanału i dzikich kaczkach, które musiała wymijać, może udałoby się jej zapomnieć.

W słuchawkach śpiewała Madonna.

Na ścieżce leżało końskie łajno.

Im wydawało się, że mogą ją wykorzystywać, jak tylko chcą. Ale to ona ich wykorzystywała. Takie podejście ją chroniło. To ona decydowała o tym, co robi i co czuje. W oczach świata to byli ludzie sukcesu, zamożni, wpływowi. Nazwiska z pierwszych stron dodatków ekonomicznych, z tickerów doniesień giełdowych, z rankingów najbogatszych Szwedów. W rzeczywistości byli zgrają biednych, żałosnych palantów. Loserów, którym czegoś brakowało. Loserów, którzy najwyraźniej potrzebowali jej.

Jej przyszłość była jasno wytyczona. Miała grać w tej komedii aż do czasu, gdy uzna za stosowne przerwać grę – i zdemaskować ich. A jeśli nie chcą być zdemaskowani, będą musieli słono zapłacić. Już od miesięcy szykowała się do tego, skrzętnie zbierała informacje. Prowokowała ich do zwierzeń, chowała pod łóżkami magnetofon, niektórych nawet sfilmowała. Czuła się przy tym jak jakiś agent FBI, chociaż z pewną różnicą: jej strach był o wiele większy.

Stawka w tej grze była wysoka. Znała reguły, gdyby coś się nie powiodło, mogło to oznaczać koniec. Ale wiedziała, że się uda. Zaplanowała, że z tym zerwie, gdy skończy dwadzieścia trzy lata. Porzuci Sztokholm, znajdzie coś lepszego i większego. Bardziej cool.

Dwie dziewczynki, wyprostowane jak struny, przejechały konno przez most, ten pierwszy, przy gospodzie Djurgårdsbrunn. Jeszcze nie wiedzą, co to życie pisane przez wielkie Żet. Jak ona sama nie wiedziała, nim nie uciekła z domu. Wyprostowała się jak one, ponieważ to niezmiennie był jej cel. Jechać przez Życie, nie zginając karku i z dumnie podniesioną głową. Dlatego w końcu dopnie swego.

Przy moście stał jakiś mężczyzna z psem. Obrzucił ją długim spojrzeniem, rozmawiając przez komórkę. Przywykła do tych męskich spojrzeń; ścigały ją już jako dojrzewającą nastolatkę, a odkąd w wieku lat dwudziestu zrobiła sobie silikony, wciąż czuła się obmacywana męskim wzrokiem. Czerpała z tego satysfakcję, lecz jednocześnie czuła obrzydzenie.

Facet był mocno zbudowany. W skórzanej kurtce i dżinsach, na głowie okrągła czapka z daszkiem. Ale coś go różniło od innych. W jego oczach nie było obleśnego pożądania. Wręcz przeciwnie, wydawał się zimny i opanowany, skoncentrowany. Jakby mówił przez telefon właśnie o niej.

Tutaj szutrówka się kończyła. Droga do ostatniego mostu, do Lilla Sjötullsbron, była asfaltowana, ale z nawierzchnią popękaną w paru miejscach. Zastanawiała się, czy by nie pobiec wydeptaną w trawie boczną ścieżką. Choć tam za dużo było dzikich kaczek. Jej wrogów.

Zarysy mostu przed nią były ledwie dostrzegalne. Dlaczego nie ma oświetlenia? Czy te latarnie nie zapalają się automatycznie, kiedy zapada zmrok? Dziś wieczór najwyraźniej nie.

Tyłem do mostu stała zaparkowana furgonetka.

Nie było widać żadnych ludzi.

Dwadzieścia metrów dalej leżała luksusowa willa z pięknym widokiem na zatokę Saltsjön. Słyszała, że właściciel wybudował ją, nie troszcząc się o żadne zezwolenia, wewnątrz stojącej tam już przedtem wielkiej stodoły. Ważny gość.

Zanim skręciła na most, zauważyła, że furgonetka stoi dziwnie blisko szutrowej drogi, zaledwie dwa metry od niej, kiedy brała zakręt w prawo.

Drzwi furgonetki otworzyły się gwałtownie. Wysiadło dwóch mężczyzn. Nie zdążyła nawet pojąć, co się dzieje. Trzeci mężczyzna już podbiegał do niej z tyłu. Skąd się tu nagle wziął? Czy to ten z psem, który za nią się oglądał? Ci z furgonetki chwycili ją za ręce. Zakneblowali jej czymś usta. Usiłowała krzyczeć, drapać, bić. Głęboki wdech i zakręciło jej się w głowie. Coś było w szmacie, którą jej zatkali usta. Miotała całym ciałem, szarpiąc ich za ramiona. Bezskutecznie. Byli za duzi. Szybcy. Silni.

Wciągnęli ją do furgonetki.

Ostatnia myśl, jaka przemknęła jej przez głowę, to że żałuje, że w ogóle ściągnęła kiedyś do Sztokholmu.

Zasrane miasto.

***

Sprawa B 4537-04

Nagranie 127 A 0,0 – B 9,2

Odpis

Sprawa o sygnaturze B 4537-04, oskarżyciel przeciwko Jorgemu Salinasowi Barrio. Przesłuchanie oskarżonego Jorgego Salinasa Barrio na okoliczność punktu 1. aktu oskarżenia.

SĘDZIA: Może opowiesz własnymi słowami o tym zdarzeniu?

OSKARŻONY: Tu nie ma co specjalnie opowiadać. Ja tej komórki sam właściwie nie używam. Moje nazwisko jest wpisane w umowie najmu, ale to tylko taka przysługa dla kolegi. No wie pan, czasem trzeba trochę pomóc. Ja niby tam trzymałem czasem parę rzeczy, ale moje nazwisko było tylko na papierze. I ta komórka nie jest moja. To by właściwie było wszystko, co mam do powiedzenia, tak naprawdę.

SĘDZIA: Aha, skoro to już wszystko, to proszę, oskarżyciel może pytać.

OSKARŻYCIEL: Mówiąc „komórka”, masz na myśli pomieszczenie magazynowe w lokalach Shurgard Self-Storage w centrum handlowym Kungens Kurva?

OSKARŻONY: No tak, jasne.

OSKARŻYCIEL: I utrzymujesz, że to nie ty używasz tego pomieszczenia?

OSKARŻONY: Absolutnie. Umowę najmu podpisałem, bo chciałem pomóc kumplowi, co sam nie może wynajmować żadnych lokali i tak dalej. Jest podpadnięty, bo ma haka w rejestrze długów. Nie miałem normalnie pojęcia, że tam jest tyle tego szajsu.

OSKARŻYCIEL: No to do kogo należy ta komórka?

OSKARŻONY: Nie mogę powiedzieć.

OSKARŻYCIEL: W takim razie pozwolisz, że odczytam ci fragment protokołu z postępowania przygotowawczego, strona 24. To jest protokół z przesłuchania ciebie, Jorgego Salinasa Barrio, przeprowadzonego dnia 4 kwietnia tego roku. Czytam ustęp czwarty, gdzie zeznajesz tak: „Komórkę wynajmuje taki jeden, co się nazywa Mrado, zdaje się. On pracuje dla gości dużej klasy, że tak powiem. Ja tę umowę podpisałem, ale to jest właściwie jego”. Zgadza się? To są twoje słowa?

Oskarżony: Nie, nie. To nie jest tak. To musi być jakieś nieporozumienie. Ja nic takiego nigdy nie mówiłem.

OSKARŻYCIEL: Ale tu jest wyraźnie napisane. I jeszcze że protokół z przesłuchania został ci odczytany i że go zaakceptowałeś. Czemu nie powiedziałeś wtedy, że to nieporozumienie?

OSKARŻONY: No, wtedy bałem się normalnie. To nie tak łatwo wszystko wytłumaczyć tak jak trzeba, jak się siedzi na przesłuchaniu. Się wszystko trochę poplątało. Ci policjanci przyciskali. Zdenerwowałem się. Pewnie tak tylko powiedziałem, żeby mi dali święty spokój. Nie znam żadnego Mrado, pierwsze słyszę. Jak słowo daję.

OSKARŻYCIEL: Aha, więc go nie znasz. A Mrado zeznał nam na przesłuchaniu, że wie, kto ty jesteś. Przed chwilą powiedziałeś, że nie wiedziałeś, że w komórce jest tyle tego szajsu. Co masz na myśli, mówiąc „szajs”?

OSKARŻONY: Znaczy dragów. Ja sam tam tylko miałem jakieś dziesięć gram kokainy, na własny użytek. Ja biorę już od paru lat. Poza tym trzymałem czasem w tej komórce meble, jakieś ciuchy, bo ja się często przeprowadzam. Ten cały towar, w tych ilościach, nie jest mój i nie wiedziałem, że tam jest.

OSKARŻYCIEL: To do kogo należą te narkotyki?

OSKARŻONY: Nie mogę mówić na ten temat. Sąd wie, jak jest, mogę mieć potem kłopoty. Ja myślę, że to ta osoba, od której ja zawsze kupuję, on mógł zostawić tam tę kokainę. Ma własny klucz do komórki. Ale ta waga za to, to jest moja. Odważam sobie na niej własne działki. Na własny użytek. Bo ja nie sprzedaję. Mam swoją robotę i nie muszę się bawić w dilerkę.

OSKARŻYCIEL: A co to za robota, którą masz?

OSKARŻONY: Jeżdżę samochodem dostawczym. Często w weekendy, lepiej się opłaca. Na czarno, no bo jak inaczej.

OSKARŻYCIEL: No więc, jeśli cię dobrze zrozumiałem, utrzymujesz, że ta komórka nie należy do kogoś o imieniu Mrado, tylko do kogoś innego. I że ten ktoś to jest twój diler? Ale jakim cudem znalazły się tam te trzy kilogramy kokainy? To jest spora ilość. Wiesz, jaką to ma wartość na ulicy?

OSKARŻONY: Nie wiem dokładnie, już mówiłem, że ja nie handluję. Ale dość dużo, chyba jakiś milion koron. Ten, u którego ja kupuję, sam mi dostarcza towar do komórki i tam zostawia, jak wcześniej zapłacę. W ten sposób nie musimy się spotykać, żeby nas razem nie widzieli. To niezły sposób, myśleliśmy. Ale teraz wychodzi na to, że on mnie wpuścił w maliny. Podrzucił mi ten cały szajs do komórki, żeby mnie udupić.

OSKARŻYCIEL: Może powtórzmy sobie wszystko jeszcze raz. Twierdzisz zatem, że właścicielem tej komórki nie jest niejaki Mrado. Ale ty też właściwie nie. Twój diler także nie jest właścicielem, tylko czasami jej używa do transakcji między wami. I teraz jesteś przeświadczony, że to on składował tam tę całą kokainę. Jorge? Naprawdę chcesz, żebyśmy w to uwierzyli? Czemu twój diler miałby przechowywać trzy kilogramy kokainy w lokalu, do którego ty masz dostęp? Poza tym cały czas plączesz się w zeznaniach, wciąż coś zmieniasz i nie chcesz podać żadnych nazwisk. Nie jesteś, krótko mówiąc, wiarygodny.

OSKARŻONY: Ale czemu? To nie jest znowu takie zawikłane, tylko jak człowiek cały w nerwach, to się gubi. Sprawa wygląda tak: ja z tej komórki korzystam bardzo mało. Mój diler nie korzysta prawie wcale. Nie mam pojęcia, czyja jest ta kokaina. Ale wygląda przecież na to, że to jest jego szajs.

OSKARŻYCIEL: A te malutkie torebki foliowe to czyje?

OSKARŻONY: Pewnie mojego dilera.

OSKARŻYCIEL: A jak on się nazywa?

OSKARŻONY: Nie mogę powiedzieć.

OSKARŻYCIEL: Dlaczego uparcie twierdzisz, że to właściwie nie twój lokal i że to nie są twoje narkotyki? Przecież wszystko na to wskazuje.

OSKARŻONY: Mnie nigdy nie byłoby stać na zakup takiej ilości. Poza tym nie zajmuję się dilerką, już mówiłem. Co mam powiedzieć więcej? Ten towar nie jest mój, i tyle.

OSKARŻYCIEL: Paru świadków w tym procesie wspomniało też inne nazwisko. A może jest tak, że ten narkotyk należy do kompana Mrada – Radovana. Radovan Kranjić, mówi ci coś to nazwisko?

OSKARŻONY: Nie, nie sądzę. Nie mam pojęcia, kto to jest.

OSKARŻYCIEL: Ejże. Doprawdy nie wiesz? A przecież na przesłuchaniu wspominałeś, że Mrado ma jakiegoś szefa. Czy to przypadkiem nie Radovan?

OSKARŻONY: Ja przecież nigdy nie mówiłem nic o żadnym Mrado, to pomyłka, więc skąd mam niby wiedzieć? Co? No, pytam się, może pan powie?

OSKARŻYCIEL: To ja tu zadaję pytania, nie ty. Kto to jest Radovan?

OSKARŻONY: Mówię przecież, że nie wiem.

OSKARŻYCIEL: Spróbuj...

OSKARŻONY: No kurwa, NIE WIEM, mówię. Głuchy jesteś?

Oskarżyciel: Oho, zdaje się, że trafiliśmy na jakiś czuły punkt. W tej sytuacji nie mam więcej pytań. Ja dziękuję. Teraz pan mecenas może zadawać swoje pytania.

***

Sprawa o sygnaturze B 4537-04, oskarżyciel przeciwko Jorgemu Salinasowi Barrio, punkt 1. oskarżenia. W tym miejscu następuje przesłuchanie świadka Mrada Slovovicia, dotyczące narkotyków w lokalu magazynowym na terenie centrum handlowego Kungens Kurva. Świadek złożył przysięgę i przypomniano mu o sankcjach grożących za fałszywe zeznania. O przesłuchanie oskarżyciel wniósł i on rozpoczyna:

OSKARŻYCIEL: Osoba świadka pojawia się w śledztwie w związku z oskarżonym Jorgem Salinasem Barrio jako najemcą lokalu magazynowego w firmie Shurgard Self-Storage w centrum handlowym Kungens Kurva na Skärholmen. Co świadka łączy ze wspomnianym Jorgem?

ŚWIADEK: Wiem, kto to jest Jorge, ale nic nie wiem o żadnym lokalu na Skärholmie. Znaliśmy się kiedyś. Ja kiedyś też trochę zajmowałem się narkotykami, ale skończyłem z tym kilka lat temu. Czasem natykam się na niego gdzieś na mieście. Ostatnim razem w Centrum Solna. Mówił mi, że diluje teraz i korzysta z jakiegoś składziku na drugim końcu miasta. Że się dorobił na tym interesie i sprzedaje spore ilości kokainy.

OSKARŻYCIEL: On twierdzi, że świadka nie zna.

ŚWIADEK: To nieprawda. Nie jesteśmy kumplami – co to, to nie. Ale się znamy.

OSKARŻYCIEL: Rozumiem. Czy świadek sobie przypomina, kiedy to wasze spotkanie miało miejsce? I proszę nam dokładniej opowiedzieć, co on wtedy mówił.

ŚWIADEK: To było jakoś wiosną. W kwietniu, zdaje się. Byłem w Solnej³, żeby odwiedzić paru starych znajomych. W drodze powrotnej zaszedłem do Centrum, żeby obstawić parę gonitw na V75. I tam, w kolekturze, napatoczyłem się na Jorgego. Dość elegancko ubrany, tak że go ledwie poznałem. Bo wtedy, jak żeśmy się jeszcze widywali, to on się staczał, był po uszy w gównie.

OSKARŻYCIEL: I co on mówił?

Świadek: Mówił, że dobrze mu się wiedzie. Spytałem go, co robi. Powiedział, że robi niezłe interesy na koksie. Chodziło mu o kokainę, oczywiście. Ponieważ ja już skończyłem z tym wszystkim, nie chciałem go nawet słuchać. Ale on dalej się przechwalał. Opowiadał, że przechowuje cały towar w jakiejś komórce, gdzieś w południowej części miasta. Powiedział chyba, że na Skärholmie. Wtedy go poprosiłem, żeby się w końcu zamknął, bo nie chcę słyszeć o tym gównie, w którym on się babrze. Bo mnie to nie interesuje. Wkurzył się wtedy na mnie. Powiedział mi, żebym spierdalał, coś w tym guście.

OSKARŻYCIEL: To znaczy, że się rozzłościł?

ŚWIADEK: Tak, wściekł się, jak mu niby powiedziałem, że mam tę jego gadkę gdzieś. Może dlatego teraz łże, że ja mam coś wspólnego z tą komórką.

OSKARŻYCIEL: Powiedział może jeszcze coś o tej komórce?

ŚWIADEK: Nie, mówił tylko, że tam przechowuje swoją kokainę. I że to jest gdzieś na Skärholmie.

OSKARŻYCIEL: – Dziękuję w takim razie. Nie mam więcej pytań. Dziękuję, że pan zechciał się stawić.

CZĘŚĆ 1

1

Jorge Salinas Barrio szybko się uczył reguł gry. Numero uno w skrócie: nie podskakuj. W rozwiniętej formie znał tę regułę jak własne pięć palców. Nie stawiaj się. Nie gap się. Siedź, jak siedzisz. Nie donoś. I w końcu, jak ci przyjdzie brać w dupę, to bierz – bez jęczenia. Mówiąc obrazowo.

Życie srało Jorgemu na głowę. Życie ssało pałę. Życie go nie pieściło. Ale Jorge był twardy – on im jeszcze pokaże.

Kryminał zabrał mu energię. Zabrał mu śmiech. Rap-life zmienione nagle w crap-life. Ale w skrytości ducha Jorge wiedział, że jest sposób, by z tym skończyć, jest pomysł do zrealizowania i jest wyjście. Jorge: facet, którego nie da się zakuć w kajdany. Chciał uciec, zwiać, spierdolić z tego zasranego kibla. Miał już Plan. Plan był zajebisty.

Losers – adios.

Rok, trzy miesiące i dziewięć dni w pierdlu. Czyli o dobre piętnaście miesięcy za dużo za betonowym murem o wysokości siedmiu metrów. Najdłuższa dotąd odsiadka Jorgego. Wcześniej miał tylko dwie mniejsze. Trzy miesiące za kradzież mienia, cztery miesiące za przestępstwo narkotykowe, przekroczenie dozwolonej prędkości i prowadzenie samochodu bez uprawnień. Różnica: tym razem musiał stworzyć sobie w pierdlu jakieś życie. Österåker to było tak zwane więzienie klasy II, zakład zamknięty drugiego stopnia. Specjalność: ludzie skazani za przestępstwa narkotykowe. Zakład mocno strzeżony z obu stron. Nikt ani nic bez zezwolenia nie mogło się przemknąć do środka. Specjalnie wyszkolone psy obwąchiwały wszystkich odwiedzających. Detektory metalu obwąchiwały kieszenie. Klawisze obwąchiwali panujący nastrój. Szemrane typy, porzućcie wszelką nadzieję. Tutaj wpuszczano tylko mamusie, dzieciaki i adwokatów.

A mimo to wszystko na nic. Zakład był wolny od narkotyków – za poprzedniego dyrektora. Teraz torebki z grasem, wystrzelone z procy, fruwały sobie nad murem. Tatusiowie dostawali od córeczek rysunki nasączone LSD. Towar chowano w ogólnie dostępnych pomieszczeniach, ponad płytami sufitu, gdzie psy nie mogły nic wywąchać, albo zakopywano w trawie na spacerniku. Więc nawet jeśli coś znaleźli – kogo winić?

Niektórzy jarali dzień w dzień. I pili po piętnaście litrów wody dziennie, żeby nie dało się nic wykryć w próbkach moczu. Inni palili heroinę. Leżeli w celach i udawali chorych przez dwa dni, aż zniknie z moczu wszelki ślad.

Ludzie siedzieli w Österåker długie lata. Łączyli się w grupy i grupki. Klawisze robili, co mogli, żeby rozbijać gangi: Original Gangsters, Hells Angels, Bandidos, Jugosłowianie, Wspólnota Braci Wolfpack, Fittja Boys. You name it.

Spora część klawiszy się bała. Powywieszali białe szmaty. Przyjmowali wymięte banknoty, wciskane im do ręki w kolejce po zupę, na boisku, w warsztacie. Kierownictwo więzienia próbowało utrzymać kontrolę. Separować. Rozsyłać członków nielegalnych grup po różnych zakładach. Tylko że co to mogło zmienić. Gangi i tak już były we wszystkich więzieniach. Linie demarkacyjne wytyczone jasno: rasa, przedmieście, rodzaj przestępczości. Rasistowskie gangi zostawały w tyle. Ci, co naprawdę się liczyli, to Hells Angels, Bandidos, jugole i OG. Zorganizowani na wolności. Tyrali ostro. Opis działalności jasny: robota multiprzestępcza dająca ciężki cash. Zadania z nią związane także jasne.

Te same bandy rządziły miastem za murami. Dziś, dzięki przemycanym do środka komórkom minimalnych rozmiarów, było to tak łatwe jak zmienianie kanałów TV pilotem. Społeczeństwo mogło poddać się bez walki.

Jorge ich unikał. Z czasem, mimo to, zyskał przyjaciół. Radził sobie. Znajdował wspólne punkty odniesienia. Z Chilijczykami szło okej. W porządku była Sollentuna i jej okolice. Z tymi od koki też szło się dogadać.

Trzymał się z jednym starszym latino z Märsty, Rolandem. Facet przyjechał do Szwecji z Santiago w 1984. Wiedział o śniegu więcej niż stary gaucho wie o końskim łajnie – ale sam nie był totalnie zniszczony przez koks. Siedział za przemyt pasty kokainowej w butelkach od szamponu, zostały mu jeszcze dwa lata. W porządku gość i niezły kumpel. Jorge znał go ze słyszenia jeszcze gdy mieszkał w Sollentunie. Co najlepsze: Rolando miał dobre kontakty z OG. A to dawało mocne wejścia. Przywileje. Zajebiste korzyści. Full wypas. Dostęp do telefonów komórkowych, gandzi, koksu, jeśli się miało hajs – pornoli, samogonu. Więcej fajek.

Jorgego ciągnęło do gangów. Ale też wiedział, czym to grozi. Wiążesz się. Zdajesz się na łaskę. Ty im ufasz – a Oni cię rolują.

Bo nie zapomniał, kto go spalił. Sprzedali go jugole. Zrobili go na cacy na procesie. Siedział z powodu Radovana – chuja chujów.

Często siedzieli w stołówce i gadali. On, Rolando i inni latinos. Nie po hiszpańsku. Zdarzało się, że ci, co byli w gangach, tracili przez to zaufanie swoich. Możesz pogadać z krajanami, pożartować – ale nie tak, żeby Oni tego nie kumali.

Dziś: ponad dwa tygodnie do odpalenia jego Planu. Musiał zachować zimną krew. Ucieczka bez czyjejś pomocy była zupełnie niemożliwa, ale póki co nawet Rolando jeszcze nic nie wiedział. Jorge chciał najpierw się upewnić, czy może mu ufać. Musiał go w jakiś sposób przetestować. Sprawdzić, ile ich przyjaźń jest warta.

Rolando: facet, który w życiu wybrał twardą drogę. Żeby zostać członkiem OG, nie wystarczyło importować hurtem koks. Musiałeś być gotowy na to, by spuścić ostry wpierdol komuś, kogo ci wskazał twój przywódca, bo mu się człowiek nie spodobał. Rolando zrobił, co do niego należało: tatuaże dziargane wokół blizn na jego kłykciach dawały temu agresywne, czytelne świadectwo.

Rolando wziął do ust kolejną porcję ryżu. Mówił szwedczyzną z Rinkeby⁴, z jedzeniem w ustach:

– Wiesz, pasta lepsza jest od pudru, jakby nie patrzeć. Kapujesz, niby półprodukt, niegotowa. Z mety lądujesz wyżej. Nie musisz już dilować z kolesiami na ulicy. Co nie? Robisz biznesy z hajcowniejszym towarzystwem. Z facetami, którym policja nie zagląda co krok w dupę. Poza tym dużo łatwiej sie przewozi. Sie tak kurewsko nie rozkurza i łatwiej schować.

Mimo że Jorge znał prawie na pamięć wszystkie wątpliwe pomysły Rolanda, pierdel był niewątpliwie szkółką z klasą. Jorge pojętny. Chłonął. Słuchał. Umiał już sporo, zanim go zwinęli. A po piętnastu miesiącach w Österåker znał całą branżę na wylot.

J-boy: dumny sam z siebie. Wiedział, co w liściach koki piszczy, od samej Kolumbii po Londyn. Gdzie się kupuje i po ile, jak się urządza dystrybucję, jakich wybierać pośredników, gdzie sprzedawać. Jak się rozcieńcza towar, żeby ćpuny się nie skapowały, jak się go miesza, żeby towarzystwo z okolic Stureplanu⁵ niczego nie zauważyło. Jak się pakuje towar. Kogo przekupić, a kogo unikać, z kim żyć na przyjaznej stopie. Wśród tych ostatnich: Radovan. Chuj by strzelił.

Stołówka była dobrym miejscem na prywatne pogaduszki. W tym hałasie nikt nie mógł się rozeznać, o czym mowa. Poza tym to nie wyglądało na jakąś szeptankę. Żadnych podchodów. Całkiem otwarta gadka.

Jorge był zmuszony sprowadzić rozmowę na właściwe tory. Musiał znać stanowisko Rolanda.

– Gadaliśmy już o tym tysiąc razy. Ja wiem, że ciebie to rajcuje. Ale ja na razie wolę trzymać się z daleka od tego szajsu. Jak już stąd wyjdę, to spierdalam z tego zimnego nazi-landu. I nie zamierzam skończyć jako jakiś jebany koko-muppet.

– Tu masz rację. Samemu lepiej gówna nie brać. Tylko sprzedawać. Punkt dla ciebie.

Ostrożnie sondował Rolanda.

– Ty to masz dobre układy. Stoją za tobą poważni faceci. Nie? Tutaj na przykład nikt ci nie zafika. Ty, kurde, mógłbyś nawet dzisiaj stąd wyprysnąć i sie spokojnie gdzieś przyczaić na wolności.

– Uciec? To mi akurat teraz nie pasuje. Ale, ale, słyszałeś ostatniego niusa? Kojarzysz tego faceta z Original Gangsters, Jonasa Nordbåge? Dorwali go.

Jorge skwapliwie wpadł mu w słowo:

– No, wiem który. To ten, co był chłopakiem Hanny Graaf. Niedawno prysnął z aresztu w Göteborgu – nie?

– Ten sam. I to w dniu, kiedy zapadł jego wyrok. Siedem i pół roku, za dwa napady z bronią w ręku i ciężkie uszkodzenie ciała. Prawdziwy macher od napadów na konwoje.

– No kurde, ale tu dał ciała.

– Ale gość i tak rządzi. Posłuchaj tylko. Wybił okno i spuścił się z ósmego piętra – całe siedemnaście metrów. Pięć koców porwanych na strzępy. Piękna rzecz, nie?

– Max wypas. Piękna.

Jorge do siebie: tylko tak dalej, Jorge-boy, nie odpuszczaj. Steruj rozmową, prowokuj Rolanda. Niech puści farbę, jaki ma stosunek do mnie i do ucieczek. Finezyjnie.

– Jak go złapali?

– Szacun dla gościa, ale, sorry, spatałaszył. Balował w knajpie w Göteborgu. Pewnie chciał wyjąć jakąś nową Hannę, co cycem może wybić oko. Poszedł w tango. Poczuł się nie do wyjebania. Jedyne co, to przefarbował włosy na biało i zafundował se lustrzanki. Czaisz. Znudziło mu się na wolności?

Jorge przyznał mu w duchu rację: fakt, że kurewsko spatałaszył, jeżeli tylko przefarbował pióra. Sam nie zamierzał tak ryzykować. Powiedział:

– Nie miał się co obcyndalać. Pewnie pomyślał: kurwa, co – nawet jak mnie złapią, to mogą mi najwyżej skoczyć. Jak ma siedem i pół, to spoko, dokładki już mu nie dadzą.

– Ale o piździ włos, a mogło mu się udać. Wzięli go w Helsingborgu.

– Jak już spierdalał za granicę?

– Na to wygląda. W hotelu był zameldowany pod fałszywym nazwiskiem. Jak aina go zgarniała, to miał przy sobie lewy paszport. Mogło zagrać. Najpierw do Danii, potem dalej. Gość skitrał gdzieś na pewno trochę kasy. Ale ktoś przykablował. Ktoś dał cynk glinom, gdzie on jest. Bankowo ktoś, kto go zobaczył w knajpie.

– Ktoś z OG wiedział, że zbiera się uciec z aresztu?

– Sorry, Jorge, nie mogę gadać o tych sprawach.

– No, ale gdyby jakiś OG miał uciekać, to chyba nie odmówiłbyś mu wsparcia?

– A czy Pamela Anderson sypia na plecach?

Strzał w dziesiątkę. Jorge-boy, nie krąż dłużej. Sprawdź go.

Jorge znał regułę: przyjaźnie z pierdla nie są takie jak te po drugiej stronie murów. Rządziły inne prawa. Hierarchia władzy wyraźniejsza. Liczył się przesiedziany czas. Liczyła się liczba wyroków. Papieros krzepił, gandzia lepiej. Wzajemne przysługi stwarzały układy. Twoje przestępstwo się liczyło: gwałciciele i pedofile warci mniej niż zero. Narkomani i alkoholicy na samym dole. Pobicie i kradzież już wyżej. Na samym szczycie specjaliści od napadów i królowie narkotyków. A przede wszystkim: liczyła się przynależność.

Rolando, według reguł z wolności, przyjaciel. Według zasad więziennych: shunne grał w wyższej lidze niż Jorge.

Jorge upił łyk cienkiego piwa:

– Kibicowanie komuś, kto już prysnął, to jedno. Ale czy pomógłbyś komuś w ucieczce?

– To zależy. Od ryzyka itepe. Dla byle kogo bym się nie nadstawiał. Ale dla gościa z OG zawsze. Tobie, amigo, też bym, kurde, pomógł. Czaisz. Nigdy bym palcem nie kiwnął dla jakiegoś pierdolonego skina czy popaprańca z Wolfpacku. Oni też to wiedzą. I oni też mi nigdy nie pomogą.

Jackpot.

Milczeli przez trzy sekundy.

Rolando zrobił coś, czego Jorge nigdy wcześniej nie widział. Ułożył sztućce porządnie na talerzu. Powoli.

Potem, ze smajlem na twarzy, powiedział:

– Ey, Jorge, ty masz jakieś plany?

Jorge nie wiedział, co ma zrobić, więc tylko odwzajemnił uśmiech.

Miał nadzieję, że Rolando jest prawdziwym przyjacielem, że nie zdradzi.

Zarazem wiedział: przyjaciele w pierdlu stosują się do innych reguł.

2

Czterech chłopaków siedziało w pokoju, gotowych ruszyć na imprezę.

JW z plerezą. I owszem, zdawał sobie sprawę, że cała masa gnojków pogardza jego fryzurą, mówią o niej „kotlet”, a przy tym zapala im się w oku nienawistny błysk. Ale tacy jak oni, komuniści, nie mieli o niczym pojęcia, więc czemu miałby się przejmować.

Następny chłopak też miał włosy przylizane do tyłu. Chłopak numer trzy nosił się krócej, wszystkie włosy pieczołowicie ułożone, z dokładnie wycyzelowanym, prostym jak spod linijki przedziałkiem, który ukosem przecinał fryzurę. Klasyczny New England-look. Ostatni chłopak miał uroczo rozwichrzoną, kręconą blond czuprynę.

Chłopcy w pokoju byli przystojni, eleganccy, jasnowłosi. Czyste rysy, wyprostowane plecy, sportowe sylwetki. Wiedzieli, że mają to wszystko, co trzeba: szpanerski wygląd, szarm i stajl. Królowie lansu. Wiedzieli, jak należy się ubierać, jak się poruszać, jak odpowiednio się zachować. Znali sposoby, jak zwrócić na siebie uwagę. Wyjmować laski. Spijać słodycze tego świata – dwadzieścia cztery godziny na dobę.

Puls wyczuwalny w pokoju: apetyt na ekszyn, my wiemy, jak się bawić, więc let’s go.

JW pomyślał: będzie ekstra wieczór. Boysi naprawdę byli dziś w nastroju do zabawy.

Biforkę mieli jak zwykle u Małego, chłopaka z przedziałkiem na ukos, żeby wypić drinka na dobry początek. Mieszkanko, przyjemne M-2, pięćdziesiąt parę metrów kwadratowych, na Östermalmie, Mały dostał w prezencie od rodziców dwa lata temu, na dwudzieste urodziny. JW znał jego rodzinę ze słyszenia. Tatuś: finansista, z koncernu Stenbecka, liżący tyłki tym, co nad nim, i kopiący tych, co pod nim. Mamusia: stare pieniądze – jej rodzina wciąż jeszcze miała domy na terenie połowy Sztokholmu i pięćsethektarową posiadłość ziemską w Sörmlandii⁶. Jakże inaczej.

Zdążyli już coś zjeść. Styropianowe pudełka piętrzyły się na blacie w kuchni. Żarcie na wynos z Texas Steakhouse na Humlegårdsgatan, luksusowe przekąski tex-mex, z porządnym mięsem.

Siedzieli teraz na sofach i drinkowali przed imprezą.

JW zwrócił się w stronę chłopaka z kręconą czupryną, Nippego, i spytał:

– Nie czas już wyjść?

Nippe, który właściwie na imię miał Niklas, spojrzał na JW. Odpowiedział mu jasnym, łobuziarskim głosem:

– Stolik jest zarezerwowany na dwunastą, więc nie musimy się śpieszyć.

– Okej, to jeszcze zdążymy wypić po jednej whisky z colą.

– A kiedy pociągniemy sobie tej drugiej koli?

– Ha, ha. Dowcipny. Spokojnie, Nippe, załadujemy sobie już na miejscu, to starczy na dłużej.

Foliowa torebka z czterema gramami paliła JW w wewnętrznej kieszeni marynarki. Co tydzień inny z boysów załatwiał towar na weekend. Dostawy zabezpieczał pewien Turas, który z kolei kupował od jakichś jugolskich gangsterów. JW nie widział, kto tym wszystkim kręci, ale zgadywał, że może słynny Radovan himself.

JW powiedział:

– Boys, dzisiaj nie rozmieniamy się na drobne. Zaszalałem. Mam tu cztery gramy. Będzie przynajmniej po pół grama na każdego i starczy, żeby częstować panienki.

Fredrik, ten drugi chłopak z przylizanym włosem, upił łyk ze swojego drinka.

– Masz pojęcie, ile ten Turek musi zarabiać na nas i całym naszym towarzystwie?

– Pewnie nie narzeka. – Nippe uśmiechnął się. Udał, że liczy pieniądze.

JW zastanowił się:

– Ciekawe ile z tego ma na czysto? Jak myślicie? Dwieście od grama? Sto pięćdziesiąt?

Rozmowa popłynęła dalej, ku innym, bardziej przyziemnym tematom. JW znał je na pamięć. Wspólni znajomi. Laski. Moët & Chandon. Stałe punkty programu. Nie chodzi o to, że nie potrafili rozmawiać o czym innym, nie byli wszak tępi, zostali przecież wychowani na elokwentnych zwycięzców. Ale ich zainteresowania nie wzlatywały bez potrzeby nad poziomy.

W końcu dyskusja zeszła na pomysły biznesowe.

Fredrik mówił:

– Wiecie, nie trzeba znowu aż tak dużo forsy, żeby założyć spółkę akcyjną. Wystarczy sto tysięcy koron, to zdaje się najmniejszy kapitał akcyjny. Gdybyśmy wpadli na jakiś piękny pomysł, to przecież można by się za to zabrać. Spróbować robić interesy, zarejestrować jakąś odlotową nazwę firmy, wybrać zarząd i dyrektora. Ale przede wszystkim, kupować rzeczy bez podatku VAT. Na przykład. Nie warta rzecz zachodu?

JW po amatorsku zanalizował Fredrika. Chłopak był całkiem nieciekawy ludzi, co miało swoje dobre strony, nie spytał nawet, skąd JW pochodzi ani o cokolwiek z jego przeszłości. Mówił głównie o sobie, o konsumpcji towarów markowych lub o łodziach.

JW wychylił swoją whisky z colą. Nalał sobie GT, Gin & Tonic.

– Brzmi fantastycznie. To kto wytrzaśnie sto tysięcy koron?

Nippe włączył się do rozmowy.

– To zawsze da się zrobić, nie? Żaden problem. Mnie się pomysł podoba.

JW siedział w milczeniu. Myślał, skąd mógłby wyciągnąć sto tysięcy koron, i znał odpowiedź. Znikąd. Lecz nie dał nic po sobie poznać. Trzymał fason. Wykrzywił twarz w uśmiechu.

Nippe zmienił płytę. Mały położył nogi na stoliku i zapalił marlboro lighta. Fredrik, który akurat kupił sobie czasomierz marki Patek Philippe, majstrował przy pasku zegarka i recytował na głos: You never actually own a Patek Philippe, you merely look after it for the next generation.

Odtwarzacz audio grał Magnusa Ugglę, gałka potencjometru na ósemce. Wszyscy w pokoju byli zgodni. Uggla rządzi. Równo wymiata całą konkurencję. „Mówią, że wszystko mam gdzieś, ale ja gdzieś mam to, co mówią.” No i słusznie. Bo co się człowiek ma przejmować poglądami jakiegoś lewactwa?

JW uwielbiał to drinkowanie przed imprezą. Tematy rozmów. Nastrój. To byli chłopcy z klasą. Przystojniacy. Chłopcy ubrani zawsze elegancko. Zwracał na to uwagę.

Koszule marki Paul Smith i Dior, jedna szyta na miarę u krawca na Jermyn Street w Londynie. Jedna francuska, marki APC, z amerykańskim kołnierzem i podwójnymi mankietami. Dwaj z chłopaków mieli dżinsy Acne. Trzeci – dżinsy od Gucciego: floresowate wzory na tylnych kieszeniach. Czwarty był w czarnych bawełnianych spodniach. Stylowe marynarki. Jedna z wiosennej kolekcji Balenciagi, dwurzędowa, brązowa, dosyć krótka, z podwójnym rozcięciem z tyłu. Jedna od Diora, dyskretnie prążkowana, dopasowana, po jednej stronie dwie kieszenie. Jedna szyta na zamówienie przez londyńskiego krawca z Savile Row: wyraźne ściegi na wyłogach, czerwona podszewka. Wełna jakości Super 150, lepszej się nie dostanie, za żadne pieniądze. To, co wyróżnia dobry garnitur: miękko układająca się podszewka, by nie traciła fasonu. W tej marynarce podszewka była miększa, delikatniejsza i lepiej dopasowana niż w jakiejkolwiek z dostępnych w szwedzkich butikach.

Jeden z chłopaków był bez marynarki. JW nie wiedział czemu.

I wreszcie buty: Tod’s, Marc Jacobs, miękkie pantofle od Gucciego z klasyczną złotą sprzączką, gumowe buty, handlowy hit Prady, z czerwonym logotypem jako częścią podeszwy na pięcie. Pierwotnie zaprojektowane na łódź żaglową Prady w regatach o Puchar Świata.

Do tego czarne, starannie wykończone skórzane paski. Hugo Boss. Gucci. Louis Vuitton. Corneliani.

JW na oko oszacował całkowitą wartość: siedemdziesiąt dwa tysiące trzysta koron. Nie licząc zegarków, sygnetów i spinek do koszuli. Nieźle.

Na stole Jack Daniels, Vanilla Vodka, trochę dżinu, pół butelki Schweppes Tonic, coca-cola i prawie pełna karafka soku jabłkowego – ktoś wpadł na pomysł, żeby zrobić Apple Martini, ale skończyło się na jednej szklance.

Powszechny consensus w pokoju: to nie tu mamy się upijać. Nabuzujemy się w knajpie. Stolik w Kharmie już był zamówiony. Laski też pewnie były objęte rezerwacją.

JW pomyślał: co za atmosfera, co za mobilizacja, co za wspaniały koleżeński duch. Ci chłopcy to świetni kumple. Sztokholmska noc czeka na nich – na swoich zdobywców.

Spojrzeniem zeskanował pokój. Ponad trzy metry do sufitu. Grube warstwy sztukaterii. Dwa fotele i szara sofa na prawdziwym dywanie. Czterysta tysięcy supełków, które zostały zawiązane przez jakiegoś małego chłopca skutego łańcuchem. Parę tygodników rzuconych na sofę: „Slitz”, „Café”, żeglarstwo i motoryzacja. Przy jednej ze ścian stały trzy niskie półki na książki, z Nordiska Galleriet. Na jednej pełno było płyt CD, wideokaset i filmów DVD. Na drugiej stało stereo, Pioneer – niewielki, ale z dużym czadem czterech małych kolumn, rozmieszczonych w kątach pokoju.

Ostatnia półka była wypełniona książkami, segregatorami i pismami. Wśród książek wpadały w oko Almanach Szlachty Szwedzkiej, Dzieła zebrane Strindberga i szkolne albumy. Zbiorowe wydanie Strindberga musiało być podarunkiem od zacnych rodziców Małego.

Telewizor szeroki, płaski i obrzydliwie drogi.

Wszyscy siedzieli w butach, na modłę klasyczną. Istotny przedział w świecie wnętrz mieszkalnych. Powszechny rytm: są trzy typy ludzi. Ten, który zawsze wchodzi w butach i ma właściwy stosunek do rzeczy – czy może być coś gorszego niż łażenie po mieszkaniu w wyjściowych ciuchach i w samych skarpetkach? Człowiek drugiego typu to niepewny, ten, co ogląda się na innych, może nie zdejmie, gdy zobaczy, że inni są w butach. Bez charakteru, jak kurek na dachu. I wreszcie trzeci typ, ten, który uważa, że buty zawsze należy zdejmować, ten, który ślizga się bezgłośnie na przepoconych skarpetkach. Taki jest sam sobie winien.

JW nie znosił typasów chodzących w samych skarpetkach. Dziury w skarpetkach były jeszcze gorsze. Miał na to idealny patent: strzał w potylicę. Brzydził go widok wystającego palucha. To takie gminne. Prymitywne. Nieomylny atrybut hołoty. Reguły świata skarpetek w skrócie: nie zdejmuj butów, nie noś sportowych skarpetek i zadbaj o to, żeby nigdy nie było luki między skarpetkami a spodniami. Najlepszy kolor czarny albo, dla humoru, jaskrawe skarpety do poza tym stonowanego stylu.

JW używał, dla pewności, podkolanówek. Czarnych. Wyłącznie Burlington. Jego dewiza: dużo łatwiej zestawiać pary po praniu, gdy wszystkie są jednakowe.

Plan na ten wieczór był prosty. Stolik z drinkami był jak zwykle bezkonkurencyjny. Warunek rezerwacji spełniali z łatwością. Konsumpcja alkoholu za przynajmniej sześć tysięcy.

Potem już szybka jazda. Tankować, zakatarzyć, znów tankować, przyjrzeć się laskom, może chwilę potańczyć, pokonwersować, poflirtować, rozpiąć jeszcze parę guzików od koszuli, zamówić szampana, podrywać na ostro, znowu zakatarzyć. Posuwać panienki.

JW czuł, że tamten temat nie da mu spokoju. Wrócił do niego. Pytania wyświetlały mu się w głowie jak pop-upy. Ile ten diler Turek mógł zarabiać? Musiał pracować jak dzień długi? Czy to bardzo ryzykowne? Od kogo kupuje? Ile ma z tego na czysto? Jak zdobywa klientów?

Spytał:

– To jak myślicie, ile on wyciąga miesięcznie?

Fredrik zdziwiony:

– Kto?

– No, ten Turas. Ten, od którego kupujemy kolę. Może jest z niego mały Gekko, co wy na to?

Boysi lubili robić aluzje do Wall Street, to był standard. JW oglądał ten film ponad dziesięć razy. Uwielbiał go, napawał się prostotą chciwości.

Nippe się roześmiał.

– Co ty tak ciągle o pieniądzach? Jakby się było czym przejmować. Facet wyciąga pewnie sporo, no ale popatrz, co on z tego ma? Widziałeś kiedyś jego ciuchy? Jakaś wieśniacka skóra z metką Roco Baroco czy coś tam. Gruby łańcuch ze złota, na wierzchu, jak u Cygana, obwisłe portki, kupione w jakiejś hurtowni, ten wywinięty kołnierz u koszuli. To jakiś ciul po prostu.

JW zarechotał szyderczo.

Porzucili temat.

Dwie minuty później zadzwonił telefon Małego. Rozmawiał, przyciskając komórkę do ucha i uśmiechając się szeroko do boysów. JW nie słyszał, co mówił.

Mały zakończył rozmowę.

– Chłopaki, dzisiaj mam dla nas małą niespodziankę. Za moment, tylko znajdą jakiś parking.

JW nie miał pojęcia, o czym mowa. Dwaj pozostali wyszczerzyli zęby w uśmiechu.

Minęło pięć minut.

Rozległ się dzwonek do drzwi.

Mały poszedł otworzyć. Reszta boysów została w pokoju.

Nippe ściszył muzykę.

Wysoka dziewczyna w płaszczu i jakiś gość o wyglądzie kulturysty, w czarnej dżinsowej kurtce, weszli do pokoju.

Mały rozpromieniony:

– Voilà, to dzisiaj mamy na rozgrzewkę.

Dziewczyna przeszła do Pioneera, krokiem jak z catwalku. Pewnym, sprężystym i płynnym, na obcasach wysokich jak iglica wieży Kaknästorn. Nie miała więcej niż dwadzieścia lat. Proste jak druty kasztanowe włosy. JW pomyślał: to peruka?

Zmieniła płytę. Podgłośniła.

Kylie Minogue: You’ll never get to heaven if you’re scared of gettin’ high.

Dziewczyna zdjęła płaszcz. Pod spodem miała czarny stanik, stringi i pończochy na pasku.

Zaczęła tańczyć do muzyki. Prowokacyjnie. I nęcąco.

Droczyła się. Uśmiechała się do boysów, jakby ich częstowała cukierkami. Kręcąc biodrami, oblizywała sobie górną wargę czubkiem języka, wsparła się jedną stopą o brzeg stolika. Pochyliła się do przodu i zajrzała w oczy JW. Zaśmiał się gardłowo. Zawołał: – Ech, co za bonus, Mały. Pierwsza klasa. Ona jest lepsza od tej, którą mieliśmy na wiosnę.

Striptizerka poruszała się w takt muzyki. Włożyła sobie rękę między nogi. Boysi zawyli unisono. Zbliżyła się do Małego, pocałowała go w policzek, wsunęła mu język do ucha. Spróbował ją uszczypnąć w tyłek. Cofnęła się tanecznym krokiem, trzymając ręce za plecami. Wyrzucała podbrzusze do przodu, rytmicznie, tam i z powrotem. Rozpięła stanik i rzuciła go kulturyście, który stał nieruchomo przy ścianie. Muzyka pompowała dalej. Jej ruchy były coraz szybsze. Pracowała ostro biodrami. Jej piersi podskakiwały. Chłopaki siedziały jak w transie.

Chwyciła w palce swoje stringi. Przesuwała je w tę i z powrotem. Znów postawiła jedną nogę na stoliku. Pochyliła się do przodu.

JW czuł, że wzwód rozsadza mu spodnie.

Show trwał jeszcze pięć minut.

Był coraz lepszy i lepszy.

Nippe żartował już po wszystkim:

– To była, kurde, najpiękniejsza rzecz, jaką widziałem od swojego bierzmowania.

Mały załatwiał w korytarzu sprawę gaży. JW był ciekaw, ile to kosztowało.

Gdy striptizerka i jej goryl sobie poszli, boysi zrobili jeszcze raz po drinku i znowu nastawili Ugglę. Komentowali to przeżycie.

JW chciał iść do centrum na piechotę.

– Boys, pora na nas. Przejdziemy się, co?

Mały wrzasnął:

– Cholera, nie! Taryfą!

Czas był się zbierać.

Mały zadzwonił po taksówkę.

JW nie wiedział, czy starczy mu kasy, żeby się bawić z boysami całą noc.

Uggla podbijał im bębenka: „A na mieście damy czadu, będzie śmiech i będą wrzaski, bo najlepszy dla nas sport – wyrywać laski”.

3

Siłownia: Serbska. Zagłębie anabolowe. Wylęgarnia bramkarzy. Summa summarum: lokal impregnowany Radovanem.

Mrado przychodził tu, do Fitness Clubu, od czterech lat.

Kochał to miejsce, choć maszyny były dość rozklekotane. Produkcja: Nordic Gym – stara, dobra marka. Ściany niezbyt czyste. Z punktu widzenia Mrada: bez znaczenia. Wolne ciężary oraz klientela, tylko to się liczyło. Umeblowanie: tandetny klubowy kicz. Plastikowe rośliny w dwóch białych baliach wypełnionych sztuczną ziemią. Telewizor przyśrubowany do ściany, pokazujący Eurosport, przed dwoma rowerami treningowymi. Bez przerwy eurotechno z głośników. Upozowany Arnold Schwarzenegger na afiszach z 1992 roku, Ove Rytter na World Gym Championships z 1994. Dwa postery z Christel Hansson, dziewczyną z brzuchem jak sześciopak i cyckami z silikonu. Seksowna? Nie w typie Mrada.

Nisza: napakowani faceci. Ale nie z tych zaciętych konkursowych freaków – ci nie byli właściwym materiałem.

Nisza: faceci, którzy dbają o swoje ciało, wymiary i masę mięśniową, lecz jednocześnie zdają sobie sprawę, że pewne rzeczy są ważniejsze od treningu. Robota może mieć priorytet. Honor ma priorytet. Właściwa postawa i zaangażowanie. Najwyższy priorytet, zawsze – Mr R.

Radovan miał w tej pakerni trzydzieści trzy procent udziałów. Pomysł na biznes genialny. Otwarta non stop, na okrągło, świątek, piątek, niedziela. Nawet w noc sylwestrową Mrado widział tam gości wyjących przed lustrem. Wyciskających parę kilo ekstra, kiedy reszta kraju oglądała fajerwerki i popijała szampana. Mrado nie spędzał tam wieczorów tego typu. Musiał dbać o interesy. Jego własne sesje wypadały zwykle między wpół do dziesiątej a jedenastą. Siłownia idealna.

To miejsce miało jeszcze więcej zalet. Baza rekrutacyjna. Magnes informacji. Obóz treningowy. Mrado miał oko na pakerów.

Chwila tuż po treningu, w przebieralni – jedna z najlepszych z całego dnia Mrada. Ciało jeszcze rozgrzane po sesji, włosy mokre. Para spod natrysków. Zapach żelu pod prysznic i dezodorantu. Ból mięśni.

Odprężenie.

Włożył koszulę. Zostawił ją niezapiętą. Szyja Mrada była za gruba na dostępne rozmiary koszul. Definicja pojęcia byczy kark.

Dzisiejszy trening: koncentracja na plecach, czworogłowych ud i bicepsach. Wiosłował na maszynie. Długie, spokojne pociągnięcia – mięśniami krzyża. Ważne, żeby nie ciągnąć ramionami. Potem jaskółki, na brzuchu. Ćwiczenia dobre dla dolnej części pleców. Później uda. Na sztandze trzysta pięćdziesiąt kilo. Leżał na plecach i wyciskał w górę. Kąt między podudziem a stopą miał pozostawać bez zmian, tak mówili. Według Mrada: pierdoły dla początkujących – jak ktoś już wie, co robi, może wyciągnąć trochę ekstra. Maksymalne przełożenie. Koncentracja. Mało się nie zesrał.

Ostatni moment: biceps. Mięsień mięśni. Mrado ćwiczył tylko wolne ciężary.

Jutro kark, tricepsy i dwugłowe ud. Codziennie brzuch. Tego nigdy za wiele.

Jego notatnik z zapiskami z każdej sesji leżał w recepcji. Mrado miał jasno wyznaczony cel. Do końca stycznia przejść od stu dwudziestu kilosów żywej wagi do stu trzydziestu kilogramów mięśni. Potem zmienić strategię. Przejść do defensywy. Spalać tłuszcz. Do lata: same mięśnie. Czyste, bez grama podskórnego tłuszczu. Piękne jak cholera. Poza tym trenował w jeszcze innym miejscu, w fajtklubie Pancrease Gym. Raz do dwóch razy w tygodniu. Sumienie gryzło. Powinien chodzić tam częściej. Rozwijać siłę mięśni – ważna rzecz. Ale ta siła miała czemuś służyć. Narzędzie pracy Mrada: strach. Same rozmiary odnosiły skutek. Lecz w ostatecznym rozrachunku najlepszy skutek odnosiło to, czego uczył się w Pancrease: łamanie kości.

Po sesji zwykle siedział jeszcze w przebieralni jakieś dwadzieścia minut. Napawał się tą specyficzną więzią łączącą dużych facetów na siłowni. Spoglądają na siebie nawzajem, kiwają głową ze zrozumieniem, wymieniają uwagi na temat dzisiejszego programu. Zaprzyjaźniają się. Tutaj, oprócz tego: wszyscy pupile Radovana w jednym miejscu.

Tematy rozmów à la duzi chłopcy: nowa seria 5 BMW. Strzelanina na Söder w zeszły weekend. Nowe metody ćwiczenia tricepsów.

Dwaj goście opychali się tuńczykiem z półkilowych opakowań. Trzeci siorbał przez słomkę jakiś szary napój proteinowy. Zakąszał to batonem Power-bar. Chodziło o to, żeby faszerować się proteinami zaraz po treningu. Odbudowywać pomiażdżone komórki mięśniowe, tylko jeszcze większe.

Nieznana twarz wśród chłopaków, nowy gość.

Mrado był duży. Ten nowy facet: olbrzymi.

Zignorował przyjęte rytuały: przyjść parę razy, trzymać się na stronie. Wyczuć atmosferę. Okazać pokorę. Okazać szacunek. Ten tutaj, wielki koleś, siedział pośród innych. Jakby uważał, że należy do ferajny. Przynajmniej nic nie mówił, jak na razie.

Mrado założył skarpetki. Odczekał. Zawsze zakładał je na końcu. Chciał mieć porządnie wysuszone stopy.

– Będzie robota w weekend, jakby ktoś był zainteresowany.

– Co to za robota? – zapytał Patrik. Szwed. Były skin, który odszedł od swoich i pracował od roku z Mradem. Na jego ciele nacjonalistyczne tatuaże wpadły w amok. Niektóre nierozpoznawalne. Głównie zielony gąszcz.

– Nic wielkiego. Potrzebuję tylko trochę pomocy. To co zwykle.

– To, kurde, jak mamy pracować, skoro nie wiemy, co to jest.

– Spokojnie, Patrik. Nie musisz zaraz robić z nerwów pod siebie. Powiedziałem przecież, że to co zwykle.

– Okej, Mrado. Tylko tak się droczę. Sorry. Ale o co chodzi?

– Potrzebuję trochę pomocy przy zbieraniu, no, znacie przecież te moje trasy po mieście.

Ratko, krajan, przyjaciel i przyboczny Mrada, uniósł brew.

– Przy zbieraniu? Coś więcej niż zwykle? Nie płacą w każdy weekend jak powinni?

– Owszem, większość. Ale nie wszyscy. Wiesz, jak jest. Może jest parę nowych knajp, które nas potrzebują.

Jeden z niewielu Arabów w siłowni, Mahmud, wcierał sobie wosk we włosy.

– Nie mogę, Mrado, wiesz, muszę trenować. Ja co noc robię jeszcze jedną sesję.

Mrado powiedział:

– Za dużo trenujesz. Ty wiesz, co Ratko zawsze mówi. Są dwie rzeczy, od których się robią odciski na dupie: jak jesteś w pierdlu za mały i musisz robić za cwela, i jak bez przerwy wyciskasz na klatę, tak że za dużo srasz w gacie.

Ratko zarechotał.

– Ta robota zabierze całą noc?

– Możliwe, że to trochę potrwa. Ty, Ratko, idziesz? Patrik? Jeszcze któryś? Potrzeba mi tylko asysty. No wiecie, żeby nie wyglądało, że jestem sam.

Nikt więcej się nie zgłosił.

Ten nowy wielki koleś otworzył usta:

– Taka chuda szczapa jak ty to pewnie potrzebuje całej armii chłopaków do pomocy.

Cisza w przebieralni.

Dwie możliwości. Temu wielkiemu kolesiowi zdawało się, że jest dowcipny, próbował rozbawić chłopaków. Albo ten wielki koleś prowokował. Dążył do konfrontacji.

Mrado patrzył nieruchomo przed siebie. Nawet nie mrugnął okiem. Dźwięki muzyki z siłowni, piętro wyżej, słychać było wyraźnie. Mrado: facet, który potrafił sparaliżować cały klub bodybuilderów.

– Jesteś duży facet. To ci trzeba przyznać. Ale spuść z tonu.

– Niby czemu? Co, nie wolno sobie zażartować?

– Tylko spuść z tonu.

Ratko spróbował opanować sytuację.

– Ej ty, spoko. Pewnie, że można sobie zażartować, tylko że...

Olbrzymi koleś uciął.

– Pierdol się. Żartuję, kiedy chcę i gdzie chcę.

Grobowy nastrój w przebieralni.

We wszystkich głowach jedna myśl: ten nowy koleś gra w rosyjską ruletkę.

Jedno pytanie w każdej czaszce: naprasza się, żeby go stąd wynieśli?

Mrado wstał. Założył kurtkę.

– Słuchaj, bracie, ty lepiej idź na górę i rób to, po co tu przyszedłeś.

Mrado opuścił przebieralnię.

No problemas. Całkiem spokojnie, jak na wojnie.

Dwanaście minut później. W siłowni, piętro wyżej. Ten wielki koleś przed lustrem. Z hantlami, po czterdzieści pięć kilo na rękę. Lekko kołysał się do rytmu. Na przedramionach żyły jak robaki. Bicepsy wielkie jak piłki do futbolu. Arnoldzie Schwarzenegger – możesz spadać pod prysznic.

Facet wyciskał. Warczał. Jęczał.

Liczył podnoszenia. Sześć, siedem...

Godzina wpół do dwunastej w nocy. Siłownia w zasadzie już pusta.

Mrado przy recepcji, zapisywał dzisiejszy trening w swoim notatniku.

...osiem, dziewięć, dziesięć...

Patrik zaszedł na górę. Pogadał z Mradem. Powiedział mu:

– Zadzwonię do ciebie w piątek co do tej roboty. Chyba się przejdę z tobą. Gra?

– W porządku, Patrik. Idziesz ze mną. Porozmawiamy więcej, jak zadzwonisz.

...jedenaście, dwanaście. Krótka przerwa. Odsapnąć minutkę. Lecz nie dopuścić, żeby mięśnie się skurczyły.

Mrado zbliżył się do olbrzyma. Stanął przy nim. Wbił w niego wzrok. Ręce na piersi, skrzyżowane.

Olbrzymi koleś olał go. Zaczął liczyć od nowa. Postękiwał.

Raz, dwa, trzy...

Mrado wziął hantlę, dwadzieścia pięć kilo. Podniósł dwa razy, w takt z facetem. Spory wysiłek dla bicepsu, dopiero co trenowanego.

...cztery, pięć.

Upuścił hantlę na stopę olbrzyma.

Ten wydarł się jak zarzynane prosię. Wypuścił z rąk hantle. Złapał się za stopę. Skakał na jednej nodze. Oczy załzawione.

Mrado pomyślał: biedny głupi chuju. Trzeba było natychmiast cofnąć się o krok i podnieść gardę.

Mrado z rozmachem, z całej siły, uderzył gościa w drugą nogę. Sto pięćdziesiąt kilosów zwaliło się na podłogę. Mrado nad nim. Niespodziewanie szybki. Pamiętał, by stanąć plecami do okna. Wyjął rewolwer. Smith & Wesson .38, Centennial Airweight. Niewielki, ale według Mrada jego zaletą była funkcjonalność: można go było łatwo ukryć pod marynarką.

Nikt z zewnątrz nie mógł widzieć, co się dzieje. Wyciągać zaraz broń – nie w stylu Mrada. Tym bardziej na siłowni.

Lufa wepchnięta w usta olbrzyma.

Mrado odbezpieczył broń.

– Słuchaj no, wypierdku. Nazywam się Mrado Slovović. Ten lokal to jest nasz klub. Niech twoja noga tutaj więcej nie postanie. O ile ci zostanie jakaś noga, bo nie wiadomo.

Olbrzym passé, jak jakaś gwiazdka reality show po trzech miesiącach od emisji. Doszło do niego, że dał plamę.

Może na dobre.

Może to już koniec.

Mrado wstał. Rewolwer ciągle w dół. Skierowany na olbrzyma. Plecy do okna. Ważne. Wielki koleś wciąż leżał na podłodze. Mrado przydepnął jego obolałą stopę – sto dwadzieścia kilo Mrada na dopiero co zmiażdżonych palcach stóp.

Wielki koleś zakwilił. Nie miał odwagi się przetoczyć.

Mrado zauważył: czy to nie łza w kąciku oka gościa?

Powiedział:

– No, kajtuś, czas pokuśtykać do domu.

Kurtyna.

4

Życie się wlokło zajebiiiście wolno.

Izolacja w celi, codziennie od ósmej wieczorem do siódmej nad ranem, dawała dużo czasu na myślenie. Jeden rok, trzy miesiące i teraz: szesnaście dni w pierdlu. O podwyższonym standardzie bezpieczeństwa. Bez cienia szansy na ucieczkę, jak mówili. Takiego wała.

Jorge siedział pod celą jak na szpilkach. Tęsknił za szlugami. Kiepsko sypiał. Raz po raz biegał do kibla. Klawisze się wściekali. Zmuszeni mu otwierać raz za razem.

Bezsenne noce zawsze kończyły się myślówą, skoncentrowaną wokół poważnych wspomnień.

Myślał o swojej siostrze, Paoli. Dobrze jej szło na uniwerku. Wybrała sobie inne życie. Suedi style, z zapewnionym bezpieczeństwem.

Ubóstwiał ją. Przygotowywał w duchu słowa, jakimi ją przywita, kiedy wreszcie będzie mógł się z nią zobaczyć naprawdę. Nie tylko gapić się na fotkę przymocowaną nad wyrem.

Myślał o swojej mamie.

O Rodriguezie nie chciał myśleć.

Wymyślał najróżniejsze plany. Obmyślał swój Plan. A przede wszystkim: trenował, intensywniej niż ktokolwiek inny.

Codziennie biegał dwadzieścia okrążeń wokół więziennych budynków, po wewnętrznej stronie muru. Cały ten dystans: osiem kilometrów. Co drugi dzień: trening w siłowni zakładu. Numero uno: mięśnie nóg. Dwugłowe i czworogłowe ud, plus łydki. Korzystał z maszyn. Maksymalnie. Potem stretching, dokładnie, aż do przesady. Ludzie myśleli, że mu odjebało. Docelowo: czterysta metrów poniżej pięćdziesięciu sekund, trzy kilometry poniżej jedenastu minut. Mogło się udać, teraz, gdy ograniczył palenie.

Teren był pedantycznie utrzymany. Trawa przystrzyżona. Krzewy niskie. Żadnych wysokich drzew. Ryzyko nazbyt oczywiste. Wokół budynków żwirowane ścieżki. Dobrze dla kolan przy bieganiu. Duże powierzchnie porośnięte trawą. Dwie bramki do piłki nożnej. Niewielki plac do koszykówki. Kilka stelaży i ławek do wyciskania. To mógłby być miły kampus uniwersytecki. Co psuło iluzję: siedmiometrowy mur.

Bieganie. W sam raz dla Jorgego. Miał żylastą konstrukcję, jak guerillero, bez nabitych mięśni, bez zbędnego tłuszczu. Żyły wyraźnie zaznaczone na przedramionach. W podstawówce usłyszał raz od pielęgniarki, że jest marzeniem każdej stacji krwiodawstwa. Jorge, młody i głupi: poprosił ją, żeby marzyła o kimś innym, bo sama jest kurewsko ugly. Tym razem ominęła go kontrola zdrowia.

Włosy miał proste/ciemnoblond/zaczesane do tyłu. Oczy: jasnobrązowe. Pomimo tego, co przeżył w betonowym świecie: pewną niewinność w spojrzeniu. Ułatwiała mu swego czasu sprzedawanie śniegu.

W tygodniu pracowali w warsztatach. Dwa razy dziennie mogli pobyć na powietrzu: godzinę przy obiedzie, potem od piątej do kolacji, która była o siódmej. Później: pod kluczem. Tylko w celach. W weekendy mogli spędzać na zewnątrz więcej czasu. Grać w piłkę. Wyciskać sztangę. Wystawali w grupach. Palili szlugi i gadali, jarali gandzię, jak klawisze nie widzieli. Jorge trenował.

Podjął naukę na zaocznych kursach dla dorosłych. To podobało się kierownictwu więzienia. Dawało wiarygodny pretekst. Nikt się nie dziwił, kiedy szukał samotności. Co wieczór przy otwartych drzwiach siedział w celi i czytał, od piątej do kolacji. Odstawiał skuteczny show-off. Klawisze kiwali głowami z aprobatą. Putos.

Cela mała: sześć metrów kwadratowych, w kolorze jasny brąz, okno – pół metra kwadratowego. Trzy malowane na biało poziome pręty ze stali, co dwadzieścia dwa centymetry, zagradzały drogę ucieczki. Chociaż król zbiegów,Ioan Ursut, dał sobie z tym radę. Odchudzał się przez trzy miesiące, a potem nasmarował się masłem. Jorge zastanawiał się nieraz, co najtrudniej przepchać: głowę czy ramiona.

Wyposażenie było spartańskie. Wyro z cienkim materacem z gąbki, stolik do pisania, dwie półki, krzesło, szafka na ubranie i półka na kapelusze. Nigdzie nie dało się nic schować. Wzdłuż całej ściany biegła drewniana listwa do przyczepiania posterów. Nie wolno było niczego przyklejać do ściany bezpośrednio – bo wtedy można by za obrazkami chować to i owo. Jorge powiesił sobie zdjęcie siostry i jeden plakat. Klasyczny czarno-biały portret: Che z rozczochraną brodą i w berecie.

Przynajmniej dwa razy w tygodniu klawisze urządzali kipisz. Szukali dragów, samogonu albo dużych przedmiotów z metalu. Szło im jak po grudzie. W całym zakładzie pełno było marychy, bimbru i tabletek subuteksu.

To otoczenie przyprawiało go o klaustrofobię. Inne znów dni były zupełnie odlotowe – myśl o ucieczce zmieniała się w jakiś cholerny supertrip, experience. Tymczasem zachowywał się jak zamulony ćpun. Chował się przed wszystkimi i przed wszystkim. To niebezpieczne/niepotrzebne. Jedno podejrzenie, że chce prysnąć, mogło wszystko spieprzyć – kapusie włażą w dupę klawiszom bez mydła.

Rozmyślał o swojej przeszłości. O kryptorasistowskich belfrach z Sollentuny. O idiotkach z opieki społecznej, tchórzliwych pedagogach z klas specjalnych, butnych glinach. Wszystko, co trzeba, żeby wykoleić chłopaka z przedmieścia. Nie mieli bladego pojęcia o Życiu. Sprawiedliwość zdegradowana do poziomu własnych praw blokersów. Ale Jorge nigdy się nie użalał. Zwłaszcza teraz. Wkrótce miał być na wolności.

Rozmyślał o dilerce koksu. Gromadził pomysły. Analizował. Snuł projekty. Uczył się od Rolanda i od innych.

Śnił dziwne sny. Źle sypiał. Próbował czytać. Walił gruchę. Słuchał The Latin Kings, Eminema i Santany. Myślał o treningu. Znów się onanizował.

Czas ciekł powoli jak krew z nosa.

Jorge prowadził wstępne rozpoznanie. Rozmyślał. Zapamiętywał. Miotał się między euforią a stanami lękowymi. Traktował siebie bardziej serio niż kiedykolwiek wcześniej. Nigdy w życiu nie myślał o czymś z taką pasją. Musi się udać.

Jorge nie miał na zewnątrz nikogo, kto byłby gotów wiele ryzykować. W rezultacie: sam musiał zrobić większość rzeczy. Lecz nie wszystko.

Rolando nie powrócił więcej do ich rozmowy w stołówce. Sprawiał wrażenie, że można mu zaufać. Gdyby coś chlapnął, to plotka dawno poszłaby po Österåker. Ale Jorge musiał go jeszcze lepiej sprawdzić. Upewnić się, że może mu już ujawnić część swego Planu. Bo w istocie nie mógł się obejść bez jego pomocy.

Pierwszy prawdziwy problem: musiał pogadać z pewnymi osobami i przygotować pewne rekwizyty. Potrzebował przynajmniej kilku godzin za murami. ZK Österåker już nie wydawał normalnych przepustek. Natomiast: osadzeni mogli opuścić zakład pod nadzorem, jeżeli mieli ku temu specjalne powody. Jorge złożył podanie dwa miesiące temu. Musiał wypełnić blankiet 426a. Jako powody podał: „studia” oraz „spotkanie z rodziną”. Brzmiało całkiem dobrze. Poza tym to była prawda.

Im podobało się, że podjął naukę. Cenili to, że nie był członkiem żadnej bandy. Opinię miał przyzwoitą. Żadnych awantur. Nigdy nie naćpany. Żadnych drak. Układny, chociaż nie fajtłapa.

Zgodzili się przyznać mu jeden dzień, 21 sierpnia, na studia i kontakt z rodziną. Dostał nawet zezwolenie na zakupy i spotkanie z przyjaciółmi. Pierwszy dzień za murami, odkąd go zgarnęli. Zrobili grafik. To miał być bardzo intensywny dzień. Fantastycznie. Cała rzecz miała szanse powodzenia, musiał się tylko dobrze sprężyć. Za Chiny J-boy nie chciał gnić do końca życia w Österåker.

Jedyny problem – na tego typu przepustkach towarzyszyło zawsze osadzonym trzech klawiszy.

Nadszedł wreszcie D-day. Dwanaście godzin pedantycznie zaplanowanej histerii.

Jorge plus jego klawisze z obstawy wyruszyli więziennym minibusem do Sztokholmu o dziewiątej. Bezpośrednio do Biblioteki Miejskiej.

W drodze do miasta Jorge żartował sobie z klawiszami.

– Co to jest: zakurzona biblioteczna szparka?

Nie zajarzyli.

– No, co?

– Bibliotekarka.

Buchnęli śmiechem.

Nastrój był w minibusie dobry.

Miły początek tego dnia.

Pięćdziesiąt minut później parkowali w mieście.

Na Odengatan.

Wysiedli.

Poszli schodami w górę, do biblioteki.

W środku: słynna Rotunda. Jorge podziwiał wysokie sklepienie. Klawisze spoglądali na niego sceptycznie. Interesuje go architektura?

Zgłosił, że chce się spotkać z Riittą Lundberg. Superbibliotekarką. Wcześniej się zapowiedział przez telefon, przedstawił całą historię: że uczy się zaocznie, odsiadując wyrok. Chce zrobić w więzieniu maturę, żeby móc zacząć nowe życie, kiedy wyjdzie, i w ten deseń. Sentymentalne brednie. Że pisze teraz pracę semestralną, temat: historia Österåker i coś ogólnie o tej okolicy. Chce się zapoznać z historią rozwoju gminy.

Zjawiła się Riitta. Wyglądała dokładnie tak, jak sobie wyobrażał: akademicka komunistka, w swetrze robionym na drutach. Naszyjnik, który przypominał lakierowaną szyszkę. Bibliotekarka jak z karykatury, tylko żywa.

Klawisze rozdzielili się w Rotundzie. Usadowili się przy wyjściach. Obserwowali go z daleka.

Jorge postarał się, by jego głos brzmiał aksamitnie. Stonował dialekt z Rinkeby:

– Dzień dobry, pani Riitta Lundberg? To ja jestem Jorge. Rozmawialiśmy przez telefon.

– Oczywiście. To pan chce pisać pracę o historii Österåker.

– Tak, mniej więcej. Uważam, że to bardzo ciekawa okolica. Historia osadnictwa na tym terenie liczy sobie parę tysięcy lat. – Jorge poczytał wcześniej na ten temat. W zakładzie były broszury. Niektóre książki można było wypożyczyć w więziennej bibliotece. Czuł się jak mistrz tanich sztuczek.

Byle klawisze nie słyszeli.

Kupiła cały ten bałach. Przygotowała dla niego materiały od razu po tym, jak zadzwonił. Parę książek na temat tych stron. Ale przede wszystkim – mapy i zdjęcia lotnicze.

Słodka, słodziutka Riitta.

Klawisze sprawdzili, czy okna w czytelni są dość wysoko. Potem czekali w dużej sali, koło wyjścia.

Czyli spoko i luz blues. Nic nie kumali. Nada.

Trzy godziny zmagań intelektualnych z mapami i fotografiami. Nie był obyty. Ale nie był głupi. Parę tygodni wcześniej sprawdził mapki z książek telefonicznych i przewertował atlasy z więziennej biblioteki, żeby nauczyć się w nich orientować. Żałował teraz przewagarowanych lekcji geografii.

Rozłożył wszystkie papiery przed sobą. Pożyczył linijkę. Przeglądał mapę za mapą. Zdjęcie lotnicze za zdjęciem. Wybrał mapy, które najlepiej przedstawiały teren i okoliczne drogi. Wybrał najbardziej szczegółowe zdjęcia. Szukał najbliższych dróg, najbliższych partii lasu, wyraźnie zaznaczonych ścieżek. Studiował znane sobie pomieszczenia straży, ich rozmieszczenie i wzajemne położenie. Sprawdzał dojazdy do najbliższej autostrady. Możliwości wyboru dróg alternatywnych. Uczył się, jak jest oznaczany teren bagienny, wzgórze, las. Sprawdzał, gdzie teren jest okej. Odmierzał. Abstrahował. Rozważał. Zaznaczał. Oceniał szanse.

Która z tych dróg będzie najlepsza do ucieczki?

Teren wewnętrzny: dwa główne budynki, parterowe, z celami dla więźniów, i jeden dwupiętrowy, który mieścił warsztaty i stołówkę. Ponadto izba chorych, dom klawiszy, kilkupiętrowy, stołówka klawiszy i pomieszczenia dla odwiedzających. Te pierwsze budynki były oddzielone od drugich dodatkowym murem.

Za murami: blisko trzydzieści metrów karczowiska, tylko niewielkie krzaki i zarośla, trochę odrosłych młodych drzew. A dalej las, kilometrami. Ale i wąskie leśne drogi.

Przymknął oczy. Zapamiętywał, co zobaczył. Znowu wpatrywał się w zdjęcia i mapy. Przerzucał stos systematycznie. Uczył się rozpoznawać, które kreski oznaczają różnice poziomów. Które drogi. A które rzeczki.

Sprawdzał skale. Na każdej mapie była inna. Centymetr to pięćdziesiąt metrów, centymetr trzysta metrów i tak dalej. Jorge: o wiele bardziej pedantyczny, niż sam się podejrzewał. Odtwarzał sobie w głowie cały teren.

Aż w końcu wybrał trzy możliwe miejsca na ucieczkę i trzy, gdzie mógł czekać samochód. Skopiował sobie jedną mapę. Zaznaczył na niej te miejsca. Ponumerował je. Miejsce a, b i c. Miejsce pierwsze, drugie i trzecie. Dokładnie je zapamiętał.

Sprawdził wszystko, dla pewności, jeszcze raz.

Wyszedł.

Klawisze się nudzili. Jorge ich przeprosił. Ważne, żeby im dzisiaj czymś nie podpaść. Wyglądali na zadowolonych, że już załatwił to, co chciał.

Następny punkt, najistotniejszy ze wszystkich tego dnia: kuzyn Jorgego, Sergio. Towarzysz broni z czasów w Sollentunie. Klucz do planu.

Jorge plus klawisze weszli do McDonalda koło Biblioteki Miejskiej. Zapach hamburgerów obudził wspomnienia.

Przywitał ich szeroki uśmiech.

– Primo! Cudownie cię widzieć.

Sergio: ubrany w czarny treningowy dres. Siatka do włosów, niby jakiś kucharz. Pozdrowił Jorgego, stukając pięścią w jego pięść. Gangsterski gest, klasyka. Kuzyn się niepotrzebnie afiszował ze stylem gangsta na oczach klawiszy.

Usiedli. Zamienili parę słów. Cała gadka po hiszpańsku. Sergio postawił całej czwórce hamburgery. Uczta bogów. Klawisze siedli przy innym stoliku. Żarli jak świnie.

McDonald zdawał się nowocześniejszy, niż kiedy Jorge był tutaj ostatnim razem. Nowy wystrój. Jasne drewniane krzesła. Fotki burgerów podretuszowane. Kasjerki też zdawały się podrasowane, bardziej hot. Więcej sałatek i zieleniny – zdaniem Jorgego: karma dla królików. A jednak to był symbol wolności. Jasne, to brzmiało keff, sentymentalnie, ale Mac był dla J-boya czymś specjalnym. Ulubioną restauracją. Miejscem spotkań. Podstawowym pożywieniem wszystkich shunnar z przedmieścia. Niedługo będzie mógł tam wysiadywać ile dusza zapragnie.

Poczuł się zestresowany. Musi przejść do rzeczy.

Przedstawił w skrócie Sergiowi ideę ucieczki.

– Trzy miejsca, do wyboru, są zaznaczone na mapie. Na miejscu oznaczonym cyfrą ma czekać samochód. Na jednym z miejsc oznaczonych literami masz zrobić to, co napisałem ci w instrukcjach. Jeszcze nie wiem, które miejsca nadają się najlepiej. Muszę wrócić i się nad tym zastanowić. Dam ci znać w liście, które to mają być: w trzeciej linijce od końca podam ci cyfrę i literę, które te miejsca oznaczają. Kopia mapy i instrukcje są złożone na stronie czterdziestej piątej w książce pod tytułem Legal Philosophies. Autor nazywa się Harris. Tam, w Bibliotece Miejskiej. Kapujesz? – Jorge wskazał ręką.

Sergio: może i nie mistrz świata intelektu, lecz takie rzeczy chwytał w lot. Jorge będzie mu wdzięczny aż po grób, choć sam to wszystko musiał zaplanować. Sergio postara się najlepiej jak umie.

Jorge zapytał o swoją siostrę. Ten zapach McDonalda w połączeniu ze wspomnieniami o Paoli. Junk food jako wyzwalacz nostalgii.

Reszta rozmowy była już o niczym, gadali o krewnych, dawnych chłopakach i dziewczynach z Sollentuny. Grali komedię dla klawiszy.

Czas ruszyć dalej.

Przy pożegnaniu Jorge ucałował Sergia, po cztery razy w każdy policzek. Wymienili chilijskie formułki grzecznościowe.

Była już czwarta. O siódmej on i klawisze mieli być z powrotem.

Następna stacja: miał sobie kupić buty. Zamówił wcześniej katalogi. Poczytał je. Podzwonił po sklepach. Zrobił research. Gel, Air, Torsion i inne techniki wygodnego obuwia. Cała masa bullshitu/nibytechnologii. Chodziło o to, żeby przejrzeć blef, nie dać się nabrać. Kupić naprawdę dobry sprzęt. Dwie pożądane właściwości: dobre buty biegowe – istotne. Najlepsza amortyzacja, jaką można dostać – jeszcze istotniejsze. Klawisze też się chcieli przejść po zwykłych sklepach sportowych. Jorge już wiedział, co i jak. Sklep Stadium na Kungsgatan miał największy wybór.

Przejechali minibusem na wielopiętrowy parking na Norrlandsgatan. Jorge chciał poprowadzić sam przez ten krótki kawałek. Klawisze się nie zgodzili.

Wysiedli z auta. Jeden z klawiszy poprosił mężczyznę, który właśnie parkował, żeby mu zmienił dwudziestkę na drobne. Wykupił bilet parkingowy.

Wyszli na ulicę.

Zajebisty feeling. City. Kungsgatan. Puls. Sierpniowy upał. Jorge pamiętał. Jak kiedyś, powoli, sunął tą ulicą, w BMW 530i, znanym też jako sanie z kokainą. To było dwa dni przedtem, zanim go zgarnęli. Wprawdzie samochód był tylko pożyczony, na wieczne nieoddanie, od kolegi, ale przecież. Stylish. Życie się śmiało. Był cash. Były guzzar. Była uliczna sława.

A teraz: Jorge was back in town.

Czego nauczył się od tamtej pory? Był pewien przynajmniej jednego: następną rzecz, jaką wykona, najpierw solidnie zaplanuje. I nagle uświadomił sobie, co go różni od tylu innych gości. Czuł się największy/najlepszy/najpewniejszy. Ale tak myśleli o sobie wszyscy w jego otoczeniu. Różnica polegała na tym, że Jorge w głębi duszy czuł, że może tak wcale nie jest – i to był właśnie jego atut. To miało sprawić, że w przyszłości pomyśli zawsze dwa razy. Będzie planować i przygotowywać – osiągać rzeczy niemożliwe.

Rozmarzył się.

Rozejrzał się dokoła. Klawisze na pozycjach wokół niego.

Sporo przechodniów na ulicy. Rytm życia na wolności. Gapił się. Gorące chicas. Prawie zapomniał – guzzar latem były dużo ładniejsze niż zimą. Chociaż to wciąż te same laski. Czym to wyjaśnić? Niepojęte.

Wkrótce i Jorge miał być na wolności. Sunąć powoli wzdłuż Kungsgatan. I podszczypywać maaasę fajnych lol. Posuwać laski, jaka tylko się nawiną. Znowu będzie Jorgem.

Joder, jak bardzo tęsknił za wolnością. Udało mu się dostać tę przepustkę. Już samo to był dziki fart. Sam z trzema klawiszami na Kungsgatan. Co za szansa. Wystarczy śmignąć w długą. Był wytrenowany. Silny. Znał miasto. Był niegrzecznym chłopcem. A z drugiej strony za duże ryzyko. Klawisze dzisiaj mili, ale znali się na swojej robocie. Skupieni i gotowi skoczyć za nim. Bez przerwy za nim filowali. Mieli to obcykane. Mogły im puścić nerwy, za psi chuj. I po zabawie. Mogło im odjebać. Mogli przerwać przepustkę. Uniemożliwić mu realizację jego właściwego Planu.

Nie był przygotowany. Nie mógł uciec teraz. Ryzyko porażki za duże.

Ekspedientka była sexy. Jorge napalony. Ale buty ważniejsze od flirtu. Mieli ten model, którego szukał. To już wiedział. Asics 2080 Duomax, z żelem w pięcie. Główna właściwość: amortyzacja zajebongo. Ale połaził przez chwilę po salonie. Sklep był duży.

Przyjeżdżał tutaj z kolegami kraść, gdy mieli po trzynaście lat i Sollentuna była już dla nich za mała. Znowu: flashbacki z dzieciństwa. Najpierw McDonald, teraz sklep sportowy. Co się, kurde, dzieje?

Rozejrzał się po innych działach, dla pozoru. Poza butami kupił parę spodni do biegania i koszykarską koszulkę.

Dochodziła piąta. Czasu było dosyć. Została jeszcze tylko jedna sprawa. Miał spotkać się z przyjacielem, byłym klawiszem z zakładu, Walterem Bjurfalkiem. Facet nie pracował tam od roku, odszedł na własną prośbę. Klawisze też cieszyli się na to spotkanie. Nie dziwiło ich, że Jorge i eks-klawisz chcą się spotkać. Niektórzy klawisze zaprzyjaźniali się z osadzonymi, tak już było. Ci z obstawy nie mieli pojęcia, dlaczego Walter tak naprawdę odszedł.

Siedzieli w Galway’s na Kungsgatan. Lokal dla svennar. Zielony wystrój, jak w typowym irlandzkim pubie. Powywieszane plansze reklamowe: Highgate & Walsall Brewing Co Ltd. Usiłowali być dowcipni: In God we trust, all the rest: cash or plastic. Pachniało piwem. Swojsko i przyjemnie.

Klawisze usadowili się parę stolików dalej i zamówili po kawie. Jorge zamówił sobie butelkę wody Ramlösa, lekko gazowanej. Na wyjściach pod nadzorem piwo było zakazane. Walter zamówił Guinnessa. Napełnienie kufla zajęło barmanowi dziesięć minut.

Rozmawiali. Wspomnienia z ubiegłego lata, kiedy w Österåker doszło do małych zamieszek. Co dzieje się z chłopakami, którzy powychodzili. Co dzieje się z tymi, którzy znów poszli siedzieć. W końcu, po pół godzinie, Jorge ściszył głos, spytał o sprawę, w której tu przyszedł.

– Walter, chciałbym z tobą pogadać na poważnie.

Walter spojrzał znad piwa z ciekawością w oczach.

– No to wal.

– Chcę prysnąć. Ni chuj nie mam ochoty gnić jeszcze trzy lata w zakładzie. Mam jeden pomysł, który może wypalić. Ja mam do ciebie, Walter, zaufanie. Z ciebie był zawsze równy klawisz. Ja wiem, czemu odszedłeś z zakładu. Wszyscy to wiemy. Ty byłeś wobec nas w porządku. Pomagałeś nam. A teraz mi pomożesz? Ja ci to, oczywiście, zbecaluję.

Jorge miał dziewięćdziesiąt dziewięć procent pewności co do gościa. Ostatni procent: Walter mógł grać na dwa fronty. Jeżeli tak, to J-boy miał już przechlapane.

Walter się rozkręcił:

– To nie tak łatwo uciec z Österåker. Tylko trzem gościom się udało przez ostatnich dziesięć lat. I wszystkich pozgarniali w ciągu roku od ucieczki. Bo to jest właśnie najtrudniejsze, żeby się dobrze zaszyć po ucieczce. Widzisz, jak się skończyła sprawa z Tonym Olssonem⁷ i resztą. Więc chyba wiesz, co robisz. Musisz mieć solidny plan. Jak nie, to dupa zbita. Wiesz, że leżeli przyczajeni pod jakimś mostem w Sorundzie, jak ich zgarniała brygada antyterrorystyczna. Nie mieli nawet cienia szansy. A z drugiej strony, to są groźne skurwysyny, sami się o to prosili. Ja już nie jestem w branży, że tak powiem, nie wiem, czy będę ci mógł pomóc. Ale jak dasz mi parę groszy, to spróbuję. Mów, czego ci potrzeba. Ja nie pucuję, przecież wiesz.

Jorge już się zdecydował. Zamierzał postawić na Waltera.

– Chciałbym dowiedzieć się od ciebie paru rzeczy. Zapłacę ci pięć kafli, jak pomożesz.

– Mogę spróbować, tak jak mówię.

Dziwne uczucie. Siedzi sobie w pubie – klawisze ledwie parę metrów dalej – i obgaduje plan ucieczki z eks-klawiszem. Kontrolowane mięśnie twarzy. Kontrolowana mowa ciała. Żeby nie było po nim widać, jak jest spięty. Położył ręce na kolanie pod stolikiem. Nogi jedna na drugą. Nerwowo bawił się serwetką. Podarł ją na strzępy. Próbował się skoncentrować.

– Dwie rzeczy. Po pierwsze, chcę wiedzieć, jakie obowiązują procedury, jeśli chodzi o nadzór nad nami, kiedy mamy czas wolny i jesteśmy na dziedzińcu. Po drugie, muszę wiedzieć, ile czasu potrzeba klawiszom, żeby podjąć pościg za kimś, kto się przedostał przez mur, prawdopodobnie przez ten przy bloku D, od południowej strony.

Walter sączył swoje piwo. Na górnej wardze osiadła mu pianka.

Zaczął opowiadać, co robił zeszłego lata. Nudnawe historie. Jorge przyglądał mu się: Walter się zastanawiał, myślał, ale chciał gadać dalej, dla pozoru, ze względu na klawiszy.

Jorge zerknął w bok. Klawisze zabawiali się rozmową. Wyczilowani. Soft.

To go uspokoiło.

Walter wiedział sporo. Zreferował to, co miał obcykane. Dobre info. Przydatne. Na przykład: rozmieszczenie wartowni, gotowość alarmowa, kody komunikacyjne, ustalone z góry działania. Godziny zmian warty, grafik rewizji osobistych, system alarmowy. Plan alarmowy A i B, gdzie A dotyczył samotnej próby ucieczki, a B próby ucieczki zbiorowej. Darował sobie C, plan na wypadek buntu w więzieniu. Wiedza Waltera była na wagę złota.

Jorge dozgonnie wdzięczny. Obiecał, że podrzuci Walterowi pięć tysięcy w ciągu paru tygodni.

Klawisze dali znak, że już czas.

Pora jechać z powrotem.

J-boy do siebie: jestem prawie w domu.

5

Nikt z nobliwej dzielnicy Sztokholmu, Östermalmu, nie wiedział o Johanie Westlundzie, alias JW, tego co następuje: JW – brat łata, ultrabrat – był w istocie szarym obywatelem, loserem, tragicznym svenssonem. Był oszustem, wydmuszką, pozerem, który słono opłacał swój blef – szastał forsą z boysami dwa, trzy razy w tygodniu, a przez resztę tygodnia liczył grosze, żeby móc związać koniec z końcem.

JW udawał ultrabrata. A w gruncie rzeczy był ostatnim gołodupcem.

Jadł makaron z keczupem pięć razy w tygodniu, nie chodził nigdy do kina, jeździł metrem na gapę, wynosił papier toaletowy z toalet na uniwersytecie, podkradał żarcie w sklepach ICA, a skarpetki Burlingtona w galerii NK, sam się strzygł, swoje markowe ciuchy kupował w lumpeksach i załapywał się na krzywy ryj do SATS-u, kiedy dziewczyna w kasie była nieuważna. Mieszkał na stancji u niejakiej pani Reuterskiöld – akurat to nie było tajemnicą dla Małego, Fredrika, Nippego i innych chłopaków. Ta stancja to jedyna rzecz w jego prawdziwej egzystencji, której nie zdołał ukryć. Jakoś to zaakceptowali.

JW stał się ekspertem od sposobów na oszczędzanie. Soczewek kontaktowych używał tylko wtedy, kiedy był zmuszony, i zamiast zmieniać je co miesiąc, nosił je tak długo, aż oczy zaczynały swędzieć nie do wytrzymania. Gdy szedł po zakupy, miał ze sobą zawsze własną reklamówkę, sam sobie mieszał müsli na śniadanie, kupował żarcie marki Euroshopper, przelewał tanią wódkę z Niemiec do butelek po absolucie – jakimś cudem nigdy się nie zorientowali.

Gdy nikt nie widział, JW żył życiem myszy kościelnej. Big time.

Dochody ledwie co starczały. Dostawał pieniądze od państwa: zasiłek na studia, zwrotne stypendium i dodatek mieszkaniowy. Ale przy jego trybie życia nie wystarczało to na długo. Ratunkiem była dodatkowa praca: dorabiał sobie, pracując na czarno jako taksówkarz.

Rezultat trudno było zbilansować. Gdy był z boysami, w parę godzin przepuszczał lekko dwa tysiące koron. Tę samą sumę mógł zarobić w jeden wieczór, jeżdżąc taksówką, jak mu dopisało szczęście. Jego atuty w roli taksówkarza: był młody i był Szwedem o sympatycznym wyglądzie. Nikt nie obawiał się z nim jeździć.

W tej grze, którą prowadził, najtrudniej było stać się jednym z nich naprawdę. Czytał Fredrika & Charlottę⁸, uczył się ich żargonu, etykiety, reguł i niepisanych kodów. Podchwycił ich sposób mówienia, nosowe brzmienie głosu, pozbył się ciężką pracą swego dialektu z Norlandii. Nauczył się używać we właściwy sposób słowa „try-wi-aal-ny”, wiedział, jak się ubierać, żeby się podobać, dokąd jeździć na narty w Alpach, jakie letniska w Szwecji wchodzą w grę. Nietrudno było je wyliczyć. Torekov, Falsterbo, Smådalarö, et cetera. Wiedział, że forsę zawsze trzeba wydawać z klasą. Kup zegarek Roleksa, kup buty Tod’sa, kup marynarkę Prady, kup teczkę od Gucciego, z krokodylej skóry, na notatki z wykładów. Następnym krokiem, czekającym w perspektywie, było kupienie kabrio BMW, aby wypełnić treścią trzecie B w formule: Bratsi, Balanga, BMW.

JW grał dobrze swoją rolę – kupili to. High society go przyjęło. Liczył się. Uchodził za rozrywkowego przystojniaka z gestem. Ale wiedział, że oni jednak coś zauważali. W jego historii była jakaś luka, nic nie słyszeli o jego rodzicach ani o szkole, którą skończył. A kłamstwa trudno było ze sobą uzgodnić. Czasami się zastanawiali, czy naprawdę spędził zimowe ferie w St Moritz. Ci, którzy tam byli, nie pamiętali go. Czy rzeczywiście mieszkał w Paryżu, w pobliżu dzielnicy Marais? Jego francuszczyzna pozostawiała sporo do życzenia. Czuli, że coś tu się nie zgadza, lecz nie wiedzieli co. JW był świadom tych słabości, tych niedociągnięć w kamuflażu, w sztuce idealnego dopasowania się do otoczenia. By zostać zaakceptowanym.

Po co mu to? Sam nie znał odpowiedzi. Nie żeby nie stać go było na refleksję – rozumiał, że to pogoń za samopotwierdzeniem, sposób na to, żeby się wreszcie poczuć kimś. Ale nie rozumiał, dlaczego wybrał akurat ten sposób, który prowadził prostą drogą do upokorzenia. Gdyby przejrzano jego blef, musiałby po prostu zebrać manatki i wynieść się z miasta. Czasami myślał, że właśnie dlatego brnie dalej: żeby w ten autodestrukcyjny sposób sprawdzić, jak daleko może się posunąć. Żeby wymusić wreszcie konfrontację z hańbą i skandalem. Bo w gruncie rzeczy miał chyba gdzieś cały ten Sztokholm. Nie był stąd. Nie miał poczucia, że to miasto ma mu dać coś głębszego, tylko okazję, żeby się pokazać, imprezy, laski, high life i pieniądze. Rzeczy powierzchowne. To mogło być jakiekolwiek inne miasto. Ale akurat teraz miał to właśnie tutaj, w stolicy.

JW miał swoją prawdziwą historię. Pochodził z Robertsfors, na północ od Umeå, i przeniósł się do Sztokholmu w drugiej klasie liceum. Bez wiedzy rodziców któregoś dnia wsiadł do sztokholmskiego pociągu z dwiema walizkami i adresem kuzyna ojca. Zatrzymał się tam przez trzy dni, potem załatwił sobie stancję u pani Reuterskiöld. Rzucił się w wir tego świata, który był teraz jego światem. Zmienił styl, sposób ubierania i fryzurę. Podjął naukę w szkole z tradycjami, Östra Real na Östermalmie, trzymał się właściwego towarzystwa. Ojciec i mama niepokoili się z początku, chociaż nie mogli mu zabronić, skoro tak zdecydował. Uspokoili się po jakimś czasie – najważniejsze, że chłopak był zadowolony.

JW nieczęsto myślał o rodzicach. Zdarzały się długie okresy, kiedy ich jakby nie było. Stary był brygadzistą w tartaku – trudno o coś bardziej odległego od życiowych planów JW. Mama miała etat w pośrednictwie pracy. Była taka dumna, że syn studiuje na uniwersytecie.

Często natomiast myślał o tym, co było ich rodzinną opowieścią. O niezwykłej, niewyjaśnionej tragedii. Zdarzeniu, o którym wszyscy w Robertsfors wiedzieli, ale o którym nikt nigdy nie wspominał.

Siostra JW, Camilla, przepadła bez wieści cztery lata temu i nikt nie wiedział, co się stało. Zdążyły upłynąć tygodnie, zanim ktokolwiek pojął, że zniknęła. W jej sztokholmskim mieszkaniu nie pozostał żaden ślad. W jej rozmowach z tatą i mamą nie pojawił się żaden trop. Nikt nic nie wiedział. Może to była tylko jakaś pomyłka. Może już miała dość wszystkiego i wyjechała za granicę. Może została gwiazdą filmową w Bollywood i miała życie jak w Madrycie. JW nie mógł wytrzymać atmosfery po tym zdarzeniu. Tata Bengt pogrążył się w pijaństwie i rozżalonym milczeniu. Mama Margareta za wszelką cenę usiłowała się nie poddawać. Wierzyła, że to był wypadek, sądziła, że to coś pomoże, jeśli zaangażuje się w działalność lokalnego oddziału Amnesty, pracowała jeszcze więcej niż zwykle, chodziła do terapeuty, żeby mu opowiadać o swoich koszmarach, a ponieważ skurwysyn psycholog przypominał jej o nich dwa razy w tygodniu, śniła je wciąż od nowa, raz po raz. Ale JW nie żywił żadnych złudzeń: no fucking way, żeby Camilla wpadła nagle na pomysł, żeby wyjechać gdzieś i nie odzywać się przez cztery lata. Ona naprawdę zaginęła. W głębi duszy każde z nich pewnie tak myślało.

To zżerało JW od środka. A przecież ktoś ponosił za to winę i chodził po świecie bezkarnie.

Atmosfera w domu groziła mu śmiercią w konwulsjach. Musiał się wynieść. I jednocześnie musiał wyruszyć w ślady swojej siostry. Camilla, starsza o trzy lata, też wcześnie opuściła Robertsfors, w wieku lat siedemnastu. Chciała czegoś więcej niż harowanie w świecie parcianej idylli. Kiedy byli mali, Camilla i JW kłócili się i bili ze sobą częściej niż inne dzieci, opowiadała mama. Zero pozytywnego kontaktu między nimi. Lecz po dwóch latach jej pobytu w mieście to się zmieniło. JW zaczął dostawać od niej SMS-y, czasami rozmawiali krótko przez telefon, zdarzało się, że przyszedł mejl. Powstała między nimi nić porozumienia, wiedzieli, że oni dwoje zmierzają w tym samym kierunku. JW dostrzegał to dzisiaj, byli do siebie podobni. Camilla w fantazjach JW: królowa Stureplanu. Najbardziej odjazdowa superlaska na imprezach. Na piedestale. Sławna. Tam, gdzie sam chciał trafić.

Deal z taksówką był prosty. Samochód pożyczał od Abdulkarima Haija, Araba, którego spotkał gdzieś w knajpie na mieście przed rokiem. Odbierał auto z pełnym bakiem i zwracał z pełnym bakiem. Inni kierowcy w mieście go akceptowali – wiedzieli, że pracuje dla Araba. Cena za przejazd była ustalana ad hoc, przy każdym kursie. JW zapisywał w specjalnym kołonotatniku, o której zabrał klienta, gdzie pojechał, ile wziął za to pieniędzy. Czterdzieści procent z tego przypadało Abdulkarimowi.

Czasami Arab przeprowadzał niespodziewane kontrole. Na przykład któryś z jego wspólników podawał się za klienta i jechał taksówką z JW. Potem Abdulkarim porównywał to, co zapłacił jego kontroler, z tym, co zostało zapisane w notatniku. JW był uczciwy. Nie chciał stracić szansy na dodatkowy zarobek. To było jego koło ratunkowe, jego wybawienie w ciągłej pogoni za uznaniem i sympatią boysów.

JW miał przy tym tylko jedną własną zasadę: nie brał kursów z okolic Stureplanu. Ryzyko wpadki było nazbyt duże na własnym terytorium.

JW miał jeździć tej nocy na czarno. Odebrał samochód w Huddinge, u Abdulkarima, to był ford escort, rocznik 1994, który kiedyś miał śnieżnobiałą karoserię. Wnętrze było niechlujne, brak odtwarzacza CD, obicie foteli wytarte na kantach. Uśmiechnął się na widok pęczka wunderbaumów, które Abdul powiesił na wstecznym lusterku, żeby odświeżyć auto.

JW jechał do domu. Chłodny sierpniowy wieczór – wymarzony na taksówkowy biznes. Jak zwykle na Östermalmie, niełatwo było zaparkować. Za dużo miejsca zajmowały miejskie dżipy. Oczy mu zaświeciły, kiedy mijał nową piękność Porsche: caymana S. 911 skrzyżowanego z boxsterem – wcielenie doskonałości. W końcu znalazł kawałek wolnego miejsca. Ten ford nie był największym samochodem świata.

Poszedł na górę, do swojego pokoju u pani Reuterskiöld. Była dziewiąta. Nie miało sensu wyjeżdżać taryfą wcześniej niż koło dwunastej. Zasiadł do podręczników. Za cztery dni miał egzamin.

Mieszkanie było położone przy Parku Tessina. Tutaj, na Nedre Gärdet, o krok od Östermalmu, dało się jeszcze mieszkać, myślał. Życie na Övre Gärdet, nieco dalej, miałoby już zbyt gorzki smak. Pokój miał dwadzieścia metrów kwadratowych, osobne wejście, toaletę i wychodzące na park wielkie okno. Cichy i spokojny, tak jak życzyła sobie właścicielka. Kłopot był w tym, że JW tej cholernej ciszy musiał przestrzegać nawet wtedy, kiedy udało mu się ściągnąć do siebie jakąś dziewczynę.

Umeblowanie składało się z łóżka 120, fotela z czerwonym obiciem i biurka z IKEI, na którym ustawił laptopa. Laptopa zwędził na uniwersytecie jakiemuś fajtłapie. To żadna sztuka, wygrał walkowerem. Zaczekał, aż właściciel pójdzie do WC. Większość zabiera laptopy ze sobą, ale niektórzy ryzykują. JW dostrzegł szansę – włożył maszynę do torby na ramię i odszedł spacerowym krokiem.

Do blatu była przykręcona jego stara biurkowa lampa z dzieciństwa, nosząca jeszcze ślady po naklejkach ze smurfami. Straszny blamaż. Ważne, by zgasić ją, kiedy sprowadzał jakąś laskę.

Wszędzie leżały porozrzucane ciuchy. Na ścianie plakat: Schumacher w overallu Formuły 1, tryska szampanem na podium zwycięzcy.

Pokój był skromny, mówiąc krótko. Dlatego wolał chodzić z dziewczynami do ich domów.

JW nic nie miał przeciw studiowaniu. Chętnie sam pisał swoje prace, zamiast kopiować cudze z Internetu, brał czynny udział w seminariach, kiedy był przygotowany, zawsze próbował potem zdążyć z ćwiczeniami. Starał się być ambitny, jak tylko mógł.

Otworzył podręczniki. Egzamin z zasad finansowania był najtrudniejszy. Potrzebował więcej czasu.

Rozważał, robił obliczenia, wstukiwał liczby w kieszonkowy kalkulator. Powrócił myślą do wczorajszej dyskusji z boysami. Ile właściwie zarabia ten Turek na sprzedawaniu koli? Ile wyciąga miesięcznie? Jakie przebicie ma na tym towarze? Ryzyko kontra osiągalny zysk. Pewnie można by to wszystko wyliczyć.

JW zestawił w myślach listę swoich życiowych celów. Po pierwsze, pragnął strzec tajemnicy swojej podwójnej tożsamości. Po drugie, sprawić sobie samochód. Po trzecie, zdobyć wielką fortunę. I na końcu, dowiedzieć się, co się stało z Camillą. To konieczne, żeby kiedyś móc zapomnieć – jeśli się da.

Principles of Corporate Finance – przebrnął przez siedem stron. Jaka jest różnica między finansowaniem przedsiębiorstwa za pomocą akcji i za pomocą kredytu? Jak zmienia się wartość przedsiębiorstwa? Akcje uprzywilejowane, współczynnik beta, rates of return, obligacje i tak dalej. Robił notatki w zeszycie, zaznaczał w książce żółtym markerem, oczy kleiły mu się nad stronami pełnymi grafów i równań.

Gdy wreszcie głowa mu opadła, marker wypadł mu z ręki. To go obudziło. Pomyślał: nie ma sensu męczyć się dalej o tej porze.

Czas już wyjechać, zarobić na kawałek chleba.

Jechał na Södermalm, na Medborgarplatsen. Był kwadrans po jedenastej. Najpierw Sibyllegatan, prosto do Strandvägen i obok Parku Berzeliusa. Niepewna okolica, mógł tutaj natknąć się na boysów.

Po głowie kołatały mu się natrętne myśli. Co właściwie wiedział o życiu swojej siostry w Sztokholmie? Te SMS-y, rozmowy telefoniczne i mejle, które od niej dostawał, były często pozbawione konkretnej treści. Camilla pracowała wieczorami w Kafé Ogo na Odengatan i chodziła do Komvuksu – szkoły dla dorosłych, gdzie zaliczała kursy szwedzkiego, matematyki i angielskiego. Miała jakiegoś chłopaka. JW nie znał nawet jego imienia. Z ciekawych rzeczy wiedział tylko jedno – że gość jeździł żółtym ferrari. W Robertsfors, w domu, było zdjęcie Camilli w tym aucie: z rozpromienioną twarzą macha ręką przez okno z opuszczoną szybą. Twarzy kierowcy na zdjęciu nie widać. Kim on był?

JW przejechał koło MSZ-etu na Placu Gustava Adolfa. Na mieście było sporo ludzi. Wszyscy wrócili już z urlopów i chcieli nadrobić to, co stracili, bycząc się gdzieś na wsi albo pod żaglami. Przy Slussen zjechał do tunelu w stronę Medborgarplatsen.

Zaparkował forda przed hotelem Scandic i wysiadł. Ustawił się przy knajpie Snaps. Tu zawsze trafił się ktoś, kto chciał do domu lub do centrum.

Z lokalu wytoczyły się trzy laski. Szansa na niezły kurs. Przechylił lekko głowę, specjalność JW, uśmiech, któremu żadna się nie oprze.

– Cześć, dziewczyny. Nie chcecie taksówki?

Jedna z dziewczyn, blondynka, spojrzała na koleżanki. Zorientowały się, w czym rzecz i obie kiwnęły głowami. Powiedziała:

– Chętnie. Za ile byś podrzucił nas na Stureplan?

Kurwa mać, pech. Trzeba bajerować, uśmiechać się. Powiedział:

– Tam teraz taki tłok. Rozumiem, że to trochę niewygodne, ale nie zrobi wam różnicy, jak was wysadzę trochę bliżej, na Norrmalmstorg? – Ofensywa wdzięku. Z podrabianym tureckim akcentem: – Special price for you only.

Chichot. Blondynka powiedziała:

– Tylko dlatego, że masz ładne oczy. Ale musisz nam dać solidną zniżkę.

Deal przyklepany, sto pięćdziesiąt koron.

JW wyruszył w stronę Norrmalmstorg. Dziewczyny były rozgadane. Wybierały się do Kharmy. W domu u Caroliny było taaak cudownie. Świetne jedzenie, niesamowita atmosfera, niezłe drinki. Nabuzowały się od razu, w siwy dym. JW wyłączył się, nie słuchał. Tego wieczoru nie mógł się rozpraszać, musiał się skupić na jeździe taryfą. Uśmiechał się, wyglądał tajemniczo.

Laski gadały jak najęte. Nie miał ochoty się załapać? JW wyczuwał te wibracje, miał ostre branie, gdyby tylko chciał. Był tylko jeden wielki problem: takie dziewczyny go nie rajcowały. Zwykłe svenssonki.

Nim je wysadził, zagadnął:

– Dziewczyny, chciałbym was o coś zapytać.

Myślały, że będzie je podrywać.

– Może spotkałyście kiedyś na mieście taką dziewczynę, Camillę Westlund? Wysoka, ładna, z Norlandii. Jakoś ze cztery lata temu?

Rozświergotane dziewczyny wyglądały, jakby głęboko się zastanawiały.

– Ja nie mam raczej pamięci do nazwisk, ale z nas żadna nie pamięta Camilli Westlund – powiedziała jedna z nich.

JW pomyślał: może są za młode albo nie balowały tam, gdzie trzeba w tamtych czasach.

Wysiadły przy przystankach autobusowych na Norrmalmstorg. Podał im numer swojej komórki.

– Dzwońcie, jak tylko chcecie, żeby was gdzieś podwieźć.

Czas szukać następnych klientów.

Przystanął koło Parku Królewskiego. Te myśli nie dawały mu spokoju. Po raz pierwszy zapytał kogoś o Camillę. Właściwie czemu nie? Ktoś mógł coś przecież zapamiętać.

Minęło siedem minut, potem miał następnego pasażera.

Wieczór był spokojny. Szło jak po maśle, w nocy ludzie nie targowali się za wiele, chcieli do domu. JW gotów do usług.

Później. Noc była udana, zdążył wyjeździć dwa tysiące koron. Przeliczył w głowie. Tysiąc dwieście do kieszeni.

Stał, wyczekując, pod knajpą Młyn na Tjärhovsgatan. Przeważnie małolaty i kibice Bajen Hammarby. Kolejka była tutaj długa i porządniejsza niż do Kharmy. Więcej frajerstwa niż do Kharmy. I taniej niż w Kharmie. Akurat teraz nie wpuszczali, coś musiało się wydarzyć. Dwie policyjne suki stały zaparkowane przed lokalem. Niebieskie światło migało po ścianach. JW chciał odjechać jak najszybciej, bo po co niepotrzebnie ryzykować.

Szedł już do forda, kiedy w jego stronę ruszyła jakaś znajoma postać. Ktoś, kto poruszał się rytmicznie, ubrany w dobrze skrojony garnitur, luźne spodnie. Wysokie czoło i kręcone krótkie włosy. Zanim JW porządnie mógł rozpoznać twarz, już wiedział kto to – Abdulkarim. Za nim podążał jego wielki przyjaciel i zarazem prywatny goryl, Fahdi.

JW przypatrzył mu się, miał nadzieję, że nie oznacza to kłopotów.

Abdulkarim powiedział cześć, otworzył drzwi samochodu i usiadł na miejscu pasażera. Goryl wgramolił się na tylne siedzenie.

JW wskoczył za kółko.

– Miło cię widzieć. Co, chciałeś coś sprawdzić osobiście?

– Nie, nie. Bez nerwów, człowiek. Zawieź nas tylko do Spy Baru.

Spy Bar. Stureplan. Co miał im powiedzieć?

JW włączył silnik. Zwlekał z odpowiedzią. Podjął decyzję – nie chciał popsuć dobrych układów z Arabem.

– Spy Bar, wedle życzenia.

– Jakiś problem?

– Nie, absolutnie. Żaden problem. Chętnie cię tam podrzucę, Abdul, my pleasure.

– Nie mów mi Abdul. Po arabsku to znaczy niewolnik.

– Okej, boss.

– Ja wiem, JW, że ty byś wolał nie jechać na Stureplan. Wiem, że ty nie chcesz się tam pokazywać. Masz tam swoich bogatych kolegów. Wstydzisz się, człowiek. Nie trzeba nigdy się wstydzić.

Skurwysyn Arab wiedział. Skąd? A może zresztą nic dziwnego. Abdulkarim sporo się ruszał po mieście. Pewnie zobaczył JW z chłopakami gdzieś w okolicy Stureplanu, zajarzył, czemu nie bierze tam kursów. Reszta to zwykła matematyka.

Musi ograniczyć straty.

– To nie tak, Abdulkarim. Daj spokój, to nie jest żaden big deal. Ja tylko, najzwyczajniej w świecie, muszę zarobić trochę pieniędzy. Chcę się móc bawić, wiesz, jak jest. To chyba jasne, że się tym nie chwalę na lewo i prawo.

Arab przytaknął. Arab zarechotał. Arab zręcznie kierował rozmową. Gadali o tym i owym.

Wtedy to padło. Propozycja.

– Kapujesz, ja rozumiem, że tobie jest potrzebny cash. Ja chcę ci coś zaproponować. Nadstaw dobrze uszu, bo może ci to przypasuje.

JW kiwnął głową. Ciekawy był dalszego ciągu. Abdulkarim miał zwyczaj zawsze dużo gadać.

– Oprócz taksówek mam jeszcze trochę innego biznesu. Sprzedaję kolę. Ja wiem, że u mnie kupowałeś. Przez Gürhana, no wiesz, tego Turka, u którego ty i ci twoi koledzy kupujecie. Tylko że Gürhan zaczyna mi bruździć. Taki żyd z niego. Chce mnie wyrolować. Skubnąć mnie na przebiciu. Sprzedaje drożej, niż powinien. Nie robi porządnych rozliczeń. Najgorzej, że kupuje jeszcze od kogoś innego. Taki niby cwany. Próbuje rolować nas obu. Szantażuje. Mówi, jak nie dostanę po czterysta koron za gram, to w tym tygodniu nie chcę. Robi się przypał. I tu by było zadanie dla ciebie.

JW słuchał, ale nie załapał.

– Przepraszam, ale chyba nie rozumiem.

– Pytam cię: chcesz sprzedawać za Gürhana? W tym interesie taksówkowym sprawiasz się bardzo dobrze. Bywasz w tych knajpach, w których trzeba. Ja to wiem, możesz mi wierzyć. Tam, gdzie klienci mają w nosie tyle cukru, ile w cukrowej pudernicy. Pasowałbyś jak złoto.

– A co to jest cukrowa pudernica?

– Nie interesuj się. Wchodzisz w to czy nie?

– Shit, Abdul. Muszę się zastanowić. Prawdę mówiąc, nawet o tym niedawno myślałem. Zastanawiałem się, ile ten Turek może wyciągać.

– Nie mów mi Abdul. Jasne, pomyśl sobie o tym. Ale pamiętaj, możesz nakosić pieniędzy jak Sknerus McKwacz. Kąpać się w mamonie. Cóś mi się widzi, że chciałbyś w to wejść. Zadzwoń do mnie przed piątkiem.

JW skoncentrował się na prowadzeniu. Jechali w dół Birger Jarlsgatan. Trochę się denerwował. Rozglądał się za boysami, zapadając się przy tym jak najgłębiej w fotel.

Abdulkarim rozmawiał po arabsku z pakerem na tylnym siedzeniu. Śmiali się. JW uśmiechnął się szeroko, sam nie wiedząc czemu. Abdul też się do niego uśmiechnął, bez przerwy mówił po arabsku z Fahdim. Zbliżali się do miejsca przeznaczenia.

Stureplan. Wielkie kolejki przed wejściami do nocnych klubów i knajp. Neony: Kharma, Laroy, Sturecompagniet, Clara’s, Kuchnia, East, The Lab i inne. Więcej publiki na ulicach niż w dzień. Kopalnia złota dla szoferów pokątnych taryf.

JW przystanął. Abdulkarim otworzył drzwi.

– Wiesz, jak jesteśmy umówieni. Przed piątkiem.

JW skinął głową.

Odjechał z piskiem opon.

Jako ostatni kurs tej nocy JW podłapał jakiegoś zalanego gościa w średnim wieku, mamroczącego coś o Kärrtorp. JW zgodził się zawieźć go za trzysta koron.

Jechał w milczeniu. Miał wiele do przemyślenia. Facet zasnął.

Szosa na Nynäshamn była ciemna. Mało ruchu, tylko z rzadka mijała ich jakaś taksówka. JW poczuł, jak go paraliżuje strach przed podjęciem decyzji.

Z jednej strony: fart niesłychany, wielka szansa, prawdziwa okazja.

Lepszego zysku niż na koli pewnie ze świecą szukać. Jak to wyglądało? Kupować po pięćset za gram, sprzedawać po tysiąc? Szybkie obliczenie. Sami boysi ładowali bez trudu cztery gramy na wieczór. Powinien móc opchnąć ze dwadzieścia gramów. Przynajmniej. Przemnożył. Dochód z jednej nocy: dziesięć tysięcy. W mordę jeża.

A z drugiej strony: rzecz niebezpieczna jak cholera, kompletnie nielegalna, nieprzyjemna. Jeden fałszywy krok i mógł sobie wszystko spieprzyć. Czy się do tego nadawał? Co innego czasami używać. Ale sprzedawać to zupełnie inna bajka. Być częścią narkotykowej branży, zarabiać na tym, jak ludzie niszczą sobie zatoki, schodzą na psy i rozpieprzają sobie życie. To nie jest całkiem w porządku.

A z drugiej strony: o ile mu wiadomo, to nikt nie spieprzył sobie życia kokainą. Brali ją głównie stateczni, porządni ludzie. Na przykład boysi, którzy brali katar, żeby zaszaleć, a nie po to, żeby uciekać od jakiejś dennej egzystencji. Uczyli się, mieli forsę, szacowne rodziny. Dla nich to żaden problem. Nie ma obawy, że chodzi o jakichś biednych ćpunów. JW nie musi się obawiać wyrzutów sumienia.

A z drugiej strony: Abdulkarim i jego ludzie nie należeli przypuszczalnie do najmilszych chłopców w mieście. Ten goryl na tylnym siedzeniu na przykład. To było widać z odległości trzystu metrów – Fahdi to śmiertelnie groźny facet. Co by się stało, gdyby JW nie mógł zapłacić, wpadł w tarapaty? Miał jakiś niefart przy sprzedaży? Gdyby mu ktoś ukradł towar? Może to zbyt niebezpieczne.

A z drugiej strony: te pieniądze. Pewny sposób. Łatwy sposób. Ucz się od Gekka: I don’t throw darts, I bet on sure things. Dochody w tej branży są gwarantowane. JW miał potrzeby – i nie mógł przecież zostać jakimś tragicznym svenssonem. Gdyby przyjął tę fuchę, to by oznaczało koniec z ciuchami z lumpeksów, z amatorskimi fryzurami i wynajmowaniem stancji. Koniec ze sknerstwem. Marzenie o tym, żeby żyć normalnym życiem, mogło się urzeczywistnić. Marzenie o samochodzie, mieszkaniu, fortunie mogło się spełnić. Mógłby razem z boysami przystąpić do ich biznesowych planów.

RAZEM Z BOYSAMI.

Obrotny przedsiębiorca z branży kokainowej kontra loser.

Przestępczość kontra bezpieczeństwo.

Co miał zrobić?

6

Sobotnia noc w Sztokholmie: kolejki, karty kredytowe, kuse spódniczki. Nabuzowane siedemnastki. Nabuzowani dwudziestopięcioletni. Nabuzowani czterdziestotrzyletni. Nabuzowani równo wszyscy.

Bramkarze w skórach, z arogancją w głosie: ty nie, ty nie, ty nie. Niektórzy nie od razu rozumieli – znajdź własny typ lokalu albo cię nie wpuszczą, nie pchaj się tam, gdzie nie pasujesz.

Po trotuarach Kungsgatan ciągnęły tabuny svenssonów. Wzdłuż Birger Jarlsgatan paradowali bratsi. Wszystko było jak zwykle.

Mrado, Patrik i Ratko mieli iść na rajd. Zanim zaczęli, wypili po piwie w restauracji Sturehof. Tego wieczoru była kolej na Södermalm.

Szatnie to kopalnie złota. Kalkulacja według średniego lokalu: zmusza się wszystkich gości, by zostawili wierzchnie okrycie w szatni. Dwadzieścia koron opłaty na głowę. Ekstra opłata za torby. Przychodzi średnio czterysta osób. W sumie: co najmniej osiem tysięcy za wieczór. Dziewięćdziesiąt procent z tego poza wszelkim rozliczeniem. Wszystko płacone gotówką. Wielki brat, państwo, nie ma szansy kontrolować tych dochodów. A koszty własne to jedynie ładna panienka, która się tym zajmie.

Dystrybucja dochodów: jugole pobierali stałą opłatę, trzy kawałki, za każdy wieczór weekendu. Za dni powszednie nic. Lokal i szatniarki decydowali sami, jak podzielić resztę. Win-win: dobry interes dla wszystkich.

Strategia na wieczór: Mrado i Ratko trzymali się z tyłu. Patrik na pierwszej linii, gadał z ludźmi.

Chodziło o to, żeby to załatwiać elegancko. Gdyby się coś spieprzyło, oznaczałoby to straty dla Mrada. Walka o względy Radovana przybrała na sile. Mrado konkurował z paroma innymi, którzy bezpośrednio podlegali R: Goranem, Nenadem, Stefanoviciem. Za czasów Joksy wyglądało to inaczej: wtedy wszyscy grali w jednej drużynie. Serbowie trzymali się razem.

Sztokholmskie szatnie dzieliły się na trzy kategorie: te pod kontrolą Radovana, te, które kontrolował ktoś inny, na przykład Hells Angels albo król knajp Göran Boman, i wreszcie takie, które próbowały być niezależne. Na własne ryzyko.

Zaczęli w Tivoli na Hornsgatan. Lokal pod kontrolą Radovana. Patrik podszedł do dziewczyny pracującej w szatni. Mrado skinął głową. Poznawał ją, spotkali się wcześniej. Położył Patrikowi rękę na ramieniu.

– Tutaj ja sam. Znam ją.

Wszystko jak trzeba. Była przy numerku 162. Wieczór się jeszcze nie rozkręcił. Mrado zajrzał do kasy podręcznej. Wyglądało, że wszystko się zgadza. Bez kombinacji na boku.

Ruszyli dalej. Lokal po drugiej stronie ulicy, Marie Laveau, był pod kontrolą Görana Bomana. Któregoś dnia miał przyjść na niego czas, ale na razie jeszcze nie.

Szli w kierunku Slussen. Noc była chłodna. Ratko opowiadał, jak zamierza rozwijać mięśnie ramion i klatki. Jeść proteiny bez tłuszczu: tuńczyka i drób. Metanabol: dla sylwetki – ruskie metki. Robić podwójne sesje. Nowe pomysły, jak zaplanować trening.

Mrado spojrzał na Ratka. Niezły był z niego kafar, ale by dojść do klasy Mrada, musiałby spędzić jeszcze wiele godzin na siłowni.

Patrik wyznał, że w ciągu ostatniego roku tylko dwa razy jadł lody. Jedyna niepotrzebna rzecz, na jaką sobie pozwalał, to piwo.

Mrado zamyślił się, przestał ich słuchać. Byli za głupi, żeby wiedzieć, co jest naprawdę ważne. Rozmyślał o Lovisie, swojej córce. Mieszkała u Anniki, jego eks. Mrado miał prawo widywać się z dzieckiem co dwa tygodnie, od środy do czwartku wieczorem. To dla niego za mało, ale i tak to były najlepsze dni w miesiącu. Jego dobowy rytm i zadania egzekutora/dilera/rekietera pasowały tu idealnie. Cały dzień wolny na wyjście do zoo w Skansenie, na teatr lalek, na najnowsze filmy Walta Disneya. Jedli pizzę, oglądali wideo i czytali serbskie książki dla dzieci. Mrado mógł z czystym sumieniem mówić swoim znajomym: jestem dobrym ojcem. A mimo to nie miał zgody na dłuższe przebywanie z córką. Prawo rodzinne, urząd spraw socjalnych, Annika, społeczeństwo, wszyscy byli zdania, że serbski mężczyzna nie potrafi zająć się dzieckiem. Pierdolenie.

Powinien przejść w stan spoczynku. Wywalczyć sobie więcej czasu z dzieckiem. Przebywać więcej z Lovisą. Przestać być twardzielem.

Wyszli na Götgatan. Zaczęli odhaczać lokale. Większość już była pod kontrolą, ale było też parę wciąż bezpańskich. Patrik pracował dobrze. Wchodził. Mrado i Ratko ustawiali się, dobrze widoczni, trochę dalej. Ręce skrzyżowane na piersiach. Patrik prosił o rozmowę z kimś odpowiedzialnym za szatnię. Patrik przedstawiał korzyści. Patrik: w obcisłych dżinsach, T-shircie, krótkiej zielonej kurtce moro, wygolona czaszka z bliznami. Tatuaże wypełzające na kark.

Poczujcie bojaźń.

– Dopilnujemy, żebyście nie mieli kłopotów z bandami i gangami. Chyba nie chcecie, żeby wam co wieczór rabowali szatnię? Nasze ubezpieczenie obejmuje takie rzeczy. Możemy wam pomóc zdobyć więcej płacących klientów. Mamy sporo dobrych pomysłów, jak zwiększyć w szatni obroty. – Bla, bla, bla.

Większość czaiła bazę. Niektórzy mieli już wcześniej wizyty. No problem. Ludzie nie chcieli zadzierać z jugolami. Niektórzy odmawiali. Patrik nie robił od razu wielkich scen. Zapowiadał tylko, że przyjdzie ponownie. Wiedzieli już, że tkwią jak śliwka w gównie – albo akceptują, albo szukają ochrony u innych.

Szli dalej wzdłuż Götgatan. W stronę Medborgarplatsen. Dochodziła pierwsza. Wiele lokali zaczynało już zamykać. Ale przy Medborgarplatsen wciąż jeszcze były otwarte Snaps, 5dziesiąt4, Młyn, Zielony Myśliwy, Mondo, Piwnica Göta, a trochę dalej Metro i Öst 100.

Snaps należał do Görana Bomana. Zielony Myśliwy do Hells Angels.

Weszli do Mondo, w budynku Medborgarhuset. Młodzieżowy dom kultury. Patrik nawinął swoje. Lokal zrozumiał, o co chodzi. Przystali na deal. Większość restauratorów włączała opłatę za szatnię do swoich kalkulacji. Mrado uważał, że eks-skin pracuje bardzo dobrze. W ciągu tego roku, gdy pracowali razem, Patrik okiełznał nieco swój porywczy temperament i przyjął styl właściwy: spokojny, pewny i budzący respekt.

Wyszli stamtąd kwadrans po pierwszej. W pobliżu Medborgarplatsen roiło się od lewych taryf.

Następnie wzięli kurs na Młyn, jeden z największych nocnych klubów na całym Söder. Stary lokal alkoholików i kibiców Bajen. Kennedy Bakircioglü wniesiony tu na wyciągniętych ramionach kibiców, gdy Hammarby zdobyło złoto w Mistrzostwach Szwecji 2001. Stara wielka sala od zawsze była piwiarnią. Wysoki sufit. Kolumny, drewniane stoły, boazerie w stylu secesyjnym. W piwnicy ogień jako temat wystroju, ściany pomarańczowe, żadnych dużych stołów. Tylko barowe stołki i stoliczki przymocowane do ścian, żeby mieć gdzie odstawić piwo.

Kolejka ciągnęła się aż do Götgatan. Trzydzieści pięć metrów długości. W miarę ustatkowana. Trochę trendi snobów, stajlowe fryzury, dżezi akcesoria. Alterglobaliści w zasznurowanych mocno glanach, okutani w palestyńskie szale. Popierdoleni popersi, czarne farbowane grzywki. Kibice Bajen, bezpretensjonalni.

Młyn przyciągał wielu.

Mrado, Patrik i Ratko olali kolejkę. Ludzie patrzyli krzywo. Ale mimo to – nikt nie protestował. Kumali czaczę. Wyraźnie widać było aurę respektu.

Bramkarz ich zatrzymał. „Tu nie ma żadnych ulg dla vipów.” To jest demokratyczne Söder. Palant. Patrik zachował spokój. Wytłumaczył, że chcą tylko pogadać chwilę z szatnią. Bramkarz nie czaił bazy. Nie chciał wpuścić. Mrado się zastanawiał, co to za dupek. Wbił w niego spojrzenie. Patrik spróbował jeszcze raz. Wytłumaczył, że wcale nie chcą pchać się bez kolejki, a tylko chcą pogadać trochę z szatnią o interesach. Bramkarz odwrócił głowę. Spostrzegł Mrada. Jakby zajarzył. Wpuścił ich.

Szatnię obsługiwali tu sami bramkarze. Oryginalne. Oznaczało kłopoty.

Bramkarskie szatniarki: trzech dużych facetów. Spod bluz, powybrzuszanych tu i ówdzie, prześwitywały płytki ochronnych kamizelek. Dyrygowali tłumem obcesowo, opryskliwie. Gadka z Söder. Bezwzględnie pilnowali opłat, choć wiele osób miało tylko lekkie kurtki. Kolesie pracowali dla SWEA-security – firmy svenssonów dla svenssonów. Svennar, w dosłownym znaczeniu tego słowa. Leszcze.

Ich frontman zorientował się od razu, z kim ma do czynienia. Może słyszał dyskusję na zewnątrz, miał w uchu słuchawkę.

– No, cześć. Witamy w Młynie. Niestety, nie jesteśmy zainteresowani waszą działalnością, ale zapraszam, wchodźcie, weźcie sobie coś do picia.