Copyright © by Wydawnictwo WasPos 2018

All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja

Agnieszka Przyłucka

Ilustracje

Stanisław Falenta

Skład i łamanie

Wydawnictwo WasPos

Wydanie I

ISBN 978-83-950389-7-6

Wydawnictwo WasPos

ul. Rembielińska 8a/120, 03–343 Warszawa

tel. 514–979–839, kontakt@waspos.pl

www.waspos.pl

Spis treści

ROZDZIAŁ 1

BATMAN

ROZDZIAŁ 2

PAPIEŻ

ROZDZIAŁ 3

ARMAGEDON

ROZDZIAŁ 4

HARCERKA

ROZDZIAŁ 5

BABCIA

ROZDZIAŁ 6

CHRYZANTEMY

ROZDZIAŁ 7

JAJA

ROZDZIAŁ 8

SIŁOWNIA

ROZDZIAŁ 9

POŚCIG

ROZDZIAŁ 10

GOŁY

ROZDZIAŁ 11

ORANGUTANY

ROZDZIAŁ 12

AHMED

ROZDZIAŁ 13

PATELNIA

ROZDZIAŁ 13.5

SĄD OSTATECZNY

ROZDZIAŁ 14

OJCIEC

Ja wiem, że czasem są upadki i wzloty,

dziewczyny to nic więcej jak tylko kłopoty

Kazik – Dziewczyny

ROZDZIAŁ 1

BATMAN

Cała moja pewność to:

jutro jest takie dalekie

Pidżama Porno – Ach, co za dzień

Wyobraź sobie, że siedzisz w tramwaju i widzisz gościa przebranego za Batmana. Nie chodzi tylko o samo słynne logo, ale i pelerynę, maskę z uszami oraz – co chyba najgorsze – obcisłe superbohaterskie rajstopy. Osobnik ten wpatruje się w książkę i zupełnie nie wygląda, jakby miał jeszcze tego samego dnia złapać kilku miejscowych zwyroli; prawdę mówiąc, można by pomyśleć, że to uciekinier z balu przebierańców.

Owym Batmanem byłem ja. Poważnie: od przeszło piętnastu minut siedziałem w tramwaju w stroju człowieka–nietoperza i usiłowałem zająć czas czytaniem, aby nie czuć na sobie pobłażliwych spojrzeń współpasażerów. Sytuacja była nie tyle śmieszna, co wybitnie absurdalna i nie mam pojęcia, jak dałem się w to tak łatwo wkopać. Chyba muszę wziąć gdzieś przyspieszony kurs asertywności dla opornych.

Jeszcze dwa przystanki.

Do tramwaju weszła matka z dzieckiem. Chłopiec miał może z sześć lat i musiałem udawać, że nie widzę, jak na mnie patrzy. Po chwili jednak opuścił swoje miejsce i usiadł tuż obok, po czym śmiało zapytał:

– Co pan robi w Polsce, panie Batman?

Początkowo miałem odpowiedzieć, zresztą zgodnie z prawdą, że to tylko kostium i że prawdziwy Batman jest teraz w Ameryce i to tam ratuje świat, a nie w Polsce, gdzie nie da się już chyba nic uratować. Zmieniłem jednak zdanie.

– Przyjechałem tutaj z wizytą do mojego przyjaciela, Kapitana Cebuli – powiedziałem zupełnie poważnie, starając się, by mój głos brzmiał jak najbardziej męsko. To trochę trudne, gdy masz naście lat i w zasadzie nawet nie wiesz, czy już przeszedłeś mutację, czy jeszcze nie (a liczysz na to, że jeszcze nie, bo irytuje cię twój wysoki głos). Dzieciak chyba jednak przymknął na to oko.

– Kapitana Cebuli? – chłopiec zrobił duże oczy. – Kto to taki?

– A to nie wiedziałeś, że tutaj też mamy… znaczy, że w waszym kraju też są superbohaterowie? – spytałem, udając zdziwienie. Poprawiłem rajstopy, bo irytująco przyklejały mi się do nóg. W dodatku byłem cały spocony.

– Nie, w żadnej bajce nie widziałem Kapitana Cebuli… – powiedział chłopiec, jakby się nad czymś zastanawiając. – A dlaczego nie jeździ pan Batmobilem, tylko tramwajem, jak jakiś leszcz?

Facet siedzący za nami zachichotał.

– Ehm… no bo… – zawahałem się. – No bo Batmobil musiałem zostawić u mechanika. Ostatnio zaliczyłem stłuczkę z kolumną rządową i wiesz… lipa.

Dzieciak pokiwał głową ze zrozumieniem. Przez chwilę milczał, a gdy dojeżdżaliśmy do kolejnego przystanku, oznajmił:

– Nie jest pan Batmanem.

– Jak to nie? – udałem oburzenie.

– Batman nie nosi adidasów. I się tak nie poci.

Spojrzałem na okolice swoich pach. Faktycznie, całe mokre. Na brzuchu też miałem plamy potu.

Westchnąłem, ciesząc się, że przynajmniej nie śmierdzę.

– Taki stary, a wierzy, że jest Batmanem! – powiedział chłopiec do swojej mamy, gdy szli w kierunku drzwi. Wychodząc, pokazał mi język.

W tym momencie postanowiłem, że nie będę mieć w przyszłości dzieci.

Pięć minut później spojrzałem jeszcze raz na karteczkę, którą dostałem rano, a potem na nazwę następnej stacji. Wszystko się zgadzało.

Zacząłem zbierać się do wyjścia. Książkę wsadziłem do znajdującego się na podłodze plecaka, który następnie zarzuciłem sobie na ramię. Gdy wyszedłem z tramwaju, uderzyła mnie zdecydowanie zbyt wysoka temperatura. Spojrzałem na zegarek – dochodziła siedemnasta. W kwietniu o siedemnastej nie może być tak gorąco, to sprzeczne ze wszelkimi prawami dżungli i zasadami zdrowego rozsądku.

Rozejrzałem się po okolicy. Widok był taki, jak w każdym większym mieście o tej porze – parę bloków, zatłoczona o tej porze ulica, znudzona pani w kiosku, mnóstwo ludzi dookoła. Ogarnęły mnie wątpliwości na temat tego, co mam teraz robić. Czekać? Iść? Ale gdzie?

Grupka przechodząca obok mnie zachichotała. Dlaczego zgodziłem się na założenie tego wdzianka?

Zobaczyłem młodego chłopaka idącego w moim kierunku. Miałem zejść mu z drogi, ale ten ruszył prosto na mnie i szturchnął mnie tak, że prawie się przewróciłem. Ku mojemu zdziwieniu wcisnął mi w rękę kawałek papieru. A więc to jakaś dużo bardziej przemyślana akcja.

Spojrzałem na kartkę.

Od przystanku w stronę supermarketu, potem prosto i przez park. Czekam na Ciebie w klubie Iskra. Joker

Westchnąłem. Gdzieś kiedyś słyszałem o klubie Iskra, ale kompletnie nie mogłem sobie przypomnieć, gdzie. Nigdy tam nie byłem. Ruszyłem w stronę najbliższego Tesco. Coraz bardziej czułem na sobie spojrzenia zaciekawionych ludzi. Co wy, nigdy Batmana nie widzieliście?

Ten widok musiał być niezapomniany. Komizmu w połączeniu ze strojem dodawały czerwone adidasy, narzucony na ramię plecak i kartka, którą trzymałem jak turysta mapę.

Przeszedłem przez ulicę, następnie skręciłem w stronę parku. Zobaczyłem budkę z hot dogami i poczułem nieznośne ssanie w żołądku. Uznałem, że Joker może poczekać.

Kupiłem sobie parówkę w bułce i ruszyłem dalej. Teraz już w ogóle wyglądałem jak żywcem wyjęty ze skeczu Monty Pythona. W celu konsumpcji musiałem zdjąć maskę, żeby nie pobrudzić jej ketchupem. Wsadziłem ją do plecaka.

Stanąłem przed wejściem do klubu Iskra, pochłaniając ostatni kęs. Niestety, przeżuwanie przerwał mi pewien dyskomfort. Po chwili łączenia wątków wywnioskowałem bowiem, że stoję właśnie przed gejowskim klubem. Świadczyła o tym chociażby witryna z półnagim mężczyzną z bujnym wąsem i parę napisów. Już miałem stamtąd iść – stanie w stroju Batmana przed miejscem spotkań homoseksualistów nie było czymś, co by mnie szczególnie rajcowało – ale poczułem, że ktoś mnie ciągnie za pelerynę.

Jakiś czas temu oglądałem program, w którym jakaś kobieta mówiła, żeby w takich sytuacjach krzyczeć: „GWAŁCĄ!”. Wydawało mi się jednak, że nikt by nie chciał zgwałcić nastolatka w stroju Batmana, nawet któryś ze stałych bywalców klubu. Po dwóch sekundach jakikolwiek dylemat co krzyczeć miałem z głowy, bo napastnik zatkał mi usta jakąś szmatą, w efekcie czego nie mogłem wydobyć z siebie jakiegokolwiek odgłosu.

Szybko zorientowałem się, że jest ich dwóch. Znaleźliśmy się we trójkę w jednym z ciemnych zaułków. Uroczo.

Jeden z nich był wysoki i łysy. Efektu dopełniał ortalionowy dres i niezbyt przyjazny wyraz twarzy.

Drugi z gentlemanów, w przeciwieństwie do kolegi, włosy posiadał, konkretniej czarne. Dresu nie miał, to prawda, ale kij baseballowy w jego rękach nie należał do najmilszych widoków. Zwłaszcza w mojej sytuacji.

Przyznam szczerze, że w tamtej chwili niewiele brakowało mi do popuszczenia w majtki. A jeszcze żaden się nie odezwał!

– To jak, cioto? – zagaił wyższy. – Oddajesz nam wszystko co masz i poprzestaniemy na drobnych uszkodzeniach, czy będziemy musieli połamać ci wszystkie kości?

Jako osoba niezbyt dobrze przyjmująca ból byłem jeszcze bardziej przerażony – z tego co zrozumiałem, obie opcje wiązałyby się z użyciem przemocy. I to na mnie!

Milczałem, starając się nie zemdleć. Przymknąłem oczy. Chyba drżałem.

W tym momencie obaj się roześmiali, a trzymający mnie za fraki dres poluźnił uchwyt. Otworzyłem oczy i zobaczyłem idącego w moim kierunku…

Kurwa, Lucek, co ty tu robisz?

Lucek, wyszczerzając zęby w przyjaznym uśmiechu, przywitał się z dwójką dresiarzy. Potem zza rogu wyszło jeszcze parę innych osób – głównie znajomych z klasy. Kilkoro miało kolorowe balony.

Czy ja śnię? Paradowałem przez pół miasta w przepoconym stroju Batmana, zostałem poprowadzony przed gejowski klub, a potem w biały dzień napadło na mnie dwóch dresów, a to wszystko z okazji… urodzin?

– Wszystkiego najlepszego, mistrzu – powiedział Lucek. W tym momencie wszyscy zaczęli śpiewać „Sto lat”. W bramie jednej z kamienic w centrum miasta, rozumiesz?

Nie wiedziałem, czy mam w tym momencie się cieszyć i dziękować Bogu, że dresy były ustawione, czy zapaść się pod ziemię, bo zgodziłem się na coś takiego. Uznałem jednak, że będę się po prostu cieszył faktem, że tak naprawdę nikt nie zapomniał o moich urodzinach.

Po odśpiewaniu „Sto lat” (do którego to wykonania włączyli się nawet ci mili panowie, z których jeden nadal trzymał baseball), wszyscy po kolei podchodzili do mnie, całowali, przytulali, składali życzenia i w inny sposób naruszali moją przestrzeń osobistą. A ja stałem w tym stroju Batmana jak pokraka, nie mogąc się otrząsnąć z przeżyć ostatnich paru minut.

Lucek poinformował mnie, że to nie koniec niespodzianki, i że planujemy teraz iść do jednego z klubów, gdzie czeka tort i jakieś żarcie.

– A ten klub…? – zapytałem, pełen obaw.

– Nazywa się Iskra – powiedział Andrzej, na co wszyscy się roześmiali. Mina mi zrzedła jeszcze bardziej, ale tylko na moment. Zorientowałem się, że to żart.

Ta, bardzo zabawne.

***

Dwieście metrów dalej znajdował się inny klub, konkretnie klub młodzieżowy, i to taki, gdzie może wejść również młodzież heteroseksualna. Było łącznie chyba z dziesięć osób – poza Luckiem i Andrzejem jeszcze dwóch kolegów i parę koleżanek. Dwaj podstawieni dresiarze także dostali zaproszenie, ale z niego nie skorzystali.

– Co to byli w ogóle za ludzie? – zapytałem, gdy zajęliśmy miejsca na dwóch ogromnych kanapach.

– Że ten łysol i jego kumpel? Łysy ma ksywę Piter, tego drugiego nawet nie znam – powiedział Lucek.

– Ale skąd wy ich wytrzasnęliście?

– Andrzejek zadziałał – uśmiechnął się Mario.

– Piter to mój kumpel z gimnazjum. Poprosiłem go o pomoc, bo od dwóch lat wisiał mi trzy dychy i chyba nie zamierzał oddać. No i jesteśmy rozliczeni – wyjaśnił Andrzej.

Myślę, że to najwyższa pora, by powiedzieć co nieco o moich kolegach, bo zaraz się pogubisz. Lucek to jeden z moich najlepszych przyjaciół, znamy się od dziecka i wychowywaliśmy się na tym samym osiedlu. Teraz jest w równoległej klasie.

Andrzejek to prawdopodobnie najniższy człowiek, jakiego kiedykolwiek widziałem. Miły, zabawny, pocieszny, często robimy sobie z niego jaja, ale jakiś czas temu zapisał się na karate i mówi, że jak przyjdzie co do czego, to się wszyscy zesramy.

Mario tak naprawdę ma na imię Mariusz. Również jest z mojej klasy. Ma rude włosy i chyba więcej o jego charakterze mówić nie muszę, ale paradoksalnie chyba każdy go lubi.

Była tam też Marcelina. Może nie najpiękniejsza, ale z pewnością inteligentna. Czasem mi pomagała z matematyką.

To właśnie ona pojawiła się jako ostatnia, niosąc olbrzymi tort. Wszyscy obecni podnieśli się z miejsc i ponownie usłyszałem „Sto lat”. Dla mnie, jako jubilata, była to nieco niezręczna sytuacja – wiesz, co roku mam rozkminę, co robić i gdzie patrzeć, gdy ktoś mi to śpiewa. Ale, cholera, dawno nie czułem się tak dobrze. Przyjemnie było!

Potem Andrzejek zaczął kroić tort. Ktoś otworzył szampana. Takiego prawdziwego, alkoholowego.

– Ej, a prezent dostał? – spytała Ruda z drugiego końca kanapy.

– Właśnie! – Lucek klepnął się w czoło. Z kieszeni wyjął niewielkie pudełko. – Słuchaj, stary, to dla ciebie. Od nas wszystkich. Otwórz.

W środku był zegarek. Elegancki i wyglądający dosyć kosztownie. Bardzo mi się spodobał.

– Nie no, nie trzeba było… – mruknąłem, zakładając na przegub. – Dziękuję!

– No, a teraz tort i wypad na parkiet! – krzyknął Mario. Na czas „Sto lat” muzyka w klubie ucichła, ale teraz ciężko było cokolwiek zrozumieć, jeśli nie znajdowało się w odległości metra od nadawcy. Na mój gust techno było zdecydowanie zbyt głośne i na następny dzień spodziewałem się solidnego bólu głowy.

Trochę martwił mnie fakt, że wszyscy obecni chcieli iść tańczyć. Jestem w stanie zrozumieć fenomen tej czynności i zdaję sobie sprawę, że dla większości ludzi to naprawdę fajna forma rozrywki, ale ja sam serdecznie jej nienawidzę. Od zawsze byłem jednym z tych gości, którzy na szkolnych dyskotekach podpierali ściany, a na koncertach woleli siedzieć gdzieś z boku i skupić się na samej muzyce, a nie skakaniu jak małpa.

Ale cóż, chyba przyszedł moment, kiedy musiałem wziąć się w garść i pójść potańczyć. Chociaż trochę. Najpierw jednak musiałem się pozbyć stroju Batmana, bo przy każdym ruchu miałem wrażenie, że te śmieszne kalesony chcą się rozerwać, i to w kroku.

I tu pojawił się problem. W dodatku dosyć duży.

Sytuacja wyglądała tak: gdy zobaczyłem pod drzwiami kartkę z zadaniem i kostium, uznałem, że to fajna sprawa i wyszedłem z domu w zasadzie od razu po przebraniu się. Byłem pewny, że to niespodzianka urodzinowa, ale kompletnie nie spodziewałem się, że aż taka i myślałem, że szybko wrócę do domu. No i wiesz co? Zupełnie nie pomyślałem o tym, żeby wziąć coś na zmianę. Słabo, nie?

– Andrzej… – pochyliłem się w kierunku siedzącego obok kolegi. – Nie macie przypadkiem czegoś do przebrania dla mnie?

Andrzejek roześmiał się.

– Posrało cię? To twoje urodziny, raz w życiu możesz wyjąć kij od mopa z dupy.

Musiałem przyznać mu rację.

***

Wspominałem już, że nienawidzę tańczyć? Myślałem, że tego wieczoru trochę łatwiej mi to przyjdzie, ale tak jak zawsze – po dwóch minutach na parkiecie miałem ochotę stamtąd wyjść.

Jeszcze ten strój Batmana. A ja wolę Marvela przecież. Z DC trawię tylko Harley Quinn, z wiadomych, estetycznych powodów.

W pewnym momencie z głośnika popłynęła Abba. Kurwa, serio, Abba? Ale wszyscy byli zachwyceni. A ja starałem się uśmiechać i poruszać w miarę rytmicznie.

Po półgodzinie byłem kompletnie wypompowany i uznałem, że muszę iść do toalety. No i poszedłem. Nie będę opisywać czynności, które wykonałem wewnątrz. Chętnie za to opowiem, co stało się, gdy tylko wyszedłem z kibelka.

Otóż, wpadła na mnie jakaś dziewczyna. Dosłownie, wpadła, jak na tych durnych amerykańskich komediach, w którym para poznaje się właśnie przez takie zdarzenie. Prawie się przewróciłem.

– Sorki – zaśmiała się, obdarzając mnie radosnym spojrzeniem. – Żyjesz?

Miała długie, czarne włosy. Nie należała do najwyższych. Jej czarna sukienka podkreślała całkiem zgrabną figurę (szczupła, duże cycki). Słowem, fajna i w moim typie.

– Trochę się bałem, że kalesony mi się porwą, ale chyba nic się nie stało – uśmiechnąłem się, sprawdzając stan kostiumu.

– Świetny strój – pochwaliła. – Na co dzień w nim chodzisz?

Moją odpowiedź zagłuszył kolejny utwór. Tym razem znów jakieś techno. Jeden z tych kawałków, które niemiłosiernie gwałcą bębenki uszne. Podobno nawet średniowieczna inkwizycja stosowała tego typu utwory, by torturować kobiety posądzone o używanie czarnej magii.

Dziewczyna powiedziała, że ma na imię Amelia i przyszła do klubu z dwoma koleżankami, ale to straszne nudziary, więc szuka towarzystwa. Zaproponowałem jej szampana, ale powiedziała, że nie pije.

– Ale wiesz, że picie alkoholu tutaj jest zabronione? – uśmiechnęła się.

– Z tego co zauważyłem, wszyscy przymykają na to oko – wzruszyłem ramionami. – Zresztą, ja też nie piję. Odrzuca mnie to.

– Jesteś tu sam?

– Nie. Przyszliśmy całą grupą. Wszyscy tańczą.

– A ty nie? – zapytała.

– Nie, nie przepadam.

– To chodź.

– Gdzie? – zdziwiłem się, gdy nagle podniosła się z krzesła.

– Jak to gdzie? Zatańczymy. To naprawdę fajne, przekonasz się.

***

Była pierwszą osobą, z którą tyle tańczyłem. Spędziliśmy na parkiecie przeszło godzinę, ruszając się w rytm kolejnych utworów. I wiesz co? Było naprawdę fajnie. Chyba serio potrzebowałem odpowiedniej osoby. Bo Amelia niezaprzeczalnie tańczyć umiała i choć na początku trochę się wstydziłem, że nie mam takich kocich ruchów jak ona, to od drugiej czy trzeciej piosenki pozbyłem się wszelkich oporów i wywijałem jak Travolta. Znaczy, postawmy sprawę jasno: jak kulawy Travolta mający problemy z hemoroidami. Ale i tak było super!

W końcu oboje uznaliśmy, że dobrze będzie odpocząć, zwłaszcza że muzyka znacząco ucichła i już prawie nikt nie tańczył.

– Gdzie twoje koleżanki? – zapytałem.

– Nie wiem. W dupie je mam – oznajmiła, wzruszając ramionami.

– To chodź. Przedstawię cię znajomym – chwilę się wahałem, ale w końcu złapałem ją za rękę i poprowadziłem do stołu, przy którym siedzieli Lucek, Andrzejek i inni.

– Stary, to było nie–sa–mo–wi–te! – krzyknął Mario. – W życiu nie przypuszczałem, że tak tańczysz!

Wyszczerzyłem się radośnie.

– Nasz Batman przyprowadził dziewczynę – uśmiechnęła się Ruda. – Przedstawisz nam ją?

– To jest Amelia – oznajmiłem. – Amelia i ja się kochamy i niebawem weźmiemy ślub.

– Jak ty ją znalazłeś? – roześmiał się Mario.

– Sama się znalazłam. Od zawsze jarają mnie obcisłe rajstopy u facetów – powiedziała Amelia. Wszyscy obecni wybuchli śmiechem.

***

Amelia szybko wpasowała się w towarzystwo. Trochę się bałem, że nie znajdą wspólnego języka, ale w gruncie rzeczy wyszło na to, że moja nowa koleżanka przesiedziała z nami ładnych parę godzin. Z czego zresztą bardzo się cieszyłem, bo doszedłem do wniosku, że jest bardzo urocza. I całkiem inteligentna, co czasami ciężko powiedzieć o poznanych w klubie dziewczynach. Słowem – kompletnie nie przeszkadzało mi, że siedzi obok mnie. W pewnym momencie dała się nawet objąć, co w zasadzie przyszło dosyć naturalnie.

Około dwudziestej drugiej do naszego stolika podeszły dwie dziewczyny, obie na oko w moim wieku, choć mogły być nieco młodsze. Wiesz, makijaż robi swoje. A tego im nie brakowało. Wyglądały jak żywe reklamy gładzi szpachlowej.

– My się zbieramy. Jest strasznie nudno – powiedziała jedna z nich do Amelii.

– Ja zostaję – odparła. – Jak cały czas spędzacie tylko we dwie, to się nie dziwię, że wam nudno.

Dziewczyna wzruszyła ramionami i obie odeszły.

– Te laski nie potrafią kogokolwiek poznać – powiedziała tak, żebym tylko ja słyszał. – Księżniczki. Myślą, że wszystko im się należy, więc siedzą, pachną i czekają, aż zagada je jakiś gość na białym rumaku. A tu klops.

– Ty za to wolisz superbohaterów od rycerzy, co? – uśmiechnąłem się.

– No pewnie – cmoknęła mnie w policzek.

Jakąś godzinę wcześniej ktoś wytrzasnął skądś parę zgrzewek piwa i kolejnego szampana. Możesz więc wywnioskować, że towarzystwo było już mocno podchmielone. To było widać. I słychać. Najwięcej wypił chyba Andrzejek, który poprosił jedną z pracownic klubu o puszczenie „Bogurodzicy”. Najwidoczniej miała poczucie humoru, bo zaraz rozległy się pierwsze takty pieśni, a sam Andrzej stanął na stole, z dumą położył rękę na sercu i, nieco się gibając, śpiewał.

Marcelina poznała jakiegoś długowłosego typa i od pewnego czasu się obściskiwali gdzieś w kącie. Zerknąłem na nich ze trzy razy i miałem wrażenie, że podłoga obok nich musi być mokra od śliny, a być może także od innych płynów ustrojowych.

Wypiłem jedno piwo. Amelia podobnie, ale nawet nie całe. Ale reszta towarzystwa? Koło dwudziestej trzeciej w większości byli nawaleni jak stado dzikich świń. Grupa szesnasto– i siedemnastolatków. W moje urodziny. Trochę mnie cała sytuacja niepokoiła.

W końcu uznałem, że powinienem się zbierać. Wyszedłem z domu jakoś po szesnastej. A teraz było już po dwudziestej trzeciej. Młodzieńcza odpowiedzialność!

Przypomniałem sobie również, że nie wziąłem telefonu. Kurwa. Jak ich znam, rodzice musieli wychodzić z siebie. Trzeba było szybko wracać do domu.

– Słuchajcie, dzięki wielkie za… – zacząłem, ale przerwał mi donośny rechot Lucka. Najwidoczniej Mario opowiedział mu jakiś wybitnie śmieszny dowcip.

Westchnąłem.

– Dobra, ludzie. Ja się zbieram! – oznajmiłem, starając się, by wszyscy usłyszeli.

– Czeej, Tomek, zabierzemy się z tobą… – powiedział Andrzej, nieco bełkocząc.

I w ten sposób wpakowałem się w jeszcze większe gówno.

***

Sytuacja ponownie była absurdalna do granic możliwości. A mi nie było ani trochę do śmiechu. Razem z Marceliną, Julią i w miarę trzeźwym Mario postanowiliśmy, że musimy dostarczyć tych najbardziej nachlanych prosto do domów, bo nie trafią i zamarzną. Przypominam, że to początek kwietnia, i mimo tego, że za dnia był zaskakujący upał, to teraz temperatura oscylowała w okolicach pięciu stopniu. Nawet nie wiesz, jak bardzo to jest odczuwalne w stroju Batmana.

Wpakowaliśmy się do autobusu. Ja z Mario wzięliśmy pod opiekę Lucka i Andrzejka, którzy mieszkali na jednym osiedlu, akurat po drodze. Marcelina i Julia zaopiekowały się Rudą. Reszta była we w miarę stabilnym stanie.

Zajęliśmy miejsca w ostatnim rzędzie – wiesz, tam, gdzie jest pięć siedzeń obok siebie. Na skrajach usiedliśmy ja i Mario, między sobą mieliśmy dwóch nawalonych kolegów. Miałem wrażenie, że obaj zaraz spadną z miejsc. Na szczęście mieliśmy do przejechania tylko kawałek.

– Obudź się – szturchnąłem Andrzeja, który wyglądał, jakby spał. – Zaraz dojeżdżamy.

– Czy to już Ukraina…? – wybełkotał, nie otwierając oczu.

Podczas wysiadania mieliśmy jeszcze większe problemy. Obaj za nic nie dali się podnieść z siedzeń, a gdy już jakimś cudem tak się stało, ledwo trzymali pozycję pionową. Ja przytrzymywałem Andrzeja, Mario Lucka. Sam Mario też był trochę podpity, ale trzeba było mu przyznać, że orientował się w całej sytuacji i miał dobre chęci, by mi pomóc. A że się lekko chwiał, no cóż…

***

Andrzejek mieszkał w dużym domu z ogrodem. Jego starzy byli bogaci – ojciec biznesmen, mama chirurg. Typowo. Zawsze lubiłem do niego przychodzić, bo miał najnowsze konsole, najnowsze gry, najnowsze płyty i najnowsze wszystko inne.

Dobrze znałem zarówno jego dom, jak i ogród, ale kompletnie nie miałem pomysłu, jak mogliśmy niepostrzeżenie dostarczyć Andrzeja do środka i położyć go w łóżku w taki sposób, żeby jego rodzice się nie skapnęli.

– To jak teraz? – spytał Mario, usiłując utrzymać Lucka. Zbliżaliśmy się do posiadłości.

– Masz jakiś pomysł? – odpowiedziałem, nieco już zasapany z wysiłku.

– Płot – powiedział kolega. – Przerzuć go przez płot.

– Co…?

– No po prostu.

Rozejrzałem się.

Faktycznie, nie było innej możliwości.

Tej nocy Andrzejek stał się pierwszą w moim życiu osobą, którą zdołałem przerzucić przez płot. Oczywiście nie dałem rady samemu. Zostawiliśmy Lucka pod pobliskim drzewem, Mario złapał Andrzejka za nogi, a ja za ramiona… i dalej poszło tak, jak możesz się domyślać. Nie udałoby się to, gdyby nie był taki lekki. No i dobrze, że w ostatniej chwili zdecydowaliśmy, by przenieść się dwadzieścia metrów dalej, by wylądował w piaskownicy, gdzie była mniejsza szansa, że cokolwiek mu się stanie. Poza tym, płot był bardzo niski – sięgał mi mniej więcej do klatki piersiowej, a nie jestem przecież żyrafą. Wszystkie te czynniki zadecydowały o tym, że Andrzej bez większych problemów znalazł się w piachu po drugiej stronie ogrodzenia. Pierwszy sukces za nami.

– Dobra, pilnuj Lucka – poleciłem, a ja sam… cóż. Kostium zobowiązuje.

Przeskoczyłem przez płot i wylądowałem obok Andrzejka. Coś seplenił, więc musiałem go uciszyć.

Szepnąłem, żeby się zamknął i dla pewności przytkałem mu dłoń do ust. Ale co dalej?

– Nic ci się nie stało? – spytałem cicho. W tym momencie Andrzej obrzygał piaskownicę. No i moją rękę, której nie zdążyłem całkowicie odsunąć. Jezuuu.

Usiłowałem go podnieść, co, mimo jego wątłej postury, nie przyszło mi łatwo. W końcu stanął na (w miarę) równe nogi i oparł się na mnie całym ciężarem. Ta, jeszcze czego. Wydawał z siebie jakieś dziwne odgłosy, ale na szczęście nie były zbyt głośne.

– Masz przy sobie klucz do domu? – w zasadzie nie oczekiwałem odpowiedzi. Po przejściu w miarę blisko drzwi posadziłem go na ziemi i zacząłem przeszukiwać jego kieszenie. Wyzwał mnie od zboczeńców, więc powiedziałem, że ma zamknąć ryj, bo jak jego starzy go zobaczą, to zejdą na zawał. Ku mojemu zdumieniu, posłuchał i był cicho.

Klucz znalazłem w tylnej kieszeni dżinsów. Podszedłem do drzwi i je otworzyłem tak cicho, jak tylko mogłem. Chłopak mieszkał w piwnicy urządzonej na swoją modłę. Zawsze mu tego zazdrościłem, bo mógł robić wszystko co chciał i nikt nigdy tam nie schodził. Nawet puszczona głośno muzyka nie była słyszalna w reszcie domu. No a sam pokój był ogromny. Marzenie każdego dzieciaka.

Andrzejek wylądował w swoim łóżku jakieś dziesięć minut później. Wiele wysiłku kosztowało mnie sprowadzenie go po schodach, robiąc przy tym możliwie najmniej hałasu. Stawialiśmy krok po kroku, parę razy obaj prawie spadliśmy. W końcu się udało.

– Trzymaj się, Andrzejku – powiedziałem, przykrywając go kołdrą. Co prawda nadal był w ubraniach, które miał na sobie na imprezie, w dodatku obrzyganych, ale cóż, to jego problem. Nie zamierzałem sterczeć tam ani chwili dłużej.

Wróciłem tą samą ścieżką. Mario z Luckiem przysypiali pod drzewem, dopóki nie zacząłem ich szturchać podeszwą.

– Mamo, jeszcze chwilę… – wydobył z siebie Mario.

***

Lucka byliśmy zmuszeni zostawić pod drzwiami jego mieszkania. Nie było innego wyjścia – nie mieliśmy fizycznej możliwości, by przeprowadzić taką akcję jak z Andrzejkiem, tym bardziej, że Lucek mieszkał na piątym piętrze. Winda oczywiście nie działała. Możesz sobie wyobrazić, jak wyglądało wciąganie go po schodach. Na szczęście trochę już zdążył wytrzeźwieć, więc ciut bardziej współpracował.

Zastanawialiśmy się, czy zadzwonić do mieszkania, bo na klatce mógłby solidnie zmarznąć, ale w tym momencie otworzyły się drzwi, co poniekąd rozwiało nasz dylemat.

Naszym oczom objawiła się mama Lucka. Mieliśmy uciekać czy coś w tym rodzaju, ale…

– Znowu? – zapytała znudzonym tonem. – Dzięki, chłopaki. Wy też już wracajcie, rodzice się pewnie niepokoją.

Wzięła syna pod pachę i zamknęła drzwi. Staliśmy z rozdziawionymi gębami przez dobre dwie minuty, ale w końcu doszliśmy do wniosku, że trzeba jak najszybciej wracać do naszych domów. Mario był we w miarę dobrej sytuacji, bo jego rodzice wiedzieli, że wychodzi na długo, ale ja? Wyszedłem bez jakiejkolwiek informacji i teraz starzy pewnie umierali z niepokoju. A co, jeśli wezwali policję? Jeszcze ten kostium…

***

– Synu… – zaczęła mama, gdy wpadłem do domu, zdyszany po piętnastominutowym sprincie. Mam kondycję narkomana na głodzie.

– Przepraszam! – jęknąłem. Rodzice stali w przedpokoju. Padłem przed nimi na kolana. – Przepraszam, naprawdę!

– Tomek…

– Przepraszam! Znajomi zorganizowali mi imprezę–niespodziankę. Nie wiedziałem, że tyle potrwa, do cholery jasnej! Nie wziąłem telefonu… Przepraszam!

– Tomek, uspokój się – powiedziała mama z lekkim uśmiechem, bez najmniejszego cienia złości. – Fajnie było?

Spojrzałem na rodziców, jakby byli co najmniej kosmitami. Nadal klęczałem.

– Tak – powiedziałem niepewnie. – Bardzo w porządku…

– Wszystkiego najlepszego! – powiedział tata, wyciągając w moim kierunku rękę z niedużą torebką z napisem „17 lat”.

Doznałem szoku.

– Ale… jak to? Nie jesteście źli?

Rodzice spojrzeli po sobie i wybuchli śmiechem.

– Nie, o wszystkim wiedzieliśmy. Wyluzuj. Rozpakuj prezent i idź spać. I podnieś się, bo szkoda kolan.

Przez ostatnie dwie godziny byłem śmiertelnie przerażony, że jak wrócę do domu, to zastanę w nim policjantów. Albo karetkę przed blokiem, bo któremuś z rodziców zachciało się dostać zawału. A oni o wszystkim wiedzieli!

Boże, moi rodzice bywają naprawdę w porządku.

***

Jak się okazało, w paczuszce, którą dostałem od rodziców, znajdował się zegarek. Bardzo gustowny, prosty, biała tarcza, czarny skórzany pasek. Założyłem go na rękę zaraz po obudzeniu, po czym zorientowałem się, że to już drugi zegarek, który dostałem. Wzruszyłem ramionami i zapiąłem oba na jednej ręce. Czułem się jak członek rosyjskiej mafii.

Trochę bolała mnie głowa i miałem obtarcia w kilku miejscach. Mimo to pierwszy raz od jakiegoś czasu czułem się zwyczajnie szczęśliwy. Towarzyszyła mi przy tym także ogromna ulga związana z rodzicami. Nie sądziłem, że są aż takimi luzakami.

Przez dobre pół godziny leżałem w łóżku, po czym uznałem, że nie mogę wytrzymać woni własnego oddechu i poszedłem do łazienki. Zorientowałem się, że zasnąłem w ubraniu.

Stanąłem przed lustrem.

Mam już siedemnaście lat. Jestem na najniższym szczeblu drabiny ewolucyjnej, a więc w pierwszej klasie liceum. Moją twarz znaczy kilka pryszczy i niezbyt bujny zarost, wyglądam jak gówno i nie sądzę, aby w najbliższym czasie się to zmieniło.

Ale za to spędziłem wczoraj jeden z najlepszych dni w swoim życiu, utwierdziłem się w przekonaniu, że mam najcudowniejszych znajomych (i rodziców) po tej stronie galaktyki, poza tym poznałem naprawdę zajebistą dziewczynę. I ze świadomością, że życie potrafi być kolorowe, zjadłem śniadanie, zamieniłem parę słów z rodzicami i poszedłem do swojego pokoju. Wtedy całe genialne samopoczucie szlag jasny trafił.

Zorientowałem się, że… zapomniałem wziąć od Amelii jakichkolwiek danych kontaktowych. Głupiego numeru telefonu. Nie mogę jej nawet wyszukać na fejsie, bo nie wiem, jak się nazywa.

Ale ze mnie debil.

Table of Contents

ROZDZIAŁ 1

BATMAN

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 13.5

ROZDZIAŁ 14