Colleen Coble

Hotel nad oceanem

Tom I z serii Nad Zatoką

Tłumaczenie Anna Pliś

Tytuł oryginału:

The Inn at Ocean’s Edge (A Sunset Cove Novel)

Autor:

Colleen Cobble

Tłumaczenie z języka angielskiego:

Anna Pliś

Redakcja:

Lidia Miś-Nowak

Brygida Nowak

Korekta:

Natalia Lechoszest

Skład:

Alicja Malinka

ISBN 978-83-65843-26-5

© 2015 by Colleen Coble by Thomas Nelson, HarperCollins Christian Publishing Inc.

© 2016 for the Polish edition by Dreams Wydawnictwo

Dreams Wydawnictwo Lidia Miś-Nowak

ul. Unii Lubelskiej 6A, 35-310 Rzeszów

www.dreamswydawnictwo.pl

Druk: drukarnia Opolgraf

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana jako źródło danych, przekazywana w jakiejkolwiek mechanicznej, elektronicznej lub innej formie zapisu bez pisemnej zgody wydawcy.

Daisy Hutton, która wielokrotnie inspirowała
mnie przy tworzeniu tej opowieści. Dziękuję!
A także mojej siostrzenicy Brylee Murphy,która
była prototypem Claire. Kocham Cię, Skarbie!

PROLOG

4 czerwca 1989

Nieopodal rozpościerało się morze. Choć nie mogła go widzieć, czuła zapach słonego powietrza i słyszała huk fal rozbijających się o pobliskie skały. Gałęzie wokół niej rzucały złowieszcze cienie. Las był w tym miejscu bardzo gęsty. Położyła dłoń na chropowatej korze drzewa, które pachniało Bożym Narodzeniem. Mamusia zawsze kazała jej trzymać się z daleka od skał.

Ale gdzie oni są?

Nie wiedziała, było zbyt ciemno. Bała się iść przed siebie, żeby nie spaść z klifu. Marzyła teraz tylko o tym, żeby móc spokojnie łowić ryby.

Wytężyła słuch, aby wychwycić głos mamy, ale do jej uszu docierały jedynie pojedyncze wrzaski ptaków oraz szelest jakichś drobnych stworzeń poruszających się w ściółce. Jej oczy wypełniały łzy, a w gardle czuła nieznośny ucisk. Otarła twarz grzbietem dłoni. Tatuś zawsze powtarzał, że płacz nic nie zmieni. Sprawi jedynie, że będzie ją bolała głowa.

Wiedziała, że mamusia byłaby bardzo niezadowolona, gdyby zobaczyła jej podartą sukienkę. Tata specjalnie ją dla niej kupił i również rozzłościłby się, gdyby widział jej ubłocone rajstopki i lakierki. Gdzieś zapodziała kokardę, którą miała spięte loki i teraz strąki włosów opadały jej na oczy.

Coś leżało pod jej stopami. Pochyliła się i podniosła przedmiot z ziemi. To była pachnąca kwiatami damska apaszka. Zmięła ją w rączce i przestąpiła ponad porzuconą na ścieżce parasolką.

Zatrzymała się nagle i przechyliła głowę. Czyżby słyszała jakieś głosy? Choć pełne gniewu słowa były niewyraźne, wzdrygnęła się na samo ich brzmienie. Wtedy dobiegł ją kobiecy głos i ruszyła w tamtą stronę. Ta pani jej pomoże. A może to nawet jej mamusia.

Igły choinek kłuły ją w twarz, od czego jeszcze bardziej chciało się jej płakać. Ale była przecież duża. Tatuś mówił, że tylko dzidziusie płaczą. Zacisnęła mocno usta i postawiła nogę w zabłoconym buciku na krzaczku, by zrobić kolejny krok w stronę, z której dobiegały głosy.

Kiedy zerknęła przez liście, ujrzała dwie osoby walczące ze sobą pośrodku lasu. Nie widziała ich twarzy, ale drobniejsza postać upadła na ziemię, a mężczyzna naskoczył na nią, zaciskając dłonie na jej szyi.

– Nie rób jej krzywdy! – Gdy tylko krzyk dobył się z jej gardła, z przerażenia szeroko otworzyła oczy.

Mężczyzna odwrócił się i zobaczyła rudą skórkę przypiętą do pasa. Szpiczasty nos zwisał między jego kolanami i kiedy dojrzała rude futro, poczuła, że kręci się jej w głowie. Obróciła się na pięcie i zaczęła uciekać tak szybko, jak tylko umiała, ale kroki za plecami były coraz bliżej. Tuż przed nią było drzewo, na które chciała się wdrapać. Złapała za pień i jej dłoń natknęła się na kryjówkę. Żałowała, że to miejsce nie było wystarczająco duże, żeby mogła tam sama wpełznąć. Zostawiła apaszkę w dziurze i sięgnęła do najniższej gałęzi. Jednak nie zdołała jej chwycić i zachwiała się do przodu.

Nagle jakaś ręka uderzyła ją w plecy i pod siłą tego ciosu upadła na sosnowe szyszki.

JEDEN

Niczym potężny maszt olbrzymiego statku, kamienne mury i wielodzielne okna hotelu Tourmaline górowały ponad pchanymi wiatrem falami i skalistym wybrzeżem wyspy. Ten imponujący budynek wznosił się u brzegu, na wyspie Folly Shoals, na południowy wschód od półwyspu Schoodic, nad klifami z różowego granitu.

Wcale nie było tak łatwo dostać się do tego odległego miejsca. Podróż do skalistego wybrzeża zajęła Claire pięć i pół godziny, plus przejazd promem z Summer Harbor. Zdjęła nogę z pedału gazu i pozwoliła, by auto zwolniło, kiedy ona przyglądała się imponującemu hotelowi. Następnie wjechała na duży, okrągły podjazd.

Parkingowy, ubrany w czarne spodnie i białą koszulę, podszedł i otworzył przed nią drzwi samochodu, gdy tylko zatrzymała swój kabriolet przed okazałym wejściem odbijającym światło od szkła i mosiężnych wykończeń. Zostawiła na sobie okrycie, gdyż majowy wiatr był jeszcze dość chłodny i temperatura oscylowała w okolicach trzynastu stopni.

Uśmiechnęła się do młodego mężczyzny w podziękowaniu, wyszła z białego mercedesa i objęła wzrokiem pięciokondygnacyjny budynek stojący przed nią. Choć nigdy wcześniej tu nie była, poczuła niemiły dreszcz przebiegający w dół pleców. Nie mogła odwrócić wzroku od otaczających wejście kamiennych gzymsów poprzecinanych wstawkami z różowego turmalinu.

To wszystko wyglądało jak podwodny pałac króla mórz i oceanów z Małej Syrenki, z tą jedną różnicą, że znajdował się on na lądzie. Sama zdziwiła się swoim porównaniem, bo przecież nie widziała tej starej bajki Disneya od czasów dzieciństwa.

Przywołała się do porządku i wręczyła parkingowemu klucze do samochodu.

– Claire Dellamare, zostaję na pobyt. – Sięgnąwszy ponad drzwiami mercedesa, chwyciła torebkę z olejowanej skóry.

– Oczywiście, panno Dellamare. Czy ma pani bagaż?

Głos mężczyzny niknął gdzieś w dali. Kiedy nadal wpatrywała się w hotel, w jej wnętrzu narastało napięcie. Wybrukowana ścieżka wiodła przez wypielęgnowane trawniki i ginęła w cieniu gęstego lasu. Ta mroczna okolica przyprawiała ją o ciarki, ale zdołała stłumić drżenie. Poprzez olbrzymie przeszklone okna dojrzała tatę, który stał przy recepcji. Jego widok pokrzepił ją i odetchnęła spokojniej. Zapewne nie będzie zbyt zadowolony z jej niezapowiedzianej wizyty, ale chciała upewnić się, że w wyniku fuzji dostaną tę większą część lotniczego biznesu.

Wyprostowała plecy i zmusiła się, by jeszcze raz uśmiechnąć się do młodego człowieka, który cierpliwie czekał na jej instrukcje.

– W bagażniku znajdują się trzy walizki. – Nie czekając na odpowiedź, minęła portiera, który właśnie otwierał drzwi.

Podłoga pokryta była płytkami z różowego granitu. Jeszcze nigdy nie widziała czegoś podobnego. Czarne żyłki przecinały wielorakie odcienie różu, nadając posadzce jednocześnie głębi i blasku. Namierzyła miejsce, w którym plecami do niej stał jej ojciec i ruszyła w kierunku recepcji, stukając rytmicznie obcasami na kamiennych płytkach.

Drewniane powierzchnie wypolerowane były na błysk, a złocone stropy zamykały się łukami ponad wejściowym holem. Przez całe życie bywała w wielu luksusowych hotelach, ale ten miał w sobie coś wyjątkowego. Za recepcją znajdowały się komfortowe sofy ustawione pod sięgającymi od podłogi do sufitu oknami, przez które widać było las rozciągający się za hotelem. Zatrzymała się i spojrzała na drzewa wznoszące się ku niebu.

Widok gęstych sosen przyprawił ją o mdłości, tak iż miała wrażenie, że zaraz zwróci wszystko na tę wspaniałą granitową powierzchnię. Powietrze zatrzymało się w jej piersi i z całych sił starała się powstrzymać nadchodzący atak paniki.

– Tato – wydusiła z siebie, zanim głos całkowicie uwiązł jej w gardle.

„To tylko las... Oddychaj, oddychaj” – powtarzała sobie w myślach.

Ojciec odwrócił się na dźwięk jej głosu. Na jego czole wyrysował się grymas niezadowolenia.

– Claire, co ty tutaj robisz? – Jego baryton odbijał się od granitowej podłogi.

Mama zawsze mówiła, że tym tonem mógłby zwabić na rękę kolibra. Głębokie brzmienie jego głosu sprawiło, że ogarnął ją chwilowy spokój. Zmusiła się do uśmiechu i musnęła ustami jego gładko wygolony policzek, wdychając zapach wody od Giorgio Armaniego. Jej palce zagłębiły się w miękki rękaw drogiego garnituru i oparła głowę na jego piersi.

Trzymał ją tak przez minutę, a później zwolnił uścisk.

– Źle się czujesz, Claire? – Popatrzył na kobietę stojącą przy biurku. – Proszę natychmiast dać mi klucze do mojego apartamentu.

– Oczywiście, panie Dellamare. Są już przygotowane. Pana i pańskiej córki. – Recepcjonistka, atrakcyjna blondynka po trzydziestce, wręczyła im dwie karty hotelowe.

– Ma pani penthouse obok apartamentów pani rodziców. – Uśmiechnęła się w stronę Claire. – Nazywam się Jenny Bennett, panno Dellamare. Jeśli będzie pani czegokolwiek potrzebowała, proszę się do mnie bezpośrednio zwrócić. Za chwilę kończę zmianę, ale mój numer telefonu znajduje się na wizytówce. – Wetknęła do ręki Claire bilecik.

Claire kiwnęła lekko głową.

– Dziękuję za pomoc, Jenny. – Kobieta sprawnie uwinęła się z przygotowaniem jej apartamentu rano, po tym, jak Claire zdecydowała się tu przyjechać.

– Zostajesz? – Ojciec skierował wzrok na torebkę, którą trzymała w ręku.

– Przyjechałam pomóc ci przy finalizowaniu fuzji. – Drzwi za ich plecami otworzyły się z cichym szmerem, wpuszczając zapach sosen, który uderzył w jej nozdrza. Po raz kolejny poczuła ucisk w piersi.

– Mam odpowiednie kwalifikacje, by to przeprowadzić. – Ojciec ujął Claire za ramię i odwrócił ją w kierunku windy.

Kiedy prowadził ją, oddalając się od głównego wejścia, czuła, jak jej płuca ściskają się coraz bardziej, odcinając dopływ powietrza. Potrzebowała tlenu. Wyrwała się z jego uścisku i szarpnięciem odciągnęła kołnierzyk bluzki od szyi. Jej torebka upadła na ziemię i po podłodze rozsypały się długopisy, kredki artystyczne, szminka i puderniczka. Czuła, że jej twarz i szyja płoną, kiedy pochyliła się, aby zebrać i upchnąć swoje rzeczy z powrotem w torebce. Gdy podniosła się, ponownie ogarnęła ją panika.

– Nie mogę oddychać!

– Claire, mów ciszej. – Ojciec nerwowo rozglądał się wokoło, zauważając zainteresowane spojrzenia gości kierowane w ich stronę.

Jej ręce i ramiona przeszywało mrowienie, a nóg nie czuła w ogóle. Ojciec wyciągnął dłoń w jej stronę, ale ona ją odepchnęła.

– Nie dotykaj mnie! – Jej krzyk odbił się od stropu.

Siwowłosy mężczyzna w granatowym garniturze podszedł, mówiąc:

– Czy mogę jakoś pomóc?

Cofnęła się, a potem odwróciła na pięcie i pognała w kierunku wyjścia. Wydawało jej się, że jej nogi poruszają się jak w smole, a wzrok skupiony miała na jednym punkcie drzwi. Uciekać. Musiała się stąd wydostać. Głosy wołające za nią ledwie do niej docierały. Drzwi stawały się coraz większe, aż wreszcie jednym pchnięciem otworzyła je i zrobiła głęboki wdech, wciągając w płuca słone, morskie powietrze. Oparła twarz o zimny kamień i modliła się, żeby ten atak paniki już się skończył. Co się działo? Czuła ból w lewym ramieniu.

Ojciec wyszedł z hotelu i pospieszył w jej kierunku. Gdy ją dotknął, Claire wzdrygnęła się.

– Nie.

– Co się z tobą dzieje? Nigdy nie robiłaś takich scen, zawsze byłaś opanowana. Twoja matka może mogłaby się tak zachowywać, ale nie ty!

Obruszyła się na potępiający ton jego głosu. Ona nie była jak jej matka. Wzięła wdech i starała się opanować drżenie rąk.

– Czuję ucisk w piersi, a moje lewe ramię piecze z bólu. Ciężko mi oddychać. Mam rozpaloną twarz. Może to zawał serca.

– Claire, masz dwadzieścia dziewięć lat. To mało prawdopodobne, żeby to był zawał. Wydaje mi się, że to jakiś atak paniki. Być może dlatego, że ta fuzja jest dla nas tak istotna. Idź na spacer po plaży i wróć do hotelu, kiedy się opanujesz. Ludzie od razu pomyślą, że przeszłaś jakieś załamanie nerwowe albo coś w tym rodzaju.

Chociaż nie wypowiedział tego na głos, ponownie wyczuła, że porównuje ją do jej matki. „Opanować, muszę się opanować” – skarciła się w myślach.

– Masz rację. Będzie dobrze. Mam za sobą długą podróż z Bostonu. Muszę się po prostu przejść. – Ucisk w jej piersi trochę zelżał. – Czy Ric już jest?

– Jeszcze nie. Ma przyjechać jutro. – Zmrużył oczy, przyglądając się jej uważnie. – On cię lubi. Może to rzeczywiście dobrze, że się tu zjawiłaś.

Coraz łatwiej jej się oddychało.

– Jestem tego pewna, tato. Wrócę za pół godziny.

Portier otworzył drzwi i ojciec zniknął we wnętrzu hotelu. Słone powietrze rozproszyło panikę i Claire odwróciła się w kierunku stopni prowadzących w dół klifu, na piasek. Morze przyniesie jej ukojenie.

Ponad głowami, na niebieskim niebie upstrzonym puszystymi obłokami rozlegały się wrzaski mew. Wiatr mierzwił włosy Luke’a i zdawało się, że zaraz zerwie czapkę z daszkiem z jego głowy, podczas gdy ten kierował swoją łódź w stronę zatoki Sunset Cove na południowej stronie wyspy. Nigdy nie miał dosyć tego widoku. Choć Folly Shoals była jedną z trzech tysięcy wysp na wybrzeżu Maine, to miejsce było szczególne. Majestat morskich klifów, wznoszących się na ponad trzydzieści metrów i cieszących oko różowym granitem, zawsze powodował, że czuł się mały i nieistotny. Wspaniałe sosny i smukłe osiki współzawodniczyły o najbardziej żyzną ziemię, gdy tymczasem dzikie kwiaty spokojnie rozkwitały na uboższych glebach.

Silnik wyrzucił z siebie spaliny, które zmieszały się z zapachem morza, a łódź Luke’a to wznosiła się, to opadała na falach. Jego oddech tworzył smugę w zimnym powietrzu, które wyraźnie ochłodziło się, kiedy tylko słońce zniknęło za półwyspem. Lepiej by zrobił, gdyby założył dzisiaj dżinsy zamiast szortów, ale ratowała go jeszcze kurtka. Spod przymrużonych powiek popatrzył na swoją siostrę. Ubrana w białe krótkie spodenki i naciągniętą na nie czerwoną bluzę, Megan kuliła się pod daszkiem stanowiącym osłonę od słońca, który jednak niewiele chronił przed zimnym wiatrem.

Posłał jej szeroki uśmiech.

– Uśmiechnij się. Przynajmniej mamy dużo ryb na kolację.

– Nie o to chodzi. – Jej zamyślony wzrok spotkał się z jego spojrzeniem. – Muszę ci coś powiedzieć i nie wiem jak.

– Wychodzisz za mąż.

Przewróciła oczami.

– Wróć na ziemię. Jesteś w domu od trzech dni i chyba jakoś nie widziałeś żadnego chłopaka kręcącego się wokół, nie?

Ton jej głosu zgasił uśmiech na jego twarzy.

– Wyglądasz na przerażoną, Meg. Przecież wiesz, że możesz mi wszystko powiedzieć. Nie zjem cię. Brakuje pieniędzy na farmie? Zbankrutujemy? – Jakaś część w nim chyba nawet tego pragnęła. Może to otrzeźwiłoby tego pijanego mężczyznę, który całymi dniami siedział w domu. Nigdy nie był sobą od czasu zaginięcia mamy.

Zaprzeczyła ruchem głowy.

– Z tego, co wiem, to raczej w tym roku będziemy mieć zyski. Produkcja żurawiny przebiega rewelacyjnie.

– W takim razie, o co chodzi?

Wiatr porwał luźny kosmyk włosów, który wypadł z jej kucyka i zawiał go prosto w jej twarz. Odrzuciła go z oczu i powiedziała:

– Dostałam nową ofertę pracy. W Oregonie. – Mówiła szybko, jakby chciała to wszystko z siebie wyrzucić, zanim on jej przerwie. – Otwierają właśnie nowe centrum badawcze. Zajmują się wirusami i ich mutacjami.

Poczuł ucisk w żołądku, ale zdołał się uśmiechnąć i kiwnąć głową.

– Uwielbiałaś to, jak byłaś w college’u.

Jej ciemne oczy wpatrywały się w niego uważnie, jakby chciały wysondować jego reakcję.

– I nareszcie będę mogła wykorzystać moje kosztowne wykształcenie z Vassar [1] .

– Nie było kosztowne. Miałaś przecież stypendium.

Wzruszyła ramionami, kuląc się pod okryciem czerwonej bluzy.

– Wiesz, o co mi chodzi. Ten dyplom jest wiele wart, a ja do tej pory jeszcze go nie wykorzystałam.

– Czerpałaś ze swojej wiedzy dotyczącej uprawy żurawiny, pomagając na farmie. Dzięki temu w tym roku odnotowujemy zyski.

„Przymknij się, Luke” – podsumowała cały ten wywód w myślach. Nie oczekiwała komplementów. Chciała po prostu opuścić Folly Shoals. Jak on mógłby wyrzucać jej to, co sam zrobił niespełna trzy lata temu? Poszedł do szkoły w Ellsworth i pomagał przy żurawinie, ale kiedy tylko ona wróciła z Vassar, był już gotowy na to, by przerzucić cały ciężar na jej ramiona, a sam wstąpił do Straży Przybrzeżnej.

Zamilkła i miał chwilę, by zastanowić się nad sprzeciwem, który sam cisnął mu się na usta. Po ostatnim udarze Pop nie był w stanie zbyt wiele pomóc. Jeśli Megan odejdzie, ktoś będzie musiał przejąć wszystkie sprawy w swoje ręce. Tym kimś mógł być tylko on. Myśl o tym, że spadnie na niego kwestia poradzenia sobie z ojcem, popsuła jego humor. Chociaż Meg właśnie to robiła. I chyba nie było to zbyt uczciwe, by oczekiwać, że nie zmieni się to do końca życia.

– Widzę, że trybiki ostro pracują – powiedziała Megan. – Wiem, co oznacza mój wyjazd. Powinnam odmówić.

Jej zbolały wyraz twarzy sprawił, że siedząc, wyprostował się sztywno.

– Gnijesz na tej wyspie całe swoje życie, Meg. Teraz twoja kolej, żeby wyfrunąć. Nie zamierzam stawać ci na drodze. Może będę mógł ubłagać Straż Przybrzeżną, żebym dostał przydział tutaj. Jest tu ośrodek w Southwest Harbor.

Jej brązowe oczy otworzyły się szeroko.

– Ale czy dasz sobie radę z żurawiną i swoją pracą jednocześnie? W okresie zbiorów – to wariactwo.

– Mogę spróbować. Może pozwolilibyśmy sobie na zatrudnienie kogoś do pomocy. – Starał się, by w jego głosie wybrzmiewała pewność, której tak naprawdę nie czuł, ale zdawał sobie sprawę, że nie może jej pozwolić porzucić tego, czego rzeczywiście pragnęła. – Gdybym tylko wiedział, że nie czujesz się tutaj szczęśliwa, już dawno wypchnąłbym cię z gniazda. Myślałem, że kochasz uprawy i chcesz tu zostać.

Spojrzała na swoje zaczerwienione od zimna dłonie.

– Kiedyś tak było. Ale ostatnio Pop stał się jeszcze... trudniejszy.

Coś w jej głosie ścięło go.

– Mam nadzieję, że nie zaczął cię znowu bić. Myślałem, że skończył z tym, gdy go nastraszyłem, jak miałem osiemnaście lat.

Wtedy to stanął z ojcem twarzą w twarz i zagroził, że zadzwoni po szeryfa, jeśli ten choćby jeszcze jeden raz podniesie rękę na Meg. Ojciec rzucił okiem na twarz Luke’a i cofnął się. Z tego, co wiedział, nie ośmielił się już więcej jej tknąć.

– Robi to od czasu jego udaru. Nie ma nic złego na myśli. Przez tę chorobę jest w gorącej wodzie kąpany. Zawsze potem jest mu przykro. I nigdy nawet nie zostawił siniaka.

Luke zacisnął dłonie w pięści. Nie był pewien, czy umiałby się powstrzymać, gdyby tata był teraz tutaj z nimi.

– Porozmawiam z nim.

Pop zawsze był trudny, zwłaszcza gdy wypił za dużo. Luke pamiętał wiele nocy, kiedy on i Megan chowali się w szafie, a Pop wściekał się, szukając ich po całym domu.

– Nie trzeba. – W oczach Meg widział wyraźny apel o wyrozumiałość. – To nie jest główny powód, dla którego chcę wyjechać. Umiem sobie poradzić z gderliwym staruszkiem. Chodzi po prostu o to, że tutaj się nie rozwijam. Mam dwadzieścia osiem lat i nigdy nie byłam nigdzie, poza collegem. Jeśli zostanę tu jeszcze dłużej, już nigdy nie wyjadę.

Pokiwał głową i skierował łódź w stronę portu.

– Kiedy zaczynasz?

– Za miesiąc. Naprawdę mi w tym pomożesz?

– Chcę, żebyś była szczęśliwa. Coś wymyślę. Od tego są starsi bracia.

Ręką zakreśliła łuk nad skalistą linią brzegową, wskazując w kierunku domu.

– Ty nawet nie lubisz żurawiny. Zostałeś stworzony do Straży Przybrzeżnej. Wyzwania to twój żywioł. A ja wiem dokładnie, co się stanie. Nie zaciągniesz się ponownie, prawda? Nawet jeśli to właśnie chciałeś robić przez całe życie.

– Nie przejmuj się tym. Zrobię, co tylko będzie trzeba. Nie mogę pozwolić, żeby ten biznes tak po prostu zniknął. Należy do naszej rodziny od siedemdziesięciu pięciu lat.

Wyprostowała długie, opalone nogi, wstała i podeszła do brzegu łodzi.

– A co, jeśli on umrze? Jest taki słaby od czasu udaru. Co, jeśli poświęcisz całe swoje życie sprawie, która jest ważna tylko dla niego?

Poczuł, jak gwałtownie przyspiesza mu puls.

– Chcesz powiedzieć, że myślałaś o tym, żebyśmy sprzedali uprawy?

Przeczesała swoje krótkie włosy, tak gęste, proste i czarne jak i jego.

– Chcę, żebyśmy oboje długo i porządnie przemyśleli, co jest dla nas najlepsze. Może to czas, żeby przestać niańczyć Popa i zająć się tym, co naprawdę chcemy robić.

Jak mógł nie zauważyć jej niezadowolenia? Jemu też nie podobała się myśl o sprzedaży rodzinnej farmy.

– Daj mi czas, zobaczę, co da się zrobić z przeniesieniem i potem porozmawiamy. Ale niezależnie od tego, potwierdź, że przyjmujesz tę pracę.

Wepchnęła ręce głęboko w kieszenie bluzy.

– A więc teraz chcesz się mnie pozbyć, bo nie jestem już potrzebna. O to chodzi, tak?

W jej głosie nie było słychać urazy, więc uśmiechnął się szeroko.

– Coś w tym stylu. Może twój syn pokocha pracę na roli. Albo moja córka. – Wcale nie miał perspektyw na małżeństwo, ale drażniła go myśl o harówce przy uprawach. Nadal wierzył, że ich mama mogła być gdzieś tam pochowana.

Megan sięgnęła po termos z kawą.

– Myślisz o zniknięciu mamy, prawda? Jej ciała tam nie ma, i wierz mi, szukałam.

Zawsze potrafiła przejrzeć jego myśli.

– Meg, ona musi gdzieś być.

– Zniknęła dwadzieścia pięć lat temu! Nigdy nie uda nam się znaleźć jej szczątków, nie tutaj. To było zbyt dawno. Cokolwiek się z nią stało, to pozostanie tajemnicą.

– Tak, pewnie masz rację. Ale wiesz, że bardzo chciałbym się dowiedzieć, co się stało. – Łyknął gorącej kawy. – Gotowa na wejście?

Pokiwała głową.

– Przejmij na chwilę stery. Ja przygotuję liny.

Podeszła, by zająć jego miejsce, a on skierował się w stronę sterburty. Coś unosiło się na wodzie około dwa i pół metra od łodzi i Luke przymrużył oczy, by zobaczyć, co to.

– To młoda orka. Wyłącz silnik.

Kiedy Megan wykonała polecenie, chwycił wiosło i zbliżył łódź do zwierzęcia. Młode dryfowało apatycznie, zwróciwszy w jego kierunku jedno oko, jakby chciało prosić o pomoc.

– Jest chora. Strasznie wychudła. – Rozejrzał się uważnie po okolicy. – Ale gdzie jest jej matka?

Oboje wpatrywali się w morze, ale nic nie zobaczyli. Ani matki, ani stada.

– A co, jeśli matka nie żyje? – Megan dołączyła do niego. – Musimy jej pomóc. Nie możemy jej tak po prostu zostawić, żeby cierpiała.

– Moglibyśmy zbudować zagrodę z sieci do czasu, aż skontaktujemy się z organizacją ratującą orki. Mam dodatkowe sieci w lukach.

– Ale jak doprowadzimy ją do brzegu? Ciągnięcie jej w sieci mogłoby ją zabić.

– Będę przy niej – odpowiedział, zrzucając kurtkę i buty. – Sholuję ją.

Chwyciła go za ramię.

– Żartujesz? Jesteśmy prawie pięćset metrów od brzegu, a woda jest lodowata!

– Wiem o tym. Musimy. Po prostu poprowadź łódź do naszego doku. Tam wody są już częściowo odgrodzone od północnej i wschodniej strony. Wystarczy, że domkniemy sieci od południa.

Megan pokiwała głową i wróciła za stery.

– Na pewno dasz sobie radę?

– Tak, będzie dobrze. – Poszedł na koniec łodzi i skoczył za burtę. Zimna woda odebrała mu na chwilę oddech i gwałtownie zaczerpnął powietrza, kiedy wynurzył głowę. Pomachał do siostry, żeby dać znać, że wszystko okej, a potem odbił w kierunku cierpiącego zwierzęcia. Ssak morski obrócił się brzuchem do góry, gdy tylko Luke go dotknął, ale nadal żył. Jego skóra w dotyku była jak ciepła dętka. Głaskał ją pokrzepiająco i mówił:

– Wszystko będzie dobrze, kolego. – Miał nadzieję, że to prawda. To zwierzę wymagało szczególnej opieki.

Chwycił orkę za płetwę grzbietową i zaczął ją holować w stronę zagrody z sieci. Młode trzepotało ogonem, starając się pomóc, ale było tak słabe, że posuwali się bardzo powoli. Czuł, jak palą go mięśnie, a zimna woda dodatkowo potęgowała zmęczenie. Do czasu, gdy dotarli do doku, czuł potężny ucisk w piersi i pragnął jak najszybciej wyjść z wody.

Megan przyczepiła już jeden koniec sieci i płynęła mu na spotkanie. Jeszcze nigdy tak bardzo nie cieszył się z czyjejś obecności.

DWA

Stopnie z różowego granitu prowadziły w dół trzydziestometrowego klifu, w stronę rozciągających się poniżej skał. Claire skorzystała z zejścia i kiedy dotarła do morza, orzeźwiło ją ożywcze, świeże powietrze. Wrzaski mew nad jej głową działały na nią uspokajająco, a ucisk w piersi prawie całkowicie ustąpił i czuła się tak, jak zwykle. Skrzywiła się, rzucając kamyk w delikatne fale uderzające w wybrzeże.

Tam, w holu, to musiała być jakaś chwilowa słabość. Nie miało to nic wspólnego z ciągłymi teatralnymi scenami jej matki. Claire po prostu za dużo ostatnio pracowała i świadomość tego, jak ważna była ta fuzja, sprawiła, że wczoraj nie mogła spać i przewracała się z boku na bok do późnej nocy. To nic takiego.

Pochyliła się i zsunęła z nóg szpilki, a następnie zanurzyła palce w miękki piasek zmieszany z drobnymi kamykami. Z butami zwisającymi w jednej ręce, wędrowała w dół długiego pasa skalistego wybrzeża. Ogarniało ją uczucie zadowolenia, jakby właśnie odnalazła tu część siebie. Przez całe życie ocean zdawał się wypełniać w niej jakąś lukę, jakąś potrzebę, której nie umiała nazwać.

Nagle jej uwagę przykuł głośny okrzyk i zmrużyła oczy, patrząc pod ostre światło popołudniowego słońca w kierunku wąskiej zatoczki. Jakiś mężczyzna i kobieta zabezpieczali żyłkę albo linę na metalowym pierścieniu przyczepionym do małego pomostu, do którego zacumowana była rybacka łódź. Oboje byli cali mokrzy.

Czy potrzebowali pomocy? Claire ruszyła w ich kierunku, ale dojrzała jakiś kształt w wodzie i zatrzymała się. Na początku pomyślała, że to delfin, ale potem rozpoznała charakterystyczne biało-czarne umaszczenie.

Zacisnęła usta i rzuciła się naprzód, żeby zatrzymać ich, zanim wsiądą ponownie na łódź. Słychać było tylko, jak jej bose stopy klapały o chłodne, wilgotne deski molo.

– Hej, wy! Co wy sobie wyobrażacie z tą orką? Nie można jej trzymać w zamknięciu!

Kiedy ujrzała mężczyznę, który odwrócił się, by na nią spojrzeć, najpierw zauważyła jego niewiarygodnie ciemne oczy, które zdawały się wpatrywać prosto w jej duszę. Pasowałby na okładkę jakiejś pirackiej powieści. Miał pewnie około trzydziestu lat i typową włoską urodę – gęste, ciemne włosy i te oczy... Białe szorty wyraźnie podkreślały jego opalone, umięśnione nogi. Wokół jego bosych stóp gromadziła się woda.

Zmierzył ją wzrokiem i zaczerwieniła się, gdy uświadomiła sobie, jak musi wyglądać w swojej obcisłej niebieskiej sukience i na bosaka. Wiatr poważnie naruszył jej staranne uczesanie.

Odrzuciła zbłąkany kosmyk włosów z oczu i spojrzała na niego gniewnie.

– Orki nie powinny przebywać w zamknięciu. Ta z pewnością też ma jakiś matrylineat i stado, które za nią tęskni. – Słysząc to, mężczyzna uniósł wysoko ciemną brew.

– Wielu ludzi nigdy nie słyszało nawet słowa matrylineat. Jesteś jakąś aktywistką na rzecz ratowania orek, czy chciałaś się po prostu popisać swoją wiedzą?

– Udzielam się w organizacji ratującej orki. – Uniosła wyżej brodę wobec jego drwiącego tonu. – Zamykanie tych pięknych zwierząt jest jak więzienie niemowlaków. Podejrzewam, że myślałeś, że zarobisz kupę kasy, sprzedając ją do akwarium.

Jednym szarpnięciem zasunął zamek od swojej niebieskiej bluzy.

– Nie znasz mnie, młoda damo. A poza tym to nie twój interes.

Towarzysząca mu kobieta weszła między nich. Miała taką samą ciemną karnację jak on, ale na jej twarzy widniał pojednawczy uśmiech.

– Cześć, jestem Megan Rocco. A mój brat, Luke, zwykle nie jest taki porywczy. Nie chcemy zrobić krzywdy tej orce. Jest ranna i nawet nie wiem, czy uda nam się jej pomóc. Podejrzewam, że jej matka zmarła, a młode głoduje. Trzymamy ją tutaj dla jej dobra, dopóki nie uda nam się skontaktować z jakąś organizacją, która pomaga orkom.

Claire zrobiło się gorąco na samą myśl, o co ich oskarżała. Co w nią dzisiaj wstąpiło? Najpierw ten atak paniki, a potem wyciąganie nieuzasadnionych wniosków. Przełknęła ślinę, a następnie zerknęła za plecy Megan na Luke’a, próbując dodać sobie odwagi na przeprosiny. Przypatrywała się jemu i jego siostrze. Na jego bluzie dostrzegła symbol Straży Przybrzeżnej, a na jej – logo sklepu dla nurków.

Claire spojrzała na swoje bose stopy, a potem przygryzła wargę, zanim znów odważyła się popatrzeć w te wyjątkowo ciemne oczy.

– Wydaje mi się, że jestem wam obojgu winna przeprosiny.

– Wydaje ci się? – Uniósł brew, a następnie odwrócił się w stronę łodzi.

Niewielka fala uderzyła w brzeg molo i zmoczyła jej stopy. Przesunęła się bliżej środka pomostu.

– Przepraszam. Naprawdę. Zawsze miałam słabość do delfinów i wielorybów. Zdziwiłbyś się, gdybyś wiedział, ilu ludzi nie widzi nic złego w trzymaniu orek w niewoli. A przecież to jeden z niewielu ssaków, które żyją w rodzinach tak przypominających nasze.

Nawet na nią nie spojrzał.

– Nie ucz ojca dzieci robić.

– Czy mogę się chociaż zrekompensować i pomóc wam przy niej? Nie będziecie musieli już wzywać nikogo innego. Wiem, co trzeba robić.

W końcu zaszczycił ją spojrzeniem i zmierzywszy dokładnie wzrokiem, ostatecznie skinął głową.

– Chcę ją po prostu trochę podkarmić i puścić wolno. Ale możesz pomagać, zanim nie wrócisz do swojej przesłodzonej kawusi i prestiżowych kolacji.

Jej twarz płonęła na myśl, jak precyzyjnie ocenił jej zamożność.

– Słuchaj, niezbyt dobrze się zaczęło i nawet nie miałam okazji się przedstawić. – Wyciągnęła w jego kierunku rękę. – Jestem Claire Dellamare.

Jego wzrok stał się jeszcze surowszy.

– Córka Harry’ego Dellamare’a?

– Znasz mojego tatę?

Wymienili z siostrą porozumiewawcze spojrzenia.

– Słyszałem o nim, choć nigdy go nie spotkałem. Byłem dzieckiem, kiedy był tu ostatnim razem. Wtedy, gdy zostałaś odnaleziona.

Potarła czoło w miejscu, gdzie odczuła pulsowanie bólu.

– Odnaleziona? Co masz na myśli?

– No wiesz, wtedy w latach dziewięćdziesiątych. Po tym, jak zniknęłaś na rok gdzieś w lesie. – Wskazał ręką na gęsty las rozciągający się na klifie wzdłuż wybrzeża. Następnie posłał spojrzenie siostrze, zanim z powrotem skupił swoją uwagę na Claire. – Ty w ogóle pamiętasz, gdzie byłaś przez ten rok? A może widziałaś kobietę tej nocy, gdy zniknęłaś?

– Luke, wystarczy! – wtrąciła się Megan.

Krew odpłynęła z twarzy Claire, a nogi miała jak z waty.

– Claire, wszystko w porządku?

Pełen niepokoju głos Megan stał się ledwie słyszalny wobec ogromnego huku w jej uszach. Jakieś wspomnienia błąkały się w jej głowie, ale nie była w stanie ich uchwycić. Pociemniało jej w oczach i zrobiła krok w tył. Zachwiała się na krawędzi molo.

– Uważaj! – Mglista sylwetka Luke’a przesunęła się w jej kierunku.

Wyciągnęła rękę, szukając oparcia, jednak nadaremnie. Straciła równowagę i poczuła chropowate drewno na brzegu stopy, kiedy spadała z krawędzi. Szok w kontakcie z zimną wodą całkowicie oczyścił jej umysł i parskając, wynurzyła się ponad powierzchnię. Coś trąciło ją w bok i zobaczyła orkę pływającą obok, jakby chciała jej pomóc. Dotknęła płetwy piersiowej, a potem się jej chwyciła. Usłyszała plusk wody po swojej lewej stronie i Luke’a mówiącego, żeby była spokojna, i że on już do nich płynie.

Młoda orka popiskiwała i trącała ją, jakby chciała pomóc zmyć wizje mrocznego lasu oraz skał raniących jej stopy. Claire zanurzyła głowę w zimnej wodzie i pozwoliła, żeby woda obmyła włosy opadające jej na twarz, podczas gdy ona pozbywała się przerażających obrazów z pamięci.

Luke złapał ją za ramię.

– Pomóc ci dopłynąć do brzegu?

– Dam sobie radę – odpowiedziała, potrząsając jednocześnie głową.

– Nie wątpię. Sama jesteś jak delfin.

Uśmiechnął się szeroko, kiedy ona puściła orkę i płynąc motylkiem, odbiła w stronę molo. Wcale nie miała ochoty wychodzić z wody, ale musiała porozmawiać z tatą. Nic dziwnego, że była wstrząśnięta, gdy tu przyjechała.

Już kiedyś tutaj była. Zaginiona. A jej rodzice nic jej o tym nie powiedzieli.

Dlaczego nawet nie porozmawiali z nią na ten temat? 1990. Miała pięć lat, kiedy ją znaleziono. Skoro nie było jej przez rok, to znaczy, że miała cztery lata, kiedy się zgubiła. I niczego nie pamiętała. Jak to możliwe?

Chociaż Luke okrył ją suchą kurtką pachnącą morzem, Claire drżała od chłodnej bryzy nadciągającej od wody. Jakaś mewa przydreptała bliżej, przekrzywiając głowę na bok i obserwując ją z zainteresowaniem. Pytania bombardowały jej umysł i dopiero teraz uświadomiła sobie, jak musiała się czuć Alicja, kiedy wpadła do króliczej nory. Wszystko wydawało się inne i nie wiedziała, w jaki sposób ma sobie poradzić z tym nagłym zwrotem jej rzeczywistości.

Tylko Bóg mógł jej powiedzieć.

Podniosła się ze swojego miejsca na molo, mówiąc:

– Muszę już wracać do hotelu. Dziękuję za wszystko.

Na twarzy Megan malowało się zaniepokojenie.

– Jesteś pewna, że dasz radę wrócić sama? Nadal jesteś bardzo blada.

– Jest dobrze. – Claire musiała dowiedzieć się od ojca, co naprawdę stało się w tym miejscu. Orka poruszyła płetwą w wodzie. – Nie będziecie mieli nic przeciwko, jeśli wrócę tu jutro sprawdzić, co u niej?

– Przychodź, kiedy tylko chcesz. – Luke zerknął na siostrę, która nieznacznie zaprzeczyła ruchem głowy.

Claire dostrzegła w jego oczach pytanie, ale nie była jeszcze gotowa, by zmierzyć się z jego ciekawością.

– Zauważyłeś, jak orka próbowała mi pomóc?

Skinął głową, odpowiadając:

– One są bystre. Jestem pewien, że wyczuła twój niepokój. – Jego pięknie zarysowane usta zacisnęły się i wziął głęboki wdech. – Miałem wrażenie, że to, co powiedziałem, wstrząsnęło tobą. Nie pamiętasz, że byłaś tu jako dziecko?

Oczy Megan błysnęły gniewnie.

– Luke, daj jej spokój.

– Przecież już się lepiej czuje. A więc? Pamiętasz coś?

Początkowo nie miała zamiaru odpowiadać na jego pytanie, ale w jego oczach dostrzegła głęboką potrzebę, a nie tylko zwykłą ciekawość.

– Byłam przekonana, że jestem tutaj po raz pierwszy. A-ale miałam jakiś napad w hotelu, ponieważ wydawało mi się, że jest jakoś dziwnie znajomy. – Przełknęła z trudem, bo miała tak ściśnięte gardło. – Wierz mi, mam zamiar teraz zadawać wiele pytań.

Błysk w jego oku przygasł, ale zapytał:

– A więc nie pamiętasz, żebyś spotkała jakąś kobietę tej nocy, kiedy zniknęłaś?

Megan położyła stanowczo rękę na jego ramieniu.

– Luke, wystarczy.

Wetknął ręce do kieszeni.

– Tylko pytam.

– W porządku. Nie, nie pamiętam kobiety. Nic nie pamiętam. No, może poza ciemnymi drzewami. Coś takiego mi się przypomina. – Wręczyła mu z powrotem jego kurtkę. – Chyba już pójdę. Dziękuję za pomoc. Wrócę jutro. – Nieznacznie pomachała i ruszyła plażą w stronę hotelu.

Słońce było już nisko na zachodzie i niknące światło rzucało długie cienie na ścieżce. Jeśli się nie pospieszy, nie zdąży do hotelu, zanim zapadnie zmrok. Ale nawet uświadomienie sobie tego nie sprawiło, że przyspieszyła.

Co ona w ogóle powie ojcu? Jak zacznie tę rozmowę? Okłamywano ją przez całe życie. To, że trzymali coś takiego w tajemnicy przed nią, wydawało się najgorszą zdradą. Torebka ciążyła jej na ramieniu i teraz żałowała, że ją ze sobą wzięła. Nie było jej już dwie godziny i ojciec pewnie się martwił.

Doszła do punktu, w którym Sunset Cove łukiem kierowała się w stronę hotelu. Krab przebiegł po piasku przed jej stopami i rzucił się do jamy, kiedy tylko ją zobaczył. Marszcząc nos na smród i latające wokół muchy, przebrnęła przez stos chrzęszczących wodorostów wyrzuconych przez morze i wysuszonych na słońcu. Mewa krzyknęła na niebie i Claire spojrzała w górę, w stronę skały oddalonej o jakieś trzy metry od jej miejsca.

Dwie postacie walczyły na krawędzi klifu wznoszącego się na wysokość prawie trzydziestu metrów. Kobieta ubrana była w ołówkową spódnicę i bluzkę bez rękawów w kolorze idealnie dopasowanym do ciemniejącego właśnie nieba. Jej sylwetka niemal całkowicie zasłaniała zmagającą się z nią osobę. Kiedy Claire przysłoniła dłonią oczy, dostrzegła drobną figurę kobiety, która starała się obronić przed mężczyzną próbującym zepchnąć ją na skraj klifu.

– Hej, ty! Zostaw ją! – Claire rozglądała się wokół, szukając jakiejś drogi, by wspiąć się na szczyt, ale urwista powierzchnia poszarpanego różowego granitu wznosząca się nad nią nie dawała żadnej możliwości wspinaczki bez odpowiedniego sprzętu.

Ponownie popatrzyła uważnie w górę, tym razem wychwytując wzrokiem postać mężczyzny za kobietą. Miał na sobie kurtkę i jasnobrązowe spodnie myśliwskie. Zdawało jej się, że dostrzega ciemne włosy i prosty nos, ale była zbyt daleko, żeby rozróżnić rysy twarzy. Wyglądało na to, że żadne z nich jej nie zauważyło. Wydała stłumiony okrzyk, kiedy mężczyzna popchnął kobietę jeszcze bliżej krawędzi.

– Dzwonię na policję! – mówiąc to, wyszarpnęła telefon z torebki i wybrała numer alarmowy 112. Zanim dyspozytor odebrał, wrzask zmieszał się zawodzeniem nurów i Claire zdążyła się obrócić, żeby zobaczyć, jak młoda kobieta runęła na ziemię. Uderzyła w piasek z potężnym łoskotem, a potem przestała się ruszać.

– Nie, nie! – Claire rzuciła się w kierunku kobiety, która leżała twarzą w dół z bezładnie rozrzuconymi rękami i nogami. Przyklęknęła przy niej i dotknęła jej przegubu. Brak tętna. Co powinna zrobić? Umiała wykonać resuscytację, ale najpierw trzeba wezwać pomoc. Przyłożyła z powrotem telefon do ucha.

– Słyszy mnie ktoś?

– Tak. Potrzebuje pani pomocy? – odpowiedział dyspozytor zachrypniętym męskim głosem.

– Doszło do morderstwa. Jakiś mężczyzna właśnie zrzucił kobietę z klifu. Byłam świadkiem tego wszystkiego – z trudem wydusiła z siebie te słowa. Ofiara upadła na brzuch, ale głowę zwróconą miała na bok i teraz, kiedy była bliżej, Claire rozpoznała w niej recepcjonistkę. – To Jenny Bennett.

– Powiadomię szeryfa i zaraz tam kogoś poślemy. Gdzie dokładnie się pani znajduje?

– Poniżej stopni prowadzących do hotelu Tourmaline, jakieś czterysta metrów na północ, idąc wzdłuż plaży.

– Trzeba będzie trochę czasu, zanim szeryf tam dotrze. Proszę czekać cierpliwie.

Claire zakończyła rozmowę i pospiesznie obróciła Jenny na plecy. Uklęknęła obok i podjęła resuscytację. Miała wrażenie, że to bez sensu, ale musiała spróbować. Czuła, że po karku przechodzą ją ciarki, ale nie śmiała przerwać, żeby rozejrzeć się wokoło. „Boże, pomóż” – westchnęła w myślach.

Pochyliła się i wykonała dwa oddechy, ale jakiś gwałtowny ruch w krzakach nadmorskiego lasu sprawił, że serce podskoczyło jej do gardła. Nie zdążyła się nawet obrócić, żeby sprawdzić, co to było, gdy tymczasem poczuła mocne uderzenie w tył głowy. Zanim zapadła w ciemność, zobaczyła twarz napastnika.

To był myśliwy z jej koszmarów sennych. Tylko tym razem nie miał lisa przypiętego do pasa.

TRZY

Po zacumowaniu łodzi w porcie rybackim w Summer Haven, Luke wdrapał się do starego pick-upa i z piskiem opon ruszył w kierunku domu przy Cliff Road. Prowadził swojego chevroleta rocznik 75 po błotnistej, nieutwardzonej drodze wzdłuż rozciągających się po obu stronach bagnistych terenów, na których uprawiali żurawinę. Tata Luke’a kupił tego starego grata jeszcze zanim on i jego siostra pojawili się na świecie i auto czuć było dziesięcioleciami transportu ryb, homarów i żurawiny. W Maine było pięć pór roku: lato, jesień, zima, wiosna i błoto. Kiedy tylko stopniał lód i śnieg, wszystkie nieutwardzone drogi zmieniały się w gęste bagno, po którym ślizgały się łyse opony. O tej porze roku wykorzystywał napęd na cztery koła tylko po to, żeby jakoś sobie radzić w tym mule.

Myśli Luke’a wciąż błądziły wokół Claire Dellamare. Czy ona mogła wiedzieć coś o zniknięciu jego mamy? A może oczekiwał zbyt wiele?

Kręcąc korbą, Megan otworzyła okno i wpuściła do środka świeże powietrze.

– Widzę, że czacha dymi. Wypluj to z siebie, Luke.

– Sama musisz przyznać, że chyba niebiosa zesłały nam Claire akurat w tym momencie. Ona może być w posiadaniu kluczowych informacji, których potrzebujemy.

– Widziałeś jej reakcję. Ona nawet nie wiedziała, że kiedykolwiek tutaj była.

– Może.

Jego siostra westchnęła głęboko.

– Aha, znam ten wymijający ton. Zamierzasz z nią porozmawiać jeszcze raz. Jesteś pewien, że to nie tylko dlatego, że ona jest tak niesamowicie słodziutka?

To określenie, używane w Maine, znaczące tyle co „atrakcyjna”, nie było najlepszym dla opisania Claire. „Olśniewająco piękna” pasowałoby lepiej. Jasnobrązowe włosy z miodowymi końcówkami otaczały twarz w kształcie serca i podkreślały największe niebieskie oczy, jakie kiedykolwiek widział. A te dołeczki? Cudowne! Nie brakowało jej też pewności siebie. Kiedy oburzyła się na widok orki, nie wahała się stawić im czoła. Podobał mu się w niej ten ogień. Uśmiechnął się szeroko.

– Chcę się tylko dopytać, co może wiedzieć o zaginięciu mamy. – Opuścił także szybę ze swojej strony. – Naprawdę, Meg, nie intryguje cię to? Pop zawsze uważał, że te dwie sprawy mogą mieć jakiś związek. Wiele lat temu starał się pogadać z jej rodzicami, ale oni go uciszali i nie pozwalali mu porozmawiać z Claire.

– Ona miała tylko cztery lata, kiedy zniknęła. Ile ty pamiętasz z tego okresu życia?

Poruszył brwiami, rzucając jej dziwne spojrzenie.

– Pamiętam, jak spłukałem w toalecie twoją lalkę Barbie. – Słysząc to, walnęła go pięścią w ramię.

– I nigdy nawet mnie za to nie przeprosiłeś!

– Au! – Rozmasowywał mięsień ramienia. – Miałaś ich chyba z miliard!

– Miałam trzy. A tamta była moją ulubioną. – Obdarzyła go wyjątkowo oburzoną miną. – Ale, wracając do naszej rozmowy... Większość ludzi nie pamięta zbyt wiele z czasu, kiedy mieli cztery lata.

I tu ją miał.

– Poza traumatycznymi wydarzeniami. Więc, skoro nadal jesteś zła za Barbie, czy ona nie powinna pamiętać tego, że zaginęła w lesie na cały rok? I nie przyjmuję tu wymawiania się amnezją. Musi coś jeszcze za tym stać, że zapomniała o swoim wcześniejszym pobycie tutaj. Mogę się założyć, że wystarczy tylko trochę podrążyć temat, a wspomnienia wrócą.

Oparł rękę o okno, wystawiając łokieć i rozkoszując się lekkim wiaterkiem i ciepłem słońca na błotnistych wybojach. Objął wzrokiem rozległe pola żurawinowe. Zielone rośliny wyglądały na zdrowe i zadbane. Meg dobrze zrobiła, wycinając winorośla. Za parę miesięcy szkarłatne owoce żurawiny będą pięknie mienić się po obu stronach drogi.

Zmarszczył brwi, kiedy na horyzoncie pojawił się ich rodzinny dom. Na podjeździe stało zaparkowane szare auto, którego nie kojarzył.

– Ktoś tu jest.

Megan mrużyła oczy, patrząc przez przednią szybę.

– To chyba domowa pielęgniarka Popa.

Kątem oka Luke dostrzegł jakiś ruch i odruchowo nadepnął na hamulec. Jimmy Bradley, jeden z ich pracowników, nadbiegał od strony pola. Chociaż dopiero co ukończył liceum, chłopak był bardzo dobrym robotnikiem. Odgarnął blond włosy, łobuzersko wpadające mu do szeroko otwartych oczu, następnie, dysząc, zgiął się wpół i widać było tylko, jak jego klatka piersiowa unosi się i opada. Po chwili wyprostował się, chwycił od góry drzwi samochodu i wciągnął w płuca powietrze.

Luke wysiadł z auta akurat na czas, żeby złapać dzieciaka, zanim ten osunąłby się na ziemię.

– Co się stało?

W umyśle już analizował możliwe problemy. Jimmy karczował jakieś krzewy na polu, które kupili rok temu. Kolejnym krokiem miało być przekopanie terenu pod uprawę żurawiny i podsypanie go piaskiem przed włożeniem sadzonek. Luke widział tam wczoraj przemykającego niedźwiedzia i może miś wrócił, chociaż nie było widać, żeby Jimmy krwawił.

Posadził chłopaka na drodze i pomachał do siostry.

– Rzuć mi butelkę wody zza mojego siedzenia. Szybko! – Jeśli chłopak zblednie jeszcze bardziej, jego twarz nabierze koloru jezdni.

Kiwnęła głową i przechyliła się na tył auta, sięgając za jego fotel.

– Czy wszystko w porządku z Popem? – zdążyła rzucić.

Luke poczuł, jak przyspiesza mu tętno. Nawet nie pomyślał o tacie, ale znając tego staruszka, był w stanie błąkać się po polach na swoim wózku inwalidzkim, żeby sprawdzać uprawy. Żurawina była dla niego całym życiem od sześćdziesięciu lat.

– Chodzi o Popa? – zapytał, otwierając butelkę z wodą, którą wręczył Jimmy’emu. A co, jeśli ich tata leżał gdzieś tam martwy na skutek kolejnego udaru?

Jimmy potrząsnął głową, a na jego twarz zaczęły wracać właściwe kolory.

– Nie chodzi o waszego tatę. – Pociągnął duży haust wody, a potem wierzchem drżącej dłoni otarł usta. – Musisz ze mną iść, Luke. Wypalałem... jakieś ścięte krzaki... które rzuciłem do rowu... – Wzdrygnął się i upił jeszcze wody.

Megan wysiadła z pick-upa.

– Ogień się przeniósł i spalił budynek?

– N-nie. – Oczy chłopaka były olbrzymie, kiedy na nich spojrzał. – Nie jestem pewien, ale wydaje mi się, że znalazłem j-jakieś zwłoki. – Jabłko Adama na jego szyi drgało. – Kości.

– Dlaczego pomyślałeś, że to ludzkie kości? – Były czasy, że Luke napotykał wiele zwierzęcych szczątków, a Jimmy nie wychowywał się w górach. Przyjechał tu z Illinois jakieś dwa lata temu. Pewnie był jeszcze zielony w tym temacie. „A co, jeśli Jimmy znalazł mamę?” W jego głowie od razu zapaliła się lampka alarmowa. Nie śmiał nawet żywić takiej nadziei.

– Włosy, tam były też włosy. – Twarz chłopaka była biała jak prześcieradło i potrząsał głową. – Nie chcę już więcej tego widzieć. Mogę ci powiedzieć, gdzie to było.

Luke popatrzył na Megan, mówiąc:

– Wezwij szeryfa, a ja pójdę zobaczyć, o co chodzi. – Odwrócił się tyłem do chłopaka. – Gdzie to?

Jimmy wskazał ponad horyzontem.

– Na nowym polu. Tam jest taki rów biegnący w poprzek. Dokładniej to tam, gdzie rów zakręca i kieruje się do lasu.

– Znam to miejsce. – Luke złapał Jimmy’ego za ramię i popchnął go w kierunku auta. – Pokaż mi ten grób.

„Boli”. Claire zamrugała i starała się zorientować, gdzie się znajdowała. Twardy piasek kłuł ją w plecy i nogi. Chłodny wiatr wiejący od oceanu owiewał jej stopy i zmrużyła oczy, patrząc na różowe niebo. Palcami musnęła swoje obnażone udo i szybko obciągnęła w dół spódnicę.

– Ej, powoli. – Mężczyzna, który pochylał się nad nią, miał jakieś pięćdziesiąt lat i miłe orzechowe oczy na ogorzałej od morza twarzy, prawie tak ciemnej jak kora pobliskiego drzewa. Ubrany był w jasnobrązową koszulę i czarne spodnie. – Masz z tyłu głowy guza wielkości jaja albatrosa. – Pomógł jej usiąść.

Kręciło jej się w głowie i zamrugała znów, żeby odzyskać ostrość spojrzenia. Pulsowanie bólu w głowie zgrało się z rytmem bicia jej serca. Na zachodzie widać było tylko wąski pasek światła, a i on wkrótce miał całkiem zniknąć. Fale huczały na lewo od niej, a silna woń soli i wodorostów przyprawiała ją o mdłości. Musi wrócić do hotelu.

– Co się stało?

– To ty mi powiedz, panienko. Zadzwoniła pani do dyspozytora i zgłosiła morderstwo. Kiedy tu przybyliśmy, znaleźliśmy tylko panią.

„Kobieta” – wspomnienie błysnęło w jej głowie. Choć było już coraz ciemniej, rozglądała się uważnie dookoła, ale dojrzała jedynie stojącego w cieniu zastępcę szeryfa.

– Czy możecie mi pomóc wstać? – Ból głowy nasilił się, kiedy się uniosła i teraz stała chwiejnie, czekając, aż katusze przejdą w głuchy ryk w uszach, który byłaby w stanie znieść.

– Jej ciało leżało dokładnie tutaj. – Wskazała na obniżenie niedaleko olbrzymiej skały. – Sprawdziłam jej puls i wydawało mi się, że już nie żyła, ale mimo to podjęłam resuscytację.

– A pani to Claire Dellamare? To by pasowało do opisu.

Kiwnęła głową.

– Skąd znacie moje nazwisko?

– Pani ojciec zadzwonił i kazał nam pani szukać. Powiedział, że powinna była pani wrócić dwie godziny temu. Jestem szeryf Colton, a to mój zastępca Waters. Pani ojciec mówił, że wyszła pani zdenerwowana po ataku paniki, i że nie ma pani od paru godzin. Jest pani pewna, że to nie był wytwór wyobraźni?

Jej oczy się zwęziły, gdy spojrzała na niego, a potem skrzywiła się, dotykając palcami wielkiego guza na głowie.

– Czy to też wytwór mojej wyobraźni? – Jego impertynencja spowodowana była jej wcześniejszą paniką. Całe życie widziała ludzi, którzy zadawali pytania jej mamie, ale ona taka nie była. W żadnej mierze!

Młodszy policjant wyszedł z cienia. Miał jakieś trzydzieści lat, wąziutki wąsik i ubrany był w spodnie zwisające zbyt nisko pod jego obwisłym brzuchem.

– Mogła pani spaść.

To miało być szyderstwo? Claire zignorowała płonącą ciekawość wyzierającą z jego oczu i uniosła podbródek, mierząc się z jego sceptycyzmem.

– Uderzył mnie w głowę od tyłu.

Colton chwycił ją za ramię i skierował w stronę stopni prowadzących do hotelu.

– O tak, wiem jedynie, że jacyś plażowi zbieracze z hotelu znaleźli tu panią leżącą i czekali godzinę, aż my dotarliśmy do tego miejsca. Może powinna pani dzisiaj odpocząć, panno Dellamare. Jutro wszystko może się wyjaśnić.

Wyrwała ramię z jego uścisku.

– Jestem doskonale wszystkiego świadoma dzisiaj. Widzi pan ten wielki skalny klif? Tam walczyli i on popychał ją na skraj. Wtedy krzyczałam, żeby przestał, ale wydaje mi się, że mnie nie słyszeli. Potem zepchnął ją z krawędzi. – Mdłości po raz kolejny ścisnęły jej żołądek, kiedy przypomniała sobie dźwięk upadającego na piasek ciała.

Jedyną reakcją szeryfa było mruganie oczami. Chwyciła go za ramię, mówiąc:

– Musi mi pan uwierzyć!

– W takim razie, gdzie jest ciało? – Młodszy gliniarz podciągnął spodnie.

– Może morderca je zabrał. – Pocierała kark, ale napięty supeł pod skórą nie chciał ustąpić. – Rozpoznałam kobietę. To była Jenny Bennett z hotelu. – Kiedy z ust Watersa dobył się stłumiony okrzyk, spojrzała w jego stronę i zobaczyła, że nagle całkowicie zbladł. – Znał ją pan?

– Jest pani absolutnie pewna, że to była Jenny? – ledwie wydusił z siebie zastępca, patrząc na nią oczami wielkimi z przerażenia.

– Niestety tak. Spotkałam ją, kiedy meldowałam się w hotelu. Rozmawiałam z nią wcześniej przez telefon i przedstawiła się.

Colton położył rękę na ramieniu zastępcy, mówiąc:

– Idź do domu i sprawdź. – Bez słowa Waters skierował się w stronę stopni, a szeryf patrzył, jak odchodzi. – On i Jenny mieszkają razem. Zatem mam nadzieję, że to pomyłka, panno Dellamare. Waters nosi przy sobie pierścionek zaręczynowy i planuje prosić ją o rękę w ten weekend.

Claire z trudem przełknęła ślinę.

– A ja właśnie wygadałam się w jego obecności.

Wyjął z kieszeni metalowe pudełko z miętówkami i wrzucił jedną do ust.

– Nie wiedziała pani. A ja i tak mam nadzieję, że ma pani trochę nierówno pod sufitem i Waters znajdzie ją bezpieczną w domu.

Claire chciałaby się mylić. Czy mogła też pomylić się co do tego, że jej napastnik był człowiekiem z jej koszmarów?

– Widziałam go, zanim mnie uderzył. – Opisała jego wygląd szeryfowi.

– To mógł być którykolwiek z setek myśliwych w tej okolicy.

Zaczynała już wątpić w swoje zeznania, kiedy poczuła pulsujący ból w głowie. Nie wymyśliła sobie tego, że ktoś ją uderzył.

– Namaluję jego portret. Pamiętam tę twarz wyraźnie.

– Może tak być, może, panno Dellamare. – W jego głosie słyszała, że nie wierzył w ani jedno jej słowo.

– Powinnam już wrócić do hotelu. Mój ojciec będzie się martwił.

– Pani tata wydawał się ździebko zaniepokojony.

– Jestem jedynaczką. Wie pan, jak to jest. – Zerknęła na zegarek. Trzy godziny. Nie dziwne, że tata odchodził od zmysłów.

Pozwoliła, by policjant odprowadził ją w górę stopni. Różowy granit mienił się w świetle zachodzącego słońca. Mięśnie, o których zdążyła zapomnieć, przypomniały o sobie podczas długiej wspinaczki na klif. Światła wylewały się z hotelowych okien, a gustowne latarenki oświetlały nasadzenia wzdłuż rozległych zielonych trawników.

Marzyła teraz tylko o tym, ażeby wśliznąć się w świeżo wyprasowaną białą pościel czekającą na nią w jej pokoju. Musiała jednak zebrać wszystkie swoje zdolności i siłę, by skonfrontować się z ojcem w kwestii tego, czego dowiedziała się od Luke’a. Wiedziała, że nie będzie mogła zasnąć, dopóki nie dowie się, co wydarzyło się tutaj wiele lat temu.

CZTERY

Od strony hotelu połyskiwały światła, a łagodne dźwięki starego przeboju My girl leniwie sączyły się z głośników rozmieszczonych dookoła wymuskanych trawników. Do czasu, kiedy Claire wkroczyła do wypełnionego aromatem arbuzowych świeczek lobby, czuła już pulsowanie we wszystkich mięśniach, a ból w prawym biodrze sprawiał, że lekko utykała. Musiała mocniej upaść na tę stronę. Gdy przechodziła przez posadzkę z różowego granitu w kierunku windy, do jej ucha docierały zmieszane odgłosy brzękającego szkła i śmiechów.

Spodziewała się kolejnego napadu paniki, ale była dziwnie spokojna i skupiona. Przynajmniej teraz wiedziała, co spowodowało tę nietypową dla niej reakcję. Dostrzegła, że parę osób obserwuje ją kątem oka i spuściła wzrok. Nadal była boso, bo buty zgubiła gdzieś po drodze. We włosach na pewno miała pełno piasku i śmieci, a na lewej nodze widać było smugę błotnistego piasku.

Boy hotelowy przybiegł, żeby zatrzymać ją, zanim dojdzie do windy.

– Panno Dellamare, pani rodzice są w apartamencie. Czy mogę tam panią zaprowadzić?

– Moja mama jest tutaj?

Pokiwał w odpowiedzi.

– Przyjechała chwilę temu. – Claire wolałaby odbyć tę rozmowę tylko z ojcem.

Ponieważ nie miała zielonego pojęcia, gdzie mieścił się ten apartament, pozwoliła, by poprowadził ją w dół korytarza zdobionego malowidłami piosenkarzy z lat sześćdziesiątych, a potem w stronę prywatnej windy i na piąte piętro. Na samą myśl, że ma powiedzieć rodzicom o wszystkim, co wydarzyło się tego wieczoru, skuliła się w sobie, ale wytrwale stawiała krok za krokiem do czasu, aż boy zapukał do drzwi na końcu korytarza.

– Panie Dellamare, przyprowadziłem pana córkę.

Solidne drewniane drzwi otworzyły się i mama wyciągnęła ręce w jej stronę. Claire poczuła, że pieką ją oczy, kiedy do jej nosa dotarł znajomy zapach perfum od Hermèsa, których zawsze używała matka. Ponad ramieniem mignął jej układ pokoju, do którego ją wciągała. Apartament był biało-szary z odważnymi akcentami kolorystycznymi i kolejnymi obrazami znanych osobistości z lat sześćdziesiątych. Zdjęcie słynnej czwórki z Liverpoolu ukazywało Beatlesów uśmiechających się do aparatu, stojących pod dwoma olbrzymimi pasiastymi parasolami.

Coś było z parasolem...

Zamknęła oczy i niczym przez mgłę usłyszała, jak jej ojciec dziękuje boyowi. Potem ciężkie drzwi zamknęły się za jej plecami. Jakiś obłędny powiew paniki zaczął ją ponownie przenikać, ale zwalczyła go w sobie. Tutaj była bezpieczna. Nie miała się czego bać. Wzięła parę głębokich wdechów i napięcie zelżało.

Mama ruszyła w jej stronę i przyciągnęła ją bliżej.

– Jak tylko dostałam twoją wiadomość, że tutaj jedziesz, natychmiast ruszyłam w podróż. Powinnaś była mnie wcześniej poinformować. – Mama ujęła ją za ramiona, a następnie, odsunąwszy się, potrząsnęła nią lekko. – Naprawdę, Claire, śmiertelnie mnie przeraziłaś! To było prawie jak...

– Liso, nie widzisz, że ona jest wyczerpana? – Ojciec Claire wziął poduszkę z fotela. – Usiądź tutaj, Claire. Wyglądasz na wykończoną. Co ci się stało? Nie było cię parę godzin.

„Prawie jak... – słowa wybrzmiewały echem w jej głowie. – Prawie jak wtedy, kiedy zaginęła?”. Złapała mamę za nadgarstek.

– Powiedziałaś, że przyjechałaś tutaj, gdy tylko dowiedziałaś się, że zamierzam dołączyć do taty. Czy może z powodu obawy, że przypomnę sobie ostatni raz, kiedy tu byłam? Dlaczego nic mi nie powiedzieliście?

– Pamiętasz? – zapytała mama i wymieniła długie spojrzenie z ojcem. Błaganie w oczach matki sprawiło, że tata zrobił krok w przód.

– Nie do końca. Ale musiało mi się coś przypomnieć i dlatego miałam ten napad paniki. – Czyżby w jego oczach dojrzała ulgę? Ojciec oblizał wargi.

– Nie byłbym taki pewien, że to był napad paniki, Claire. Jak byłaś mała, chorowałaś na astmę, może morskie powietrze wywołało nawrót.

– Nie przypominam sobie żadnego ataku astmy. A ty unikasz odpowiedzi na moje pytanie. Dlaczego nie powiedziałeś mi, że już kiedyś tu byłam?

Ojciec położył dłoń na jej ramieniu.

– Wiele podróżowaliśmy, Claire. Nie byłbym w stanie wymienić ci wszystkich miejsc, w których byłaś. A poza tym nie spodziewałem się ciebie tutaj, czyż nie? Przyjechałaś z własnej woli.

Poczuła, jak żołądek podchodzi jej do gardła, a dłonie wsparte na poplamionej i podartej sukience zaciskają się w pięści. Jakaś strachliwa część w niej nie chciała wchodzić w to wszystko teraz, kiedy była zmęczona i wstrząśnięta, ale już zbyt długo żyła w błogiej nieświadomości, w jakimś śnie, w którym nic złego nigdy się nie wydarzyło. Tutaj stało się coś strasznego. Teraz to czuła, miała wrażenie, że każda część jej ciała kurczy się na widok tego miejsca.

Zaczerpnęła powietrza, a następnie spojrzała na rodziców. Oboje niezwykle dobrze prezentowali się w swoich drogich ubraniach i starannie uczesanych włosach. Każdy powiedziałby, że tworzą idealną parę. Nigdy nie słyszała, żeby się kłócili. Czyżby to jej zniknięcie stało za chroniczną słabością jej matki?

Mama okręcała na palcu pierścionek z olbrzymim brylantem.

– Masz dziwny wyraz twarzy, Claire. I spójrz na siebie – nie masz butów, jesteś cała brudna i masz potargane włosy. Co ci się stało dzisiaj po południu? Twój ojciec wezwał nawet szeryfa. Wszystko w porządku?

– Mam się dobrze, mamo. Jakiś gość zamordował tę recepcjonistkę, która mnie obsługiwała, Jenny Bennett. Zadzwoniłam po szeryfa, ale morderca podkradł się za moimi plecami i mnie ogłuszył. – Gdy matka krzyknęła z przerażenia, Claire potrząsnęła głową, dodając: – Nic mi się nie stało. Szeryf już go szuka.

– Ktoś cię zaatakował? Czy wiedział, że go widziałaś? – zapytał ojciec.

– Jestem pewna, że tak i dlatego mnie uderzył. – Claire zbadała palcami guza z tyłu głowy. Dotkliwie odczuwała potrzebę zmycia całego błota i śmieci z włosów.

Matka przytknęła rękę do ust.

– A co, jeśli on wróci? Musisz opuścić to miejsce. Wracaj do domu, gdzie mamy ochronę. – Spojrzała znacząco na męża. – Harry, musisz wynająć ochroniarza. Skoro on wie, że Claire go widziała, może spróbować znowu wyrządzić jej krzywdę.

Claire pochyliła się w fotelu.

– Nie wybieram się nigdzie, dopóki nie dostanę odpowiedzi na swoje pytania. Najwyższy czas, żebym dowiedziała się prawdy.

Jej rodzice ponownie wymienili spojrzenia. Ojciec odwrócił się, żeby nalać sobie drinka z barku.

– Prawdy, o czym?

Claire skoczyła na nogi.

– Tato, ja już wiem, okej? Wiem, że zaginęłam tutaj na rok. Cały rok! Jak mogłeś trzymać coś takiego w tajemnicy przede mną? I gdzie w ogóle się podziewałam? Z pewnością, z twoją kasą, zdołałeś się dowiedzieć, kto się mną zajmował przez cały ten czas. Na miłość boską, nie mieszkałam przecież wśród niedźwiedzi! – Jej głos drżał i wzięła głęboki wdech, żeby się uspokoić. Musiała być opanowana i skoncentrowana.

– Skąd to wszystko wiesz, skoro nic nie pamiętasz? – Ojciec stanął naprzeciw niej, zadając to pytanie ostrożnym tonem.

– Ktoś usłyszał, jak się nazywam i sobie przypomniał.

Matka nadal nerwowo bawiła się pierścionkiem.

– Kto cię rozpoznał?

– Luke Rocco. – Usłyszawszy to, ojciec parsknął.

– Rocco. On... – Nie skończywszy myśli, zacisnął usta, a potem pociągnął łyk bourbona.

– Chcę usłyszeć o wszystkim, co wiecie o tamtych wydarzeniach. – Wskazała na fotele stojące przy kominku. – Myślę, że powinniście usiąść. To będzie długa noc.

Dym wypełniał powietrze ponad wypalonym polem, z którego pod dziwnym kątem wystawał pojedynczy biały patyk. Luke wpatrywał się w miejsce, które okazało się być cmentarzyskiem. Reflektory ledowe rzucały tyle światła, ile słońce w południe, ale nie dostarczały ciepła, żeby ogrzać chłodne nocne powietrze. Stał w towarzystwie zastępcy szeryfa, Beau Callahana, wdychając zapach świeżej, niezaoranej ziemi mieszający się z wonią spalonej roślinności. Na miejscu zaroiło się od stanowych ekspertów w dziedzinie medycyny sądowej przeczesujących teren w poszukiwaniu jakichkolwiek wskazówek, chociaż wnioskując po stanie szkieletu, wątpił, żeby wiele znaleźli. Ten człowiek nie żył już od dawna i warunki atmosferyczne musiały znacznie wpłynąć na to, co mogłoby jeszcze zostać odnalezione.

Czy to możliwe, że nareszcie odnaleziono ciało jego matki? Luke obserwował Beau. Kiedy policjant opowiedział mu o wszystkim, co stało się Claire po tym, jak rozstała się z nim i z Megan, Luke żałował, że nie odprowadził jej do hotelu.

– Jakieś wiadomości o Jenny?

Beau potrząsnął głową.

– Sprawdziliśmy dom i nigdzie jej nie znaleźliśmy. Myślę, że panna Dellamare naprawdę widziała, jak ją zamordowano. Jeśli przypływ zabrał ciało w głąb morza, może się okazać, że nigdy jej nie znajdziemy.

– Tym gorzej dla Claire, że nie potrafiła zidentyfikować napastnika. – Zacisnął usta. – Hmmm, a sprawdzałeś Watersa?

Brwi Beau uniosły się.

– Wiesz o czymś?

– Obaj dobrze wiemy, że potrafi być despotą. Nietrudno byłoby mi uwierzyć, że Jenny spojrzała na niego krzywo o ten jeden raz za dużo.

Beau szczypnął się po nosie.

– Szeryf polega na nim. Powęszę wkoło, ale trudno mi sobie wyobrazić, żeby Danny poważnie brał go pod uwagę jako podejrzanego.

– Nie proszę o nic więcej.

– Claire postara się namalować portret gościa, którego widziała, i wtedy zobaczymy, czy to nas gdzieś zaprowadzi. Szeryf nawet nie jest zbyt przekonany, czy naprawdę kogoś widziała.

Szeryf Colton odwrócił się i skinął ręką na resztę ekipy.

– Tutaj. Znaleźliśmy coś.

Ekipa poszukiwawcza pognała w stronę nowego znaleziska, tak jakby był tam zakopany jakiś skarb, a nie członek czyjejś rodziny. Luke wyciągał szyję, ale nie zobaczył nic poza plecami funkcjonariuszy pochylających się nad odkryciem.

Beau ściągnął czapkę i przeczesał dłonią ciemne włosy.

– To zajmie trochę czasu, zanim dowiemy się czegoś więcej. Możesz równie dobrze wracać do domu, Luke. Zadzwonię do ciebie, jeśli będę miał jakieś informacje.

– Pokręcę się tutaj jeszcze chwilę.

Beau ścisnął ramię Luke’a.

– Myślisz, że to twoja mama, co nie, stary?

Luke przełknął z trudem.

– Chcielibyśmy po prostu uzyskać odpowiedź. Tylko tego zawsze pragnęliśmy.

– Wiem. – Beau z powrotem nałożył czapkę. – Wiesz, co ludzie stąd mówią.

– Że z kimś uciekła. Ale nikt z nas w to nie wierzy. Mama by tego nie zrobiła.

Czy naprawdę był tego pewny? Miał zaledwie siedem lat, kiedy zniknęła. Pamiętał ciepłe uściski i pogodną osobowość. Teraz, kiedy był starszy, uświadomił sobie, że była jednocześnie piękna oraz posiadała ten rodzaj charakteru, który mógł przyciągnąć każdego faceta. Z drugiej strony jego ojciec zawsze był małomówny, nieomal całkowicie wyobcowany ze społeczeństwa. Może kobieta taka jak jego matka miała już dość życia z człowiekiem, który uważał, że śmiech jest marnotrawstwem czasu.

– Takie rzeczy się zdarzają.

Luke wzruszył ramionami.

– Wiem, i szczerze mówiąc, przeprowadziłem parę poszukiwań w Internecie w przeciągu ostatnich lat, tak na wszelki wypadek, gdyby to miała być prawda. Ale gdyby opuściła Popa, musiałaby zmienić imię i całkowicie zniknąć. Kto to potrafi? Chyba nie kobieta, która wyszła za mąż zaraz po ukończeniu szkoły średniej i nawet nigdy nie odwiedziła żadnego innego stanu poza Maine.

– Zatem, jak myślisz, co się z nią stało?

Luke patrzył na krzątaninę, kiedy mężczyzna w średnim wieku przenosił do skrzyni bielące się w sztucznym świetle kości.

– Codziennie wieczorem wychodziła na spacer i nie było od tego wyjątku. Może wpadła do którejś ze starych kopalni. Może napotkała jakiegoś włóczęgę, który ją zabił i potem zakopał. Może utonęła w starej żwirowni, której używaliśmy do nawadniania żurawiny. Wiele rzeczy mogło się wydarzyć.

– To prawda.

Luke przestąpił z nogi na nogę i odgonił rój drobnych owadów. Osmolona roślinność trzeszczała pod jego butami. Ten teren nie był uprawiany ani użytkowany w żaden sposób od ponad czterdziestu lat i Pop kupił go w zeszłym roku przed suszą. Krzewy były zbyt gęste, żeby można się było przez nie przedrzeć, a ten rów, w którym zakopano ciało, byłby nadal pokryty zaroślami, gdyby Jimmy ich nie wypalił.

Samochód z dziwnym klekotem zatrzymał się tuż za nim i kiedy się obejrzał, zobaczył, jak jego siostra wysiada ze swojego jeepa. Przebrała mokre szorty na parę wytartych dżinsów i czarną bluzę Boston Celtics. Pomachał do niej, a Megan ruszyła w jego kierunku. Ciemne loki miała upięte w niedbały kok. Na jej twarzy wyraźnie odznaczały się zmarszczone brwi. Złapała Luke’a za ramię.

– Czego się dowiedziałeś? Muszę powiedzieć coś Popowi. Tylko dzięki takiej obietnicy udało mi się powstrzymać go przed przyjazdem w to miejsce. Jest przekonany, że to mama.

– Jeszcze nie ma żadnych informacji, Meggie. Chociaż wiadomo, że to na pewno ludzkie kości. – Beau włożył ręce w kieszenie.

– Pop był zmartwiony? – Pokiwała głową w odpowiedzi na pytanie brata.

– Wiesz, jak się przejmuje. Gdyby tylko mógł sam zejść z wózka i wsiąść do samochodu, z pewnością bym go nie zatrzymała. Udało mi się go uspokoić tylko obietnicą, że dowiem się, co się stało i wszystko mu przekażę.

Szeryf Danny Colton zmierzał dziarsko w ich kierunku. Był po pięćdziesiątce, gładko ogolony z tych skąpych resztek włosów, które mu zostały, choć jego podkręcone do góry wąsy nadal zachowywały swój ognisty kolor. Obdarzony ponad dwoma metrami wzrostu, przewyższał prawie każdego w miasteczku. Przez jakiś czas mieszkańcy Folly Shoals z zapartym tchem śledzili jego karierę w drużynie Boston Celtics, do czasu, aż kontuzja wykluczyła go z rozgrywek. Jednak przez ten epizod bycia lokalną gwiazdą pozyskał serca wszystkich w hrabstwie i został szeryfem na kolejne ponad dwadzieścia lat. Uchylił czapki na widok Megan.

– Przepraszam, że tak trzymam was na tym zimnie. – Jego brązowe oczy kryły się w mroku, ale widać było, że wpatrywał się w Luke’a. – Muszę wam coś pokazać. To może być trudne. Proszę, chodźcie za mną.

Wymienili z siostrą spojrzenia i oboje poszli za Dannym na tył furgonetki ekspertów od medycyny sądowej. Luke czuł na szyi mocne pulsowanie tętna, gdy rozglądał się z ciekawością wokół siebie. W paru pudłach były tylko ziemia i skały, ale coś kolorowego w trzecim pudełku przykuło jego uwagę. Podszedł bliżej i pochylił się, wyczuwając gryzący zapach gleby.

– Meg, popatrz tutaj.

Z ziemi wystawało coś czerwonego. W tym pudełku leżał częściowo odkopany jego samochód strażacki. Zacisnął dłonie w pięści.

– Rozumiem, że rozpoznajesz ten przedmiot? – zapytał Danny łagodnym tonem.

– To... mój wóz strażacki – wybełkotał w odpowiedzi. – Zniknął ten samej nocy, co mama.

– Dziękuję. Spodziewałem się podobnej odpowiedzi.

– A więc to może być mama? – zapytała nieomalże szeptem Megan.

– Będziemy mieć pewność dopiero po identyfikacji kości. Ale to możliwe.

- [1] Vassar – elitarny college w stanie Nowy Jork [Jeśli nie wskazano inaczej, wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza].