Greta Gulsen

Jak Feniks z popiołów

Wydawnictwo Waspos, 2018

Projekt okładki
Wydawnictwo WasPos

Skład i łamanie
Wydawnictwo WasPos

Wydanie II, Pierwsze elektroniczne, 2018

ISBN 978-83-950389-5-2

Wydawnictwo WasPos
ul. Rembielińska 8a/120, 03-343 Warszawa
tel. 514-979-839, kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Przeszłość – Rok 2000

Laura czekała na tę chwilę siedem długich lat, każdego dnia wyobrażając sobie z niemal namacalną dokładnością, jak to będzie, kiedy pojawi się pierwszego dnia na oddziale. Była młoda i – w przeciwieństwie do wielu swoich kolegów z roku – doskonale wiedziała, jak niewiele wie i jak wiele musi się jeszcze nauczyć. Zawsze chciała być lekarzem, marzyła o tym od dziecka i choć otoczenie sceptycznie odnosiło się do jej śmiałych planów, uważając ją po prostu za głupiutką blondyneczkę, ona, nic sobie z tego nie robiąc, uparcie szła ku przeznaczeniu. Szła po swoje i nie rezygnowała. Zawsze była uparta, zawsze wiedziała, czego chce, zawsze starała się dążyć do wyznaczonego celu.

Jak na razie wszystko szło idealnie, spełniły się jej marzenia – była lekarzem i całkiem niedawno dostała pierwszą w życiu pracę w małym szpitalu w Sopocie. Nie był to oczywiście szczyt jej marzeń, tym bardziej że na staż dostała się, jak sądziła, przez czystego gatunku nepotyzm. Wstydziła się tego, było jej to bardzo nie w smak, ale nie narzekała, bo wiedziała, że studia to nie wszystko. Doskonale zdawała sobie sprawę z faktu, że mnóstwo osób nie ma pracy. Uznała więc, że trzeba schować dumę do kieszeni i pogodzić się z tym, że przyjaciółka jej opiekunki z domu dziecka Joanna Długosz zostanie jej szefem.

Jak na początek jest całkiem nieźle – stwierdziła w duchu, dodając sobie otuchy.

Mierzyła wysoko, ale nie dlatego, że była zarozumiała czy coś w ten deseń, po prostu mimo młodego wieku, smarkatych dwudziestu sześciu lat, wiele w życiu przeszła i w dużej mierze właśnie to nauczyło ją jednej prostej zasady: umiesz liczyć, licz na siebie. Z autopsji doskonale wiedziała, że ludzie z reguły to istoty szalenie zawodne, że nie warto na nich polegać, w związku z czym nie miała innego wyjścia, jak po prostu polegać tylko na sobie. A uważała za rzecz raczej wątpliwą, by mogła zawieść samą siebie.

Bała się. Zawsze bała się tak samo, gdy zaczynała staż w nowym miejscu, na nowym oddziale. Bała się na chirurgii, na internie, na ginekologii, bała się za każdym razem, choć tak na dobrą sprawę nie wiedziała, co te lęki wywołuje. Wszyscy byli dla niej mili, pomagali, gdy czegoś nie wiedziała, bardzo często służyli jej radą czy ciepłym słowem. Najwyraźniej paraliżował ją strach przed nieznanym, ot co.

Weszła do szpitala i od razu skierowała się w stronę wind. Miała niebywałe szczęście – jechała sama, a jej umysł w tym czasie szalał z radości, że nikt nie musi oglądać dziecinnych reakcji jej organizmu na ogarniający ją stres. Zaczęła się zastanawiać, jakim sposobem przywita się teraz z ludźmi, skoro jej dłonie są całe mokre od potu. Westchnęła cicho, zła na samą siebie, po czym nerwowo wytarła niesforne kończyny o dżinsy. Następnie, usłyszawszy dźwięk otwierającej się windy, z konsternacją wyszła i niepewnie udała się na OIOM.

Na miejscu czekała już na nią elegancka szatynka w okularach, ubrana w idealnie dopasowany do jej równie idealnej figury szpitalny uniform.

– Zuzanna Graboś – przedstawiła się. – Pani…?

– Laura Chojnicka. – Przyszła jej z pomocą stażystka, dziwiąc się w duchu, że rozmówczyni jej nie zna.

– No cóż, w takim razie witamy na pokładzie. – Lekarka uśmiechnęła się.

Zwięźle zaznajomiła Laurę z pracą na oddziale i wytłumaczyła, co też konkretnie będzie należało do jej obowiązków. Nie było ich wiele, ale tego akurat Laura, jako młoda stażystka, spodziewała się. Starsi koledzy byli na tyle mili, że zdradzili jej wcześniej kilka smacznych sekretów dotyczących pracy na poszczególnych oddziałach. Zaliczał się do nich fakt, że na anestezjologii jest bardzo mało do roboty dla kogoś, kto się na tym średnio zna. W związku z tym Laura postanowiła po prostu zaliczyć ten staż i mieć go z głowy, tym bardziej że nieszczególnie marzyła jej się anestezjologia, czyli praca związana z przebywaniem na sali operacyjnej. Bardzo dobrze znała siebie, a co się z tym wiązało – swoje ograniczenia. Lekarz nie może być zagrożeniem dla pacjenta, a ona byłaby z pewnością. Sala operacyjna to nie miejsce dla niej, nie czuła się tam najlepiej. Nawet zapewnienia samego ordynatora interny, profesora Wolińskiego o jej rzekomym „wielkim talencie chirurgicznym” i o tym, że po wyjeździe niejakiej Mariki Adamczyk-Walickiej i Nikodema, jego brata, przydałaby mu się jakaś równie utalentowana osóbka, nie zmieniły tego w żaden sposób. Oczywiście schlebiało jej bardzo, że sam profesor Eryk Woliński, największa szycha wśród kardiochirurgów, raczył zwrócić na nią uwagę i uwzględniał ją w swoim zespole, ale to w najmniejszym nawet stopniu nie zmieniało jej życiowych decyzji. Nastawiła się więc na to, że na oddziale anestezjologii i intensywnej terapii nie czeka ją nic ekscytującego, i w myślach opracowywała plan przetrwania.

Z natury lubiła zamieszanie, emocje, kiedy wokół niej działo się coś porywającego, a tutaj już czuła, że na nic takiego się nie zanosi, i przez kolejne dni wynudzi się jak mops. Postanowiła przez ten czas poszukać jakiegoś lokum, gdyż mieszkanie w hotelach średnio ją już satysfakcjonowało, a poza tym wymagało sporych nakładów finansowych, których ona, jako początkujący lekarz, zwyczajnie nie miała.

– No i to byłoby na tyle – podsumowała doktor Zuzanna. – Ja niestety muszę zmykać na zabieg, ale jeśli miałabyś jakieś pytania… – Ucięła z powodu pojawienia się osoby trzeciej. – O! Kostek, jak dobrze, że już jesteś, zaopiekujesz się naszą nową koleżanką. Kochani, wybaczcie, ale ja muszę lecieć. – Lekarka uśmiechnęła się do obojga przepraszająco i zniknęła, pozostawiając swoją nową podopieczną w towarzystwie obcego mężczyzny.

Laura z zakłopotaniem zajęła się oglądaniem swoich stóp, przestępując z nogi na nogę. Od zawsze, odkąd tylko była w stanie sobie przypomnieć, niemożliwie wręcz krępowało ją towarzystwo obcych ludzi, a ten tutaj osobnik, jak prędko oceniła, był na dokładkę przystojny, i to nawet bardzo, co tylko pogarszało sytuację.

– Laura… Dobrze zapamiętałem?

– Tak. – Kiwnęła głową.

– Konstanty Marczewski. – Uśmiechnął się, widząc jej niepewną minę. – Zdenerwowana?

– Nawet bardzo – przyznała Laura. – Wie pan, ja tak zawsze mam, gdy zaczynam staż na nowym oddziale. – Ukryła twarz w dłoniach. – Dostaję głupawki – wyjaśniła, chichocząc nerwowo.

– Rozumiem, ale naprawdę nie masz powodów do niepokoju. – Kostek mrugnął krzepiąco. – Tutaj dla stażystów jest niewiele do roboty, a poza tym powiem ci dla poprawy humoru, że ja też się dopiero uczę.

– Tak? – Dziewczyna spojrzała na rozmówcę pytająco.

– Hm, w dodatku to także jest mój pierwszy dzień.

– A wyglądało, jakbyście się dobrze znali z ordynator?

– Bo znamy się, poznaliśmy się wcześniej. Dzisiaj po prostu zacząłem drugą specjalizację.

– Ambitnie. A co pan…?

– Kostek – przerwał jej. – Zdaje się, że będziemy razem pracować, poza tym jesteś chyba niewiele młodsza ode mnie. Prawda?

– Hm, co jeszcze studiowałeś?

– Transfuzjologię. Na anestezjologii jestem tylko rezydentem.

– Podziwiam, naprawdę. – Chojnicka po raz pierwszy roześmiała się w towarzystwie nowego kolegi, a to oznaczało, że pierwsze lody już przełamali.

– A co w tym takiego niezwykłego?

– No wiesz, rzadko komu chce się spędzić jedenaście lat na robieniu specjalizacji.

– Ja zamierzam zrobić wyjątek i uwinąć się z tym nieco szybciej, niż przewiduje standard.

– Czyli?

– A taki mam szczwany plan, żeby zrobić anestezjologię w cztery lata – stwierdził z zadowoleniem Kostek.

– Ale jak? – Laura skupiła na nim szare tęczówki.

– Z Bożą pomocą – odpowiedział tajemniczo. – A tak poważnie, to po prostu obliczyłem sobie, że dużo kursów specjalizacyjnych mi odpada, bo zaliczyłem je już wcześniej, więc jeśli się zepnę, to powinienem dać radę ze wszystkim, tak jak sobie zaplanowałem

– Ho, ho. – Dziewczyna pokiwała głową, zauroczona znajomym.

– A ty już myślałaś o specjalizacji?

– W moim przypadku wybór jest dosyć ograniczony – odpowiedziała po chwili ciszy. – Oczekuję na przeszczep serca. Sam rozumiesz, operowanie w tej sytuacji raczej nie wchodzi w grę…

– Fakt, to trochę komplikuje sprawę. – Kostek zamyślił się. – Ale też wcale cię to nie dyskwalifikuje. Osobiście znam paru świetnych lekarzy, którzy mają kłopoty zdrowotne, a mimo to pracują. Biorą leki i jest okay…

– Może i tak, ale powiem ci, że kiedy dowiedziałam się o chorobie, miałam ochotę porzucić medycynę – Westchnęła. – Żyję jednak z nadzieją, że skoro medycyna z każdym kolejnym rokiem idzie naprzód, to i dla mnie znajdzie się jakaś specjalizacja. Najpierw chciałam być kardiochirurgiem, ale teraz wiem, że wada na stałe mnie dyskwalifikuje z jakiejkolwiek dziedziny chirurgii… – Uśmiechała się smutno. – Zresztą chirurgia to nie jest specjalizacja dla kobiet, tam trzeba ciąć, wiercić, kroić, nastawiać połamane kości… – Skrzywiła się boleśnie. – To nie dla mnie.

– Coś w tym jest – przytaknął Kostek. – Rozumiem, że interesują cię… hm… bardziej kobiece specjalności?

– Kobiece specjalności? A czy w ogóle istnieje coś takiego?

– No, nie wiem: ginekologia, interna, zresztą sama przed momentem powiedziałaś…

– O nie, nie, mój drogi! Ginekologia też nie jest dla kobiet. – Przerwała mu.

– Co?!

– Kostek, przecież nie od dziś wiadomo, że najlepszymi ginekologami są mężczyźni – powiedziała, jakby wygłaszała jasną oczywistość. – Takim ginekolożkom to się wydaje, że skoro mają wspólną ze swoimi pacjentkami budowę anatomiczną, to zostały stworzone do tego zawodu, a to nieprawda.

– W jakim sensie? – zapytał zaintrygowany lekarz.

– A w takim, że oprócz talentu do ginekologii potrzeba też ogromnej wrażliwości, której wielu lekarkom brakuje, mimo że są kobietami. Jeśli nie jest się wrażliwym i empatycznym, to najlepiej nie wybierać tej specjalizacji i już…

– Wiesz, że wielu kobietom zdecydowanie nie spodobałyby się twoje słowa? – stwierdził zaszokowany Kostek. Kobieta, która otwarcie krytykuje swoją płeć, to dopiero nowość.

– Nie obchodzi mnie to, nie lubię kobiet – odparła beznamiętnie stażystka. – Są strasznie naiwne. A w głowie mają tylko trzy rzeczy.

– Jakie?

– Zakupy, facetów i seks – odparła, a jej kolega się roześmiał. – Powiedziałam coś śmiesznego?

– Nie, skądże znowu – zanegował młody lekarz. – Wiesz, jesteś szalenie intrygująca.

– Chłopie, nie rozpędzaj się tak, bo za chwilę dodasz: „i jedyna w swoim rodzaju”.

– Nie wiem, czy jedyna w ogóle, ale z całą pewnością jedyna, którą ja spotkałem.

Pierwszy dzień stażu na anestezjologii mijał Laurze nad wyraz owocnie i z całą pewnością nie tak, jak dziewczyna spodziewała się rano. Spory wkład w taki właśnie obrót sprawy miał Kostek. Nieustępliwie i nieustannie dotrzymywał towarzystwa nowej znajomej, tym bardziej że jako lekarz w czasie nowej specjalizacji, podobnie jak Laura, nie miał przydzielonych wielu zadań, więc trochę się nudził. A raczej nudziłby się, gdyby nie obecność nowej koleżanki, którą z każdą chwilą lubił coraz bardziej.

W pewien wtorkowy dzień, w porze obiadu, mieli razem udać się do bufetu, jednak plany pokrzyżowało im pojawienie się na oddziale samego profesora Wolińskiego, który niezwłocznie chciał o czymś z Laurą porozmawiać. Dziewczyna zgodziła się, ale tylko z grzeczności, podświadomie czując, że nieugięty profesor znowu zechce ją namawiać na rezydenturę na swoim oddziale. Tym razem jednak pomyliła się. Ordynator interny zaprowadził ją najpierw do swojego gabinetu, potem podał lampkę wina, po czym sam też nalał sobie „odrobinkę”.

– Profesorze… my jesteśmy w pracy… – przypomniała mu mocno przerażona stażystka. – Pomijając już nawet fakt, że jesteśmy w pracy… ja nie powinnam pić! – powiedziała wzburzona.

– Lauro, to tylko symboliczny kieliszek w ramach rozluźnienia – uspokoił ją Woliński. – Poza tym dzisiaj już nie operuję.

– Ale ja mam…

– Ty teraz odbywasz staż na anestezjologii, a tam nie ma zbyt wiele roboty dla młodych lekarzy przed LEP-em[1].

– No tak, ale mimo wszystko…

– Po prostu chciałem spędzić z tobą trochę czasu. Czy to grzech podziwiać piękne widoki?

– Nie, skądże. Nie wiem tylko, czemu zawdzięczam pańskie zainteresowanie moją osobą?

Profesor zamilkł. Pierwszy raz nie wiedział, co powiedzieć. Zawsze biegły w rozmowie z gotową sentencją czy ciętą ripostą, raptem zamilkł, oniemiały pytaniem swojej rozmówczyni. Nie chciał mówić jej prawdy, zbyt wiele by stracił, musiał grać w tę swoją nonszalancję, nieugięcie trzymać fason… A prawda, no cóż, prawda była zbyt banalna jak na profesora Wolińskiego, więc nie warto było się z nią ujawniać całemu światu. Bezsprzecznym faktem pozostawało natomiast, że profesor Eryk Woliński naprawdę świetnie bawił się w towarzystwie młodej pani doktor. Jego nowa znajoma tak bardzo przypadła mu do gustu, że pewnego dnia uznał nawet w duchu, że mógłby spędzać z nią znacznie więcej czasu, aniżeli wymagała tego praca. Oczywiście, kiedy tylko zdał sobie z tego sprawę, zaraz zaczął też grać swój dawny spektakl, jednak przed spostrzegawczą i nad wyraz wnikliwą Laurą Chojnicką nic się nie ukryło. Był to dla niego jeszcze jeden dowód na to, że więcej ich ze sobą łączy, niż dzieli. Kolejna z wielu pięknych kobiet w jego życiu, aczkolwiek jedna z niewielu, która tak skutecznie zaprzątała jego myśli.

Siedział przy swoim biurku, wpatrując się w nią ukradkiem i wolno popijając lampkę białego wina. W jego oczach wyglądała wprost olśniewająco i uwodzicielsko, gdy tak delikatnie poprawiała niesforny kosmyk włosów.

– Jest pan dzisiaj jakiś nieswój, profesorze. Co się dzieje? – zmartwiła się dziewczyna.

– Moja droga, teraz widzę, że mamy ze sobą o wiele więcej wspólnego, niż mi się wcześniej wydawało – odezwał się, uparcie się w nią wpatrując.

– Ach, to z pewnością, panie profesorze. Ciekawy napis. – Chojnicka upiła mały łyk napoju i uśmiechnęła się, spostrzegając zdanie na profesorskim T-shircie, które brzmiało: „Bycie bogiem mym nałogiem”.

– Dziękuję. – Odwzajemnił uśmiech. – To moja ulubiona.

– Nie wątpię.

– Robi furorę w DSK[2].

Oboje się roześmiali.

– Bardzo pana lubię, jest pan taki… inny.

– To komplement?

– Nie inaczej.

– Och! Usłyszeć coś podobnego z ust takiej kobiety jak ty… to największy zaszczyt dla mężczyzny.

Profesor usiadł obok niej na kanapie i ucałował jej rękę.

– Jakiej kobiety? – zapytała blondynka, delikatnie pąsowiejąc.

– Lauro, czy mówił ci już ktoś, że jesteś wprost zjawiskowa? Och! Gdybym był młodszy… – Chirurg westchnął.

– Profesorze, uważam, że mimo upływu lat wciąż jest pan bardzo atrakcyjnym mężczyzną.

Na te słowa Woliński wyraźnie spoważniał, jakby przygotowywał się na coś wstrząsającego.

– Przystojny, piekielnie inteligentny, o nietuzinkowej osobowości. Przy panu kobieta może naprawdę czuć się bezpieczna… Czego chcieć więcej?

– Lauro… – zaczął, ale ta, zdając już sobie sprawę z gafy, jaką przed momentem popełniła, zdenerwowała się i natychmiast weszła mu w słowo.

– Proszę pozwolić mi skończyć – wyszeptała. – Weźmy na przykład takiego Nikodema… Nie przeczę, Bóg urody mu nie skąpił. Ale cóż z tego, skoro zachowuje się jak dziecko? Kobieta powinna czuć, że mężczyzna jest jak skała, powinna wiedzieć, że zawsze może na nim polegać bez względu na wszystko. I to właśnie pan jest taką skałą, opoką. – Czuła, że tym idiotycznym wyznaniem pogrążyła się jeszcze bardziej.

Kostek! Do licha, chcę do Kostka! – myślała w panice, chcąc się stamtąd wydostać jak najszybciej. Biedaczka nawet nie przypuszczała, jak wielkie znaczenie mają dla chirurga jej słowa.

Tak szczere i spontaniczne wyznanie Laury zrobiło bowiem na Wolińskim ogromne wrażenie. Owszem, zdawał sobie doskonale sprawę z tego, jak bardzo działa na kobiety, ale nigdy nie przeszłoby mu przez myśl, że może podobać się komuś takiemu jak Laura, która była swoistą kwintesencją kobiecości. Schlebiało mu bardzo zainteresowanie tak młodej kobiety, pierwszy raz to on był zdobywany. Patrzył teraz z uwagą na zawstydzoną twarz dziewczyny, z przemożną chęcią złożenia na jej słodkich ustach namiętnego pocałunku i z równie nieodpartym wrażeniem, że ten rumieniec, który tak subtelnie pokrywał jej twarz, niewątpliwie dodaje jej uroku. Stała się dla niego jeszcze bardziej pociągająca.

Jednak amory amorami, ale ostatecznie profesor Woliński jak nikt inny potrafił kryć się ze swoimi uczuciami, gdyż – wbrew wszelkim opiniom – takowe posiadał. Ostatecznie więc udał, że zupełnie nie przejął się jej słowami i znów przyjął nonszalancką pozę.

– Profesorze… Przepraszam, bez sensu z tym wyskoczyłam. Zupełnie nie wiem, co mnie opętało, myślałam, że będzie mnie pan namawiał na specjalizację z kardiochirurgii.

– Moja droga, cieszę się, że o tym myślisz, gdyż uważam, że byłabyś świetną naprawiaczką serc – szepnął, mimowolnie gładząc jej policzek.

– Nawet z osłabioną odpornością wskutek przyjmowania leków? – Młoda lekarka patrzyła na Wolińskiego, jakby był niespełna rozumu. – Pan raczy żartować?

– Lauro, zdaje mi się, że znacznie wyolbrzymiasz swoją sytuację – odrzekł. – Jeśli chcesz, mogę ci nawet przysiąc… Znam kilku świetnych lekarzy, gwoli ścisłości sercowców, a co więcej chirurgów – podkreślił dobitnie.

– Przed przeszczepem też?

– To już rzadziej.

– A widzi pan! – Laura postawiła na swoim. – Czeka mnie przeszczep. Już dawno temu powinnam była przerwać medycynę…

– Ani mi się waż! – warknął nagle.

– Słucham? – Chojnicka osłupiała.

– Rozumiem. Ja wszystko rozumiem, Lauro – zapewnił Woliński. – Jednakże nie przyjmuję do wiadomości. Musi istnieć jakiś sposób…

– Sposób na co?

– Abyś została chirurgiem – objaśnił. – Taki talent nie może się zmarnować.

– Profesorze, to beznadziejna sytuacja!

– Moja droga, pozwól, że będę miał na ten temat nieco inne zdanie, dobrze? – rzekł protekcjonalnie.

Laura postanowiła odpuścić i pozostawić mężczyznę w jego ułudzie. Chcąc jak najszybciej zmienić tor rozmowy, skonsternowana wznowiła niedokończone przeprosiny za swoje infantylne wyznania miłosne.

– Ach! Uznajmy to po prostu za chwilową niepoczytalność będącą efektem wypitego trunku.

– Nie gniewa się pan na mnie? – zapytała niepewnie.

– Lauro, schlebiasz mi – mruknął uwodzicielsko profesor, nieświadomie nachylając się w stronę rozmówczyni. – Jednak wydaje mi się, że alkohol namieszał ci w głowie. Oboje dobrze wiemy, że nic takiego jak miłość nie istnieje. Motyle w brzuchu i te wszystkie inne bzdury to jedynie skutek podwyższonego poziomu endorfin w organizmie.

– Pozwoli pan, że będę miała na ten temat nieco inne zdanie, profesorze.

– Masz takie prawo, ale z czasem zrozumiesz, że miałem rację. Jesteś jeszcze bardzo młoda, niedoświadczona i niewiele wiesz o życiu…

– Być może… – Zamyśliła się. – Pan jest bardzo nieszczęśliwy.

– Może bez takich banałów? – rzucił Woliński, kompletnie nie wiedząc, jak ma się zachować. Właśnie dotarło do niego, że piękna lekarka przejrzała na wylot jego psychikę. – Myślę, że lepiej będzie, jeśli już sobie pójdziesz – dodał oszołomiony swoim odkryciem.

– Racja… – wybąkała Laura, wstając z miejsca. – Pójdę już.

Mimowolnie podniosła wzrok i napotkała uważne spojrzenie mężczyzny. Spojrzenie, które jeśliby nawet chciała, nie pozwalało jej się ruszyć z miejsca. Było bowiem tak piorunująco uwodzicielskie i przepełnione dzikim pożądaniem, że biedaczce zaschło w gardle, a głos zamarł gdzieś stłamszony przez dziwnie magiczne uczucie przepełniające ją całą od środka. Cóż mogła zrobić? Pozostawało jej tylko czekać na to, co się wydarzy.

Oczy profesora nadal uparcie się w nią wpatrywały, wywołując u dziewczyny palpitację serca, a gdy w końcu chciała wybiec z gabinetu, złapał stanowczo jej dłoń, po czym przyciągnął Laurę do siebie. Stała więc, niczym biedna ofiara dzikiego drapieżcy, zastanawiając się, czy człowiek, w którego klatkę piersiową musi się teraz wtulać, chce ją przyprawić o zawał serca. Miała go prosić, żeby ją puścił jednak nim zdołała wydobyć z siebie jakikolwiek dźwięk, ich usta złączyły się w jedność.

Była zaskoczona, ale i podekscytowana. Nie miała nawet czasu, by się temu przeciwstawić. Zresztą, czy tak naprawdę chciała to przerwać? Sama przecież od dłuższego czasu skrycie marzyła o tej niezmąconej chwili bliskości z przystojnym lekarzem, więc głupstwem byłoby teraz niszczyć ten sen. Sen, który ziścił się na jawie. Przylgnęła więc do niego jeszcze ściślej, poddając się dzikiej ekstazie przepełniającej ją do głębi i marząc, by ta chwila trwała wiecznie.

Jak jednak powszechnie wiadomo, wszystko, co dobre, kiedyś się kończy, więc i romantyczny moment uniesienia, który połączył tę dwójkę, musiał dobiec końca. Szkoda tylko, że w tak brutalny sposób i przez najzwyklejszego żigolaka, szpitalnego casanovę.

Brat profesora był w oczach Laury osobą tak odpychającą i wysoce zdemoralizowaną, że uważała go za doskonałego kandydata na terapię grupową pomagającą wyjść z megalomanii. Doktor Nikodem Woliński drażnił ją niewyobrażalnie swoim zachowaniem i jak nietrudno się domyślić, Laura nie darzyła go zbytnią sympatią. Zresztą z wzajemnością, bo odkąd młody chirurg zorientował się, że jego urok osobisty zupełnie nie działa na nową koleżankę, postanowił obrazić się na nią śmiertelnie, traktować jak powietrze i w końcu wyjechać do dalekiej Ameryki u boku Mariki, w której ponoć się zadurzył. W to ostatnie Laurze najtrudniej było uwierzyć, zważywszy na fakt, że ten człowiek nie kochał nikogo prócz samego siebie i z całą pewnością nie był zdolny do okazywania jakichś głębszych, bardziej złożonych uczuć. Był oślizgłą, obmierzłą istotą, której głównym celem ziemskiej egzystencji było zaspokajanie najprostszych fizycznych potrzeb, w tym też zaliczanie, dosłownie, wszystkich kobiet. Dlaczego i po co teraz wrócił?

– Ery… – zaczął Nikodem, znienacka wparowując do gabinetu brata.

Widok, jaki zastał, na dobrych kilka chwil odebrał mu mowę. Eryk natomiast, jak gdyby nigdy nic delikatnie, acz stanowczo, odsunął od siebie zawstydzoną Laurę, po czym zwrócił się do brata chłodnym tonem:

– Czemu zawdzięczam tę niespodziewaną wizytę, Nikodemie? Jak mniemam, to coś niezwykle pilnego, skoro nam przerwałeś. – Zerknął znacząco w stronę kobiety.

– Chciałem pogadać, ale widzę, że jesteś zajęty… – wydukał brat. – Rozumiem, że nie masz teraz czasu rozmawiać… – Kaszlnął i podrapał się z zakłopotaniem po głowie.

– No, ja na przykład nie chciałabym z panem rozmawiać, doktorze Woliński – odezwała się Laura, otrząsnąwszy się z szoku.

Profesor parsknął śmiechem.

– Profesorze, chcę, żeby pan wiedział, że ja nie zastąpię panu doktor Mariki.

– Ależ Lauro! Co też ci przyszło do głowy?

– Pan dobrze wie, o czym mówię, profesorze – powiedziała lekarka i wyszła z gabinetu.

– Och, Niki, sam powiedz… Czyż ona nie jest boska? – zwrócił się do brata z rozbrajającym uśmiechem na ustach.

– Nie sądzę – warknął poirytowany chirurg, opadając bezwładnie na czerwony fotel.

Laura musiała odnaleźć Kostka. Był to aktualnie jedyny człowiek, z którym chciała rozmawiać. Pochwycił ją teraz w swoje sidła ów stan, który można określić: głębokim strapieniem. Sumienie ją gryzło na samą myśl, na samo wspomnienie wypadku, który miał nieszczęście wydarzyć się w gabinecie profesora. Trudno jej będzie teraz tłumaczyć ten incydent jako chwilę słabości, choć taką była, ale z całą pewnością nie uważał tak szanowny profesor. Zresztą, może nie powinna zaprzątać sobie tym głowy? Gdzież jej do profesora, którego serce wciąż należało do rudowłosej Mariki, z którą niestety nie miała przyjemności bliższego poznania.

Laura nie mogła dojść do siebie po pobycie w gabinecie, a ponadto jak na złość jej nowy znajomy dosłownie zapadł się pod ziemię.

Kostek, gdzie jesteś? – jęczała w myślach. Pomyślała sobie nawet, że może szanowny Konstanty obraził się na nią i schodzi jej z drogi. No cóż, nawet nie miałaby mu tego za złe, biorąc pod uwagę fakt, że przecież mieli razem zjeść obiad w bufecie, a ona… Mogła sobie pogratulować, gdyż właśnie udowodniła, że jest stuprocentową blondynką.

Nagle ją olśniło! Strzeliła się w czoło i pobiegła do bufetu. Uradowana widokiem kolegi wcinającego w najlepsze pierogi, pospiesznie dosiadła się do niego.

– I jak tam? Randka się udała? – rzucił sarkastycznie Kostek.

– Nie kpij, proszę cię. – Dziewczyna westchnęła. – Wiesz, że zdecydowanie bardziej wolę twoje towarzystwo.

– Tak? Czego on chciał od ciebie?

– Nie wiem, sądziłam, że zechce mnie namawiać na specjalizację z kardio, ale…

– Ale…? – Marczewski spojrzał na nią podejrzliwie.

– Ale wyszło tak, że mnie pocałował… – wyszeptała nieśmiało.

– Laura!

– No co?! – Spuściła głowę.

– Kochasz go?

– Kostek!

– Proste pytanie: kochasz kolesia?

– Nie! Zaskoczył mnie, zwykła chwila słabości – odparła Laura, nie patrząc chłopakowi w oczy. – No i czego się tak gapisz? Mówię ci przecież, że on i ja…

– Rozumiem. Ale dlaczego mi to mówisz?

– Bo pytałeś.

– Pytałem, ale nie kazałem się tłumaczyć.

– Ja się nie tłumaczę. – Nadąsała się.

– Lauro, zachowujesz się jak mała dziewczynka – stwierdził Marczewski. – Zresztą nieważne, po co ja się w ogóle tobą przejmuję. Zrobisz, jak zechcesz, to jest twoje życie.

– Kostek, jeśli masz mi coś do powiedzenia, powiedz wprost – poprosiła.

– Po prostu wkurzasz mnie! Jasne?! – Kostkowi puściły nerwy. – Iwo, Nikodem, Natan, Woliński… W co ty grasz, dziewczyno?

Wspaniale! – pomyślała zirytowana Laura. Wygląda na to, że Kostek właśnie w tym momencie zabawia się w jej ojca. Tak jakby ona sama nie wiedziała, co jest właściwe, a co nie. Tak jakby nie rozumiała, że sytuacja, w której się mimowolnie znalazła, staje się coraz bardziej pogmatwana, a przez to po prostu nie do wytrzymania.

Nigdy nie narzekała na zbytnie zainteresowanie mężczyzn swoją osobą, jej życie uczuciowe do czasu pojawienia się w Trójmieście można było określić mianem ,,polskiej Sahary”. Mężczyźni zawsze od niej uciekali, przez podstawówkę, po liceum, a na studiach skończywszy. Wszystko zmieniło się, kiedy pewnego dnia przyszła na staż do szpitala imienia Matki Teresy, wówczas jakimś cudem i za sprawą pewnej magicznej różdżki, nagle stała się obiektem pożądania większości męskiej części szpitalnej kadry. Nigdy nie chciała się podobać, nie zabiegała o to w jakiś szczególny sposób, a właściwie to nie zabiegała ani trochę. A tu czterech facetów rzuciło się na nią! Myślała, że oszaleje – w dosłownym tego słowa znaczeniu.

Pierwszy był Woliński, który ubzdurał sobie, że zrobi z niej chirurga i zarazem wyhoduje klona doktor Adamczyk. Potem przyszła kolej na Natana Rogowskiego, młodego ordynatora ginekologii, Żyda polskiego pochodzenia, który liczył na to samo, co jego poprzednik, tyle że widział w Laurze duży potencjał ginekologiczny. I w sumie podobało jej się, że tak o nią zabiega, wszystko jej się w nim podobało, ale tylko w sensie zawodowym, czego Kostek jako facet nigdy nie byłby w stanie zrozumieć.

Następny w kolejce był Nikodem Woliński, braciszek profesorka, który najwyraźniej chcąc pocieszyć się po rozstaniu z dziewczyną swojego brata, postanowił Laurę przelecieć, jak na przykładnego casanovę przystało, i chodził sfrustrowany, gdyż jego szczwany plan, jak się okazało, nie był wcale taki szczwany, a „zdobycz” miała go w nosie.

Do tego jakże zacnego trio dołączył, tworząc kwartet, serdeczny przyjaciel naszej uroczej stażystki, rezydent chirurgii, pan Iwo Szymanowski, który ku przerażeniu biednej Laury też „coś” do niej czuł, ale rozeznać się w tych uczuciach już nie mógł. Jak zastanawiał się wieszcz Adam, „Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie?”, tak biedaczysko też się zastanawiało, ale – co by o nim nie mówić – i tak zachowywał się najnormalniej z pozostałej trójki.

Laura dziękowała Bogu, że przynajmniej jej przyjaciółka i zarazem bliźniacza siostra Konstantego – Konstancja Marczewska, internistka, jest kobietą, ale nie lesbijką, bo w przeciwnym razie nie wiedziałaby, jak znieść piątego absztyfikanta. To było naprawdę frustrujące i jeszcze Kostek na dokładkę, nie wiedzieć czemu, wściekał się o to wszystko na nią.

– Kostek… – Lekarka westchnęła. – Iwo jest przyjacielem, Nikodem istnym żigolakiem, Natan jest okropnie zasadniczy, a to bardzo przeszkadza w kontaktach… Natomiast Woliński… nawet nie ma o czym mówić.

– Taa… Natan…

– Co? – Laura uśmiechnęła się delikatnie.

– Nic, tak sobie o nim myślę… – szepnął młody lekarz, siląc się na uśmiech.

– Powiedziałam coś nie tak? – Laura zmartwiła się, widząc jego minę.

– Nie, nie skądże – zaprzeczył. – Wszystko w porządku – zapewnił, choć wyraz jego twarzy sugerował coś innego.

– Kostuś… – Laura oparła się na łokciach.

– Tak?

– Powiedz, że mnie lubisz, proszę. Tak po prostu, bez żadnych seksualnych podtekstów…

– Lubię, oczywiście, że lubię – zapewnił. – Ale nie zaprzeczysz chyba, że podobasz się Natanowi?

– Chyba tak, ale… Kostek, co z tobą?

To jedno zdanie w zupełności wystarczyło, by zepsuć Konstantemu humor. Już od bardzo dawna skrywał w głębi siebie pewną tajemnicę. Natan… Nie potrafił jeszcze przyznać się sam przed sobą, ale już sama myśl o tym, że Natan i Laura mogliby być parą, spowijała jego wnętrze ogromnym bólem.

Zapadła cisza i w pewnym momencie oboje uznali, że sytuacja stała się na tyle niezręczna, że wypadałoby jakoś zareagować. „Jakoś” to chyba najbardziej adekwatne w tych okolicznościach słowo, biorąc pod uwagę fakt, że żadne z nich nie miało pojęcia, jak się do tego zabrać. Na szczęście dla obojga zupełnie nieoczekiwanie z pomocą przyszła Konstancja.

– Laura, tu jesteś – zaczęła i znieruchomiała na widok Kostka. – Iwo cię szuka, w szpitalu jest wasza była pacjentka. Miała próbę samobójczą, nie wiadomo, czy z tego wyjdzie.

– Jaka nasza pacjentka?

– Dominika Klonowska.

– Dominika… Dominika… Dominika… – Laura złapała się za głowę, usiłując skojarzyć dziewczynę z jej imieniem. – Boże! Dominika! Co z nią?

– Podobno kiepsko – odparła Konstancja, a Laura tylko jej skinęła i pobiegła przed siebie. – Jest na OIOM-ie! – krzyknęła za nią.

– Okay dzięki! – odkrzyknęła lekarka.

– Kim jest ta Dominika?

Laura dopiero teraz zorientowała się, że towarzyszy jej Konstanty.

– Pacjentka Iwo, przywiozła ją kiedyś siostra po imprezie. Została zgwałcona i nie było z nią żadnego kontaktu. Iwo wtedy poprosił mnie o pomoc.

Anestezjolog skinął głową i już o nic więcej nie spytał.

Kilka minut później oboje wbiegli do małej sali. Przy łóżku dziewczyny stali zmartwieni: Iwo i Rogowski. Ten ostatni wyraźnie niezadowolony z towarzystwa, w jakim się znalazł. Dopiero pojawienie się na sali jego ulubionej stażystki znacznie zmieniło ten nastrój.

– Dobrze, że jesteś. – Szymanowski podszedł do nich.

– Boże, Iwo! Ona jest w zaawansowanej ciąży… – wyszeptała zaszokowana Laura, nie odrywając wzroku od nieprzytomnej Dominiki.

– No, też byłem w szoku. Podobno zrobił jej to chłopak siostry.

– Co teraz? Co z nią?

– Połknęła jakieś świństwo. Zrobiliśmy płukanie żołądka, podaliśmy płyny i czekamy. Choć osobiście wydaje mi się, że z tego nie wyjdzie. Doszło do poważnego uszkodzenia mózgu. Muszę to jeszcze skonsultować z Emilią.

– Doktorze, trzeba natychmiast rozwiązać ciążę – wtrącił się Natan, odchodząc od łóżka pacjentki.

Iwo nic na to nie odpowiedział, zapewne modląc się w duchu, żeby nie wybuchnąć, co zresztą dosyć jasno sugerowała jego mina.

– Iwo, wybacz, ale pan doktor ma chyba rację… – powiedziała Laura, doprowadzając Szymanowskiego do nieujawnionej złości. Wszystko się w nim gotowało.

– Pani Lauro, dziękuję za wsparcie, ale nie było ono konieczne – zwrócił się do niej sucho.

– Ja nie miałam zamiaru pana wspierać, doktorze, stwierdziłam tylko fakt… – odpowiedziała Laura, odpłacając się ginekologowi tą samą monetą.

– Trzeba ją najpierw ustabilizować, jest zbyt słaba na operację.

– Doktorze Szymanowski, pan wybaczy szczerość, ale na moje oko ona nie przeżyje nocy. – Laura spojrzała przerażona na młodego ordynatora. – Musimy rozwiązać ciążę, to jest bezpośrednie zagrożenie życia dziecka, cesarka jest konieczna.

– A więc chce pan zabić matkę? – oburzył się Szymanowski.

– Nie, chcę tylko uratować życie ludzkie, które jest jeszcze do uratowania – wyjaśnił spokojnie, ale stanowczo ginekolog. – Jeśli nie chce pan mieć na sumieniu tego dziecka, proszę oddać ją w moje ręce, doktorze – dodał z jeszcze większą stanowczością.

Chirurg się namyślał.

– Proszę dać mi godzinę, obiecuję, że jeśli za godzinę jej stan się nie poprawi, oddam ją panu.

– Godzina? Pan chyba żartuje?! Za godzinę nie będę miał kogo ratować! – zaperzył się Rogowski. – Muszę to zrobić natychmiast! Teraz! Zaraz!

– Przecież nie mogę pozwolić jej umrzeć! – denerwował się Iwo. – To wbrew etyce.

– Naprawdę nie nauczono pana, że w naszym zawodzie są takie sytuacje, kiedy trzeba umieć podejmować trudne decyzje? To jest właśnie jedna z nich.

– Nie, nie ma mowy! Nie oddam jej panu, jeszcze nie! Ona jest za słaba, proszę spytać doktora Marczewskiego. Jako anestezjolog na pewno to panu potwierdzi – upierał się młody chirurg.

– Z całym szacunkiem dla panów, ale dla mnie panowie nie są jeszcze dość kompetentni…

– Proszę nas nie obrażać! – rozzłościł się Kostek. – Akurat tak się składa, że uważam dokładnie to samo, co kolega. Z anestezjologicznego punktu widzenia taka operacja to dla dziewczyny wyrok śmierci.

– Zdanie panów, szczerze mówiąc, nieszczególnie mnie interesuje – zadrwił z nich Natan. – Biorę ją do siebie na oddział i od tej chwili jest moją pacjentką.

– Wobec tego proszę mieć świadomość, że ja panu nie będę asystować – warknął Szymanowski.

– Bez obaw, doktorze, poradzę sobie. No, może z drobną pomocą obecnej tutaj panny Laury – dokończył, uśmiechając się ironicznie do rozmówcy.

– To stażystka! – Rezydent chirurgii wystraszył się.

– Chce mi pan powiedzieć, że pan jako stażysta nie uczestniczył w zabiegach? Nie asystował, nie zszywał pacjentów? – rzucił uszczypliwie Natan. – Niech pan tak na mnie nie patrzy, to ja będę ciął. Chyba nie myśli pan, że dam jej do ręki skalpel?

Rozwścieczony i zaszokowany Iwo odszedł od nich na chwilę, a równie zbita z tropu Laura starała się poukładać sobie w głowie sens i treść usłyszanej przed chwilą rozmowy. Nie wierzyła, po prostu nie wierzyła w to, co Natan chce zrobić. Owszem, bardzo jej się podobała ta jego nieustępliwość, stanowczość i bezkompromisowość, ale we wszystkim były jakieś granice. To dobrze, że chciał walczyć o życie tej małej istotki, podczas gdy życia jej matki najprawdopodobniej nie dało się już uratować. Ale na litość boską! Nie z taką asystą. Owszem, była lekarzem, lekarzem po dyplomie, ale to w żaden sposób nie zmieniało faktu, że się bała. A poza tym do asysty mógł wziąć któregokolwiek ze swoich podwładnych, któregokolwiek z doświadczonych lekarzy.

No pięknie! Czy on oszalał? – pomyślała.

– Ja nie pójdę z panem – wyszeptała. – Przepraszam, nie mogę…

– Odmawiasz wykonania polecenia służbowego? Lauro, czy ty wiesz, co za to grozi?

– Domyślam się, ale mimo to odmawiam… – ucięła i zorientowała się, że ordynator ginekologii ujął jej twarz.

– Ja wiem, że to są twoi przyjaciele, ale sama widzisz, że nie mamy innego wyjścia.

– Pan nie ma.

– Lauro, czy mam ci przypomnieć przysięgę Hipokratesa?

– Nie trzeba, pamiętam ją doskonale.

– To dobrze, za kwadrans oczekuję cię na bloku. – Natan nagle złagodniał i położył jej rękę na ramieniu. – Posłuchaj mnie, cesarka to bardzo krótki i prosty zabieg. Poza tym będziesz wykonywała tylko moje polecenia. To chyba potrafisz?

– No tak, ale i tak będzie potrzebny neonatolog. Może lepiej pan zrobi, od razu wzywając kogoś bardziej doświadczonego? – Laura postanowiła odpuścić, gorzej już chyba być nie mogło.

– Problem w tym, że ja nie chcę nikogo doświadczonego, chcę ciebie. Chyba że się boisz?

– Skąd – skłamała cicho z powodu ściśniętego gardła.

– Więc do zobaczenia w myjni. Przygotuj się – powiedział ginekolog, mrugając do niej.

Nie pojmowała tego, co robiła. Szła na blok, mimo przekonania, że to czysty absurd. Przecież była kompletnie zielona, jeśli chodzi o przeprowadzanie operacji! Co z tego, że dostała dyplom, ukończyła studia, skoro brakowało jej doświadczenia? Papier nie czynił z niej przecież lekarza, a prawda była taka, że teoria często miała się w tym zawodzie nijak do praktyki.

Na litość boską, gdyby tylko mogła uniknąć sali operacyjnej! Nie znosiła tego miejsca. A teraz, co? Miała operować, nie, wróć, tylko asystować przy operacji. No tak, doświadczenia się przecież nabywa, ale cały sęk w tym, że ona nie interesowała się ginekologią ani chirurgią, ani innym zawodem wymagającym siedzenia w tym przedziwnym miejscu.

Z bijącym sercem weszła najpierw do myjni, a potem na salę operacyjną, a dudniący w jej uszach głos kolegi Konstantego wciąż nie dawał jej wytchnienia: „No już! Dalej! Idź, leć na skrzydłach, w końcu Nastek na ciebie czeka!”Gdy wreszcie niepewnie stanęła przy stole operacyjnym, czuła paraliżujący ją strach i zszokowane spojrzenie anestezjologa, będące jednoznaczną odpowiedzią na jej przerażoną minę.

Ciekawe, czy zmieniłby zdanie, gdybym mu tak popisowo fikołka przed oczami zrobiła? – zastanawiała się w duchu, analizując zachowanie Natana w odniesieniu do jej przypadłości i nieświadomie wywołując wilka z lasu. Na sali zjawił się bowiem ginekolog, a Laura momentalnie poczuła, że cała drętwieje ze strachu.

– Dobrze, jesteśmy już wszyscy, więc możemy zaczynać – obwieścił, prosząc instrumentariuszkę o skalpel, i rozpoczął zabieg.

Ku zadowoleniu Laury jej rola sprowadzała się tylko i wyłącznie do opięcia pola operacyjnego serwetami, a następnie osłonienia nimi również jelit. Dziewczyna stwierdziła, że to akurat potrafi, a potem już tylko przyglądała się, jak jej współtowarzysz rozcina kolejne warstwy powłok brzusznych, dociera do macicy i wyciąga dziecko.

– Potrzebny nam neonatolog – polecił wreszcie, nakazując Laurze pozszywać pacjentkę i oczyścić jamę brzuszną pod okiem instrumentariuszki.

Laura sama nie wiedziała, jak jej się to udało, przecież nigdy wcześniej nie robiła takich rzeczy. Nie miała jednak ani ochoty, ani czasu głowić się nad tym. Chciała po prostu jak najszybciej zrobić swoje i zniknąć. Ordynator Natan może i był miły, ale Laura nie chciała tego dostrzec, a już tym bardziej nie miała ochoty przebywać w jego towarzystwie dłużej, niż to było konieczne. Uwinęła się ze swoim zadaniem najszybciej, jak tylko potrafiła, i pobiegła wprost do myjni w nadziei, że uda jej się czmychnąć z bloku jeszcze przed pojawieniem się Natana. Miała pecha.

– Byłaś naprawdę niezła – pochwalił ją, kiedy weszła do pomieszczenia. – Muszę częściej brać cię na asystę. – Zachichotał.

Dziewczyna szybko spuściła wzrok, by lekarz nie dostrzegł buzującej w niej mieszanki wściekłości i zawstydzenia powodowanego komplementem.

Skubaniec jest naprawdę uroczy – przyznała w duchu i… z trudem.

– Robiłam tylko to, co mi pan kazał – powiedziała, odkręcając kran.

– Niektórzy stażyści i tego nie potrafią.

– Proszę mi nie schlebiać i tak nie pójdę w pańskie ślady.

– Doprawdy? – Rogowski ściągnął brwi.

– Nie będę ginekologiem ani żadnym z chirurgów.

– W takim razie kim?

– Nie wiem, może psychiatrą? – Dziewczyna złapała papierowy ręcznik, wytarła nim ręce i skierowała się w stronę wyjścia.

Natana miała totalnie w nosie, to on był operatorem, a nie ona, więc w razie problemów wszelkie kłopoty spadną na niego, a ten jego czar musiał być słabej jakości, bo strasznie krótko na nią działał.

Było jej smutno, okropnie źle. Dominiki niestety nie dało się uratować, dziewczyna zmarła zaraz po zabiegu. Laura przez resztę dnia chodziła zamyślona, chowając się po kątach, by za wszelką cenę nie zdradzić się ze swoim stanem. Zastanawiała się, czy nie przyczyniła się bezpośrednio do śmierci nastolatki, ale wszyscy liczyli się z tym, że dziewczyna może z tego nie wyjść, a decyzja Natana o natychmiastowym cięciu cesarskim wydawała się jednak właściwa. Gdyby nie on, nie żyłyby obie – Dominika i jej mała córeczka Gabrysia. Pozostawała jej więc tylko wiara w to, że paradoksalnie wspólnymi siłami udało im się zrobić coś dobrego.

Siedziała w lekarskim, zalewając się łzami. Czekała na Kostka. Wiedziała, że prędzej czy później zjawi się tu po skończonym dyżurze. Musiała z nim wszystko wyjaśnić, nie mogła przecież pozwolić, by jeden niefortunny incydent raz na zawsze przekreślił ich przyjaźń. Kompletnie nie wiedziała, co go ugryzło. Wprawdzie kontrowersyjny pomysł Natana z asystą mógł mu się nie spodobać, ale to nie był wystarczający powód, by tak się na nią wściekać. Zdecydowanie musiała to z nim wyjaśnić. Potrzebowała Kostka, jego pocieszenia. Potrzebowała go teraz, ale jego przy niej nie było. Na domiar złego w rozsypce znajdował się obecnie nie tylko jej stan ducha, ale – co gorsza – jej stan fizyczny. Pluła sobie w brodę, gdyż przez to wszystko zapomniała o właściwej porze zażyć lekarstwa i dobrze wiedziała, jak to się może dla niej skończyć. Doszła do wniosku, że jeśli coś jej się stanie, całą winę zwali na Rogowskiego w zemście za to, że przez jego krnąbrność traciła przyjaciół. Ale cóż ona mogła zrobić? Była stażystką, on lekarzem i za wszelkiego rodzaju niesubordynację mogłaby po prostu wylecieć ze szpitala z hukiem i w dodatku z wilczym biletem.

Zamiast Kostka w lekarskim pojawił się Iwo, który – o dziwo – nie miał jej za złe całej sytuacji. Zmęczona Laura usiadła na kanapie, starając się wziąć w garść. Była wdzięczna przyjacielowi za to, że przynajmniej on nie dostarcza jej kolejnych zmartwień. Iwo przysiadł się do niej i bez słowa przytulił. Było jej naprawdę dobrze, do momentu gdy nie nawiedziło ją to znane uczucie.

Odruchowo wstała z miejsca, lekceważąc zmartwiony wzrok przyjaciela, by desperacko uchronić się przed tym, co miało nadejść. W apogeum tego stanu zorientowała się, że wzrok jej mętnieje, a potem nie było już nic, bo runęła na posadzkę niczym drewniana marionetka.

Usłyszała przy sobie zmartwiony głos przyjaciela, jednak była jeszcze zbyt słaba, by cokolwiek z siebie wydusić. Czuła pulsujący ból w okolicach skroni i potworne dudnienie w uszach. Nie do zniesienia. W końcu z trudem uniosła powieki i zaczęła tępo błądzić wzrokiem po suficie, aż napotkała wzrok Iwa.

– Ja… nic mi nie jest – wykrztusiła z trudem.

– To się jeszcze okaże – mruknął zmartwiony Szymanowski. – Siostro, morfologia i enzymy sercowe na cito i z wynikami natychmiast do mnie – zlecił pielęgniarce na odchodnym. – Zaraz wrócę – rzucił do Chojnickiej, zmierzając w stronę wyjścia.

Udał się do Mikołaja Raczyńskiego, lekarza przyjaciółki, by poprosić o konsultację kardiologiczną. Czuł, że robi mu się słabo na samą myśl, że stan dziewczyny mógłby ulec pogorszeniu. To był jeden ze scenariuszy, którego najbardziej się obawiał, ale musiał przełamać opanowujący go z każdą sekundą lęk i powiadomić o wszystkim Raczyńskiego. W końcu Laura była jego podopieczną.

Zastał go, jak zwykle od jakiegoś czasu, zatopionego w dokumentacji badań nad lekiem na SM.

– Iwo. – Raczyński uniósł głowę znad sterty papierów. – Co się dzieje? Coś z Laurą? – Wyczytał z jego twarzy.

– Zemdlała przed chwilą. Obawiam się, że to może być coś z sercem.

Kardiolog posmutniał.

– Niewykluczone. Zleciłeś tomografię głowy?

– Jeszcze nie, ale nie wydaje mi się, żeby to było coś neurologicznego.

– Oczywiście zbadam ją, ale warto byłoby zrobić tomografię, tak dla pewności.Miejmy nadzieję, że to zwykłe osłabienie organizmu..

Bolesna prawda wbijała się do jej wnętrza, zbierając wszystkie negatywne myśli w jedność. Już wiedziała, co ją czeka, i nie chciała słuchać żadnych słów pocieszenia, choćby nawet miała je usłyszeć znowu z ust Iwa. Lubiła go, dużo mu zawdzięczała, ale to nie zmieniało w żaden sposób faktu, że zbliżał się dla niej koniec, koniec wszystkiego. Wiedziała, że umiera, czuła to każdą komórką swojego ciała. Podczas badania nie poruszyła się ani razu, bała się, ale starała się tego nie okazywać, wyczuwając i tak już ogromne napięcie u lekarzy.

– Umieram, doktorze? – spytała cicho, gdy Raczyński założył na szyję stetoskop. Nagle zrobiło jej się zupełnie obojętne, co się z nią stanie.

– Mikołaj, co jest? – Iwo nieświadomie ścisnął dłoń dziewczyny tak mocno, że aż syknęła z bólu.

– Spokojnie, jeszcze nie teraz. – Kardiolog uśmiechnął się. – Owszem, słychać szmery w prawej komorze, ale o tym już pani wie, pani Lauro. Rozmawialiśmy na ten temat, musi się pani oszczędzać.

– Nic innego nie robię.

– Za dużo stresów, pani Lauro. W takiej sytuacji pani serce naprawdę miało prawo się zbuntować. Zrobimy jeszcze kontrolne EKG[3], ale naprawdę nie ma powodu do obaw.

– Dziękuję, doktorze – odparła Laura i odetchnęła z ulgą, po czym zadowolona opadła na poduszkę.

Iwo został z nią i z zafrasowaniem na twarzy przypatrywał się cieknącej kroplówce. Nic nie mówił, bo nie wiedział, co miałaby powiedzieć. Nie był zbyt rozmownym towarzystwem, ale był zawsze, kiedy Laura go potrzebowała, jako szczery i oddany przyjaciel, a to dla niej liczyło się najbardziej. Młodziutka pani doktor, odkąd tylko sięgała pamięcią, o stokroć bardziej ceniła sobie towarzystwo mężczyzn niż kobiet i nie było w tym nic, jak sądziła, niewłaściwego. Choć wielu ludzi sądzi, że przyjaźni między kobietą a mężczyzną nie ma, to Laura mogłaby na swoim przykładzie udowodnić tym wszystkim niedowiarkom, że tak nie jest. Nie obrażając kobiet, mężczyźni byli po prostu konkretniejsi i o wiele mocniejsi w przyjaźni, a tego kobiety mogły im tylko pozazdrościć. Inna sprawa, że Laura jakoś nigdy nie lubiła eksponować swojej kobiecości i bardzo często ubierała się jak mężczyzna lub po prostu zwyczajnie i wygodnie. Nie lubiła się stroić, malować, wystawać godzinami przed lustrem, uważała to wszystko za rzeczy najzwyczajniej w świecie zbędne, bez których przecież jej ludzka egzystencja jakoś szczególnie nie ucierpi.

Nawet się nie zorientowała, kiedy zasnęła. Przez ten czas do stróżowania przy jej łóżku zdołał dołączyć nieoczekiwanie Kostek.

– Spałam? – zapytała zdezorientowana, a on uśmiechnął się do niej na powitanie.

– Troszeczkę, zdrzemnęłaś się odrobinkę – pospieszył z wyjaśnieniem.

– Laura, posłuchaj, kiedy spałaś był tutaj Raczyński – poinformował Iwo. – Powiedział, że chciałby zostawić cię w szpitalu na obserwację. Ale podejrzewaliśmy, że nie będziesz z tego zbyt zadowolona i znaleźliśmy inne wyjście.

– Jakie „inne wyjście”?

– Zabieramy cię do nas. Osobiście dopilnuję, żeby nic ci się nie stało – odpowiedział Marczewski. – Noc zdecydowanie nie jest odpowiednią porą dla pięknych dziewczyn.

Nie miała innego wyjścia, jak tylko zgodzić się na postawione przez nich warunki. Nie chciała zostać w szpitalu, a kolejna noc w hotelu, w którym obecnie mieszkała, stanowiłaby obciążający jej kieszeń wydatek. Ta jedna noc w hotelu pracowniczym z jednej strony mogłaby zdecydowanie uchronić jej i tak już skąpy portfel, a z drugiej – jakoś perwersyjnie cieszyła się na myśl o niej. Czuła, że zaowocuje czymś nowym w jej życiu.

Rozochocony pomysłem Kostek niemal natychmiast zabrał Laurę do zajmowanego wraz ze znajomymi mieszkania. Po drodze uprzedził dziewczynę, że życie w szpitalnej komunie nie należy do najłatwiejszych, a zwłaszcza życie z kolegą Błażejem. Nie przeszkadzało jej to jednak. Skoro z Rogowskim i Wolińskim potrafiła dojść do porozumienia, to jakiś tam Błażej nie będzie stanowił dla niej większego problemu. Pomyślała nawet, że właściwie to powinna Marice podziękować, bo to tylko dzięki jej wyprowadzce miała teraz możliwość zamieszkania w hotelu należącym do szpitala.

– Oby tylko Błażej nie rozniósł mieszkania – szeptał do siebie Kostek w panice, otwierając kluczem drzwi wejściowe.

– Chyba nie rozniósł – zauważyła blondynka, niepewnie rozglądając się po mieszkaniu, które wyglądało na bardzo przytulne i przestronne.

– Jak widzisz, luksusów nie ma – przerwał jej kontemplację współtowarzysz. – Błażej!

– Nie, jest okay. Podoba mi się.

– Tak?

– Hm.

– No to super, bo od jakiegoś czasu to miejsce jest istnym domem wariatów. Przydałby tu się ktoś normalny, taki jak ty.

– Dzięki za komplement. – Laura wyszczerzyła zęby.

– Błażej, do jasnej cholery! Gdzie ty jesteś?!

Przeszli do małego salonu, potem do kuchni w poszukiwaniu Tajemniczego B.

– A może jest w łazience, co? – zasugerowała ostrożnie Laura, a Konstanty złapał za klamkę. – A jeśli się kąpie?

– Trudno, sam jest sobie winien. Wołaliśmy go. Mógł coś odpowiedzieć, zresztą jestem lekarzem i nie takie rzeczy widziałem. – Bez większego namysłu szarpnął za klamkę.

W tym momencie dwie pary oczy spojrzały na wannę, gdzie leżała mała kulka w kształcie embrionu. Okazała się być właśnie Tajemniczym B.

– Lewiński, wstawaj! – Potrząsnął nim kolega.

– Co jest? – wymamrotał zdezorientowany Błażej.

– Tyle razy ci mówiłem, żebyś nie słuchał muzyki w wannie, bo nas okradną – pouczył go Marczewski. – Przyprowadziłem gościa. Laura będzie u nas dzisiaj nocowała.

Błażej na widok nieznajomej natychmiast wyskoczył z wanny.

– Błażej Lewiński. Chirurg dziecięcy. Miło mi – przedstawił się jej. – Wybacz, ale ja w tej wannie czuję się tak, jakbym był z powrotem w łonie matki – zażartował.

– Laura. Laura Chojnicka.

Podali sobie dłonie.

Młodzi lekarze zakłopotani sytuacją próbowali się jakoś w niej odnaleźć, jednak nie szło im zbyt dobrze, głównie z winy Kostka, któremu tego dnia, podobnie zresztą jak i Laurze, zmarł pacjent, w związku z czym nie był początkowo skory do rozmów.

W takiej sytuacji Błażej szybko się ulotnił, zostawiając Laurę w towarzystwie Konstantego.

– Będziesz spała w pokoju Mariki – odezwał się, przerywając ciszę. Wskazał na drzwi do zwolnionego przez Adamczykównę pokoju, po czym zaprosił znajomą do swojej sypialni.

– Domyśliłam się, dzięki. – Laura uśmiechnęła się nieznacznie i usiadła ostrożnie na łóżku.

– Napijesz się czegoś? – zapytał z grzeczności, jednak Laura widziała, że nie o tym myślał.

– Nie, dzięki. Chcesz pogadać?

– Zastanawiałaś się kiedyś, jak to jest umierać? – szepnął wreszcie.

– Bardzo często – odpowiedziała.

– Nie rozumiem cię. Sprawiasz wrażenie osoby, która zupełnie się tym nie przejmuje. To znaczy przepraszam, ale…

– Nic nie szkodzi. – Laura uśmiechnęła się ciepło. – Ja po prostu tak mam. Nie rozpaczam, kiedy ktoś umiera, ponieważ dla mnie śmierć nie istnieje.

– Jak to?

– Zwyczajnie. – Dziewczyna wzruszyła ramionami. – My, jako jaźń-dusza, czyli nieśmiertelna istota-energia, istniejemy nawet po odejściu ciała fizycznego. Można to porównać do prezentu urodzinowego bądź do nauki w szkole.

– Czyli? – Kostek wziął do ręki małą piłkę i zaczął obracać nią w dłoniach.

– Dostając prezent, bardzo się ekscytujesz, prawda?

– No, teraz to już mniej, ale jako dziecko… – Uśmiechnął się niewinnie.

– Właśnie. A teraz spróbuj sobie przypomnieć, co takiego czuł mały Kostek, kiedy dostawał prezent?

– Laura, wybacz, ale za Chiny Ludowe…? – Badawczo spojrzał na współtowarzyszkę.

– Spróbuj sobie przypomnieć, co było wtedy dla ciebie ważniejsze. Prezent sam w sobie czy prezent z opakowaniem.

– No, ba! Jasne, że sam prezent – odpowiedział bez chwili wahania.

– No i tu jest odpowiedź na twoje pytanie. Prezent jest bardziej wytrzymały niż opakowanie, w związku z czym…

– Chwileczkę! Czy ty próbujesz mi teraz powiedzieć, że to właśnie my jesteśmy tym prezentem?

– Prawie, prawie, choć niezupełnie. – Laura posłała chłopakowi kuksańca. – Cały, nazwijmy to, problem polega na tym, że my, jako nieśmiertelny byt energetyczny, nie jesteśmy ciałem. Jeśli uświadomisz sobie, że ciało, w którym się znajdujesz, jest twoje, ale ty już tym ciałem nie jesteś, wówczas będziesz w domu.

– Niegłupie, muszę ci powiedzieć, niegłupie…

– Wiem.

– W takim razie wychodzi na to, że my na serio jesteśmy duszą i jesteśmy nieśmiertelni.

– Dobrze! – pochwaliła go. – Wiesz, może nie powinnam tego mówić, ale niektórym osobom zajmuje sporo czasu, by na to wpaść. – Laura poklepała przyjaciela po ramieniu. – Tak więc nie martw się. Twój pacjent nie umarł, on po prostu, hm, zrobił sobie wakacje.

– Wakacje?

– Tak, nasze życie jest jak nauka w szkole. Uczymy się, zbieramy nowe doświadczenia, a u jego końca odchodzimy na zasłużone wakacje, by zebrać siły na kolejne lata nauki. Taka nauka trwa całą wieczność. To jest doprawdy fascynujące, że mamy całą wieczność na doskonalenie się.

– Wierzysz w reinkarnację?

– Pytanie! Inaczej bym ci o tym nie mówiła – odpowiedziała dziewczyna. – Gdyby reinkarnacja nie istniała, życie nie miałoby sensu.

– No tak… – Kostek pokręcił głową.

– Zadziwiające jest to, że fanatycy religijni uparcie twierdzą, że ona nie zachodzi, choć doskonale zdają sobie sprawę, że są w zdecydowanej mniejszości. A najbardziej bawi mnie, kiedy ci ludzie na potwierdzenie swoich słów używają Biblii jako argumentu. A przecież stworzył ją człowiek rzekomo natchniony Duchem Świętym…

– Jesteś niezwykle cięta na Kościół – zauważył rozbawiony Marczewski.

– Mówisz tak, jakbym obrażała Pana Boga. W Kościele Boga nie znajdziesz, pogódź się z tym – wymsknęło jej się, nim zdołała ugryźć się w język. – Przepraszam, jeśli cię w jakiś sposób uraziłam… – dodała po chwili skrępowana.

– Spokojnie, mam na ten temat podobne zdanie.

– Kiedy chorujesz, to siłą rzeczy uruchamiają się w tobie metafizyczne zapędy. Oczywiście wielu ludziom wystarczy wyświechtane zdanie: „Bóg cię kocha i Bóg tak chciał”, ale wielu ludziom nie… – Urwała, przypominając sobie swoją walkę z chorobą.

– Ty należysz do tej drugiej grupy?

– Zdecydowanie. – Ściszyła głos. – Po prostu uważam, że skoro Bóg dał człowiekowi rozum i wolną wolę, to nie po to, żeby „leżały” zakurzone odłogiem przez całe jego życie. Komuś, kto jest piękny, zdrowy i bogaty, bardzo łatwo jest wyśmiewać takie rzeczy jak ezoteryka i reinkarnacja. – Zamyśliła się. – Bo po co myśleć, że kiedyś może być gorzej? Że nasze postępowanie zawsze przynosi określone konsekwencje…?

– Fakt. W sumie też się często zastanawiam, dlaczego Kościół tak broni się przed reinkarnacją. Przecież ona wcale nie zaprzecza istnieniu Boga.

– Mylisz się, Kostek. Zdecydowanie zaprzecza istnieniu Boga, ich Boga, a ich Bóg jest wredny, zły, mściwy. Przez wieki nadano mu tyle negatywnych ludzkich cech, że to się w głowie nie mieści. – Laura uśmiechnęła się z ironią. – Bóg wygnał z raju Adama i Ewę, Bóg nakazał Abrahamowi zabić syna, Bóg sprowadził na ziemię potop. Czy tak zachowuje się Bóg? Bóg, który kocha?

– Obłęd, oni sami siebie krzywdzą – zakpił, uparcie miętosząc piłeczkę.

– To przykre, ale taka jest prawda. Ludzkość przez wieki była przyzwyczajona do tego, że Boga należy się bać. I mamy tego efekty chociażby wśród pogan, choć moim skromnym zdaniem to właśnie oni byli najbliżej poznania prawdziwej istoty Boga.

– Masz na myśli panteizm?

– Dokładnie. Przez wieki skutecznie tępiony powrócił dopiero w tradycji romantycznej, co zresztą widać, chociażby w twórczości Mickiewicza, który otwarcie uznawał reinkarnację. Ale to może dlatego, że nie był zbytnio religijny? – zastanawiała się głośno Laura. – A poza tym, co by o nim nie mówić, był artystą pełną gębą, a tacy ludzie zazwyczaj wiedzą i czują więcej niż przeciętny człowiek.

– Wiesz, co najbardziej podoba mi się w romantyzmie? Tam nie ma osobowego Boga.

– Kostuś, osobowy Bóg nie istnieje. Taki obraz przyjął jedynie niewykształcony człowiek średniowieczny, wykształceni, ale interesowni duchowni oraz przygłupi uczniowie Jezusa, którzy uznali go za Boga.

– Laura, a nie uważasz przypadkiem, że to całkiem sporo?

– Niestety, a co gorsza ten ich system nadal całkiem nieźle działa. Nadal uparcie wierzą w ekstremalne zbawienie. To śmieszne.

– Co to takiego?

– No wiesz, że dostąpisz zbawienia, uprzednio mając za sobą tylko jedno ziemskie życie – wyjaśniła. – Do zbawienia dochodzi, ale do tego potrzeba czasu i wielu ziemskich i nieziemskich inkarnacji. Moim zdaniem o tym właśnie mówił niezrozumiany przez ogół Jezus. Nauczał o zbawieniu, ale jakoś sobie nie przypominam, żeby wspominał, że da się to załatwić od ręki. Zresztą Biblia modyfikowana przez dziesięciolecia w żaden sposób nie jest wiarygodna, ale to już inna sprawa.

– Najlepiej jest bazować na apokryfach, ich przynajmniej nikt nie zmieniał – odezwał się Konstanty.

– Bo nie nadawały się do zmian. Za dużo czasu by to zajęło.

– Racja. Same w sobie były i są czystą herezją.

– Zmęczona jestem, chyba się położę. – Laura opadła na łóżko. – Mam nadzieję, że ci jakoś pomogłam? To była sepsa. Kostek, w takich przypadkach śmiertelność jest bardzo wysoka…

– Wiem, ale mimo wszystko… – Chłopak ukrył twarz w dłoniach.

– Valentino zmarł na sepsę. Komplikacje po operacji wrzodu żołądka.

– Po co mi to mówisz?

– Chciałam po prostu, żebyś zrozumiał, że nagle każdy może odejść, w każdym wieku. Obojętnie, kim jesteśmy, to czeka każdego. – Dziewczyna podniosła się z łóżka. – Ile lat miał twój pacjent? – zapytała, podchodząc do drzwi i łapiąc za klamkę.

– Trzydzieści jeden – odparł cicho Marczewski.

– Dokładnie tyle samo, ile Rudy. Dobranoc, śpij dobrze – szepnęła smutno i wyszła.

Nazajutrz bardzo jej się spieszyło, w związku z czym zostawiła śpiącym domownikom jedynie kartkę z podziękowaniami za gościnę i wyszła z hotelu najciszej, jak tylko umiała. Pojechała do centrum, by załatwić kilka ważnych spraw, zastanawiając się, jak ubłagać Joannę, żeby ta nie posłuchała Raczyńskiego i nie dała jej przypadkiem urlopu z powodu wczorajszego omdlenia. To byłaby tragedia. Laura nienawidziła bezproduktywnego siedzenia w domu.

Szła korytarzem, czując na sobie ciekawskie spojrzenia personelu. Rozumiałaby nawet tę sytuację, gdyby była jakoś szczególnie urodziwa, ale uważała się za przeciętną. To samo dotyczyło jej inteligencji, choć czasami zachowywała się jak stereotypowa blondynka. Ale ci tutaj totalnie przesadzali. Pewnie po jej wczorajszym omdleniu zachodzili w głowę, jak to jest możliwe, że jeszcze żyje. Widziała to w ich oczach. I do tego te szepty! Najbardziej w tym szpitalu irytowało ją plotkarstwo personelu. Czy naprawdę nie mogli zapytać jej o wszystko wprost, zamiast tak natarczywie gapić się i szeptać po kątach? U licha, przecież nie była trędowata!

Zdegustowana udała się wprost do gabinetu dyrektora. Tak bardzo rozzłościło ją zachowanie personelu, że wparowała do środka bez pukania, myśląc zresztą, że zniecierpliwiona Joanna, którą uprzedziła o swojej wizycie, już tam na nią czeka.

W gabinecie ktoś był, jednak ku jej ogromnemu zaskoczeniu nie była to osoba, której się spodziewała. Myśląc, że pomyliła gabinety albo do reszty zgłupiała, Laura bąknęła coś, co brzmiało jak zniekształcona wersja słowa „przepraszam”. Zdenerwowana chciała się wycofać, jednak usiłowała to zrobić zdecydowanie za szybko, bo po chwili leżała już jak długa na podłodze, przeklinając swoją niezdarność.

Poczuła delikatnie szarpnięcie i kilka sekund później znajdowała się już w pozycji klęczącej. Lekko obolała rozejrzała się chaotycznie po pomieszczeniu, mimowolnie spoglądając w górę.

O losie! – pomyślała, napotykając spojrzenie mężczyzny. Gdybym wiedziała…

Nerwowo przełknęła ślinę.

– Pani pozwoli, że się przedstawię – mruknął uwodzicielsko Pan X. – Federico Mori, do usług.

Po tych słowach musnął delikatnie jej dłoń.

Dziewczynę momentalnie przeszedł dreszcz.

– Laura… Laura Chojnicka – wydukała, czując, że gość Joanny uporczywie się jej przygląda. – Pan tu…?

Mori pomógł jej wstać.

– Przyszedłem omówić z dyrektorem kilka ważnych spraw. Będę się tu uczył, przyglądał się…

– Rozumiem, a właściwie staram się. Pan wybaczy, ale… – Uśmiechnęła się niewinnie, zakłopotana jego urodą.

– Nic nie szkodzi. To ja plotę trzy po trzy. – Tajemniczy gość zaśmiał się. – Jestem początkującym aktorem, mam grać chirurga w serialu medycznym.

– Chirurga?

– Tak wyszło. Nauki zaczynam w przyszłym tygodniu. – Uniósł kąciki ust w ledwie zauważalnym uśmiechu. – Do tej pory grywałem tylko epizody, statystowałem. Wcześniej też przez moment pracowałem w modelingu…

To byłoby dopiero dziwne, gdybyś tam nie pracował – pomyślała. Nie patrz na mnie tymi oczami, błagam cię, nie patrz. Człowieku, nie patrz na mnie, bo jak mi Polska miła, zaraz strzelę buraka…

– Nie chciałabym być niegrzeczna, ale nie wygląda pan na Polaka.

– Mój ojciec jest Włochem, matka Polką. Większość życia spędziłem we Florencji.

– Już teraz rozumiem, skąd ta śródziemnomorska uroda. – Laura zaczęła zawzięcie oglądać swoje paznokcie. – Zadziwiająco dobrze mówi pan po polsku.

– Dziękuję, to zasługa babci. – Uśmiechnął się ciepło. – Spędzałem u niej każde wakacje.

– Naprawdę winszuję, pańska babcia jest znakomitą nauczycielką.

– Była – poprawił ją Włoch. – Nie żyje od dziesięciu lat.

– Przepraszam. – Dziewczyna spąsowiała.

– Ale za co? – Federico znowu się uśmiechnął. – Była wspaniałą kobietą, przeżyła cudownych dziewięćdziesiąt pięć lat. Odeszła naprawdę spełniona, a przed śmiercią żałowała tylko, że nie doczekała się prawnuków.

– Dziewięćdziesiąt pięć to faktycznie dużo.

– Prawda?

Laura pokiwała głową.

– A pani? Czym się pani tutaj zajmuje? – zapytał aktor, zmieniając temat.

– Jestem lekarzem.

– Jaka specjalizacja?

– Ach nie! Ja dopiero się uczę… – jąkała się. – Jestem stażystką, aktualnie odbywam staż na anestezjologii.

– A więc będę miał możliwość widywać panią częściej, czy tak?

Aktor przeszył ją wzrokiem.

– Myślę, że to całkiem możliwe – odpowiedziała, ledwie łapiąc oddech.