Arwen Elys Dayton

PRZEBUDZENIE

Przekład
Bartłomiej Ulatowski

Tytuł oryginału: Resurrection

Copyright © 2001 by Arwen Elys Dayton

Originally published in the United States by Amazon Publishing, 2012. This edition made possible under a license arrangement originating with Amazon Publishing.

Copyright © for the Polish translation by Bartłomiej Ulatowski, MMXIV

Copyright © by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXIV

Wydanie I

Warszawa

Spis treści

- Dedykacja

- Podziękowania

- Rozdział 1

- Rozdział 2

- Rozdział 3

- Rozdział 4

- Rozdział 5

- Rozdział 6

- Rozdział 7

- Rozdział 8

- Rozdział 9

- Rozdział 10

- Rozdział 11

- Rozdział 12

- Rozdział 13

- Rozdział 14

- Rozdział 15

- Rozdział 16

- Rozdział 17

- Rozdział 18

- Rozdział 19

- Rozdział 20

- Rozdział 21

- Rozdział 22

- Rozdział 23

- Rozdział 24

- Rozdział 25

- Rozdział 26

- Rozdział 27

- Rozdział 28

- Rozdział 29

- Rozdział 30

- Rozdział 31

- Rozdział 32

- Rozdział 33

- Rozdział 34

- Rozdział 35

- Rozdział 36

- Rozdział 37

- Rozdział 38

- Rozdział 39

- Rozdział 40

- Rozdział 41

- Rozdział 42

- Rozdział 43

- Rozdział 44

- Rozdział 45

- Rozdział 46

- Rozdział 47

- Rozdział 48

- Rozdział 49

- Rozdział 50

- Rozdział 51

- Rozdział 52

- Rozdział 53

- Rozdział 54

- O autorce

- Dramatis personae/słownik

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Mojemu wspólnikowi w zbrodni

Podziękowania

Chciałabym podziękować Erichowi von Dänikenowi i Zecharii Sitchinowi za wskazanie drogi do naszych możliwych przeszłości. Bez względu na to, jak nieprawdopodobne są ich teorie, przynajmniej szukali odpowiedzi. Dziękuję także Johnowi Anthony’emu Westowi za to, że prowadził mnie ze swoją latarką. J.E. Manchip White i Guillemette Andreu napisali znakomite książki o Egipcie, które były mi bardzo pomocne.

Nie byłam konsekwentna w stosowaniu starożytnych imion. Niektóre pojawiają się w ich egipskim brzmieniu, inne w greckim. Obie wersje są powszechnie akceptowane i wybór tej czy innej jest kwestią osobistych upodobań. Egipscy królowie nie są nazywani w tej książce faraonami. Słowo „faraon” oznaczające dosłownie „wielki dom” zaczęło być używane jako tytuł władcy dopiero za czasów osiemnastej dynastii.

Rozdział 1

Cztery lata temu.

Wrażenie było szare jak przedświt, ale mniej wyraziste. Pruit wynurzała się, wznosząc przez warstwy świadomości, które zdawały się omywać ją zmiennymi odcieniami światła. Upłynęło wiele minut – być może godzin – zanim uzmysłowiła sobie, że się budzi. Nim wątłe poczucie istnienia przemieniło się w jaźń, przyszło jej przedrzeć się przez niezliczone powłoki szarości.

Nareszcie poczuła ruch własnej oddychającej piersi; odzyskała świadomość pozycji ciała, a zaraz potem władzę nad mięśniami. Delektując się wrażeniem ciepła otaczającego ją płynu, przypomniała sobie o oczach.

Otworzyła je. Poczuła dotyk biofluidu i było to przyjemne. Przez drżącą pomarańczową mętnię ponad sobą ujrzała pochyloną sylwetkę Niksa. Jego twarz była zbyt niewyraźna, by Pruit mogła odczytać jej wyraz, ale wiedziała, że jej towarzysz się uśmiecha.

Ujrzała jego rękę wędrującą do pulpitu sterowniczego kojca. W płynie wokół niej zaszła nieuchwytna zmiana, a po chwili Pruit poczuła, że kojec zaczyna się opróżniać. Biofluid spłynął jej z oczu i twarz Niksa nabrała wyrazistości. Pokrywa ze szkłotworu odsunęła się i Pruit poczuła powiew powietrza statku. Wydało jej się zbyt zimne. Wokół jej ciała przewody krwionośne i odżywcze delikatnie wyzwalały ją ze swoich splotów i znikały w ścianach biowyściółki kojca, nie pozostawiając najmniejszego śladu swojej obecności. Trzcinowaty biopęd powietrzny wysunął się z jej tchawicy, wywołując chwilowe uczucie dławienia.

Wypluła biofluid, który pozostał jej w ustach, i drżącymi rękami sięgnęła do krawędzi kojca. Niks złapał ją za dłonie i pomógł usiąść. Delikatnie otarł jej powieki, a ona uniosła na niego wzrok.

– Cześć, śpiochu – powiedział miękko, z uśmiechem.

Miał niewiele ponad dwadzieścia lat, skórę koloru miedzi i rudobrązową czuprynę. Jego oczy były niebieskie. Opis ten dość dokładnie pasował także do Pruit, jeśli wyłączyć włosy, które sięgały jej do ramienia i odróżniały się nieco ciemniejszym odcieniem brązu. W istocie opis ten pasował do wszystkich widywanych przez nich osób: krewnych, przyjaciół i nieznajomych w wąskich korytarzach ulic ich miasta.

Uświadomiła sobie, że Niks jest już ubrany, i przeszył ją impuls paniki na myśl o naruszeniu regulaminu. Powinien był obudzić się jednocześnie z nią, nie pierwszy.

– Cześć – skrzeknęła z wysiłkiem. – Który to rok, czternasty?

Jej umysł wciąż zmagał się z sennością.

Niks skinął głową i pomógł jej wstać. Reszta biofluidu spłynęła do kojca, skąd centralny układ statku miał odessać go do regeneracji i ponownego wykorzystania. Niks okrył jej ramiona kocem i Pruit ostrożnie wystąpiła z kojca, dopiero teraz w pełni czując słabość swoich mięśni.

Ogarnęła wzrokiem wnętrze ich małej jednostki. Kojce stały na samym środku kabiny: dwie podługowate skrzynie o zaokrąglonych krawędziach, sporządzone z jasnobrązowej twardotrzciny uprawianej specjalnie w miejscu montażu statku. Ściany każdego z kojców pokrywała różowopomarańczowa porowata gąbka. Wyrastające z niej łodygowate przewody o organicznym wyglądzie były podłączone do ciał podróżnych i utrzymywały ich przy życiu w ciągu lat hibernacji.

Wzdłuż ścian po obu stronach kojców ciągnęły się pulpity kontrolne komputerowych układów, które prowadziły statek i czuwały nad nim w każdej sekundzie jego długiej podróży. Na jednym końcu owalnej kabiny były dwie prycze, schowek ze sprzętem gimnastycznym oraz otwarty kącik z matą do ćwiczeń. Po drugiej stronie znajdowała się stacja medyczna, stacja żywieniowa, jak również duża, ciemna szafa, z grubsza prostopadłościenna, wznosząca się od podłogi do samego stropu. Była to komora sensoryczna. Miała im się przydać dopiero w dalszej części ich wyprawy.

Tuż obok komory mieściła się kabina prysznicowa i Pruit ruszyła chwiejnie w jej stronę. Ani ona, ani Niks nie odzywali się już do siebie – jeszcze nie. Odzyskanie pełnej orientacji po przebudzeniu musiało potrwać dobrych kilka minut i Niks dawał jej czas na dojście do siebie.

Zrzuciła koc z ramion i weszła pod prysznic. Wystawiając twarz i ciało na ożywczą chłostę strużek wody, czuła strach – ten sam, z którym walczyła już trzynaście razy: dziwne, mroźne uczucie sączące się z miejsca tuż poniżej mostka. Kolejny dzień kolejnego roku. Czternastego roku. Kilka godzin albo dni czuwania, a potem rok snu, a z każdym przebudzeniem ich świat był coraz dalej i dalej.

Umyła się, czując pod dłońmi, jak bardzo jest chuda i atroficzna. Niks także wyglądał mizernie z liniami żeber wyraźnie odcinającymi się na jego niegdyś muskularnej klatce piersiowej.

Dokończyła kąpiel, a Niks pomógł jej się ubrać w błękitną jednoczęściową bieliznę i biały kombinezon. Sam odziany był w identyczny strój.

– Czuję się strasznie słaba – wyznała. – A ty?

– Ja też – odrzekł, zapinając paski jej kombinezonu.

Uświadomiła sobie, że nie stara się jej pieścić, i poczuła ulgę. Powinni trzymać się regulaminu. Na inne rzeczy przyjdzie czas później.

– Jesteśmy za bardzo osłabieni – powiedziała. – Po przeglądzie zarządzam pełny diagmed.

W dwuosobowej załodze statku Pruit pełniła funkcję oficera medycznego.

– Niewykluczone, że będziemy musieli zrobić z tego pięciodniówkę.

Miała na myśli pięciodniowy okres czuwania przed powrotem do kojców hibernacyjnych. Zwykle budzili się na dzień lub krócej. Pięciodniówki były wymagane, jeśli ich organizmy potrzebowały więcej czasu na regenerację. Do tej pory w ciągu swojej czternastoletniej podróży spędzili poza kojcami łącznie dwadzieścia dni.

– Mieliśmy już dwie pięciodniówki. Czy to normalne?

– Normalne? – Pruit uśmiechnęła się, ale bez radości. – Czternaście lat hibernacji, Niks. Tu chyba niczego nie można nazwać normalnym.

Zajęli swoje miejsca przy pulpitach po obu stronach statku i rozpoczęli przegląd, odhaczając kolejne punkty z długiej listy czynności kontrolnych.

– Rozpoczynam kontrolę – powiedział Niks, który nieznacznie przewyższał ją rangą i był dowódcą technicznym wyprawy. – Kadłub?

Pruit zatopiła dłoń w żelu manipulatora i poruszyła palcami. Na ekrany przed nią wypłynęły szeregi danych, wyświetlane przez różnobarwne pędy z tkanki roślinnej, których komórki formowały się i przekształcały w ciągu nanosekund, rysując na powierzchni obrazy. Ekrany sprawiały wrażenie, jakby widoczna na nich treść wyrastała z ich wnętrza, i było to bliskie prawdy, ponieważ komórki regenerowały się, dzieliły i były – nawet w swojej genetycznie zmodyfikowanej postaci – w każdym calu organiczne.

– Kadłub szczelny – powiedziała Pruit. – Widzę trzy incydenty w ostatnim okresie: dwa drobne, jeden poziomu drugiego. Poszycie przebite przez mikrometeoryt, zregenerowane w ciągu dziesięciu sekund. Od tamtego czasu liczba komórek w normie.

– Ekspozycja załogi na promieniowanie.

Pruit poruszyła dłonią w manipulatorze i na ekran wypłynęły nowe dane.

– Minimalne. Kojce były ekranowane w zadowalającym stopniu.

– Układy wewnętrzne? – mruknął Niks, przenosząc wzrok na następny punkt swojej listy.

Była to jego działka, więc bez słowa uruchomił program diagnostyczny.

Kiedy nareszcie dobrnęli do końca listy, żaden z podukładów statku nie pozostał niesprawdzony. Nie wykryli niczego niezwykłego. Wszystko działało jak należy.

– No i świetnie – westchnął Niks, oznaczając log przeglądu nagłówkiem „wykonane” i przekazując komputerowi do archiwizacji. – Chodźmy jeść.

Pruit skrzywiła się. W ciągu piętnastu godzin po przebudzeniu odzyskanie apetytu było praktycznie niemożliwe, ale regulamin nakazywał im jeść, aby ich organizmy nie uzależniły się za bardzo od odżywiania dożylnego.

Zjedli niewielki posiłek złożony z rekonstytuowanego, liofilizowanego mięsa i warzyw przygotowanych przez pokładowy procesor żywności. Jedzenie nie było niesmaczne, ale przełknęli je z najwyższym wysiłkiem tylko po to, by kilka minut później wszystko zwymiotować. Zdarzało się tak dość często podczas ich ostatnich przebudzeń. Zjedli jeszcze raz – tym razem powoli i z namaszczeniem.

Mając za sobą torturę jedzenia, podeszli do stacji medycznej i Pruit uruchomiła procedurę diagnostyczną. Wyniki badań porównała z rejestrami z kojców, aby zyskać pojęcie o tym, jak szybko ich organizmy dochodzą do siebie i regenerują się po hibernacji.

– Potrzebna nam pięciodniówka – potwierdziła wreszcie, delikatnie ściągając Niksowi z przegubu końcówkę czytnika medycznego. – Tracimy odporność.

Ich ciała wykazywały typowe objawy wyczerpania pohibernacyjnego, przypadłości, jaką straszyli ich lekarze w domu. Narządy tak długo przebywały w stanie niemal nieodróżnialnym od śmierci, że teraz miały poważne trudności z podjęciem normalnego funkcjonowania. Kłopoty z utrzymaniem jedzenia w żołądku i ogólnie wymizerowany wygląd były dokładnie tym, czego należało się spodziewać.

Niks kiwnął głową i odwrócił się w bok, aby zwrócić się do statku.

– Centrala, aktywacja.

Przyjęcie komendy zostało potwierdzone cichym gongiem sygnału dźwiękowego.

– Jestem – oznajmił kobiecy głos emanujący ze ścian kabiny.

Był to ludzki głos, który wybrali dla centralnego komputera statku. Choć Centrala nie miała rzeczywistej świadomości, algorytmy sztucznej inteligencji, na jakich oparto funkcjonowanie komputera, pozwalały na porozumiewanie się z załogą drogą naturalnej konwersacji.

– Centrala, sprawdź, proszę, dane medyczne. Zrobimy sobie pięciodniówkę – powiedziała Pruit.

– Słusznie – odparła Centrala po ledwie zauważalnej pauzie, podczas której zdążyła przeanalizować raport diagnostyczny Pruit i porównać z danymi z rozległego archiwum medycznego. – To jak najbardziej wskazane. Zalecam codzienne badania ze zwróceniem szczególnej uwagi na tempo przemiany materii.

– W porządku.

Pruit i Niks spojrzeli na siebie, a w ich postawie zaszła ledwie uchwytna zmiana. Jako załoga zrobili już wszystko, czego wymagał od nich regulamin i procedury. Oficjalnie mieli wolne – przynajmniej na razie.

– Czternaście lat – westchnął Niks, opadając na fotel za biurkiem obok stacji medycznej. – Aż trudno uwierzyć.

– Mówisz to po każdym przebudzeniu. – Pruit się uśmiechnęła.

– I za każdym razem to prawda.

Pruit usiadła Niksowi na kolanie i zarzuciła mu ręce na szyję, zauważając mimochodem, jak wąskie stały się jego ramiona. Jej włosy, choć splecione w dwa warkocze, wydawały się kruche i niezdrowe. Oboje mieli oczy podkreślone ciemnymi półkolami, a ich śniada skóra wyglądała jak przyprószona popiołem. Pruit przypuszczała, że ciąży Niksowi tyle co listek, tuląc się doń w workowatym, teraz o kilka numerów za dużym kombinezonie.

– Wiem – szepnęła.

Niks otoczył ją ramionami i przyciągnął do siebie. Kiedy wszystkie obowiązki były już wypełnione, brakowało im zajęć, które odwracałyby uwagę od ich położenia.

– Pruit… – Niks pochylił się do pocałunku.

Miał to być czuły gest niosący odrobinę ukojenia poprzez kontakt fizyczny, ale kiedy tylko ich wargi zetknęły się, wydarzyło się coś innego. Pruit oddała pocałunek i w ruchy obojga wkradł się pośpiech rozniecany pożądaniem. Wzajemny uścisk ramion nabrał żarliwej mocy. Pruit przełożyła nogę nad udami Niksa, aby usiąść na nim i pogłębić pocałunek. Pomyślała, że to niezwykłe, iż pomimo wycieńczenia namiętność rozpalała się w nich po każdym przebudzeniu, podsycana być może strachem przed śmiercią.

W następnej chwili zrywali z siebie nawzajem ubrania, potykając się w drodze w stronę pryczy, całując, głaszcząc, pieszcząc. Niks szarpnięciem rozłożył dolną koję i opadł na nią, pociągając Pruit na siebie. Odwrócił głowę, zwracając się do komputera.

– Centrala, wyłącz się – powiedział.

Zabrzmiał gong, sygnalizując, że statek przestał ich kontrolować, przynajmniej w widoczny sposób. Niks odwrócił głowę, wpadając prosto w kolejny pocałunek.

– Kocham cię, Pruit – mruknął.

– Kocham cię, Niks – odszepnęła.

Ich ciała dotykały się, poruszały razem i nie byli już sami w bezkresnej otchłani kosmosu. Nie byli sami lata świetlne od domu, gdzie ich rodziny starzały się, a Luceni knuli, jak zapobiec narodzinom kolejnych pokoleń. I miały minąć lata, zanim wrócą do domu, jeżeli w ogóle będzie do czego wracać…

Krzyknęli jednocześnie w momencie szczytowania, a potem Pruit osunęła się na Niksa, którego głowa powoli opadła na pryczę. Byli kompletnie wyczerpani.

Leżeli obok siebie na pryczy, czując wycieńczenie, które wsączało się w ich ciała przez lata fałszywego snu. Pruit opierała głowę na ramieniu kochanka, a Niks unosił w górę fotografie w ich dorocznym rytuale wspominania. Zdjęcia wydrukowano na arkusikach maty ze światłoczułych komórek roślinnych zapewniających niemal doskonały obraz z subtelnym wrażeniem głębi.

Fotografia w ręce Niksa przedstawiała rodzinę Pruit: mamę, tatę i młodszego brata. Wyglądali na zdrowych i kipiących energią. I szczęśliwych. Zdjęcie wykonano, jeszcze zanim dowiedzieli się, że Pruit wkrótce ich opuści.

Pruit zauważyła, że Niks nie pytał już: „Jak myślisz, jak oni teraz żyją?”. Takie tematy zdążyli wyczerpać podczas poprzednich przebudzeń. Dla ludzi zaklętych w obrazach minęło zbyt wiele czasu, by jakiekolwiek domysły miały jeszcze sens.

Niks wyciągnął kolejną fotografię, tym razem przedstawiającą jego, stojącego pomiędzy swoimi rodzicami. Na następnym zdjęciu była Pruit. Niosły ją w górę ruchome schody wznoszące się na co najmniej dziesięć pięter, zaś za jej plecami, poza kopułą miasta, ciągnęły się pola radioaktywnego szkliwa. Koszulka bez rękawów ukazywała kształtną linię jej ramion. Wyglądała na osobę w szczytowej kondycji fizycznej, zdrową, ale niezbyt szczęśliwą.

– Mała maruda – mruknął Niks z czułością.

Znów przełożył fotografie i teraz patrzyli na młodszego brata Pruit, Makusa. Siedział przy stole w jadalni i odrabiał lekcje. Patrząc na zdjęcie, Pruit wyobraziła sobie go jako mężczyznę dobiegającego trzydziestki, być może z własnymi dziećmi. Czy wiedział, co niesie przyszłość? Czy Czuwający powiadomili już wszystkich, czy wciąż było to tajemnicą – ukrytą chorobą, która miała pożreć ich żywcem już za kilka lat?

Nagle poczuła, że nostalgia zaczyna ją nużyć.

– Dajmy już spokój tym zdjęciom – rzuciła z irytacją.

– Powinniśmy pamiętać…

– Ja pamiętam. – Zsunęła się z pryczy i zaczęła ubierać. – I wiesz co? To wcale nie pomaga.

Zapięła kombinezon i zsunęła gumkę z warkocza, by zapleść go ciaśniej.

– Słodkie życie! Co oni im powiedzieli, Niks? Co powiedzieli im o nas? Dla nich wszystkich jesteśmy już martwi. I nie mają pojęcia, dlaczego zniknęliśmy.

Niks usiadł i sięgnął po własne ubranie.

– Lepiej, żeby myśleli o nas jak o martwych.

– Wiem! – warknęła Pruit, po czym westchnęła i powtórzyła spokojniej: – wiem.

Była to rozmowa, jaka powtórzyła się już kilkakrotnie w ciągu ich czternastu przebudzeń. Frustracja, zwykle trzymana w ryzach, przygwożdżona na dnie duszy, od czasu do czasu wyrywała się na powierzchnię. I bardzo dobrze. Był to znak, że wciąż istnieje emocjonalna więź łącząca ich z tymi, których pozostawili za sobą.

– Lepiej, żeby nic nie wiedzieli, skoro i tak niczego nie mogą zrobić.

Niks nie odpowiedział. Nie było takiej potrzeby. Zamiast tego wstał i ujął jej dłonie.

– Już pora rozprostować kości – powiedział cicho.

Czas wolny się skończył, znowu byli na służbie. Bez słowa przenieśli się na matę, aby zgodnie z procedurą przystąpić do podstawowej serii ćwiczeń rozciągających. Składając ciała w płynnej sekwencji ruchów, układając ręce i nogi w odpowiednich pozycjach, zginając i prostując stawy, koncentrując się i kierunkując energię, oboje czuli, jak z wolna oczyszczają swoje umysły. Ćwiczenia były spokojne i odprężająco przyjemne niczym rozmowa ze starym znajomym. Był to jeden z pierwszych rytuałów, jakie wpojono im już we wczesnym dzieciństwie. Każdy ruch niósł wspomnienie ich rówieśników, towarzyszy broni. Niektórzy z nich mogli być teraz połączeni w pary, tak jak Pruit i Niks, i mknąć samotni przez przestrzeń kilka lat drogi za nimi. Reszta została w domu, na Herrodzie: bracia i siostry dźwigający na barkach ciężar całego świata.

Pięć dni później ich ciała były zregenerowane w dostatecznym stopniu, by Pruit i Centrala uzgodniły, że mogą bezpiecznie wrócić do stanu hibernacji. Naga Pruit opuściła się w głąb kojca. Wyglądała znacznie zdrowiej niż po przebudzeniu, ale trzeba było więcej niż pięciu dni, by wymazać oznaki tylu lat snu. To jednak musiało poczekać do czasu, aż ich zadanie wejdzie w kolejną fazę. Ściany i dno kojca były nieprzyjemnie suche, ale wkrótce miał je odświeżyć biofluid. Pruit musnęła palcami kilka przycisków na zewnętrznej ścianie i biowyściółka obudziła się do życia. W ciągu kilku chwil wyrosły z niej łodygowate przewody szukające ciała, nad którym mogłyby przejąć kontrolę.

Niks usiadł nad nią na brzegu kojca, wciąż ubrany, znowu łamiąc regulamin. Przepisy nakazywały im układać się do snu jednocześnie, wykonując kolejne punkty procedury i weryfikując poczynania towarzysza. Było to jedyne odstępstwo Niksa: lubił być przy niej, kiedy się budziła i kiedy znów zasypiała.

– Naprawdę powinniśmy zrobić to, jak należy – powiedziała Pruit.

Niks wiedział, co miała na myśli.

– Tylko dopilnuję, żebyś zasnęła bezpiecznie.

Nie protestowała już więcej. W tej kwestii nigdy jej nie słuchał, a poza tym w głębi duszy cieszyła ją jego bliskość. Byli sobie równi niemal pod każdym względem, ale czasami ochraniał ją w sposób pozostający w niezgodzie z ich statusem i życiem. Potajemnie życzyła sobie tego.

Pędy krwionośne delikatnie wniknęły do jej żył. Kojec wypełniał się biofluidem, ciepłym i zapraszającym. Niks pochylił się nad nią i pocałował. Na jej piersi wił się bezradnie pęd powietrzny. Pruit pogładziła Niksa po policzku, po czym ułożyła się głębiej w kojcu, pozwalając pędowi znaleźć jej usta i wślizgnąć się w głąb krtani. Stłumiła odruch wymiotny, ale zaraz poczuła przyjemne odprężenie. Rozległ się delikatny świst powietrza i kopuła ze szkłotworu wsunęła się nad nią na swoje miejsce. Biofluid przykrył ją już całkowicie i Pruit otworzyła oczy pod powierzchnią płynu. Niks wciąż tam był – niewyraźna, rozedrgana sylwetka w oranżowej mgle. Zamknęła powieki i zanurkowała w mrok.

Rozdział 2

Osiemnaście lat temu.

Ale ogrom – powiedział Makus, spoglądając przez przejrzystą kopułę na szklane pustkowia.

– I dlatego jesteśmy potrzebni – odpowiedziała Pruit. – Aby chronić wszystkich w miastach i wszystko to, co widzisz.

Makus był jej młodszym bratem, miał zaledwie trzynaście lat. Stali obok siebie na skwerze Evana, rozległym parku przylegającym do ściany kopuły miejskiej Kellersland. Poza kopułą grunt pokrywało żółtozielone szkliwo, szpetne i radioaktywne, ciągnące się w każdym kierunku aż po horyzont. Jego powierzchnia była doskonale gładka, jeśli nie liczyć piętrzących się tu i tam gigantycznych stert gruzu, z daleka wyglądających na niewielkie, znaczących miejsca, gdzie dawniej tętniły życiem wielkie, odkryte miasta – w zamierzchłych czasach, na długo przed bombardowaniami. Było późne popołudnie i niebo zaczynało ciemnieć.

– Jakoś ciężko mi o tym myśleć – powiedział Makus.

Usadowiwszy się na stojącej za nimi ławce, rozpakował lunch, który wzięli ze sobą. Pruit przyłączyła się do posiłku.

– Wszystkim nam jest ciężko. Ale to nasz obowiązek. Teraz także twój.

Starała się powiedzieć to z uśmiechem, co nie było łatwe. Makus właśnie został przyjęty do Czuwających, elitarnej formacji wojskowej dźwigającej na swoich barkach odpowiedzialność za przyszłość ich rasy, rasy Kinlai. Nie była to łatwa służba. Ona i Niks, teraz dwudziestoparolatkowie, także wstąpili do Czuwających w wieku Makusa.

– Tak, wiem.

Powiedział to z ciężkim westchnieniem i Pruit szturchnęła go żartobliwie, próbując rozjaśnić nastrój.

– Hej, mamy dziś świętować – powiedziała, siląc się na pogodny ton. – Gratuluję przyjęcia w szeregi. Nie martw się, szybko przywykniesz do odpowiedzialności.

Makus rozchmurzył się nieco i nawet zdobył na uśmiech.

– Dzięki, Pru. Niks przyjdzie?

– Powiedział, że spróbuje. Mieliśmy kilka pracowitych tygodni.

Poruszyła lewą ręką, która spoczywała na temblaku opatrzona po oparzeniu wiązką laserową. Spostrzegła, że Makus zerknął na nią z zaciekawieniem, ale nie spytał o rany. Dobrze wiedział, że Pruit nie wolno wyjawić mu, skąd się wzięły. Niemal wszystko, co robiła w ramach służby, było objęte ścisłą tajemnicą.

– A co u mamy i taty? Nie widziałam ich od wieków.

– Teraz śpią – odpowiedział. – Zamienili się zmianami.

Pruit pokiwała głową. Jej wzrok powędrował daleko za kopułę, zatrzymując się na grupie rekultywacyjnej brnącej przez szkliste pustkowie. Rekultywacja zniszczonych lądów, choć wkładano w nią wiele wysiłku, postępowała boleśnie powoli.

– Tak może wyglądać jeden z twoich pierwszych przydziałów, Makus – powiedziała, wskazując palcem maleńkie sylwetki ludzi.

Brygadzie rekultywacyjnej towarzyszył mały oddział Czuwających, rozpoznawalnych dzięki pomarańczowym biokombinezonom i broni. Makus milczał, a Pruit rozbłysła w głowie nagła myśl. Spojrzała na brata.

– Makus, byłeś kiedyś na zewnątrz?

Chłopiec pokręcił głową.

– Nie.

– No tak, zapomniałam. Jasne, że nie byłeś.

Na zewnątrz wychodzili tylko funkcjonariusze Czuwających, pracownicy rekultywacji i naukowcy.

– Tam nie jest tak źle, jak wygląda – dodała świadoma, że to kłamstwo. – To znaczy przyjemnie nie jest i trudno czuć się swobodnie w biokombinezonie, ale przyzwyczaisz się. W Czuwających będziesz miał mnóstwo pracy na zewnątrz.

Makus potoczył wzrokiem po jałowym krajobrazie.

– Trochę mnie to przeraża – wyznał. – No bo to trochę tak, jakbym miał wyjść między wszystkie te duchy. Czasem będę musiał chodzić tam, gdzie spadły bomby.

Nawet stąd widział jedno z takich miejsc: wyraźny krąg krateru oddalony o kilka mil od kopuły. Pruit podążyła za wzrokiem chłopca. Sama spędziła na zewnątrz długie miesiące; uczucie stąpania po starożytnym, toksycznym szkle w ciężkich butach ochronnych wydawało się jej nieodłączną częścią niej samej.

– Nie – powiedziała po chwili. – Duchy dały sobie spokój z tą pustynią. Tam wszystko jest tylko martwe, nic więcej. Chciałabym móc powiedzieć to samo o Lucenach.

Brzmienie tego słowa podziałało na oboje. Makus prawie się wzdrygnął.

– Widziałaś kiedyś jakiegoś?

– Wiesz, że nie mogę ci powiedzieć – odparła.

Prawda była taka, że nigdy nie widziała Lucena. Były to srebrzyste, insektokształtne istoty, które przed pięcioma tysiącami lat obrzuciły Herrod bombami jądrowymi i termojądrowymi, uśmiercając niemal wszystkich Kinlai. Nie, nigdy nie widziała Lucena na własne oczy, ale widywała ich sługusów; widywała ludzi hodowanych w luceńskich laboratoriach ze skradzionego materiału genetycznego Kinlai i szkolonych na szpiegów.

W tej samej chwili na szarzejącym niebie rozbłysnął deszcz meteorów – wachlarz jaskrawych linii ognia dziurawiących wysokie warstwy atmosfery. Pruit odruchowo pomasowała zranione ramię. Patrzyła na meteory, czując w sobie głęboką nienawiść do Lucenów. Było to uczucie, które towarzyszyło jej od dzieciństwa, być może dłużej. Nie przypominało gniewu. Było znacznie spokojniejsze, ciche i miękkie, przenikało każdą komórkę jej ciała, budząc myśl, która dawała jej wolę życia: oni nie zwyciężą.

– Idzie Niks! – wykrzyknął Makus, wskazując przez ciżbę na skwerze zbliżającą się postać.

Ponury nastrój rozwiał się w jednej chwili. Niks, tak jak Pruit, był ubrany w mundur polowy Czuwających: spodnie z lekkiego materiału, ciemnoczerwone i sięgające do pół łydki, obcisły sweter z oznakami rangi wojskowej na kołnierzyku oraz zaprojektowane do biegania czarne elastyczne buty z cholewami.

– Cześć wam – rzucił Niks z szerokim uśmiechem na twarzy, chwytając dłoń chłopca, by przyciągnąć go do uścisku. – Gratulacje, chudzielcu! Dobrze mieć cię w drużynie.

Makus odpowiedział uśmiechem i zasalutował.

– Dziękuję, sir.

– Przepraszam za spóźnienie. Ale niestety, Pruit i ja musimy iść.

Rzucił jej szybkie spojrzenie i Pruit spostrzegła, że jest czymś zafrasowany, choć musiała przyznać, że dobrze to ukrywa.

– Rozumiem – oznajmił Makus, wyprężając się prawie na baczność.

Niks zawsze tak działał na jej młodszego braciszka.

– Pru, szef wzywa nas do siebie – powiedział Niks.

Pruit skinęła głową i wepchnęła do ust ostatni kęs lunchu. Otrzepawszy dłonie, uściskała Makusa.

– Pozdrów ode mnie mamę i tatę. Może niedługo wezmę dzień wolny, to wreszcie spędzę z nimi trochę czasu – powiedziała, choć bez przekonania, po czym oddaliła się z Niksem, pozostawiając brata wpatrzonego w dal przez ścianę kopuły i rozmyślającego o swojej przyszłości.

Przeciskając się przez tłum przechodniów, Pruit i Niks przecięli park i weszli na ruchome schody prowadzące w górę i w głąb spiętrzonego ludzkiego mrowiska zwanego Kellerpolis. Miasto było skomplikowanym labiryntem sektorów mieszkalnych, biznesowych, przemysłowych i wojskowych, spiętrzonych jedne na drugich i wciśniętych pod ochronną kopułę.

– Coś pilnego? – spytała Pruit.

– Tak to brzmiało – potwierdził Niks.

Trzcinowa mata eskalatora zawiozła ich na piątą kondygnację, gdzie zeszli na chodnik. Przed nimi grupa uczniów przebiegła przez tłum, otwierając chwilowe przejście. Niks złapał Pruit za ramię i pociągnął w ślad za dzieciarnią.

Otaczały ich twarze współmieszkańców, Kinlai o skórze koloru miedzi i w większości rudawobrązowych włosach, czasem nieznacznie różniących się odcieniem. Oczy mieli błękitne lub zielone, przy czym błękitne widywało się znacznie częściej. Ogółem różnice w wyglądzie zewnętrznym poszczególnych osób nie były znaczne. Po Wielkiej Wojnie z Lucenami pula genowa zmalała tak bardzo, że dziś wszyscy Kinlai byli ze sobą spokrewnieni niemal jak bracia i siostry.

Pruit i Niks długo kluczyli w labiryncie korytarzy. Za posterunkiem kontrolnym zeszli w dół, na jedną z najniższych kondygnacji miasta, głęboko pod ziemią. Tam szli dalej wąskimi tunelami o stropach wiszących zaledwie stopę nad ich głowami, mijając kolejne posterunki, które ich szybko przepuszczały. Po kilku minutach maszerowania w milczeniu dotarli do małej sali konferencyjnej, w której czekał na nich dowódca, Naczelny Komendant Czuwających Haren.

– Sir… – przywitali go jednocześnie, nie salutując, ponieważ nie byli ubrani w stosowne mundury. Przyjęli postawę na baczność.

– Pruit. Niks. – Komendant skinął im głową. – Dobrze, że jesteście. Przyszliście w samą porę na podsumowanie.

Spojrzeli po sobie, nie bardzo wiedząc, co ma na myśli, a wtedy zaprosił ich gestem, aby stanęli obok niego. Zatopił dłoń w plastycznym manipulatorze zamontowanym z boku na ścianie, po czym przepierzenie jakby rozpuściło się w powietrzu, kiedy szkłotwór, z którego było wykonane, zmienił kolor z mlecznobiałego na doskonale przejrzysty. Szkło przepuszczało światło tylko w jedną stronę i ujrzeli przez nie wnętrze sąsiedniego pokoju przesłuchań. Pomieszczenie było całkowicie, niemal niepokojąco białe i zawierało jedynie mały biały stolik z dwoma krzesłami po przeciwnych stronach. W środku byli dwaj mężczyźni. W jednym z nich rozpoznali Kepa Telliego, jednego z adiutantów komendanta. Kep siedział plecami do nich.

Krzesło naprzeciwko Kepa zajmował młody Kinlai zwrócony twarzą do patrzących zza szyby. Ubrany po cywilnemu siedział sztywno dziwnie wyprostowany. Jego twarz miała nieprzenikniony wyraz. Mówił coś, ale ruch jego ust był ledwie zauważalny.

– Złapaliśmy go pięć dni temu – oznajmił komendant. – Udało mu się przedostać do Marretpolis.

Miał na myśli jedno z pozostałych miast Herroda. Na całej planecie były tylko trzy duże miasta i kilka pomniejszych osiedli.

– Zdołał jakoś wtopić się w grupę rekultywacyjną, ale przyciągnął uwagę ochrony w parku. Dacie wiarę? – Pokręcił głową z niesmakiem.

Pruit i Niks doskonale rozumieli, o czym mówi ich szef. Schwytany nie był jednym z obywateli. Był luceńskim szpiegiem, który – najwyraźniej bez poważniejszego trudu – przedostał się do kinlajskiego miasta i został zatrzymany wyłącznie dzięki łutowi szczęścia.

Żadne z nich się nie odezwało. Nie było takiej potrzeby. Wszyscy doskonale zdawali sobie sprawę, o czym tak łatwa infiltracja świadczyła w kwestii ogólnego bezpieczeństwa. Jeśli jeden szpieg potrafił przeniknąć do miasta, mógł przeniknąć doń i tuzin. Albo więcej, być może już tutaj byli.

– Nie torturowaliśmy go – ciągnął dowódca. – Przez dwa dni siedział w swojej celi i medytował. Wiecie, tak jak oni to robią. A potem zaczął mówić.

Zwykle tortury były konieczne do wyciągnięcia informacji od szpiegów, ale częściej zdarzało się, że ludziom Lucenom w jakiś tajemniczy sposób udawało się zamedytować na śmierć, zanim zdążyli wyjawić jakiekolwiek tajemnice. Szpieg zeznający z własnej nieprzymuszonej woli był nowością.

Dowódca poruszył palcami w panelu kontrolnym i zaczął mówić. Jego głos był teraz transmitowany do słuchawki w uchu Kepa.

– Przeprowadź go przez wszystko jeszcze raz – zażądał.

Jego podwładny w żaden fizyczny sposób nie potwierdził przyjęcia rozkazu, ale kiedy komendant włączył fonię, by mogli przysłuchiwać się rozmowie w pokoju przesłuchań, usłyszeli, jak Kep zwraca się do więźnia.

– Chciałbym usłyszeć wszystko jeszcze raz – powiedział z cierpliwą łagodnością. – Nie masz nic przeciwko temu?

Twarz człowieka Lucena nie zmieniła wyrazu.

– Nie mam – oświadczył. – Opowiem wszystko ponownie.

– Dobrze. Powiedz mi zatem, jak przedostałeś się na Herrod.

– Przybyłem w imitacji meteorytu. Lądowanie było twarde, ale do zniesienia.

Był to zwykły sposób, w jaki Luceni przemycali szpiegów na planetę. Deszcze meteorytów spadały tak często, zaś pustkowia Herroda były tak rozległe, że sprawdzenie upadku każdego kosmicznego głazu było zwyczajnie niemożliwe. Zaledwie przed kilkoma tygodniami Pruit została raniona w ramię właśnie podczas pościgu za luceńskim szpiegiem.

– Szedłem przez trzy dni, a potem wtopiłem się w grupę górników podczas zmiany szycht – kontynuował mężczyzna.

Mówił w soulene, nowoczesnym języku Kinlai, posługując się nim z wielką biegłością. Jedynie ledwie zauważalne seplenienie przy wypowiadaniu niektórych słów zdradzało jego obce pochodzenie. Beznamiętnym głosem mężczyzna opisał, jak przedostał się przez posterunki, posługując się kopiami identyfikatorów ukradzionych pracownikowi zespołu rekultywacyjnego, którego zabił. Pruit i Niks zbledli, słuchając jego opowieści.

– Opowiedz mi, z jakim zadaniem zostałeś tu przysłany – powiedział Kep.

– Przysłano mnie, abym przyjrzał się waszym osadom, a zwłaszcza ich układom obronnym. Rozkazano mi powrócić z planami konstrukcyjnymi miasta, jeżeli ich zdobycie będzie możliwe.

– Po co Lucenom takie informacje? – spytał Kep spokojnym, niemal przyjaznym tonem.

Jego opanowanie zaimponowało Pruit. Pomyślała, że gdyby siedziała na jego miejscu, potrzebowałaby całej siły woli, aby powstrzymać się od skręcenia szpiegowi karku.

– Gromadzimy informacje, które pozwolą nam na zaplanowanie skutecznego ataku na Herrod.

– Chodzi o plan kryzysowy czy operację, która ma zostać wcielona w życie? – spytał Kep.

– Plan już jest realizowany. Obecnie przygotowujemy się do zmasowanego uderzenia na waszą planetę. – Głos więźnia był monotonny, cokolwiek zamyślony, ale nie barwiły go żadne emocje.

Pruit i Niks jednocześnie zerknęli na swojego szefa, który gestem nakazał im słuchać dalej.

– Dlaczego? – spytał Kep.

– Nasza Rada Stu od dwóch wieków bacznie obserwuje rozwój waszej cywilizacji. W tym czasie opanowaliście podstawy podróży kosmicznych i rozpoczęliście eksploatację planetoid w pasie leżącym pomiędzy wami a następną planetą układu. Jest do pomyślenia, że w ciągu następnych dwustu lat zaczniecie produkować statki mogące skutecznie konkurować z naszymi. Nie możemy do tego dopuścić. Historia naszych dwóch ras daje nam pełną świadomość zagrożenia, jaką stanowicie dla naszego przetrwania. Już raz omal nas nie zniszczyliście i nie pozwolimy, aby podobna rzecz zdarzyła się w przyszłości. Po pięćdziesięciu latach wnikliwych rozważań zostało postanowione, iż właściwą drogą postępowania jest całkowite zniszczenie waszej rasy.

Pruit i Niks gwałtownie wciągnęli powietrze. Po Wielkiej Wojnie cywilizacja ich wrogów odzyskała siły znacznie szybciej, niż Kinlai i Luceni ustanowili kosmiczną blokadę Herroda. Luceńskie okręty nieustannie wisiały na orbicie centralnej gwiazdy tuż za sąsiadującym z planetą pasem planetoid, obserwując Kinlai. Jeśli kinlajska jednostka zapuściła się poza strefę pasa, była niezwłocznie niszczona.

Kinlai zaakceptowali blokadę, ponieważ nie mieli innego wyjścia wobec druzgocącej przewagi luceńskiej floty kosmicznej, ale nigdy nie przypuszczali, że ich odwieczni wrogowie będą nastawać nawet na ich skromną egzystencję na ojczystej planecie.

– Zagłada waszej rasy nie będzie całkowita – ciągnął schwytany tym samym bezbarwnym tonem. – Uznaliśmy, iż w naszym interesie leży zachowanie ludzkiej informacji genetycznej, aby rasa mogła zostać wykorzystana w razie potrzeby w służbie interesom Lucenów.

Na te słowa dłonie Pruit same zacisnęły się w pięści. Przyjąwszy wypowiedź szpiega bez mrugnięcia okiem, Kep kontynuował przesłuchanie.

– Proszę, opisz mi w szczegółach plan Lucenów.

– W ciągu dwudziestu pięciu lat podwoimy liczbę jednostek wojskowych obserwujących Herrod. W tym samym okresie zwiększymy stopień infiltracji waszych miast celem zgromadzenia wszelkich informacji niezbędnych do przeprowadzenia skutecznego natarcia. Za trzydzieści lat, licząc od teraz, będziemy dysponowali kompletnym planem ataku oraz niezbędnym uzbrojeniem. W roku trzydziestym piątym uderzymy.

Pruit i Niks rzucili swojemu dowódcy przerażone spojrzenia. Twarz komendanta zastygła w wyrazie zamyślenia. Miał już okazję przetrawić tę informację i jego trwoga, choć wciąż widoczna, zdążyła przygasnąć.

Za szybą Kep pytał dalej.

– Jesteś człowiekiem, nieprawdaż?

Więzień powoli skinął głową.

– Mam człowiecze ciało, tak – odpowiedział.

– Jakie uczucia budzi w tobie myśl o zagładzie własnej rasy?

Była to taktyka, jaką często stosowano wobec luceńskich szpiegów, aby przymusić ich do okazania emocji, na ogół nieskuteczna.

– To nie jest moja rasa. Jestem Lucenem – odparł mężczyzna. – Zamilkł na chwilę, po czym, po raz pierwszy, jego twarz zmieniła się, przybierając nieco bolesny wyraz. – Długo rozmyślałem o swoich uczuciach w tej materii i dręczy mnie świadomość, że nie panuję w pełni nad swoim umysłem. Jako Lucen rozumiem konieczność zniszczenia waszego świata. Musimy brać pod uwagę dobro naszych przyszłych pokoleń i ta kwestia musi przeważyć każdą inną. Nie wolno wam ufać. Jednakże jakaś część mnie… Część najwyraźniej poza moją kontrolą…

Znów zamilkł. W miarę jak opanowanie więźnia ustępowało pola wkradającym się emocjom, jego seplenienie przybierało na sile, zaś w ruchy jego głowy i rąk wkradła się ptasia nerwowość charakterystyczna dla Lucenów. Pod wpływem stresu jego obce pochodzenie stało się bardziej widoczne.

Mężczyzna wciągnął głęboki haust powietrza i opanował się.

– Jakąś część mnie smuci to, co musimy uczynić – podjął po chwili. – Choć zdradzam swoich bliskich i siebie samego, postanowiłem wyjawić wam nasze plany. Być może zdołacie uporządkować wasze doczesne sprawy i znaleźć pokój dla swoich dusz, zanim spadnie na was zagłada. To dałoby mi ukojenie.

Nim zdążyła się pohamować, Pruit przypadła do tafli szkłotworu, tłukąc w nią pięściami i wyrzucając z siebie chaotyczny potok wrzasków. Kep i luceński szpieg nie mogli jej usłyszeć, ale ciosy zatrzęsły ścianą i więzień uniósł wzrok, zdając się patrzeć prosto na nią. Krzyknęła na niego i jej głos zaczął formować się w zrozumiałe słowa.

– Nie! Nie! Nie!

Niks złapał ją za ramię i szarpnięciem odciągnął od szkła.

– Przestań! – wykrzyknął jej w twarz, mocno potrząsając. – Na wszystko, co żywe, przestań, Pruit!

Umilkła, wciąż ciężko dysząc. Komendant patrzył na nią, ale nie skomentował jej wybuchu, być może wspominając własną reakcję na opowieść Lucena.

– Przestań – powtórzył Niks już spokojniej. – To nie pomaga.

Pruit sapnęła gniewnie i powoli skinęła głową.

– Przepraszam – powiedziała. – Po prostu on… Po prostu… Jak on śmie?! Mamy uporządkować swoje sprawy, a on zdecyduje o naszym losie…

Najwyższym wysiłkiem woli opanowała się i uspokoiła. Właśnie dlatego stanowili tak świetny zespół. Ich umiejętności były niemal jednakowe, ale gdy Pruit czuła się motywowana przez nienawiść oraz trwogę i czasem zdarzało się jej ugiąć pod ciężarem tych uczuć, Niks był tym, kto potrafił ją powściągnąć, uspokoić, a nawet – choć nie zawsze – umilić im pracę szczyptą radosnej beztroski.

– Twoja złość jest uzasadniona – powiedział miękko komendant. – Usiądźcie.

Spełnili polecenie, on zaś opadł na fotel naprzeciwko nich, uprzednio poruszywszy dłonią w manipulatorze. Szkłotworową szybę znowu zasnuła nieprzejrzysta biel, skrywając Kepa i więźnia przed ich wzrokiem. Pruit wciąż czuła, że jej serce bije nienormalnie szybko, i świadomie starała się odprężyć.

– Musimy podejść do sprawy twardo i bez emocji – oznajmił komendant. – Mamy trzydzieści pięć lat, a potem, jeżeli nic nie pokrzyżuje im planów, wszystko to przestanie istnieć. – Mówiąc to, machnął ręką nad głową gestem wskazującym na całe miasto ponad i wokół nich. – Nasze kopuły ochronne nie są obliczone na bezpośredni atak jądrowy. Mogą dać pewną umiarkowaną osłonę przed skutkami dalekich wybuchów, ale bomby zrzucone w pobliżu albo wprost na kopułę szybko się z nią uporają, po czym kolejne eksplozje obrócą miasto w perzynę. Luceni wyprzedzają nas o setki lat w dziedzinie techniki astronautycznej. My to ledwie dziesięć milionów obywateli ściśniętych w trzech miastach. Potrzebujemy rozbudowanych układów filtrujących, żeby w ogóle mieć co pić i czym oddychać. Krótko mówiąc, jesteśmy łatwymi celami.

– Czy jest jakakolwiek szansa na negocjacje? – spytał Niks.

– Nie chcemy, by wiedzieli, że odkryliśmy ich zamiary – odpowiedział komendant. – Zresztą dobrze znamy ich zdanie o nas. Nie postrzegają nas jako rasy równej ich własnej. Nie uważają nas nawet za istoty zdolne do odczuwania, przynajmniej w zakresie uczuć wyższych. W ciągu minionego tysiąca lat ani razu nie odpowiedzieli na żadną transmisję z naszej strony i nie ma żadnego powodu, by nagle miało się to zmienić. Jesteśmy dla nich szkodnikami i niczym więcej. Posiedzenie Rady Czuwających trwa już cztery dni, ale główny kierunek działań został ustalony. Standardowe prace rekultywacyjne zostaną niezwłocznie wstrzymane i całą energię skupimy na kopaniu i budowie schronów na głębokości na tyle dużej, by zapewnić ludności ochronę przed skutkami długotrwałego ataku jądrowego. Jednocześnie uruchomimy program rozbudowy orbitalnych środków obrony. Ten kij ma jednak dwa końce, ponieważ może dać Lucenom pretekst do uznania nas za jeszcze większe zagrożenie.

Haren umilkł, dając Pruit i Niksowi czas na przetrawienie nowych informacji. Potem odezwał się Niks.

– Jakim cudem to wszystko miałoby nas ochronić? – spytał.

– Nie ochroni. Nawet jeśli zaczniemy dzisiaj, nie zdołamy ochronić całej populacji przed skutkami długotrwałych bombardowań. Nasze szanse na przetrwanie ataku są praktycznie żadne.

Spojrzeli dowódcy w oczy. Nie było sensu owijać w bawełnę.

– No więc co… Jak możemy się uratować? – przerwała ciszę Pruit.

Komendant zawahał się, a potem sięgnął do kieszeni na piersi, by wyjąć z niej niewielki przedmiot długością dorównujący jego palcowi wskazującemu i niewiele od niego grubszy. Położył na stole i pchnięciem posłał w ich stronę. Niks przechwycił go i uniósł przed sobą tak, by Pruit też mogła obejrzeć.

Był to kryształ, doskonale symetryczny, z czterema długimi ścianami spotykającymi się pod kątem prostym i ostrosłupem z czterech trójkątnych fasetek nachylonych pod kątem czterdziestu pięciu stopni na każdym z końców. Był przejrzysty i bardzo twardy. Wzdłuż dwóch przeciwległych boków biegły cztery czerwone pasemka. Przy uważniejszych oględzinach można było dostrzec, że wnikają w kryształ, przecinając go na wylot. Tworzyły cztery cieniutkie płaszczyzny zatopione w przezroczystej materii.

– Na pewno pamiętacie to z lekcji historii – powiedział komendant. – Przed Wielką Wojną starożytni Kinlai wykorzystywali kryształy do bardzo wielu celów. Potrafili hodować je i sterować ich własnościami na sposoby, jakich do dziś w pełni nie pojmujemy. Te pasma czerwieni powstały przez wprowadzenie obcych atomów do formującego się kryształu, w tym wypadku było to żelazo i tlen. Manipulując układem atomów, twórcy takich kryształów mogli zapisywać w nich informacje. Ogromne ilości informacji.

Pruit i Niks pamiętali to wszystko z pierwszych klas szkoły, ale wciąż nie mieli pojęcia, do czego zmierza ich szef. Każdy wiedział, że starożytni mieli osiągnięcia, o jakich nowocześni Kinlai mogą najwyżej marzyć.

– Kryształy zaś – ciągnął komendant – a zwłaszcza takie jak ten, który jest sztucznym diamentem, są praktycznie wieczne – teoretycznie rzecz jasna, ponieważ w rzeczywistości większość z nich uległa zniszczeniu podczas Wielkiej Wojny. Nie są odporne na żar nuklearnych eksplozji.

Przerwał, a Pruit i Niks wytrzymali jego ciężkie spojrzenie. Po chwili komendant znów zaczął mówić, powoli i z powagą.

– Dawno temu część tych kryształów została stąd zabrana. Zabrana z Herroda. Czy pamiętacie tę historię?

Pruit i Niks milczeli przez kilka sekund, próbując wrócić pamięcią do wczesnych lat nauki. Potem, czując wzbierającą w niej falę niemal nabożnego zdumienia, Pruit uświadomiła sobie, co miał na myśli dowódca. Jako dzieci uczyli się historii starożytnych Kinlai. W ramach tego przedmiotu opowiadano im historię o małej grupie kinlajskich naukowców, którzy zbudowali statek zdolny przemierzać wszechświat. Wyruszyli nim na planetę odległą o prawie osiem lat świetlnych. Niedługo potem zaczęła się wojna, a wyprawa nigdy nie powróciła.

– Pompa Eschlessa… – sapnęła Pruit.

– Pompa Eschlessa – potwierdził Haren.

Tak nazywał się system napędu, dzięki któremu statek mógł podróżować przez kosmos szybciej niż światło. Jeżeli dać wiarę historycznemu przekazowi, starożytni Kinlai wydarli wszechświatowi jego najgłębszy sekret i uzbrojeni w tę wiedzę zbudowali międzygwiezdny korab.

– To on naprawdę istniał? – spytała Pruit.

Opowieść o statku, jego załodze i pompie Eschlessa była tak bardzo oddalona od nowoczesnej cywilizacji Kinlai, że nadawało jej to posmak mitu kreacyjnego, legendy, która w żadnym razie nie mogła opowiadać o prawdziwych wydarzeniach.

– Tak. – Komendant kiwnął głową z powagą. – Wiemy, że pompa Eschlessa naprawdę istniała. W źródłach historycznych nie brakuje odniesień do niej, choć w żadnych nie ma mowy o tym, czym w istocie była.

– Ziemia – szepnął Niks.

Tak nazywał się świat, do którego wybrali się starożytni Kinlai z legendy.

– Tak, Ziemia. Wciąż jest na swoim miejscu. A gdzieś na jej powierzchni są kryształy, które odleciały stąd wraz z historyczną wyprawą. Kryształy, w których zapisano historię budowy nadświetlnego statku, jego szczegóły konstrukcyjne oraz zasadę działania pompy Eschlessa.

Pruit poczuła przypływ nadziei. Być może istniała furtka do przeszłości, do czasów przed Wielką Wojną, kiedy Kinlai byli panami wszystkiego, co odkrywali, zaś przyszłość szeroko otwarta.

– Jeżeli te kryształy wciąż istnieją – ciągnął komendant – mogłyby odkryć przed nami prawdziwą naturę fizyki, wykatapultować nas daleko przed technikę Lucenów i pozwolić, być może, na wygranie wojny.

Pruit podniosła wzrok na szefa i powiedziała powoli:

– Chcecie, żebyśmy odnaleźli tę technikę?

– Owszem – przytaknął Haren. – I dostarczyli ją tutaj. Oboje jesteście dostatecznie młodzi, by przetrwać podróż bez poważnych konsekwencji dla waszego zdrowia. Oboje też dowiedliście swoich umiejętności jako żołnierze. Zarówno ja, jak i rada wierzymy, że to właściwy wybór. Wszyscy mamy świadomość, że to rozpaczliwa próba, ale nauka Kinlai już raz sięgnęła etapu podróży nadświetlnych i nie ma powodu, abyśmy nie mogli dotrzeć tam znowu. Potrzebujemy tylko klucza. I kiedy mamy go szukać, jeśli nie teraz, gdy może to być nasz jedyny ratunek?

Desperacja bijąca z tego planu wydała im się niemal komiczna, ale myśl o odmowie nawet nie przeszła im przez głowę.

Tego wieczoru leżeli razem w łóżku, w swoim malutkim apartamencie na najwyższym poziomie Kellerpolis, patrząc w górę przez szkłotworowy strop budynku i kopułę miasta powyżej. Ponad kopułą widzieli tysiące gwiazd rozsianych po galaktyce.

– Boję się, Niks – wyznała Pruit, obejmując go mocno pod lekką kołdrą.

– Ja też – odpowiedział, przyciągając ją do siebie i całując włosy. – Ale jeśli ktoś ma tam lecieć, to cieszę się, że wybrano nas. Bez względu na to, jak rozpaczliwe jest to przedsięwzięcie.

– Tak – odszepnęła.

I wszystko było tak, jak być powinno.

Rozdział 3

Adaiz-Ari i Enon-Amet szli obok siebie przestronnym korytarzem pod ogromnym sklepionym stropem. Strop wykonano z wypolerowanego stopu aluminium, który skrzył się srebrzyście odbitym światłem sztucznych słońc na zewnątrz.

Adaiz był człowiekiem, dwudziestoparoletnim mężczyzną, sklonowanym w luceńskim laboratorium z ludzkiego materiału genetycznego pobranego od kinlajskiego jeńca. Po narodzinach, kiedy wyjęto go, krzyczącego, z inkubatora, który matkował mu w prenatalnym okresie rozwoju, oddano go matce i ojcu Enona-Ameta, wtedy trzyletniego luceńskiego oseska. Od tamtej pory Adaiz i Enon dorastali jako bracia.

Dzieląca ich różnica ras nigdy nie zaprzątała głowy żadnemu z nich. Jak to w rodzeństwie bywa, Adaiz podziwiał i naśladował starszego Enona, ten zaś uwielbiał swojego niezwykłego braciszka.

Minęli strażników stojących na baczność po obu stronach wysokich drzwi komnat medytacyjnych i sal spotkań wypełniających większą część Pałacu Rady. Obaj odziani byli w uniformy Klanu Opatrzności, luceńskiej armii, odsłaniające ich nagie torsy. Kątem oka Adaiz dostrzegł iskrę słonecznego blasku odbijającą się od srebrnej piersi brata. Enon mierzył nieco ponad sześć stóp wzrostu – jak na Lucena płci męskiej był przeciętnej postury.

Człowiek widzący Lucenów po raz pierwszy w życiu wziąłby ich za gatunek wielkich insektów, ale skojarzenie to nie było poprawne. Bliżej im było do ssaków niż owadów. Ich najbardziej uderzającą cechą zewnętrzną był wygląd skóry, srebrnej w kolorze i częściowo odblaskowej, przynajmniej dopóki była regularnie wystawiana na światło słoneczne. Przyczyną zabarwienia była podskórna warstwa krzemowego roztworu, który chłonął energię słońca, pozwalając na jej wykorzystanie w reakcjach biochemicznych. W mroku Luceni stopniowo tracili swój lustrzany połysk, w miarę jak ich ciała starały się pochłonąć coraz więcej dostępnego światła niezbędnego do podtrzymania funkcji życiowych.

Owalna głowa Lucena zwężała się ku dołowi w czub, w miejscu, gdzie u człowieka wypadałby podbródek. Usta otwierały się za tym punktem, w strefie odpowiadającej spodniej stronie ludzkiego podbródka. Dwie wąskie szczeliny ponad czubem pełniły funkcję nozdrzy. Głowy Lucenów były gładkie, bezwłose, zaś po obu stronach, ponad małymi spiczastymi uszami, zdobiło je szczątkowe poroże, pozostałość po jednym z dawnych etapów ich ewolucyjnego rozwoju. Rogi mierzyły około czterech cali długości i przylegały ciasno do boków czaszki. Składały się z miękkiej chrząstki i były pokryte brązowym meszkiem.

Ręce Lucenów przypominały ludzkie, ale nogi miały po dwa stawy kolanowe: wyższe zginające się w przód, niższe do tyłu. Stopy mieli wyposażone w długie rozczapierzone palce, trzy skierowane w przód i dwa w tył. Podwójne kolana i kształt stóp umożliwiały im sprawne bieganie i wykonywanie długich susów.

Uniform Enona składał się z luźnych, elastycznych spodni pozwalających na swobodne zginanie obu stawów kolanowych. Złoty lampas biegnący wzdłuż każdej z nogawek był oznaką przynależności do korpusu oficerskiego. Stopy miał obute w miękkie, czarne sandały. Opaski z brązu na obu ramionach ujawniały jego stopień wojskowy.

Enon poruszał się z królewską dystynkcją, zaś jego srebrna głowa charakteryzowała się wyrazistym układem kości twarzoczaszki, jaki płeć żeńska jego rasy uznawała za całkiem atrakcyjną. Duże ukośne oczy Lucena lśniły obsydianową czernią.

Adaiz odziany był w niemal identyczny uniform, dopasowany jednak do jego ludzkiej anatomii. Jako niższy rangą na każdym ramieniu nosił o jedną brązową opaskę mniej niż jego brat. Skóra na jego torsie zatraciła swoją naturalną miedzianą barwę pod ciemnobrązową opalenizną. Oczy miał niebieskie, włosy rudawobrązowe, ostrzyżone na krótko przy skórze z wyjątkiem dwóch dłuższych ogonków splecionych w warkoczyki z tyłu głowy. Daleki od przejmowania się innością swojego ciała, obrócił ją na swoją korzyść, opanowując umiejętności manualne, jakie dla rodowitych Lucenów były trudne do wyćwiczenia.

Pomimo różnicy wzrostu i budowy ciała chód braci był niemal identyczny. Dorastając jako Lucen, Adaiz bardzo wcześnie nauczył się modyfikować naturalne tendencje swojego ciała, naśladując sposób poruszania się swoich przyszywanych współbraci.

Na końcu korytarza dotarli do srebrnych wrót wysokich na dwadzieścia stóp. Strzegli ich dwaj żołnierze odziani w błękitne spodnie podoficerów. Wartownicy usłużnie uchylili ciężkie skrzydła, wpuszczając Enona i Adaiza za próg.

Drzwi otwierały się na wysoką salę recepcyjną, której jedną ścianę stanowiło olbrzymie szklane okno zalewające pomieszczenie potokiem słonecznego blasku. Salę wyposażono oszczędnie. Był tam dywan z plecionych włókien oraz kilka niskich stolików, przy których goście mogli usiąść i poczekać na wezwanie. Naprzeciw wielkiego okna widniały kolejne drzwi wiodące do komnaty Triady. Za stojącym opodal nich niskim biurkiem, na podłodze, siedział na skrzyżowanych nogach oficer rozmawiający przyciszonym głosem przez przyciśnięty do ucha komunikator. Na widok wchodzących uprzejmie wymówił się od dalszej rozmowy, odłożył sprzęt i dźwignął się w górę, prostując swoje długie nogi.

Adaiz i Enon stanęli na baczność i zasalutowali, unosząc ramiona przed piersią oraz obejmując dłonią pięść drugiej ręki i nieznacznie skłaniając głowę. Oficer oddał salut.

– Liderze Enonie-Amecie, oficerze Adaizie-Ari, jesteście oczekiwani – oznajmił sykliwymi tonami avani, podstawowego języka jego rasy powstałego na bazie naturalnych mlaśnięć miękkich luceńskich podniebień. – Triada Średnia odprawia obecnie pokojowy rytuał Otwarcia. Zostaniecie wezwani, kiedy się wynurzą. Spocznijcie, proszę.

Enon i Adaiz ponownie skinęli głowami i oddalili się, aby stanąć przy oknie.

Otwarcie było rodzajem medytacji, sposobem na oczyszczenie umysłu z niepotrzebnych niepokojów i ustabilizowanie siebie. Było to zwykłe zwieńczenie ważnych narad i wzmianka oficera sugerowała, że Triada roztrząsała sprawy wielkiej wagi. Wynurzenie było luceńskim określeniem na powrót do świata po medytacjach.

Bracia czekali przed oknem, z rękami dwornie założonymi za plecami, sztywno wyprostowani, nie wyglądając na ani trochę bardziej zrelaksowanych niż przed chwilą, kiedy stali na baczność przed oficerem. Ostatecznie znajdowali się w przedsionku siedziby Triady Średniej, jednej z najwyższych grup decyzyjnych w Klanie Opatrzności. W całej cywilizacji Lucenów istniało zaledwie pięć takich Triad.

– Mój młodszy bracie, to wielki zaszczyt, że Triada postanowiła wezwać tylko nas dwóch – powiedział Enon. – Sądziłem, że będą tu z nami czekać inni oficerowie.

– Tak, starszy bracie – odpowiedział Adaiz – to zaszczyt, jakiego dostąpiło niewielu naszej rangi.

Adaiz mówił w avani, swoim pierwszym języku. Ale choć uważał go za mowę ojczystą, jego ludzka krtań nigdy nie była w stanie artykułować wszystkich słów poprawnie.

Nie powiedzieli już nic więcej, woląc skupić się na utrzymaniu stanu chłodnej świadomości własnego ciała, umysłu i otoczenia. Sala, w której przebywali, znajdowała się ponad sto pięter nad powierzchnią Galei, planetoidy będącej pierwszym osiedlem Lucenów. Pod nimi rozpościerał się las mniejszych zabudowań Shekalli: miasta, nad którym wznosił się Pałac Rady. Z tak wielkiej wysokości sięgali wzrokiem daleko poza ogromną strefę industrialną, gdzie wytwarzano wszelkiego rodzaju dobra konsumpcyjne i towary przemysłowe; poza stocznie, w których powstawała większość statków luceńskiej floty kosmicznej; poza ciągnące się milami dzielnice mieszkaniowe z ich kwitnącymi drzewami i ogrodami kąpielowymi; poza granicę miasta, za którą zaczynała się strefa rolnicza. Szachownica wielopoziomowych zielonych farm ciągnęła się aż po horyzont, nabrzmiała plonem niemal gotowym do zbioru. Pod górną warstwą upraw kryły się podziemne poziomy hydroponiczne, gdzie ryby i warzywa hodowano w częściowo zamkniętym systemie, w którym zbędnymi fragmentami roślin karmiono ryby, zaś ości tychże służyły za nawóz dla warzyw. Ponad tym wszystkim ciągnęło się przejrzyste sklepienie rozpostarte ponad powierzchnią Galei i zakotwiczone w otaczających miasto urwiskach. Sama planetoida niegdyś była bryłą nagiej metalicznej skały.

Stojąc przy oknie, Adaiz spoglądał przez sklepienie w głęboką przestrzeń upstrzoną iskrami gwiazd. Galea orbitowała w zewnętrznych rubieżach układu planetarnego tak daleko od centralnej gwiazdy, że ta jawiła się zaledwie jedną z jaśniejszych kropek na ciemnym nieboskłonie. Pozbawieni światła naturalnego słońca Luceni stworzyli sobie własne sztuczne gwiazdy: trzy oślepiające kule rozżarzane reakcją syntezy jądrowej. Trzy termojądrowe słońca wisiały ponad sklepieniem rozmieszczone w równych odstępach wzdłuż jego szerokości i poruszały się powoli tam i z powrotem, tworząc pory poranka, popołudnia, wieczoru i nocy.

Patrząc na bladą kropkę prawdziwego słońca, ledwie widocznego pomiędzy dwoma sztucznymi, Adaiz pomyślał o ludzkich Trucicielach i Herrodzie krążącym daleko od Galei, w cieple naturalnego słońca. Poczuł wzbierającą w nim nienawiść, ale nie pozwolił, by zawładnęła jego umysłem. Nienawiść nie była użyteczna. Truciciele dokonali wyboru przed tysiącleciami. Tylko barbarzyńcy mogli z premedytacją doprowadzić do zagłady całej rasy. A teraz ich los był przesądzony.

Na cichy dźwięk gongu Adaiz i Enon odwrócili się do oficera, który znów rozmawiał z kimś przez komunikator.

– Tak, sir – powiedział tonem pełnym szacunku. – Są tutaj.

– Chodźcie, wprowadzę was.

Enon i Adaiz skinęli głowami i podążyli za nim przez wysokie wewnętrzne drzwi.

Znaleźli się w sali, której szklany strop wznosił się pięćdziesiąt stóp ponad posadzką. Szkło zaszło ciemną mgłą w celu osłabienia ognia sztucznych słońc i komnata zdawała się jarzyć przytłumionym blaskiem. Jej ściany i posadzkę wykonano z brązu. Nie było w niej dywanu ani żadnych sprzętów, jeśli nie liczyć trzech okrągłych podestów, zgrupowanych na środku sali. Podesty unosiły się sześć stóp nad podłogą, a każdy z nich dźwigał postać w długiej szacie siedzącą na skrzyżowanych nogach, z brązowym diademem Triady Średniej na głowie. Zmarszczki okalające oczy Lucenów i nieco zmętniały poblask skóry świadczyły o ich sędziwym wieku. Każdy z nich trzymał w lewej dłoni lśniącą srebrną kulę, kolejną oznakę rangi.

Adaiz i jego starszy brat podeszli bliżej, zaszczyceni wezwaniem przed tak dostojne zgromadzenie. Za nimi oficer, który ich wprowadził, cicho zamknął drzwi.

Ciszę przerwał Lucen siedzący w centrum Triady.

– Liderze Enonie-Amecie, oficerze Adaizie-Ari, witamy was w sali Triady. Wasi przełożeni wypowiadali się z najwyższym uznaniem o waszej służbie dla Klanu Opatrzności i rasy Lucenów.

Obaj pokłonili się głęboko w podzięce za tak wielki komplement.

– Mamy dziś przed sobą kwestię ogromnej wagi – ciągnął dostojnik. – Rozważaliśmy ją od wielu miesięcy i nasze zdanie jest już jasno określone. Wiemy, co należy czynić.

Jego dwaj towarzysze niemal niedostrzegalnie poruszyli rogami w wyrazie aprobaty.

– Dobrze znacie nasz plan ostatecznego pozbycia się Trucicieli. Plan ów pozostaje w mocy. W rzeczy samej Rada Stu deliberowała nad nim tak długo i wnikliwie, iż uważany jest za niezawodny. Jednakowoż pojawiła się na nim drobna zmarszczka. Otóż jeden z członków klanu dopuścił się zdrady i wyjawił Trucicielom nasze zamiary. Wiedzą zatem o planowanym ataku.

Rogi Enona ułożyły się płasko wzdłuż boków jego srebrnej głowy, wyrażając zaskoczenie. Twarz Adaiza usiłowała ułożyć się w analogiczny grymas, czego efektem było ściągnięcie w tył mięśni wokół uszu.

– Nadal nie znamy motywacji, z powodu których nasz szpieg uczynił to, co uczynił – ciągnął środkowy Lucen. – To wydarzenie bez precedensu. Niezależnie od tego jest pewne, że Truciciele dowiedzieli się o naszych planach. Ich reakcję na tę wiedzę należy uznać za dość osobliwą. Inny z naszych zwiadowców poinformował nas, iż poza drążeniem schronów głęboko pod ziemią i podjęciem próby rozbudowy orbitalnych środków obrony Truciciele przygotowują niezwykłą wyprawę.

Lucen siedzący po lewej stronie Triady sięgnął do małego pulpitu sterowniczego. Na ścianie za trójką dostojników pojawiła się mapa wyświetlana przez baterię laserów. Była to mapa nieba, na której Adaiz i Enon ujrzeli własny układ planetarny oraz jeszcze jeden, nieznany.

– Posyłają statek do tego układu oddalonego o osiem lat świetlnych od nas – oznajmił środkowy członek Triady. – Tam zamierzają pozyskać technikę z odległej przeszłości ich rasy.

Lucen mówił dalej, dzieląc się ze swoimi gośćmi wszystkim, czego szpiedzy zdołali dowiedzieć się o pompie Eschlessa. Nie było tego wiele, dość jednak, aby wprawić słuchaczy w osłupienie. Luceńska nauka wciąż nawet nie dopuszczała możliwości podróżowania z prędkością nadświetlną.

– Skoro Truciciele są przekonani, że taka technika istnieje, i są gotowi poświęcić ostatek swoich cennych, szczupłych zasobów na zorganizowanie takiej wyprawy, sądzimy, że w całej tej nieprawdopodobnej awanturze musi kryć się ziarno sensu.

Enon i Adaiz stali w milczeniu, chłonąc słowa Triady i z całych sił starając się ukryć podniecenie.

– Biorąc pod uwagę nowe informacje, wyznaczyliśmy nam dwa cele do osiągnięcia, zanim nadejdzie termin ataku i uwolnimy ten wszechświat od Trucicieli. Po pierwsze, jeżeli technika wykorzystująca pompę Eschlessa rzeczywiście jest coś warta, musimy ją zdobyć dla siebie. Możliwości, jakie dzięki niej zyskalibyśmy, zabezpieczyłyby przyszłość naszej rasy na zawsze. Otworzyłaby Lucenom drogę do władania nie tylko naszym układem planetarnym, ale też całym wszechświatem. Po drugie, nie wolno nam dopuścić, by technikę tę kiedykolwiek posiedli Truciciele. Z jej pomocą mogliby zbudować statki i broń pozwalającą na zwyciężenie nas nawet w ograniczonym czasie, jakim dysponują. Dla osiągnięcia obu tych celów wybraliśmy ciebie, liderze Enonie-Amecie, oraz ciebie, oficerze Adaizie-Ari, do zaszczytnego zadania podążenia za statkiem Trucicieli do celu jego podróży.

Adaizowi serce zabiło szybciej. Jakiż zaszczyt mieli przynieść swojej rodzinie, klanowi i rasie! Jeśli ta technika była prawdziwa, zaś im udałoby się ją zdobyć, zapewniliby Lucenom przyszłość wspanialszą, niż mógłby sobie wymarzyć.

Audiencja u Triady od półtorej dekady należała do przeszłości. Oddzielony od tej chwili zarówno czasem, jak i niewyobrażalną odległością Adaiz-Ari stał w półmroku sterówki luceńskiego statku i obserwował rozjarzone bladą poświatą wskaźniki głównego pulpitu sterującego. Wszystkie układy działały bez zarzutu, a piękna Galea była o lata świetlne za nimi.

Ostrożnie wybierając drogę, obszedł ciasne pomieszczenie – jedyne na ich małej jednostce – badając wzrokiem inne tablice przyrządów wprawione w gładkie, łukowato zakrzywione ściany. Tablice były piękne w swojej industrialnej prostocie: szeregi wskaźników i lampek kontrolnych wprawionych w metalowe płyty przymocowane z kolei do metalu ścian.

Adaiz przeciągnął dłonią po rzędzie przełączników sterujących senkomorami. Skóra jego dłoni – co właśnie dostrzegł – miała teraz kolor jasnobrązowy podszyty żółtawym odcieniem. Niezdrowo było pozbawiać się na tak długo dostępu do światła słonecznego, nawet jeśli spędzało się ten czas w senkomorze. Adaiz dotknął dłonią swojej nagiej piersi, kontemplując wiotkość własnej skóry i twardość coraz wyraźniej widocznych żeber.

Powietrze pachniało stęchlizną. Adaiz jeszcze raz skontrolował działanie filtrów, ale nie odkrył żadnych nieprawidłowości, zaś czujniki składu mieszanki oddechowej zapewniały, że wszystkie parametry mieszczą się w granicach norm. Przyszło mu do głowy, iż trudno wymagać od komputera zapachowo-smakowej subtelności właściwej żywym istotom. To, że powietrze nadawało się do oddychania, nie oznaczało automatycznie, iż oddycha się nim przyjemnie. Cóż, tych statków nie projektowano z myślą o tak długich podróżach.

Podszedł do senkomór i spojrzał przez pokrywę z przejrzystego tworzywa na swojego starszego brata i jedynego towarzysza podróży, Enona. Budzili się na zmianę dwa razy do roku. Sześć miesięcy temu to Enon kluczył po ciasnej kabinie, kontrolował układy statku i pochylał się nad śpiącym Adaizem. Przyglądając się nieruchomemu ciału w zasobniku, Adaiz zwrócił uwagę na niepokojącą bladość brata. Jego skóra nabrała mętnoszarej barwy, całkowicie zatraciwszy zwierciadlany połysk. Adaiz zadumał się nad wpływem, jaki tak długa wyprawa musiała wywrzeć na ich zdrowie. Z całą pewnością wieloletnie trwanie w stanie głębokiego uśpienia nie było korzystne. Ale to nie miało teraz znaczenia. Ich jedyną troską było zadanie, które im wyznaczono. Poczytywali sobie za zaszczyt, że obarczono ich taką odpowiedzialnością, i zamierzali wykonać je bez względu na osobisty koszt. Ostatecznie będą jeszcze następne życia.

Przed nimi w lodowatej czerni kosmosu statek Trucicieli sunął ku odległej planecie, a oni podążali jego śladem. Miało minąć jeszcze kilka lat, zanim dotrą do celu.

Za kilka godzin Adaiz planował powrót do własnej senkomory, teraz jednak nadeszła pora na oczyszczenie umysłu i potwierdzenie własnego miejsca w wielkim planie wszechświata. Adaiz usiadł na podłodze i skrzyżował nogi.

Z kieszeni spodni wydobył niewielki tomik w plecionej, skórzanej oprawie, z cienkimi jak bibuła stronami zadrukowanymi kaligraficznym pismem. Był to egzemplarz Katalla-Oman, luceńskiej księgi samowiedzy. Katalla-Oman została podarowana ich rasie w zamierzchłej przeszłości, jak mawiano, przez samego Omaniego, boga mądrości i jedności.

Adaiz ostrożnie otworzył księgę i odczytał na głos swoją ulubioną pieśń. Znał ją na pamięć od dzieciństwa, ale ciężar książki w dłoniach i tembr własnego głosu podczas głośnego czytania sprawiały mu przyjemność.

Ja Adaiz-Ari z Klanu Wojowników i Klanu Opatrzności

Jestem świadomością

Jestem światłem

Jestem wierzchołkiem rozumu

Spoza zamkniętych powiek widzę

Z dala od ciała

Z dala od planetoid, które zwę domem

Z dala od słońca i gwiazd

Wszechświat istnieje

Otacza mnie

Przenika mnie

Ale wciąż jestem

Świadomością

Światłem

Wierzchołkiem wiedzy

Wypowiadając ostatnie słowa, poczuł ich znaczenie. Jego ciało rozwiało się. Statek rozwiał się. Czuł się punktem świadomości. Pojęcia czasu i przestrzeni zatraciły znaczenie. Cały wszechświat należał do niego. Istniał. Wiedział. Był.

Przekład: Bartłomiej Ulatowski

Redakcja: Jerzy Wachowski

Korekta: Anna Chmielewska, Hanna Szamalin

Fotografie wykorzystane na I stronie okładki: © Nadya Lukic / Istockphoto.com, © Oksana Churakova – Fotolia.com, © Johan Swanepoel – Fotolia.com, © Vlastimil Šesták – Fotolia.com

Projekt okładki: Paweł Rosołek

Skład i łamanie: Plus 2 Witold Kuśmierczyk

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal 17

tel./faks (22) 646 05 10, 828 98 08

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-7881-420-7

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Krzysztof Talarek, Artur Wiktorowicz / Virtualo Sp. z o.o.