Copyright © by Monika Piątkowska, Leszek K. Talko, 2005

Wydanie I

Warszawa 2005

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spotkanie

Siedzieliśmy na kanapach z ponurym wyrazem twarzy.

– A więc, Talko, znowu chcesz nam to zrobić? – westchnął Roszko.

– Co chce zrobić? – zainteresowała się pani Roszko.

– To, co robi zwykle, obsmarować nas w tych swoich opowiadankach – mruknął groźnie Kazik.

– Ależ słuchajcie, ja to wszystko zmyślam – zapewniłem ich. – Wszystkie osoby i zdarzenia opisane w tej książce są zupełnie fikcyjne, o proszę, sam to napisałem i zaręczyłem własnym nazwiskiem. Wszelkie podobieństwo do osób żyjących jest czysto przypadkowe.

– Tak? – zdziwił się Roszko. – To dlaczego wciąż piszesz, że jestem skąpy? No powiedzcie sami, czy ja jestem skąpy?

– Weźmy lepiej jakiś inny przykład – przerwała mu pani Roszko. – Można by sądzić, że jestem jakąś kretynką, która nic innego nie robi, tylko strofuje swojego męża. A przecież warto by napisać coś o tym, że kocham sztukę i zaczęłam malować obrazy.

– Na pewno wspomnę – zrezygnowany skinąłem głową.

– Nie zapomnij o mnie – syknął Edzio. – Nabijasz się wciąż z moich wierszy…

– Skąd, bardzo je cenię – przerwałem słabo.

– Nabijasz się, ale nigdy ich nie cytujesz. A może jednak ta garstka czytelników, którzy kupią twoją książkę, chciałaby sama wyrobić sobie pogląd o mojej poezji. Masz tu mój najnowszy zbiorek, na razie wydany na powielaczu, więc to biały kruk. Możesz któryś zacytować.

– Edziu, one mają po kilka stron.

– A więc tyle jest warta dla ciebie przyjaźń – oburzył się Edzio.

– Zobaczę, co da się zrobić – skapitulowałem.

– A ja chciałem tylko powiedzieć, że nie można mnie przedstawiać wyłącznie jako człowieka zachwycającego się swoimi włosami – dorwał się do głosu Kazik.

– Kiedy czytam te wasze felietoniki, mam wrażenie, że cały dzień spędzam przed lustrem.

– No przecież cały ranek dobijałam się do łazienki – narzeczona Kazika dała mu sójkę w bok.

– Mnie bardzo bawi, jak Kazik układa sobie włosy – zachichotała pani Roszko. – Ale te fragmenty o mnie to – wybacz, Talko – same nudziarstwo i nieprawda.

– O przepraszam, mnie rozbawiły do łez – zaśmiał się Edzio. – Zwłaszcza to, jak robisz zakupy.

– Lepiej już pisz wiersze – odcięła się pani Roszko. – Naprawdę są niezamierzenie komiczne.

– W porządku – podniosłem ręce do góry. – Jeszcze jakieś życzenia?

– Mógłbyś nie pisać, że jestem dyrektorem personalnym – obruszył się Roszko. – To poważna funkcja, a te wasze felietoniki są jednak na innym poziomie. Przyłapałem moją sekretarkę, jak je czytała pod biurkiem. Rozumiecie chyba sami, miałbym nieprzyjemności, gdyby się wydało, że ja to ja.

– Przecież sam powiedziałeś, że ty to ty – wybałuszyłem oczy.

Do dziś pamiętam rozanieloną twarz Roszka, który wepchnął się do wspólnej fotografii, kiedy z okazji wydania książki pojawiła się dziennikarka.

– Powiedziałem: nie potwierdzam i nie zaprzeczam – skorygował Roszko. – A sfotografowałem się jako twój przyjaciel, incognito.

– Jednym słowem chodzi o to, żebyście pisali trochę poważniej – podsumowała pani Roszko. – O tym, o czym czytelnicy będą chcieli czytać. O tym, jak wychowujemy szczęśliwe dziecko, jak pan Roszko robi karierę, jak rozwija się moja kariera malarska…

– I wiersze, koniecznie moje wiersze – wtrącił się Edzio.

– Eeeee, kto je przeczyta – skrzywił się Roszko. – To już lepiej coś o moich przemyśleniach na temat kultury korporacyjnej.

– Kochanie, o kulturze to ty nie masz pojęcia – zgasiła go pani Roszko. – Coś o sztuce, mam szalenie interesujące poglądy na sztukę i pamiętaj, że maluję.

– Chcesz malować – uściślił Roszko.

– Ależ oczywiście, że maluję. Maluję pawia – wyjaśniła pani Roszko. – Mam już wszystko opracowane, tylko usiąść i namalować.

– Mniej o moich włosach, a więcej o mnie jako prywatnym przedsiębiorcy z sukcesami – przerwał jej Kazik. – Można by też podać telefon do mojej firmy eventowej na wypadek, gdyby ktoś przeczytał te wasze kawałki. Mam zresztą nadzieję, że ta książka będzie lepsza od poprzedniej.

– Oczywiście – potwierdziłem. – Reasumując: Kazika nie śmieszą opowieści o tym, że kocha swoje włosy, ale śmieszą historyjki o Roszku, Roszka irytują opowieści o jego biurze i chciałby więcej o sobie jako czułym ojcu i korporacyjnym wizjonerze, Edzio nie chce, aby pisać, że wszystkich nudzą jego wiersze, wolałby więcej o malarstwie pani Roszko, które go śmieszy do bólu. Ale pani Roszko chce, żeby było poważnie. Czy tak? Super, że mieliście tyle konstruktywnych uwag.

– Drobiazg. W końcu od czego ma się przyjaciół – machnął ręką Kazik. – No i może by na okładce dać nasze zdjęcie. W końcu tak naprawdę to my jesteśmy autorami.

– O nie – zaprotestowała pani Roszko. – Na wspólnych zdjęciach źle wychodzę.

– Dobrze, że się zgadzamy – uśmiechnęła się milcząca do tej pory najlepsza z żon. – W końcu to książka o przyjaźni.

– No właśnie – ucieszył się Edzio. – Tak à propos przyjaźni. Pożycz stówę.

Ekscytujące życie

Nie wiem, naprawdę nie wiem, co mnie podkusiło, żeby założyć sobie błoga. Chyba pozazdrościłem Roszkowi, który chełpił się, że jest na czasie, że teraz błoga ma każdy, więc on, Roszko, nie chce pozostawać w tyle i podzieli się ze światem radością ze swoich sukcesów.

– Rozumiesz, Talko – perorował. – Czysta prawda, rzesze czytelników i ta popularność! Czy wiesz, że moją notkę o tym, jakim jestem ludzkim dyrektorem, przeczytało dwieście trzydzieści siedem osób?!

– Imponujące – wyraziłem ostrożny entuzjazm.

– A komentowali jakoś to, że musiałeś zrobić cięcia i zwolniłeś sekretarkę?

– Co? No nie, wiesz, jakoś zupełnie wypadło mi z głowy, żeby o tym wspomnieć. Pisałem głównie o nagrodach motywujących, które przyznałem, i radosnej, twórczej atmosferze. Wiesz, jakaś dziewczyna napisała mi, że chciałaby, aby jej dyrektor był taki jak ja. – Roszko dumnie uderzył się w pierś.

– Aha, zespół na pewno był zachwycony, że na święta każdy dostał dwadzieścia złotych więcej, a ty zgarnąłeś dwa tysiące.

– No wiesz! – oburzył się Roszko. – Te dwa tysiące dostałem od prezesa z całkiem innej puli – motywowania dyrektorów. Nie przyznałem ich sobie sam.

Pokiwałem głową. Rzeczywiście, jeśli chodzi o Roszka, to sam przydzielił tylko premie dla zespołu.

Uznał przy tym, że zespół nie okazał się bardzo twórczy, więc przesunął fundusz nagród na fundusz reprezentacyjny i zaprosił mnie na kolację.

Pomysł z blogiem wydał mi się całkiem niezły. W końcu miałem tyle ekscytujących myśli, którymi chciałem się podzielić ze światem. Nawet w przestrzeni wirtualnej.

– Poza tym to internet, czyli anonimowość – zniżył głos Roszko. – Nikt cię nie rozpozna i możesz pisać, co chcesz.

To mi trafiło do przekonania. Już następnego dnia założyłem sobie ślicznego błoga, w którym zamierzałem opisać moje prawdziwe życie.

Poniedziałek

Napisałem pierwszą notkę. O tym, jak spotkałem się z Roszkiem, i o tym, że przy sąsiednim stoliku siedziała taka blondyna, że szczęki nam opadły, a Roszko z wrażenia zapłacił za mnie rachunek, co zdarzyło mu się ostatni raz pięć lat temu. Dowiedzieliśmy się, że blondyna ma na imię Basia, jest fotomodelką i pozuje fotoamatorom.

Chciałem napisać coś więcej o tym, jak błysnęła nam myśl, że właściwie podpadamy pod fotoamatorów jako posiadacze aparatów fotograficznych i że zawsze chcieliśmy zająć się portretem, a może i aktem – oczywiście artystycznym – ale w tym momencie najlepsza z żon zawołała z kanapy: „A co ty tam tak piszesz?” Pomyślałem, że właściwie spotkanie z Basią nie było tak ważne, jak mi się wydawało, i mogłoby przez niektórych zostać opacznie zrozumiane, gdyby te niektóre trafiły przypadkiem na błoga, i skasowałem notkę. Zostało tylko to o Roszku – może przeczyta i jeszcze kiedyś zapłaci za mnie?

Wtorek

Napisałem, co mi się nie podoba w pracy. Ho, ho, ależ się tego nazbierało. Przy okazji przypomniało mi się, że niektórzy ze znajomych wcale nie są tacy wybitni, jak im się zdaje, więc dołożyłem też kilka słów o tym. Byłem dumny i bezkompromisowy. Anonimowi internauci utwierdzali mnie w moim przekonaniu.

„Nie daj się” – pokrzepiła mnie jakaś dziewczyna podpisująca się „Czarodziejka”, a inna zastanawiała się, czy tak wybitny umysł jak ja spotyka się może z wielbicielkami.

Nie odpowiedziałem tak czy nie, bo sam nie wiem. Z nieznanymi kobietami się nie spotykam, bo co by powiedziała najlepsza z żon. Ale z wielbicielkami? Właściwie to może i tak. Przecież wielbiciel nie ma płci i wszystko jedno, czy jest kobietą, czy nie jest, i czy jest szczupłą brunetką, czy nie.

Chociaż z drugiej strony… Może jednak ma to znaczenie?

Środa

Zadzwonił Roszko i zapytał, czy z byka spadłem. Zapytałem, o co mu chodzi, kończąc właśnie kunsztowną notkę o Edziu. Ech, ten Edzio, niby poeta, ale jednak marny. Zawsze musiałem chwalić jego wiersze, ale ani w ząb ich nie rozumiałem. No i to jego pożyczanie pieniędzy i ustawiczne wpadanie do nas na śniadanie. Z początku miłe, ale z czasem jednak frustrujące. Zakończyłem notkę zdaniem: „Gdyby tylko chciał, znalazłby jakąś normalną pracę i przestał nam zawracać głowę. Za tę jego bezkompromisowość płacę przecież ja. On mi jeszcze nigdy nie oddał żadnych pieniędzy”. Nie chciałem się zdekonspirować, więc zamiast Edzio pisałem E.

– Talko, czyś ty zwariował?! – pytał tymczasem Roszko. – Przeczytałem twoją notkę o pracy, a co będzie, jak w pracy też ją przeczytają?

No tak, to mi nie przyszło do głowy. Szefowie nie byliby pewnie równie jak Czarodziejka zachwyceni moimi epitetami. Skasowałem notkę o pracy i zamiast tego machnąłem notkę o tym, że najlepsza z żon wciąż mnie goni do roboty zamiast się cieszyć z tego, że ma takiego wspaniałego męża. Znowu męczyła mnie za okruszki na blacie. Taka jest mądra? A ilu mężów robi zakupy i gotuje codziennie? No ilu?

Czarodziejka odpisała natychmiast, że chyba żaden, i zachwyciła się moimi umiejętnościami. Niesamowite, a od najlepszej z żon dobrego słowa nie usłyszałem o swoim barszczyku.

Czwartek

Skasowałem tę notkę o żonie. O Edziu też. Niby ukryłem ich pod pseudonimami – najlepszą z żon jako NŻ – ale licho nie śpi. Poza tym znowu dzwonił Roszko, znowu pytał, czy upadłem na głowę, i radził zajrzeć na jego błoga. Zajrzałem, ale nic nie rozumiem. Sądząc z błoga, to Roszko zajmuje się w pracy podnoszeniem podwładnych na duchu. Przed siedemnastą sam wypycha ich za drzwi, żeby się nie przepracowali. Dopytuje stale o ich sytuację rodzinną, a jeśli któryś się zakocha, natychmiast udziela mu urlopu. Kiedy się odkocha – na otarcie łez dostaje premię. Na ulicy Roszko wspomaga biedaków, natomiast w domu zajmuje się nieustannie dzieckiem. Nic dziwnego, że pod każdą notką wpisują mu się zachwycone czytelniczki, zazdroszczące jego żonie posiadania tak niezwykłego męża.

Czy ja kiedyś widziałem, żeby Roszko zajmował się dzieckiem? Widziałem, właśnie sobie przypomniałem. To było wtedy, jak poszedł z Robciem do parku i czytał gazetę, a Robcio kąpał się w fontannie w ubraniu.

Piątek

Rano pokłóciłem się z najlepszą z żon, a po południu napisałem notkę o tym, że kochamy się do szaleństwa i że obsypałem ją z rana tulipanami, natomiast ona zrobiła mi ciasto i zadzwoniła do mamy, zachwycając się, jakiego ma wspaniałego męża. To rzeczywiście działa. Co prawda najlepsza z żon nadal się do mnie nie odzywa, ale mam już dziesięć komentarzy o tym, że jestem supermężem, a Czarodziejka wzdycha, że zagapiła się i nie zaklepała mnie, kiedy byłem wolny, ale może nie jest jeszcze za późno.

„Nigdy nie jest za późno” – odpisałem, a ona przysłała mi zdjęcie. Nawet fajne, z plaży. Napisała, że innego nie ma.

Sobota

Cały dzień siedziałem w domu, bo nic mi się nie chciało, ale przecież nie mogłem zostawić swoich czytelników samym sobie. Opisałem żywym stylem, jak całe rano biegałem, żeby nadrobić trochę formę i utrzymać wklęsły brzuch, a potem skoczyłem nad rzekę oglądać cietrzewie o wschodzie słońca. Wróciłem i trenowałem golf industrialny, a potem zabrałem żonę na romantyczną kolację. Żona wzdychała z zachwytu, patrząc na moją umięśnioną sylwetkę. Jakaś dziewczyna napisała mi: „Ty to masz ekscytujące życie”.

W życiu realnym najlepsza z żon zaczęła się do mnie odzywać, ale tylko po to, by mi powiedzieć, że zaczęły mi się robić boczusie i mógłbym rzucić albo przynajmniej ograniczyć słodycze.

Nienawidzę tego prawdziwego życia.

Niedziela

Dziś cały dzień spędzę na lodowisku, a w przyszłym tygodniu lecę surfować na Rodos. Wspieram jeszcze sieroty i dokarmiam bezdomne zwierzęta, a poza tym wyciągam na jaw afery i walczę o uczciwość. Najlepszą z żon zabieram zaś do Wenecji.

Ja to mam ekscytujące życie!

Dlaczego kobiety mają makijaż w łóżku

No właśnie. To zasadnicze pytanie dręczy najlepszą z żon, fankę telewizyjnych seriali od niepamiętnych czasów. Uporała się już nawet z kwestią być albo nie być, a to przy pomocy rewolucyjnej przewrotki: wszystko jedno, jestem głodna, zrób, Talko, coś na kolację. Ale dlaczego ten makijaż?

– Nie wolno się wstydzić tego, jak się wygląda, że tak powiem, w sosie własnym – mówi najlepsza z żon.

Oto jedno z naszych miłych popołudni. Najlepsza z żon, która nikomu dziś poza mną i dziećmi nie musiała się pokazywać, jest właśnie w idealnym sosie własnym. Bez brwi i oka siedzi na kanapie w starych gaciach od dresu i je niedozwolone chipsy, popijając colą light wprost z butelki, bo szkoda brudzić szklanki. Za nią kurzy się zabytkowe pianino, na którym kiedyś grała mi patriotyczne kawałki w łatwym opracowaniu, ale teraz jej się nie chce. W tle widzimy też komputer, na którym niegdyś pisała swoją mroczną powieść, ale zarzuciła ją, kiedy zrozumiała, że można na komputerze oglądać filmy.

Reszty tej naprawdę miłej rodzinnej sceny dopełniają pasące się na podłodze nasze dzieciny, brudne, ale szczęśliwe w gigantycznym bałaganie stworzonym z rozwłóczonych koców, żołędzi, chrupek bezglutenowych, kocich kłaków i samych kotów.

– No i patrz na te aktorki – mówi najlepsza z żon. Gdyby spotkało ją to samo nieszczęście co żonę Lota, ludzkość odkryłaby ją skamieniałą z ręką przedłużoną o pilota telewizyjnego, którym niepodzielnie rządzi.

– Babka dopiero co wstała z łóżka, a już ma ułożone włosy, szminkę, nie mówiąc o podkładzie. Ja tego nie rozumiem. To wina reżyserów czy tych aktorek? Może one mają to w kontrakcie?

Nie odpowiadam. Za naszymi oknami melancholijnie zachodzi słońce, a ja idę po aparat fotograficzny. Uwielbiam swoje zdjęcia z dzieciństwa, zwłaszcza te, na których widać jeszcze jakieś życiowe tło, matkę przy praniu czy coś takiego. Najlepsza z żon też je uwielbia.

– I dlatego właśnie – ciągnie swoje najlepsza z żon zza porcji chipsów – współczesne kobiety ganiają na operacje plastyczne i rocznie zjadają pół kilo szminki. Bo ciągle widzą te wypięknione aktorki na kanapach. A życie kobiety toczy się w kuchni również w gaciach dresowych. O, będziesz robił zdjęcia?

– Taki reporterski zapis chwili. Dzieciaki zobaczą, jak to kiedyś wyglądało.

To jest ostatnia kwestia, którą wypowiadam w tym dniu oraz w tym felietonie, bowiem…

– Fantastyczny pomysł – odpowiada najlepsza z żon. – Zabiorę stąd te koce, no bo jak to będzie wyglądało, że one w takim bałaganie siedzą. Chrupki zamieciemy pod kanapę. Poczekaj chwilę. On szarpie siostrę za włosy. Synu, usiądź grzecznie, mamusia cię wyczyści, i teraz daj siostrze buzi. No, rób szybko zdjęcie, jakoś go przytrzymam. Rany, nie widzisz, że masz w tle telewizor? Wyłącz go. Telewizor to wróg życia rodzinnego, nie? Dobra, teraz, synku, przytul siostrę na tle tego pięknego plakatu. Czemu mi, Talko, robisz zdjęcie? Przecież muszę się umalować. Rany, jakie mam okropne włosy, chwilę potrwa, zanim je ułożę. Dobra, te letnie spodnie będą super wyglądały, i do tego top. OK, to teraz zabierz te chipsy. No i dlaczego robisz zdjęcie z butelką coli? Daj mi kieliszek wina. I co z tego, że nie znoszę wina? Daj w ładnym kieliszku. Nie od góry. Od góry mam ostrą brodę. I nie teraz, jak syn szarpie mnie za włosy. Gdzie idę? Po książkę. To będzie zdjęcie „wieczór z książką”. O, ta jest gruba, kiedyś ją na pewno przeczytam. No już, rób mi, jak siedzę na kanapie i czytam, a dzieci baraszkują u moich stóp. Dzieci, baraszkować. Teraz przy pianinie. Mamusia gra. Tylko pamiętaj, lewy profil z lekko pochyloną głową, OK? Nie, jednak zabierz dzieci. One nie rozumieją, że mamusia tak ładnie gra Pożegnanie ojczyzny. No i czemu płaczecie? Ojczyzna wciąż jest nasza. Talko, nie rób, jak płaczą, nasze dzieci są przecież szczęśliwe. Do diabła, no co ja mówię, masz mi nie robić zdjęć z zaskoczenia! Nie możesz mi zrobić zdjęcia, kiedy tak po prostu opieram się zamyślona o ścianę, z lewym profilem? Co sztuczne! Ty nawet nie wiesz, ile ja się opieram o ściany, bo ciągle cię w domu nie ma. Poczekaj, jeszcze tylko sprawdzę, nie, teraz mi nie rób. Zjadłam, kurczę, szminkę. Dobra, teraz się opieram. A teraz w sypialni, jak leżę, tylko poczekaj, bo oko mi się rozmazuje i muszę jeszcze ułożyć włosy. Na poduszce ułożyć, nie martw się, no, że się rozsypują, a to nie jest takie proste. Te lakiery extra strong są naprawdę strong. No, już je rozsypałam. Nie, ta poduszka jest biała, na białej źle wyglądam. Daj czerwoną. W porządku. No więc leżę i marzę o przyszłości. Tylko z lewego profilu! Będziemy mieli wspaniałą pamiątkę.

Człowiek dobrej roboty

Jedną z większych przyjemności pokarnawałowych jest wręczanie dorocznych nagród dla niezastąpionych przedstawicieli dyrektorskiego szczebla przyznawane przez prezesów i oklaskiwane przez zespół – zwany dalej zasobem ludzkim – na specjalnie w tym celu zwołanych zebraniach.

Tego roku już po raz drugi taką nagrodę otrzymał i mój przyjaciel Roszko, największy znany mi obibok. Roszko, który – ilekroć odwiedzałem go w jego dyrektorskim gabinecie – grał w gry komputerowe lub ćwiczył minigolfa. Nagroda wiązała się z gratyfikacją pieniężną i dwoma luksusowymi biletami lotniczymi w obie strony do dowolnego zakątka świata i z powrotem, które Roszko położył właśnie na naszym stoliku do kawy, wachlując się nimi, kiedy obok przechodziła długonoga kelnerka.

– Jak? – wysapałem nie bez zawiści. – Jak to zrobiłeś, leniu?

Roszko zakręcił w dłoniach filiżanką z espresso i spojrzał na mnie z politowaniem.

– Powiem ci, durnoto – zaczął – pod warunkiem, że nie umieścisz tego w tych beznadziejnych felietonach, w których robisz ze mnie sknerę i nygusa.

Przytaknąłem: jakżebym śmiał upubliczniać prywatne sprawy Roszka, i czym prędzej włączyłem minidyktafon, który noszę ze sobą, odkąd tak bardzo wszedł w modę.

– Otóż, Talko – zaczął Roszko – opracowałem metodę. Nie było to łatwe, oj nie – rozczulił się – wiele lat przepracowałem na podrzędnych stanowiskach zwykłego kadrowego, zaharowywałem się, brałem robotę do domu, ciąłem koszty papieru, kawy, zgłaszałem inicjatywy, słowem, byłem niezastąpiony, a po roku zastępowano mnie kimś innym. Aż pewnego dnia, gdy cudem i dzięki pewnym rodzinnym koneksjom awansowałem na dyrektora, olśniło mnie.

Pominę półgodzinny fragment o tym, jak Roszka olśniło, przejdę do podniecających szczegółów metody, która i jego uczyniła niezastąpionym.

– Moja praca – ciągnął Roszko – zaczyna się wprawdzie o ósmej, ale nigdy nie przychodzę na czas. Piję spokojnie w domu kawę i zjawiam się na dziewiątą piętnaście, akurat wtedy, gdy prezes wsiada do windy. On zaspał, ale twierdzi, że był na basenie, żeby nabrać sił do dalszej pracy, ja zaś mam ze sobą przepocony kostium na siłownię. Zespół już jest. Dzień wcześniej kazałem im zrobić zestawienie do zestawienia o zasobach ludzkich i dać mi to na ósmą na biurko. Pamiętaj, jeśli kiedyś zostaniesz dyrektorem, w co osobiście bardzo wątpię, zawsze żądaj wszystkich dokumentów na ósmą rano. Twoi pracownicy będą musieli siedzieć do późna albo nawet zarwać noc…

– Roszko, jesteś potworem – wycelowałem w niego widelec.

– Skąd – uśmiechnął się rozbrajająco. – Ja po prostu sprawiam, że czują się potrzebni. Jakby wyglądało ich życie, gdyby tak po prostu pakowali teczkę i szli o siedemnastej do domu? A tak mają wrażenie, że uczestniczą w wielkiej przygodzie i muszą się sprawdzić, ba, dogonić inne firmy, wspiąć się na szczyty swoich umiejętności. Wracają potem do domu i mówią: Ha, dobry jestem, dałem sobie radę.

„Raczej wracają i mówią: Ale ten mój szef to kretyn” – chciałem powiedzieć, ale po namyśle nic nie powiedziałem. Po co denerwować Roszka? Zwłaszcza że tym razem chyba nawet wierzył w to, co mówił.

– Biorę to zestawienie i każę je kserować sekretarce, a reszcie dopisać aneks do zestawienia i przygotować listę firm szkoleniowych na jutro na ósmą na biurko ze wszystkimi szczegółami, i w ten sposób osiągam osiem kilogramów wyprodukowanych papierów na miesiąc.

– Na Boga! – zakrzyknąłem. – Ale po co?

Roszko zaśmiał się do swojej filiżanki.

– Cóż, drogi głupcze – powiedział. – Ostatecznie, jak już firma przyjęła pracowników, to ich ma, dopóki ich nie zwolni, i na tym się kończy moja praca jako dyrektora personalnego. A pracować trzeba. Pomyśl tylko, kogo prezes by zwolnił jako pierwszego, gdyby zaczął podejrzewać, że nie mamy nic do roboty? Więc biorę te papiery i chodzę z nimi kwadrans, przeglądając je z ołówkiem, aż spotkam dyrektora finansowego z jego papierami i razem idziemy na plotki i kawę.

– To znaczy, że lenisz się cały dzień?

– Ależ skąd – powiedział Roszko. – Każdego dnia robię jedno dwugodzinne zebranie zaplanowane, jedno spontaniczne i jedną szybką naradę z aktywem działu na temat: bieżące pomysły. Ta ostatnia narada koniecznie gdzieś o czternastej, kiedy dzwoni prezes, a sekretarka ma przykazane powiedzieć, że jestem na zebraniu zespołu i odezwę się za chwilę.

Reszty makiawelicznych pomysłów tego nieroba Roszka nie będę opisywał, a było ich sporo, aż do finału, gdy Roszko obwieszcza wszystkim, że będzie dziś pracował do późna, po czym nagły pilny telefon, który sam do siebie wykonuje, wyrywa go do domu. Szczyt cynizmu jednak Roszko osiągnął, gdy zapytałem go, co zatem robi przez ten cały czas, kiedy nic nie robi, a on odpowiedział: „Ćwiczę sztuczki barmańskie”. Sztuczki te prezentuje potem na dorocznym raucie, akurat tuż przed tym, jak przyznaje się nagrody, i nikt nie ma wątpliwości, jak bogatą osobowością jest Roszko – w sztuczkach barmańskich niezrównany.

Jestem człowiekiem prawym, więc napadłem na mojego przyjaciela, on zaś puknął się w czoło.

– Nic nie rozumiesz, Talko. Nie chodzi o to, co robisz, ale jakie robisz wrażenie. Ja na przykład nie jestem teraz z tobą na kawie, tylko na spotkaniu z prasą w celu – spojrzał do kalendarza – omówienia wybranych zagadnień z dziedziny komunikacji medialnej.

Byłem zdruzgotany. W końcu poszedłem na kawę z dobrym starym Roszkiem, a nie na spotkanie z dyrektorem human resources w celu napisania fascynującego tekstu o rekrutacji pracowników. To jest – przepraszam – w celu omówienia podejścia do zasobów ludzkich.

W domu czekała na mnie najlepsza z żon. Zamierzałem jej powiedzieć, jakim potworem stał się Roszko, ale zrobiła mi awanturę, że latam nie wiadomo gdzie, a ona siedzi z dziećmi sama, i co ja sobie wyobrażam. Powiedziałem więc, że nie latam byle gdzie, tylko spotkałem się z Roszkiem w celu omówienia strategii zainwestowania resztek naszych oszczędności w maksymalnie wydajny fundusz inwestycyjny przy użyciu kontaktów Roszka, dla poniesienia naszego poziomu życia.

– Jesteś wspaniały – powiedziała najlepsza z żon. – Nikt tak jak ty nie myśli o rodzinie.

Ogląd Roszka

Roszko zawsze był dziwny. Nie zdziwiłem się nic a nic, kiedy zadzwonił w zeszłym tygodniu i zapytał, czy nie mógłbym wpaść do niego do biura. Nie zdziwiłem się, kiedy powiedział, żebym zabrał ze sobą kalkulator i notes. W ogóle się nie zdziwiłem, mimo że w biurze Roszka bywam rzadko. Miało to, zdaje się, coś wspólnego z opinią Roszka, że rozpraszam zespół i nadwerężam morale, zwracając się do niego przy pracownikach: „Roszko, ty stary ośle”.

– Bądź co bądź jestem tu dyrektorem, Talko – tłumaczył mi później. – Lubimy się i w ogóle, musisz jednak zrozumieć, że to ma fatalny wpływ na ludzi. Mogliby zacząć wątpić w moje kompetencje. Umówmy się, że będziesz czekał w portierni.

– Mam zaczekać w portierni? – zapytałem więc przezornie.

– Co? Nie. Skąd ci to przyszło do głowy! – prychnął Roszko. - Wal śmiało do mojego gabinetu.

– Więc tak – Roszko rzucił się na mnie, ledwo przekroczyłem próg. – Masz kalkulator i notes? W porządku. To przejdź się po firmie i zrób ogląd, co się marnuje.

– Jaki ogląd? – wytrzeszczyłem oczy.

– Normalny – uspokoił mnie Roszko. – Dajmy na to, idziesz i widzisz, że stoją trzy kwiatki, a wystarczyłyby dwa. Albo, powiedzmy, czujesz, że jest ci za zimno, i można przykręcić klimatyzację.

– Roszko? – zapytałem podejrzliwie. – Ale wszystko w porządku?

– Tak, tak – machnął ręką uspokajająco. – Po prostu, rozumiesz, musimy zmaksymalizować osiągi. Wyeliminować marnotrawstwo. Konkurencja. Musimy być bardziej konkurencyjni i mieć mniejsze koszty.

– Ale dlaczego ja? – zdziwiłem się. – Ja się w ogóle nie znam na kosztach.

– I o to chodzi – podkreślił Roszko. – Ja tu pracuję już tyle lat, że żadnych kosztów nie widzę. A ty jesteś nowy. Idziesz korytarzem i widzisz ten zbędny kwiatek. Zapisujesz, i już jest optymalizacja kosztów.

– Kwiatek? – wybałuszyłem oczy. – A jak, na miłość boską, zoptymalizujesz kwiatek?

– Przenośnie mówię – obruszył się Roszko. – Idź już, idź. Pamiętaj, każdy koszt wpisuj do notesu i podliczaj.

– Chwila, skąd ja mam wiedzieć, jaki jest koszt kwiatka? – zacząłem, ale Roszko już wypchnął mnie z gabinetu i rozmawiał przez telefon.

Przeszedłem korytarzem, rozglądając się po ścianach i wypatrując obrazów, które można by zoptymalizować, ale żadnego nie zauważyłem.

– Może kawy? – zagadnęła mnie jakaś długowłosa blondynka.

– Bardzo chętnie – zgodziłem się, bo z reguły nie odmawiam długowłosym blondynkom.

Z kawą szwendałem się jeszcze pół godziny po korytarzach. Kwiatki były. Wpisałem je skrzętnie do notesu, podobnie jak ksero, przy którym się zatrzymałem. Wróciłem do Roszka.

– Aaa, witam konsultanta – rozpromienił się Roszko. – I co tam słychać?

– No więc tak – zacząłem, wpatrując się w zeszyt. – Gdyby kwiatki prawdziwe zamienić na sztuczne, nie trzeba by ich podlewać.

– Genialne – sapnął Roszko. – Nie pomyślałem o tym. Przez rok na podlewaniu kwiatków firma traci, traci…

– Chyba nie tak dużo – podsunąłem.

– Nie masz pojęcia, jak często się je podlewa – zamknął sprawę Roszko. – Wpiszę pięć tysięcy.

– Dalej mamy ksero…

– Też o tym myślałem – Roszko aż podskoczył.

– Tu jedna kopia, tam druga. Zamknie się na klucz, a klucz będę miał ja. Wpiszę dziesięć tysięcy. No, co mamy dalej?

– Właściwie już nic – przyznałem. – Trochę się włóczyłem, jakaś blondynka poczęstowała mnie kawą…

– Talko, jesteś genialny! – ryknął Roszko. – Kawa pięć tysięcy, blondynka dwadzieścia tysięcy.

– Ale kawa była bardzo dobra – zaoponowałem.

– I o to właśnie chodzi – Roszko aż podskoczył. – Żadnej dobrej kawy za darmo dla obcych. Nie będzie takich rzeczy w moim biurze. Masz coś jeszcze?

– Eee, no nie – zamknąłem notes. – Pewnie można by drukować na mniejszym papierze bez marginesów albo pisać ołówkiem, a potem wycierać – zażartowałem.

– Ha, też o tym myślałem – ucieszył się Roszko. – Niby tu spinacz, tam gumka, a jeszcze gdzie indziej długopis, ale w skali roku robią się koszty. Talko, masz u mnie duże piwo.

Najbardziej mnie zdziwiło to, że Roszko rzeczywiście postawił mi to piwo.

– Centrala uznała, że poważnie podszedłem do kwestii cięcia kosztów – wyznał, ocierając pianę z brody. – Dostałem premię i podwyżkę.

– A kwiatki i kawa? – zapytałem.

– Zoptymalizowane – sapnął Roszko.

Nie zapytałem o sympatyczną blondynkę, bo było mi trochę głupio. Niecodziennie ma się okazję kogoś zoptymalizować.

Cokolwiek, kochanie

Historia zna wiele przypadków, kiedy skazaniec może prosić o wszystko, ale wybór jest ograniczony.

Dajmy na to, przed wejściem na szafot w ramach ostatniego życzenia można domagać się hamburgera albo papierosa, ale prośba o zwolnienie raczej nie wchodzi w rachubę. Podobnie z życiem małżeńskim. Na przykład kilka dni temu najlepsza z żon zastrzeliła mnie z pozoru niewinnym pytaniem:

– Wiesz, że zbliżają się walentynki?

– Mhm – zagrałem na czas.

– Ciekawe, co wymyślisz – zastanowiła się najlepsza z żon. – Nie, nie, nic nie mów. Sama zgadnę.

Odetchnąłem w duchu, bo tak się składa, że w nawale zajęć w ogóle zapomniałem, że istnieją jakieś walentynki, co dopiero mówić o planach.

– Ach, pamiętam nasze pierwsze walentynki – rozmarzyła się najlepsza z żon. – Poszedłeś wtedy pieszo po kwiaty przez śnieg i zawieruchę.

– Nic wielkiego, do miasteczka miałem marne trzy kilometry i wcale nie było tak zimno, najwyżej minus piętnaście – machnąłem niedbale ręką.

– A na drugie walentynki napisałeś mi taki piękny wiersz i wręczyłeś w ozdobnej tubie z pieczęcią – rozmarzała się dalej najlepsza z żon.

– No tak, ale wtedy mieliśmy o wiele więcej czasu, nie było jeszcze dzieci – skontrowałem, bo spostrzegłem, że rozmowa zdąża w potencjalnie groźnym kierunku.

– To dopiero była niespodzianka – ciągnęła najlepsza z żon, jakby mnie nie słyszała. – Ciekawe, czym mnie zaskoczysz w tym roku, ale nie mów, sama zgadnę. Może romantyczna kolacja we dwoje w jakiejś nowej małej knajpce, co?

Zanim zdążyłem się ustosunkować do małej knajpki i przypomnieć, że romantyczne kolacje są urocze, ale tylko wtedy, kiedy nie bierze się na nie przychówku, a na to są raczej marne szanse, bo opiekunka wyjechała, rodzice daleko, a przyjaciele na wzmiankę o tym, że mogliby zostać na kilka godzin z naszymi pociechami, przypominają sobie o pilnej służbowej delegacji na drugi koniec Polski – najlepsza z żon powiedziała:

– Nie chcę nic sugerować. To przecież może być cokolwiek, kochanie.

Kiedy najlepsza z żon mówi „cokolwiek”, to dla męża oczywiste jest, że chodzi o realizację jej ostatniej myśli. Zapewne podobne zasady panują w dyplomacji. Jeden prezydent szepcze drugiemu na ucho, że byłby zachwycony, gdyby zniknęło jakieś cło, została podpisana jakaś umowa czy gdyby kogoś wypuszczono z więzienia lub do niego wsadzono. Prezydent jest w o tyle lepszej sytuacji, że może wezwać zaufanego szefa gabinetu i powiedzieć, aby się tym zajął. Co ma jednak zrobić mąż?

Pojechałem rozejrzeć się za małą romantyczną knajpką, co zajęło mi cały dzień, a kiedy szczęśliwy wróciłem do domu, nie zdążyłem powiedzieć ani słowa. Najlepsza z żon siedziała na kanapie i przeglądała pismo.

– Wiesz, cieszę się, że to jednak nie mała knajpka. Spójrzmy prawdzie w oczy. Romantyczny wieczór nie wchodzi w rachubę – mamy przecież dzieci. Ale jest tyle innych możliwości, zobacz to zdjęcie, jaki ładny złoty wisiorek. Znając ciebie, wiem, że na pewno coś wymyślisz.

– A co? – wypaliłem.

– Cokolwiek, kochanie, cokolwiek – uśmiechnęła się najlepsza z żon.

Już chciałem iść do sklepu po ten wisiorek, kiedy najlepsza z żon przyjrzała mi się podejrzliwie.

– Poczekaj, nie chcesz chyba kupować mi tego wisiorka? Kosztuje masę pieniędzy, absolutnie nas na to nie stać.

– To co byś chciała? – westchnąłem ciężko.

– Cokolwiek – powiedziała najlepsza z żon. – Naprawdę drobiazg bez znaczenia.

Cały następny dzień spędziłem w sklepach, rozglądając się za prezentami. Potem przejrzałem oferty wyjazdów w romantyczne miejsca – niestety, nikt nie umiał mi powiedzieć, jak pogodzić romantyzm w Wenecji z dwójką dzieci.

– Kiedyś byłeś taki romantyczny – westchnęła najlepsza z żon. – Pamiętasz, jak czekałeś na mnie w deszczu przez godzinę?

– No cóż, nie miałem wtedy samochodu – mruknąłem.

– A pamiętasz tę wiosnę, kiedy zebrałeś wszystkie kwiaty z łąki? – rozmarzyła się najlepsza z żon.

– Nie mieliśmy kompletnie pieniędzy – powiedziałem. – Nie było innego wyjścia.

– Albo ten dzień, kiedy zaśpiewałeś mi swoją piosenkę?

– Eee – skrzywiłem się. – Wiesz przecież, że nie mam głosu. Zaśpiewałem, bo nie stać mnie było na kolację.

– To były romantyczne czasy. A co będzie w tym roku? – zapytała najlepsza z żon. – Albo nie, nic nie mów. Niech to będzie cokolwiek.

Bądź sobą

Ponury nastrój naszedł Roszka gdzieś tak tydzień temu.

– Robię się coraz starszy, nie awansuję, podwyżki nie dostałem – wyżalał mi się, leżąc na kanapie.

– Nie przesadzaj – zgasiłem go. – Jesteś dyrektorem, zmieniłeś samochód, byłeś na Dominikanie.

– E tam – Roszko machnął ręką. – W moim wieku Aleksander Wielki podbił cały świat.

– W twoim wieku to on już nie żył – sprostowałem.

– E tam – machnął ręką Roszko. – Widziałem się z Mattim. On twierdzi, że nie udaje mi się, bo nie jestem sobą.

– A kim jesteś? – zdziwiłem się.

– Tego nie wyjaśnił – godnie odparł Roszko. – W każdym razie opowiadał, że on jest sobą i dlatego ma takie sukcesy, latają za nim te hostessy, których nogi się nie kończą, i ciągle jeździ po świecie.

– No dobra, Roszko. To kim ty jesteś?

– Tego właśnie nie wiem – przyznał Roszko.

Od tej rozmowy minęło kilka dni, które spędziliśmy na wertowaniu gazet. Wszystko zdawało się potwierdzać tezę Mattiego. Jakaś słynna aktorka opowiadała, że nie wysila się nic a nic. I na ekranie, i poza ekranem jest po prostu sobą. Inny z kolei znany z telewizji człowiek mówił, że nieważne jest doświadczenie, nieważne są układy. Liczy się tylko to, żeby być sobą.

– To znaczy, masz nie udawać! – wyciągnąłem logiczny wniosek.

– Ja? Udawać? W życiu – oburzył się Roszko. – Ja nigdy nie udaję.

– Nigdy? – zdziwiłem się.

– Podaj choć jeden przykład – zirytował się Roszko.

– A niedzielne obiady u teściów? Nienawidzisz ich, ale zawsze mówisz, że to wspaniała okazja do konfrontacji poglądów.

– No i co? – oburzył się Roszko.

– Sam mówiłeś, że teść wyszedł, trzaskając drzwiami, kiedy powiedziałeś, że nie zamierzasz dowiadywać się, kim był Toulouse-Lautrec, bo to nie przyda się do polityki personalnej firmy.

– Bo się nie przyda.

– Może i nie, ale jednak trudno żyć w zgodzie z teściami, będąc dyrektorem, jeśli oni sądzą, że powinieneś być artystą.

– Teściowie się nie liczą – Roszko machnął ręką. – Raz w tygodniu można wytrzymać.

– A wizyty w teatrze z panią Roszko, chodzenie do opery, chodzenie na zakupy, kuchnia pani Roszko, praca – przecież nie znosisz szefa!

– Dobra, dobra, wystarczy – Roszko zamachał rękami. – Może rzeczywiście czasem nie jestem sobą. Ale to się zmieni. Od dzisiaj.

Nie miałem okazji oglądać Roszka w działaniu, bo na moją propozycję pójścia do knajpy zareagował jakoś nerwowo.

– Nie chce mi się. Znowu będziesz nudził, co tam u ciebie, że znowu coś piszesz i najlepsza z żon znowu coś pisze.

– No bo pisze – wtrąciłem.

– Wciąż coś piszecie i nie chce mi się już o tym słuchać. Ile można pisać i mówić o tym? – uciął Roszko. – Jak będzie mi się chciało, to zadzwonię i zapytam, co piszesz. Ale pewnie nie zadzwonię.

Z informacji, jakie do mnie docierały, wyłowiłem pogłoski o awanturze, do której doszło na działce teściów Roszka, kiedy w pewnym momencie Roszko wstał i wyszedł, trzaskając drzwiami, i o poważnej różnicy zdań między Roszkiem a jego szefem na naradzie.

Spotkałem Roszka wczoraj całkiem przypadkiem. Stał pod sklepem w dresie, pożerał cukierki czekoladowe i popijał oranżadą.

– No co? – uprzedził moje zarzuty. – Lubię cukierki, ale pani Roszko zawsze twierdzi, że osoba na moim stanowisku nie jada cukierków, a ze słodyczy dopuszczalny jest mousse au chocolate. A w ogóle, Talko, to mamie wyglądasz, naprawdę powinieneś pobyć sobą. Pyszne te cukierki!

Zastanowiłem się przez chwilę nad radą i natychmiast ją odrzuciłem. Perspektywa bycia sobą przeraziła mnie jeszcze bardziej niż przemiana Roszka.

– Chodź – pociągnąłem go za dres. – Pójdziemy do Mattiego się naradzić.

Na widok Roszka Matti załamał ręce i zaproponował martini.

– Nie lubię martini – burknął Roszko. – Wolno mi, jestem sobą.

– Ciężka sprawa – westchnąłem. – On tak ze wszystkim. Teściowie zapowiedzieli, że go wydziedziczą, kiedy powiedział, że nie ma zamiaru rozmawiać o winach i dolewać go paniom, bo nie znosi wina.

– A do teściów w życiu nie pójdę, jeszcze czego – zarzekał się Roszko. – Wreszcie jestem sobą. Mogę to powiedzieć.

– A czy ja jestem sobą? – zaczął Matti.

– No pewnie – potwierdził Roszko.

– A ta aktorka? – Matti pokazał wywiad z gwiazdą, która zawsze była sobą, i na planie, i poza planem.

– Jasne, też bym chciał taki być.

– No więc nienawidzę martini, nienawidzę wyjazdów i w ogóle nie znoszę ludzi – wyjaśnił Matti. – Ba, powiedziałbym, że nikt nie lubi wyjazdów, i jeszcze nie spotkałem kogoś, kto by lubił ludzi. A ta baba – pokazał aktorkę – to prawdziwy potwór, poza planem wrzeszcząca na wszystkich, i ma silikony.

– Co ty? – wytrzeszczył oczy Roszko.

– Taaa. Usta też sobie zrobiła. A co, myślałeś, że urodziła się z takimi wydętymi? – spytał z politowaniem Matti. – Wracaj i bądź sobą. Przeproś teściów i powiedz, że uwielbiasz ich obiady, daj cygara szefowi i szepnij, że jest genialny, a żonie powiedz, że uwielbiasz zakupy.

– I to wszystko?– zdziwił się Roszko.

– Nie – uśmiechnął się Matti. – Najważniejsze, abyś przy tym powtarzał, że jesteś sobą.

Po co nam żony i przyjaciele

Przyszedł taki dzień, gdy w głowie zaświtały mi naraz aż dwie myśli, których jednak nie udało mi się powiązać w logiczną całość, siedziałem bowiem na kanapie i domowo gnuśniałem.

Pierwsza dotyczyła kroniki towarzyskiej z kolorowego pisma. Brzmiała mniej więcej tak: „Rany, po co oni tak biegają na te rauty, wystawy i bale?!” Myśl wynikała z obserwacji, że większość zdjęć przedstawia te same osoby. Pomyślałem, że to musi być okropne, stać pośród tłumu obcych i uśmiechać się do fotoreporterów z nadzieją, że nie opublikują potem zdjęcia, na którym mamy świecący nos i głupią minę.

Druga myśl dotyczyła życia jako takiego. Pomyślałem, że znalazłem sobie najlepszą z żon, która wówczas była zachwycająca, i uwiodłem ją, żeby zachwycała się tylko mną… W międzyczasie zdobyłem przyjaciół: ludzi błyskotliwych i inteligentnych, którzy kiedy ostatnio przyszli do nas, nawet nie chcieli ze mną gadać – woleli fajerwerki dowcipu Kazimiery Szczuki w Najsłabszym ogniwie. Ja też wolałem, bo obok mnie siedziała narzeczona Kazika i powtarzała, że Kazik nie chce się żenić. Co do najlepszej z żon, to nie była zachwycona, że ubabrałem świeże spodnie buraczkami. Miast błyskotliwej riposty oczekiwała ode mnie, że upiorę spodnie i zrobię jej herbaty.

Teraz, gdy piszę te słowa, jestem już mądrzejszy, a to za sprawą wykwintnego przyjęcia, na które zostaliśmy zaproszeni, i to nie byle gdzie, bo do eleganckiego hotelu, czego nie omieszkałem znacząco zakomunikować sąsiadowi, którego spotkałem w windzie.

Tego dnia miałem mnóstwo spraw, umówiliśmy się więc z żoną, że każde z nas przyjdzie osobno, a ja obiecałem, że nie powalam buraczkami eleganckiego stroju, który włożyłem z samego rana. I rzeczywiście – na przyjęcie dotarłem w stanie dziewiczej czystości i pozostałem w nim nawet po skonsumowaniu tatara z łososia. Nigdzie natomiast nie widziałem najlepszej z żon. Udałem się więc na obchód sam i już za filarem wpadłem na czarującego faceta, wybitnie autoironiczną jednostkę, której posada dyrektora w niczym nie przeszkodziła śmiać się z samego siebie. Postanowiłem, że potem go odnajdę i oczaruję. Przy rybie w galarecie wpadłem – wciąż nie znajdując najlepszej w żon – na zjawiskową dziewczynę, która klepnęła mnie w plecy, bo była to narzeczona Kazika. Zupełnie jej nie poznałem. Miała na sobie coś, w czym wydawała się naga, choć była ubrana po szyję i śmiała się perliście, ani razu nie przypominając mi, że Kazik nie chce się z nią ożenić. Pomyślałem: „Głupi Kazik! Toż to wspaniała kobieta!”

Najlepszej z żon wciąż nie było. Po raz kolejny ruszyłem więc w tłum i – nie chwaląc się – miałem nawet powodzenie: byłem dowcipny, ironiczny, przypomniałem sobie sto podręcznych cytatów i oszołomiłem nimi pewną czarującą szatynkę w czymś powłóczystym. W tłumie słuchaczy dostrzegłem też tego dowcipnego faceta, który słuchał mnie z uwagą. Wciąż jednak nie było najlepszej z żon i musiałem zadowolić się szatynką. Wpadłem na nią raz i drugi, odnotowując z przyjemnością, że śmieje się z moich dowcipów, sama zresztą też jest błyskotliwa. Wiodła, jak zrozumiałem, ekscytujące życie przyszłej pisarki, spędzając czas z przyjaciółmi i – ku mojemu rozczarowaniu – z ukochanym mężem, którego natychmiast znielubiłem.

Nie będę już nikogo zanudzał ani tym, jak wpadłem na panią Roszko, ani niczym innym. Dość powiedzieć, że za którymś tam przypadkowym spotkaniem szatynka westchnęła: „Napiłabym się herbaty”, i dopiero ten ton i to życzenie pozwoliły mi spojrzeć na nią inaczej. To była najlepsza z żon. Ona też mnie nie poznała – jak twierdziła później – dlatego, że nie byłem w buraczkach. Sądzę jednak, że był inny powód. Ten sam, dla którego zabrałem ją, już rozpoznaną, żebyśmy razem poznali tego świetnego faceta, dyrektora z zawodu, i okazało się, że to stary dobry Roszko cudem odmieniony.

Zmierzam do puenty. Tego wieczoru postanowiłem sobie, że już nigdy nie odmówię żadnemu zaproszeniu, rautowi, balowi czy choćby zwykłej promocji, o ile tylko będzie z wyszynkiem, ponieważ dopiero tam odkryłem, po co mam przyjaciół. Odkryłem też, po co w ogóle są takie imprezy – tego samego wieczoru, ledwie wpadłem do domu, nagrałem wszystkie złote myśli, którymi z taką łatwością sypałem przed publiką, i doszedłem do wniosku, że wyjdzie z tego sześć felietonów i być może wystarczy na małą książeczkę. Jedyne, co jeszcze muszę wyjaśnić, to tytuł dzisiejszego felietonu – rzeczywiście nie skrzy się humorem. Ale od tygodnia, niestety, nie byłem na żadnym raucie.