Chuck Wendig

STAR WARS. KONIEC I POCZĄTEK: KRES IMPERIUM

Tom III

przełożyła Anna Hikiert

Tytuł oryginału: Aftermath: Empire’s End

Aftermath: Empire’s End is a work of fiction.

Names, places, and incidents either are products of the author’s imagination or are used fictitiously. Any resemblance to actual events, locales, or persons, living or dead, is entirely coincidental.

Copyright © 2017 by Lucasfilm Ltd.® & TM where indicated.

All rights reserved.

Book design by Christopher M. Zucker

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXVII

Wydanie I

Warszawa, MMXVII

Spis treści

- Dedykacja

- Preludium. Druga Gwiazda Śmierci, nad Endorem

- Część pierwsza

1. Rozdział pierwszy

2. Rozdział drugi

3. Rozdział trzeci

4. Rozdział czwarty

5. Rozdział piąty

6. Interludium. Kashyyyk

7. Rozdział szósty

8. Rozdział siódmy

9. Rozdział ósmy

10. Rozdział dziewiąty

11. Interludium. Theed, Naboo

12. Rozdział dziesiąty

13. Rozdział jedenasty

- Część druga

1. Rozdział dwunasty

2. Rozdział trzynasty

3. Interludium. Tatooine

4. Rozdział czternasty

5. Rozdział piętnasty

6. Rozdział szesnasty

7. Interludium. Christophsis

8. Rozdział siedemnasty

- Część trzecia

1. Rozdział osiemnasty

2. Rozdział dziewiętnasty

3. Rozdział dwudziesty

4. Interludium. Coruscant

5. Rozdział dwudziesty pierwszy

6. Rozdział dwudziesty drugi

7. Rozdział dwudziesty trzeci

8. Rozdział dwudziesty czwarty

- Część czwarta

1. Interludium. Devaron

2. Rozdział dwudziesty piąty

3. Rozdział dwudziesty szósty

4. Rozdział dwudziesty siódmy

5. Rozdział dwudziesty ósmy

6. Rozdział dwudziesty dziewiąty

7. Rozdział trzydziesty

8. Interludium. Miasto w chmurach, Bespin

9. Rozdział trzydziesty pierwszy

- Część piąta

1. Interludium. „Imperialis”, dwadzieścia pięć lat wcześniej

2. Rozdział trzydziesty drugi

3. Rozdział trzydziesty trzeci

4. Rozdział trzydziesty czwarty

5. Interludium. „Wolność rozpasania”

6. Rozdział trzydziesty piąty

7. Rozdział trzydziesty szósty

8. Rozdział trzydziesty siódmy

9. Rozdział trzydziesty ósmy

10. Epilog. Nieznane regiony

- Podziękowania

- O Autorze

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Luke’owi S. – gdziekolwiek jesteś.

Dawno, dawno temu w odległej galaktyce….

Po raz pierwszy od wielu lat do galaktyki powróciła demokracja. Chociaż Nowa Republika wciąż jeszcze nie do końca pozbierała się po miażdżącym ciosie, jakim był dla niej imperialny atak, zdołała rozgromić niedobitki Imperium, zmuszając je do ukrycia się. Mimo to w powietrzu wciąż wisi widmo wojny, okrucieństwa i przemocy.

Na odległej planecie Jakku, z dala od oczu Republiki, prowadzący do niedawna swoje działania w ukryciu Gallius Rax próbuje odbudować walące się w gruzy Imperium wedle własnej wizji. Jego plany może jednak wkrótce pokrzyżować była wielka admirał Rae Sloane, która zamierza zniszczyć Raksa i zawłaszczyć Imperium dla siebie, wydzierając je z trybów jego mrocznych knowań.

Norra Wexley wraz ze swoim zespołem nie jest świadoma spisku Raksa i nie ustaje w poszukiwaniach wszelkich informacji, które mogłyby ją doprowadzić do zbiegłej Sloane. Przekonana, że to właśnie była imperialna admirał jest kluczem do pokonania Imperium, Norra coraz bardziej zbliża się do ukrytej armii Raksa. Bo to nie gdzie indziej, ale na Jakku Imperium przygotowuje się do ostatniej walki, która zadecyduje o losie galaktyki.

Preludium
Druga Gwiazda Śmierci, nad Endorem

Admirał Gallius Rax nie kryje podziwu na widok architektonicznego cudu, jakim jest Gwiazda Śmierci – nawet w swojej nieukończonej postaci. To świat sam w sobie, a gdy Rax idzie korytarzem w stronę turbowindy, eskortowany przez dwóch gwardzistów w czerwonych hełmach i szatach, zauważa, że stacja bojowa wokół niego cała aż wibruje przy akompaniamencie cichego buczenia i szumu. Brzmią one w jego uszach niczym jakaś szalona pieśń – pieśń potęgi, siły… i zniszczenia. Imperialna opera, ponura melodyjna opowieść grozy.

Nigdy nie miał okazji postawić stopy na pokładzie pierwszej Gwiazdy Śmierci. Nie pozwolono mu na to – miał trzymać się na uboczu, czekając na przeznaczenie, co do którego nie mógł mieć pewności, że w ogóle nadejdzie. A jednak oto jest tutaj teraz – zaproszony na pokład, by móc wszystko zobaczyć na własne oczy. Co oznacza jedno z dwojga: albo jego przeznaczenie już wkrótce się wypełni, albo wcześniej zginie, nim w ogóle zdoła się ono wyklarować.

Gwardziści postępują naprzód, wzywając windę migoczącą białymi i czerwonymi światełkami. Jej czarna podłoga jest tak gładka i ciemna, że przypomina obsydianowe lustro (pokryte patyną moralnej zgnilizny). Gestem dają Raksowi znak, by wszedł do środka, jednak nie idą w jego ślady.

Wjeżdża na górę sam.

W końcu drzwi turbowindy się otwierają.

Na przeciwległym końcu sali tronowej czeka Imperator – starzec w ciemnych szatach zasiada na tronie, przypatrując się lśniącej krzywiźnie księżyca Endora, majaczącej za okrągłym iluminatorem. Fotel powoli się obraca…

W nikłym blasku widać tylko połowę twarzy mężczyzny. Przecinające ją bruzdy zmarszczek zdecydowanie się pogłębiły od ostatniego razu, gdy Rax go widział. Skóra na szczęce i grdyce zwisa, a usta wykrzywia upiorny grymas, będący jednocześnie niepokojącym uśmiechem. Ta twarz i te usta przypominają przegniły sak, przecięty nożem. Resztę fizjonomii Imperatora skrywa cień czarnego kaptura.

Minęło wiele lat, odkąd Rax widział Palpatine’a z tak bliska. Okrucieństwo, które dostrzegł kiedyś wypisane na jego twarzy, odcisnęło na niej trwale swoje piętno, wżerając się głęboko w jego rysy.

Sam widok Imperatora sprawia, że oddech więźnie Galliusowi w gardle. Wysysa z niego całą siłę, aż uginają się pod nim kolana. Palpatine przypomina na swój sposób spadającą gwiazdę oraz pochłaniającą wszystko pustkę, którą zostawia ona po sobie: próżnię, która wciąga. Która coś ci odbiera. Jest jak zatrważająca siła, przed którą nie ma ucieczki.

Jednak Rax stoi, wyprężony, tak jak niegdyś na Jakku.

– Podejdź – mówi Palpatine, przyzywając go do siebie gestem szponiastej dłoni.

Rax spełnia jego żądanie.

– Mój Imperatorze… – Skłania z szacunkiem głowę.

– Na Księżycu Sanktuarium wylądował prom – podejmuje starzec. Rax nie wie, co na to odpowiedzieć: słowa brzmią niczym oskarżenie, chociaż niekoniecznie skierowane przeciwko niemu. – Temu statkowi towarzyszy… przeznaczenie. Na jego pokładzie znajduje się ten, który stanie na drodze przeznaczenia, jakie oglądałem.

– Mam zniszczyć ten prom… – To raczej stwierdzenie niż pytanie.

– O, nie, mój drogi chłopcze. Mam wobec niego większe plany, nie umiem jednak na razie zdecydować, czy stanie się narzędziem demonstracji mojej potęgi, czy może… niewolnikiem, mającym zastąpić tego, który mnie zawiedzie. Ta kwestia wciąż pozostaje otwarta. Zostaliśmy jednak doprowadzeni do ważkiej chwili w nurcie czasu, do momentu decydującej niepewności. Wszystko, co do tej pory się wydarzyło, wiodło właśnie do niego. – Głos Imperatorowi łagodnieje, a głowa cofa się w głąb kaptura. – Wyczuwam… chaos. Słabość. Wyczuwam punkt przełomu.

Rax podnosi dumnie podbródek i wypina pierś.

– Powiedz tylko, czego ode mnie żądasz, panie.

– Chcę, byś był gotów.

– Zawsze jestem gotów.

– Możliwe, że jest jeszcze za wcześnie na Plan Awaryjny…

Na dźwięk tych słów Raksa ściska w gardle. „Moje przeznaczenie…” – myśli.

Palpatine ciągnie tymczasem:

– Udasz się daleko stąd. Weźmiesz „Ravagera” i ukryjesz się wraz z nim w mgławicy Vulpinus, dopóki wydarzenia, które doprowadziły do tego punktu przełomu, nie rozegrają się do końca.

– Skąd będę wiedział, kiedy to nastąpi?

– Będziesz wiedział. Wyślę do ciebie strażnika.

Rax kiwa głową.

– Dobrze, mój panie.

Palpatine mierzy go przez chwilę wzrokiem. Rax nie widzi oczu Imperatora, jednak czuje na sobie wyraźnie jego spojrzenie. Ma wrażenie, że świdruje go ono niczym tysiące małych szpileczek. Rozszczepia go na kawałki.

– Mój chłopcze. Mój cenny chłopcze… – nuci śpiewnie Imperator. – Czy jesteś gotów na to, by stać się… wyrzutkiem? Czy jesteś przygotowany na bycie Planem Awaryjnym, gdy zajdzie taka konieczność? Będziesz musiał wezwać do siebie innych…

– Wiem – potwierdza Rax. – I jestem gotów.

„Jestem gotów wrócić do domu” – dopowiada w myśli. Bo właśnie tyle to oznacza, prawda? Oznacza, że pewnego dnia wróci do piasków Jakku. Do Obserwatorium. Do wszystkiego, czego nienawidzi, a co trwa w miejscu, w którym kotwiczy jego przeznaczenie – a zarazem przeznaczenie całej galaktyki.

– W takim razie odejdź. Czas jest cenny. Wkrótce czeka nas walka.

– Z pewnością ją wygrasz.

Kolejny złowróżbny uśmiech.

– W ten czy inny sposób, na pewno.

Część pierwsza

Rozdział pierwszy

Ta część Taris to pustkowie, a Mercurial Swift przemyka przez nie niczym szczur pośród labiryntu nor. Łowca nagród przedziera się przez gruzy starego budynku mieszkalnego, pełnego dawno zrujnowanych apartamentów o ścianach odsłaniających labirynty zapadlisk. Jednak nawet na tak potwornie okaleczonym świecie życie uparcie opiera się procesowi zniszczenia: tu cherlawe drzewko wczepia się korzeniami w gruz, tam pną się powykręcane pnącza winorośli, jeszcze gdzie indziej pełznie obślizgła grzybnia. I chociaż ogólne spustoszenie to maskuje, to mieszkają tu ludzie. Gnieżdżą się stłoczeni w kontenerach i zawalonych korytarzach, ukryci pod powierzchnią spękanych uliczek i na szczytach budynków tak chwiejnych, że słaniają się one niczym senni pijaczkowie w najlżejszych nawet podmuchach wiatru.

Jego zwierzyna jest tutaj. Gdzieś w pobliżu.

Vazeen Mordraw, szalona dziewczyna, która ukradła Gangowi Gindar kasetkę identyfikatorów – dokładnie tych samych, które zostały skradzione oficjelom Nowej Republiki. Takich, które pozwoliłyby każdemu bez trudu poruszać się po terenie znanych światów, nie wzbudzając niczyich podejrzeń. Gindarowie chcą je odzyskać. A dodatkowo zależy im na dziewczynie.

Najlepiej żywej, jednak martwą również nie pogardzą, jeśli nie będzie innego wyjścia.

Mercurial zamierza schwytać ją żywcem. Choćby dlatego, że znacznie łatwiej będzie stąd zabrać kogoś, kto jest w stanie samodzielnie iść – targanie trupa przez takie pobojowisko jak Taris skończyłoby się co najmniej skręceniem kostki. A to tylko niepotrzebnie utrudniłoby mu pracę.

O, tak – o to właśnie chodziło. Tam, nieco dalej, Mercurial widzi osobę, której szukał. Jakąś małą łajzę – dziecko rolnika, trzymające się w cieniu zawalonej ściany, zdrapujące z kamienia mech; może, aby nakarmić swoją rodzinę, może na sprzedaż. Chłopak, z ogoloną głową, o brudnych policzkach, z rozszczepioną wargą wskazującą na to, że do kogoś należy, podskakuje, zaskoczony, i odwraca się, żeby dać nogę. Swift jednak woła za nim:

– Hej! Spokojnie, młody. – I potrząsa niewielką sakiewką. Słychać brzęk wypełniających ją kredytów. – Szukam kogoś.

Dzieciak milczy, ale przynajmniej przestaje uciekać. Ostrożny i czujny, podnosi brew. Mercurial bierze to za dobrą monetę: oznakę zainteresowania. Łowca nagród stuka palcem w karwasz i w powietrzu nad jego nadgarstkiem pojawia się lśniący hologram: postać dziewczyny, Vazeen.

– Widziałeś ją może?

– Może.

– Nie bój się. – Ponownie potrząsa mieszkiem. – Tak czy nie?

Chłopak chwilę się waha.

– Tak.

– Gdzie?

– Niedaleko.

O, tak. Mercurial wie, że ona musi gdzieś tu być. Stary Ithorianin w kosmoporcie ocknął się z przyprawowego haju na chwilę dość długą, żeby potwierdzić, iż zna ją i że gówniara powinna się ukrywać w pobliżu swojej rodziny. Jej wuj zaś mieszka właśnie tu, w szczątkach starej dzielnicy Talinn (Swift nagle czuje ulgę, iż siksa nie ma rodziny na drugiej półkuli – tam, gdzie zamożni zamieszkują w strzelistych wieżowcach, superbezpieczni, strzeżeni przez zastępy prywatnych ochroniarzy).

– Niedaleko?

Chłopak strzela oczami na lewo i prawo, jakby nie był pewien, jak odpowiedzieć. To każe Mercurialowi podejrzewać, że gnojek ją zna.

– Ja…

– Młody, albo dam ci te kredyty, albo wrzucę cię w tę dziurę w ścianie, o, tam. Możesz trochę zarobić lub skończyć z połamanymi nogami. Może nawet dodatkowo rękami, kto wie? – Błyska zębami w drapieżnym uśmiechu. – Głęboko tam trochę.

Mimo to chłopak dalej się waha. Rozważa w myśli dostępne możliwości. W zawalony korytarz wdzierają się gwałtowne podmuchy cuchnącego bagnami wiatru.

– Nie zrobię jej krzywdy – zapewnia go Mercurial. Cóż, to w zasadzie prawda. Swift z doświadczenia wie, że ludzie są samolubni, ale chcą się przy tym czuć, jakby byli wielkoduszni. Potrzebują wymówek. A on chętnie zapewni chłopakowi dobre samopoczucie podczas robienia złej rzeczy, jeśli tylko pomoże to jego interesom. – Lepiej, bym to ja ją znalazł niż ktoś inny, wierz mi.

O, tak. To decydujący moment. Chłopiec lekko przymyka oczy. Już postanowił.

– Jest o jeden budynek stąd – mówi wreszcie. – W starej odlewni Palmyra. Vazeen ma tam taką… bazę. Kryjówkę.

– Gratulacje – mówi Mercurial, wkładając mieszek w wyciągniętą dłoń chłopaka, który patrzy na nią z mieszaniną chciwości i podniecenia. Szkoda, że nie wie, iż kredyty są warte ledwie tyle co metal, z którego je wykonano. Imperialna waluta spadła ostatnio na łeb na szyję, z impetem uderzającego w ziemię meteorytu. Wszyscy wiedzą, że już wkrótce Imperium runie w gruzy – a wtedy… no właśnie, co?

Cóż, tym Mercurial będzie się martwił później.

Chłopak daje nogę.

Mercurial rusza na łowy.

Kilka godzin później łowca nagród leży na brzuchu, podnosząc do oczu quadrolornetkę. Patrzy przez obiektyw, kliknięcie za kliknięciem powiększając obraz, dopóki nie wyostrza go na tyle, że widzi wszystkie niezbędne szczegóły. Dach odlewni jest płaski i – jak wszystko w pobliżu – zawalony. Na odlewnię runęła wieża pionu wentylacyjnego, łącząc dwa budynki – i Mercurial obiera ją na punkt odwrotu, na wypadek gdyby coś poszło nie tak. Aczkolwiek ciężko mu sobie wyobrazić, co w tak prostym zleceniu mogłoby się nie udać…

Nagle kątem oka dostrzega na dachu jakiś ruch. Błyskawicznie skupia się na poruszającym się obiekcie i widzi, jak na bok przesuwa się arkusz blachy. W niknącym już świetle dnia dostrzega błysk różowych włosów.

Cel namierzony.

Jakaś cząstka jego samego cieszy się, że ją znalazł, jednak jednocześnie Mercurial czuje na sercu dziwny ciężar. Oczyma duszy widzi przyszłość i czekającą go niezbyt imponującą zapłatę. Złapie młodą. Zabierze ją do zbirów Gindara. Dostanie za to garść kredytów – nie imperialnych, już nie, ale kwity, które będzie mógł dostarczyć konkretnym kupcom na pewnych światach i kupić za nie sprzęt lub amunicję czy posiłek… Oczywiście nie każdemu i nie wszędzie, zaś wartość każdego z kwitów będzie wahała się znacznie w zależności od tego, kto będzie wystawcą waluty. W tym konkretnym przypadku to Gindarowie, którzy przynależą do Konfederacji Frillian, ta zaś jest własnością Czarnego Słońca. A Czarne Słońce nie jest na niczyich usługach. Jeszcze nie. Jednak dzień, w którym ktoś je przejmie, może wkrótce nadejść – teraz, gdy Imperium sięga po władzę, a Nowa Republika umacnia swoją pozycję, syndykaty wiedzą, że na tych, którzy w tych czasach chaosu zechcą przejąć władzę w galaktyce, czeka ocean nowych możliwości. Tylko… kto to będzie? Kto jako pierwszy skorzysta z szans? Zanosi się na nieuchronną walkę. Syndykaty dążą do dominacji jeden nad drugim, starając się zdobyć przewagę nad konkurencją. Wojna o wpływy właśnie się zaczyna. Walczący będą chcieli kontrolować przepływ waluty i kierować przestępczym procederem w galaktyce. Czarne Słońce. Syndykat Cienia. Huttowie. Czerwony Klucz. Crymorah. Suwerenna Strefa Maracavanyi. Co za cholerny bajzel…

Mercurial wie, że w końcu ktoś spróbuje zawładnąć także i nim. On jednak nie ma ochoty być chłopcem na posyłki.

Łowca nagród wstaje i wynurza się z kokpitu powgniatanego, poobijanego starego frachtowca, który musiał się rozbić na dachu budynku mieszkalnego całe eony temu i stanowi teraz tylko skupisko przerdzewiałych dźwigarów. Wyciąga swoje pałki i szybko, zwinnie rusza do akcji: biegnie i zeskakuje ze skraju dachu, posyłając do plecaka odrzutowego dwa krótkie impulsy. Powietrze tuż za nim skrzy od energii, niosąc go naprzód, wprost ku szybko zbliżającemu się dachowi odlewni. Swift dociera na dach i odtacza się na bok, a kiedy wstaje, błyskawicznie zawija pałkami i biegnie prosto do prowizorycznego schronienia Vazeen.

Dziewczyna wychodzi ze środka. Widzi go. Mercurial widzi zaś, że ona go zauważa, a jednak laska stoi tam bez ruchu. Wie, że gra skończona, więc… o co chodzi? Przecież się ukrywa. To jej rewir. Powinna się spłoszyć. Powinna uciekać. Każdy ucieka.

Mimo to Vazeen stoi tam, patrząc wprost na niego.

I nagle do Mercuriala dociera, jakby dostał obuchem w łeb: dziewczyna nie ucieka, bo jest przynętą.

Szlag by to!

Upada ponownie i przetacza się na bok w tej samej chwili, w której powietrze nad jego głową ze świstem przeszywają strzały z blastera nastawionego na ogłuszanie. Swift zrywa się na równe nogi, spodziewając się zobaczyć kogoś, kogo zna, kogoś, kto po niego przyszedł – dawnego wroga, zdradzonego przyjaciela, byłą dziewczynę ze złamanym sercem i karabinem blasterowym w dłoni – jednak zamiast tego dostrzega nieznajomą kobietę. Jest starsza od niego, wiatr mierzwi jej srebrne włosy. Kimkolwiek jest, wydaje się znajoma, jednak Mercurial nie ma czasu na dopasowywanie jej twarzy do wizerunków znanych mu ludzi, bo patrzy wprost w wylot blasterowej lufy, z której właśnie mknie w jego stronę kolejny strzał…

Jednak Swift jest szybki niczym gwałtownie rozprężająca się sprężyna. Zgrabnie okręca się na prawej stopie i podczas obrotu bierze zamach jedną z pałek, która wyfruwa mu z palców i mknie przez powietrze…

Szczęk! Uderza w przednią część blastera. Kobieta wydaje okrzyk, a broń wylatuje jej z dłoni, upadając z brzękiem na dach. Nieznajoma potrząsa ręką – zderzenie musiało nieźle dać jej się we znaki − próbuje złagodzić ból, jednak mimo to nie rezygnuje z ataku z twarzą ściągniętą grymasem determinacji.

Mercurial jest pod wrażeniem, jednak wie też, że kobieta go nie dostanie.

Zwija rękę w pięść, wciskając przycisk umieszczony na środku dłoni. Prostowniki na koniuszkach jego palców buczą cicho i ciśnięta pałka podrywa się z ziemi… a potem leci z powrotem, prosto do jego wyciągniętej ręki.

Kobieta rzuca się w jego stronę, a gdy wyhamowuje, wyprowadza cios: porządny, solidny cios, jednak łowca nagród jest na niego przygotowany, bo jej ciało wysyła z wyprzedzeniem sygnały informujące go o nim. Mercurial uchyla się w bok, a jej pięść trafia w powietrze, co daje mu sposobność do wrażenia pałki pod jej pachę. Przeszywa ją elektryczny impuls. Zęby szczękają głośno, a oczy otwierają się szeroko, gdy całe jej ciało sztywnieje, wstrząsane drgawkami. Kiedy pada na ziemię, Mercurial słyszy za sobą szuranie butów i myśli: „Szlag. Jestem zbyt rozkojarzony!”. Ta praca uczyniła go zbyt ociężałym, zbyt pewnym siebie – i teraz czyjaś pięść wbija się boleśnie w jego nerkę, zmuszając go do opadnięcia na kolana.

Swift wydaje z siebie zduszony krzyk i pochyla się, żeby przypuścić kolejny atak: zawija pałką nisko, trafiając drugiego napastnika pod kolano. Jego przeciwnik, wysoki mężczyzna o ciemnych oczach i haczykowatym nosie, klnie brzydko i upada na ziemię, uderzając w nią mocno kością ogonową. Wydaje się Mercurialowi znajomy. To jakiś imperialny… Nie – były imperialny. Pracujący obecnie dla Nowej Republiki. To daje Swiftowi do myślenia: czy chodzi może o tamto zlecenie z Perwinem Geddem? I nagle sobie przypomina: Zwinął im sprzed nosa ich cel. Ale czego teraz chcą? Kredytów? Zemsty? Czy może jest na ich liście…?

Cóż, to nie ma właściwie żadnego znaczenia. „Nie mam na to czasu” – myśli zniecierpliwiony Mercurial. Dziewczyna nie jest tego warta. Zapłata za nią jest w najlepszym razie marna. Czas się stąd zabierać. Przewrócona wieża systemu wentylacji to jego droga ucieczki, więc zrywa się na równe nogi i pędzi przez dach. Powietrze wokół niego faluje od kolejnego strzału ogłuszającego (srebrnowłosa kobieta odzyskała blaster i władzę w członkach), ale Swift odskakuje na bok i ślizgiem dopada do przewróconej wieży, służącej mu teraz za most. Prostuje się i biegnie; stopy bębnią o metal. Perforowana durastal daje dobre oparcie dla nóg, więc gna co tchu dalej, byle dalej, ku widniejącej w oddali szczelinie w sąsiedniej ścianie fabryki. Nikt nie podejmuje pościgu. Jego przeciwnicy są wolni – zbyt wolni. „Bo – przypomina sobie Mercurial – nikt nie jest tak szybki jak ja. Mercurial Swift znowu jest górą”.

Skacze w stronę szczeliny…

Gdzieś przed nim pojawia się nagle ramię i czyjaś dłoń uderza go mocno w tchawicę. Jego stopy ślizgają się, pozbawione kontroli, i upada na plecy. Powietrze ucieka mu z płuc z paskudnym świstem, gdy uderza z impetem w ziemię…

– Witaj! – słyszy czyjś głos. Kobiecy głos. Głos, który zna.

Łowczyni nagród, płatna zabójczyni i egzekutorka długów, tak jak on. Zabraczka, Jas Emari. Staje nad nim okrakiem, a jemu udaje się skupić wzrok na chwilę dość długą, by dostrzec, że Emari żuje wykałaczkę. Przechyla głowę na bok i krótka czupryna opada jej z jednej strony najeżonej krótkimi rogami głowy na drugą.

– Emari – dyszy Mercurial, z najwyższym trudem starając się złapać oddech.

Nie marnuje czasu. Szybko podrywa jedną z pałek…

Ale ona jest szybsza. Niewielki blaster w jej dłoni wydaje cichy wizg i wszystko pochłania mrok.

Pochwycenie Swifta zajęło im wiele miesięcy.

Miesięcy poświęconych na wykradzenie kart identyfikacyjnych Gangowi Gindar, przypisanie winy za ten proceder młodej kobiecie (która na szczęście chętnie zgodziła się na współpracę, gdy dowiedziała się, że Imperium na tym ucierpi) i sfingowanie nagrody ustanowionej przez Gindarów (musieli o to zadbać, gdy łowcy zaczęli się do nich dobijać, waląc drzwiami i oknami, żeby wziąć to zlecenie). Dopilnowali, żeby wszystko wyglądało wiarygodnie i kusząco dla łowców pokroju Swifta – jednak nie zanadto kusząco, bo Jas zapewniła ich, że gdy robota wygląda na podejrzanie łatwą, odstrasza skutecznie potencjalnych zleceniobiorców. Nie można było go spłoszyć, więc wszystko trzeba było zorganizować powoli, na spokojnie, z wielką dbałością o detale i ostrożnością. A przez cały ten czas Norra miała żołądek ściśnięty w węzeł ciasny niczym zwoje akivańskiej żmii, prześladowana przez jedną paskudną myśl: podczas gdy oni marnują czas, Rae Sloane coraz bardziej im się wymyka. Wraz z nią zaś jej szansa na dopilnowanie, by sprawiedliwości stało się zadość.

Dobrze, że Mercurial Swift wpadł w ich małą zasadzkę – to jedyny łowca nagród znany ze współpracy ze Sloane. Jednak radość z tego faktu mąci świadomość, że jest tylko drobną zwierzyną, szczebelkiem w drabinie, po której wspinają się po prawdziwy cel ich polowania.

„Proszę – myśli Norra. – Niech to będzie przynajmniej ostatni szczebel…”.

Jest zmęczona i ciągnie resztką sił, na oparach gniewu. A to wypala ją i wyczerpuje, pozostawiając w sercu bolesną ranę.

Ale przynajmniej go mają.

Mercurial Swift zwisa z wygiętej rury w starej fabryce amunicji, z nadgarstkami skutymi wysoko nad głową. Na Taris zapadł już zmrok. Na zewnątrz rozmyte błyskawice malują ciemne chmury na kolor ochry, w dole zaś prychające smykoskoczki przemykają chyłkiem i uwijają się pośród wraków zaściełających ten brzydki świat, polując na swój przysmak: owady.

– Nienawidzę go – mówi Sinjir Rath Velus, pochylając się i piorunując wzrokiem ich ofiarę. Marszczy przy tym nos, jakby wyczuwał jakiś brzydki zapach. – Nawet nieprzytomny wygląda na cholernie zadowolonego z siebie. A możecie mi wierzyć: znam ten stan aż za dobrze.

Jas wprawnie obraca w dłoni jedną z pałek Swifta i dźga nią na próbę w powietrze.

– Jest zadowolony z siebie, ale też podstępny. Te pałki to właściwie małe dzieła sztuki. Jeden koniec działa udarowo, drugi razi impulsami elektrycznymi. Zabij lub ogłusz. A drugą można wyposażyć w hipoiniektor z trucizną.

– Obudźmy go – rzuca Norra, nagle zniecierpliwiona. – Chciałabym uzyskać kilka odpowiedzi na nasze pytania, a mam już dość czekania.

– Czekaliśmy tak długo – przypomina jej Jas. – Możemy poczekać jeszcze trochę.

– Chcę dorwać Sloane. Chcę sprawiedliwości.

– Chcesz zemsty – poprawia ją zabracka łowczyni nagród.

Rozmawiały już o tym wcześniej. Wiele razy. Wałkowali wszyscy to samo aż do znudzenia. Sinjir wzdycha tylko i kręci głową, gdy Norra odpowiada:

– Zemsta i sprawiedliwość to dwie strony tej samej monety.

– No, nie wiem, czy powiedziałabyś tak przed Chandrilą.

– Wiesz, to odrobinę irytujące, że to właśnie ty mnie oceniasz – odwarkuje Norra.

Jas podnosi ręce do góry w geście kapitulacji.

– Żadnego oceniania. Zdecydowanie preferuję jako motyw zemstę. Sprawiedliwość to ruchomy cel. A zemsta jest czymś osiągalnym, jest cały czas tutaj, na wyciągnięcie ręki. – Uderza się rozpostartą dłonią w pierś. – Zemsta budzi podziw. Jest czysta. Poza tym to zazwyczaj właśnie dzięki niej zarabiam. Sądzę po prostu, że dobrze jest wiedzieć, co jest co i dlaczego robimy to, co robimy.

„Mylisz się” – myśli Norra. Tamten dzień na Chandrili był koszmarem: jej własny mąż, dołączający do reszty jeńców z Kashyyyka o wypranych mózgach, aby dopuścić się wraz z nimi zabójstw na scenie i placu… Uroczystości pogrzebowe trwały wiele dni. Teraz, kilka miesięcy później, wciąż trwa żałoba. To jeden z tych momentów, kiedy potrzeba sprawiedliwości i pragnienie zemsty pokrywają się ze sobą idealnie, kompatybilne niczym lunetka i lufa blastera rozpryskowego. Zresztą czy „sprawiedliwość” nie jest formalną nazwą zemsty? Popełniasz zbrodnię, płacisz za nią. Proste. Kara zostaje wymierzona – niezależnie od tego, czy z ręki organu rządowego, czy samotnego żołnierza.

A przynajmniej tak wmawia sobie Norra. I właśnie ma powiedzieć o tym reszcie, kiedy Sinjir wydaje z siebie zduszony jęk i oświadcza:

– Rany, proszę, przestańcie wreszcie ględzić! Łeb mi od tego pęka. Obudźmy lepiej naszego nowego przyjaciela, żebym mógł dla odmiany posłuchać, co ma do powiedzenia ktoś inny niż wy. – Z tymi słowy wyciąga rękę i wsadza w nozdrza nieprzytomnego łowcy nagród dwa palce, a potem gwałtownym ruchem wsuwa je głębiej. Powieki Mercuriala trzepocą i mężczyzna otwiera szeroko oczy, z sykiem zaczerpując tchu.

– Pobudeczka! – woła Sinjir, stanowczo zbyt radośnie. – Wstawać, nie udawać! – Półgębkiem zaś dodaje: – Moja mama tak mówiła. Słodka kobieta. Jeśli jednak nie wstałem z łóżka dość szybko, jej słodycz zmieniała się w gorycz i obrywałem miotłą. – Po tej dygresji informuje Mercuriala: – Ja nie muszę chyba jednak prać cię miotłą, co? Obudziliśmy się?

– Jasne, jasne – zapewnia go pospiesznie łowca nagród, szarpnięciem głowy starając się pozbyć z nozdrzy jego palców. Wodzi wzrokiem dookoła i zatrzymuje go na Jas. – Ty…!

– Witaj, Mercurialu.

Swift parska krótkim, bezradosnym śmiechem.

– Co cię tak bawi? – pyta go Jas.

– Przypomniałem sobie coś, co ktoś mi kiedyś powiedział. Dengar, jeśli chodzi o ścisłość. – Błyska zębami w uśmiechu. – Stwierdził, że nadejdzie kiedyś dzień, gdy za łowców nagród będą wyznaczane nagrody. Wygląda na to, że ten dzień właśnie nadszedł.

– Dengar – powtarza Jas i Norra ma wrażenie, że wypluwa to słowo, jakby zgryzła właśnie coś gorzkiego i paskudnego. – Z żalem to przyznaję, ale ta cuchnąca bryła skrzepniętego tłuszczu mogła mieć rację: za mnie w każdym razie wyznaczono już nagrodę.

– Zgadza się. Pamiętam, że Rynscar twierdziła, iż szef Gyuti obiecał za ciebie okrągłą sumkę. Ostatnio zresztą ją podwoił, mam rację?

– Potroił – poprawia go Jas, a w jej głosie niemal słychać dumę. Cóż, może rzeczywiście tak jest. – To niezła kasa. Za ciebie jednak nikt nic nie daje.

Mercurial unosi wysoko brwi.

– W takim razie czemu tu jestem?

– Bo mamy do ciebie kilka pytań – wyjaśnia spokojnie Norra.

– Chodzi o tamto zamieszanie na Vorlagu? Tak mi się wydawało, że to ciebie widziałem na dachu odlewni. Gedde był stanowczo zbyt łatwym celem.

– Wiedziałam, że to była twoja sprawka – mówi Jas. – Mykotoksyna cię zdradziła.

– Wcale nie starałem się tego ukryć.

– Nie interesuje nas Vorlag – wtrąca Norra. Ma wrażenie, że misję wytropienia Geddego (który zginął prawie na ich oczach z powodu wolno działającej trucizny przemyconej mu do przyprawy) wypełniali całe wieki temu. Tak wiele się od tamtej pory zmieniło… – Tylko ten, kto zapłacił ci za jego zlikwidowanie. Interesuje nas Sloane. Wielka admirał Imperium Galaktycznego, przebywająca obecnie w bliżej nieokreślonym miejscu. Daleko stąd. Pośród gwiazd.

– Nie znam żadnej Sloane – zapewnia ją Swift, jednak drgnięcie kącika ust go zdradza. – Przykro mi.

Sinjir zerka na Norrę, która kiwa przyzwalająco głową.

Widząc to, Jas wycofuje się na ubocze, Sinjir zaś zajmuje jej pozycję przy wiszącym w powietrzu Mercurialu Swifcie. Były imperialny oficer cmoka z namysłem, a potem przystępuje do dzieła:

– Gdybym zadał ci pytanie, jaka jest najważniejsza część twojego ciała, narcyz o przerośniętym ego taki jak ty odpowiedziałby, że…

– Mój umysł – odpowiada Swift.

– Umysł – wtóruje mu Sinjir. – Zgadza się. Wówczas ja przewróciłbym oczami, o, tak jak teraz… Spójrz tylko, przewracam oczami. – I przewraca. – Powiedziałbym: „Nie, głuptasku. Chcę, by twój umysł pozostał przytomny i sprawny, tak byś był w pełni świadom tego, co zamierzam zrobić i co się dzieje, gdy się do tego zabiorę”, i zauważyłbym, że tym, co dla ciebie najcenniejsze, są twoje ręce. Twoje szybkie rączki, wywijające tymi sprytnymi małymi pałeczkami niczym u cyrkowca z Nal Hutta. Zauważyłbym też, że jest w tych rączkach tak wiele maleńkich kostek, znacznie słabszych niż twoje pałki, które okropnie łatwo byłoby połamać, jedna po drugiej – zupełnie jakbym grał na klawiszach melodium. A ty byś wrzeszczał…

– Dalej, połam mi ręce – syczy Swift. – Zrób to. Możesz mi je nawet poobcinać. Stać mnie na ich zastąpienie protezami. Metalowe dłonie spokojnie…

– …pomogłyby ci wykonywać lepiej twój zawód, zgadza się. Wiem o tym. I masz rację. Kostki w twoich dłoniach to błahostka. Ba! Całe twoje ciało to błahostka! Cóż za amatorszczyzna. Ach, czas więc posunąć się w naszym przesłuchaniu dalej. Myśleć bardziej dalekowzrocznie. Zapomnieć o cielesności. O ciele i krwi. Zaraz. Krew. O, to ciekawe. – Sinjir zbliża twarz do twarzy Mercuriala, tak że stoi z nim niemal nos w nos. Swift zaczyna się szarpać. Norra ma ochotę ostrzec Velusa, żeby zachował ostrożność, jednak Sinjir jest jak hipnotyzujący ofiarę wąż: Mercurial nie jest w stanie nic zrobić. Jeszcze nie. Nie teraz. Jest zbyt zaaferowany. Tajemnica zagrożenia, którego jeszcze nie zna, zaciska się na jego szyi niczym obroża, a przyczepiona do niej smycz ciągnie go naprzód. – Tak naprawdę nie nazywasz się wcale Mercurial Swift, prawda, Gebie? Geb Teldar, mam rację?

Mercurial wzdryga się, jakby to imię było uprzykrzoną muchą, brzęczącą mu koło ucha.

– Nigdy o kimś takim nie słyszałem – cedzi, jednak to blef. Nawet Norra to widzi.

– Cóż, na pewno nie brzmi tak chwytliwie jak Mercurial Swift, co? – drwi Sinjir, wydymając wargi. – Bo i jakże to? Geb Teldar – powtarza, zniżając głos i rozciągając wargi, aby nadać swoim słowom płaskie, bełkotliwe brzmienie. – Och, nazywam się Geb Teldar! Jestem hydraulikiem z Avasta. Jestem Geb Teldar, prosty zamiatacz ulic. Jestem Geb Teldar, profesjonalny czyściciel droidów! To brzmi bardzo… no, słabo, nie?

– Idź do diabła.

– Chodzi o to… Geb? Geb, chodzi o to, że gdy już poznaliśmy twoje prawdziwe imię, bardzo łatwo było nam dowiedzieć się o tobie i innych rzeczy. Jesteś z Korelii, prawda?

Swift – czy może raczej Teldar – milczy, jednak w jego oczach lśni coś, co zdaniem Norry jest bardzo bliskie strachowi.

W dłoni Sinjira pojawia się płaski dysk – holoprojektor. Gdy były oficer śledczy wciska umieszczony z boku guzik, w powietrzu rozbłyskuje obraz: miły, mały domek w stylu vereniańskim, przysadzisty i prosty, ale obrośnięty na rogach kwitnącymi pnączami, otoczony misternie kutym trachitowo-metalowym ogrodzeniem. Drzwi są wąskie i wysokie, a przy nich stoi droid, którego zna większość z tu zgromadzonych.

Na policzku Mercuriala drga mięsień.

– Czy to…

– Droid bojowy typu B1 – odpowiada Sinjir. – Właśnie tak. Jestem pewien, że kiedyś miał stosowne oznaczenie, jednak my nazywamy go Panem Bonesem, po części dlatego, że świetnie sobie radzi z usuwaniem kości z ludzkich ciał. Och, a może chcesz zapytać o coś innego? Jeśli tak, to odpowiedź na twoje pytanie brzmi: zgadza się, Gebie Teldarze, to dom Tabby Teldar, która, o ile mamy dobre informacje, jest… twoją matką?

Twarz łowcy nagród wykrzywia kwaśny, bolesny grymas. Mercurial obnaża zęby i cedzi ze złością i strachem:

– Jak ją znaleźliście?

– To nie było łatwe – zapewnia go Norra. – Ale nastręczyło mniej problemów, niż przypuszczasz. Jesteś arogancki i ludzie cię nie lubią. Wystarczyło pogadać z bramkarzem w jednej z szemranych spelun, by dowiedzieć się, że czasem wysyłasz nieco kredytów komuś w Coronet City. Potem zajrzeć do wciąż rosnącej bazy Nowej Republiki, połączonej teraz z zapisami SPiBCC… I tak trafiliśmy na Tabbę Teldar. Nic więcej nie było nam potrzebne.

– Reprezentujecie Nową Republikę – mówi Swift, nagle znów denerwująco pewny siebie, krzywiąc się z bólu w wyciągniętych nad głową rękach. – Nie zrobicie jej nic. Macie zasady. Musicie postępować zgodnie z prawem.

Sinjir patrzy na Jas, a potem oboje wybuchają śmiechem. Norra się nie śmieje, bo nie jest w nastroju – nie stara się nawet udawać rozbawienia. Jednak Mercurial najwyraźniej kupił ich blef. Skończywszy się śmiać, Sinjir ociera łzy rozbawienia i mówi z nagłą powagą:

– To wszystko jest bardzo… nieprzepisowe, Gebbo, stary druhu. Nowa Republika nie wie nawet, że tu jesteśmy. Jesteśmy jak torpeda protonowa bez naprowadzania, wystrzelona w kosmos, pędząca samopas. Jas, jak wiesz, jest łowczynią nagród. Jeśli chodzi o mnie… a przy okazji, mów mi Sinjir, Sinjir Rath Velus… byłem niegdyś imperialnym oficerem śledczym, co oznacza, że dbałem o ład i kontrolowałem lojalność moich kolegów po fachu. W sposób maksymalnie motywujący – zarówno dla nich, jak i dla mnie.

– Jedynymi zasadami, jakich przestrzegamy, są nasze własne – dodaje Jas.

Mercurial przełyka głośno ślinę.

– Nie róbcie jej krzywdy…

– Nie zrobimy – obiecuje Norra. – O ile powiesz nam to, co chcemy wiedzieć.

Opór Swifta pęka i słowa zaczynają wylewać się z niego wartkim potokiem, napędzane desperacją; nie ma śladu po rozbuchanym ego i wybujałej pewności siebie.

– Nie miałem ze Sloane kontaktu od wielu miesięcy. Ostatnim razem przesłała mi tylko wiadomość. Szukała statku na Quantxi. „Imperialisa”. Współrzędne miejsca dokowania tego statku były powiązane z… ee, imperialnym oficerem. Wysoko postawionym. Admirałem nazwiskiem Rax. Gallius Rax. Chciała o nim wiedzieć wszystko – skąd pochodzi, z jakiego układu, z jakiego świata.

Sinjir chwyta go za szczękę i zaciska dłoń.

– Co to za świat?

– Jakku.

Cała trójka wymienia spojrzenia. W ich oczach lśni zakłopotanie. Norra nigdy nie słyszała o takiej planecie. Nie, żeby była jakimś galaktycznym obieżyświatem – w kosmosie są tysiące układów i miliony światów… Swift dodaje jednak szybko:

– To na Zachodnim Krańcu. Nie wiem nic więcej, bo nie miałem powodu, żeby się tym interesować.

– Czy ona… czy tam poleciała? – pyta Norra.

– Ja… Tak. Tak sądzę. Nie wiem.

– Nie mówisz wszystkiego – syczy Sinjir. – Widzę to w twoich oczach. Coś przed nami taisz, Gebby. Nie każ mi fatygować naszego droida.

– Sloane nie była sama – dodaje szybko Swift.

– Mów.

– Była… ranna. I leciała statkiem. Chyba jakimś skradzionym chandrilańskim transportowcem. Był z nią jakiś mężczyzna. Nie znam jego nazwiska. Ledwie go widziałem.

– Czy to ktoś z Imperium? – indaguje Sinjir.

– Nie wiem, przysięgam!

– Wierzysz mu? – pyta Sinjira Norra.

– Tak.

– W takim razie jesteśmy kwita. Wezwę Temmina.

Młodszy Wexley, jej syn, jest na orbicie nad Taris, za sterami „Ćmy”, w towarzystwie swojego droida bojowego B1, ochroniarza imieniem Bones.

– Moglibyśmy wyekspediować Swifta na Chandrilę – proponuje Jas. – Pracował dla Imperium. Może wie więcej niż to, o co go pytamy.

– Nie – decyduje Norra. – Nie ma na to czasu.

– Nie ma czasu? I tak będziemy tam lecieć…

– Nic z tego. Polecimy prosto na Jakku.

Jas robi kwaśną minę.

– Nie jesteśmy gotowi na to… cokolwiek nas tam czeka. Nie wiemy nawet, gdzie to jest! Norro, nie możemy się spieszyć. Powinniśmy to dobrze zaplanować…

– Nie! – odwarkuje Norra. – Żadnego planowania. Żadnego marnowania czasu. I tak już dość go zmarnowaliśmy na niego… – Dźga palcem Swifta w pierś w celu podkreślenia swoich słów. – Nie zamierzam go więcej trwonić. Nie wiemy nawet, czy Sloane wciąż jest na Jakku, więc musimy złapać jakiś trop, nim będzie za późno.

– W porządku – odpowiada dziwnie głucho Jas.

W głowie Norry zapala się lampka alarmowa: „Zluzuj, Norro. Jas może mieć rację, a nawet jeśli nie, nie musisz na nią warczeć. Nie jesteś taka, prawda?”. Jednak pozostaje spięta, naelektryzowana niczym iskrzący przewód. Jakby nie była w stanie się kontrolować, powstrzymać.

– Co w takim razie zrobimy ze Swiftem? – pyta Jas. – Mogłabym się nim… zająć.

– Emari – mówi błagalnym tonem Swift. – Nie ma za mnie nagrody, nie ma sensu mnie zabijać. To nie jest warte całego tego…

Norra wyczuwa swoją szansę. Wyszarpuje jedną z pałek Swifta z palców Jas i obraca nią w dłoni, a potem szybkim ruchem kciuka aktywuje elektroogłuszanie. Końcówka trzeszczy wyładowaniem i między widełkami na końcu tańczą niebieskie iskry.

Pilotka wraża broń w bok Swifta, który pod wpływem wstrząsu elektrycznego wydaje z siebie zdławione stęknięcie. Głowa mu opada, a podbródek uderza w pierś, z której wydziera się niski, senny jęk.

– W porządku – mówi Norra. – Ruszajmy.

Na Taris wstaje nowy dzień. Podczas gdy lokalni padlinożercy, smykoskoczki i chmury turzycomuszek wycofują się, kryjąc przed nadchodzącym światłem dnia, Mercurial budzi się, odzyskując przytomność.

Zabiera mu to trochę czasu, jednak w końcu udaje mu się poderwać dolną część ciała i owinąć nogi wokół rury, do której przykuto go za nadgarstki. Wisi tak przez chwilę, a potem skręca ciało i szarpie nim, raz za razem, dopóki plastobeton na drugim końcu nie pęka, uwalniając rurę, która opada wraz z nim.

Jego mięśnie krzyczą z bólu, ale Mercurial usuwa się spod rury. Przywołuje wspomnienia z innego życia, kiedy był młodym tancerzem w koreliańskiej trupie, i robi salto w tył, ponad swoimi skutymi rękami.

Próbuje znaleźć swoje pałki – udarowa końcówka świetnie poradziłaby sobie z kajdankami magnetycznymi – jednak najwyraźniej Emari zabrała je ze sobą.

Trudno. Wróci w takim razie na statek i użyje przecinarki. Nim jednak to zrobi… odgina kciuk, nawiązując połączenie z wiceszefową Rynscar z Czarnego Słońca. Gdy Rynscar odbiera, w powietrzu pojawia się jej prawdziwa twarz, zazwyczaj skryta pod pordzewiałą maską demona: blada, o ciemnych oczach i ustach pomalowanych kredką w kolorze brudnego szmaragdu, rozciągniętych w paskudnym uśmieszku.

– O co chodzi, Swift?

– O Jas Emari.

– Wymawiasz to nazwisko, jakby było kluczem otwierającym jakieś drzwi. Co z nią?

– Czy to prawda? Czy za jej głowę wyznaczono nagrodę?

Rynscar unosi brew.

– Prawda.

– Co zrobiła?

– Nic nie zrobiła. I właśnie o to chodzi. Ma długi. Teraz większe niż ostatnio, zważywszy na to, co się wydarzyło na Nar Shaddaa.

– Gyuti chce jej głowy? – pyta Mercurial.

– Zgadza się.

– I dobrze za nią zapłaci?

– Dobrze. Pięćdziesiąt tysięcy kredytów.

– Nie zależy mi na pieniądzach.

Rynscar wyraźnie się waha.

– Chcesz powiedzieć, że… masz Emari?

Jeszcze nie.

– Będę ją miał.

– Powiedzmy, że tak będzie. Czego chcesz w zamian?

Swift uśmiecha się – krzywym, złośliwym uśmieszkiem.

– Kasetkę kryształów nova.

– Tuzin – proponuje Rynscar.

– Dwa razy tyle. – Gdy nie odpowiada, dodaje: – Znam Gyutiego i wiem, że to dla niego sprawa osobista. Denerwuje go, że Emari wciąż mu się wymyka. To sprawia, że źle wypada w oczach Huttów. W oczach wszystkich. A ja wiem, gdzie Zabraczka się wybiera, więc dorwę ją, ale potrzebuję twardej waluty.

– Dlaczego aż tyle?

W uszach Mercurialowi znów dźwięczą słowa Dengara: „Musimy trzymać się razem. Stworzyć porządny sojusz”.

– Do załatwienia tej sprawy potrzebny mi będzie zespół.

Rynscar milczy przez chwilę, aż wreszcie mówi:

– W takim razie załatwione.

– Dostanę moje kryształy?

– Dostaniesz swoje kryształy.

Mercurial rozłącza się i chichocze cicho. Czas odebrać zapłatę, bo wie, gdzie wybiera się Jas Emari: do zapiaszczonej dziury zwanej Jakku.

Rozdział drugi

Leia aż się wzdryga na dźwięk głośnego łomotania do drzwi i uderza kolanem w stolik, nad którym w powietrzu wisi lśniąca gwiezdna mapa. Mapa migocze, a wówczas zza drzwi dobiega wołanie:

– Leia? Leia!

Leia zrywa się od stołu, niemal zapominając o dodatkowym żywym ciężarze, który dźwiga przed sobą w brzuchu. Dziecko w jej brzuchu kopie i obraca się, podczas gdy ona usiłuje się wyprostować. „Spokojnie, mały aniołku – mówi w myśli do swojego nienarodzonego syna. − Wkrótce wyfruniesz na wolność”.

– Mamo? – zagaduje jej droid protokolarny, T-2LC. – Ktoś chyba przyszedł…

– Tak, Elsie, słyszałam. – Krzywi się, obchodząc kanapę. To draństwo miało być wygodne, a zamiast tego, gdy na niej siada, połyka ją jak wygłodniały sarlacc. – To tylko Han.

– Czy grozi mu niebezpieczeństwo, mamo? Jego głos brzmi, jakby Han był w niebezpieczeństwie. Czy powinnam otworzyć drzwi? Nie chciałabym doprowadzać do niebezpiecznej sytuacji, ale…

– Leio, otwieraj te cholerne drzwi! – żądaniu Hana towarzyszy seria nowych uderzeń i łupnięć. Do Lei dociera, że jej mąż kopie w drzwi.

– Idę! – odkrzykuje, a potem zapewnia droida: – Otworzę.

– Ale w twoim stanie, mamo…

– Nie umieram, tylko jestem w ciąży! – odwarkuje Leia, a potem otwiera drzwi. Han nie marnuje czasu: wpada do środka jak burza, trzymając w ramionach jakiś tobół.

– Długo ci to zajęło – mówi z uśmieszkiem, starając się złapać równowagę, a gdy mija Leię, składa na jej policzku szybkiego całusa.

– Dziwisz się? – prycha, zerkając z ukosa na T-2LC. – Jestem przecież w odmiennym stanie.

– Elsie, ile razy mam ci powtarzać: Leia nie jest w żadnym cholernym odmiennym stanie – beszta droida Han, jednak za chwilę dodaje nieco ciszej i poważniej: – Musisz trochę przystopować. – Wskazuje na mapę gwiezdną. – Na przykład z tym…

– Jestem zdrowa na ciele i umyśle, dziękuję – odgryza się Leia.

– Powiedz to temu małemu bandycie – kwituje Han, kładąc torbę na ladzie kuchennej. „Mały bandyta” to przydomek, jaki Solo nadał dziecku, które właśnie entuzjastycznie wierzga w jej brzuchu.

– Chciałeś powiedzieć małemu aniołkowi. – Leia idzie za nim do kuchni, a wizg serwomotorów, który słyszy za plecami, mówi jej, że T-2LC depcze jej po piętach – bo ktoś (w domyśle: Han) kazał jej trzymać się blisko niej, na wypadek gdyby księżniczka się przewróciła. Tymczasem dzięki temu, że droid nie odstępuje jej na krok, nieomal przewróciła się o jego metalowe nogi już co najmniej kilka razy. – Co to? – pyta, wskazując na tobołek.

Han mruga do niej, wsuwa ręce do torby i wyciąga jogana.

– Spójrz tylko! – Ściska sugestywnie owoc.

Leia wzdycha, zrezygnowana.

– Tylko nie mów, że przytargałeś znów całą torbę joganów.

– Zgadza się. A co?

– Nie przełknę już ani kawałka więcej.

– Bez przesady.

– Pozwól, że powtórzę: nie mam ochoty jeść więcej joganów. Nigdy więcej.

– Ale jogany są zdrowe.

– Nie aż tak!

– Lekarze…

– Doktor Kalonia zasugerowała, żebym włączyła je do swojej diety, a nie ograniczyła ją wyłącznie do joganów!

Han jest przy niej w dwóch susach; ujmuje jej twarz w swoje szorstkie dłonie i gładzi czule po policzku.

– Dobrze już, dobrze. Staram się po prostu o was dbać…

– Wiem, Han.

– Robię, co mogę. Chcę dla ciebie i naszego syna jak najlepiej. Wiesz o tym, prawda?

Leia parska śmiechem.

– Wiem.

Zdaje sobie z tego sprawę, podobnie jak z faktu, iż Hanowi nie jest lekko. Nie powiedziałby tego głośno za nic w galaktyce, jednak ona widzi to wyraźnie: jej mąż potrzebuje czegoś do roboty, musi się czymś zająć. Nudzi się. Chewbacca wrócił do domu, żeby odszukać swoją rodzinę. Luke z kolei przemierza galaktykę w poszukiwaniu dawnych nauk Jedi. Han Solo nie ma zaś nic do przemycania, nie ma gdzie się oddawać hazardowi, nie ma Rebelii, o którą mógłby walczyć…

Jest jak „Sokół”: odstawiony do hangaru, czekający, aż coś – cokolwiek – się wydarzy.

A więc kupuje owoce.

Całe mnóstwo owoców.

I, oczywiście, martwi się o nią. Odwraca ją delikatnie w stronę stolika i mapy gwiezdnej.

– Chyba nie ślęczysz wciąż nad… tym?

– Nad czym?

– Leio, Kashyyyk to był fuks. Mieliśmy szczęście.

– Przy tobie zawsze mam swoje szczęście u boku, łajdaku.

Han kręci głową.

– Żartujesz sobie, ale to wszystko to… szaleństwo.

– Żadne szaleństwo! – protestuje Leia, nagle poirytowana. – To, co zrobiliśmy na Kashyyyku, było właściwe. I doskonale o tym wiesz. Gdybyśmy mogli to… sformalizować, gdyby udało się zająć innymi planetami, których senat boi się wyzwolić, może moglibyśmy – przy cichym błogosławieństwie naszej zaprzyjaźnionej pani kanclerz – znaleźć jakiś sposób na zatroszczenie się o ich losy. To oznacza nie tylko szansę na ocalenie całych układów, ale może i okazję do tego, by przekonać je do naszej sprawy i nakłonić do dołączenia do Nowej Republiki.

Han wzdycha ostentacyjnie.

– No, nie wiem. Czy nie mógłby się tym zająć ktoś inny? Tak dla odmiany, na razie…

– Posłuchaj mnie – wchodzi mu w słowo Leia, podchodząc do mapy. – Tatooine. Kerev Doi, Demesel, Horuz. Wszystkie te światy są wciąż zniewolone przez niedobitki imperialnych sił albo syndykaty przestępcze lub nękane przez gangi. Rebelia… to działa. Widzieliśmy to na własne oczy. Sami do niej doprowadziliśmy.

– Wiesz, że Mon na to nie pójdzie…

– Już poszła. No, w pewnym sensie.

Atak na Chandrili był dla Nowej Republiki druzgocącym ciosem. Podniosło się już sporo głosów, szepczących: „Nowa Republika nie jest w stanie chronić samej siebie. Jak w takim razie zdoła ochronić nas?”. Mon Mothmę zarzucono już gradem oskarżeń, wymierzonych w nią niczym lufy dział: jest zbyt słaba, ma zbyt łagodne podejście do spraw militarnych. A teraz, gdy została ranna, jak może nam przewodzić? Leia i Han zdołali zapewnić Nowej Republice tak bardzo niezbędne – nawet jeśli nieoczekiwane i osiągnięte w sposób nie do końca legalny – zwycięstwo w chwili, gdy najbardziej go potrzebowała. Zgadza się, Chandrila stała się celem ataku, jednak im udało się oswobodzić Kashyyyk. Przepędzili stamtąd Imperium i wyzwolili Wookieech. To był ważny triumf. Nie mówiąc już o tym, że powstrzymał potok opuszczających senat senatorów.

– Gdybyśmy mogli pomóc rebeliantom na wszystkich tych światach… – zaczyna Leia.

– Mamo? – przerywa jej T-2LC, wtykając między nią a Hana swoją lśniącą miedzianą głowę. – Połączenie przychodzące.

– Odbiorę tutaj.

Leia siada z powrotem na kanapie i wyłącza projekcję mapy gwiezdnej. Zastępuje ją nowy obraz: twarz Norry Wexley, latającej dawniej dla Rebelii pilotki, od jakiegoś czasu stojącej na czele zespołu polującego na niedobitki Imperium, tropiącego licznych przestępców wojennych, którzy poumykali w różne zakątki galaktyki. Pomogła Lei także, odnajdując jej męża i wspierając go podczas próby uwolnienia Chewbacki oraz jego planety spod jarzma Imperium. Teraz jednak Norra szuka innego celu, zwierzyny znacznie bardziej nieuchwytnej i cennej: wielkiej admirał Rae Sloane.

Sloane jest zagadką, nie daje Lei spokoju niczym włókienko, które utknęło między zębami i nie sposób się go pozbyć. Zaczęło się od tego, że wielka admirał utrzymywała, jakoby to ona była „Operatorem”, wysoko postawionym imperialnym oficjelem, który potajemnie pomógł Nowej Republice wygrać mające kluczowe znaczenie bitwy z walącym się w gruzy Imperium. Następnie zaproponowała rozmowy pokojowe i przybyła na Chandrilę, aby w nich uczestniczyć. Gdy zaś już się zjawiła, doszło do tragedii: jeńcy uwolnieni ze statku więziennego, na którym przebywał Chewbacca, zwrócili się przeciwko Nowej Republice, dopuszczając się licznych zabójstw jej przedstawicieli wysokiego szczebla i raniąc wielu innych. Lista ofiar tamtego zamachu jest długa. Stanowczo zbyt długa: senatorowie, dyplomaci, doradcy, generałowie, admirałowie…

„Czy i ja byłam pośród jego celów?” – wciąż zastanawia się Leia. Czy gdyby nie zrządzenie losu, wskutek którego wyruszyła wówczas, aby ratować z opałów swojego męża, starającego się uwolnić na własną rękę całą planetę, znalazłaby się pośród osób zaproszonych na scenę w Dniu Wyzwolenia?

Cóż, chyba nigdy się tego nie dowie. Lista celów pozostała zapisana w miniaturowych czipach kontrolnych, wszczepionych w mózgi uwolnionych więźniów – zbyt małych, by wykrył je pobieżny skan, i zbyt sprytnie zaprojektowanych, by w ogóle myśleć o tego typu zagrożeniu, dopóki nie było zbyt późno. Gdy odkryli czipy, kilka tygodni po Dniu Wyzwolenia, było już po wszystkim; plamy krwi usunięto z kamiennych płyt placu, a same czipy uległy zniszczeniu, usmażone wskutek zaprogramowanej autodestrukcji. Nawet zatrudniony przez Leię haker, Conder Kyl, nie zdołał nic z nich wydobyć. A jeśli on nie był w stanie nic wskórać, to mało prawdopodobne, by cokolwiek dało się odzyskać.

Problem w tym, że Sloane zdołała wymknąć się z Chandrili, a w tym samym czasie – tak się złożyło – Imperium… zniknęło, rozproszyło się. Zostały co prawda jakieś marne resztki sił, jednak generalnie wróg jakby zapadł się pod ziemię.

To bardzo Leię niepokoi.

– Norra! – wita pilotkę.

Ma wobec tej kobiety dług. Własny mąż Norry był pośród zabójców, którzy dopuścili się zamachu w Dniu Wyzwolenia, a Leia nie jest w stanie sobie wyobrazić, jak kobieta musi się z tym czuć. Tym bardziej jako żona i matka (ostatnio, co nie jest zbyt zaskakujące, Leia bardzo dużo myśli o macierzyństwie). To, przez co Norra przeszła dla Rebelii i własnej rodziny, jest równie godne podziwu co… niepokojące. Czy Leia zdobyłaby się na to samo? Czy zdołałaby przekroczyć granice? I pozostaje też to trudne pytanie, na które Leia niemal boi się odpowiedzieć przed sobą samą: komu dochowałaby w tej sytuacji wierności? Ma rodzinę, o którą powinna się troszczyć, jednak ma też obowiązki wobec galaktyki… – Powiedz, proszę, że masz jakieś dobre wieści…

– Znaleźliśmy Swifta.

– Tego łowcę nagród? Świetnie. Czy coś od niego wyciągnęliście?

– Owszem. Twierdzi, że Sloane udała się na planetę na Zachodnim Krańcu, na świat o nazwie Jakku. Wiesz coś na jego temat?

Leia nie wie. Ogląda się na Hana, który odchrząkuje i kiwa hologramowi ręką.

– Cześć, Norra. Jakku, hę? Znam to miejsce. Byłem tam kiedyś, dawno temu. Wiesz, to samo co zwykle: robiłem krzywdę złym ludziom. Nic tam nie ma. Górnicy, złomiarze, straceńcy. Na południu wyznają jakąś głupią religię, a na północy organizowane są zawody maszyn kołowych. Poza tym… cóż, to totalne pustkowie. Tatooine to przy nim tętniąca życiem oaza.

– Ale po co Sloane miałaby tam lecieć? – zastanawia się głośno Leia.

– Nie mam pojęcia – wyznaje Han. – Może po prostu szuka kryjówki? Miejsca, w którym mogłaby się zaszyć. Nikt nie będzie jej szukał na Jakku.

– Swift twierdzi – wtrąca Norra – że to ma coś wspólnego z kimś innym z Imperium. Człowiekiem nazwiskiem Gallius Rax.

Leia nigdy nie słyszała o kimś takim i mówi o tym Norze. Ma wrażenie, że coś tu jest bardzo, ale to bardzo nie w porządku. Jakby pod skórą pełzały jej robaki niepokoju.

– Norro, wracaj. Może powinniśmy powiedzieć o tym wszystkim pani kanclerz…

– Z całym należnym szacunkiem – nie daje jej skończyć Norra. – Chciałabym najpierw zbadać tę planetę. Straciliśmy już zbyt wiele czasu, a ja wolałabym nie trwonić go ani chwili więcej. Po tym, co wydarzyło się na Chandrili, musimy mieć do przedstawienia pani kanclerz coś więcej niż tylko zapewnienia jakiegoś łowcy nagród. Pozwól nam przynajmniej tam polecieć i sprawdzić, czy trafimy na coś… cokolwiek.

Leia znów ogląda się na Hana, który obdarza ją krzywym uśmiechem.

– Hej, nie patrz na mnie! Wiesz, co bym zrobił na ich miejscu.

– Tak, poleciałbyś tam z wywieszonym jęzorem.

Solo wzrusza ramionami.

– Za dobrze mnie znasz.

To tylko kolejny powód, by spróbować odwieść Norrę od tego pomysłu. Każdy plan, który zdobędzie aprobatę Hana Solo, oznacza poważne kłopoty. Mimo to… Norra to nie Han. Jest od niego mądrzejsza. Prawda?

– W porządku – wzdycha wreszcie Leia. – Lećcie. Sprawdźcie, czy zdołacie się czegoś dowiedzieć. Wtedy będziemy mogli przekazać Mon jakieś wieści.

– Jak czuje się pani kanclerz? – pyta Norra. – Jak jej… rana?

– Rany w większości się pogoiły. – A przynajmniej te fizyczne. Pozostają jednak znacznie głębsze: moralne i te polityczne. – Czuje się dobrze. Przekażę jej, że o nią pytałaś. A potem powiemy jej o tym, czego się dowiedzieliśmy.

– Dziękuję, Leio. Doceniam twoją pomoc.

– To ty mi pomagasz, Norro. Przysłużysz się mi, a także całej galaktyce, jeśli zdołasz trafić na ślad Sloane. Bądź tylko ostrożna. Jeśli wpadniesz na trop sił Imperium, nie angażuj się. Czy to jasne?

– Jak słońce – zapewnia ją Norra. – Do zobaczenia wkrótce.

Połączenie dobiega końca.

Rozdział trzeci

„Ćma” dryfuje nad Taris.

Długonogi Sinjir Rath Velus siedzi na niższej koi na tyłach swojej kajuty, bawiąc się wibronożem: przesuwa go zręcznie między palcami, tuż nad kostkami, z jednej ręki do drugiej. Ostrze tańczy w jego dłoniach, fruwa w nich zwinnie i tak szybko, że trudno nadążyć za nim wzrokiem. Wokół na statku wre życie. Norra rozmawia z Leią, informując ją o postępach („Znaleźliśmy Swifta”). Jas chodzi od przedziału do przedziału, szukając swojego pasa z amunicją („Przysięgam, jeśli okaże się, że ten droid znów go gdzieś wtrynił, przetopię go na amunicję!”). Temmin snuje się korytarzami, narzekając na to, jak to jego matka każe mu wiecznie tkwić na pokładzie i trzymać się z dala od niebezpieczeństw („Jestem już właściwie całkiem dorosły, wiecie, i potrafię sam o siebie zadbać…”), zaś Pan Bones nuci pod nosem, stepując i wirując w upiornym tańcu do wtóru huttyjskiej melodii:

La yama beestoo, la yama beestoo

Cheeskar goo, cheeskar goo

Wompity du wermo, wompity du wermo

Mi killie, mi killie…

Sinjir siedzi w ciszy. Nóż prześlizguje się i obraca między jego palcami. Co jakiś czas były imperialny oficer spuszcza wzrok i widzi na dłoniach krew: prawdziwą, świeżą krew. Ma od niej mokre opuszki palców. „Skaleczyłem się – myśli. − Ostrze się wysunęło i się skaleczyłem”. Jednak wówczas krew znika. To tylko iluzja. Sen. Złudzenie.

W końcu obok kajuty przechodzi Jas, pas z amunicją przewiesiła przez ramię; na widok Sinjira zawraca, wpada do środka i oświadcza z pretensją w głosie:

– Był w kuchni! Co on robił w kuchni?

Sinjir jednak nie zna odpowiedzi na jej pytanie, więc wzrusza tylko ramionami, nie przestając bawić się ostrzem.

Jas mruży oczy i patrzy na niego podejrzliwie.

– Masz jakiś problem?

– Żadnych problemów – zapewnia ją Sinjir. – Jestem człowiekiem wolnym od brzemienia konfliktów.

– Taa, a ja jestem słodkim Hutciątkiem.

– No, bez przesady. Jesteś obślizgła, ale nie aż tak…

Jas kopie go w kolano, jednak niezbyt mocno.

– Aua!

– Nie no, serio: co cię gryzie?

– Zacznijmy od tego, że nie mam co pić.

Emari siada obok niego.

– Myślałam, że rzuciłeś picie.

– Obawiam się, że nie. To znaczy tylko kowakiański rum, bo chociaż smakuje jak słodka, gęsta kwintesencja płynnego pyłu gwiezdnego, to wywołuje kaca, podczas którego czujesz się, jakby dobierał się do ciebie wyjątkowo namolny rankor. Kaca, który sprawia, że błagasz o śmierć, chowając się w bezpiecznej ciemności pośród pościeli albo nawet pod samym łóżkiem. Nigdy więcej kowakiańskiego rumu. – Pociąga nosem. – Cała reszta dozwolona.

– Znowu to robisz.

– Co robię?

– Używasz drwiny i lekkiego tonu, żeby uniknąć odpowiedzi na trudne pytanie.

– Ach, o tym mówisz. To bardzo przydatne.

– Nie będę cię ciągnąć za język. Jeśli nie chcesz powiedzieć mi, co się dzieje, nie będę naciskać…

– Takask wallask ti dan – mówi Sinjir, wzdychając. – Pamiętasz, jak mi to powiedziałaś? Na Kashyyyku, gdy było już po wszystkim?

– Nie powiedziałam ci tego, tylko cię tak nazwałam – poprawia go z naciskiem Emari. – Człowiekiem bez gwiazdy.

Sinjir wreszcie przestaje bawić się ostrzem, pochyla się, wspierając łokciami o kolana, i trze oczy dłońmi.

– Chyba nie miałaś racji.

– Rzadko się mylę, więc słucham, rozwiń, proszę.

Odwraca się w jej stronę.

– To moja gwiazda – mówi. – Nie ten statek, ale to życie. Życie, w którym grożę ludziom i zmuszam ich, by robili to, czego od nich chcę. Mówię im, że połamię im ręce, pozabijam ich matki, zniszczę wszystko, co jest im drogie. Wiem, jak znajdować ich słabe punkty. Jak je wykorzystać. I… – Urywa, a gdy podejmuje, jego głos jest dziwnie głuchy: – Chyba to lubię.

– Gdybyś to lubił, nie mówiłbyś mi o tym.

– Być może.

– A poza tym mogłeś naprawdę zrobić Swiftowi krzywdę. Nikt by palcem nie kiwnął. A jednak nie zrobiłeś tego. Użyłeś słów, nie przemocy.

– Słowa też są w pewnym sensie przemocą.

Jas wzrusza ramionami.

– Sinjir, za dużo myślisz. Ten twój ptasi móżdżek sprawia ci mnóstwo problemów.

– Teraz już wiesz, dlaczego piję.

– Jesteś gotów na to, co nas czeka na Jakku? – pyta Emari, zmieniając temat.

Sinjir wie, że ta rozmowa nie jest zbyt wygodna również dla niej. Jas nie martwi się zbytnio o zdanie innych na swój temat. Jest nie tylko kobietą, która posiada gwiazdę – Sinjir podejrzewa, że sama jest dla siebie tą gwiazdą. Niewzruszoną, skupioną na samej sobie, obojętną na dyskusje o dobru czy złu. „To nie ona orbituje wokół kogoś – uświadamia sobie. − Tylko inni wokół niej”.

Postanawia pójść jej na rękę, pozwalając, by prąd rozmowy zabrał ich tam, gdzie chce Jas.

– Jeśli dobrze słyszałem, na Jakku nie ma za bardzo czego szukać.

– To nie o Jakku się martwię. Tylko o Norrę.

– Norze nic nie będzie.

– Jest na granicy.

– A kto nie jest?

Jas uściśla:

– Jest coraz bardziej podobna do mnie.

– Nikt ci nie dorówna, złotko. A poza tym zauważyłem, że to ty radziłaś jej ostrożność.

– Ktoś musi być głosem rozsądku – wzdycha Emari. – Norra jest dla siebie zbyt surowa. Nie w ujęciu fizycznym, ale emocjonalnym. Jej mąż znów zniknął. Ścigamy wielką admirał, której pozwoliła zwiać na Akivie. Jej syn jest razem z nią, teoretycznie narażony na niebezpieczeństwo… Kierują nią poczucie winy i gniew. Jest przekonana, że to wszystko to jej wina. – Przygryza dolną wargę – na tyle mocno, że Sinjir jest zaskoczony, iż nie przegryzła jej do krwi. – Po prostu się martwię.

Rath Velus wzrusza ramionami i wzdycha.

– Widzisz? Jesteś dobrą osobą, bo martwisz się o innych. A ja jestem dobrą osobą, bo nie zrobiłem krzywdy Gebowi Teldarowi. A Norra jest dobrą matką, Temmin zaś dobrym synem, natomiast Pan Bones bardzo, bardzo dobrym droidem zabójcą; wszyscy jesteśmy dobrymi ludźmi – i droidami – robiącymi dobre rzeczy, więc może lepiej zamknijmy się i dajmy temu wszystkiemu spokój, co?

– Znów uciekasz się do sarkazmu, ale wiesz co? To cholernie rozsądne. – Emari klepie go w kolano. – Całkiem możliwe, że masz rację.

– Podobnie jak ty rzadko się mylę, Jas Emari.

– Miejmy nadzieję, że Jakku niczym nas nie zaskoczy – kwituje Zabraczka, wstając.

– Och, nie liczyłbym na to. Obawiam się, że galaktyka dziwnie lubi nas zaskakiwać.

– Umiem o siebie zadbać – mówi do matki Temmin. Cóż, przynajmniej zaczekał ze zgłoszeniem obiekcji, aż Norra skończy rozmawiać z Leią. Jednak w chwili, gdy się rozłączyła, przeszedł od razu do rzeczy. – I doskonale o tym wiesz.

Lekko zaskoczona, ogląda się na niego.

– Słucham?

– Wiesz, o czym mówię. – Temmin siada w fotelu drugiego pilota i zapina uprząż. – A jednak znów zeszliście na planetę beze mnie. Znowu zostawiliście mnie na pokładzie z Panem Bonesem. Zaczęło się na Kashyyyku i jest coraz gorzej. Ord Mantell, Korelia, stacja Jindau…

– Tem, nie mamy na to czasu.

Palce Norry tańczą nad kontrolkami, gdy wklepuje współrzędne planety na Zachodnim Krańcu: Jakku. Gdziekolwiek to jest. Jakaś sterta piachu, której Tem nawet nie zobaczy, bo matka znów każe mu zostać na pokładzie „Ćmy”. Taa…

– Ktoś musi zostać na statku i dopilnować, by był gotowy do lotu – dodaje przepraszająco jego matka.

– Bones może się tym zająć. Pozwól mi z wami zejść. Na Jakku.

– Nie.

– Mamo…

– Powiedziałam: nie. – Norra rzuca mu surowe spojrzenie. – Współrzędne sprawdzone?

Temmin przewraca oczami i pobieżnie przegląda dane.

– Wszystko w porządku – melduje, chociaż przyznaje sam przed sobą, że przeprowadził kontrolę bardzo niechlujnie. Nawigacja jest taaaka nudna! Pilotowanie – o, to co innego. Frachtowiec typu MK-4 jest smuklejszy niż większość podobnych jednostek, a poza tym wprowadzono do niego całe mnóstwo modyfikacji, które czynią go zwrotniejszym, jednak nie umywa się on nawet do kanonierki Jas, „Halo”. Nie mówiąc już o takim na przykład X-wingu. Temmin marzy, by zasiąść jeszcze raz za sterami któregoś z nich.

Norra aktywuje hipernapęd. Gwiazdy rozmywają się w świetliste smugi, a żołądek Temmina kurczy się, gdy statek przyspiesza do nadświetlnej. Siedzą przez chwilę w milczeniu, obserwując przemykające za iluminatorami ściany lśniącego tunelu. W końcu Temmin krzywi się i zerka z ukosa na matkę.

– Znowu to robisz, prawda? To tak bardzo w twoim stylu…

– Skakanie w nadświetlną? O czym ty mówisz?

– Wydaje ci się, że wszystko musisz robić samodzielnie. Tak jak wtedy, gdy dołączyłaś do Rebelii. Zostawiłaś mnie, żeby wyruszyć na jakąś krucjatę i znaleźć tatę.

– Nie szukamy twojego ojca – mówi Norra cicho, tak cicho, że chłopiec niemal nie słyszy jej przez szum systemów statku. – Tu chodzi o coś innego, Tem.

– Wiem, wiem. Szukamy Sloane. Ale to z powodu taty, prawda? Tego, co zrobił. Co ona zrobiła. A ty myślisz, że ona pomoże ci go znaleźć. I to naprawdę super! To mądre. Ale nie wykluczaj mnie z tego. Chcę wziąć w tym udział. Chcę być przy tobie, chcę pomóc.

– Ja też jestem bardzo pomocny – melduje Bones zza ich pleców, wkraczając tanecznym krokiem do sterowni.

– Widzisz? Możemy pomóc – dodaje z nadzieją Temmin.

Wie, że to dla niej niełatwe. Wie, że jego matka budzi się w nocy, wykrzykując imię jego albo jego ojca. Domyśla się, że ma koszmary, jednak ona nic mu nie mówi. Czasem w ogóle nie sypia. Czuwa przy konsoli, jakby spodziewała się, że lada chwila Brentin Wexley zgłosi się, przeprosi ją i wszystko będzie już w porządku. Tak naprawdę to nie była nawet wina taty. Powiedzieli, że miał coś w głowie, kontrolujący go bioczip, taki jak te, które wszczepili Wookieem na Kashyyyku, tyle tylko że bardziej skomplikowany. Takie czipy nie tylko uniemożliwiają pewne zachowanie – wymuszają inne, złe.

Zmieniły jeńców w zabójców. Zmusiły dobrych ludzi do robienia złych rzeczy.

– Ja też tam byłem – dodaje cicho Temmin. – Widziałem, co zrobił tata. – W myśli dopowiada zaś: „Próbował się zabić”. Tuż po tym, jak spróbował zabić jego, Temmina. Tak naprawdę, gdyby Tem nie interweniował, jego ojciec zrobiłby to, co zamierzał. Czy zmusił go do tego czip? Czy tata starał się po prostu mu oprzeć?

– Nie chcę stracić i ciebie – mówi Norra.

– Nie stracisz – zapewnia ją. – Obiecuję. Pozwól mi wziąć w tym udział.

– Ja… – zaczyna Norra, jednak urywa w pół słowa. Zamiast dokończyć myśl, prostuje się w fotelu pilota i kręci głową. – Jesteśmy. To Jakku. Wychodzimy z nadprzestrzeni. Gotów?

– Mamo…

– Nie teraz, Tem. Później. W porządku?

– Tak. Jasne. Nieważne. Wychodzimy z nadprzestrzeni na… trzy…

– Dwa – odlicza Norra.

– Jeden.

Skaczą.

I wtedy wszystko zaczyna iść nie tak.

Rozdział czwarty

Gdy tylko „Ćma” wyskakuje z nadprzestrzeni, na pokładzie rozdzwaniają się sygnały alarmowe; sterownię zalewa czerwone, pulsujące światło, syreny wyją, a ekrany zaczynają ostrzegawczo rozbłyskiwać. Jednak Norra nie potrzebuje wyświetlaczy, żeby wiedzieć, co jest nie tak: nie ma szans, by przeoczyli kabałę, w jaką się właśnie wpakowali.

Po wydarzeniach na Chandrili Imperium zniknęło, zapadło się pod ziemię. Zupełnie jakby jednego dnia istniało, a drugiego wszelki ślad po nim zaginął.

Wszystko wskazuje jednak na to, że nie do końca.

Imperium najwyraźniej zaszyło się właśnie tutaj.

„O, nie… O co tu chodzi? To niemożliwe…”.

Wzrok Norry podąża przez przestrzeń kosmiczną ku jałowej powierzchni planety Jakku. Wisi nad nią co najmniej kilkanaście gwiezdnych niszczycieli, zaś nieco dalej majaczy potężny klin superniszczyciela typu Executor. Kolejne alarmy ostrzegają, że systemy imperialnej broni aktywują się i biorą ich na cel. Co gorsza, czujniki „Ćmy” wykrywają nowe jednostki: myśliwce TIE. Cały ich rój nadlatuje szybko, kierując się prosto na nich.

Jak przez mgłę do Norry docierają okrzyki Temmina i niespokojne pytania Sinjira, który chce się dowiedzieć, o co chodzi. Jednak ona ani przez chwilę się nie waha: stąpa po linie i nie może sobie pozwolić na żaden fałszywy krok wynikający z niezdecydowania.

Nie ma czasu na pytania. Nie ma czasu na niepewność.

Błyskawicznie i bez reszty skupia się na konsoli, wklepując współrzędne, które zabiorą „Ćmę” i jej załogę z powrotem na Chandrilę. Podczas gdy jej palce najszybciej, jak potrafią, tańczą nad klawiaturą, Norra krzyczy do syna:

– Zabierz nas stąd, jak najdalej od nich! Skok w nadprzestrzeń za dwie minuty!

A potem rozpina uprząż i wstaje z fotela.

– Dokąd idziesz?! – woła za nią Temmin, jednak Norra nie ma czasu na wyjaśnienia.

Zresztą jej odpowiedź i tak by mu się nie spodobała.

Myśliwce TIE są szybkie. Pędzą wprost na nich w zwartym szyku, aby za chwilę otoczyć „Ćmę” pierścieniem; frachtowiec kołysze się gwałtownie, zasypywany salwami z laserowych działek, które rozbijają się o przednie pola. Temmin krzyczy coś i popycha drążek sterowniczy do oporu. Statek mknie ku planecie, naprzód, szybko, podczas gdy Temowi w głowie pulsuje tylko jedna myśl: „Unik! Unik! Unik!”.

Mrok wokół MK-4 przecinają rozbłyski laserowego światła. Statek trzęsie się i grzechocze niczym kopnięta puszka, gdy Temmin wprowadza go w korkociąg, aby za chwilę skierować go z dala od planety i od floty.

„Imperialna flota tu jest! – jęczy w duchu pełen niedowierzania. − Cała. Cholerna. Imperialna. Flota!”.

Nie jest na to gotów. Nagle niedawne pragnienie, by znaleźć się w samym środku wartkiej akcji, wydaje mu się głupią dziecięcą zachcianką: jak marzenie o przygodzie, która okazuje się znacznie niebezpieczniejsza, niż sobie wyobrażał. Temmin nie chce być duży, nie chce dorosnąć, a już z całą pewnością nie ma ochoty znaleźć się na pokładzie samotnego statku, osaczonego przez wcale nie tak niepozorną, jak mogłoby się zdawać, flotę szczątków Imperium.

Ktoś uderza dłonią w oparcie jego fotela; w uszach dzwoni mu okrzyk Sinjira:

– Co tu się, do jasnej cholery, wyprawia? Gdzie jesteśmy? Gdzie Norra?

– Nie wiem! – Temmin gryzie się w policzek, desperacko starając się nakierować frachtowiec dziobem ku wolnej przestrzeni… jednak imperialne statki są wszędzie. Wszędzie! Tak wiele statków! Kosmiczną próżnię wypełniają myśliwce TIE. Gwiezdne niszczyciele otaczają ich niczym ostre kły w zamykającej się szybko paszczęce. Światełka czujników zaczynają migotać szybciej, a ekrany zgłaszają coraz bardziej ponuro brzmiące komunikaty. Superniszczyciel właśnie wystrzelił w ich stronę trzy torpedy. „Nie zdołam ich zgubić – myśli gorączkowo Tem. − Nie jestem aż tak dobry. Nie jestem jeszcze gotów…!”. W kierunku Sinjira krzyczy zaś: – Potrzebny mi strzelec! Siadaj i zrób użytek z działek!

Sinjir wskakuje niezgrabnie za stery, opadając na fotel jak worek połamanych patyków, i gapi się na kontrolki, jakby patrzył na instrukcję obsługi spisaną odciskami szponów Wookieech.

– Nie wiem, jak się to obsługuje!

– Witaj w klubie! – odwarkuje Tem i woła Norrę: – Mamo? Mamo! Gdzie ona polazła?! Co się dzieje?

Nad jego głową zaczynają pobłyskiwać lampki: na żółto, potem na zielono.

To sygnał: aktywowano właśnie jedną z kapsuł ratunkowych.

O, nie…

Znowu to zrobiła…!

Jas słyszy wyraźnie: szczęk i klekot zdejmowanego ze stojaka w korytarzu karabinu blasterowego; gdy zwraca się w stronę źródła dźwięku, widzi mijającą ją pospiesznie Norrę. Z karabinem w dłoni i skórzaną torbą przewieszoną przez ramię.

– Co się dzieje? – pyta ją Jas w tej samej chwili, gdy statek obrywa, a wstrząs posyła ją wprost na gródź. Jej ramię przeszywa błyskawica bólu, jednak nie zwraca na nią uwagi, spiesząc w ślad za Norrą.

– Imperium – wyjaśnia krótko pilotka. – Są tu.

– Kto? Sloane?

– Najwyraźniej wszyscy.

Norra kopie czubkiem buta w metalowy przycisk i drzwi rozsuwają się pośród kłębów pary. Drzwi prowadzące do jednej z kapsuł ratunkowych.

– Co robisz? – pyta ją Jas. – Chyba nie porzucamy statku! Ewakuujemy się? Norro, zaczekaj…

Norra jednak jakby jej nie dosłyszała; ignorując jej pytania, przypina się do fotela w kapsule.

– Dopilnuj, by byli bezpieczni. Szczególnie Temmin. Zadbaj o to, proszę.

Norra odlatuje. Nie trzeba być agentem wywiadu, żeby to stwierdzić. Brzemię obowiązków i presja dały się jej tak bardzo we znaki, że się załamała. Postanowiła ich porzucić i odlecieć, sama. Jak wolny strzelec zostawia wszystko za sobą.

„Zupełnie jak ty” – szepcze Jas do ucha jakiś cichy głosik.

Emari świetnie sobie radzi, takie życie jej pasuje. Jednak Norra – o, Norrę to z dużą dozą prawdopodobieństwa zabije.

Właz kapsuły zaczyna się już zamykać, jednak Jas uderza w przycisk dłonią i drzwi ponownie się rozsuwają. Znowu oberwali i pod wpływem wstrząsu zabracka łowczyni wpada do kapsuły, uderzając całym ciałem w przyjaciółkę. W plątaninie kończyn pilotka syczy, wrażając jej łokieć pod żebra:

– Wynocha! Wracaj na pokład! To rozkaz!

– Nie jesteś moją matką! – cedzi Jas.

– Ale jestem twoją dowódczynią! Czy kim tam…

Jas niezdarnie sięga do uprzęży Norry i szarpie ją, próbując rozpiąć pasy. Zamierza wyciągnąć ją z kapsuły – za cokolwiek, co zdoła złapać: za szyję, uszy, kostkę, wszystko jedno.

Jest jednak pewien problem: Norra okazuje się silniejsza, niż Jas sądziła. Jest szczupła, żylasta i najwyraźniej nie należy do osób, które mają w zwyczaju obrastać w tłuszczyk w wygodnym fotelu pilota. Jej ciało jest twarde jak skała, nie do ruszenia z miejsca. Co gorsza, Norra Wexley się broni: celnie wpycha kolano w żołądek Jas.

Norra zaciska zęby i Jas widzi w jej oczach determinację, zaciekłą niezłomność.

– Zamierzam tam lecieć. I znaleźć Sloane – cedzi kobieta. – Możesz albo wyjść z tej kapsuły po dobroci, albo zostać i zabrać się ze mną na przejażdżkę.

Jas nie musi się zastanawiać. Nie ma nad czym deliberować. Bez wahania wyciąga rękę i uderza w czerwony przycisk po prawej stronie drzwi.

– Lecę z tobą, Norro.

Światła przygasają. Właz zaczyna się zamykać. Kapsuła opuszcza gniazdo na pokładzie „Ćmy” i wystrzeliwuje w przestrzeń kosmiczną, niosąc je przez chaos walki ku powierzchni planety.

„Znów mnie zostawiła. Znów postanowiła działać na własną rękę i tym razem ją to zabije”. Temmin stara się wyplątać z uprzęży i wstać z fotela, chociaż widzi, że komputer nadprzestrzenny niezmordowanie mieli parametry ścieżki nawigacyjnej, cyfra po cyfrze, podczas gdy trzy torpedy z każdą sekundą docierają bliżej, wciąż bliżej.

Światełko nad głową Tema czerwienieje.

Kapsuła została wystrzelona.

Widzi to na ekranach: rozmyty, nikły ślad. Łatwą do przeoczenia smugę na wyświetlaczu zalanym falą czerwieni. Z gardła wydziera mu się nieartykułowany jęk.

– Siadaj! – powarkuje Sinjir. – Zaraz skaczemy!

Rozwścieczony Temmin sięga do kontrolek nawigacji nadprzestrzennej, zdeterminowany ją wyłączyć… jednak ta jest zablokowana. Szlag!

„Niech cię szlag, mamo!”.

Zrobiła to celowo, a on nie zna kodu zwalniającego blokadę. Zaraz… Do głowy przychodzi mu pewien pomysł. Jest jeszcze druga kapsuła. Gdyby zdołał do niej dotrzeć na czas, gdyby szybko do niej dobiegł i ją odpalił…

Ale Sinjir nie zdoła pilotować statku. Ani Bones.

Każda komórka w jego ciele aż rwie się do opuszczenia statku i wyruszenia w ślad za matką, jednak trzeźwy, skupiony do granic umysł wie, że to niemożliwe. Ktoś musi ich zabrać z powrotem na Chandrilę. Ktoś musi powiedzieć o tym Lei. Imperium tu jest…

Temmin uderza dłonią w oparcie fotela i wślizguje się z powrotem na swoje miejsce. Jedną ręką chwyta za drążek sterowniczy, a drugą podnosi do ust komunikator, krzycząc do mikrofonu:

– Bones! Czy zdołasz dotrzeć do drugiej kapsuły?

Z głośnika dobiega zniekształcony głos droida:

– Rozkaz-rozkaz, panie Temminie!

– Leć! Szybko! Zapewnię nam nieco czasu… – przynagla go Tem. Sinjir łypie na niego spode łba, jednak chłopiec nie zwraca na niego uwagi. – Wsiadaj do kapsuły i kieruj się na Jakku – instruuje gorączkowo droida. – Znajdź mamę. Chroń ją. Za wszelką cenę!

– Rozkaz-rozkaz! Nikt nie waży się jej skrzywdzić, inaczej zostanie zmieniony w śliczną krwawą mgiełkę!

– Leć!

Temmin zaciska zęby tak mocno, że jest pewien, iż lada chwila popękają. Zawija frachtowcem, prowadząc go zakosami, podczas gdy jego strzelec, były imperialny oficer, bez większego powodzenia stara się strzelać do kluczących wokół myśliwców. Do chóru alarmów dołączają nowe sygnały, rozbrzmiewające w coraz szybszym tempie, w miarę jak torpedy docierają coraz bliżej: skwierczące strzały złowrogiej błękitnej energii, która lada chwila może przepołowić kadłub „Ćmy”.

„Jednak tak się nie stanie, jeśli tylko dam z siebie wszystko” – myśli Temmin, popatrując na światełka nad głową.

Nadal nic. Nadal ciemno.

Jedna z torped jest już tuż-tuż, nadlatując od strony rufy.

– Trzymajcie się! – krzyczy Temmin i wprowadza statek ostrym szarpnięciem w odwróconą beczkę, podrywając go do góry i opuszczając gwałtownie w pętlę wywracającą żołądek na lewą stronę. Torpeda mija ich, nie robiąc im najmniejszej krzywdy, a potem znika z ekranów, zabierając ze sobą jednego z myśliwców TIE. Jedna mniej, jednak dwie kolejne szybko się zbliżają; Temmin widzi je, mkną przez przestrzeń niczym drapieżniki, które obrały sobie „Ćmę” za cel: świetlisty, zimny błękit przeszywający mrok niczym oczy przerażającej, mściwej, żądnej śmierci istoty…

Światełko nad jego głową rozbłyskuje żółcią, która przechodzi w zieleń.

„Szybko, Bones, szybko!”.

Sinjir maltretuje działka „Ćmy”, starając się trafić z nich pozostałe torpedy – bezskutecznie. Były imperialny oficer krzywi się i wydaje z siebie okrzyk bezgranicznej frustracji.

Światełko czerwienieje.

Kapsuła została wystrzelona.

Temmin skacze w nadprzestrzeń – w tej samej chwili, w której torpedy przeszywają punkt, w którym jeszcze przed chwilą wisiała „Ćma”.

Rozdział piąty

Gdzieś z tyłu czaszki Norry pulsuje rytmiczny dźwięk: nikłe miarowe brzęczenie. Pod powiekami rozbłyskują w czerni urywki wspomnień, niczym klatki wyświetlanego w ciemnym pokoju filmu: jej but trafiający w przycisk; wstrząs i szarpnięcie, gdy kapsuła została uwolniona z gniazda w burcie frachtowca; uczucie bezwładności, gdy wystrzeliła w kosmos…

A potem światło. Atmosfera. Żar. Kapsuła trzęsąca się niczym zabawka w dłoniach rozzłoszczonego dziecka. Wydaje się, że lada chwila wszystko wokół się rozpadnie. Czerń błękitnieje. Noc zmienia się w dzień. Bezwładność znika, zastąpiona uczuciem spadania: niekontrolowanego lotu w dół, w dół… Ktoś krzyczy. Norra czuje na gardle czyjś łokieć. Czyjeś kolano uwiera ją pod pachą…

Nagłe szarpnięcie repulsorów odrzutowych i silne wibracje, a potem znów wstrząs, towarzyszący otwarciu dwóch spadochronowych czasz.

Za późno. Zbyt szybko.

Łup!

Mrok. Cisza. Norra ma wrażenie, że te wszystkie wspomnienia lada chwila przytłoczą ją, złamią…

Zaczerpuje gwałtownie tchu i sięga do zasuwy, a potem pociąga dźwignię ciężkiego mechanizmu zapadki w dół. Właz odskakuje gwałtownie i pokrywa z głuchym łupnięciem opada na piasek.

Norrę oślepia blask odbity od piasków Jakku. Wszystko płonie w migotliwej, rozedrganej chmurze żaru. Jej dłonie natrafiają na twardą skałę i ustępujący pod naporem palców piach. Trzewia skręca jej nagła fala mdłości i nim się spostrzega, zwraca tę odrobinę jedzenia, którą dziś w siebie wmusiła.

Pod przymkniętymi powiekami znów przesuwają się wspomnienia: labirynty rur wewnątrz wskrzeszonej Gwiazdy Śmierci, bitwa nad Akivą, podczas gdy ściga Sloane w skradzionym myśliwcu TIE, szok na widok własnego męża celującego z blastera do kanclerz Mon Mothmy…

Otwiera znów oczy i widzi własne wymiociny.

Świat, który rozciąga się przed jej oczami, jest jaskrawym przeciwieństwem wilgotnej, tętniącej życiem Akivy: martwy i suchy. Jedyną ich wspólną cechą jest upał, jednak tu przypomina raczej żar wewnątrz pieca: w mgnieniu oka wysusza on wszystko na wiór. Spieka na skwarkę. Norra kaszle. Z gardła wydziera jej się okrzyk rozpaczy. „Jestem sama” – myśli z desperacją.

Chwileczkę… Nie.

Nie sama.

Jas!

Przetacza się na plecy i widzi kapsułę, która krzywo zaryła w wydmę. Właz stoi otworem, z klapą wyrwaną z montażu, a w nim, wsparta kończynami o framugę, słania się na nogach Jas Emari. Spomiędzy jej szczątkowych rogów ścieka strużka krwi, ma rozciętą wargę, a obnażone w gniewnym grymasie zęby pokrywają czerwone plamy.

Norra zaczyna coś mówić – próbuje wykrztusić jakieś nieporadne powitanie, nieskładne zapewnienia o tym, jak bardzo się cieszy, że Jas nic nie jest, jednak łowczyni nagród odpowiada na jej bełkotliwe wysiłki bez ceregieli: podchodzi do niej, podrywa ją z ziemi i ciska z całej siły o bok kapsuły. Dość mocno, by Norra zobaczyła przed oczami gwiazdy – i na tyle gwałtownie, że kapsuła odtacza się nieco na bok, wzbijając w powietrze chmurę pyłu i skalnych okruchów.

– Dlaczego? – pyta z wyrzutem Jas. Głos ma schrypnięty i szorstki jak papier ścierny.

– Zaatakowano nas… Imperium… Nie było czasu – zaczyna się jąkać Norra.

– Nie było czasu! – powtarza za nią Jas, a potem jeszcze raz i znowu, dopóki jej słowa nie toną w fali bełkotliwego śmiechu. – Nie było czasu! Nie było czasu. W kółko to powtarzasz, Norro Wexley. Jak jakiś pieprzony przedrzeźniacz! Nie ma czasu, skwiirk! Nie ma czasu! Ja też nie miałam czasu. Nie miałam czasu zabrać strzelby. Ani quadrolornetki. Ani nawet cholernego proteinowego batonika! Nie było czasu na nic poza zapakowaniem się z tobą do kapsuły ratunkowej i wystrzeleniem jej na planetę – tę planetę! Martwe miejsce, o którym nie wiemy kompletnie nic! – Bierze zamach i uderza pięścią w burtę kapsuły, która wydaje z siebie głuche szczęknięcie, a potem łowczyni nagród bezwładnie opada całym ciałem na metalową ścianę; wspiera czoło o burtę, a podbródek na ramieniu Norry.

Bojowy nastrój ją opuścił. Norra odsuwa ją od siebie.

– Nie jest mi wcale przykro z tego powodu – mówi.

– Oczywiście, że nie.

– Przykro mi tylko, że się w to wpakowałaś.

Jas wzdycha.

– Oszczędź sobie swoich nieszczerych przeprosin i zostaw je na chwilę, gdy zdechnę pośród tych gorących piasków.

– Dzień Wyzwolenia – mówi Norra łamiącym się głosem. – Mój mąż… Walczyłam ze Sloane i… muszę to zrobić.

– Jasne – mamrocze Jas. – A więc do dzieła. Od czego zaczniemy?

– Zostałaś ranna. – Norra sięga do twarzy przyjaciółki, a gdy cofa palce, jest na nich krew. – Podczas lądowania…

– Nic mi nie będzie.

– W kapsule jest zestaw pierwszej pomocy. Medpakiet. Mogę…

Jas odsuwa się od niej, a gdy się odzywa, jej głos brzmi surowo, jak u krnąbrnego dziecka, sprzeciwiającego się rodzicowi:

– Nic mi nie będzie.

Dokładnie tak, jak powiedziałby w tej sytuacji Temmin… Myśli Norry nieuchronnie wędrują ku synowi. „Mam nadzieję, że mu się udało… – wzdycha w duchu pilotka, a potem dociera do niej: − Znów odeszłam i go porzuciłam, prawda?”.

Wyciąga szyję i patrzy w niebo. Tam, wysoko, pośród przestworu błękitu, majaczą sylwetki wiszących na orbicie gwiezdnych niszczycieli – półprzejrzyste, jakby nierealne. Jakby były zwidami albo flotą mściwych statków widm, które przybyły tu, by wywrzeć swoją zemstę.

– Wygląda na to, że znaleźliśmy Imperium – stwierdza Jas, zlizując z warg krew i krzywiąc się.

– Ale… dlaczego tu? Co oni tu robią?

– Nie mam pojęcia. Może się ukrywają? Jesteśmy dość daleko od tego, co można by uznać za cywilizację. Z dala od szlaków handlowych czy znanych światów. W pobliżu granicy Nieznanych Regionów. Może przybyli tu, by lizać rany, licząc na to, że Nowa Republika ich nie znajdzie…?

– Cóż, właśnie ich znalazła.

„To znaczy, jeśli Temminowi udało się uciec…” – dodaje w myślach.

– Jaki jest plan, szefowo? – Jas wyrzuca ręce nad głowę. – Pytam jeszcze raz: od czego zaczniemy?

– Słucham?

– Wybrałaś się tutaj przekonana, że przyjdzie ci działać samotnie, ale teraz masz mnie. To ty dowodzisz naszą małą ekspedycją. Masz jakiś plan?

Norra wzdycha. Cały gniew, który czuła, cała panika – zgiełk zagłuszający jej myśli, przycichły teraz do ledwie słyszalnych szmerów i właściwie jedynym, na co pilotka ma w tej chwili ochotę, jest wpełznąć z powrotem do kapsuły i iść spać. Spać przez wiele dni. Tygodni. Przez całą wieczność.

– Nie mam planu – wyznaje.

– I niech zgadnę: nie masz czasu, żeby jakiś opracować?

Norra wybucha ponurym śmiechem.

– Taak. Cóż. Jak się domyślam, Imperium zacznie nas niebawem szukać. Wyślą pewnie patrole myśliwców TIE. – Trze oczy dłońmi. – Zabierzemy sprzęt, a potem… w drogę.

– W jakimś konkretnym kierunku?

– Obróć się po prostu i wskaż palcem. Pójdziemy w tę stronę.

– Jasne, szefowo.

Interludium
Kashyyyk

Tu, na zboczach góry Arayakyak, Szponu Uprawnego, dżungla stanowiła niegdyś deszczowy las-sad, zapewniający Wookieem cały szereg gatunków drzew owocowych, z których najbardziej cenionymi z powodu licznych zastosowań jest shi-shok – jego soczyste owoce są pyszne i odżywcze, drewno dość twarde, by wytrzymać niemal wszystko, zaś z długich pędów można wyplatać najwytrzymalsze liny.

Jednak malec, który biegnie teraz pośród dżungli, nie wie o tym. Ledwie zna historię własnego świata, nie mówiąc już o historii galaktyki. Nie ma pojęcia, że ten deszczowy las tętnił niegdyś życiem i zapewniał byt jego ludowi. Wie tylko, że teraz to wytrzebione, spustoszone miejsce. Wiele drzew zostało połamanych i stoi wspartych o siebie potrzaskanymi pniami, niczym drwa przygotowane na ognisko. Inne są chore, atakowane od korzeni czarną, trującą pleśnią, która przeżera cały pień, tocząc go zgnilizną i zmieniając owoce w twarde, wyschnięte łupiny.

Lumpawaroo wie tak naprawdę bardzo niewiele. Zna swoje imię. Wie, że odebrano mu mamę. Wie też, że jego ojciec zniknął dawno temu. Wie, że przez większość swojego życia był niewolnikiem rrraugrah – bezwłosych imperialnych intruzów. Wie jednak także, że niedawno coś się zmieniło.

Ponura pieśń dobiegła końca. Każdy z Wookieech miał w głowie tę pieśń, pieśń o ogniu i strachu, pieśń brzmiącą niczym trzepot skrzydeł krwawomuch drriw-tcha. Ta pieśń… kazała im robić różne rzeczy. I była tym głośniejsza, im mocniej sprzeciwiali się mlecznoskórym. Gdy zaś była najgłośniejsza, mogła ich zabijać – Waroo pamięta, jak jedna z jego towarzyszek niedoli spróbowała wspinać się po ścianach ich glinobetonowego bunkra. Wówczas pieśń rozbrzmiewająca w jej głowie zadała jej taki ból, że biedaczce niemal pękła szyja wygięta w łuk z cierpienia.

Jednak teraz… teraz pieśń ucichła.

Rrraugrah ich uwięzili. Tym razem użyli staroświeckich łańcuchów i obróż. Zmuszają znów Wookieech do pracy za pomocą pik wstrząsowych i blasterów, gniewnych okrzyków i pogróżek. Odkąd pieśń ucichła, sprawy przybrały jeszcze gorszy obrót. Jednak jednocześnie w pewien sposób się polepszyły.

Wielu intruzów uciekło z obozu. Inni oszaleli, zabarykadowali się. Czasami mlecznoskórzy krzyczą, zamknięci za drzwiami, roztrzaskując różne rzeczy i łkając. Niektórzy przestali się myć. Pochowali się. Zdarza się nawet, że atakują się nawzajem, uparcie twierdząc, że czekają na kogoś… coś… na to, aż coś się wydarzy, ktoś przybędzie. Wydaje im się, że zostaną ocaleni. Że ktoś zjawi się, żeby ich wesprzeć, aby dostarczyć im pożywienie, pomóc przywrócić pieśń w głowach Wookieech, tak aby mogli znów ich kontrolować.

Waroo obawiał się, że to może być prawda, że ktoś może przybyć, że pieśń znów się rozlegnie… Więc Waroo obserwował. I czekał.

Aż wkrótce nadeszła sposobność.

Jeden z rrraugrah w brudnym szarym mundurze oficerskim zaczął zamykać bramę. To był komendant Dessard, złośliwy mały człowieczek z tłustym wiechciem włosów na głowie. Waroo odczekał, dopóki Dessard niemal całkiem nie zamknął wrót…

A potem skoczył ku wąskiej szczelinie. Chociaż Waroo był słaby i wygłodzony, przywołał całą siłę i szybkość, aby przemknąć się przez otwór.

I udało mu się czmychnąć. Gdy już był na zewnątrz, wierzgnął mocno obunóż przez szczelinę, ścinając Dessarda z nóg. Zamknął bramę, a potem zawył, obiecując innym młodym niewolnikom (bo obóz, w którym pracował, był obozem dziecięcym, w którym ceniono pracę młodych Wookieech o drobnych dłoniach, zdolnych wspinać się wysoko, wysoko), że wkrótce wróci, by ich wszystkich uwolnić.

A potem Waroo zbiegł w głąb dżungli, w dół stoków Arayakyak, Szponu Uprawnego, pośród połamanych drzew, a następnie wspinał się w górę, między ich toczone chorobą konary, przez przegniłe mosty, między potrzaskanymi domami zwisającymi smętnie z poznaczonych sczerniałymi kraterami pni. Przez jakiś czas był sam. Jednak teraz to się zmieniło.

Waroo stał się celem, polują na niego.

Wiatr niesie ze sobą smród Dessarda: zapach potu i nieczystości, i nienawiści. Waroo wie, dlaczego mężczyzna go ściga: utrata jednego Wookieego jest ciosem dla człowieczego ego. Dessard jest wściekły, że Waroo mu uciekł, że przechytrzył go i zranił. Ta wściekłość cuchnie i Waroo także ją czuje. Co gorsza, Dessard nie jest sam.

Jednak Waroo to Wookiee. Chociaż słaby, wciąż jest sprytny. Wie, że pościg nie zdoła dosięgnąć go wysoko pośród drzew, więc wspiął się na jeden z chorych shi-shoków. Wspina się dalej. Przeskakuje z konaru na konar, pnie się po poczerniałych pędach, pozwijanych i poskręcanych, boleśnie pokurczonych. W pewnej chwili jednak jego dłoń trafia na coś: napęczniałą grzybową torbiel, jeden z worków z zarodnikami, od których las choruje. Guz wybucha, wypuszczając z wnętrza chmurę czarnego pyłu, który Waroo niechcący wciąga głęboko w płuca…

Wszystko pochłania biała chmura. Wookiee kaszle, skamląc i pobekując z cicha. Ogarnia go fala mdłości. Ma wrażenie, jakby wirował dookoła własnej osi, traci czucie w dłoniach i świat nagle zaczyna pędzić mu na spotkanie…

Waroo spada. Zaczepia kończynami o konary. Poskręcane od zgnilizny liście smagają go w szalonym pędzie w dół, w dół. Obija się od gałęzi i nim się spostrzega…

Łup! Powietrze ucieka mu z piersi, jakby wyssane przez próżnię. Młody Wookiee przekręca się na bok i próbuje znów zakasłać, jednak nie może zaczerpnąć tchu. Rzęzi i dyszy, i popiskuje. A gdy wreszcie dochodzi nieco do siebie, wraz z oddechem powraca zapach: odór Dessarda, który opada na niego niczym fala lepkiego błocka.

Dessard stoi nad nim, uśmiechając się chytrze, z pogardą. W dłoni trzyma mały blaster, brzydki, pordzewiały pistolet.

– Ty! – cedzi. – Wydawało ci się, że zdołasz uciec? Nikomu się to nie udaje! Nikt nam nie umknie! Nie ty. Nie moim żołnierzom. Każdy, kto ucieka, ginie. I to w bardzo nieprzyjemny sposób.

Zbliżają się do nich inni imperialni żołnierze, otaczając kręgiem swojego komendanta. Waroo próbuje wstać, jednak nie ma siły. Zarodniki, upadek, fakt, że jest wygłodniały i słaby…

Jednak wciąż jest na tyle przytomny, by wiedzieć z niezachwianą pewnością jedno.

Owszem, czuje Dessarda. Czuje jego pot. Czuje jego chęć… nie, jego żądzę zabijania.

Jednak jest tam jeszcze inny zapach: zapach Wookieego.

Zapach dziwnie znajomy, który z jakiegoś powodu burzy krew w żyłach Waroo i podnosi go osobliwie na duchu…

Dessard wydaje z siebie nagle śmieszny dźwięk – grrk! – i jakaś niewidzialna siła odrzuca go w tył, w krzewy i listowie. Gdy upada, pod naporem jego ciała trzeszczą gałęzie, a potem powietrze przeszywają błyskawice blasterowego ognia. Inni mlecznoskórzy są jednak zbyt wolni. Zostają rozszarpani, rozerwani na części. Jeden z nich wzlatuje w powietrze, poderwany ruchem tak gwałtownym, że jego stopy szybują mu nad głowę, nim uderza plecami w pień shi-shoka. Dessard wraca tymczasem, czołgając się w stronę Waroo z głupim uśmiechem na twarzy.

Pada na niego jakiś cień.

I wówczas zapach podpowiada Waroo: ojciec.

Nad komendantem przestępuje wysoki, kudłaty Wookiee, stawiając potężną nogę na plecach Dessarda, wbijając go w ziemię i w błoto. Z buszu wynurzają się inni: siwy Wookiee bez ręki, inny, z wizjerem na oku, a także kilku mlecznoskórych w ubraniach w zielone plamy leśnego kamuflażu, z symbolem feniksa na ramionach. Ci ludzie pętają Dessardowi ręce za plecami, zakuwając je w metalowe kajdanki.

Wookiee z bandolierem patrzy na Waroo i przechyla głowę na bok. Wydaje z siebie cichy pomruk, a potem… wygląda, jakby lada chwila miały się pod nim ugiąć kolana. Waroo go zna. To jego tata. To Chewbacca. Padają sobie w objęcia, przytulając się mocno; Waroo tuli głowę do szerokiej piersi ojca.

Chewbacca patrzy w niebo i nuci dobrą pieśń, prawdziwą pieśń o rodzinie i o odnalezionej ponownie utraconej miłości.

Rozdział szósty

Podczas gdy senatorowie kłócą się w jej biurze, kanclerz Mon Mothma próbuje z całej siły zwinąć lewą dłoń w pięść. Trzyma rękę na kolanie pod blatem biurka i skupia się bez reszty na przyciągnięciu palców do wnętrza dłoni. Nie udaje jej się jednak – jeszcze nie, nie do końca. Jej pięść to na razie raczej zwiotczała garstka. Samo zgięcie palców wydaje się jak próba przesunięcia góry, wymagająca olbrzymiego wysiłku. Mon Mothma ma jedynie nadzieję, że nie widać go na jej twarzy.

– Czy pani w ogóle słucha? – słyszy pytanie, jednak nie wie nawet, kto je zadał. Ups!

Gdy podnosi wzrok, widzi senatora Ashmina Eka z Anthan Spire. Wargi siwego mężczyzny o włosach upiętych na czubku głowy w imponujący węzeł są wykrzywione w kwaśnym grymasie. Ek nie lubi być ignorowany i wcale tego nie kryje:

– Pani kanclerz, mam wrażenie, że jest pani myślami zupełnie gdzie indziej… Może i uważa siebie pani za wyjątkową osobę, jednak aby wziąć udział w posiedzeniu tej komisji, poświęciłem swój cenny czas i przełożyłem wiele spotkań…

Przytakuje mu kilku innych spośród zgromadzonych: Bushar, Lorrin i Rethalow. Obok nich stoi Jebel z Uytera, minister finansów Nowej Republiki. Nie kiwa głowa jak inni, jednak gładzi brodę, mamrocze pod nosem i wzdycha, sygnalizując niezbyt szczerą chęć zachowania neutralności (Nower Jebel zawsze czuje się najlepiej pośrodku – jak ognia unika ekstremów, zdecydowanego opowiadania się po którejś ze stron i wystawiania choćby palca za granicę dzielącą uczestników konfliktu). Inni wydają się zażenowani wybuchem Eka: senator Oko-Po i doradca Sondiv Sella patrzą na niego ze szczerym zdumieniem.

– Proszę o wybaczenie – bąka ze skruchą Mon. – Jestem dziś nieco…rozkojarzona.

„Ale właściwie dlaczego? – zastanawia się. − Czy dlatego, że to ostatni tydzień, podczas którego senat spotyka się na Chandrili?”. A może z powodu utworzenia Nowej Unii Separatystów czy Konfederacji Wspólnych Układów albo piratów i ich tak zwanej Suwerennej Strefy? „Może ten okropny senator Wartol tak mi zalazł za skórę – myśli Mon. − A może po prostu… Może to zwyczajnie dlatego, że moja lewa ręka nie działa jak trzeba, wskutek ataku Imperium w Dniu Wyzwolenia…?”.

– Obawiam się – podejmuje w końcu − że najlepszym wyjściem będzie zakończenie tego spotkania i przełożenie go na następny tydzień, gdy już senat i moje biuro zostaną przeniesione na Nakadię. Czy to wystarczy?

– Nie, nie wystarczy – odwarkuje Ek. – Komitet do spraw Przydziałów Imperialnych ma kluczowe znaczenie w procesie rozdzielania środków dawnego Imperium…

– Imperium wciąż istnieje – wchodzi mu w słowo barczysty Sondiv Sella. Gdy mówi, pierś mu faluje, jest wyraźnie wzburzony. – Musimy być ostrożni. Nie możemy założyć, że Imperium Galaktyczne to już przeszłość. Jego historia rzuca długi i głęboki cień…

– Zostali pokonani. – Ek parska z wyższością.

– Coruscant wciąż jest okupowane.

– Coruscant nie ma żadnego znaczenia! – pieje Ek. – Imperium jest na nim zaledwie cieniem dawnej potęgi. Nie mają floty. Nie mają fabryk broni ani stoczni. Ich konta zostały wyczyszczone, a ich kredyty zasilają teraz rachunki Nowej Republiki, co oznacza, że możemy nimi dysponować. Senat wyznaczył mnie na przewodniczącego tego komitetu, więc najwyższa pora, abyśmy zrobili, co do nas należy, i przestali z tym zwlekać przez rozkojarzenie kanclerz! Mój dom, Spire, rozpaczliwie potrzebuje funduszy…

Ithoriańska senator wybiera ten moment, by interweniować i wtrącić swoje trzy kredyty. Oko-Po zwraca lśniące oczy na Eka i kręci wygiętą, spłaszczoną głową, a z głośnika urządzenia tłumaczącego jej mowę na basic, umieszczonego na szyi, dobiega:

– Spire to bogata fabryka. Taplacie się w kredytach, Ek.

– To tylko złudzenie! – wścieka się Ek. – Staramy się sprawiać wrażenie finansowo niezależnych, jednak możecie mi wierzyć, że jesteśmy dramatycznie osłabieni wybuchem wojny, która zrujnowała galaktykę. I chciałbym ci przypomnieć, że podobnie jak ty nosisz tytuł senator, Oko-Po, ja również jestem senatorem.

Nower Jebel podnosi obie ręce w górę w próbie przywołania ich do porządku.

– Proszę… Proszę, wszyscy powinniśmy starać się zachowywać cywilizowanie…

– Dość tego. – Ostry głos należy do togrutańskiej doradczyni pani kanclerz, Auxi Kray Korbin.

Skupia uwagę wszystkich zebranych. Auxi stoi i oddycha głęboko, z wysoko podniesionym podbródkiem, tak by mimo niezbyt imponującej postury sprawiała wrażenie, że patrzy na nich z góry.

– Pani kanclerz wyraziła się jasno – dodaje. – To spotkanie dobiegło końca. Zobaczymy się na Nakadii. – Macha lekceważąco dłonią, jakby strzepywała kurz z zapomnianej półki.

Wychodząc, Ek zwraca się do abednedoańskiego senatora Bushara i oglądając się przez ramię, dość głośno, by wszyscy go słyszeli, mówi:

– Ciekaw jestem, czy Tolwar Wartol też zachowałby się tak nieuprzejmie…

Jego słowa wiszą w powietrzu niczym nieświeży zapach, podczas gdy wszyscy opuszczają salę – wszyscy z wyjątkiem Sondiva Selli, radnego z Hosnian Prime. Tę planetę reprezentuje co prawda Yuprin Arlo, ale Sella pomaga regulować prace różnych komisji i podkomitetów. Zajmuje się tym od niedawna, jednak jego pomoc jest nieoceniona. Teraz Sella stoi w pobliżu Mothmy, a po jego ustach błąka się dziwny uśmieszek.

– Powiedziałam, że spotkanie dobiegło końca… – mówi dobitnie Auxi, jednak Sondiv śmieje się tylko cicho.

– Och, jasne. Chciałem jedynie… Chciałem zapytać panią kanclerz, jak się czuje. Wiem, że przez jakiś czas pozostawała pod intensywną opieką w centrum medycznym, i pomyślałem, że…

– Nic mi nie jest – zapewnia go Mon, przywołując na twarz uśmiech. – Moja ręka nie jest jeszcze stuprocentowo sprawna, jednak dzięki terapii i ćwiczeniom codziennie jest odrobinę lepiej. Proponowali mi protezę, ale powiedziałam, że chciałabym jeszcze przez jakiś czas pozostać przy własnej kończynie. – Nie wyjawia głośno, że zwyczajnie obawia się sztucznej ręki. Wie, że to irracjonalne, jednak ma jakieś niejasne wrażenie, że posiadając metalową dłoń, byłaby mniej sobą. W pewien sposób… stałaby się nieludzka. Odczłowieczona. W jej umyśle pojawia się mroczna maska najokrutniejszego wykonawcy woli Imperatora, Dartha Vadera, i Mon Mothmę przechodzi nagły dreszcz. – Ale poza tym czuję się dobrze. To miłe, że pytasz. Możliwe, że jesteś jedyną osobą, którą to interesuje.

– Wiem, że jest ci teraz ciężko… – dodaje Sella z lekkim wahaniem, jakby nie był pewien, czy nie przeciąga struny. – Kiedyś byłem pilotem transportowca. Latałem dla Rebelii. Wówczas postrzegałem cię jako przywódczynię. Nie winię cię za to, co się wydarzyło podczas Dnia Wyzwolenia.

– Chciałabym, żeby inni byli tego samego zdania…

– Są. I będą. – Sondiv kiwa sztywno głową. – Nie mogę udzielić ci głosu poparcia, ale Arlo tak, a ja się z nim zgadzam. Chętnie pomogę, jak tylko zdołam. Spróbuję nakłonić komitety do podjęcia decyzji i wstawić się za tobą. W związku z wyborami.

– Och! – Mon udaje zdumienie. – Czyżby zbliżały się wybory?

Sondiv wtóruje jej śmiechem, jednak nerwowo, jakby nie był pewien, czy może to potraktować jako żart. Jakby wskutek ataku przed kilkoma miesiącami nie ucierpiała jedynie jej ręka i ramię, ale może i jej nieszczęsny mózg…

– Ja…

– Żartowałam – zapewnia go Mon. – Marnie mi to wychodzi.

– Ach, jasne. – Sella uśmiecha się z przymusem.

– Dziękuję, radny Sello.

– Dziękuję, pani kanclerz. – Z tymi słowy Sondiv wychodzi.

Auxi wypuszcza głośno z płuc długo wstrzymywany oddech i nalewa dwie filiżanki herbaty deychin. W powietrze wzbijają się obłoczki pachnącej kwiatami pary. Mon pozwala, by owionęła ona jej podbródek i policzki, i przymyka na chwilę oczy, ciesząc się tą chwilą spokoju.

– Mogę dolać do niej kapkę brandy – proponuje Auxi.

– Kuszące. Bardzo kuszące, ale nie – wzdycha Mon. – Ostatnie, czego mi potrzeba, to Ek wpadający do biura i stwierdzający, że czuć ode mnie alkohol.

– To nadęty drań. Historia pokaże, że jego zdanie nie miało żadnego znaczenia.

Mon upija łyk herbaty.

– Popiera senatora Wartola.

– Nie zawracaj sobie głowy Wartolem. Za kilka miesięcy o nim także wszyscy zapomną.

– Och, wątpię. Jak jego notowania?

Auxi zerka na nią z ukosa – czy może raczej spode łba: jej spojrzenie jest pełne niedowierzania.

– Chyba nie chcesz znów zaczynać…?

– Owszem, chcę.

– Jako twoja doradczyni zdecydowanie doradzam ci chwilę spokoju i picie herbaty. Doradzam ci też znalezienie drugiego doradcy. Hostis… – Urywa, a po jej twarzy przemyka cień bólu. Kanclerz wie, że dwójka jej doradców nie dogadywała się zbyt dobrze na stopie zawodowej: często walczyli ze sobą zaciekle, każdy w obronie swojego skrajnie odmiennego zdania. Jednak pod koniec każdego dnia znów byli dobrymi przyjaciółmi. Pili razem, wspólnie jedli. Podobnie jak ich rodziny. Dopóki nici żywota Hostisa nie przeciął promień zabójczej energii wystrzelony z blastera tamtego dnia, tego mrocznego dnia. – Hostisa już nie ma, a my potrzebujemy kogoś takiego jak on. Potrzeba nam jego głosu rozsądku.

– Masz rację – stwierdza krótko Mon. – I wkrótce go znajdziemy. Na razie jednak… notowania.

– Sześćdziesiąt jeden do trzydziestu dziewięciu.

– Zakładam, że niższy wynik jest mój? No, chyba że doszło do jakichś rewolucyjnych zmian, o których zapomniano mnie poinformować…

– Zgadza się. Masz trzydzieści dziewięć procent poparcia senatu według ostatnich sondaży. Ale na sondażach nie można polegać…

– Podobnie jak na senatorach, a jednak to właśnie oni tworzą podwaliny naszego demokratycznego systemu. Będzie lepiej.

Jednak… jakim cudem szala losu ma się przechylić na jej stronę? Mon przegrywa. Dzień po dniu jej notowania lecą na łeb na szyję i być może nie ma się temu co dziwić. Nadszedł Dzień Wyzwolenia, a wraz z nim atak na Chandrilę. Gdy opadł kurz i zliczono ciała, gdy wyszła ze szpitala, okazało się, że wielu z jej kolegów nie żyje. A wkrótce potem zaczęły się oskarżenia. Zarzucano jej zbyt łagodne podejście do kwestii militarnych i nieudolną obronę Chandrili w chwili, gdy ta potrzebowała tego najbardziej (mniejsza o to, że tak podstępnemu i nagłemu atakowi na Nową Republikę żadna flota nie zdołałaby zapobiec). A wszystko pogarsza jeszcze fakt, iż to ona zaprosiła wielką admirał Sloane na obchody. Dla wielu osób właśnie to czyniło ją winną wszystkiego, co się wówczas wydarzyło.

Mimo to całokształt spisku wciąż trudno dostrzec. Czy Sloane była w nim tylko pionkiem, czy może odegrała znaczącą rolę w jego opracowywaniu? Czy to naprawdę ona była Operatorem? Czy zdradziła ich, czy też może sama została zdradzona? Dokąd udał się Tashu? Gdzie zniknęła Sloane? Niekończąca się lista pytań. Tak niewiele odpowiedzi!

Zresztą teraz to i tak nie ma większego znaczenia.

Imperium zaszyło się w jakimś nieznanym zakątku galaktyki i Mon − nawet pomimo wszystkich dostępnych jej środków − nie jest w stanie stwierdzić nawet w przybliżeniu gdzie. A to z kolei czyni ją słabą w oczach innych. Jej porażki to pożywka dla sępów pokroju jej przeciwnika w nadchodzących wyborach.

Tolwar Wartol: jej rywal. Przedstawiciel twardej, dziwnej rasy Orishen. U tego gatunku rodzice dają życie dwójce dzieci – każde jednemu – aby podczas narodzin umrzeć i w ten sposób zagwarantować, że liczba żyjących Orishenów się nie zwiększy (jak w ogóle osiągnęli ją w obecnej wielkości, pozostaje pytaniem, na które w tej chwili żaden Orishen nie jest w stanie – lub też nie może – odpowiedzieć). Dawniej byli pacyfistycznym ludem. Zajmowali się w większości rolnictwem. Ich świat, Orish, tętnił życiem i był żyznym, zielonym miejscem. Chociaż Mon nigdy tam nie zawitała, miała okazję przeglądać holopejzaże pochodzące stamtąd i ukazujące tę planetę jako sielską oazę dostatku i spokoju. Przynajmniej dopóki nie zjawiło się tam Imperium. Imperium zniewoliło Orishenów. Wyzyskiwało ich, zmuszając do produkcji żywności. Eksploatowało świat odkrywkowo, odzierając go z surowców naturalnych. Wysysało z ziemi składniki odżywcze.

Aż w końcu nadszedł dzień, w którym Orishenowie odpowiedzieli atakiem na agresję. Na przestrzeni lat zgromadzili sporą ilość substancji użyźniających i pestycydów.

Zmontowali bombę. I nie zawahali się jej użyć.

Ładunek zniszczył imperialnych żołnierzy stacjonujących na Orishu – zatruwając też przy okazji planetę: ziemię, wodę, a nawet atmosferę.

Obecnie zostało bardzo niewielu Orishenów. Góra tysiąc, nie zamieszkujących już swojego świata, ale żyjących ponad nim, pośród szkieletów rusztowań i konstrukcji serwisowych.

Tolwar Wartol jest jednym z tych, którzy przeżyli. Mon czytała jego pamiętniki. Był niegdyś chemikiem i to właśnie on pomógł stworzyć broń, która zniszczyła jego świat. W swoich wspomnieniach opowiada o pięknie zrujnowanej planety. O tym, jak stosy ciał tamowały nurt strumieni. Jak mieszkańcy musieli budować zbiorowe grobowce dla najbliższych, których stracili. I opowiada też historie o dniu, w którym Imperium uciekło – porzucili Orisha i jego lud, bo to, co było niegdyś dla nich cenne, straciło wartość. Wartol opisywał ten dzień jako „dzień triumfu” – potwierdzenie tego, co jest konieczne, aby skutecznie walczyć z Imperium.

Tego ducha walki o przetrwanie wprowadził do swojej polityki: przekonał galaktykę, że lepiej niż ktokolwiek inny wie, jakiego poświęcenia i podjęcia jakich kroków wymaga ocalenie życia i wolności.

Jest charyzmatyczny… i przepełniony gniewem. Słusznym gniewem.

Jednak czy ma rację?

Tak czy inaczej, wszędzie go pełno, a już szczególnie w wiadomościach HoloNetu. Przy każdej sposobności atakuje Mon – zresztą sama Mothma przyznaje, że właśnie tak powinien postępować, jeśli naprawdę chce wygrać.

Jednak ona także chce wygrać.

– Zamierzam utrzymać funkcję kanclerza – oświadcza. – Ale nie jestem pewna, jak możemy zapewnić sobie zwycięstwo. A więc, moja doradczyni, doradź mi. Słucham. Jak wygrać wybory? Jak mam przekonać senat, żeby zaufał mnie, nie jemu?

Auxi siada po drugiej stronie biurka. Sznuruje wargi i myśli przez chwilę, a potem mówi:

– Hmm, wszystko wskazuje na to, że na razie, robisz to, co trzeba. Przydzielasz środki i zapewniasz infrastrukturę światom, na których Imperium odcisnęło swoje piętno, a także tym, których dotknął brak przywództwa teraz, gdy Imperium zniknęło. Utrzymałaś potęgę militarną, mimo iż zniknęło zagrożenie ze strony Imperium, jednak pilnujesz też, by wojsko Nowej Republiki nie było zbyt silne, tak aby nie wydawało się, że starasz się wywrzeć presję na osłabionej galaktyce. Kashyyyk…

– Kashyyyk. – Mon wypowiada to słowo z goryczą i zmęczeniem; brzmi ono jak plusk głazu wpadającego do spokojnej sadzawki. – Kashyyyk to… skomplikowana sprawa. Senat nie zezwolił na angażowanie się w nią, jednak Leia nalegała. Powołując się na naszą przyjaźń.

– Wygląda na to, że zatwierdziłaś tajną operację.

– A ponieważ wysiłki Lei zakończyły się sukcesem, nie mogłam odmówić.

Auxi podnosi palec wskazujący, jakby sprawdzała kierunek wiatru.

– Nie bądź taka szybka. Jasne, niektórzy członkowie senatu nie mają o tej całej historii dobrego zdania, jednak to posunięcie wywindowało twoje notowania. A to całkiem sporo po Dniu Wyzwolenia. Kashyyyk był dla nas małym zwycięstwem.

– Zwycięstwem odniesionym dzięki sprzeciwowi wobec senatu.

– Przywództwo oznacza czasem sprzeciw.

– Palpatine taki był. Nie słuchał głosu innych.

– Podobnie jak zdarzało się to Lei. A ty nie jesteś Palpatine’em.

Leia. Kolejna komplikacja. Na tle politycznym, zgadza się – jej przyjaciółka opowiedziała się zdecydowanie przeciwko niej, jednak to ostrze obosieczne, prawda? Mon także się jej sprzeciwiła. Nie mogła ot tak załatwić sprawy Kashyyyka. Nie zdołałaby przekonać senatu. Jednak… czy naprawdę się starała? Liczyła na to, że zdoła kierować nowo utworzonym senatem łagodną ręką, spokojnie, tak aby nie wyglądało na to, że wywiera na nim presję czy przymusza do czegoś. Jednak może dowodzenie wymaga nieco więcej hardości Lei.

Leia. Komplikacja natury politycznej, jednak Mon nie może zaprzeczyć, że również emocjonalnej. Zdradziły siebie nawzajem – przynajmniej po trosze. A to boli.

– Musimy opracować ci odpowiednie podejście – mówi Auxi. – Cel. Takim celem może być przestępczość. Imperium znika, pozostawiając po sobie fale przestępczości. Syndykaty walczą o dominację. Moglibyśmy się na tym skupić. Zostałabyś kandydatem stojącym na straży prawa i porządku, nie wykazując przy tym zbyt silnych tendencji autokratycznych. Albo możemy ukierunkować się znów na Kashyyyk, z Leią po naszej stronie…

I wtedy, jakby na umówiony znak…

Do środka zagląda przez drzwi jeden z droidów protokolarnych pani kanclerz. R-K77, o metalowym obliczu powleczonym białą matową emalią, oznajmia z silnym chandrilskim akcentem:

– Pani kanclerz, otrzymaliśmy pilną prośbę o spotkanie.

Ach, jasne. Każdemu zawsze bardzo się spieszy, to standard.

– Od kogo?

– Od księżniczki Lei Organy z sektora Alderaan.

Ups! Pewnie pieką ją uszy…

– Czy wspominała, w jakiej sprawie? – pyta Mon.

– Nie, pani kanclerz – odpowiada droid. – Powiedziała tylko, że to bardzo pilne. Prosiła, żeby przekazać, że chodzi o kod K jeden zero.

To kod Sojuszu Rebeliantów: wycofać się i przegrupować. Ostatnim razem, gdy go używali, nadszedł z Hoth, kiedy Imperium zaatakowało ich bazę.

– Prześlij odpowiedź – prosi Mon. – Przekaż, że jestem gotowa.

Rozdział siódmy

Temmin siedzi na wyściełanej ławce, a Sinjir spaceruje przed nim w tę i we w tę.

– Nic jej nie będzie – zapewnia chłopca. – Jas jest z twoją matką. Obie są twarde – twardsze niż ty i ja razem wzięci, młody. Nie musisz się o nią martwić. Poradzą sobie lepiej niż świetnie. Sam zobaczysz: we dwie obedrą Imperium ze skóry gołymi rękami! Ja się nie martwię i ty też nie powinieneś.

Sinjir kłamie. Chłopak doskonale o tym wie. Zazwyczaj były imperialny oficer trzyma swoje uczucia na wodzy, chronione szczelną warstewką nonszalancji. Jednak ta warstewka zaczyna pękać, a spod niej wypływają strumyczki niepokoju. W każdym jego słowie pobrzmiewa echo obaw. Każda sylaba jest jak ból świeżo ugodzonego nerwu.

Siedzą w pokoju. Dopiero teraz do Temmina dociera, co to za pomieszczenie: pokój dziecięcy. A przynajmniej takie będzie jego przeznaczenie. Od jakichś dziesięciu minut wpatruje się w jajowaty biały kształt pod przeciwną ścianą, nie widząc go – jakby patrzył przez niego na wylot. Teraz jednak dociera do niego, że patrzy na kołyskę, na dziecięce łóżeczko, bezpieczną przystań nienarodzonego dziecka. Nad nim znajduje się holoport, który już wkrótce będzie wyświetlał… cóż, projekcje karuzelki czy może transmitował inne kojące obrazy i dźwięki. Fale oceanu liżące brzeg, może deszcz roszący korony dżunglowych drzew?

Temmin wie, że dziecko księżniczki Lei będzie miało dobre życie. Najlepsze. Prawdziwą rodzinę, kochających ojca i matkę…

On nie pamięta swojego wczesnego dzieciństwa, jednak pamięta, jak kiedyś zobaczył w magazynku swoją starą kołyskę, po tym jak tata został schwytany, a mama dołączyła do Rebelii. Jego łóżeczko było utrzymane w starym, niezbyt wymyślnym akivańskim stylu: siatkowe boki, ciemne drewno, zaokrąglone bieguny, aby można było kołysać dziecko. Na górze moskitiera, chroniąca przed rojami much ya-ya, które zjawiały się po każdej burzy.

Tu nie ma much ya-ya. Żadnej starej, skrzypiącej kołyski.

I nie ma też matki. Nie ma Norry.

– Musimy po nią wrócić – cedzi przez zaciśnięte zęby. Minęło już osiem godzin. Osiem godzin, odkąd mama, Jas i Bones poleciały kapsułą na Jakku. Osiem godzin, odkąd „Ćma” skoczyła w nadprzestrzeń, ledwie unikając zestrzelenia przez torpedę. W ciągu tych ośmiu godzin mogło się wydarzyć dosłownie wszystko. Mogły zostać zniszczone przez Imperium. Albo przez nie znalezione i schwytane. Mogły też zginąć podczas lądowania. Temmin przygryza wargę. W ustach czuje smak krwi.

– Wrócimy – mówi Sinjir. – Znajdziemy jakiś sposób…

Jednak oprócz obaw Temmin słyszy w głosie przyjaciela zwątpienie. Właśnie ma mu o tym powiedzieć, gdy drzwi do pokoju otwierają się i pojawia się w nich znajoma twarz: twarz Hana Solo, męża Lei. Kapitana niesławnego „Sokoła Millennium”. Nie tak dawno temu Leia wynajęła ich zespół, by odnalazł Solo. Udało im się, a potem pomogli mu uwolnić jego drugiego pilota Chewbaccę z więzienia na Kashyyyku.

Gdy Solo wchodzi do pokoju, trzyma w rękach owoce, po jednym w każdej dłoni. Podaje jeden Sinjirowi, a drugi rzuca Temminowi. Chłopiec w ostatniej chwili go łapie.

– To jogan – mówi Han; widać, że czuje się nieswojo. – Ja… ee, kupiłem ich trochę, więc… nie krępujcie się. Śmiało. Nie sądzę, by Leia miała na nie ochotę. – Wydaje się, że chwile takie jak ta, kiedy ma okazać prawdziwe uczucia, napełniają przemytnika skrępowaniem. Jest w tym podobny do Sinjira. Wygląda na to, że najlepiej czuje się, skrywając swoje prawdziwe ja za bezpiecznym murem ostentacji i brawury. – Nie wyglądacie za dobrze. Gdybyście czegoś potrzebowali, mogę dać znać droidowi i…

– Chcę, żeby moja matka wróciła – wchodzi mu w słowo Temmin, zrywając się na równe nogi i stając twarzą w twarz z Solo. – Chcę, żebyś zabrał nas z powrotem na Jakku. Teraz, zaraz! Ruszajmy. Weźmiemy „Sokoła” i wpadniemy tam, z rozpalonymi do czerwoności działkami…

– Hola, młody, hola, wolnego! Spokojnie. Mam fart, ale nie aż taki. Jeśli tam wpadniemy, zginiemy, co do jednego. Nie przydamy się zbytnio twojej mamie, jeśli wybierzemy się tam tylko „Sokołem”.

– A co, jeśli ta planeta stanie się jej grobem?

Han rusza przez chwilę ustami, jakby chciał coś powiedzieć, jednak nie za bardzo jest w stanie wymyślić coś sensownego.

– Wkrótce moja rodzina się powiększy – wyznaje wreszcie. – A poza tym są pewne procedury…

– Procedury? – pyta z niedowierzaniem Temmin i parska bezradosnym śmiechem. – A gdzie było twoje umiłowanie procedur, gdy wyruszyłeś, by ocalić Kashyyyk? Kiedy Chewbacca został schwytany? Nie mówiąc już o tym, że kiedy ostatni raz się tym interesowałem, moja mama bez mrugnięcia okiem łamała wszystkie zasady Nowej Republiki, byle tylko ci pomóc.

Solo krzywi się, jakby lada chwila miał się wściec, jednak zamiast tego mówi:

– Chcesz to załatwić w ten sposób? W porządku. Han Solo płaci swoje długi.

– Udzielenie ci pomocy dużo nas kosztowało, a mam wrażenie, że nie doce… zaraz, co takiego? – Temmin mruga nieprzytomnie. – Co powiedziałeś?

– Powiedziałem, że masz rację – mówi Han spokojnie. – Mam wobec was dług. A poza tym… Leia mnie zabije, ale „Sokół” to najszybszy statek, jaki znam, i może… możliwe, jest pewna szansa, że jeśli wystarczająco sprawnie zorganizujemy rajd na blokadę, nie zauważą nawet, jak przez nią przemkniemy. Możliwe, że uda mi się dostarczyć nas na Jakku – może i oberwiemy po drodze odrobinę, ale raczej nie powinno to być nic, czego nie udałoby się naprawić za pomocą kilku kawałków taśmy. „Sokół” nie takie rzeczy już robił. Gdybym tylko mógł zgarnąć Chewiego…

– Mówisz serio.

– Młody, w takich sprawach nie zwykłem żartować.

Temmin czuje, jak w piersi rozlewa mu się błogie ciepło nieśmiałego płomyczka nadziei… który jednak równie szybko gaśnie.

– Nie możesz tego zrobić.

– Nikt nie będzie mówił Hanowi Solo, co ma robić.

– Wkrótce zostaniesz ojcem. Ja… Nie możesz. Dziecko potrzebuje ojca.

Na twarzy Solo widać, że toczy ze sobą wewnętrzną walkę – ba, prawdziwą wojnę. Jakby wiedział, że Temmin ma rację, jednak równocześnie zdawał sobie sprawę z tego, kim jest i – lepiej lub gorzej – czego chce.

– Leia zrozumie. Jest jak ja: robi to, co…

Jednak cokolwiek Han Solo zamierza im powiedzieć czy obiecać, nie udaje mu się tego wyartykułować, bo właśnie w tej chwili drzwi do pokoju otwierają się i do środka wchodzi księżniczka Leia w towarzystwie pani kanclerz. Robią to w sposób, który wypełnia całą przestrzeń ich obecnością i jednocześnie wysysa z pomieszczenia cały tlen. Nawet taki bezczelny szelma jak Solo wydaje się w ich cieniu dziwnie mniejszy, pokorniejszy.

W ślad za kobietami postępują senaccy gwardziści, jednak pani kanclerz powstrzymuje ich przed dołączeniem do nich sztywnym ruchem głowy.

– Nie. Chcemy być same.

Han przejmuje inicjatywę i wychodzi z pokoju, dając strażnikom znak, by się wycofali. Mijając Leię, dotyka jej ramienia pokrzepiającym, czułym gestem otuchy. Temmin pamięta czasy, gdy jego rodzice zachowywali się podobnie. Ma wrażenie, że to było całe wieki temu.

Mon Mothma zamyka drzwi za Hanem i gwardzistami.

Temmin nie potrafi rozszyfrować emocji malujących się na jej twarzy: czyżby w jej oczach czaił się strach? Ale skąd w takim razie ten dziwny uśmiech, błąkający jej się po ustach?

– Witaj, Temminie Wexley – mówi Mothma. – Wybacz, że przejdę od razu do rzeczy, ale czas nas nagli. Chcę wiedzieć, co widzieliście nad Jakku. Powiedz mi, proszę, to samo, co powiedziałeś Lei.

Gdy tylko wysiedli z pokładu „Ćmy” po wylądowaniu na Chandrili, pierwszą osobą, z którą się spotkali, była Leia. W zasadzie też jedyną – poszli prosto do niej, bo komu innemu mieli opowiedzieć o tym, co ich spotkało? Księżniczka od samego początku była protektorką całego tego przedsięwzięcia. Ich polowanie na Sloane prowadzili bez autoryzacji, podobnie jak poszukiwania Solo i wyzwolenie Kashyyyka. Nie jest do końca pewien, czy powinien rozmawiać o tym wszystkim z panią kanclerz.

Mon Mothma to ważna osoba. Przy niej Temmin czuje się mały i nieważny. Chłopiec posyła spanikowane spojrzenie Sinjirowi, a potem zerka na Leię. Były imperialny oficer wzrusza ramionami, zaś księżniczka kiwa nieznacznie głową na znak aprobaty.

– Na Jakku jest Imperium – mówi więc Tem bez ogródek.

– Co chcesz przez to powiedzieć?

– Chcę powiedzieć, że… że mają tam na orbicie całe mnóstwo statków.

– Jak wiele? I jakich?

– Co najmniej jeden superniszczyciel. Do tego kilka gwiezdnych niszczycieli. Tyle widzieliśmy, jednak po drugiej stronie planety może być ich więcej. Wszędzie było pełno myśliwców TIE i… – Czuje, jak w gardle rośnie mu wielka gula, jednak przełyka ją dzielnie i podejmuje: – Udało nam się umknąć, jednak moja matka wciąż tam jest. I mój droid!

– A razem z nimi ktoś jeszcze z naszej załogi – dodaje Sinjir. – Zabraczka nazwiskiem Jas Emari. Łowczyni nagród. Bardzo niewiele osób darzę sympatią, jednak ona i Norra są pośród nich, więc zależałoby mi na ich powrocie, jeśli to nie problem. – Pod nosem dopowiada: – Aczkolwiek nie będę płakał za droidem.

„Ach, zamknij się, Sinjir!” – gani się natychmiast w duchu.

– To bardzo… trudna sytuacja – mówi ostrożnie Mon Mothma.

– Trudna? – parska Sinjir. – O, tak. Jestem cholernie pewny, że trudna. Szukaliście Imperium, prawda? Ha! Ta-dam, znaleźliście je! A dokładniej, my je znaleźliśmy. W ramach nagrody życzyłbym sobie, żebyście wysłali wszystkie swoje stateczki i cennych żołnierzy, żeby rozpylili ich na atomy, podczas gdy ja i chłopak uratujemy naszą załogę. Poprawka: naszą rodzinę.

– Wasza obecność w tamtym rejonie… wasza misja… nie były autoryzowane – zauważa Mon.

Wówczas Leia wysuwa się do przodu z uniesionym podbródkiem i roziskrzonymi oczami.

– Mówiłam ci już, że polecieli tam za moim przyzwoleniem.

– Twoje błogosławieństwo nie jest równoznaczne z akceptacją senatu – przypomina jej cierpko pani kanclerz.

– I powinnaś się z tego cieszyć, bo obecnie senat jest zbyt skostniały, by autoryzować użycie chusteczki podczas donośnego kichnięcia! Przypominam ci, że misja na Kashyyyku zakończyła się sukcesem i dokonaliśmy tego bez twojej pomocy.

– Polowanie na wielką admirał Sloane odbywa się z poruczenia Nowej Republiki, nie alderaańskiej księżniczki i jej przyjaciół… – Napięcie między nimi jest namacalne, niczym naprężona lina, jednak nagle pani kanclerz mięknie, jakby zdecydowała się nieco ustąpić. Wypuszcza z płuc powietrze i mówi: – Leio, wybacz mi. Miałaś rację – i wciąż ją masz. Uwolnienie Wookieech było słuszną decyzją, dobrą rzeczą. A jeśli Imperium rzeczywiście jest na tej planecie…

– I o to właśnie chodziło. – W głosie Lei słychać prawdziwą ulgę. Ona także wydaje się już mniej bojowo nastawiona, jakby chciała ugłaskać panią kanclerz. – To może być to, nasza szansa na zakończenie wojny. Wiem, że nie popierasz działań militarnych, jednak to właśnie dzięki nim zniszczyliśmy dwie stacje bojowe. To właśnie nasze wojsko uwolniło Akivę i przejęło Kuat. Musimy wziąć to wszystko pod uwagę. Jeśli to prawda, że tam są, musimy zaatakować.

– Chwileczkę – wtrąca Temmin. – Zaatakować? – Cały aż tężeje. Przed oczami znów stają mu obrazy znad Jakku: myśliwce TIE kłębiące się dosłownie wszędzie dookoła, kapsuła mknąca przez przestrzeń kosmiczną z jego matką na pokładzie… Czuje lodowate szpony zaciskające się na trzewiach, tętnienie w żyłach wrzącej krwi. Jeśli na Jakku wybuchnie wojna, Norze grozi jeszcze większe niebezpieczeństwo, będzie jeszcze bardziej narażona. Wojna – właśnie to miał na myśli Sinjir, gdy mówił o „wysłaniu stateczków i cennych żołnierzy” Republiki. O, nie…

Jednak nikt nie zamierza najwyraźniej rozwiewać jego wątpliwości ani obaw.

Pani kanclerz kiwa głową.

– Owszem, ale musimy zrobić to w odpowiedni sposób. Na razie nie wiemy nawet, o co w tym wszystkim chodzi. Dlaczego akurat ta planeta? Jak wielkiego oporu możemy się spodziewać? Chcemy, aby to były ostatnie podrygi Imperium. Nie nasze.

– Musicie określić, czego od nas oczekujecie – dodaje Leia, zaś Sinjir mówi:

– Oczywiście. Jesteśmy gotowi.

Pani kanclerz zamiera, sztywność i napięcie znów wracają. Jej twarz ponownie przesłania niewzruszona, chłodna maska.

– W porządku. Bądźcie gotowi. To będzie musiało przejść w senacie – nie mogę autoryzować tak poważnych kroków bez ich oficjalnej aprobaty, jednak podejrzewam, że po Dniu Wyzwolenia mogą być spragnieni rozlewu imperialnej krwi. Mimo to muszę mieć dane, na których mogłabym się oprzeć. Nie wystarczą same podejrzenia czy przypuszczenia, inaczej wejdą mi na głowę. To na tę chwilę nasza główna misja: zdobyć potwierdzenie, fakty. A tymczasem prosiłabym was o dyskrecję. To, o czym tu rozmawialiśmy, nie powinno wyjść poza ściany tego pokoju. Czy to jasne?

Wszyscy kiwają głowami – wszyscy oprócz Temmina, który stoi, roztrzęsiony, z wilgotniejącymi oczami. Ma ochotę krzyczeć, pomstować i protestować. Chce przypomnieć wszystkim: „Moja matka tam jest! Nie potrzebujecie żadnych potwierdzeń!”. Ma ochotę zagrozić im: „Jeśli natychmiast nie wyruszycie jej na ratunek, wyjdę stąd i rozpowiem o tym wszystkim! Będę krzyczał tak głośno, że usłyszą mnie aż na Zewnętrznych Rubieżach!”. Jednak gdy spoczywa na nim wzrok pani kanclerz, czuje się jak sparaliżowany.

Niechętnie kiwa głową.

Wówczas Mon Mothma obraca się na pięcie z precyzją droida bojowego wykonującego rozkaz „w tył zwrot!” (ale nie Bonesa, który raczej wykonałby plie, a potem otworzył drzwi kopniakiem) i kieruje się do wyjścia. Leia mówi zaś:

– Sprowadzimy Norrę z powrotem, Temminie. Obiecuję. – I już jej nie ma.

Tem zostaje znów sam z Sinjirem.

– Nie może mi tego obiecać – mówi cicho chłopiec.

– To prawda – przyznaje Sinjir. – Chociaż podejrzewam, że bardzo jej na tym zależy.

– Nie możemy liczyć w tej sprawie wyłącznie na nią.

– Nigdy nie spodziewaj się po machinie politycznej, że będzie działała sprawnie.

– A więc… dopilnujemy tego osobiście?

Sinjir kładzie dłoń na ramieniu Temmina.

– Dopilnujemy tego osobiście. I zadbamy o wsparcie Solo.

– Dzięki, Sinjir.

– Nie dziękuj. Zależy mi na ich powrocie równie mocno jak tobie. Teraz musimy tylko znaleźć sposób na dokonanie tego, nie… cóż, nie dając się przy tym zabić.

Rozdział ósmy

Na Jakku zapada noc. A wraz z ciemnością nadciąga chłód. Wysysa z powietrza, piasku i skał całe ciepło dnia.

W oddali rośnie ciemny kształt – cień głębszy od mroku spowijającego niebo. Pagórki i wydmy piętrzą się wokół niczym czarne kowadła. To był pomysł Jas, żeby kierować się w tę stronę – upierała się, że dzięki temu umkną przed piekielnym skwarem dnia, a poza tym widziała stado lecących tu tępodziobych ptaków. „Zmierzają do jakiegoś celu – powiedziała. – Nie wiem, jakiego, ale może w stronę źródła pożywienia albo osady. To kierunek równie dobry jak każdy inny”.

A więc zabrały z kapsuły tę niewielką ilość sprzętu, który może im się przydać: pakiet medyczny, blaster, kilka racji żywnościowych – i wyruszyły w drogę.

Szły. I idą nadal. Wciąż dalej i dalej. Piasek pod ich stopami jest sypki, trudno na nim znaleźć oparcie dla stóp. Taki marsz angażuje dodatkowe grupy mięśni – za każdym razem, kiedy Norra następuje na skałę śliską od piachu, musi je napinać, i teraz jej nogi są już sztywne i obolałe, naprężone niczym pas trakcyjny w starym śmigaczu.

Co gorsza, Norra kiepsko się czuje. Słońce wysysa z niej całą energię, wykradając jej siły życiowe kropla po kropli. Teraz, wraz z nastaniem nocy, gdy chłód zakrada się pod jej skórę, wydaje się wypełniać te puste miejsca niczym postępująca infekcja.

Jednak wciąż idą.

Dokąd? Nie wiedzą.

I nie mają też pojęcia, po co.

To był błąd, Norra wie o tym teraz.

Wie również, że Sloane tu jest. To pewne. Czuje to – nie, żeby władała Mocą czy coś w tym stylu, ale ma wrażenie, że coś wisi w powietrzu, jakby węszyła to w zapachu jakkuańskiego pyłu. A może po prostu próbuje przekonać samą siebie, że tak jest? Że to tu prowadzi trop, to tutaj wszystko się skończy? Ale nawet jeśli Sloane rzeczywiście gdzieś tu przebywa, to co dalej? To zapyziały, wyschnięty na kość świat. Tymczasem wielka admirał mogła być dosłownie wszędzie, w dowolnym miejscu galaktyki, ona zaś może spędzić resztę swoich dni, wędrując po palonych słońcem wydmach, znajdując pośród nich jedynie swój marny koniec – i to na własne życzenie.

Być może plusem jest, iż to miejsce jest tak wyludnione – ktoś taki jak Sloane będzie się tu zdecydowanie rzucał w oczy. Gdyby tylko trafiły na kogoś, kto zwróciłby na to uwagę, kto w ogóle mógłby ją widzieć…

Już, już ma to powiedzieć Jas, jednak widzi, że łowczyni nagród zwraca się w jej stronę, z szeroko otwartymi oczami, przyciskając palec do jej ust.

– Cii! – ostrzega ją.

Cień Jas na tle ciemniejącego nieba wskazuje na jej ucho: znak, żeby Norra nasłuchiwała.

Gdy posłusznie nadstawia uszu, zaczyna rozróżniać kilka odgłosów planety: szept wiatru szumiącego pośród wydm, odległe wycie jakiegoś zwierzęcia, rytmiczne bicie własnego serca… Jednak jest też coś jeszcze, odległy rumor i syk, jak dźwięk wydawany przez ruchome piaski. Po prawej stronie Norry… A potem po lewej. Dźwięk dochodzi z obu stron naraz, a za chwilę zaczyna się przybliżać, jednak zaraz znów milknie: znika równie szybko, jak się pojawił. Znów towarzyszy im jedynie szum wiatru i głosy odległych bestii. Oraz cisza punktowana tętnieniem krwi w ich skroniach.

Norra właśnie zamierza powiedzieć, że powinny ruszać…

Jednak…

Wszystko dzieje się tak szybko! Nim otwiera usta, piasek po obu ich stronach eksploduje. Norra czuje na policzku kłucie ostrych drobinek, zasypujących jej oczy. Zatacza się w tył i zasłania twarz ręką, mrugając wściekle, i wówczas coś wpada na nią z rykiem. Pilotka uderza barkami o ziemię, a potem ląduje na niej kością ogonową. Impet zderzenia wypiera jej całe powietrze z płuc, jednak nim udaje jej się zaczerpnąć tchu na nowo, czuje na piersi ciężar ciała napastnika. Gdy odzyskuje ostrość widzenia, szybko tego żałuje. Twarz, którą widzi nad sobą, zdecydowanie nie ma ludzkich rysów: wielkie czarne oczy, owadzia żuchwa, gruby pancerz zamiast skóry…

Cóż, właściwie nie jest to twarz. Może raczej hełm? Maska…

– Sah-shee tah! – syczy napastnik przez filtr, a w tors Norry trafia twarda pięść, pod którą wykwita płomień gniewu.

Nieznajomy siedzi na niej okrakiem, jednak piasek pod jej ciałem łatwo ustępuje, więc wystarczy lekki ruch bioder, by się wywinąć. Norra wierzga mocno, skręcając gwałtownie dolną część ciała, i zyskuje nieco swobody: wycofuje się rakiem, podczas gdy intruz maca wokół w poszukiwaniu czegoś… Broni. Ostrza.

Kanciasto zakończonego i zagiętego, przypominającego nieco maczetę wykonaną z ciemnego metalu – może być pordzewiała, chociaż w mroku trudno coś dojrzeć. Napastnik wydaje z siebie ponownie ryk i opuszcza ostrze na jej nogi… ale Norra w porę je rozkłada i broń trafia w piasek, wzbijając w powietrze jego fontannę.

Norra wierzga.

Jej stopa trafia w kratkę filtra, z którego pod ciosem zaczyna wydobywać się skwierczący, piskliwy odgłos. Towarzyszą mu kłęby białawej pary, a nieznajomy sięga kurczowo do twarzy.

Gdy zatacza się w tył, Norra dostrzega Jas, która boryka się z drugim napastnikiem. Łowczyni nagród wciąż trzyma się na nogach i wyprowadza właśnie wymierzony wysoko kopniak. Jej przeciwnik jest wyższy i cięższy od tego, z którym walczyła Norra, o torsie nabitym niczym kilka worków zboża związanych ze sobą napiętym łańcuchem. Kopniak Jas trafia w cel, jednak wydaje się, że nie wyrządza osiłkowi najmniejszej krzywdy – olbrzym wydaje z siebie nieartykułowany okrzyk, a potem bierze zamach i ścina Zabraczkę z nóg ciosem wielgachnej pięści. Pod łowczynią nagród uginają się nogi i pada bezwładnie w piach.

O, nie! Norra napina mięśnie i rzuca się w jej stronę. Uderza całym ciałem w tors drugiego napastnika, spodziewając się, że impet zderzenia wytrąci go chociaż na chwilę z równowagi, jednak zbir stoi, niewzruszony niczym głaz. Ani drgnie.

Co gorsza – zaczyna się śmiać!

Z filtra jego maski dobiega mechaniczny rechot, a dłonie splatają się, formując jedną wielką pięść… którą olbrzym opuszcza na plecy Norry. Pilotka ponownie ląduje na ziemi, znów pozbawiona tchu, z grzbietem tętniącym bólem i posmakiem krwi w ustach (gdy jej szczęka zamyka się z kłapnięciem, zęby przygryzają koniuszek języka). W mroku tańczącym za oczodołami smużą się białe pasma.

Ktoś chwyta ją za kostkę i obraca na bok.

Jej napastnik wrócił. Gmera z boku hełmu, poprawiając coś, a potem spowijające jego głowę kłęby pary stopniowo nikną.

Dołącza do niego jego barczysty kolega i obaj stoją nad nią, wymieniając uwagi i pokazując sobie coś nawzajem.

– Va-wey ko-yah – mówi ten mniejszy.

– Yash – odpowiada wielki, przytakując i chichocząc.

Nagle mniejszy zaczyna się trząść i dygotać jak w febrze. Jego podbródek unosi się w górę i… dziwnie drży. Twarz Norry rosi wilgotna mgiełka, a napastnik pada na ziemię niczym powalone przez wichurę drzewo.

Barczysty pochrząkuje, zbity z tropu… a potem jego głowa przechyla się dziwnie na bok. Tym razem Norra dostrzega nikły czerwony błysk, gdy wielkolud obraca się na pięcie i ląduje ciężko na swoim koledze.

„Jesteśmy ocalone!” – myśli nieprzytomnie Norra. Czy może raczej: taką ma nadzieję.

Trwa jednak w bezruchu, obawiając się drgnąć.

– Jas! – szepcze nagląco.

Rozciągnięta na piachu łowczyni nagród jęczy cicho, a Norrę oślepia snop jaskrawego światła. Nie, nie snop: blask dochodzi z trzech punktów i jest tak silny, że Norra musi zasłonić oczy, żeby nie oślepnąć. Spośród cieni wyłania się obramowana poświatą ciemna zbroja, a czyjś przerywany szumem wyładowań głos mówi:

– Ani drgnij!

Gdy cień się zbliża, Norra słyszy ciche skrzypienie zbroi w stawach i szczęk blastera w obleczonych rękawiczkami dłoniach. Znajomy dźwięk, który może oznaczać tylko jedno: szturmowców. Cichy głos dodaje, tym razem nie pod ich adresem, lecz na użytek kogoś innego:

– Znaleźliśmy ich. Znaleźliśmy rebeliantów.

Norra słyszy, jak w pobliżu Jas klnie pod nosem.

Ona sama jednak uśmiecha się zakrwawionymi ustami: bo szturmowcy oznaczają Imperium, zaś to znaczy tylko jedno – Sloane.

Rozdział dziewiąty

Sloane klęczy, ślepa i skrępowana.

Oczy przesłania jej brudna, szorstka opaska, boleśnie obcierająca wrażliwą skórę. Cała ta planeta taka jest: wszystko na niej jest chropowate i ostre niczym gruboziarnisty papier ścierny, zdzierający ciało aż do żywego mięsa, a potem do kości, aż zostanie tylko nagi duch, dusza błąkająca się po tych omiatanych piaskiem pustkowiach.

Skórę na nadgarstkach także ma podrażnioną – skrępowano je wrzynającym się w ciało sznurem.

Cóż, przynajmniej nie zakneblowali jej ani nie zatkali jej uszu.

Dzięki temu słyszy odgłos kroków na kamieniu. Nie jej, ale ciągnących wózek, na który ją załadowano – wlokących go coraz głębiej w labirynt jaskini o czerwonych ścianach. Wózek jest stary, sklecony z włóknokamiennych płyt powiązanych ze sobą elastycznymi sznurami. Nie porusza się dzięki repulsorom ani innemu sztucznemu napędowi, tylko przemieszcza za pomocą dwóch zwykłych kółek, które szczękają i turkocą, tocząc się po twardym rdzawokamieniu.

Sloane mówi:

– Jesteśmy niemal na miejscu. Powietrze jest tu chłodniejsze.

– Mam nadzieję – słyszy w odpowiedzi. – Całe ciało mam zesztywniałe i obolałe.

Jej towarzysz nazywa się Brentin Wexley. Znalazła go, gdy ukrywał się na pokładzie jej statku, którym ledwie zdołała uciec z Chandrili. Sloane była ranna i wykrwawiała się na śmierć, jednak on ocalił jej życie. Czasami jest zaskoczona, że wciąż jest przy niej, jednak mają wspólny cel: znaleźć i zabić Galliusa Raksa.

Raksa, który ukradł jej podstępnie Imperium. Raksa, który wszczepił czip w głowę Wexleya, zmieniając go w zabójcę. Napędza ich pragnienie zemsty, które w pewien sposób splotło ze sobą ich losy. Cóż za dziwna para, czyż nie? Ona, niegdyś wielka imperialna admirał (tytuł, który jak sądzi Sloane, nic już nie znaczy), i on, były rebeliancki szpieg, przeprogramowany i zmieniony w imperialnego zabójcę. Żadne z nich nie chce tu być, a jednak właśnie tutaj trafili.

Są tu od wielu miesięcy. Jakku to jałowa sterta piachu, wypalonego do białości przez bezlitosne słońce. A teraz w jakiś tajemniczy sposób znalazły się tu szczątki Imperium – szczątki jej Imperium, jeśli chodzi o ścisłość, wojska, na którego czele stała, jak sądziła w swej naiwności. Wszystko okazało się iluzją. Była po prostu kolejną marionetką tańczącą do taktu muzyki wygrywanej przez Galliusa Raksa, rzekomego bohatera wojennego, który służył Imperium na rozkaz samego Palpatine’a.

Wszystko straciło sens. Pytania piętrzą się i nawarstwiają, jednak nie padają żadne odpowiedzi. Dlaczego akurat tutaj? Dlaczego właśnie to miejsce? Wygląda na to, że sam Rax pochodzi z tego świata, jednak… po co tu wrócił? Na Jakku nic nie ma. Na palcach można zliczyć surowce eksportowe, mające znikomą wartość dla Imperium: kesium i bezorit. W galaktyce istnieją znacznie bogatsze złoża każdego z nich, na planetach o wiele bardziej przyjaznych od tej. Dlaczego atakować Chandrilę tylko po to, żeby przybyć tutaj? Po co robić ze Sloane przynętę? Po co to wszystko…?

W co pogrywa Rax? Bo że to wszystko gra − jest pewne.

I Rax opowie jej o tym, Sloane zamierza tego dopilnować. Prędzej czy później zmusi go do tego. Używając w tym celu blastera, ostrza czy może własnych gołych rąk.

Najpierw jednak muszą do niego dotrzeć.

I to właśnie dlatego są tutaj, teraz, na tym rozklekotanym wózku, ciągniętym przez ludzi odzianych jedynie w skórzane przepaski biodrowe, o nagich piersiach, ramionach i ogolonych głowach, pomalowanych w pasy tłustą czerwoną mazią. Usta mają zamknięte, spięte metalowymi hakami, przechodzącymi przez górną i dolną wargę, złączonymi razem. Mogą tylko mamrotać i pomrukiwać. To słudzy i niewolnicy – oddani swojej wierze szaleńcy, bezgranicznie lojalni wobec swojej obłąkanej pustynnej pani.

Stojący obok niej Brentin przestępuje z nogi na nogę, pojękując i postękując.

– Mówiłam ci – przypomina mu. – Ćwicz oddychanie. Rozluźnij kończyny, weź głęboki oddech i wypuść powoli powietrze. Natleniaj krew.

Od czasu opuszczenia Ganthel Sloane pędziła żywot na pokładach statków kosmicznych. Na początku swojej kariery latała patrolowymi myśliwcami TIE i promami, zaś jej pierwszym poważniejszym zajęciem było monitorowanie okolicy z terenu stacji w sektorze Anoat. Nie były to zajęcia pozwalające na luksus swobodnego poruszania się w przestronnych wnętrzach, więc nauczyła się dobrze wykorzystywać nawet najbardziej ograniczoną przestrzeń, aby czuć się maksymalnie komfortowo w każdych warunkach.

– Niewiele to pomaga – odwarkuje Wexley i Sloane słyszy w jego głosie rozdrażnienie.

Chociaż nie dał jej tego do zrozumienia wprost, jest przekonana, że mężczyzna jej nienawidzi. Cóż, nic dziwnego: jego własna żona, rebeliancka pilotka, to ta sama osoba, która zadała jej poważną ranę (zresztą sam Wexley pomógł jej ją uleczyć). Uosabia wszystko, czego Brentin nienawidzi: autokratyczne rządy w ogarniętej szaleństwem galaktyce. On zdecydowanie woli to szaleństwo – szaleństwo rebelii. Cóż, niech będzie i tak. Ten sojusz został zbudowany na gniewie i nienawiści, nienawiść zaś stanowi zaprawę, która łączy Brentina i Sloane.

Nagle wózek się zatrzymuje – na tyle gwałtownie, że Sloane niemal traci równowagę. Mało brakuje, by poleciała naprzód, wprost na twardy włóknokamień, i roztrzaskała sobie nos. Słyszy, że Brentina także zaskoczyło to niezapowiedziane hamowanie: mężczyzna wydaje z siebie głuche stęknięcie i uderza głową w podłogę wózka.

Dookoła nich słychać kroki i już za chwilę czyjaś dłoń próbuje zedrzeć jej z oczu opaskę. Ta nie ustępuje od razu i Sloane czuje na skroni chłód metalu. Na szczęście ostrze szybko przecina szmatę, nie raniąc przy tym skóry.

Mija dobra chwila, nim wzrok przyzwyczaja się do panującego w jaskini półmroku.

Gdy już zaczyna dostrzegać szczegóły, widzi, że znajdują się w wielkiej, z grubsza okrągłej komorze, o ścianach poznaczonych licznymi otworami korytarzy, znajdujących się jednak zbyt wysoko, by łatwo można było wprowadzić do nich wózek.

Obok niej leży Brentin o szczęce porośniętej szorstką szczeciną i czole poznaczonym plamami brudu. Postękuje, gdy niewolnicy podnoszą go i zmuszają brutalnie, by klęknął, a potem zrywają mu opaskę z twarzy.

Oczy w twarzach ozdobionych czerwonymi pasami, umazanych pyłem, przyglądają im się otwarcie, a zszyte hakami usta mamroczą i bełkoczą. Słudzy przecinają im pospiesznie sznury krępujące nadgarstki, a potem rozpierzchają się niczym spłoszone zwierzęta. Wspinają się po nagich skałach, zwinnie wczepiając się w spękaną powierzchnię długimi paznokciami, dopóki nie docierają do tuneli, w których prędko znikają.

Sloane i Brentin zostają sami.

Wexley zerka na nią, zaskoczony.

– Co teraz? – Jego słowa odbijają się zwielokrotnionym echem od ścian wysoko sklepionej jaskini.

– Będziemy czekać – odpowiada Rae.

– Chyba nie chcą, żebyśmy za nimi poszli, co?

– Jestem silna, ale nie dość silna, żeby wspinać się do tych tuneli.

A jednak może właśnie tego się od nich oczekuje? Ci, którzy ich tu dostarczyli, niewiele mieli wspólnego z ludźmi – w ich oczach trudno by szukać choćby odrobiny rozsądku, za to było w nich aż nadto czystego obłędu, zapału typowego dla religijnych fanatyków, którzy oddali swoje ciało i umysł w służbie komuś innemu.

Sloane nie musi dodawać, że wspinaczka tunelami byłaby trudna. Rwie ją znów bok, przeszywany potwornym, głębokim bólem, pamiątką po ranie, która nie zagoiła się jak trzeba. Czasami podnosi bluzę tylko po to, żeby na nią zerknąć – skóra w tym miejscu jest nabrzmiała i wybrzuszona niczym wydęte, spierzchnięte wargi trupa. Gdyby byli w jakimś cywilizowanym miejscu, błyskawicznie zagoiłaby się, potraktowana bactą i żelowymi opatrunkami, jednak Jakku daleko do miana cywilizowanej planety, więc jej rana zasklepiła się w brzydką, bolesną bliznę. Ból towarzyszy Sloane każdego dnia, czając się głęboko pod skórą.

Brentin wstaje i przeciąga się, a potem ostrożnie schodzi z wózka, niemal tracąc przy tym równowagę. Czasami Sloane patrzy na niego i widzi, jak wiele mu zabrano. Znów przychodzi jej do głowy, że ta planeta jest jak narzędzie bezlitośnie odzierające człowieka z jego powłoki, kształtujące go wedle własnej woli: jeśli wcześniej Wexleya można było przyrównać do elastycznej, pełnej życia gałęzi, to teraz Jakku wyciosało z niego łykowatą włócznię, zaostrzoną szczapę.

Chociaż Sloane od wielu miesięcy nie widziała lustra, przypuszcza, że z nią nie jest wcale lepiej. Dociera do niej, że nic już nigdy nie będzie takie samo. Nigdy nie odzyska swojego Imperium. Już nigdy nie będzie miała własnego statku. „Zginę na tej planecie” – myśli ponuro. Ta świadomość okrzepła już w niej, zakorzeniła się głęboko w jej trzewiach. To prawda, która stała się jej częścią.

– Nie sądzę, żeby… – zaczyna Brentin, jednak urywa na dźwięk odgłosów dobiegających z jednego z tuneli: chrobotliwy, szeleszczący dźwięk, czegoś przesuwającego się po zapiaszczonym skalistym podłożu.

To ona. Pani niewolników.

W wylocie jednego z najwyżej położonych korytarzy pojawia się oblicze Huttyjki. Twarz poznaczona ciemnosinymi pasami wybroczyn nie jest nalana, jak u wielu jej pobratymców, tylko wąska i szczupła, niczym gładki grot strzały. Jej usta są szerokie – ich szczelina niemal przecina na pół całą głowę; gdy Huttyjka rozchyla wargi, wysuwa się z nich żmijowy jęzor, smakując powietrze. Obca istota wydaje z siebie syk i mruga jednym okiem. Drugie jest kaprawe, zaropiałe, a skóra wokół niego poznaczona dziobami inkrustowanymi odłamkami metalu − przypomina księżyc otoczony odłamkami lśniących asteroid, uwięzionych na jego orbicie.

Ślimakopodobna istota zaczyna pełznąć w dół: odpychając się od wejścia do tunelu, do następnego, a potem kolejnego. Sloane miała już do czynienia z Huttami – Jabba na przykład był tłustym, zapasionym glutem, którego krótki ogon stanowił najruchliwszą część jego opasłego ciała. Był jak wielki robal, grubaśna larwa. Ta tutaj przedstawicielka robalopodobnej rasy nie przypomina ślimaka, ale raczej węża: wije się i prześlizguje zwinnie ku ziemi i Sloane widzi, że tuż za jej głową z ciała wyrasta szereg gruzłowatych guzów, wypustek przypominających narośla. Zwisają z niego, związane brudną czerwoną wstążką – dziwnym dodatkiem, stanowiącym hołd wobec osobliwej próżności istoty.

Gdy Huttyjka dociera do dna jaskini, z różnych tuneli i komór znów wynurzają się jej słudzy. Wszyscy gromadzą się na dole, wyrzucając dłonie w powietrze i łapiąc ją, gdy opada w dół. Ich ręce tworzą podium, podest, na którym spoczywa ich pani – a jednocześnie jej środek transportu.

Dziesiątki niewolników przenoszą ją ostrożnie, przy akompaniamencie mamrotania i bezładnego nucenia, niosą ją naprzód.

Już wkrótce mruczenie zaczyna brzmieć składniej, jak jeden zbiorowy zaśpiew:

– Niima. Niiiiiiimaaaaa…

Niewolnicy dźwigają swoją panią o smukłym ciele zakończonym długim ogonem. To właśnie Niima pomoże Sloane i Wexleyowi. To Niima umożliwi im dotarcie do Raksa.

Na tym świecie Rax jest duchem.

Nikt go nie zna. Nikt o nim nie słyszał. Sloane i Brentin zaglądali do każdej zapyziałej dziury, jaką zdołali tu znaleźć – od Miasta na Kraterze, aż po Blowback i każdej szopy na pustyni. Odwiedzali Teedów ukrywających się w ich systemach tuneli z zapadniami. Wypytywali blarińskich kupców, górników wydobywających gaz kesium, czarnorynkowych handlarzy. Nikt jednak nie widział Raksa ani o nim nie słyszał.

Jednak ktoś coś bąknął – barman w Mieście na Kraterze, jedna z pierwszych osób, które spotkali na tym świecie. Ostrzegł ich, by byli ostrożni, mówił, że ktoś kradnie dzieci.

Imperium potrzebuje dzieci. Czy nie to właśnie mówił Rax Sloane?

Zapytała barmana, gdzie i dlaczego.

Odpowiedział, że nie wie, jednak zostały zabrane przez zbirów Huttyjki Niimy. Większość pochodziła z wiosek i prowizorycznych sierocińców prowadzonych przez anachoretów. „To właśnie tam trafia większość dzieci. Nikt nie chce, żeby plątały się pod nogami, gdy w pobliżu wiertło udarowe o dużej mocy rozwala ścianę. Więc zostawiają je tam, z anachoretami i ich opiekunkami – wyjaśnił barman, a potem dodał: − Nigdy nie pozwoliłbym, by moje dzieci tam wylądowały”.

Sloane przychodzi do głowy pewna myśl: Co, jeśli Rax także przebywał tam jako dziecko? Sierota pod opieką anachoretów?

Właśnie wtedy trafiła na ślad. Zaczęło się od mężczyzny, anachorety imieniem Kolob, starego mnicha, o twarzy wysmaganej wiatrami, pobrużdżonej od piachu i naznaczonej przez czas. Znalazła go, gdy modlił się na klęczkach w swojej lepiance o metalowym dachu. Kiedy poprosiła o pomoc, nie odmówił. Powiedział jednak także, że mężczyzna, którego szukają, nie nazywa się tak naprawdę wcale Gallius Rax. „To nazwisko to kłamstwo, fałszywy przydomek” – wyjaśnił.

Powiedział też, że tamten chłopiec miał na imię Galli.

Zdradził Sloane drżącym głosem, że Galli zawsze miał naturę buntownika – wiecznie uciekał i marzył, ścigając jakieś nieuchwytne mrzonki. Pewnego dnia jednak coś się wydarzyło, bardzo się zmienił. Stał się naprawdę bezczelny. Miał na inne dzieci zły wpływ. Zaczęły znikać. Aż pewnego dnia Galli też zniknął.

„Teraz, gdy wrócił, nie jest już dzieckiem”.

Później anachoreta zaczął im prawić morały, próbując sprzedać jakąś ckliwą przypowieść o ziarnach, które padły na zły grunt, jednak przerwała mu bez ceregieli, pytając: „Gdzie się udawał, gdy znikał?”.

„W Dolinę Eremity – wyjaśnił starzec. − W pobliże skał zwanych Żebrzącą Dłonią. To właśnie tam podobno można go było znaleźć. Nie dopuszczał nikogo do siebie. Miał… pułapki, których strzegły dzieci. Miał też tresowane bestie, które chroniły to miejsce. W pobliżu sierocińca…”.

„Czy to daleko stąd?” – spytał Brentin.

„Dosyć daleko. To inny sierociniec. – Wzrok starca zamglił się nagle dziwnie. – Ten spalony”.

„Niech zgadnę – wtrącił wówczas Brentin. – To właśnie wtedy ostatni raz widzieliście Galliego?”.

„Zgadza się. Właśnie tak”.

„A czy wiesz, co jest tam teraz?” – spytała Sloane.

„Nic, o ile mi wiadomo. Tylko dolina, Dłoń i pustynia, kwintesencja tego świata. Ale wiem jedno: że teraz, kiedy Galli znów tu jest, wrócił do Żebrzącej Dłoni. Widzieliśmy jego statki i nikt nie może tam trafić. Ta droga jest strzeżona”.

„Przez kogo?” – spytała Sloane.

„Przez Huttyjkę Niimę”.

Potrzebowali więcej informacji. Początkowo Sloane założyła, że najlepiej będzie spytać żołnierzy i oficerów, którzy zjawili się na tym świecie. Razem z Brentinem obserwowali ich i czekali, jednak szybko wyszło na jaw, że nie reprezentują już oni Imperium, które Rae znała i kochała.

Ci wojskowi wyglądali na… zdemobilizowanych. Mieli brudne, podniszczone zbroje, a broń pokrytą pustynnym pyłem. Wielu z nich nie nosiło w ogóle hełmów, a oficerowie sprawiali wrażenie wyczerpanych i zaniedbanych. Niezależnie od tego wykazywali wszelkie objawy paranoi. Zachowywali się brutalnie i byli agresywni: kradli żywność i wodę, napadali na wieśniaków, rządzili się w osadach niczym aroganckie paniska. Co jednak najgorsze (i najważniejsze): wierzyli w to, czego dokonał tu Rax. Nieśli jego sztandar. Gromadzili się i opowiadali o nim niestworzone historie. „Są jego wyznawcami – skomentował Brentin. − To już nie jest wojsko, tylko milicja. Idę o zakład, że są mu ślepo posłuszni. Podobna zuchwałość to jedyne, co usprawiedliwiałoby podążenie za Imperium w miejsce takie jak to”.

„Może po prostu łatwiej jest okłamywać siebie samego, że to najlepsze, co może być, niż przyznać, że bierze się udział w czymś okropnym?” – podsunęła.

„Może i tak”.

„W takim razie potrzebujemy niewierzącego”.

Potrzebowali zatem kogoś, kto nie chce być na Jakku. Kogoś, kto trafił tu wbrew własnej woli i utknął w tym wszystkim, niezdolny się z tego wyplątać. Kogoś, kto był lojalnym żołnierzem, jednak nie fanatykiem.

Dzięki smykałce do techniki Brentin pomógł jej zmontować proste urządzenie nasłuchowe. Z jego pomocą mogli wychwytywać urywki transmisji radiowych i rozmów prowadzonych przez imperialnych żołnierzy.

I wtedy, pewnego dnia, podsłuchali jednego z nich (numer identyfikacyjny RK-242), zwierzającego się swojemu przełożonemu, sierżantowi nazwiskiem Rylon, że nie jest pewien, co tu w ogóle robią, i że zastanawia się, czy w galaktyce nie ma dla nich sensowniejszego zajęcia.

„Nie chcę już tu być” – wyznał Rylonowi RK-242.

Tym wykroczeniem wskórał tyle, że jego koledzy, pod wodzą Rylona, wywlekli go któregoś dnia na pustynię, zdarli z niego zbroję i dotkliwie pobili. Elementy jego pancerza leżały wokół niego na ziemi niczym kawałki potrzaskanej skorupy, RK-242 zaś kulił się pośród nich w pozycji embrionalnej.

Sloane pomyślała, że to dalekie od imperialnej sprawiedliwości, jaką pamiętała. Nie ma w tym ani krztyny honoru, tylko czysta, bezrozumna agresja, zwierzęca brutalność. Jak szybko zanika odruch wypełniania rozkazów…

Nie zabili jednak RK-242. Pozostawili go przy życiu, nawet jeśli zdruzgotanego wewnętrznie, złamanego.

Wiele dni później wrócił do służby. Kulał. Jego zbroja szczękała i klekotała, gdy drżał pod plastoidowymi elementami.

Sloane znalazła go i zagadnęła. Na widok nieznajomej uzbrojonej w blaster RK-242 zaczął bełkotać bez ładu i składu, a gdy się przedstawiła, z jego ust wylał się potok niezbornych podziękowań, okraszonych hojnie lejącymi się z nosa smarkami i śliną wyciekającą strużkami spomiędzy spękanych, poranionych warg. Sloane wyjaśniła mu, że uknuto przeciwko niej spisek. Nie miało znaczenia, czy to prawda, czy fałsz. Powiedziała, że Rax dopuścił się zamachu i że wydarł jej siłą Imperium i władzę nad nim.

„Zniszczy nas wszystkich” – przekonywała nieszczęsnego żołnierza, a RK-242 zgodził się z nią, łkając i pociągając nosem.

Wtedy zaczęła naciskać, wyciągając z niego informacje − jedną po drugiej. Wszystko, co zdołała z niego wydusić. Co takiego jest w dolinie? Co znajduje się w pobliżu Żebrzącej Dłoni? Co zamierza Rax?

Żołnierz powiedział jej wszystko, co wiedział. Rax nazwał ten świat „miejscem oczyszczenia”. Na niegościnnej planecie Jakku zostaną poddani próbom, wyszkoleni i zahartowani, by byli jak stal. Powiedział, że jedynym sposobem na pokonanie Nowej Republiki jest przekształcenie się w niepokonaną siłę, niezwyciężoną armię, Imperium, które przetrwa wszystko (RK-242 wspomniał, że Rax kazał się tytułować kanclerzem. Wygląda na to, że Rax przywłaszczył sobie nowy tytuł. Cóż za skromność!).

Sloane przekonała RK-242, że jedynym wyjściem jest w tej sytuacji odebranie Raksowi władzy. Przemocą, jeśli będzie to koniecznie. Żołnierz ochoczo jej przytaknął. Powiedziała mu, że musi o Raksie wiedzieć wszystko: o jego zwyczajach, jego roli w nowym środowisku – wszystko! Jednak RK-242 nie był w stanie dostarczyć jej zbyt wielu informacji. Wyjaśnił, że Imperium założyło bazę za terenami Goazon, za Zapadliskami, i że to właśnie tam Rax utwierdzał swoją władzę. „Każdego dnia droidy konstrukcyjne dobudowują nowe elementy do jego fortecy” – poinformował ją. I codziennie trafiają do nich nowe dostawy myśliwców TIE, maszyn kroczących AT-AT i AT-ST, a także nowi żołnierze i transportowce. Na niebie zjawiają się nowe statki. Imperium gromadzi surowce, środki i ludzi.

A to wszystko właśnie tutaj – na planecie bądź też tuż nad nią.

Nie powiedział jej jednak nic, o czym Sloane by już nie wiedziała.

Spytała go znowu o Żebrzącą Dłoń…

Wówczas zdradził jej, że słyszał, iż w piasku pod nią znajdują się jakieś stare systemy uzbrojenia, coś, co zbudowano jeszcze za czasów samego Palpatine’a – a może nawet wcześniej, kto wie? Podobno Rax wyprawiał się tam, samotnie. I tyle. RK-242 nie wiedział nic więcej, zaklinał się na wszystko. Nie był nawet pewien, czy to, co jej powiedział, jest prawdą, ale tak słyszał, więc… czy Sloane mogłaby mu pomóc? Czy zdoła uratować RK-242, wyrwać go z tego piekła?

Zignorowała jego błagania, a zamiast tego spytała Brentina o system uzbrojenia i czy to możliwe, że właśnie z tego powodu przybyli na Jakku. Wciąż trudno jej było dostrzec w tym jakiś sens i logikę. Imperium nie potrzebowało nowej broni. Zbudowało największą broń w historii galaktyki, i to dwukrotnie. Nie potrzebowali nowych stacji bojowych – tylko nowego przywództwa.

Jednak… Imperium kochało też swoją machinę wojenną. I może… możliwe, że tu, na tym zapomnianym przez opatrzność pustkowiu, ukryło coś znacznie potężniejszego od Gwiazd Śmierci. Pragnienie rozwiązania tej zagadki, odnalezienia tego – a także znalezienia i zabicia Raksa – wezbrało w jej piersi niczym wrząca magma, szukająca ujścia w kraterze wulkanu.

Sloane podziękowała żołnierzowi. Powiedziała mu, że ma dla niego ważną misję, a gdy nadejdzie czas, wezwie go. „Wracaj do służby – poradziła mu. − I nie mów nikomu o naszym spotkaniu”.

Gdy odwrócił się do niej plecami, aby sięgnąć po hełm, strzeliła mu w tył głowy, nim zdążył go założyć. Brentin zareagował okrzykiem oburzenia. „Moglibyśmy mu pomóc!” – zaprotestował. „Nie było już dla niego pomocy” – zripostowała, a potem poinformowała Wexleya, że muszą się tam udać – do miejsca, które znajduje się na krańcu Doliny Eremity.

Był tylko jeden problem: nie mogli wziąć statku, bo to groziło zestrzeleniem, zaś piesza wędrówka wiązała się z koniecznością przebycia Kanionów Yiulong – a także labiryntu Jaskini Bagirlak Garu. A to oznaczało jedno: spotkanie z Huttyjką Niimą.

Huttyjka Niima włada niepodzielnie tą częścią Jakku, a macki jej wpływów sięgają znacznie szerzej niż granice tego terytorium. Podobnie jak władza Jabby na Tatooine czy Durgi na Ulmatrze jej władza (i sieć korupcji) ma imponujący zasięg. Niima rządzi czarnym rynkiem: kontroluje przepływ niewolników, złomu, kesium i bezoritu.

Jest jednak kimś więcej niż opasłą hegemonką – nie jest Jabbą, gnuśniejącym w swoim pałacu czy Durgą, obrastającym w tłuszcz na swoim jachcie. Nie skupia się wyłącznie na działalności przestępczej. Większość Huttów uwielbia wręcz przyjęcia i ceremonie. Pilnują, by każdy przekazał część swoich kredytów bossom rządzącym danym regionem – albo w ramach zapłaty za ochronę, albo jako haracz. O, nie – Niima chce czegoś więcej.

Niima żąda wiecznej służby, wieczystego oddania. Nie wystarczy jednak dla niej pracować, a skądże! Gdy ktoś dołącza do jej szeregów, staje się jej niewolnikiem – na zawsze.

Chociaż ona sama uważa się za boskie stworzenie, zrodzone z piasku i kamienia, ci, którzy jej służą, robią to, bo zajmuje punkt w centrum ich świata, niczym tłusty pająk w samym środku swej sieci, guz karmiący się płynącą w żyłach krwią. Ma środki finansowe i dojścia. Kontroluje ruch w wąskich kanionach i głębokich jaskiniach oraz dostęp do nich. A z tej kontroli płynie potęga Niimy – trzyma łapę na surowcach, a więc ma władzę nad ludźmi. Mimo to Sloane zastanawia się, czy ci, którzy oddają jej cześć, na przestrzeni czasu nie zaczęli robić tego z pobudek wynikających z błędnej interpretacji sytuacji – bo Jakku nie ma właściwie nic cennego do zaoferowania. Zasada jest prosta: albo wierzysz w coś, co twoim zdaniem jest tego warte, albo umierasz w pyle, pozbawiony nadziei. Ci, którzy oddali jej swoje życie, nie widzą dla siebie po prostu innych szans. Służenie Niimie jest najlepszym, co mogą zrobić na tym jałowym, pozbawionym perspektyw świecie.

Gdy wężowate ciało Niimy wije się na dłoniach jej sług, Huttyjka wydaje rozkaz:

– Kuba, kayaba dee anko!

Jej głos rani uszy. Brzmi, jak gdyby ktoś połknął garść tłuczonego szkła i próbował krzyczeć ustami pełnymi krwi. Odbija się od ścian jaskini echem, które wraca uparcie raz za razem do uszu Sloane, przyprawiając ją o mdłości.

Sloane trochę zna huttyjski, ale Niima mówi starszym, archaicznym dialektem, bardziej prymitywnym i niespójnym.

Powiedziała właśnie… zaraz, co takiego? „Chodź do mnie”?

Cóż, najwyraźniej tak, bo z masy jej wyznawców wynurza się jeden, wyróżniający się spośród reszty: mężczyzna o nagim torsie wymazanym w czerwone pasy papką na bazie pyłu. Na tym jednak podobieństwo się kończy, bo w przeciwieństwie do innych jego usta są jedyną częścią jego ciała nienajeżoną hakami. Wszystko inne: nadgarstki, dłonie, ramiona i nogi, ma poprzebijane metalowymi trzpieniami.

Mężczyzna niesie coś na ramieniu – na skórzanym pasie zwisa czarna skrzynka z powgniatanym, pordzewiałym głośnikiem. Ach, elektroniczny tłumacz. Sługa wspina się na cielsko Niimy i przekłada urządzenie przez mięsistą wypustkę, będącą ramieniem Huttyjki. Odpowiednio umieszczone, pudełko zwisa tuż pod jej ustami. Wypełniwszy zadanie, niewolnik zamiera w bezruchu, kucając na czubku jej głowy niczym tresowane zwierzątko, czekające na komendę.

Sloane przychodzi do głowy absurdalna myśl, że wygląda niczym dziwaczny kapelusz.

Niima tymczasem znów przemawia:

– Man-tah.

Głośnik trzeszczy i szumi wyładowaniami, a potem dobiegają z niego słowa wypowiedziane mechanicznym, monotonnym basikiem:

– Mów.

Sloane nakazuje sobie w myśli: „Pamiętaj, okaż jej szacunek”. Huttowie lubią, by się do nich zwracać jako do istot wyższego rzędu, lubią, gdy ktoś się przed nimi płaszczy i traktuje ich z niemal nabożną czcią. Wygląda na to, że u Niimy ta skłonność jest wyjątkowo nasilona.

Problem w tym, że Sloane nie ma wprawy w okazywaniu szacunku. Mimo to odchrząkuje i stara się, jak umie:

– Czcigodna wężowa władczyni piasku i kamienia, Huttyjko Niimo, jestem wielka admirał Rae Sloane z Imperium. Przychodzę do ciebie dziś, by błagać cię o pomoc. Wraz z moim towarzyszem podróży chcielibyśmy przejść przez twoje terytorium, kierując się ku płaskowyżowi zwanemu Żebrzącą Dłonią…

Huttyjka nie daje jej skończyć: wybucha gromkim śmiechem.

– Sty-uka! Kuba nobata Granya Ad-mee-rall.

Skrzynka tłumaczy:

− Spójrz tylko na siebie! Jaka tam z ciebie wielka admirał.

– Zapewniam cię, że nią jestem i odzyskam moje Imperium. Jeśli pozwolisz mi przejść przez swoje terytorium, gdy już odzyskam kontrolę, będę mogła ci zaoferować znacznie więcej…

Jednak słyszy już doskonale we własnym głosie tę desperacką nutę: przemawia ze straconej, słabej pozycji. Niima chce, by jej służyć, pragnie być Królową Wydm, jednak z drugiej strony, jeśli Sloane musi się przed nią płaszczyć i jej przymilać, i wić się niczym robak schwytany przez obślizgłą bestię, wówczas sprawia wrażenie słabej – zbyt słabej, by można było brać ją na serio. Musi być skromna, ale jednocześnie wydawać się potężna i silna. Nie wie jednak za bardzo, jak się do tego zabrać, jak wcielić w życie tak jawną sprzeczność. Czy coś takiego w ogóle jest możliwe?

Odpowiedź brzmi: nie. Huttyjka ponownie wybucha śmiechem. Porykuje coś w swoim gardłowym, huczącym języku, a tłumacz wypluwa z głośnika:

– Nic nie odzyskasz! Nie masz nic, co mogłabyś mi zaoferować. – Do swoich wyznawców Huttyjka rzuca zaś: – Brać ich! Rozebrać, ogolić im głowy. Złamać ich umysły.

O, nie. Nie! Tylko nie to! „To nie miało tak się potoczyć…” – myśli gorączkowo Sloane.

Niewolnicy trzymający Niimę na ramionach ostrożnie opuszczają ją na kamień i jeden po drugim kierują się w stronę Rae i Brentina, który posyła towarzyszce spłoszone spojrzenie, zwijając dłonie w pięści, jednak była admirał kręci ledwie zauważalnie głową i mówi bezgłośnie: „Poradzę sobie z tym”.

Po czym wznosi w powietrze obie ręce i prosi:

– Zaczekaj. – Niewolnicy nie zatrzymują się, ale zwalniają, stąpając ostrożnie w ich stronę z obnażonymi zębami; słychać, jak ze świstem wciągają przez nie powietrze. – Gallius Rax to pretendent do tronu, jednak jest słaby. Ja zostanę nową Imperatorką.

Niima wydaje skrzekliwy odgłos, a tłumacz przekłada:

– Stójcie.

Niewolnicy posłusznie stają w miejscu – zamierają niczym wyłączone automaty. Żaden nawet nie mrugnie. Niima tymczasem zniża głos niemal do szeptu, jakby chciała zdradzić Sloane jakiś sekret… jednak elektroniczny tłumacz nie wie, co to intonacja, więc kiedy wykłada jej odpowiedź w basicu, nadaje jej ten sam bezbarwny ton co wcześniejszym wypowiedziom.

– Zawarłam już umowę z kanclerzem Raksem. Spóźniłaś się, wielka admirał.

Umowę… z Raksem.

Oczywiście, że dobili targu!

Musiał jakoś przejść przez jej terytorium. Dał jej coś. Albo obiecał.

Sloane musi się tylko dowiedzieć, co takiego.

Niewolnicy ponownie zaczynają ku nim nadciągać niepowstrzymaną falą. Już za chwilę chwytają ją za nadgarstki, szczękę, gardło… Kątem oka Sloane dostrzega błysk ostrza i myśli: „Nie walcz. Przeczekaj, mów, drąż…”.

I wtedy coś w niej pęka. Przebywa na tej zatraconej planecie od wielu miesięcy. Jest zmęczona, wynędzniała i obolała. Jest admirałem imperialnej floty i jedyną osobą godną tego, by rządzić Imperium.

„Nie dam się więcej upokarzać”. Koniec z targowaniem się z przegranej pozycji.

Pora załatwić to w inny sposób – czas przypomnieć sobie potęgę wielkiej admirał.

Wydaje z siebie ryk wściekłości i zadaje cios. Jej knykcie trafiają w tchawicę jednego z niewolników Niimy, który zatacza się w tył, chwytając kurczowo za gardło i zawodząc piskliwie. Sloane przypomina sobie znów wszystko, czego nauczyła się podczas kursów sztuki walki dla marines; przyjmuje pozycję bojową, stawiając stabilnie jedną nogę z tyłu, i zaczyna wymierzać ciosy, jakby każdy z nich mógł ocalić jej życie (na wpół obawiając się przy tym, że rzeczywiście tak jest). Pięść trafia do celu, szczęka pęka z trzaskiem. Dookoła sypią się zęby. Jeden z niewolników chwyta ją za włosy, a ona odwdzięcza mu się, wykręcając mu rękę tak mocno, że czuje, jak łamią się kości; mężczyzna krzyczy i upada na ziemię, wijąc się jak robak na rozżarzonej blasze.

Jednak kolejni wciąż nadchodzą. Sloane robi uniki, nurkuje, atakuje błyskawicznie… i jest coraz bardziej zmęczona. Czuje, jak po tułowiu rozlewa jej się zdradziecką falą palący ból, zataczając kręgi po jej ciele, niczym kamień rzucony w spokojną toń.

Huttyjka krzyczy coś, a skrzynka tłumaczy:

– Przestań!

Sloane widzi Brentina, rozpłaszczonego na ziemi, z rękami boleśnie wykręconymi w tył. Pod jego rozbitym nosem zbiera się kałuża krwi. „Nie przejmuj się nim! – myśli. − Zostaw go. Zrobił, co do niego należało”. A jednak jakaś jej cząstka nie chce posłuchać. Lojalność powinna jednak coś znaczyć. Poza tym Sloane nie chce być sama. Jeszcze nie. Nie tutaj.

A więc czeka. Podnosi ręce…

I szybko przekonuje się, że to była dobra decyzja, bo z tuneli wylewa się nowy strumień huttyjskich niewolników. Są ich dziesiątki, wiele dziesiątków. Niektórzy są uzbrojeni w blastery, wielu ma noże i pałki, broń skonstruowaną z kości i ścięgien.

„Nie zdołam ich wszystkich pokonać. Nie ma na to szans…” – myśli smętnie Sloane.

– Co obiecał ci Rax? – pyta Huttyjkę.

Ta wydaje z siebie bełkot przetłumaczony przez skrzynkę jako:

– Wypełniamy dla niego… pewne zadanie. Zapewnia nam broń, sprzęt, surowce. Wszystko, co niezbędne.

Zadanie? A cóż za zadanie może wykonywać dla Raksa Huttyjka? Tak czy inaczej, oznacza to, że jej rola wykracza poza zwykłe umożliwienie mu przejścia przez jej teren. I nagle Sloane doznaje olśnienia; co takiego powiedział anachoreta Kolob o wykradanych dzieciach? Czy to możliwe, że to właśnie ludzie Huttyjki dokonują porwań? Imperium potrzebuje dzieci…

Zbliżają się do niej powoli młodzi niewolnicy, jeszcze chłopcy. Krok za krokiem, są coraz bliżej. Ich ostrza przecinają powietrze. Lufy ich blasterów kierują się w jej stronę.

– Dzieci – mówi Sloane. – Sprowadzasz mu dzieci.

Huttyjka milczy, jednak jej milczenie jest bardzo wymowne.

– Czy Rax powiedział ci, dokąd zamierza się udać? – pyta Sloane. – Czy powiedział ci, co tam robi, za twoimi kanionami?

Tym razem odpowiedź nadchodzi w formie jednego słowa:

– Nie.

Oblicze Huttyjki zdradza równie niewiele co ton jej elektronicznego tłumacza, jednak jej oko, to obramowane metalowymi okruchami zatopionymi w ciele, otwiera się nieco szerzej.

Sloane widzi w nim błysk ciekawości. To dobrze. Postanawia wykorzystać tę wiedzę.

– Nie chcesz wiedzieć? – kusi.

– Mów.

A jednak Sloane się waha.

Jeśli pójdzie na ustępstwo, zdradzi więcej niż tylko garść informacji. To, co czeka gdzieś tam, zagrzebane w piasku, może się okazać z dużą dozą prawdopodobieństwa cenne nie tylko dla niej, ale też dla całego Imperium. Żołnierz twierdził, że to jakiś system uzbrojenia. Sloane początkowo nie brała tego na poważnie, jednak może… może rzeczywiście coś w tym jest? Rax nie jest głupi. A skoro jemu na tym zależy, to jej także powinno.

Niewolnicy nie przestają się do niej podkradać.

„Zabiją mnie – dociera do Rae. − Albo zmienią mnie w jedną z nich”. Przed oczami staje jej obraz: ona i Brentin, bladzi jak ściana, o ciałach wymazanych w krwawe pasy, całują przegniłe ciało tego obślizgłego robalowęża, ich „władczyni”.

Próbuje sobie wyobrazić Imperium, którym pewnego dnia będzie rządzić – jednak ta wizja, niegdyś tak wyraźna, teraz blaknie, niczym obraz o barwach spłukiwanych przez strugi wody.

Jest zniszczona, nierealna. Nie ma już Imperium.

„Nigdy nie będę żadną Imperatorką – myśli smętnie Sloane. − Huttyjka ma rację. Żadna ze mnie wielka admirał. Mogę dokonać swojej zemsty i nic poza tym”.

To przeważa. Sloane podejmuje decyzję.

– Ma tam pewną broń – wyjawia bez namysłu Niimie. – Jeśli mnie puścisz wolno… jeśli pozwolisz mi dorwać Raksa, możesz ją sobie wziąć.

Huttyjka zbywa jej odpowiedź machnięciem dłoni o zadziwiająco długich palcach i niewolnicy podchodzą bliżej. Brentin wydaje z siebie okrzyk bólu, gdy wciskają mu twarz mocniej w skaliste podłoże, Sloane zaś czuje dojmująco pulsowanie tętnicy na szyi; ma wrażenie, jakby pod skórą trzepotał jej się uwięziony ptak. Podejmuje jednak:

– Ta broń… jest potężniejsza niż jakakolwiek Gwiazda Śmierci, którą stworzono dotychczas. Wyobraź to sobie tylko. Wyobraź sobie, że zamiast trafić w ręce nasze czy Nowej Republiki, mają ją we władaniu Huttowie. Masz ją ty. To broń zbudowana dla boga. Albo… bogini.

To blef, zwykła blaga. Sloane nie ma pojęcia, czym tak naprawdę jest broń (ani czy w ogóle istnieje, jeśli chodzi o ścisłość). Jeśli jednak jej kłamstwo przejdzie, jeżeli pomoże jej wyjść z tego cało…

Niima wznosi dłoń do góry, rozczapierzając rozedrgane palce.

Niewolnicy zatrzymują się w pół kroku.

– Mendee-ya jah-jee bargon. Achuta kuna payuska Granee Ad-mee-rall.

Słowa odbijają się od ścian głośniejszym echem, gdy urządzenie relacjonuje w basicu:

– Umowa stoi, wielka admirał. Możesz przejść. Zabierzesz mnie do miejsca, w którym jest broń.

– Zabio… – zająkuje się Sloane. – O, nie. Muszę się tam udać…

„Sama!” – dopowiada rozpaczliwie w myśli.

Jednak Huttyjka odwraca się już, pełznąc z powrotem do tuneli. Jej niewolnicy z trudem starają się ją podźwignąć, a gdy im się udaje, podnoszą ją i taszczą w stronę najbliższej komory.

Na odchodnym Niima rzuca jeszcze, a elektroniczny tłumacz usłużnie przekłada:

– Zapraszam, wielka admirał. Moja świątynia czeka. Najpierw będziemy ucztować, a potem, o świcie, wyruszymy.

Interludium
Theed, Naboo

Nazywają go „weteranem”, co jest dość zabawne, bo ma zaledwie dziesięć lat. Jednak przebywa tu dłużej niż którekolwiek z pozostałych dzieci. Uchodźcy przychodzą i odchodzą, wszyscy ze światów albo zniszczonych wskutek wojny, albo takich, z których Imperium zbiegło, pozostawiając po sobie tylko chaos i spustoszenie. Niektóre dzieci zostają na jedną turę, dwie czy nawet trzy, jednak w końcu ktoś się zjawia – ktoś elegancki i miły, i je adoptuje.

Ale nie Mapo.

Mapo, z jednym uchem, o twarzy wyglądającej jak tarka. Bliznowata tkanka, przypominająca powierzchnię pokrytego kraterami księżyca, pokrywa większość jego szczęki, miejsce, w którym kiedyś było ucho, i wpełza wysoko za linię włosów, które nie rosną w miejscach nią pokrytych. Był czas, kiedy próbował zapuścić włosy i zaczesywać je na tę stronę, ale wyglądał tylko przez to jeszcze gorzej (o ile to w ogóle możliwe).

Ramię po tej felernej stronie też nie wygląda zbyt dobrze, nie mówiąc już o jego sprawności: wygięte pod dziwnym kątem, zwisa jak u jakiegoś kalekiego blurrga. Mapo może nim ruszać, ale bardzo słabo.

Teraz chłopiec stoi na placu Catalan, po przeciwnej stronie Srebrnej Fontanny. Theed to miasto placów i fontann, tę jednak Mapo lubi najbardziej. Dzieci nazywają ją fontanną-górą, bo wyrzucane przez nią łukowato w górę strumienie wody przypominają górski szczyt, który wznosi się wysoko nad głowami zgromadzonych na placu, obserwujących ptaki tik-tak czy malujących góry Gallo, majaczące w oddali, poza granicami stolicy.

Przez mgiełkę kropelek Mapo widzi kształt po drugiej stronie – sylwetkę rozmytą jej strugami.

– Możesz do niego iść i z nim porozmawiać – mówi Kayana, Nabooanka opiekująca się dziećmi.

– Nie, nie, w porządku – odpowiada pospiesznie Mapo. – Jest zajęty.

– Na pewno chciałby cię poznać. – Kayana popycha go lekko na zachętę, a Mapo mamrocze coś pod nosem, jednak myśli: „Nikt nie chce mnie poznać”. Może zresztą właśnie dlatego Kayana go popycha – bo chce się go pozbyć, nie ma ochoty przebywać w jego towarzystwie? Słyszał, jak opiekunowie rozmawiali między sobą kilka tygodni temu; mówili, że prawdziwy z niego trudny przypadek.

Chociaż w sumie… może i Kayana ma rację? Poza tym Mapo i tak nie powinien liczyć na cokolwiek. Nie zostanie dziś adoptowany. Ani dziś, ani jutro. Ani nigdy.

Obchodzi powoli, ostrożnie fontannę. Wiatr niesie w jego stronę wilgotną mgiełkę, roszącą mu skórę. Chłopiec przesuwa palcami po kamiennym rancie, zanurzając je w wodzie i kreśląc nimi na jej powierzchni linie, które szybko znikają.

Jest tam.

Gunganin pochyla się i z siorbnięciem zasysa do ust małą czerwoną rybkę. Spomiędzy warg wysuwa się długi, wężowy język, oblizując wydłużony pysk, i zabawna postać nuci pod nosem jakąś wesołą melodię, z cmoknięciem oblizując palce.

Mapo odchrząkuje, żeby zaznaczyć swoją obecność.

Gunganin podnosi głowę zaskoczony.

– Och, moja witać!

– Cześć! – mówi Mapo i obaj przyglądają się sobie w milczeniu przez krótką chwilę, która niewygodnie się przedłuża.

Gunganin jest tu równie długo co Mapo. Może nawet dłużej. Odkąd mali uchodźcy zaczęli docierać tu na pokładach statków, zabawia ich, dając przedstawienie lub dwa dziennie. Robi sztuczki. Żongluje. Potyka się, kręci głową i przewraca śmiesznie oczami na długich szypułkach. Wydaje zabawne dźwięki i pląsa niezdarnie. Czasami daje kilka razy ten sam występ, czasem pokazuje inne gagi – takie, których nikt nigdy nie widział i których pewnie nikt nie zobaczy nigdy więcej. Zaledwie kilka dni temu wpadł z pluskiem do fontanny, a potem udawał, że strumienie wody wystrzeliwują go do góry. Skakał wysoko, a potem opadał w przejrzystą toń. Podrygiwał tak i podrygiwał, w tę i we w tę, dopóki wreszcie nie uderzył głową w brzeg fontanny i nie plasnął na pupę, kręcąc głową i wymachując przy tym śmiesznie językiem. Wszystkie dzieci się śmiały, a Gunganin wraz z nimi.

Nazywają go klaunem. „Przyprowadźcie klauna, chcemy zobaczyć klauna! Chcemy patrzeć, jak żongluje muszlami glombo albo wypluwa rybki wysoko w powietrze i je łapie, albo jak tańczy i przewraca się, upadając na zadek”.

Tak mówią dzieci.

Jednak dorośli – o, to co innego. W ogóle mało o nim mówią. Nie rozmawiają z nim. Żaden inny Gunganin nie przychodzi, żeby się z nim spotkać. Nikt nie zwraca się do niego nawet po imieniu.

– Jestem Mapo – przedstawia się chłopiec.

– Misa Jar Jar – odpowiada Gunganin.

– Cześć, Jar Jar.

– Twoja chcieć gryza? – Gunganin podnosi za ogon małą czerwoną rybkę i macha nią w powietrzu. – Te pi-pok rybka bardzo dobra!

– Nie.

– Och. Oki-doki.

I znów milczenie, coraz bardziej uciążliwe, jak pogłębiający się wąwóz, który ich dzieli.

Chłopiec widzi, że Gunganin jest starszy od innych, których widział w Theed. Z brody wyrastają mu już te śmieszne wypustki – nie włosy, tylko takie małe wąsiki, jak u rybek. Drgają, gdy się porusza, jak na przykład wtedy, gdy ostrożnie podnosi rybkę do ust – powoli, z wahaniem, jakby nie był pewien, czy powinien to robić. Bardziej niż rybka ciekawi go jednak Mapo, któremu przygląda się ukradkiem… i nagle ryba wyślizguje mu się z dłoni. Próbuje ją złapać drugą ręką, jednak śliskie stworzenie wymyka się z uścisku. Gunganin wydaje z siebie okrzyk zaskoczenia i nagle spomiędzy nabrzmiałych warg wystrzeliwuje długi język, chwytając zwinnie rybę w powietrzu i wsuwając ją szybko do paszczy. Jar Jar krzywi się, gdy z jego brzucha dobiega głośne burknięcie, a Mapo się śmieje.

Wówczas Jar Jar obdarza go uśmiechem, jakby wcale się tym nie przejmował.

To z kolei sprawia, że Mapo wybucha jeszcze głośniejszym śmiechem, z czego Jar Jar wydaje się dziwnie zadowolony, jakby słuchał miłej dla ucha muzyki.

– Skąd twojsa bywać?

– Ze stacji Golus.

Brak zrozumienia w oczach Gunganina mówi Mapowi, że Jar Jar nie ma pojęcia, gdzie to jest. Więc Mapo mu tłumaczy:

– To nad Golusem. Taką planetą na Środkowych Rubieżach. Imperium tam było. Wykorzystywali ją jako… magazyn paliwowy? Ale kiedy odeszli, postanowili… wysadzić zbiorniki z paliwem w powietrze. Wydaje mi się, że po to, żeby nikt inny go nie dostał. „Zabieram swoje zabawki i idę do domu”, coś w tym stylu. Moja mama… i tata… – Mapo jest na siebie zły, że nie potrafi tego normalnie powiedzieć, nawet teraz. Słowa więzną mu w gardle i odwraca wzrok, zmieszany.

– Ojka-ojka! – Jar Jar kręci głową, wbijając wzrok w kolana. – To okropnie smutna! – Nagle prostuje szypułki oczne. – Twojsa chcieć zobaczyć sztuczka?

Mapo podnosi wysoko jedyną brew.

– Pewnie, czemu nie.

Gunganin chichocze i wsadza głowę do fontanny, napełniając usta wodą. Jego policzki wydymają się jak balony. Mapo spodziewa się, że Jar Jar wypluje wodę, ale nie – zamiast tego dziwnie tężeje i napina całe ciało, aż oczy wychodzą mu z orbit.

A potem… z jego klapniętych uszu tryska woda! Tssss! Jego policzki się zapadają, a z każdej małżowiny wypływa pod ciśnieniem strumień.

Mapo nie może się powstrzymać: zanosi się takim śmiechem, że aż zaczyna go boleć brzuch. Jar Jar się nie śmieje, tylko siada z powrotem, sprawiając wrażenie bardzo, ale to bardzo zadowolonego z siebie.

Wreszcie chłopiec się uspokaja i ociera z policzków łzy rozbawienia, z szerokim uśmiechem na twarzy.

– To było coś!

Jar Jar pokazuje mu podniesione w górę kciuki.

– Nikt nie chce ze mną rozmawiać – wyznaje Mapo.

– Misa z tobą rozmawiać!

– Taak, wiem. To znaczy teraz – mamrocze Mapo. – Ale nikt poza tym. Nikt nawet nie chce na mnie patrzeć.

Czasami Mapo nie czuje się nawet… prawdziwy. Zupełnie jakby równie dobrze mógł być tylko duchem. „Nawet ja sam nie mam ochoty na siebie patrzeć” – myśli.

Jar Jar wzrusza ramionami.

– Z misą także nikt nie rozmawiać.

– Zauważyłem – wzdycha Mapo. – Dlaczego z tobą nie rozmawiają?

– Misa nie być pewna. – Gunganin wydaje z siebie odgłos zamyślenia: – Hmm. Misa myśleć, że to z powodu… eee, Jar Jar popełnić kilka błędów. Duża błędów. Gungańskie szefy wygnać mnie dawno temu. Misa nie być w domu od… wieki. A ci Naboo człowieki myśleć, że misa… eee, pomóc Imperium.

Przez chwilę Gunganin wydaje się niewypowiedzianie smutny. Wpatruje się w jakiś widoczny tylko dla niego punkt, aż wreszcie wzrusza ramionami.

– Misa nie wiedzieć.

Jednak Mapo ma wrażenie, że Gunganin wie więcej, niż jest skłonny mu zdradzić.

– Ja wcale nie uważam, że pomogłeś Imperium. – Mapo mówi to, chociaż wcale nie jest tego pewien; jednak ma wrażenie, że ten dziwny biedak nie byłby w stanie zrobić nic podobnego. A przynajmniej nie celowo. To po prostu stary, dobroduszny klaun. – Może po prostu nie pasujesz nigdzie, tak jak ja.

– Może tak być dobra.

– Może, eee… tak być dobra. – Mapo wzdycha. – Chyba nigdy nic nie osiągnę. Do niczego nie dojdę, Jar Jar.

– Misa też nigdzie się nie wybierać.

– W takim razie może moglibyśmy pójść donikąd razem?

– To być okropna…!

– Och. – Mapo spuszcza głowę. – Wybacz.

Jednak Jar Jar się śmieje.

– Nie, nie! Misa chcieć powiedzieć, że to okropnie dobra pomysł! Bombastyczna! Misa się uśmiechać-śmiechać! My być kolega, kolega! – Gunganin klepie chłopca po głowie.

Mapo nie wie, jak coś może być okropne i dobre jednocześnie, ale uznaje, że skoro Jar Jar tak twierdzi, to nie ma co się z nim kłócić.

– Czy nauczysz mnie, jak rozśmieszać ludzi?

– Rozśmieszanie też jest okropnie bombastyczna! Misa cię uczyć, mały koleżka. My rozbawić cała galaktyka do łez, hę?

– Brzmi nieźle, Jar Jar – uznaje Mapo. – I… dzięki.

Jar Jar pokazuje mu uniesione w górę kciuki i uśmiecha się do niego szeroko. O, tak, będą świetnymi kolegami.

Rozdział dziesiąty

Na Chandrili jest noc. Przez okna wpadają podmuchy wiatru, wydymając zasłony; bryza niesie zapach morza, soli i późnoletniej mgły.

– Spójrzcie tylko – mówi Solo, wskazując holograficzną mapę gwiezdną, wyświetloną w powietrzu między nim, Temminem a Sinjirem. – Jakku to sterta piachu. I dobrze się składa. Nie będziemy musieli szukać kosmoportu. Cała sztuczka polega na tym, aby przełamać blokadę i wylądować gdzieś dyskretnie. – Macha ręką w powietrzu i hologram znika. – Nie mam żadnych dobrych map Jakku, ale możecie mi wierzyć, że większość planety to po prostu sterta skał i wydmy. Jednak wzgórza i płaskowyże prowadzą do kanionów, a kaniony idealnie się nadają do zgubienia Imperium. – Uśmiecha się pod nosem. – Zaufajcie mi, wiem coś o tym. Nada się do tego każda dziura, którą znajdziecie.

Sinjir mierzy przemytnika taksującym wzrokiem. Przemytnika czy może bohatera Rebelii…? A czy to właściwie ma jeszcze jakieś znaczenie? Facet wkrótce zostanie ojcem. To będzie teraz jego główne zajęcie.

I jego zachowanie wskazuje na to, że doprowadza go to do białej gorączki. Sinjir widział już coś takiego. W Imperium zachowywali się tak niektórzy oficerowie, stacjonujący na peryferyjnych planetach, w odległych bazach, na zadupiu. U niektórych można było dostrzec ten sam błysk w oku, dzikie spojrzenie tooki, którą ktoś próbował udomowić – płomień frustracji spowodowanej zniewoleniem. Poczucie schwytania w potrzask, wieczną potrzebę marzenia o innym życiu.

To ważne, by dostrzec ten płomień i mieć świadomość, że może się on zmienić w szalejącą pożogę, zdolną topić stal, jeśli nie zachowa się odpowiedniej ostrożności. Sinjir zawsze wiedział, jak szukać tego błysku w oku, tego płomienia u tych, którzy go otaczali. To zawsze oni koniec końców zdradzali Imperium. Ich dzikość czyni ich niebezpiecznymi.

Solo właśnie taki jest: tę dzikość, stanowiącą połączenie ryzykanctwa i radosnej samowoli, widać w jego spojrzeniu. Tęskni za przygodą. Brakuje mu jej, tak jak niektórym biednym duszyczkom szczypty przyprawy na języku (albo kapki czegoś mocniejszego, uznaje po namyśle Sinjir).

To z kolei wyjaśniałoby, dlaczego Solo tak dobrze odnalazł się w szeregach Rebelii. Sojusz Rebeliantów był niczym więcej jak sformalizowaną koalicją przestępców, pragnących obalić swój rząd, rebeliantów rozżalonych własną niewolą – skrępowanych brakiem wyboru. Tak, tak właśnie myśli Sinjir, choć może przemawia przez niego po prostu jakaś cząstka jego dawnego imperialnego ja.

Z tego właśnie powodu Sinjir nigdy nie mógłby być ojcem. Solo koniec końców odnajdzie się wreszcie w nowej roli, jednak on, Sinjir Rath Velus, nigdy nie zaznałby spokoju w podobnej sytuacji. Ustatkowanie się jest poza zakresem jego możliwości. I właśnie dlatego nie może być z Conderem.

Conder…

Jego myśli zaczynają nagle błądzić gdzieś daleko i Sinjir przeklina się za to w duchu.

Solo potwierdza tymczasem to, co były imperialny oficer podejrzewa, mówiąc:

– A teraz, tak jak wam mówiłem: możecie wziąć „Sokoła”, ale wyjdziecie na tym znacznie lepiej, jeśli pozwolicie pilotować go mnie. Nie znacie go tak dobrze jak ja. Bywa… kapryśny.

– Nie wiem, czy pamiętasz, ale wracałem tym z Kashyyyka… – bąka Temmin.

– Nie „tym”. Nim. „Sokołowi” należy się odrobina szacunku, młody.

– Jasne, jasne, w porządku – zapewnia go pospiesznie dzieciak. – Chciałem tylko powiedzieć, że mogę pilotować. Jego, znaczy.

W tej chwili siedzą we trójkę u Lei, w jej apartamencie z widokiem na wybrzeże. Wystarczyłoby dziesięć kroków w prawo i znaleźliby się na balkonie, wychodzącym na Morze Srebrzyste, z gwiazdami rozrzuconymi po niebie niczym miliony przyglądających im się oczu. „Zabiłbym, byle tylko znaleźć się tu z czarką skee z odrobiną lodu w dłoni, sam. I mieć święty spokój…”.

Conder…

Ach, ten cholerny, zdradziecki mózg! To nie jest dobra pora, by się tak rozpraszać. Ta… ani żadna inna.

Musi wreszcie wziąć się w garść i skupić na czekającym ich zadaniu. Jakku, Norze, Jas. No dobra, niech będzie, droidzie także. I wsparciu Solo.

Który pomaga im bez wiedzy Lei.

Która wyszła. Bardzo prawdopodobne, że na całą noc. Księżniczka jest obecnie z panią kanclerz i kilkoma innymi zaufanymi osobami, starając się ustalić najlepszy plan działania, jeśli chodzi o Imperium i sytuację na Jakku. To jednak sprawy natury politycznej. Temmin i Sinjir nie mają zaś czasu na politykę. Nim tryby politycznej machiny ruszą, a ona wypluje z siebie rozwiązanie problemu, Norra i Jas będą martwe. Podobnie jak Sinjir i Temmin. Cała galaktyka sczeźnie z powodu polityki, wolniejszej niż zagrzebany w błocie AT-AT.

Plan jest prosty: polecą na planetę „Sokołem”, szybcy i wściekli.

Plan jest też bardzo… głupi.

– Czy mogę zaproponować coś innego? – pyta Sinjir. – Może nie wlatujmy od razu na rympał najbardziej rozpoznawalnym rebelianckim statkiem w przestrzeń kosmiczną pełną jednostek wroga. Zamiast tego spróbujmy małego, uroczego forteliku. Te statki są jakoś zaopatrywane. Może wślizgniemy się na pokład transportowca czy promu dostawczego, przebrani w stroje załogi, i pozwolimy, by dostarczyli nas na powierzchnię niczym prezent dla króla…

– Chcesz nas ukryć w paczce – podsumowuje Temmin z niezbyt szczęśliwą miną.

– Cóż, gdy tak to ujmujesz, brzmi raczej niezbyt ciekawie. Ale zasadniczo masz rację, możemy się ukryć w pace. – Ma właśnie zapytać znów Solo, czy przemytnik nie ma przypadkiem ukrytej gdzieś butelki koreliańskiego rumu, gdy drzwi frontowe otwierają się i do środka wchodzi przy akompaniamencie wizgu serwomotorów droid T-2LC, a za nim nie kto inny, a tylko księżniczka Leia.

Na ich widok zatrzymuje się w pół kroku, wzdycha i mówi:

– Powinnam była się domyślić, że jak tylko wyjdę, zaczniecie knuć za moimi plecami.

– Hej! – mówi ze śmiechem jej mąż. – Nie miej pretensji do mnie. To nie moja wina!

– To zawsze jest twoja wina.

– Ona naprawdę tak uważa – mówi Han półgłosem do Sinjira i Temmina.

Księżniczka tymczasem podchodzi do nich i siada obok męża. Widok jest fascynujący, bo zazwyczaj Leia stanowi ucieleśnienie formalności: gdy ma się z nią do czynienia, można czasem odnieść wrażenie, że obcuje się z królową lodu albo – co gorsza – z droidem zabójcą, który nie ma czasu na ludzkie konwenanse. Teraz jednak wydaje się otoczona aurą człowieczeństwa – u siebie w domu, zmęczona i w zaawansowanej ciąży, chwilowo pozbawiona arystokratycznej maniery. To znaczy – albo to, albo zaczynają się zaprzyjaźniać.

Tak więc Leia siada, a jej dłoń wędruje odruchowo do zaokrąglonego brzucha, który księżniczka podtrzymuje dłonią. Musi sporo ważyć. Leia powoli robi się… pełna, uznaje Sinjir. Stwierdza też, że noszenie w sobie dziecka to straszna rzecz: zupełnie jakby bytował w tobie pasożyt. To niesamowite, że ludzie mimo wszystko decydują się rozmnażać, zważywszy na wszystkie niedogodności z tym związane.

Sinjir cieszy się, że nie musi sobie tym zawracać głowy.

– Wcześnie wróciłaś – zauważa Han.

– Mam zgagę, która położyłaby tauntauna szybciej niż zima na Hoth – wyjaśnia Leia. – Mon jest teraz z Auxi. I Ackbarem. Poradzą sobie.

– Och! – Solo zrywa się od stołu. – Rozpuszczę ci w wodzie nieco ioksyny, to ci pomoże.

– Nie. – Leia powstrzymuje go gestem. – Muszę po prostu chwilkę posiedzieć. A poza tym, pijąc to świństwo, człowiek ma wrażenie, jakby lizał imperialne kredyty. – Taksujący wzrok Lei skupia się nagle na Temminie i Sinjirze, którzy popatrują na siebie niepewnie, niczym szkodniki przyszpilone wzrokiem drapieżnika. – Jak się domyślam, opracowujecie plan uratowania Norry i Jas z Jakku.

– Eee… – bąka pod nosem Temmin, nie bardzo wiedząc, co odpowiedzieć.

Sinjir natomiast wzrusza ramionami.

– No cóż, raczej nie zakładamy chłopięcego chóru – rzuca.

– Chyba nie chcecie lecieć tam sami? – Pytaniu towarzyszy palec wycelowany oskarżycielsko w Solo: to nie pytanie, tylko ostrzeżenie.

– Ja? – pyta Solo, udając świętoszka i wznosząc ręce w obronnym geście. – Ale skąd! Nie pozbędziesz się mnie tak łatwo, moja droga. Zostaję tu z tobą i z naszym małym bandytą.

– Wiecie, moglibyście z tym trochę poczekać – Leia zwraca się teraz do Sinjira i Temmina. – Właściwie to dokładnie to bym wam doradzała: odczekać nieco. Podejrzewam, że pani kanclerz będzie się starała maksymalnie wszystko przyspieszyć. Zobaczmy, jak rozwinie się sytuacja…

– Nie – protestuje bez namysłu Temmin. Widać wyraźnie, że ten pomysł mu się zupełnie nie podoba. – To może się przeciągnąć w nieskończoność. Wyjdzie z tego jakieś… oblężenie! A co, jeśli Nowa Republika nie wygra?

– Dzięki za zaufanie – parska z przekąsem Leia, podnosząc brew.

Solo siada z powrotem przy stole.

– Młody ma rację.

– A poza tym przebicie się przez blokadę powinno być znacznie łatwiejsze, jeśli nie będziecie robić tego sami.

– Ona także ma rację – kwituje Solo.

Twarz chłopca zastyga w masce uporu. Chce działać: teraz, zaraz, już! I Sinjir nie może mieć do niego o to pretensji. Chłopak… cóż, w zasadzie to już młody mężczyzna, wiele przeszedł. Wydarzenia na Akivie, historia z Kashyyykiem, a potem jeszcze na dokładkę Chandrila i cała ta sprawa z jego ojcem…? Sinjir uważa siebie za wzór bezdusznoności i osobę totalnie wyzutą z sentymentów (Conder…), ale nawet on by się na miejscu młodego załamał. Temminowi na tym zależy. Temmin tego potrzebuje.

A Sinjir… hm, cóż, on także.

Brakuje mu Jas.

Dobrze się dogadują. Są jak obraz rozerwany na pół, a potem znów sklejony. Gdy pierwszy raz zobaczył ją na księżycu Endora, kiedy miała się wycofywać, a on cały był w błocie i krwi poległych imperialnych kolegów, dostrzegł w jej oczach coś, co było… czystym rozsądkiem. Logiką. Piękną i absurdalną. Oczywiście, to nie było romantyczne uczucie, tylko coś znacznie głębszego, poważniejszego. Łączy ich jakieś niewytłumaczalne podobieństwo, jednak z drugiej strony tak bardzo się od siebie różnią! I może właśnie to jest w tym wszystkim najlepsze.

Zrobiłby dla niej wszystko – włącznie z przebiciem się przez imperialną blokadę rozklekotanym frachtowcem.

Postanawia więc wyłożyć kaf na ławę:

– Obawiam się, że nie zdołasz nas w tej kwestii przekonać, księżniczko. Nasze przeznaczenie jest jasno określone i niezmienne: lecimy na Jakku. Czy spróbujesz nas przed tym powstrzymać?

Leia wzdycha.

– Oficjalnie, muszę przynajmniej spróbować.

Szlag!

– Aczkolwiek – dodaje szybko księżniczka – na wypadek, gdybyście nie zauważyli, jestem w zaawansowanej ciąży. Nigdy wcześniej bym nie pomyślała, że można być aż tak bardzo w ciąży! I w związku z tym jestem zmuszona uznać za bardzo możliwe – ba, wielce prawdopodobne! – że jutro z samego rana nie dam rady wstać, bo dzisiejsza noc będzie zdecydowanie bezsenna. To oznacza, że jeśli spróbujecie wymknąć się „Sokołem” przed świtem, mogę przeoczyć okazję do próby udaremnienia wam tego. Co byłoby doprawdy straszne. Dlatego proszę, zróbcie mi tę przysługę i zaplanujcie sobie odlot na późniejszą godzinę w ciągu dnia, co?

Sinjir uśmiecha się do niej szeroko: „Przyjąłem do wiadomości, wasza wysokość!”, jednak Solo szczerzy się jeszcze szerzej. Jego twarz wygląda, jakby zaraz miała pęknąć na pół od tego cholernego wariackiego uśmiechu, zupełnie jakby był z niej… dumny?

Pochyla się do żony i całuje ją w policzek.

„A więc sprawa załatwiona” – uznaje Sinjir. Byle do rana: Jakku wzywa.

Temmin przepycha się obok skrzyń na podnośniku repulsorowym. Z platformy lądowniczej widać morski brzeg i pierwsze promienie wschodzącego słońca, prześlizgujące się po falującej tafli. Z przeciwnej strony widzi znajomą postać, idącą w jego stronę: Sinjira. Były imperialny oficer sadzi długimi krokami, powłócząc lekko nogami i poziewując.

Gdy się spotykają, ruszają ramię w ramię w stronę hangaru 34.

Sinjir znów ziewa.

– Jest obrzydliwie wcześnie.

– Spałeś w ogóle?

– Oczywiście.

– Serio?

– Jeśli za spanie można uznać siedzenie w łóżku, czytanie książki i picie herbaty, to owszem, spałem.

Temmin łypie na niego spode łba.

– A mówiąc „herbata”, masz na myśli rum.

– Pff! Nie. Rum mi się skończył. To była przyzwoita chandrilańska raava.

– Zawsze znajdujesz sobie coś nowego.

– Urozmaicenie to bardzo ważny czynnik szczęśliwego życia.

– Jesteś pijany?

– Jestem zawodowcem! – oburza się Sinjir. – Nie upijam się. Tylko się wstawiam.

Temmin znów na niego łypie, tym razem w sposób – jak chłopak sobie pewnie wyobraża – karcący, wzrokiem, który ma wytrącić Sinjira z równowagi.

Były oficer przewraca jednak tylko oczami.

– Daj spokój. Przestałem się raczyć około północy. Zgromadziłem potem zaopatrzenie i… – urywa.

– I co?

– I mamy towarzystwo.

W oddali widać już hangar, a w nim statek ukryty pod wielką płachtą niebieskiego brezentu, o kształcie przypominającym sylwetkę „Sokoła Millennium”. Stoi przed nim dwóch senackich gwardzistów w czerwonych hełmach z białymi pióropuszami, z pałkami u boku i dłońmi błądzącymi w gotowości w ich okolicy.

Temmin słyszy echo czyichś kroków. Rozgląda się: w lewo, potem w prawo…

Kolejni gwardziści. Po dwóch, idących ku nim z każdej strony.

– Co to ma znaczyć? – pyta cicho Sinjira.

– Po prostu idź przed siebie – odpowiada półgębkiem jego towarzysz.

– Czy to Leia ich przysłała?

– Mam nadzieję, że nie. Że nie zaufaliśmy jej zbyt pochopnie. Trzymaj rękę na biodrze.

Ma na myśli: „w okolicy blastera”. Pod rąbkiem koszuli Temmin ukrył bowiem niewielki pistolet blasterowy. Dotyka palcami kabury, przesuwając nimi w stronę rękojeści broni. To senaccy gwardziści. Ma nadzieję, że chodzi tylko o jakieś formalności, jednak podczas Dnia Wyzwolenia także wydawało się, że wszystko jest w porządku. Dopóki się nie posypało.

– Stać! – mówi jeden ze strażników, wyciągając pokojowo dłoń w ich stronę, jednak ręka jego kolegi wciąż krąży w okolicy pałki.

To ostrzeżenie, nie prośba. Łagodne, ale stanowcze.

– Wiecie, kim jesteśmy? – pyta Sinjir, hardo unosząc podbródek i łypiąc na nich podejrzliwie, w swoim firmowym trybie napuszonego ważniaka. – No, słucham. Macie w ogóle pojęcie?

– Panowie Sinjir Rath Velus i Temmin Wexley.

– Och. – Były imperialny oficer wygląda, jakby ktoś właśnie popsuł mu świetną zabawę. – No dobra, to by się zgadzało. O co chodzi?

Pierwszy gwardzista patrzy nad nich spokojnie znad nosala.

– Macie rozkaz zawrócić i udać się do swoich kwater.

– Musimy załatwić pewną sprawę na naszym statku – odzywa się Temmin. – Dajcie nam przejść.

Dłoń strażnika zaciska się na rękojeści pałki.

– Statek w tym hangarze należy do generała Solo.

– Solo już nie jest generałem. A poza tym pozwolił nam go pożyczyć. Statek, znaczy.

– Tak czy inaczej, nasze rozkazy są jasne: kazać wam zawrócić do waszych spraw.

– I przekazaliście nam tę informację – zauważa trzeźwo Sinjir. – A my odmawiamy wypełnienia waszych poleceń. Chłopak dobrze mówi: dajcie nam przejść.

– Sir, nie chcemy tu kłopotów…

– A kto tu mówi o kłopotach?

Temmin czuje, że reszta strażników, cała czwórka, zbliża się do nich ukradkiem, podczas gdy ci stojący przed nimi sięgają po pałki.

– Sir, mamy rozkazy…

– Czyje? – pyta Temmin. – Kto wzbrania nam dostępu do statku?

– Pani kanclerz.

Sinjir i Temmin popatrują na siebie pytająco: „Czy to się dzieje naprawdę?”. Obaj są podejrzliwi i czujni.

Temmin postępuje o krok w ich stronę, podciągając rąbek koszuli tak, żeby było widać jego blaster.

– Lepiej zejdźcie nam z drogi. Inaczej…

– Spokojnie, już sobie idziemy – wchodzi mu w słowo Sinjir, odciągając go na bok. Chłopiec zaczyna protestować, jednak Velus ucisza go i tłumaczy gwardzistom: – Nie mieliśmy zamiaru wchodzić nikomu w paradę. Możecie przekazać pani kanclerz, że grzecznie wróciliśmy do naszych kwater.

Temmin próbuje się wyszarpnąć z jego uścisku, jednak Sinjir podchwytuje jego spojrzenie. W jego wzroku widać przestrogę: odpuść.

Temmin zaciska zęby. Niczego nie pragnie w tej chwili bardziej niż przedrzeć się przez blokadę strażników, jednak nie robi tego. Odpuszcza.

Gdy odchodzą, cedzi przez zęby:

– Co to miało znaczyć?

– Nie wiem – odpowiada Sinjir. – Ale wkrótce z pewnością się dowiemy.

– Dokąd idziemy?

– A jaki mamy wybór? Nie mamy tu zbyt wielu znajomych. Pójdziemy się spotkać z Leią.

– Leia…

Jej imię, brzmiące pośród mroku.

Luke! Sięga ku niemu, jednak nie znajduje go.

Ciemność rozświetlają gwiazdy: jedna po drugiej, niczym otwierające się powoli oczy. Początkowo ich blask jest kojący, ale wkrótce staje się dziwnie złowrogi, gdy Leię opadają obawy: kto tam jest? Kto nas obserwuje? Sięgają ku niej ręce, dłonie mroku, podnosząc ją, sięgając do jej gardła, nadgarstków, brzucha…

Dziecko pod jej sercem kopie, wierzga. Leia czuje, jak obraca się w jej brzuchu, w prawo, do góry nogami, próbując znaleźć dogodną pozycję, sposób, by się wydostać z bezpiecznej przystani jej ciała. „To jeszcze nie czas! – myśli Leia. − Jeszcze trochę…”.

– Leia!

„Luke!” – ma ochotę odkrzyknąć, ale słowa więzną jej w gardle. Czuje, jakby miała zakneblowane usta, jakby zakrywała je czyjaś dłoń. Jedna po drugiej gwiazdy gasną, ich blask znika, jak zasłaniany powoli niewidzialną ręką.

– Leia!

Zaczerpuje gwałtownie tchu i… budzi się. Han. To tylko Han. Stoi przy łóżku, próbując ją najwyraźniej obudzić, potrząsając ją za ramię.

Sen powoli się cofa, niczym fala wracająca do morza.

– Cześć! – chrypi Leia.

Zaschło jej w ustach, a oczy ma zasnute senną mgiełką. Ściska ją w dołku, jednak tym razem to nie dziecko, tylko ukłucie strachu, jakiś bliżej nieokreślony lęk. Po głowie wciąż kołaczą jej się obrazy, wspomnienia z dzisiejszego snu, jednak gdy tylko siada na łóżku i stara się oczyścić umysł, jak nauczył ją Luke, znikają, rozsypują się niczym zamek z piasku.

Wdech, wydech. „Skup się na świecie zewnętrznym, galaktyce i twoim miejscu w niej. Wszystko będzie dobrze – powtarza sobie. − Moc cię poprowadzi”.

– Ostatnio sypiasz jak zabita – mówi Han.

– I pewnie chrapię do tego jak Gamorreanin. – Leia mruga i podnosi na niego wzrok. Jest ubrany, co oznacza, że wstał dobrą chwilę temu. Wyczuwa jakiś emanujący od niego niepokój, strach przed ustatkowaniem się, który sprawia, że jeszcze trudniej mu usiedzieć w miejscu. W jej umyśle formuje się jaśniej nowy obraz: Chewbacca. Han tęskni za swoim drugim pilotem. Nie powinno jej to dziwić. Ich dwójka trzyma się razem od tak dawna, że pewnie powinien wyjść za tego uroczego włochacza, zamiast poślubić ją. – Jest wcześnie – zauważa. – A ty nie śpisz. – Han śpi czujnie jak zając: z jednym okiem otwartym, gotów w razie potrzeby zerwać się w każdej chwili. Twierdzi, że z konieczności nauczył się spać gdzie popadnie i kiedy się da. A poza tym to miejsce nie jest dla niego domem, Leia o tym doskonale wie. Jak w domu czuje się jedynie na pokładzie „Sokoła”.

Tak czy inaczej, nie jest rannym ptaszkiem, jednak od czasu wydarzeń na Kashyyyku, odkąd rozstał się z Chewiem, często mu się to zdarza: kładzie się później od niej, ale wstaje dużo wcześniej. Zupełnie jak zwierzę w klatce, które przemierza ją niespokojnie, w tę i we w tę, w tę i we w tę…

Dziś jednak Leia wyczuwa coś jeszcze: jej mąż się martwi.

– Powinnaś coś zobaczyć – mówi do niej.

– Czy to nie może poczekać?

– Obawiam się, że nie, słońce.

Wiadomości HoloNetu.

To była długa noc i Mon Mothmie wydawało się, że doszli do pewnego porozumienia. Jeśli Imperium rzeczywiście jest na Jakku, ona musi podjąć ostrożne, rozważne kroki, aby dobrze zorientować się w niebezpieczeństwie, które tam na nich czeka. To z kolei oznacza konieczność wysłania sond zwiadowczych. Może specjalnego statku, wyposażonego w systemy maskujące, z którymś z ich najlepszych pilotów za sterami? Oznacza to też konieczność przekonania się, czy na Jakku w ogóle jest ktoś, kto zdołałby im zdać relację z tego, co się tam dzieje – informacje o sytuacji na orbicie nie dadzą im właściwie żadnego rozeznania w realiach na powierzchni planety. Czy to jakaś okupacja? Czy w ogóle zeszli na planetę? Czy czegoś tam szukają? Albo kogoś?

A teraz cały jej ostrożny plan, wszystkie środki ostrożności…

Na marne. Na nic.

Przed nią w powietrzu migocze hologram Tolwara Wartola. Podobnie jak inni Orishenowie, Wartol ma gładką skórę usianą nieregularnymi, asymetrycznymi, rzadko rozsianymi płytkami, lśniącymi i odbijającymi światło niczym czarne lusterka. HoloNet transmituje obecnie przemowę, którą Wartol wygłosił tu, na Chandrili, na placu Eleutheriańskim. Zgromadzili się tam jego zwolennicy, by go wysłuchać. Wartol przemawia z pasją, z rozdętymi szczelinami nosowymi; a rozdwojona dolna warga nadaje jego ustom wygląd osobliwego kwiatu o płatkach rozchylających się za każdym razem, gdy porusza ważną kwestię.

Och, ale cóż to za płomienna przemowa!

Mon, Auxi i Ackbar ustalili plan działania i tuż przed wschodem słońca byli gotowi rozstać się i spróbować złapać kilka godzin snu, nim zaczną uruchamiać tryby biurokratycznej machiny, aby wziąć pod lupę manewry Imperium. Wówczas jednak skontaktował się z nimi Sondiv Sella, sugerując, że powinni włączyć wiadomości HoloNetu.

Pierwsze zdanie, jakie Wartol wygłosił wobec zgromadzonych na placu, a za pośrednictwem sieci przekaźników także wobec całej technicznie zaawansowanej galaktyki, brzmiało:

– Imperium zostało odnalezione.

Na dźwięk tych słów Mon ścisnęło w gardle.

Co takiego? Ale… jak? Jakim cudem on o tym wie?

Obecnie wiadomości HoloNetu ponownie transmitują przemówienie Wartola. Trzeci raz. Jego nazwisko pojawia się coraz częściej, przekazywane z ust do ust. Jego popularność gwałtownie rośnie.

Holograficzny senator Wartol mówi właśnie:

– Kanclerz Mon Mothma odkryła kryjówkę, w której zaszyło się gros imperialnych sił, na odległej planecie, na terenie Nieznanych Regionów. To świat o nazwie Jakku. – Po czym pada oskarżenie. – Nie wiedzieliście o tym, podobnie jak nie miałem o tym pojęcia ja. Bo pani kanclerz postanowiła nie dzielić się z nikim tą informacją, zataić ją dla siebie, niczym chytra gadzina, strzegąca swoim cielskiem cennego skarbu. Dlaczego nic nam nie powiedziała? Co zamierzała uczynić z tą wiedzą? Jeśli Nowa Republika ma być wolna od korupcji, jeśli ma nami władać rząd należący do ludu galaktyki, czyż nie powinniśmy oczekiwać całkowitej jasności, otwartości i wiarygodności? Sekrety nas dzielą! A ja – ja chciałbym zburzyć ten mur tajemnic, moi przyjaciele. Musimy zachować w tym jedność!

Tłumy wiwatują. Cóż za radosne krasomówstwo w wykonaniu człowieka przedstawiającego siebie w roli wybawiciela – każdy lubi sprzedawać tanie obietnice, czyż nie?

Wartol przechodzi tymczasem do swoich planów dotyczących objęcia stanowiska kanclerza: przejrzystość; silne, scentralizowane wojsko i polityka gwarantująca, że „głos każdego będzie słyszany!”. Peroruje:

– Teraz, gdy odnaleźliśmy Imperium, musimy działać. Kanclerz chce, byśmy mieli związane ręce. A każda chwila zwłoki czyni Imperium silniejszym, niczym infekcję, o której sądziliśmy, że została zaleczona: jeśli natychmiast nie podejmiemy odpowiednich działań prewencyjnych, choroba powróci ze zdwojoną siłą! Zaatakuje raz jeszcze, tak jak zrobiła to na Chandrili. Czy możemy sobie pozwolić na dążenie do pokoju, nim wojna dobiegła końca? Czy możemy powierzyć naszą raczkującą demokrację w tak niepewne ręce? Sądzę, moi przyjaciele, że odpowiedź na to pytanie jest jedna: absolutnie nie.

– Wyłącz, proszę – mówi pani kanclerz.

Auxi posłusznie gasi obraz.

– Cóż za bzdury! – parska Ackbar, bardziej opryskliwie i głośniej niż zazwyczaj. Pani kanclerz dopiero niedawno zdecydowała się nawiązać znów stosunki z Kalamarianinem, który, podobnie jak Leia, został za interwencję w sprawie Kashyyyka skazany na ostracyzm. Chociaż dzięki temu Nowa Republika koniec końców tylko zyskała, cała historia uczyniła z nich w oczach galaktyki, jak na ironię, wyrzutków i rebeliantów. Teraz jednak Mon jest wdzięczna, że ma admirała u boku. Stanowi jakże potrzebny jej w tej chwili głos rozsądku i przytomności. – Wiesz o tym wszystkim niecały standardowy dzień! – ciągnie Ackbar. – Pomijając fakt, że to nieetyczne, to czy w ogóle możliwe byłoby błyskawiczne roztrąbienie całej galaktyce o tym, czego się dowiedzieliśmy? Rozpętałoby się piekło.

– Piekło dopiero się rozpęta – wieszczy ponuro Auxi. – Dzięki senatorowi z Orisha.

– Tak czy inaczej, nic z tego nie wyjaśnia, w jaki sposób się o tym dowiedział – trafnie zauważa Mon. Obawia się najgorszego: ktoś z jej najbliższego otoczenia jest wtyczką.

Ale kto? Auxi nie odstępowała jej na krok przez niemal cały ten czas; zrobiła sobie tylko kilka przerw, aby wyskoczyć coś przekąsić, zajrzeć do dzieci i do swojej tooki. Czy możliwe, że to ona odpowiada za wyciek informacji?

Bo na pewno nie Ackbar. Co prawda w sprawie Kashyyyka był przeciwko niej… Czy mógłby potajemnie wspierać senatora Wartola i jego kandydaturę na stanowisko kanclerza? To wydaje się mało prawdopodobne. Kalamariański admirał jest wojownikiem, owszem, jednak wojownikiem oddanym walce o pokój. Wojna to środek, sposób na zakończenie konfliktu. Tymczasem Wartol zdaje się sugerować, że pokój da się utrzymać jedynie za pomocą silnego wojska oraz korzystając z niego dość swobodnie i elastycznie, nawet po rozprawieniu się z Imperium. Mon chce zaś koalicji wojsk, pokojowego paktu, w ramach którego układy mogłyby interweniować wspólnie w razie zagrożenia. Ackbar popiera ją w tym dążeniu.

Kto w takim razie zostaje?

Leia? Han? Nie, to niemożliwe. A może ten chłopak, Temmin, i były imperialny oficer?

Cóż, niewykluczone. Zależało im na szybkim działaniu. Szczególnie chłopaka można by podejrzewać o porywczość i naiwność, tak typowe dla młodego wieku. Jego matka zniknęła. Jego ojciec to wróg, który niemal pozbawił Mon życia. Bez dwóch zdań młody człowiek taki jak on dałby się porwać retoryce Wartola. Mon zapamiętuje, żeby mieć go na oku. Może nie powinni mu ufać.

Znowu próbuje zwinąć dłoń w pięść. Ma wrażenie, że własne palce nie chcą jej słuchać, jakby należały do kogoś innego.

– To normalne – oświadcza nagle z wymuszonym entuzjazmem. – To wszystko nic innego jak tylko wyboje na trudnej drodze do demokracji. Nie możemy się spodziewać, że w polityce wszystko będzie szło jak z płatka, a cała ta sytuacja po prostu nam o tym przypomina. Dość już oglądania się wstecz. Teraz musimy patrzeć w przyszłość.

– Musimy też jakoś zareagować – zwraca jej uwagę Auxi.

– I to możliwie szybko, obawiam się – dodaje Ackbar.

– Wygląda na to, że nawet kilka godzin snu to obecnie luksus, na który nie możemy sobie pozwolić – wzdycha smętnie Mon. – Natychmiast wezmę się do przygotowywania odpowiedzi. Auxi, skontaktuj się, proszę, z redakcją wiadomości HoloNetu, niech czekają na moje oświadczenie. Co się zaś tyczy…

– Zajmę się sprawą wysłania sond i statku zwiadowczego – nie daje jej skończyć Ackbar.

– Doskonale. Bądźmy czujni. To będzie długi dzień, a obawiam się, że zdrajcy nie śpią.

Rozdział jedenasty

Wszystko dzieje się szybko, jak z prędkością światła: dopóki nie zwalnia gwałtownie tempa, niczym statek, który zarył dziobem w asteroidę.

– To nie była sprawka pani kanclerz – zapewnia go Leia, przyjmując filiżankę herbaty od droida protokolarnego. – Dziękuję, Elsie.

Sinjir łypie na nią spode łba. Jest wściekły. Prawdopodobnie bezpodstawnie. Lubi trzymać do wszystkiego dystans – lubi myśleć o swoim sercu nie jako organie, pompującym krew do zakamarków jego ciała, ale raczej o zestawie sopli, zwieszających się z podbródka jakiejś złowrogiej śnieżnej bestii, jednak w tej chwili iluzja pryska. Wie aż za dobrze, że szarżowanie niczym w pijackim widzie wprost do rozchylonej paszczęki Imperium, najeżonej zębami jego floty, nie było zbyt mądrym pomysłem, i jakaś cząstka jego ja jest wdzięczna, że w chwili obecnej nie są zestrzeliwani przez superniszczyciel w przestrzeni kosmicznej nad Jakku. Jednak w głębi duszy Sinjir Rath Velus wścieka się na to, iż Jas i Norra wciąż tkwią tam, uwięzione na oblężonym przez Imperium świecie. Może żywe. I nikt nie rusza im na ratunek – choć one tyle razy spieszyły z pomocą innym.

Być może dobrze się składa, że nie ma tu z nim Temmina. Sinjir wysłał go na spotkanie z pilotem, Wedge’em Antillesem. Możliwe, że Wedge będzie wiedział, jak dostarczyć ich na Jakku.

– W takim razie to ty – stwierdza Sinjir. – To ty nas wsypałaś.

Leia patrzy na niego z niedowierzaniem.

– Naprawdę masz mnie za tak dwulicową, Sinjirze?

– Tak. – Sinjir marszczy czoło i kręci głową. – To znaczy nie. Nie wiem! Ktoś musiał ich tam przysłać, tych strażników. Nie przyszli przecież sami.

Han podchodzi z kubkiem kafu w dłoni.

– Mon bywa podstępna – mówi. – Ale to nie w jej stylu. Masz, napij się. – Wciska kubek w dłonie Sinjira. – Dobrze ci zrobi.

– Dobrze to by mi zrobiło coś zdecydowanie mocniejszego.

– To później. Jeśli wygramy. Albo jeśli… wyjdzie inaczej.

Sinjir przeczesuje palcami ciemne włosy, drugą ręką unosząc do ust kubek z gorzkim kafem. Jest bardzo mocny i gęsty jak szlam ze skraplacza.

– Musimy jakoś dotrzeć na Jakku.

– Cóż, właśnie stało się to zdecydowanie bardziej problematyczne – wzdycha Leia.

– Wyjaśnij mi jeszcze raz, proszę: co dokładnie się wydarzyło?

– Okazało się, że o wszystkim wie polityczny rywal Mon w nadchodzących wyborach. Wartol jakimś cudem dowiedział się o Imperium. Co gorsza: wie, że my wiemy. Nasze szanse na przerzucenie was na Jakku i tak już były mizerne, a teraz, gdy Wartol ogłosił wszystko publicznie, zmalały praktycznie do zera.

– Dlaczego?

– Bo – wtrąca Han – wszystko nabrało właśnie oficjalnie wymiaru politycznego. Gdybyście zrobili sobie wycieczkę na tę stertę piachu, byłoby to jak wypowiadanie wojny w imieniu samej Nowej Republiki, nim jeszcze senat zdążył się o to pokłócić.

– Masz na myśli, jak… eee, było z Kashyyykiem?

Sinjir wie, że to szpila, jednak używa jej celowo, chce, żeby ugodziła w czuły punkt. Jest już zmęczony stosowaniem podwójnych standardów. I znużony polityką. W tym momencie męczy go już właściwie wszystko.

– Nie patrz tak na mnie. Moim zdaniem powinniście lecieć mimo wszystko.

– Han… – rzuca ostrzegawczo Leia.

– Wiem, wiem! – broni się Solo. – Ale ja właśnie tak bym na ich miejscu postąpił. Zresztą ty także.

Sinjir wydaje z siebie jęk i bierze głęboki oddech, napawając się aromatem kafu.

– Jednak to w żaden sposób nie wyjaśnia, kto nasłał na nas tych strażników, prawda? I kto wygadał o wszystkim Orishenowi.

– Bo chyba nie ty, co? – pyta go Leia i nie żartuje.

Odpowiada w ten sam sposób co wcześniej ona:

– Czy naprawdę masz mnie za tak dwulicowego, księżniczko? – Nie pozwala jej jednak odpowiedzieć, bo dodaje od razu: – Mniejsza o to. Nieważne. No, nie. No chyba, że nie! To nie byłem ja i nie był to Temmin. – Postanawia, że lepiej będzie nie wspominać o tym, jak Temmin zdradził ich kiedyś w pałacu na Akivie, i że jest przecież młody, w gorącej wodzie kąpany, i… Nie. To zwyczajnie niemożliwe. – Mamy rozwiązanie. Mamy sposób na dotarcie na Jakku. Nie musimy wszystkiego komplikować, skoro możemy załatwić to w łatwy sposób.

I wtedy do niego dociera.

Nie chodzi tylko o to, że senator Wartol wiedział coś, czego nie powinien. To wszystko wygląda zupełnie, jakby ktoś wiedział o wszystkim, co się tu wydarzyło…

A to oznacza…

Och, szlag.

Sinjir krzywi się kwaśno i mówi:

– Ściany mają uszy.

– Hę? – pyta Han, jednak Leia pojmuje w lot. Oczy robią jej się wielkie jak stacje bojowe; przykłada palec do warg, a potem lekko kiwa Sinjirowi głową.

– Zaraz wracam – mówi były imperialny oficer. – Czas złożyć wizytę naszemu wspólnemu znajomemu, pewnemu hakerowi.

Gdy opuszcza apartament, serce wali mu jak młotem, a po głowie kołacze się jedno imię, cisnące się na usta, smakujące jak zakazany owoc.

Conder…

Pani kanclerz Mon Mothma jest potwornie zmęczona, chociaż dzień się dopiero zaczął. Zdrową ręką przygładza fałdy białej szaty.

– Czy to wszystko? – pyta stojącej w pobliżu kobiety, Tracene Kane z wiadomości HoloNetu, czekającej z przodu platformy.

Tracene zerka na pucołowatego Sullustanina, który kuca kawałek dalej, zajęty łączeniem kabli kamery repulsorowej z gniazdami platformy holoprojekcyjnej. Mon uznała, że nie ma sensu występować przed tłumem. Mocy uchowaj, tego jej jeszcze brakuje, żeby ktoś ze zgromadzonych postanowił ją wygwizdać albo zarzucić gradem oskarżeń; to byłby kolejny gwóźdź do trumny jej politycznej kariery, zmniejszający jej szanse w nadchodzących wyborach. Lepiej będzie, jeśli dokona tego tutaj, w studiu. Zaś wiadomości HoloNetu bardzo cenią sobie wyłączność na materiał, szczególnie w sytuacji, gdy nie są już jedynym graczem na scenie galaktycznych mediów. Po wojnie jak grzyby po deszczu zaczęły się pojawiać konkurencyjne stacje – co, zdaniem Mon, jest widomym znakiem zdrowej demokracji.

Wiele głosów przemawia, jednak żaden nie zagłusza innych.

Pani kanclerz zastanawia się jednak, co będzie, jeśli Wartol wygra wybory? Czy jego głos będzie wówczas dominował? A może Mon demonizuje swojego rywala? Z pewnością chce on dla galaktyki jak najlepiej, nawet jeśli nie zgadzają się co do tego, w jaki sposób to osiągnąć.

– Dziękuję za sprawne zorganizowanie wszystkiego w tak ekspresowym tempie – mówi Mon.

– Cała przyjemność po mojej stronie – zapewnia ją Tracene. – Byłam przez jakiś czas… w terenie. Prowadziłam relacje z frontu.

– Dlaczego wróciła pani do polityki?

Widać wyraźnie, że reporterka się waha.

– Po prostu… nie mogłam dłużej patrzeć na wojnę.

– Ach, w takim razie mamy ze sobą wiele wspólnego. – Mon wzdycha. – Czasem wydaje mi się, że ta wojna trwa od zawsze. Robię, co w mojej mocy, by ją zakończyć, jednak… cóż, nie chciałabym być zbyt obcesowa, ale mam wrażenie, że jedynym sposobem na to jest przez to wszystko przejść. Aby zapanował pokój, musimy położyć kres Imperium. Zaś aby tego dokonać, musimy wpierw przecierpieć polityczne katusze. – Po jej wargach błąka się figlarny uśmieszek. – Proszę uważać, panno Kane. Gdy wpatrywać się za długo w przepastne tryby machiny politycznej, wojna może się wydać uroczą sielanką.

– Będę o tym pamiętać – odpowiada Kane, odwzajemniając uśmiech. – Birt, czy jesteśmy gotowi?

Sullustański operator kamery odchrząkuje, wstaje i pokazuje uniesiony kciuk, a jego płaty policzkowe układają się do uśmiechu.

Na ten sygnał Mon Mothma zajmuje wyznaczone miejsce.

Mijają sekundy. Mon uspokaja oddech i z całej siły stara się powstrzymać lewą dłoń od drżenia. Brzegi platformy rozbłyskują niebieską poświatą, a Tracene kiwa jej ledwie zauważalnie głową.

Na ekranie przed panią kanclerz powoli przesuwają się słowa; wie, że to zbyt pospiesznie, zanadto prowizorycznie sklecona przemowa – w normalnych okolicznościach jej stworzeniu poświęciłaby odpowiednią ilość czasu, szczególnie wystąpieniu o takim zasięgu, na taką skalę, w tak ważnej kwestii. Jednak w tej chwili czas jest luksusem, na którym jej nie zbywa, a poza tym ma do załatwienia mnóstwo innych rzeczy, nim sznur skandalu zaciśnie się mocniej na jej szyi. Mon mówi więc:

– W dniu wczorajszym otrzymałam z pewnego źródła informację, według której siły Imperium Galaktycznego wycofały się na planetę na terenie Wewnętrznych Rubieży, w pobliżu Nieznanych Regionów, świat o stosunkowo niewielkim znaczeniu, Jakku. – Gani się w duchu już na samym wstępie: czy nie powiedziałaby tego samego o każdym innym układzie w galaktyce? „Stosunkowo niewielkie znaczenie”? Czuje, że na policzki występuje jej rumieniec zakłopotania, co jedynie potwierdza, jak bardzo wyszła z wprawy od czasu wydarzeń na Chandrili, które wykluczyły ją na jakiś czas z gry. Odsuwa jednak na bok targające nią wątpliwości, bo i jaki ma właściwie wybór? „Mów, Mon” – nakazuje sobie w myśli. I mówi: – Nasze służby wojskowe podjęły już wysiłki w celu potwierdzenia tej informacji. Wysłaliśmy tam statek, „Oculusa”, pod rozkazami chorążego Ardina Deltury, eksperta, który pomógł nam już raz odkryć zagrożenie na Akivie. Wierzymy, że jego starania potwierdzą to, co zasugerowały nasze wstępne rozeznania: że większość imperialnej floty przebywa obecnie w przestrzeni kosmicznej nad planetą Jakku. Nadal jednak musimy potwierdzić, czy mamy do czynienia również z okupacją naziemną planety, czy może sytuacja jest zgoła inna i nie widzimy jeszcze pełnego obrazu.

Dręczy ją niepewność. Nienawidzi uciekania się do argumentów siłowych. Jednak jednocześnie obawia się, że zbyt pochopnie pozbawiła się pewnych atutów. To wszystko z pewnością byłoby znacznie łatwiejsze, gdyby delegacja sił militarnych nie zależała od polityki. Och, ale przecież dokładnie w ten sam sposób rozumował Palpatine, czyż nie? Senat stał mu na drodze do celu, dlatego zmanipulował go, zawładnął nim, a potem bezceremonialnie zlikwidował. O, nie. Mon robi to, co konieczne. Polityka nie powinna być chaotyczna i brutalna, ale prowadzona z rozmysłem i w zrównoważonym tempie; musi pozwalać na elastyczność, tak aby każdy układ mógł się nagiąć do jej wymogów, jednak nie nadwerężył przy tym swoich kompetencji.

– W normalnych okolicznościach podałabym to do wiadomości publicznej, jednak w obecnej sytuacji zostałam zmuszona do zatajenia tej informacji. Co więcej, powinniśmy założyć, iż Imperium będzie świadome obecności naszych sond badających perymetr zajmowanego przez nich terenu. Oznacza to, że musimy działać szybko, aby wykorzystać tę odrobinę przewagi, którą obecnie mamy. Dlatego też jestem zmuszona zwołać dziś specjalną sesję senatu, podczas której podejmę decyzję odnośnie do mobilizacji naszych służb zbrojnych w ramach wojny z Imperium Galaktycznym w przestrzeni kosmicznej nad Jakku – a może i na powierzchni planety. Z ciężkim sercem wzywam was jeszcze raz do przystąpienia do wojny, jednak jestem również świadoma tego, iż Imperium nie może stać nam na drodze do bezpieczeństwa i porządku. Wiem, że senat mnie poprze, zaś gdy tak się stanie, jestem pewna, że nastąpi kres Imperium. – Kanclerz kiwa lekko głową i wychodzi z kręgu, zaś Tracene daje Birtowi znak, aby zakończył nagrywanie.

Krąg ciemnieje.

– Wypadłaś świetnie – komplementuje Mothmę Tracene.

– Mój niepokój był z pewnością wyczuwalny…

– Nic podobnego.

Mon jest pewna, że dziewczyna kłamie, jednak to dla niej nic nowego. Rzadko słyszy prawdę.

– Mam wrażenie, że… musi być ci ciężko w tej roli. Z tym całym brzemieniem. Wiecznie pod obstrzałem.

– Tak – potwierdza Mon. – Nie jest lekko. Ale przetrwamy. Tak jak wcześniej Sojusz Rebeliantów, jak teraz Nowa Republika. Wytrzymamy to.

Mężczyzna o smagłej skórze i zmierzwionej ciemnoblond brodzie wydaje się zaskoczony widokiem osoby, która stoi w progu.

– Och… – bąka tylko.

– Witaj, Conder – mówi Sinjir, starając się, by jego głos nie brzmiał zbyt ciepło, zbyt przyjaźnie. Chce dać mężczyźnie w drzwiach jasno do zrozumienia, że to nie jest wizyta towarzyska i że nie ma tu miejsca na uczucia (na wypadek gdyby ktoś jeszcze posądzał go o sentymentalność).

– Sinjir.

– Mogę wejść?

– A jeśli odmówię?

– Wówczas zmartwię się tak bardzo, że moje rozczarowanie przybierze formę cielesną i wykopie drzwi.

Oczy Condera rozświetla ciepły blask, a rysy jego twarzy łagodnieją.

– Ten sam stary, dobry Sinjir. Jasne, właź.

Mieszkanie Condera to wzór ascetyzmu. Na sprzętach próżno by szukać odcisków palców Sinjira – on także ceni sobie skromność i prostotę, jednak lubi wzbogacać swoje wnętrza odrobiną barw: tu oranżowe kielichy bukietu kwiatów hai-ka, tam lazurowy błękit słonej wody w akwarium oktorybek… Conder zdecydował się na wystrój w czerniach, bielach i szarościach. Jedynymi ustępstwami na rzecz zbytku są gałki mebli, wykonane ze szczotkowanego chromu czy płytki ze srebrnokamienia. Conder zrobiłby z pewnością zawrotną karierę jako dekorator imperialnych wnętrz.

– Nie czuję się wcale dobry – burczy Sinjir. – Stary, o, to co innego.

– Nie jesteś stary – protestuje Conder. – Żaden z nas nie jest.

– W porządku. W takim razie starszy. Ale zdecydowanie nie ten sam.

– Dla mnie jak ten sam.

– Cóż, czuję się inaczej. – Szlag by to… Nie tak miało to wyglądać… Nie, żeby miał się spodziewać czegoś innego… Tak jak podejrzewał zresztą. – Potrzebuję cię. To znaczy twojej pomocy. – „Na wszystkie durne gwiazdy galaktyki, Racie Velusie, weźże się w garść!”. – A właściwie to nawet nie ja, więc nie wyobrażaj sobie zbyt wiele. Chodzi o księżniczkę. Jesteś jej potrzebny.

– Mogła do mnie zadzwonić.

– Tak, ale to… śliska sprawa.

Conder opiera się o blat.

– Usiądziesz? Napijesz się czegoś?

„O niczym innym nie marzę!” – myśli Sinjir, ale mówi:

– Nie! – Za szybko, za gwałtownie, wbrew temu, co czuje. – Nie, nie napiję się niczego.

– W takim razie może naprawdę jesteś innym Sinjirem. Mam nadzieję, że nie takim, który przychodzi tu, żeby mnie zabić? Nikt nie wszczepił ci w łeb żadnego czipa?

To właśnie Conder pomógł Nowej Republice rozpracować zagadkę zamachów na Chandrili. I z tego samego powodu Sinjir przychodzi do niego właśnie teraz.

– Sądzę, że mamy pluskwę. W apartamencie Lei.

Conder odchrząkuje i szura obcasem po podłodze.

– Czy to ma coś wspólnego z tym, co się właśnie dzieje? Z obecnością Imperium na Jakku? – Nagle prostuje się i podrywa głowę. – Och, Sin… Powiedz mi, proszę, że nie wpakowałeś się w to…

– Dwoje moich ludzi tam jest. Norra i Jas. Na planecie. Okupowanej przez Imperium. To może mieć z tym wszystkim jakiś związek, nie jestem jeszcze pewien…

– „Twoi ludzie” to i moi ludzie, nie zapominaj o tym. – Conder wyciąga rękę, żeby dotknąć ramienia Sinjira…

Jednak Sinjir nie pozwala mu na to.

– Pomożesz? – pyta go.

– Pod jednym warunkiem.

– Nie ma żadnych warunków. Nie będziesz mnie szantażował emocjonalnie. Albo pomagasz, albo nie.

Conder wzdycha.

– Chciałbym po prostu wiedzieć, dlaczego mnie zostawiłeś.

– Bo skończyłem z nami.

– Mogłeś dać mi się przynajmniej połudzić, oszukiwać, że…

– Oczywiście, że cię oszukiwałem.

Haker trawi przez chwilę w myśli jego słowa.

– Fakt. Rzeczywiście, tak było. – Jest teraz wściekły.

I dobrze.

„Wściekaj się, frajerze – myśli Sinjir. − Nie bądź głupi i nie zawracaj sobie głowy takim podłym idiotą jak ja”.

– Pomogę ci – mówi Conder. – Zakładam, że to pilne?

– Bardziej niż pilne.

– Jesteś zły – mówi Wedge.

– A ty bardzo zajęty? – odgryza się Temmin.

Kapitan Antilles zerka na trzymany w dłoni datapad. To prawda. Jest bardzo zajęty. Ale czy to znowu takie dziwne? Dookoła hangar tętni od aktywności. Chociaż jeszcze nie dostali oficjalnych rozkazów, zapowiedziano im, by byli gotowi w każdej chwili na wezwanie do walki. To zaś oznacza konieczność zatankowania, załadunku amunicji, kontroli systemów… Niektóre z ich myśliwców, X-wingi, Y-wingi, A-wingi, a nawet prototypowe T-70, stojące na tyłach, zostaną załadowane na pokłady różnych okrętów, nim flota Nowej Republiki skoczy w nadprzestrzeń, w podróż do teatru wojny, na scenie którego zgromadziło już swoje siły Imperium.

„Oczywiście, ja tam nie polecę” – myśli Wedge. Nikt z Eskadry Upiorów tam nie poleci. Piloci z jego niedawno utworzonego dywizjonu to szumowiny i straceńcy, co do jednego – jego ulubiony typ ludzi. Przypominają mu o czasach – nie tak znowu przecież odległych! – gdy latał w Sojuszu Rebeliantów w towarzystwie bandy domorosłych oblatywaczy i łowców szczurów womp z najróżniejszych zakątków galaktyki, których wsadzono za stery pokiereszowanych myśliwców. Wojnę toczyli wówczas ci, którzy zgłosili się na ochotnika. Teraz wszystko wydaje się lepiej dopracowane: bardziej zaawansowane szkolenie, więcej pól do odhaczenia na formularzach, więcej polityki…

A on poległ na tym ostatnim. Z kretesem.

Wypad na Kashyyyk z Leią i Ackbarem był pierwszą misją Eskadry Upiorów… i zarazem ostatnią.

Jednak jakie miał inne wyjście? Opuścić w potrzebie Hana i Leię? Pozwolić, by bomby zrzucane przez gwiezdne niszczyciele starły Kashyyyk z mapy galaktyki? Czasami robienie tego, co słuszne, oznacza konieczność sprzeciwienia się rozkazom. Ślepe wypełnianie rozkazów wykluczałoby przede wszystkim szansę na sprzeciwienie się Imperium. Udaremniłoby im dołączenie do Sojuszu Rebeliantów. To jednak nie takie proste, jak mogłoby się zdawać, prawda? Proces przekształcenia garstki buntowników i wykolejeńców w formalny rząd to nie kaszka z mleczkiem. Wielu z nich w głębi duszy wciąż jest rebeliantami; mają we krwi głośne protestowanie, gdy coś jest nie tak, i sprzeciwianie się rozkazom. Nawet jeśli wydaje je ktoś, komu się ufa. Lud galaktyki ufał Palpatine’owi.

To zresztą nie ma już teraz żadnego znaczenia. Oficjalnie Wedge dostał medal. Prywatnie jednak otrzymał naganę, zaś Eskadra Upiorów została rozwiązana.

Jego towarzysze odeszli – żaden z nich teraz nie lata. Pracują jako załoga naziemna. Koko zajmuje się liniami paliwowymi, Jethpur to mechanik silnikowy. Ostatnim razem, gdy miał o niej jakieś wieści, Yarra załapała się podobno na jakiś kuter rybacki, jeden z tych ekologicznych, które kultywują stare chandrilańskie tradycje łowienia ryb po jednej naraz, na linkach plecionych z włókna dyan.

I tak oto Wedge jest obecnie „bardzo zajęty”: pracami serwisowymi w hangarze.

– To ważna praca, Snap – mówi do młodego Wexleya.

– Nie nazywaj mnie tak.

– Och, wybacz. Ja… wydawało mi się, że lubisz to przezwisko.

– Lubiłem, a teraz już nie lubię. – Temmin staje przed nim z rękami skrzyżowanymi na piersi. – Ale ty lubisz ją.

– Słucham?

– Moją matkę. Lubisz ją.

– Ja… – Wedge nagle czuje się dziwnie niezręcznie. Myślenie o niej wytrąca go z równowagi. Zasycha mu w ustach, ale kark rosi mu zimny pot. Norra… Snap… wybacz! Temminie – poprawia się szybko. – Byliśmy z twoją mamą blisko. Przyjaźniliśmy się…

– To było coś więcej niż przyjaźń. – Każde słowo Temmin punktuje oskarżycielskim dźgnięciem palca, a potem wyrzuca ręce w górę, sfrustrowany. – No i dobrze. Nic mnie to nie obchodzi. Ale zależy ci na niej. A ona tam jest, Wedge! Potrzebuje naszej pomocy! Utknęła na tamtej planecie, a my możemy przyjść jej z pomocą. Masz wszelkie niezbędne uprawnienia. Wiem, że tak…

Wedge parska nieszczerym śmiechem.

– Nie mam już żadnych uprawnień. Nie po Kashyyyku. A co się tyczy twojej matki… – Wzdycha i odkłada datapad. – Owszem, nie jest mi obojętna. Obchodzi mnie jej los, nie myśl sobie. I to bardzo. Po części dlatego, że wiem, iż jest twarda jak garść heksanitów. Ta planeta jej nie złamie. Imperium jej nie podoła. Wyjdzie z tego.

– A więc chcesz ją zostawić na pastwę losu…

– Nie. Przysięgam. Ale jestem tylko samotnym gościem, który nie ma w tej sprawie za wiele do powiedzenia. Robię to, co mogę. To nie jest zwykła „pilna robota”. Upewniam się, że nasze statki i piloci będą gotowi do lotu, bo wówczas flota będzie musiała zaatakować sprawnie niczym celnie wymierzona pięść. I właśnie wtedy odbijemy twoją matkę. Nie możemy po prostu wysłać po nią mnie czy „Sokoła”. Wyślemy po nią całą Nową Republikę.

Temmin obdarza go szyderczym uśmiechem.

– Dobrze słyszeć, że znalazłeś sobie wymówkę, żeby nie kiwnąć w tej sprawie palcem. Do zobaczenia, Wedge.

– Snap… – Szlag! – Temminie! Zaczekaj!

Jednak chłopiec już go nie słyszy: odchodzi, wzburzony, sadząc długimi krokami.

Sinjir obserwuje Condera przez okno. Haker poprosił ich, żeby zostali na zewnątrz, podczas gdy sam zabrał się do skanowania apartamentu Lei. Z dłoni Condera unosi się niewielki, obsługiwany ręcznie droid, kuliste urządzenie, najeżone antenkami sterczącymi z jego korpusu pod różnymi kątami. Szumi i buczy, chwiejnie krążąc po pokoju i omiatając promieniem zielonego światła każdy kąt, każdą powierzchnię, każdy przedmiot.

Jednak Sinjir nie przygląda się sondzie, tylko Conderowi.

Conder czuje się dobrze we własnej skórze, a jeszcze lepiej w swojej roli. Jest coś ponętnego w patrzeniu na kogoś tak dobrze wiedzącego, co robi, tak pewnego siebie. Szczęki Sinjira tężeją, mięśnie napinają się niczym postronki, gotowe lada chwila trzasnąć.

„Odwróć wzrok, ty tępy ćwoku!” – napomina się w myśli i nagle dociera do niego z dojmującą świadomością, że nie jest tu sam. Są z nim Leia, Han i ich nieznośny droid protokolarny.

– Mamo? – zagaduje właśnie Leię T-2LC, podając jej biszkopta. – Proszę, może zechcesz przekąsić coś, żeby uspokoić nerwy…

– Nie trzeba, Elsie, ale dziękuję. – Leia odprawia robota machnięciem ręki, a potem mówi do Hana: – Nie mogę wprost uwierzyć, że byłam aż tak głupia. Urządzenie podsłuchowe? W naszym domu?

– Spokojnie. – Solo robi, co może, żeby jakoś rozluźnić atmosferę. – Nie wiemy nawet jeszcze na pewno, czy właśnie o to chodzi. Może to jakiś zbieg okoliczności…

– Nie – wchodzi mu w słowo Sinjir. – To nie żaden zbieg okoliczności. Ktoś nas podsłuchiwał. To jedyne wyjaśnienie.

No, chyba że Temmin ich zdradził.

– Skonsultowałam to z Mon – mówi Leia. – Ci gwardziści, którzy udaremnili wam dotarcie do „Sokoła”… To nie ona ich przysłała.

Han kiwa głową.

– Co oznacza, że Wartol to zrobił.

– Czy on w ogóle ma taką władzę? – pyta Sinjir. – Jest w końcu tylko senatorem…

– Senatorem startującym w wyborach kanclerskich – przypomina mu Leia. – A poza tym – dodaje z westchnieniem – energicznie wysuwającym się na prowadzenie w tym wyścigu do władzy.

Solo rozkłada ręce.

– Polityka to podły proceder. Wolałbym wpaść do gniazda wygłodniałych gundarków niż trafić w te tryby. Wartol ma władzę w miejscach, których nie widzimy. Widać ma też wtyki w straży senackiej.

– Jako kandydat ma do niej dostęp – wyjaśnia Leia. – Chronią go.

Ten Orishen… Sinjir z chęcią złożyłby mu wizytę. Wówczas dołożyłby wszelkich starań, żeby kolana faceta przywitały się z ciężką pałą.

– Nie ma strachu – uspokaja Leię i Hana. – Conder na pewno coś znajdzie.

Kilka minut później haker wychodzi z apartamentu.

– Nic nie znalazłem.

„No, dzięki, stary!” – parska w myśli z przekąsem Sinjir.

– Ale jak to? Jak to możliwe?

– Jak? – wzdycha Conder. – Normalnie. Nic tam nie ma. Żadnych podsłuchów. Żadnych kamer. No, chyba że Wartol ma kogoś, kto konstruuje urządzenia bardziej skomplikowane, niż jestem w stanie ogarnąć umysłem. – Haker uśmiecha się pod nosem. – A w tych sprawach nie ma lepszego ode mnie.

„Ten cholerny uśmieszek… – zżyma się w myśli Sinjir. – Ta ujmująca pewność siebie… Te rumiane policzki, wydymające się pod porastającą je złotą szczeciną. Ty uroczy, podstępny demonie…!”.

Mimo wszystko Sinjir nie zamierza pozwolić, by Conder miał swoje pięć minut chwały, o nie.

– Zawiodłeś nas – mówi. – Wygląda na to, że jednak ktoś jest lepszy od ciebie, bo… – „Bo łatwiej mi podważać twoje kompetencje niż przyznać, że się mylę”. – …bo ja mam rację. Jasne i proste.

– Przykro mi, Sin, ale mówię serio: nie znalazłem żadnej cholernej…

Niewielki droid w dłoni Condera zaczyna piszczeć rytmicznie, szybko, i miotać się w uścisku jego palców. Haker mamrocze coś pod nosem, zaskoczony, a robocik wyrywa mu się nagle z ręki i unosi w powietrze.

Nie oddala się jednak zbytnio: robi koło i zatrzymuje się przed lśniącą twarzą droida protokolarnego.

– Och, jej! – woła zaniepokojony T-2LC.

Sonda skanuje jego metalowe oblicze…

I nagle rozjarza się, niczym detonator, który lada chwila gotów wybuchnąć. Światła migoczą, alarmy wyją, cała powierzchnia urządzenia dygocze i wibruje. Conder sięga po nie i je wyłącza, przypinając do pasa; wówczas sonda milknie, zaś oczy wszystkich zwracają się na droida protokolarnego.

– To nie ja, mamo! – protestuje robot.

Han Solo krzywi się i wyciąga w jego stronę dłoń.

– Elsie, lepiej się nie ruszaj. To może odrobinę zakłuć…

Mon Mothma wraca do swojego biura. Potwornie zmęczona, ledwie żywa. Wygłosiła w senacie przemowę – ostatnią błagalną tyradę, najprostszą prośbę o głos poparcia w sprawie wysłania sił Nowej Republiki na Jakku, aby ukrócić raz na zawsze ucisk Imperium. Była przy tym skrajnie radykalna, ale rozpaczliwie potrzebowała tej zgody. Setkom senatorów obecnych podczas ostatniej chandrilańskiej sesji senatu powiedziała, że to będzie decydująca bitwa w tej wojnie. Całkiem możliwe, że ostatnia. Przedstawiła im wszystkie znane fakty: dane przesłane przez sondy zwiadowcze i „Oculusa”, z których jasno wynikało, że nad Jakku stacjonuje gros imperialnej floty. Przypomniała im, że liczby przemawiają na ich korzyść. Nie mają już do dyspozycji zbieraniny różnych statków przeciwko monolitycznej stacji bojowej – nie tym razem. Ich siły militarne zwiększyły się ponadtrzykrotnie od czasu zniszczenia drugiej Gwiazdy Śmierci nad Księżycem Sanktuarium. A tymczasem siły Imperium zostały zdziesiątkowane: z drzewa do konaru, a potem sterty drzazg.

Które wkrótce zmienią się w próchno i pył, a ten rozwieje wiatr.

A przynajmniej taką Mon ma nadzieję.

„Możemy wygrać tę bitwę” – powiedziała senatowi i wierzyła w to.

I wówczas jej czas na podium dobiegł końca. Rozległa się burza oklasków, na której wypłynęła z budynków senackich i która doniosła ją aż do biura. Teraz jednak pani kanclerz czuje się wyczerpana, wyzuta z wszelkich emocji, znużona i do cna wypalona.

To w tej chwili niemożliwe. Jeszcze nie. Wkrótce – może i tak. Ale teraz? O, tak – ten dzień niemal ją pokonał. Jednak wciąż żyje. Przetrwała.

A wkrótce zatriumfuje. Na każdym zakręcie czyha jednak kolejny węzeł i ona (bądź Auxi lub Ackbar) muszą się nieźle nagimnastykować i poświęcić dodatkowy czas, by go rozsupłać. Mniejsza o natłok obowiązków administracyjnych, który grozi wessaniem jej niczym ruchome piaski czy bagno. O wszystko zadbano, wszystko zostało odpowiednio przygotowane. W chwili, gdy senat zaaprobuje ich plan działań, mechanizm wojny zostanie wprawiony w ruch, pociągając za sobą ostrożnie wyreżyserowaną lawinę zdarzeń. Mon przywodzi to na myśl starą chandrilańską grę w rzeki i drogi, polegającą na przewracaniu płytek: gdy jedna wpada na drugą, ta popycha kolejną, i tak dalej, i tak dalej. Jeśli ułoży się je w odpowiedni, przemyślany sposób, wszystkie się przewrócą – i zrobią to szybciej niż w konstrukcji przeciwnika. Jeśli jednak ci się nie uda… mogą upadać zbyt wolno albo nawet wcale.

Zielone światło od senatu oznacza start statków.

Wówczas następuje mobilizacja sił naziemnych i wszystko rusza pełną parą.

A przy odrobinie szczęścia ich płytkowy labirynt runie szybciej niż ten wzniesiony przez Imperium, co położy ostatecznie kres rzekom i drogom ciemiężcy.

Mon opada na fotel i po chwili zjawia się Auxi z butelką znakomitej brandy i dwiema szklaneczkami, trzymanymi ostrożnie w tej samej dłoni za krawędzie.

– To chyba wymaga opicia – rzuca.

– Jak brzmi to stare przysłowie? – wzdycha Mon. – Nigdy nie policzysz gwiazd, bo niektóre mogą w międzyczasie zgasnąć. Głosowanie jeszcze się nie odbyło, Auxi.

– Ale za chwilę będzie już po wszystkim. Już prawie-prawie. – Stawia szklanki na biurku i zaczyna nalewać do nich alkohol. Ciemnobursztynowy płyn powoli spływa po wybrzuszonych ściankach. – A my wygramy. Jednak co to ma za znaczenie? Po tym ciężkim dniu chyba zasługujemy na kapkę czegoś dobrego. Och! A twoje notowania zaczęły już ładnie rosnąć. Poszły w górę, nim jeszcze weszłaś na podium.

Mon wzdycha i sięga zdrową ręką po szklankę.

– Ludzie lubią wojnę…

– Cii, przestań! Nie mów tak. Ludzie lubią czuć się bezpieczni. A w tym przypadku, jeśli to bezpieczeństwo ma im zagwarantować posłanie do piachu ostatniego imperialnego szturmowca… to nie mam nic przeciwko.

Szklaneczki brzękają, gdy kobiety stukają się nimi.

Mon upija łyk. Alkohol rozlewa się przyjemnym ciepłem w jej ustach, spływając rozgrzewającą strużką przez gardło aż do żołądka. Gdy tam dociera, Mon ma wrażenie, że topi bryłę lodu, która mroziła jej trzewia. Czuje się, jakby znów mogła głęboko oddychać i zasnąć na bardzo długo spokojnym snem.

„Nie trać czujności – napomina się jednak w myśli. − Nie możesz spocząć na laurach. Ackbar będzie prowadził tę bitwę, jednak to ty czuwasz nad przebiegiem wojny, pani kanclerz”.

Jak na komendę w tej samej chwili rozlega się kurant u drzwi. Do biura wchodzi Ackbar.

Mon właśnie chce go zapytać, czy już czas: czy mogą już ruszać. Czy nadeszła wreszcie pora, by wypełnić zadanie, do realizacji którego przygotowywali się od wielu lat, od zarzewia, z którego wybuchł płomień Sojuszu Rebeliantów… Jednak wówczas widzi, jak bardzo napięte są rysy jego twarzy. Większość ludzi ma problemy z odczytywaniem mimiki Kalamarian, jednak ona zna Ackbara dobrze – za dobrze. Na tyle dobrze, by dostrzec rezerwę w jego sztywnej posturze, w sposobie, w jaki skręcają się wici na jego podbródku, w tym, jak osłania oczy na wpół przymkniętymi powiekami.

– Mów – rzuca więc tylko.

– Rezolucja nie przeszła – odpowiada prosto Ackbar. – Jesteśmy uziemieni, pani kanclerz. Flota nie poleci na Jakku, a Imperium wciąż będzie trwało.

Część druga

Rozdział dwunasty

Norra czuje na twarzy chluśnięcie zimnej, cuchnącej wody. Lodowata ciecz spływa jej po głowie, a nozdrza wypełnia kwaśny, przyprawiający o mdłości odór. Norra kaszle i krztusi się w swojej klatce. Na szczycie metalowego kojca, w którym ją uwięziono, stoi dwóch szturmowców. Wysoko nad ich głowami trwa zawieszona w przestrzeni kosmicznej imperialna flota, skryta za kłębami wełnistych chmur.

Jeden z żołnierzy trzyma wiadro, a drugi celuje w nią z karabinu blasterowego. Z dołu, pod słońce, imperialni żołnierze są niewiele więcej niż tylko cieniami, sępami czekającymi, żeby ucztować na jej kościach, gdy tylko ciało się podda.

– Pobudka! – mówi ten z wiadrem, które obija się z brzękiem o jego zbroję.

Zbroja ta niewiele ma wspólnego z nieskazitelnie białymi pancerzami większości szturmowców, jakich w swoim życiu oglądała Norra. Ta jest powgniatana i poznaczona licznymi dziobami, pokryta malunkami i żłobiona. Żołnierz z blasterem ma hełm umazany czerwoną farbą – plama ma kształt stylizowanej czaszki, tak często kojarzonej z czerepami ich nakryć głowy. Zdobienie mówi: „Jesteśmy narzędziami śmierci. Jesteśmy zabójcami”.

– Mógłbym ją zastrzelić – mówi szturmowiec z karabinem i wsadza koniec lufy między powyginane pręty klatki. – To tylko kolejna gęba do wykarmienia. Mógłbym ją zamknąć. Na zawsze.

– Zrób to – szepcze Norra.

I szturmowiec jej słucha.

Nie!

Blaster strzela i wszystko dookoła zalewa fala czerwieni…

Strzał wypala bruzdę w ubitym piachu pod stopami Norry, która odskakuje od niej, z gardłem ściśniętym paniką.

– O, obudziła się! – parska szturmowiec z wiadrem i obaj wybuchają śmiechem, a potem odchodzą, szczękając podeszwami butów o metalową kratownicę.

Norra opada na kolana i zanosi się szlochem.

Wiele godzin później jest zajęta pracą przy rurociągu systemu pozyskiwania kesium, wielkim cylindrze zagrzebanym w piachu, którego obsługa wymaga całego sztabu ludzi: odkręcających zawory i przesuwających dźwignie, aby wydobyć gaz spod powierzchni ziemi. Wystarczy chwila nieuwagi, źle wymierzony ruch i wszystko grozi rozszczelnieniem, i być może rozpyleniem robotników na atomy. Zbyt mały nacisk i linia szybu zablokuje się, wpuszczając do kanału piasek. Norra dogląda pracy otworu wiertniczego, skuta jak kilkoro innych więźniów łańcuchem przymocowanym do ścian szybu. Jeśli któryś z nich popełni błąd, reszta zostanie ukarana – może nawet śmiercią.

Co gorsza, Norra cały czas cuchnie kwaśną treścią wiadra, którą oblali ją szturmowcy. To nie była woda, o nie. Nikt nie marnowałby na tej planecie wody do obudzenia więźnia. To były zlewki z koryta happabora: mulista ciecz, wielokrotnie filtrowana przez skórzaste żołądki bestii.

Norra nigdy w życiu nie czuła się tak samotna jak w tej chwili.

Kiedy żołnierze przywlekli je tutaj, przeskanowali ich twarze i stwierdzili, że za głowę Jas wyznaczono nagrodę. Nim Norra zorientowała się, co się dzieje, jej przyjaciółka była już prowadzona na pokład wysmaganego piaskiem promu… i tyle ją widziała.

To było tydzień temu. A może dłużej? Norra straciła już poczucie czasu.

Po tym, jak zabrali Jas, oficer o pokrytej dziobami twarzy spytał Norrę wprost: czy chce umrzeć, czy woli pracować. Nie musiała zbyt długo zastanawiać się nad odpowiedzią. Gdyby umarła, oznaczałoby to, że Sloane się upiekło. Śmierć nie wchodziła w grę. Nie, dopóki Norra nie dokona swojej zemsty.

„Będę pracować” – powiedziała oficerowi, i tak trafiła tutaj. Nie ma jednak pojęcia, gdzie właściwie jest „tutaj”. Wszystko wskazuje na to, że wiele kilometrów od miejsca zwanego Miastem na Kraterze.

A więc pracuje. Każdego dnia obsługuje ten sam czarny zawór; metalowa obręcz jest tak gorąca, że początkowo poparzyła jej palce, jednak teraz bąble zmieniły się w zgrubienia. Skóra wokół nich jest wyschnięta i spękana – już nawet nie krwawi. „Może nie ma już we mnie ani kropli krwi?” – zastanawia się Norra. Tylko suchy jakkuański pył, szeleszczący w żyłach.

Po jej prawej stronie obcy o pustych oczach garbi się nad szeregiem dźwigni. Istota o białej jak kość skórze nie jest zbyt rozmowna. Co jakiś czas jęczy tylko w grzbiety dłoni, roniąc łzy lśniące jak krzemionka.

Po lewej stronie Norry pracuje mężczyzna o okrągłej, brudnej twarzy – co jest dość dziwne, bo reszta jego ciała wygląda jak szkielet, na którym skóra wisi jak na wieszaku. Czasami szczerzy się do niej połamanymi zębami jak jakiś szaleniec i nuci sobie pod nosem:

„Mówią mi Gomm, Gomm, Gomm. Bam-bidi-bam, bam-bidi-bom, rozmawiam se przez interkom, jak super-hiper holokron…”. Tak brzmi jedna z jego dziwacznych pioseneczek. W jakiś sposób przypomina jej Pana Bonesa – pewnie tak właśnie wyglądałby Bones, gdyby był szalonym więźniem, który utknął na zapyziałej kuli piachu.

– Fafa-rafa? – zagaduje ją, a ona odpowiada:

– Fafa-rafa – nie mając pojęcia, o co chodzi. Zresztą to nieważne.

Norra musi się stąd wydostać.

To oczywiste i jasne jak słońce. Obmyśla kolejne plany ucieczki, jednak żaden z nich nie wydaje się sensowny.

Są do siebie przykuci – i to dosłownie. Przez ich kajdany przewleczono metalowe łańcuchy, których nie ma szans zerwać. A przynajmniej nie samodzielnie.

Przez jakiś czas chodził jej po głowie pomysł sabotowania szybu, tak aby doprowadzić do wybuchu, jednak właściwie co by w ten sposób zyskała? Chyba nie ma co się łudzić, że w jakiś sposób napęcznieje i eksploduje tak, jak trzeba, rozrywając łańcuchy i oswobadzając ją. Znacznie bardziej prawdopodobne, że zmieni ją w stertę spopielonych kości, porozrzucanych po pustyni. Nie mówiąc już o tym, że ten odwiert to niejedyny cylinder wydobywczy. Jak okiem sięgnąć, dookoła ciągną się kolejne kesiumowe szyby. Jeśli jeden wybuchnie, całkiem możliwe, że reszta także.

Co oznacza, że jeśli zginie, to nie ona jedna.

To zaś nie wchodzi w rachubę. A więc jakie ma inne wyjście?

Jak dotąd nie znalazła odpowiedzi na to pytanie. Pracuje. Czasem próbuje płakać, ale łzy nie chcą płynąć. Norra nie ma już łez, tak jak nie ma już w niej ani kropli krwi. Wygląda na to, że na tej planecie wyschnie na wiór, który porwie którejś nocy podmuch pustynnego wiatru.

Pod koniec dnia wtrącają ją znów do jej klatki, a wraz z nią wrzucają do niej rację żywnościową: gumowatą paczuszkę proteinowej papki. Czasem to proszek, i dają jej do niego nieco wody; gdy ją do niego dodaje, maź bulgocze i zmienia się w rosnący w oczach kawałek chleba, który szybko twardnieje, tak że jego jedzenie przypomina próbę pożywienia się świeżo wypaloną cegłą. Dziś jednak na kolację jest pakiecik mazi. Norra pospiesznie rozrywa opakowanie zębami i chciwie wysysa zawartość. Smakuje tak, jak cuchną charki happabora.

Ale nasyci się nimi.

– Ach, nie ma to jak rzygowinki – mówi ktoś.

Ten głos… Norra go zna.

Odwraca się jak użądlona w stronę jego źródła.

Na zewnątrz, pod klatką, stoi Sinjir: zawadiacko wygięty w biodrach, z pełnym samozadowolenia uśmieszkiem na twarzy. Trzyma w ręku flaszkę, z której pociąga łyk.

– Norra, złotko! Witaj!

– Jak…? – Tylko tyle jest w stanie wykrztusić Norra.

– A któż to wie? Zostałem wezwany i puff! Jestem. Przybywam ci na ratunek. No, no, trafiliśmy do pudła, co? Dosłownie i w przenośni. No bo spójrz tylko: metalowa klatka. Znów za kratkami. Ech, to Imperium…

– Wyciągnij mnie stąd! – mówi Norra.

Nagle czuje na ramieniu czyjąś dłoń. Zaskoczona, niemal podskakuje; wydaje z siebie okrzyk i zwija dłoń w pięść, przygotowując się do zadania ciosu…

– Hola! – mityguje ją Temmin, podnosząc w powietrze obie dłonie. – Hej, spokojnie! Już dobrze. To ja, twój syn. Wyciągniemy cię stąd. Ja i Wedge. Wytrzymaj jeszcze trochę…

Jej syn. Jest tutaj! Wrócił po nią. Towarzyszy mu Wedge Antilles, z tym swoim chłopięcym uśmiechem i ciemnymi, ciepłymi oczami. Na jego widok puls przyspiesza jej niebezpiecznie…

Jednak jakim cudem są z nią w klatce? To nie ma sensu. Nagły spazm zmusza ją do zgięcia się wpół; mięśnie klatki piersiowej i brzucha tężeją, uderzane naprzemiennymi falami gorąca i zimna. Czoło rosi jej pot, a usta wysychają. Próbuje zawołać syna po imieniu, jednak z gardła wydobywa jej się tylko żałosny skrzek, niczym odgłos wydawany przez gryzonia schwytanego w pułapkę.

Gdy podnosi wzrok, by na niego spojrzeć, nie ma po nim śladu.

Po Sinjirze także.

Nigdy ich tu nie było, prawda?

Prawda. To tylko iluzja wywołana upałem. Nagle Norra rozumie już Gomma – słońce i pył wyzuły go z przytomności umysłu, pozbawiły zdrowego rozsądku niczym warstewki farby, schodzącej pod żarem opalarki. Zaczyna się zastanawiać, czy zdrowie psychiczne właśnie tak nie wygląda – czy nie jest warstwą, którą można zedrzeć przy odpowiednim wysiłku. Cywilizacja także może zawieść w ten sam sposób, prawda? Odarta do gołego rdzenia, do surowej materii anarchii i wyzysku. I szaleństwa. Takie jest właśnie Imperium. Właśnie to uczyniło ono jej i galaktyce: niczym niszczycielska siła, pochłaniająca wszystkich i wszystko.

Przed oczami i uszami Norry roztacza się nowa iluzja: pilotka najpierw słyszy, a potem widzi. Jej uszu dobiega mechaniczny głos droida jej syna, Pana Bonesa. Nagły podmuch wiatru niesie ze sobą wijące się jak węże smugi piasku, pośród których wybrzmiewa przerywane trzaskami wyładowań jedno słowo: „Rozkaz”. Rozkaz-rozkaz. Po chwili dźwięk zostaje wzbogacony o obraz. Gdy Norra podnosi głowę (nie bez trudu) i ogląda się przez ramię, widzi Bonesa, drepczącego w jej stronę przez obozowisko, popychanego przez szturmowca w hełmie żłobionym w poszarpane spirale.

– Znalazłem go w pobliżu stepu – mówi żołnierz do stojącego niedaleko oficera. – Kręcił się koło kolejnej kapsuły ratunkowej.

– Spójrz tylko na ten antyk! – odpowiada oficer, siedzący pod małym namiotem rozbitym pośród piachu. To ten sam dziobaty cham, który ją tu przyprowadził. Gdzieś z obrzeży pamięci wypływa jego nazwisko: Effney. „Jak miło z jego strony, że postanowił się objawić w mojej halucynacji” – myśli Norra, dostrzegając absurd tej sytuacji. Effney podnosi jedną ręką zębaty, wydłużony pysk droida, drugą ocierając czoło zmoczoną gąbką. – Ten stary blaszak przeszedł od czasów wojen klonów kilka modyfikacji. Pewnie należy do jakiegoś nomady albo kosmicznego wagabundy.

– Założyłem mu ogranicznik – melduje żołnierz. – Co mam z nim zrobić?

Effney ściska gąbkę w pięści i spomiędzy palców ściekają mu na wyciągnięty język strużki wody. Norra wie, że droid to tylko iluzja, jednak woda… nie. Woda jest prawdziwa. Tak prawdziwa, że niemal czuje jej smak. Woda…

Zaspokoiwszy pragnienie, oficer ociera usta grzbietem dłoni i odpowiada:

– Wszystko mi jedno. Możesz go zniszczyć. Albo czekaj, nie. Wyślijcie go następnym transportowcem na pokład „Ravagera”. Stary tam jest, a ja sądzę, że spodoba mu się ten złom. Może wyszpera dla nas nieco więcej racji żywnościowych?

– Tak jest, sir! – potwierdza przyjęcie rozkazu żołnierz, do droida zaś mówi: – Ruchy, B1.

– Rozkaz-rozkaz!

Norra przyciska czoło do chropowatych krat swojego więzienia i obserwuje, jak Bones odchodzi przy akompaniamencie rzężenia serwomotorów i chrzęszczenia piachu w stawach.

Ta halucynacja jest wyjątkowo rzeczywista. Chyba że…

„Kręcił się koło kolejnej kapsuły ratunkowej…”.

A co, jeśli… Czy to możliwe? Co, jeśli to Temmin przysłał tu za nią Bonesa? Kazał mu tu lecieć w kapsule ratunkowej, zanim „Ćma” skoczyła w nadprzestrzeń? Albo przyleciał tu sam? Ponownie przeszywa ją chłód, jednak teraz nie wysysają go wywołane gorączką dreszcze, a ścinająca krew w żyłach świadomość, że tym razem to nie zwidy. To się dzieje naprawdę. Ten droid to prawdziwy Pan Bones.

„Założyłem mu ogranicznik…”.

„Wyślijcie go następnym transportowcem…”.

O, nie. Ten droid jest jej potrzebny. Bones może ją ocalić!

Norra nie ma żadnego planu – nie, żeby miała czas go opracowywać.

– To mój droid! – woła więc bez namysłu.

Żołnierz zatrzymuje się w pół kroku, a oficer zamiera w bezruchu.

Bones maszeruje dziarsko przed siebie, dopóki szturmowiec nie chwyta go brutalnie za metalowe ramię i nie zatrzymuje. Następnie oficer i żołnierz wymieniają spojrzenia, a potem Effney przyzywa szturmowca i droida kiwnięciem palca, zaś sam podchodzi do klatki Norry i staje przed nią.

– Ty! – powarkuje. – Co przed chwilą powiedziałaś?

– Że to mój droid. – Norra ma schrypnięty głos, jakby jej struny głosowe ktoś przeszorował drucianą szczotką. Obnaża zęby w drapieżnym grymasie. – I chcę go z powrotem! Teraz!

Żołnierz stoi w miejscu, wodząc wzrokiem od niej do droida i z powrotem. Oficer wybucha śmiechem, a Bones wydaje się zupełnie niezainteresowany całą sytuacją. Na środku jego wątłej, metalowej piersi widnieje czarny ogranicznik.

– Twierdzisz, że ten droid należy do ciebie? – pyta oficer.

– Owszem. Puścisz go wolno. I mnie też. Albo znajdziesz się po uszy w gównie.

– Hmm… – Oficer wyrywa szturmowcowi karabin. – Ten tutaj droid? – Celuje do Bonesa z blastera i naciska spust. Strzał wyrywa ramię droida ze stawu, który zaczyna iskrzyć. Metalowa ręka upada na ziemię.

– Nie! – krzyczy Norra. – Zaczekaj! Proszę…

– Jesteś pewna, że masz na myśli tego droida? – Mówiąc to, Effney uśmiecha się złośliwie i popycha robota na klatkę. Szczęk! Norra sięga ku niemu poprzez metalowe pręty… jednak nagle powietrze w pobliżu przecina seria strzałów. Pilotka przez chwilę nie widzi oficera, bo Bones zasłania jej pole widzenia, jednak w miarę jak laserowy ogień odłupuje kolejne części droida, zaczyna go po trochu dostrzegać coraz wyraźniej. Jego twarz wykrzywia grymas wściekłości; Norra ma wrażenie, jakby ponownie sprzed jej oczu usunięto ostatnie pozory normalności, obnażając coś niewyobrażalnie potwornego i do cna złego.

Bones wciąż stoi, jednak rozpada się kawałek po kawałku. Podzespoły i elementy podzwaniają metalicznie o pręty klatki, a potem opadają na ziemię – dopóki jego ciało nie zmienia się w stertę części zamiennych, nad którymi stoi Effney, zdyszany, spocony, z paskudnym uśmieszkiem na ustach.

Norra cofa się, wstrząśnięta, w głąb klatki, a jej piersią wstrząsa fala suchego szlochu. Nie ma już łez. Nie może zapłakać. Odwraca się i wymiotuje… ale też nie ma czym, więc jej ciałem targają tylko spazmatyczne torsje. Pilotka pada na ziemię, zwija się w kłębek i patrzy w oczy droida swojego syna – fotoreceptory, które rozbłyskują ostatni raz, a potem gasną, martwe i ciemne.

Effney parska tymczasem lekceważąco i odrzuca karabin szturmowcowi, który łapie go w ostatniej chwili.

– Wybacz, szmaciaro. Wygląda na to, że twój droid się popsuł. – Do żołnierza mówi zaś: – Chyba Borrum nie będzie miał jednak pożytku z tego rupiecia.

– Czy mam posprzątać? – pyta szturmowiec.

– Nie. Niech ta zdzira patrzy na szczątki tego zmutowanego złomu. – Nagle wzdycha głęboko. – Och, bogowie. Co za upał. Muszę się napić. Chodźmy.

I odchodzą. Bones, a raczej to, co z niego zostało, leży pod klatką Norry, która zwija się jeszcze ciaśniej do pozycji embrionalnej i cicho szlocha.

Rozdział trzynasty

Kamienną ścianę jej celi zdobi plama krwi, dawno wyschniętej. A gdy Mercurialowi udaje się ją dostrzec, od razu domyśla się, co się wydarzyło: stawiała opór, a ślepo posłuszni niewolnicy Niimy zmusili ją do uległości. Bok głowy Zabraczki jest otarty i pokryty strupem. Włosy po tej stronie, normalnie najeżone w czub, niczym pióra u dumnego ptaka, opadają na nią, oklapłe i posklejane w strąki zaschniętą krwią, która pokrywa też zawiłymi sinymi wzorami jej błękitną skórę, tworząc na niej nowe tatuaże aż do linii szczęki, otaczając usta, które wiecznie wydaje się wykrzywiać ten jej firmowy uśmieszek.

„Jas Emari, jesteś teraz moja” – myśli z satysfakcją Swift.

Nie zawraca sobie głowy powitaniami – żadnych zbędnych słów. Tylko uśmiech, szeroki i triumfalny. To wystarczy, by wiedziała: to ja cię pochwyciłem, moja droga! Wydawało jej się, że przechytrzyła go tam, na Tarisie. I cóż, musi przyznać, że rzeczywiście tak było. Jednak tylko przejściowo, przelotnie – zwykły fart w grze o znacznie większą stawkę.

Grze, którą właśnie wygrał.

Kiwa głową świrom Niimy, którzy mamroczą pod nosami i pomrukują. Trójka wpada do celi Jas, zaciskając na jej nadgarstkach pętlę… pętlę ze sznura! Co za przeżytek! – i wywlekają ją na zewnątrz.

Mercurial cieszy się, że zdobył względy Niimy, jednak czuje również ulgę, że Huttyjki tu nie ma. Nie zna jej, ale zna jej rasę. Hołdującą w równej mierze brutalności, co oddaną formalnościom, a on nie ma w tej chwili czasu na jedno ani drugie (nie mówiąc już o tym, że Huttowie są obrzydliwi: wielkie, obślizgłe robale, żywiące się krwią wszechświata. Mercurial nie ma właściwie nic przeciwko pasożytom, bo sam jest zasadniczo jednym z nich, ale ta obślizgłość…? Fuj).

Z wysoko uniesionym podbródkiem prowadzi mały pochód. Za jego plecami niewolnicy Huttyjki wloką Jas, która stara się utrzymać na nogach i dotrzymać im tempa. Łowca nagród nie posiada się z dumy i radości. Stąpa żwawo, lekko – to będzie dobry dzień. To były łatwe łowy. Sądził, że czeka go długa przeprawa, więc wynajął do pomocy cały zespół, aż tu nagle laska sama wpada mu w ręce?

Łatwy łup. Oczywiście, wymagało to od niego, by znalazł się we właściwym miejscu w odpowiednim czasie. Tak czy inaczej, zasłużył na to. Podobnie jak zasłużył na godziwą zapłatę.

Co jednak z jego zespołem…?

Hm, może w ogóle im nie zapłaci. No, kilka kredytów na odczepne, żeby nie zawracali mu głowy. A może nawet i to nie? W końcu czy na nie zapracowali? To nieco przyćmiewa jego radość ze zwycięstwa. Dzielić się kasą z tymi starymi durniami? Znacznie lepiej byłoby zachować wszystko dla siebie, szczególnie że właściwie nie kiwnęli nawet palcem poza tym, że raczyli do niego dołączyć.

Mercurial zastanawia się nad tym, gdy idą korytarzami o gładkich kamiennych ścianach, przecinających wnętrze przestronnej świątyni Niimy. Akurat w tej kwestii Huttyjka różni się od swoich pobratymców, z którymi miał do czynienia Swift. Ci cenią sobie luksusy i są rozmiłowani w rozrywce: w pałacu Jabby na Tatooine panował iście barokowy przepych. Tu jednak wszystko jest tak proste i skromne, jak tylko się da: zwykłe otwory i tunele, wykute w ognistoczerwonej skale. W niektórych miejscach ściany korytarzy są gładkie, w innych – chropawe; Mercurial nie ma pojęcia, czy stanowią naturalny element krajobrazu, czy może Huttyjka w jakiś sposób wydrążyła je lub wygryzła w skale. Co dziwne, nie ma tu praktycznie żadnego zasilania. Urządzenia elektryczne są ograniczone do minimum. Nie widział żadnych droidów. Nawet Emari jest związana liną – żadnych łańcuchów, okowów, kajdanków. Zwykły sznur.

Mijają kolejne cele. W jednej z nich niewolnicy Huttyjki przytrzymują mężczyznę, podczas gdy inni obcinają mu resztki włosów. Gdy stary kosmiczny łazęga krzyczy, strzyżony do samej skóry, wyznawcy Niimy kneblują go brudną szmatą. Jeden z nich wbija igłę w kącik jego oka i okrzyki mężczyzny zmieniają się w nieskładny bełkot, tłumiony przez knebel. W powietrze wzlatuje chmura rdzawego pyłu i niewolnicy zaczynają pokrywać twarz nieszczęśnika pasami czerwonej farby…

„Powiększają swoje szeregi” – domyśla się Swift. Niima zniewala swoich akolitów, którzy pozyskują dla niej kolejnych. To jak rozprzestrzeniająca się zaraza.

Mercurial przyspiesza kroku. Im szybciej z tym skończą, tym lepiej. Jego statek, koreliański prom, czeka.

Mimo to… Coś go niepokoi. Jego dobry nastrój szybko się psuje.

Nie podoba mu się również to, że Emari nie odezwała się dotychczas ani słowem. Milczy uparcie i chociaż powinien być z tego zadowolony, to tak nie jest. Bo oznacza to, że nie zamierza dawać mu satysfakcji.

A Mercurial chce czuć satysfakcję!

Łowca nagród obiecuje sobie, że on także nie powie ani słowa, jednak nie mija wiele czasu, nim orientuje się, że jednak nie zdołał się powstrzymać. Idzie przed siebie, a słowa wylewają się z niego niepowstrzymanym strumieniem:

– Chyba nie zdajesz sobie sprawy z tego, w jakie wpadłaś tarapaty, Emari – mówi. – Podobnie jak z faktu, że jestem jedyną osobą stojącą między tobą a szefem Gyuti, który chce twojej głowy. Więc chyba najwyższy czas, żebyś zaczęła. – Uśmiecha się szeroko, bezczelnie i palcem rysuje nad głową w powietrzu pętlę. – Proś, jeśli chcesz. Możesz nawet błagać. Proponuj, co zechcesz. Daj spokój, Emari. Jesteś łowczynią nagród! Znasz dobrze sztukę przekupstwa i kantu. No, chyba że chcesz, żebym wraz z moim zespołem dostarczyli cię Czarnemu Słońcu…

Żadnej reakcji.

Cóż za rozczarowanie.

Swift zatrzymuje się w pół kroku i obraca w jej stronę.

– Chcą cię żywą lub martwą, Emari, a ja z chęcią dostarczę im… Chwila, co ty wyprawiasz?

Jas podnosi spętane dłonie do twarzy, a jej policzki wydymają się dziwnie. Z warg na knykcie ścieka jej strużka śliny, oczy lśnią złośliwie, psotnie…

Nim Mercurial orientuje się, co się święci, jest już za późno.

Zabraczka przechyla głowę na bok, a wówczas jej włosy zsuwają się na drugą stronę czaszki, odsłaniając część głowy. Swift widzi teraz wyraźnie, że brakuje na niej rogów: dokładnie trzech. Zostały złamane. Zamiast nich z jej czaszki wystają guzki pokryte krwią.

Co u…?

O, nie…!

Rogi magicznie pojawiają się nagle w jej palcach.

Swift zatacza się w tył, szurając stopami po skalnym podłożu, sięgając po przypasane do boków pałki…

Dłoń Emari zaciska się wokół rogów i łowczyni porusza się szybko – zbyt szybko! Kościste wypustki wysuwają się nagle spomiędzy jej palców, podczas gdy Swift dobywa pałki.

Wolno – zbyt wolno. Huttyjscy niewolnicy nie dostrzegają nawet, co się dzieje.

Pięść Emari wystrzeliwuje w powietrze, lądując na jego twarzy. Trzy kolce orają trzy pionowe bruzdy, od jego podbródka aż do czoła, powodując pulsujący ból. Mercurialowi krew zalewa oczy, wszystko skąpane jest w czerwieni. Bierze zamach pałką, jednak palce mu się plączą i broń wypada z ręki.

Swift potyka się o własną stopę; uderza boleśnie ramieniem o ścianę i upada. Nad sobą widzi jeszcze rozmazaną smugę: Jas Emari, skaczącą nad nim i wymachem spętanych ramion, skrętem nadgarstków, zagarniającą po drodze dwóch niewolników, których pchnięciem posyła następnie wprost na Mercuriala, próbującego właśnie wstać. Jej kolano trafia w głowę jednego z nich, a on przewraca się i uderza głową w grzbiet nosa łowcy nagród z głuchym „trzask!”. W oczodołach Mercuriala wykwitają świetliste smugi, takie jak te towarzyszące skokowi w nadprzestrzeń. Z gardła wyrywa mu się gniewny ryk.

Gdy w głowie nieco mu się przejaśnia i zaczyna widzieć wyraźniej, dostrzega, jak Jas wysokim kopniakiem kładzie kolejnego z niewolników. Jego kark pęka z chrupnięciem, a nieszczęśnik także ląduje na ziemi.

Emari tymczasem wycofuje się, piłując zawzięcie pętającą jej nadgarstki linę własnymi rogami.

– Emari… – charczy Swift, próbując znów wstać.

Sznur ustępuje pod naporem ostrych krawędzi.

– Proszę, nie rób mi krzywdy, Mercurialu! Proszę, nie zabieraj mnie do szefa Gyutiego! – Jas podnosi uwolnione dłonie w górę i porusza palcami, demonstrując mu je, jakby pokazywała sztuczkę; po jej ustach błąka się złośliwy uśmieszek. Następnie przeciąga grzbietem palców po policzkach w obraźliwym – jak domyśla się Swift – geście i nurkuje do jednego z bocznych korytarzy, znikając mu z oczu.

Głowa potwornie ją boli. Rogowe wypustki na jej czaszce to tkanka kostna – ich złamanie oznaczało złamanie kości. Uderzenie głową w kamienną ścianę jej celi i ich połamanie jeden po drugim nie było łatwe. Po każdym podejściu musiała chwilę posiedzieć, próbując nie zwymiotować. Raz zemdlała. Ale potem zagryzła zęby i zabrała się znów do dzieła: łup, łup, łup! Ścianę pokryła krew, a jej mózg zaczął fikać koziołki. Ale koniec końców miała w ręku trzy przypominające duże ciernie rogi.

Trzy klucze.

Owszem, miała przy sobie jeden prawdziwy klucz, długi wytrych ukryty w sztucznym rogu, ale niewolnicy Huttyjki znaleźli go i zabrali.

Co pozostawiło jej tylko jedną możliwość: wyłamać sobie prawdziwe rogi.

Stanowiły jej szansę na wydostanie się stąd. A ona nie zamierza jej zmarnować. I musi działać szybko, bo ten nieoczekiwany obrót spraw poskutkował małym bonusem – Emari wie, gdzie jest Rae Sloane. Widziała ją. W świątyni, wraz z Huttyjką Niimą. Wybierały się na jakąś wyprawę.

Jas musi dotrzeć do Norry – najszybciej, jak tylko się da.

Nie miała pojęcia, kto się po nią zgłosi, jednak fakt, iż okazał się to Mercurial, z jednej strony bardzo ją ucieszył, a z drugiej zmartwił. Swift nie jest głupcem i wspomniał coś o zespole. Ale żeby on? Pracujący z zespołem? Mercurial nie współpracuje z innymi. Co to się w tej galaktyce porobiło.

Cóż, kimkolwiek jest jego „zespół”, stanowi teraz część jej planu.

W jakiś sposób tu dotarli, prawda? Jas wychodzi z założenia, że na pokładzie statku. A skoro mają statek… Oznacza to także, że mają kody i pozwolenia na lądowanie. Kody na lądowanie automatycznie umożliwiają swobodny start, dzięki czemu Imperium nie będzie do nich strzelać. Nie zapewniłoby to jej przewagi na długo, ale to zawsze coś.

Najpierw jednak Emari musi dotrzeć do tego statku.

I go ukraść.

Tunele w świątyni Niimy to wygryziony przez robaki labirynt; Jas jest przekonana, że podąża w dobrym kierunku, jednak nagle korytarz zakręca i biegnie w przeciwną stronę. Większość z nich wygląda tak samo. Za każdym razem wydaje jej się, że już wie, gdzie jest, jednak nie mija chwila, a okazuje się, że była w błędzie; nagle zaczyna się martwić, że krąży po prostu w kółko, trafiając wciąż w to samo miejsce. Czy to nie przypadkiem ślad jej buta?

Opada ją niepokój. „Mogłabym tu zginąć – dociera do niej. − Mogłabym zabłądzić i umrzeć z głodu. Albo mogliby mnie znaleźć”. Zatrzymuje się i nasłuchuje przez chwilę – nadstawia uszu, chłonąc dźwięki dobiegające z tunelu przed nią: szelesty, skrobanie, mamrotanie. Wydają się coraz bliższe.

Przypada do ziemi i czeka, wsłuchując się w coraz głośniejszy hałas. To oni – akolici Niimy o wypranych mózgach. Czy będą w stanie ją wyczuć? Czy niewolnicy Huttyjki znają rozkład tego labiryntu na pamięć?

Jeden z nich wynurza się właśnie zza rogu. Blada twarz, zaostrzone zęby. Otwiera szerzej usta, zaalarmowany, w oczach pojawia się błysk szaleństwa i rusza wprost na nią: szybko, niczym atakujące zwierzę, kłapiąc zębami: szczęk, szczęk, szczęk!

Jas wyprowadza kopniak, celując w jego usta. Zęby trzaskają pod jej butem i niewolnik zaczyna się krztusić: najwyraźniej wpadły mu do gardła. Jakiś cichy głosik w głowie Jas szepcze: „To niewolnik, nie wie, co robi; nie zabijaj go!”, jednak dla niego jest już za późno. Dawno postradał zmysły, nie ma w nim krztyny zdrowego rozsądku, tylko czyste szaleństwo, gorliwość fanatyka. Jas robi to, co musi – jednak nawet ta chwila, którą poświęca na martwienie się, czy postępuje słusznie, to strata cennego czasu, niepotrzebne rozkojarzenie.

Gdzieś z tyłu, zza jej pleców wystrzeliwują ręce. Zamykają się na jej gardle i ciągną ją w tył; trafia potylicą na twardą skałę. Ogarniają ją mdłości i przez chwilę ma wrażenie, że zaraz wyrzyga własne wnętrzności, gdy inny z niewolników zaczyna ją wlec korytarzami. Wierzga dziko i próbuje wczepiać się palcami w kamienne podłoże, znaleźć jakiś punkt zaczepienia dla rąk, aby stawić opór temu bełkoczącemu mutantowi, ale bezskutecznie.

Zamiast więc walczyć, postanawia ulec i zastosować inną technikę. Niczym pływak, odpycha się nogami, kierując w tę samą stronę, w którą ciągnie ją ten huttyjski sługus, dzięki czemu zyskuje chwilę i rozpęd, by uderzyć w niego całym ciałem.

Oboje przewracają się na ziemię i Jas natychmiast przybiera pozycję bojową. Gdy wyprowadza łokieć w jego tchawicę, niewolnik wyje i charczy, ale nie trwa to długo: odgłos przechodzi szybko w piskliwe gulgotanie. Jas nie zatrzymuje się ani na chwilę. Nie ma czasu do stracenia. Zrywa się na równe nogi i nurkuje w wylot najbliższego tunelu, pędząc przed siebie bez namysłu. Za każdym razem, gdy trafia na nowy, skręca w niego. Byle dalej, byle przed siebie. „Nie zatrzymuj się. Nie wymiotuj”. Wkrótce coś znajdzie. Jakieś wyjście z tego labiryntu. Jakąś wskazówkę…

Jej wędrówkę przerywają kolejne dźwięki – tym razem jednak nie przybliżają się w miarę, jak trawi cenne sekundy na nasłuchiwanie.

To odległe odgłosy: czyjeś krzyki.

To on. To Swift (nuty paniki w jego głosie dają jej odrobinę satysfakcji).

Skupia się na tych okrzykach, namierzając ich źródło, i kieruje się w ich stronę – tunelami, które zawijają i zakręcają spiralnie, do miejsca, gdzie niewolnicy wyryli szalone wizerunki ich pani, Niimy… Dopóki nie dociera do sąsiedniego korytarza, z którego dobiega lekki podmuch powietrza. O, tak.

Wraz z nim w jej nozdrza uderza nikły zapach metalu, kesium i ozonu. Zapach statku kosmicznego. To oznacza, że w pobliżu znajduje się hangar albo platforma lądownicza. Teraz do uszu Jas dobiegają też nowe dźwięki: brzmią jak dziwna muzyka, jednocześnie melodyjne i fałszywe. Teraz Jas już wie, że jest blisko celu, bo kiedy wleczono ją do celi przez trzewia świątyni Niimy, droga prowadziła przez salę tronową Huttyjki, przypominające wnętrze katedry przestronne pomieszczenie o licznych wylotach w ścianach, przez które powietrze przechodziło jak przez otwory w instrumencie muzycznym ze starożytnego kamienia. Jas nie ma pojęcia, czy ten efekt to celowy zabieg, zachcianka Huttyjki, czy może naturalna cecha tutejszego ukształtowania terenu – i nie obchodzi jej to. Oznacza to dla niej jedno: wolność.

Podąża za podmuchem powietrza, dziwną muzyką i zapachem statku, do otworu nisko w ścianie, prowadzącego w dół…

Łowczyni nagród przypada znów do ziemi i zagląda do niego. Zostaje nagrodzona widokiem statku. Sądząc po wyglądzie – starego koreliańskiego promu: płaskiego, o krótkich skrzydłach, dużym, baryłkowatym silniku i ściętym przedziale dziobowym. „To moja droga ucieczki” – myśli.

Jest tylko jeden problem: statku pilnuje strażnik. Nigdzie nie widać zespołu Swifta – kimkolwiek są, pewnie wyruszyli na jej poszukiwania. Jas nie jest hazardzistką, ale mogłaby się założyć o pokaźną sumkę kredytów, że właśnie o to tak się pieklił Swift, gdy słyszała jego okrzyki.

A samotny strażnik? Bez trudu powinna sobie z nim poradzić.

Ze swojego miejsca widzi kyuzoański kapelusz o szerokim rondzie. Wygląda znajomo. Zbyt znajomo. To chyba nie…

Gdy strażnik się odwraca, żeby rozejrzeć się po pomieszczeniu, Jas widzi jego twarz i rozpoznaje łowcę nagród, który niegdyś trzymał z zespołem jej ciotki: Emba. To on. Nawet teraz zdarza się jej czasem o nim myśleć. Brakuje go jej. Był cichy, spokojny i mówił tylko w swoim ojczystym języku. Ona jednak w dzieciństwie nauczyła się go, co sprawiło, że bardzo się do siebie zbliżyli. W pewnym sensie byli jak rodzina (Jom Barell przypominał jej nieco Emba: cichy, zabójczo skuteczny, ale też na swój sposób uroczy. Nie dopuszcza nikogo do siebie, ale gdy się już zyska jego zaufanie, człowiek przekonuje się, że taka znajomość to prawdziwy skarb).

Cóż, teraz Jas musi tylko ustalić, co robić. Jeśli to naprawdę Embo, to… no właśnie, co? Czy wie o tym, że przylecieli tu po nią? Czy będzie lojalny wobec współpracowników, czy wobec niej? A jeśli to pierwsze, to… hm, może być ciężko. Kyuzoanie to waleczni wojownicy, biegli w wojennym rzemiośle. Jasne, Embo jest teraz posunięty w latach, ale gdyby Jas miała obstawiać, stawiałaby na to, że nie wyszedł z wprawy.

Musi działać ostrożnie.

Stara się uspokoić i przygotować na to spotkanie. Wciąż lekko kręci jej się w głowie, ale wie, że zdoła przezwyciężyć mdłości i zawroty.

Cicho, płynnym ruchem, prześlizguje się przez otwór i przerzuca nogi przez krawędź, wczepiona palcami w długą, wąską szczelinę w podłodze korytarzyka. Wisi tak przez chwilę, ze stopami w powietrzu, a w dole Embo przechadza się w pobliżu trapu promu. To wysoko jak na skok, ale Jas poradzi sobie – o ile nie spadnie na ziemię. Odpycha się więc od ściany i rzuca w tył, z rozpostartymi rękami i podkulonymi nogami. Ląduje na szczycie promu: łups! – tak cicho, jak umie, jednak na pewno nie bezszelestnie. Chowa głowę w ramiona i odtacza się na bok, a potem nurkuje za jeden ze stateczników i rozpłaszcza się na dachu statku. Nie ma czasu do stracenia.

Z dołu dobiega odgłos kroków i chrząknięcie. Embo jej szuka…

Jeśli tylko zdołałaby przemknąć obok niego, to wszystko byłoby znacznie prostsze.

Jas zsuwa się wzdłuż rufy, skacząc z jednego dopalacza na drugi, dopóki nie opada na ziemię, przykucając pod burtą i przemykając pod nią: może jeśli zdoła wśliznąć się ukradkiem na pokład, Embo jej nie zauważy. Wówczas odpali silniki i…

Przestrzeń tuż przed nią przecina wysoka, smukła sylwetka, idealnie bezszelestnie. Jas widzi wycelowaną w nią kuszę: broń jest na tyle pokaźnych rozmiarów, że jeden strzał z tej odległości bez trudu zdmuchnąłby jej głowę z ramion.

Embo ją znalazł. W panującym w hangarze półmroku spod szerokiego ronda kapelusza lśnią utkwione w nią pomarańczowe oczy. Napierśnik Emba pokrywają liczne zadrapania i wgniecenia; złota farba dawno się starła, a kyuzoański kaftan bojowy ma postrzępiony rąbek.

– Embo – bąka zaskoczona Jas.

Kusza ani drgnie. Embo przechyla głowę na bok i mówi w kyuzoańskim:

– Ach, droga przyjaciółko. To ty.

Jas oblizuje wargi i rozgląda się dookoła. Embo mógłby ją zabić. Mógłby to zakończyć, tu i teraz. Walczył z łowcami nagród, piratami, Jedi, Sithami – i albo zwyciężał, albo wychodził z potyczek cało, by podjąć walkę kolejny raz. Zabraczka przełyka nerwowo, czując w gardle dławiącą gulę; pocą jej się dłonie.

– Dobrze cię znów widzieć, Embo. Minęło, eee, trochę czasu. Jest z tobą Marrok?

– Odszedł kilka lat temu.

Marrok: oswojona anooba Emba. Bezlitosna dla wrogów Kyuzoanina, jednak dla niej to długopyskie stworzenie było zawsze słodkim pupilem, którego jako dziecko uwielbiała głaskać, drapać po brzuchu i tarmosić, ku uciesze obojga.

– Przykro mi to słyszeć. Dobry był z niego psiak.

– Ano, był.

– A więc, eee… pracujesz znów z zespołem? – Jej dwa serca walą w piersi jak młotem, tak szybko, że ma wrażenie, iż pod mostkiem terkocze jej szybkostrzelne działko. „Jeśli się ruszę, wykończy mnie” – kołacze jej się po głowie.

– Zawsze pracuję z zespołem. To sposób Kyuzoan na samotność.

– Ale… Ale Swift? Sądziłam, że…

Embo milczy. Wzrusza tylko ramionami.

– Wiedziałeś, że poluje na mnie? – pyta go.

– Owszem.

– Jak to się skończy, Embo?

Gdzieś zza pleców Kyuzoanina dobiega odległy okrzyk, kolejny głos, który Jas rozpoznaje: gburowaty, plebejski akcent łowcy, z którym Sugi także kiedyś współpracowała, Dengara. Jego obecność tutaj jest dla niej zaskoczeniem. Najwyraźniej Swift miał nóż na gardle. Sugi od zawsze nienawidziła Dengara. Właściwie to nie znała nikogo, kto darzyłby go sympatią.

Oczywiście, za Swiftem też nikt nie przepada…

– Na statek! Szła tędy! – woła Dengar.

Nie widzi tego starego drania – jeszcze nie. Wie jednak, że wkrótce się tu zjawi.

Szybko, szybko, szybko!

– Embo – zagaduje starego druha. – Wiem, że masz długi. Wasza dwójka… Ty i Sugi zawsze pomagaliście biednym i uciśnionym. Postępowaliście właściwie i zaleźliście w ten sposób za skórę niewłaściwym ludziom. To was sporo kosztowało. Ja także mam długi… – W tej chwili dociera do niej, że dla Kyuzoanina ta sprawa jest prawdopodobnie prosta: jeśli schwyta Jas, wyjdzie na czysto. Dług za dług, kredyt za kredyta. Teraz Jas słyszy już Dengara: łowca jest z każdą chwilą bliżej. – Sugi zawsze postępowała słusznie, nawet jeśli się do tego nie przyznawała, a ty byłeś wobec niej lojalny. Ja także staram się dokonać czegoś dobrego. Postąpić właściwie. Nawet jeśli to niełatwe. Nawet jeśli wkurzę tym złych ludzi. I nawet jeśli będzie mnie to słono kosztować. Dlatego potrzebuję… Dlatego chcę, żebyś mi odpuścił. I… potrzebuję tego statku.

Ma wrażenie, że Embo rozważa w myśli jej słowa.

– Jestem stary – mówi po chwili. – A Marrok zawsze cię lubił. – Opuszcza kuszę i odstępuje od statku.

Droga wolna. Jas wypuszcza powoli powietrze z płuc.

– Nie zapomnę ci tego, Embo.

– Trzymam cię za słowo, drogie dziecko.

Jas chciałaby zrobić coś więcej. Samo stanie tu i rozmawianie z nim… Nagle żałuje, że nie utrzymywała z nim kontaktu przez te wszystkie lata. Teraz jednak nie ma na to czasu. Emari biegnie już w kierunku trapu, gdy nagle dostrzega tego starego pryka, Dengara, podnoszącego do strzału swój karabin o długiej lufie.

– Jas! – woła Dengar. – Ani kroku dalej! – Z tymi słowy wypala z karabinka.

Jas krzywi się, czując przelatujące nad ramieniem promienie rozpalonej energii. Potyka się i niemal przewraca, ale w porę łapie równowagę i wbiega po trapie. Plaśnięciem dłoni wciska guzik zamykający właz i chwilę później nurkuje do sterowni. Otwiera panel sterowania uzbrojeniem i opuszcza ścięty, stożkowaty dziób promu.

Gdy rozgrzewa silniki, od ścian hangaru odbija się echem terkot działek wieżyczki laserowej. Dengar nurkuje za pobliską skałę w tej samej chwili, gdy wypalają niewielki krater w miejscu, w którym jeszcze przed momentem stał.

Czas się stąd wynosić. Czas znaleźć Norrę.

Interludium
Tatooine

– Dawać go tu!

Dwóch zbirów z Czerwonego Klucza, Gran imieniem Yimug i Rodianin Gweeska, wlecze człowieka w znajomo wyglądającej mandaloriańskiej zbroi na plac miasta zwanego Freetown. Mężczyzna słania się na nogach, z rękami skutymi za plecami. Yimug ciska go na ziemię, a Gweeska kopie w krzyż – tak mocno, że nieszczęśnik leci na twarz i mandaloriański hełm ryje piach.

Z tłumu występuje Lorgan Movellan i zgromadzone zbiry, członkowie Czerwonego Klucza, pohukują głośno i wiwatują. Stoją pod murami Freetown, potrząsając trzymanymi w dłoniach blasterami; niektórzy strzelają z nich w powietrze. Mieszkańcy miasta zostali stłoczeni na środku placu. Niektórzy leżą rozciągnięci na piachu, martwi: nauczka dla innych. Reszta czeka, z lufami przystawionymi do skroni, które przypominają im, by się nie szarpali, inaczej ich mózgi wsiąkną w piach.

Movellan patrzy znad haczykowatego, długiego nosa na Cobba Vantha i krzywi się kwaśno. Jego górna warga unosi się w odrażającym grymasie; mężczyzna odcharkuje flegmę i spluwa wprost na mandaloriański hełm.

– Nie zasługujesz na tę zbroję – cedzi, a jego głos brzmi jak syk, szelest przesypywanego piasku. Aby podkreślić wagę swoich słów, kopie Vantha podkutym buciorem w głowę – tak mocno, że samozwańczy burmistrz Freetown pada na ziemię ciężko niczym wór moksu. – Czy ona jest w ogóle prawdziwa? Wygląda jak coś wyklepanego na kowadle oszusta. A poza tym… noszenie zbroi silnych ludzi wcale nie zmienia słabeusza w mocarza. Zdjąć mu ten hełm.

Gweeska i Yimug błyskawicznie wypełniają polecenie, bezceremonialnym szarpnięciem wyłuskując głowę Vantha z mandaloriańskiego „kubła”. Teraz Lorgan może spojrzeć w oczy mężczyźnie, który tak bardzo dał mu się we znaki.

– Od dawna mi bruździsz – mówi, obnażając zęby. – Cobb Vanth. Szlachetny i praworządny! Szeryf, burmistrz i co tam jeszcze – sól w moim oku. – Wzrusza ramionami. – Muszę przyznać, że raczej nie jestem pod wrażeniem.

– Ale musisz przyznać, że zdołałem zaszkodzić ci na tyle, by zmusić cię do interwencji – mówi chrapliwym głosem Vanth.

– Kim ty w ogóle jesteś?

– Prostym człowiekiem, próbującym robić to, co słuszne.

– O co ci właściwie chodzi? – pyta podejrzliwie Movellan. – Czego chcesz? Władzy? Pieniędzy? Bo z pewnością ten… kult jednostki w jakiś sposób popłaca? Chodzi o kobiety? A może zbroja po prostu daje ci złudzenie siły?

– Chcę wolności.

Och, a więc o to chodzi. Movellan łapie Vantha za głowę i popycha naprzód – tak mocno, że zęby mu szczękają, gdy podbródek obija się o napierśnik.

O, tam, na karku mężczyzny: bliznowata tkanka układająca się w symbol prymitywnej gwiazdy opatrzonej serią kropek i krzyżyków: znak właściciela.

– Byłeś niewolnikiem.

– Owszem. Opowiedzieć ci o tym? – W oku Vantha lśni psotny błysk, co tylko jeszcze bardziej rozwściecza Movellana.

Facet był nikim, a teraz jest kimś. Od niewolnika do szeryfa. Od cienia człowieka do mężczyzny u władzy. Teraz, gdy Jabby już nie ma, a Huttowie nie mogą dojść do porozumienia, gdy Imperium i jego handel niewolnikami zniknęły wraz z wybuchem drugiej Gwiazdy Śmierci, pozostawało tylko kwestią czasu, kiedy tu, na Tatooine, niewolnicy się zbuntują. Teraz, gdy zasmakowali wolności, nie wrócą tak łatwo do klatki. Ale… kto był panem Vantha? I dlaczego facet postanowił nadstawiać karku za innych?

– Czy mogę cię o coś spytać? – bełkocze Cobb.

– Słucham. Pytaj, chociaż nie gwarantuję ci, że udzielę ci łaski odpowiedzi.

– Czego właściwie chcesz od tego miejsca? Tatooine to kuweta pełna piachu. Wody tu jak na lekarstwo. Sucho tu jak u nieboszczyka w gębie. Dlaczego się stąd nie wyniesiesz? Dlaczego nie zostawisz tych ludzi w spokoju?

Lorgan wciąga powietrze przez nos głęboko do płuc. Smród tego człowieka, wszystkich tych zasmarkanych mieszkańców Freetown, jest obrzydliwy. Śmierdzą potem, zjełczałym i tłustym.

– Jeśli chcesz wiedzieć, Huttowie uznawali ten świat za ważny z powodów, których nie znam i które mnie nie obchodzą. Wiem tylko, że na Tatooine nie brakuje surowców. Olej dilarium. Szczawian silicaksu. Jednak najcenniejszym z towarów są tak zwani ludzie. Występuje tu galaktyczny inwentarz, a my nie chcemy zamykać tej linii produkcyjnej. – Mówi to, by dogryźć Vanthowi. – A dzięki twojej dzisiejszej porażce ci wszyscy ludzie wrócą, gdzie ich miejsce: w kajdany. Włącznie z tobą. Twój czas brykania na wolności dobiegł końca.

– To nie mój czas dobiega końca – odpowiada Vanth. – Wspomnisz moje słowa.

Lorgan rozważa przez chwilę ponowne palnięcie gbura w łeb, jednak dochodzi do wniosku, że to bez sensu. Bez znaczenia. Zajął miasto. Złapał zamaskowanego cwaniaka. Czerwony Klucz zatriumfował tutaj i zatriumfuje w całej galaktyce.

Teraz zostało jeszcze tylko jedno…

– Dziwi mnie, że wierzyłeś, iż twój plan zadziała – mówi Lorgan. – Serio. Fakt, że masz u siebie obślizgłego Hutta, nie znaczy, że możesz go obstalować na tronie i kontrolować Tatooine. Bo o to ci właśnie chodziło, prawda? Nie chciałeś wolności dla tych ludzi. Postrzegasz to miejsce jako źródło pozyskiwania surowców, tak jak ja. Tak jak ja uważam za towar ciebie. A teraz zgarnę tego waszego Hutta i sprzedam go jego pobratymcom. A gdy to zrobię, będziesz już martwy.

Podnosi w górę palec i z szeregu zbirów występują dwaj kolejni: Ithorianin o zgiętej w paragraf szyi, Vommb i barczysta kobieta imieniem Trayness. Niosą podarty czerwony wór, który wije się i szarpie, gdy jego żywa zawartość próbuje wydostać się na zewnątrz. Za nimi na łańcuchu człapie mężczyzna o wydatnym brzuszysku, w długim skórzanym kapturze i nagim torsie wymazanym jakąś tłustą mazią. „Huttyjskim śluzem” – myśli z obrzydzeniem Movellan.

Na kolejny znak palcem Ithorianin z kobietą opróżniają worek. Wypada z niego huttyjski pomiot – młody, ledwie podrostek, wymachując rozpaczliwie krótkimi rączkami, z szerokimi ustami wykrzywionymi w grymasie strachu i bólu. Mężczyzna w kapturze przypada do jego boku, uspokajając go i gładząc czule jego śliski od śluzu łeb.

– Cii, już dobrze! – mówi poskramiacz z kojącym zaśpiewem. – Już wszystko w porządku. Wszystko będzie dobrze, mały Borgo…

Borgo. Rany, nadali nawet tej larwie imię.

Lorgan ogląda się ostatni raz na Vantha i mówi:

– Hutt jest nasz. A ci wszyscy ludzie zostaną zniewoleni. Wybrałeś sobie na śmierć złą wydmę.

– Podobnie jak ty – cedzi Cobb przez zakrwawione zęby, a potem zwraca spojrzenie na poskramiacza. Kiwa mu ledwie zauważalnie głową i mruga. Mężczyzna odpowiada skinieniem głowy i zaczyna drapać Hutciątko pod podbródkiem, szepcząc coś do niego…

Lorgan warknięciem rzuca Trayness rozkaz i kobieta reaguje błyskawicznie, uderzając poskramiacza w głowę na odlew. Mężczyzna wydaje z siebie okrzyk zaskoczenia i upada na ziemię, trzymając się za rozbitą głowę.

Huttyjski pomiot podnosi łeb do nieba, otwiera usta i wysuwa jęzor, smakując powietrze… A potem zaczyna wyć. Z jego nalanego gardła wyrywa się skrzekliwy lament, raniący uszy.

Gdzieś na obrzeżach zgromadzonego tłumu wybucha jakieś zamieszanie. Ludzie Movellana zaczynają się odwracać i pokazywać sobie coś poza murami miasta – Lorgan nie widzi tego co oni, jednak kiedy zaczynają w tamtym kierunku strzelać z blasterów, wie, że coś jest nie tak.

Nagle rozlega się dźwięk: przerażające wycie, a po nim mrożący krew w żyłach okrzyk bojowy. Członkowie Czerwonego Klucza zaczynają spadać z murów, zdejmowani z nich jeden po drugim strzałami padającymi z zewnątrz. Movellan odwraca się i pospiesznym gestem daje Vommbowi i innym znak, krzycząc:

– Ruchy! Sprawdzić mi, co się tam dzieje!

Nie trzeba im dwa razy powtarzać, jednak Lorgan nie musi długo czekać na odpowiedź.

Bramy miasta otwierają się na oścież… i wpada przez nie bantha, większa od wszystkich, które Movellan widział do tej pory. Jedno jej oko przecina blizna, a zmierzwioną sierść ma brudną, z powczepianymi w nią kośćmi i pordzewiałymi częściami. Na jej grzbiecie siedzi Tusken, jeden z tych niesławnych pustynnych bandziorów, którzy nastręczyli Czerwonemu Kluczowi tyle problemów w ciągu ostatniego roku. Jeździec, podobnie jak wierzchowiec, jest większy od jego pobratymców: ma szerokie ramiona, na których spoczywa głowa owinięta wystrzępionymi szmatami. Spośród nich sterczą bliźniacze szkiełka gogli, lśniących w promieniach słońca. Członkowie Czerwonego Klucza rzucają się do ataku, jednak Tusken dosiadający banthy uwija się jak w ukropie, sprawnie niczym cyrkowiec: zawija swoją prymitywną bronią, łamiąc kark jednemu z ludzi Lorgana, a potem zeskakuje z grzbietu swojego wierzchowca, wynurzając się spod jego brzucha po przeciwnej stronie i oddając ze strzelby trzy strzały, trafiające bez pudła w głowy i piersi trójki ludzi Movellana. A potem w mgnieniu oka znów wskakuje na siodło.

Na murach zaczyna roić się od innych Tuskenów, wspinających się na nie i atakujących bandytów z Klucza. Nie robią jednak najmniejszej krzywdy mieszkańcom Freetown…

Wiedzą, kto jest kim. To nie jest przypadkowy atak.

Lorgan odwraca się w stronę Vantha…

Szeryf już wstał, a za jego plecami na piachu leżą kajdanki. Poskramiacz – z uradowaną miną szczęśliwego dziecka – stoi za nim ze śrubokrętem magnetycznym w dłoni; najwyraźniej to on pomógł burmistrzowi oswobodzić się z okowów.

Lorgan reaguje szybko – jednak nie dość szybko. Nim podnosi blaster do strzału, Vanth bierze zamach i uderza go grzbietem dłoni w twarz. Movellan upada. Czuje na nadgarstku ciężar obutej stopy, która napiera dopóty, dopóki pistolet nie wypada mu z porażonych bólem palców. Pada na niego cień szeryfa; gdy Lorgan podnosi wzrok, widzi na tle nieba obramowaną promieniami słońca sylwetkę. Dookoła rozlegają się dzikie okrzyki bojowe i pohukiwania ogarniętych bitewnym szałem Tuskenów.

– Zabawne – mówi Vanth. – Tuskeni uważają to miejsce za święte. A na dodatek nie lubią handlarzy niewolnikami tak samo jak my. Zawarliśmy z nimi umowę. My dajemy im wodę, a oni zostawiają nas za to w spokoju. Podoba im się również to, że mamy pośród nas Hutta. Zdobyliśmy tym sobie ich szacunek. A mój przyjaciel Malakili dostarczył im coś naprawdę niezwykłego: perłę z brzucha smoka krayt. To zagwarantowało nam ostatnią niezbędną rzecz: ich ochronę. Chociaż w głębi duszy jestem przekonany, że i tak by ją nam zapewnili; nie lubią typów z syndykatów, takich jak wy.

Lorgan próbuje się odczołgać w tył, ale Vanth napiera podeszwą buta na jego dłoń jeszcze mocniej – dość mocno, by dał się słyszeć nieprzyjemny zgrzyt, gdy kość ociera się o kość.

– Nie wiesz, co robisz, Vanth! – krzyczy Lorgan. – Jesteś idiotą, igrającym z bogami! Ukradłeś zbroję, myśląc, że zakładając ją, staniesz się kimś lepszym, i ukradłeś Hutta, sądząc, że zdołasz wynieść go na tron. Nigdy ci się jednak nie uda! Moi przełożeni się tu zjawią! Zabiją cię! Zetrą to miejsce z mapy!

Vanth klęka na jego piersi.

– Na to, co twoim zdaniem ukradłem, uczciwie zapracowałem. Sądzisz, że jestem po prostu zwykłym niewolnikiem, ale nie znasz całej prawdy. Nie wiesz, co widziałem. Nie masz pojęcia, kim byłem. A ja wiem tyle, że zostało mi niewiele czasu. Obudziłem potwora, który zaczyna podnosić łeb. Zginę, służąc mieszkańcom tego miasta, i być może ono zginie razem ze mną, jednak nie będziemy ostatnimi. Nie w dalszej perspektywie. Następni, którzy się zjawią, będą pamiętać o mnie i o tym, co zrobiłem, i poniosą sztandar Freetown dalej, nawet jeśli jego samego już nie będzie. A pewnego dnia Tatooine będzie wolna, nawet jeśli ja i moja „wyklepana na kowadle oszusta” zbroja wraz z moim małym miasteczkiem będą dawno spoczywać pod zwałami piachu. A teraz nie ruszaj się. Zamierzam wyrżnąć na twojej buźce wiadomość, nim odeślę cię z powrotem.

Gdy Vanth sięga do jego czoła, Lorgan krzyczy.

Rozdział czternasty

Czmychomyszka robi to, co mają w zwyczaju czmychomyszki: czmycha.

Jej drobne łapki przemykają po piasku pustkowi, z cichym szelestem przesuwając jego ziarenka: tup, tup, tup, tup!

Czmychomyszka jest jak inne czmychomyszki z Jakku: na tyle mała, żeby nikt jej nie zauważył, i dość drobna, by przecisnąć się przez rurę czy zawór, a także wystarczająco ciekawska, by znajdować pożywienie w najdziwniejszych miejscach.

Teraz jednak czmychomyszka nie szuka jedzenia.

Zamierza uwić gniazdo. Legowisko. Ostatnie zostało zajęte przez tyczkowęża, a myszka nie ma ochoty stać się jego posiłkiem. Gniazda czmychomyszek są niezwykłe: małe stworzonka znajdują sobie pośród skał lub piasku odpowiedni otwór, który moszczą szczątkami znoszonymi, skąd tylko się da. Ciało porzucone na pustyni uchowa się na niej tylko, dopóki nie zjawią się czmychomyszy, zawłaszczając to, czego nie zdołali wykorzystać padlinożercy: skórę z butów, kępki włosów, paznokcie. Krążą historie o wędrowcach przemierzających pustynie, którzy dostrzegali na horyzoncie oazy z tryskającymi fontannami, które gdy przybyli na miejsce, okazywały się rozedrganymi masami czmychomysich ciał. Gdy je przestraszyć, rozpierzchają się na wszystkie strony, odsłaniając ludzkie szczątki, niewiele więcej ponad kości.

Gdy już czmychomyszka zgromadzi surowiec na budowę gniazda, zaczyna się rozglądać za większymi przedmiotami, które mogłaby umieścić w nim, aby ochronić je przed innymi zwierzętami, takimi jak tyczkowęże. Ta czmychomyszka znalazła akurat nieco drutu. Drut jest dobry. Można go zginać ostrymi czmychomysimi ząbkami i zmienić w bezpieczną kryjówkę, w której można się zwinąć w kłębek i spać – albo uwić z niego sypialnię dla mysich dzieci.

Jednak ten drut jest wyjątkowo uparty. Nie chce się ruszyć z miejsca. Czmychomyszka jednak nie daje za wygraną: szarpie go i szarpie.

Bezskutecznie.

Drut ani myśli drgnąć. Jest mocno przyczepiony do pokaźnych rozmiarów kawałka metalu – a przynajmniej pokaźnych rozmiarów według standardów czmychomyszki.

Och, ale cóż to takiego? To czarne metalowe coś? Cylindryczne i zwisające z boku, buczące i iskrzące? Doskonale nadawałoby się do zablokowania dojścia do gniazda. Myszka odpuszcza drutom i podkrada się do tego czegoś, przeciskając między czarnym obiektem i metalową częścią, do której jest przymocowany; po drodze razi ją elektryczny impuls, maleńka iskierka, ale czegóż się nie robi dla odpowiedniej ochrony gniazda? Myszka wytrzyma.

Popiskując cicho, wyszarpuje czarny cylinder z poluzowanej obudowy, a potem ustawia się tuż za nim i wątłymi przednimi łapkami zaczyna go toczyć w mrok, licząc na to, że rozrywacze czy vworki nie dostrzegą jej, próbującej przetrwać na tej bezlitosnej, wyschniętej na wiór planecie.

Przez jakiś czas po tym, jak myszka odchodzi, nic się nie dzieje.

Nagle jednak zapalają się dwie lampki, jasne jak księżyce.

Powoli, powolutku, coś budzi się do życia…

Oto Pan Bones.

Matryca pamięci droida bojowego B1 pamięta wiele rzeczy: pamięta na przykład ciemność.

Pamięta też marsz pośród wielu podobnych mu metalowych braci w idealnie równych szeregach, marsz na wioskę otoczoną zielonymi polami, a także niewinnych ludzi kulących się w niej pośród nocy. Niewinnych ludzi, którzy nie przeżyją, dzięki jego zastępowi droidów bojowych.

Pamięta też włócznie światła, zielonego i niebieskiego, przecinające mrok i kładące tych ludzi pokotem, jednego za drugim, jednego po drugim. Fontanny iskier. Rozpalone strumienie stopionego metalu. Jest też inne niepokojące wspomnienie: promienie światła w jego własnych dłoniach. Nie dwóch, ale… czterech. Wirujące: zzium, zzium, zzium, zzium!

A także on sam, tańczący la-ley. Śpiewający dzieciom. Ku ich uciesze. Dla ich rozrywki.

Pamięta trzy szóstki. Prawdopodobnie numer. Dawniej.

Znów ciemność.

Ta matryca nie jest jedyna. Bones to wie. Bones jest wieloma umysłami i wieloma życiami. Niektóre są znane, inne tajne, ukryte. Programy protokolarne. Sztuki walki. Strategie bojowe. Animacja. Opieka nad dziećmi. A to wszystko zainstalowane pieczołowicie, nawet jeśli nieco nieporadnie, rękami sprytnego chłopca, który potrzebował przyjaciela.

Bones jego także pamięta. Przyjaciela. Chłopca. Temmina.

Pana.

Chociaż chłopiec nie jest jego panem, dlatego że go przeprogramował. Temmin jest jego panem, bo Bones wie, co to wdzięczność. Bones żył wieloma życiami. A każde z nich, oprócz tego teraz, się skończyło. Otrzymać nowe życie, nawet jeśli będzie to zbieranina różnych tożsamości, to coś niezwykłego. Wyjątkowego i cennego, a Bones wie, że Temmin jest jego stwórcą.

I właśnie dlatego Temmin jest też jego panem. To logiczne.

Sprawiedliwe. A Bones ceni sobie ponad wszystko właśnie sprawiedliwość. Lojalność.

I przyjaźń.

Do jego matrycy, umysłu, napływa wspomnienie twarzy jego przyjaciela. Iskierki danych rozbłyskują w mroku niczym mechaniczne synapsy i Bones przypomina sobie Temmina oraz panikę w jego oczach, gdy chłopiec wydawał mu ostatnie rozkazy: wziąć kapsułę i lecieć na Jakku. Znaleźć mamę. Chronić mamę!

Mamę. Matkę. Matkę Temmina.

Norrę.

To właśnie ona, w ciemności. W bankach pamięci droida niczym kwiat eksplozji rozkwita nowy, świeższy obraz: widok rozłupujących go na części blasterowych strzałów. Bones stara się zwiększyć zasięg swojej matrycy, sięgnąć umysłem do kończyn, jednak żadna z nich nie odpowiada. Przepływają przez niego falami odczyty diagnostyczne i każdy z nich informuje: destrukcja. Wszystkie cztery kończyny zostały odłączone od jego ciała. Podobnie częściowo od niego odczepiona jest głowa droida – złącze zostało naruszone, jednak metalowy czerep wciąż jest połączony z korpusem teleskopowym kablem.

Matrycę umysł ogarnia smutek. Rozpacz nie jest jedynie domeną ludzi: droidy także znają pojęcie zagłady egzystencjalnej i kresu istnienia. I nagle Bonesa ogarnia troska: głęboka, przeszywająca troska, niczym jama o śliskich ścianach, z której nie sposób się wydostać, jama, w której znika wszystko, nawet światło. Bones obawia się, że jest martwy. Że nie będzie w stanie wypełnić swojej misji. Że życie, które dał mu jego stwórca i jego pan, zostało zmarnotrawione, skończyło się właśnie pośród pustynnych piasków, niedaleko od matki tego stwórcy.

Droid chciałby, żeby to nie była prawda. Bones walczy ze strachem, że wszystkie jego życia doprowadziły do tego jednego nic niewartego momentu.

Ale, ale…! Ogranicznik, który założył mu żołnierz… Z diagnostyki wynika, że chociaż nie ma kończyn, to on także zniknął. A wraz z tą informacją z dna jego banków danych wypływa też inna: trzyliterowy skrót, brzmiący TAN.

Tworzące go litery pochodzą od trzech słów: tryb automatycznych napraw.

O, tak.

Bones często pakuje się w kłopoty, jednak pod względem anatomicznym konstrukcja droida jest niezbyt skomplikowana. I tak oto Bones przystępuje do autonapraw: kabel łączący jego głowę z korpusem nagle wsuwa się: zzzzip! – do gniazda szyi, które choć uszkodzone, teleskopowo wysuwa się i ponownie obejmuje trzon stanowiący podstawę czerepu jednostki typu B1. Bones pochyla głowę. Jego ząbkowana szczęka opada w piach i wbija się w niego, przesuwając głowę z korpusem nieco do przodu.

Bones powtarza operację raz, a potem kolejny. Za każdym razem jego metalowe ciało przemieszcza się o parę centymetrów naprzód – powoli i mozolnie, ale porusza się.

Gdy dociera do najbliżej leżącego ramienia, ponownie zanurza przednią krawędź mechanicznej głowy w ziemię, jednak tym razem, zamiast poruszyć nią w górę i w dół, przesuwa nią z boku na bok. Serwomotory wyją i zgrzytają. To jednak wystarczy, by przemieścić droidzie ciało nieco w bok: centymetr po centymetrze, dopóki korpus nie połączy się z leżącą tam odstrzeloną ręką: szczęk!

Tak właśnie działa tryb automatycznych napraw. Gniazdo z boku tułowia magnetyzuje się przy akompaniamencie mechanicznego buczenia. Ramię dygocze na ziemi, drga, targane elektronicznymi spazmami, jakby nagle ożyło, a potem powoli przesuwa się w stronę ciała. Elementy stawu zaskakują na swoje miejsca. Metalowe części łączą się ze sobą.

Bones wysyła do kończyny sygnał. Palce się poruszają, a całe ramię się zgina. „Mam znów ramię” – stwierdza matryca droida. To ramię ma kluczowe znaczenie dla całego procesu autonapraw: niczym martwy twór budzący się do życia, odpycha się od ziemi, na której leżą porozrzucane trzy pozostałe kończyny – dwie nogi i jedna ręka. I zaczyna żmudny proces ich montażu.

Kawałek po kawałku, złącze po złączu. Buczenie i kliknięcie. Durastalowe szpony wpinają przewody do stawów. Droid poprawia kilka wygiętych metalowych żeber. Jego chwytak, dłoń, działa na zasadzie klucza: wystarczy, by umocnić kręgosłup, ale jest za słaba, by zniwelować wygięcie całej postawy. Lewe ramię nie jest w pełni sprawne. Podobnie prawa noga. Konieczne będą dodatkowe naprawy.

Ale droid stoi teraz w ciemności w pobliżu klatki Norry.

Oto Pan Bones.

Norra siada w mroku jakkuańskiej nocy. Otwiera szeroko oczy. Coś się dzieje. Coś jest nie tak. Nie…

Coś się zmieniło.

Przełyka ślinę. To jak łykanie garści tłuczonego szkła. Wszystko dookoła jest suche jak pieprz, a gdy mruga, oczy jeszcze bardziej bolą od pyłu pod powiekami. Norra krzywi się, sięga dłonią do krat i podciąga się do pozycji stojącej.

Spod jej klatki zniknął kształt sterty porozrzucanych w nieładzie części droida. Bones…

Najwyraźniej przyszli po niego i zabrali go, kiedy leżała nieprzytomna. Znów czuje się dojmująco samotna.

Gdzieś tam, w ciemności, ktoś krzyczy, jednak okrzyk szybko, gwałtownie milknie, ucięty jak nożem. Chwilę później coś wytacza się spomiędzy kesiumowych cylindrów – coś, co toczy się w stronę jej klatki i uderza w nią z dźwięcznym szczęknięciem.

Hełm. Zasadniczo biały, jednak poznaczony licznymi odciskami palców w kolorze jakkuańskiego pyłu. Należy, czy też może raczej należał, do szturmowca.

Piasek pod hełmem jest ciemny i mokry od krwi.

Mrok rozbrzmiewa kolejnym wstrząsającym okrzykiem. Powietrze przeszywają na chwilę blasterowe błyskawice, rozświetlając noc. Coś przemyka w cieniach i Norra przyciska twarz do krat swojej klatki, by lepiej widzieć. I rzeczywiście, widzi: dwóch szturmowców biegnących w stronę jakiegoś kształtu – znikają za kesiumowym cylindrem, umykając jej z pola widzenia. Jednak Norra słyszy ich krzyki. Jęki bólu.

Teraz z tamtego kierunku ktoś nadchodzi.

Effney, oficer. Zatacza się, a potem upada na jedno kolano, jednak z rozpędu podrywa się niemal natychmiast i biegnie dalej. Nie ma na sobie koszuli, a czoło opasuje mu biała szmaciana opaska. W dłoni trzyma mały blaster, z którego w biegu strzela za siebie.

– Nie! – krzyczy. – Precz! Zostaw mnie w spokoju, potworze!

Jest zwierzyną. A polujący na nią drapieżnik wkrótce się ujawnia.

Droid bojowy porusza się sztywnymi, niezbornymi szarpnięciami, zatrzymując się co chwila. Norra widzi, że Bones jest niesprawny. Powłóczy osadzoną niestabilnie prawą nogą, która chybocze się w stawie przy każdym kroku. Jego lewym ramieniem, z wysuniętym ostrzem, wstrząsają drgawki, chociaż druga ręka pewnie celuje z broni.

Strzały Effneya są żałośnie niecelne – nie trafiają nawet w pobliże droida.

Mężczyzna biegnie w stronę klatki. Już wkrótce będzie ją mijał…

Norra warczy gardłowo, podnosi z ziemi garść piachu, a gdy Effney przebiega obok, ciska mu ją w twarz: w otwarte szeroko oczy i usta. Oficer wydaje okrzyk zaskoczenia i bólu, podnosi ręce do twarzy…

To wystarczy. Nieoczekiwany atak zatrzymuje go na chwilę dość długą, by Bones go dopędził.

Effney obraca się w stronę napastnika, celuje z blastera, jednak jest już za późno. Ostrze droida odcina wyciągniętą dłoń, która upada na piasek z miękkim plaśnięciem. A potem Bones robi mężczyźnie to samo, co ten wcześniej uczynił droidowi: rozczłonkowuje go, dopóki pod metalową klatką nie pozostaje po nim tylko sterta bezużytecznych kawałków, będących niegdyś człowiekiem.

Wówczas Bones opuszcza wibroostrze na zamek klatki Norry i jej drzwi otwierają się.

– Dopuściłem się aktu przemocy – oświadcza Bones.

– O, tak, zgadza się – mamrocze potwierdzająco Norra.

– Znalazłem cię.

– Najwyraźniej. Dziękuję – mówi Norra, w myśli dodaje zaś: – „Dziękuję też tobie, Tem, za to, że go zbudowałeś”. Jej dziwnego, wygadanego, roztańczonego, wymachującego majchrem wybawiciela. – Musimy ruszać, Bones. Szybko. Inaczej oboje zginiemy.

– Rozkaz-rozkaz.

Rozdział piętnasty

Ostatnimi czasy kanclerz Gallius Rax jest bardzo zajęty. Bardziej nawet, niż się spodziewał, bo rządzenie Imperium to bardzo skomplikowana sprawa, a on jest tylko jeden. Niektóre kwestie wymagają jego interwencji. W istocie jest takich kwestii bardzo wiele, a kluczowe znaczenie ma, by to on wszystko kontrolował.

Wszystko jest zorganizowane już od samego rana. Rax siedzi za swoim biurkiem w namiocie ustawionym na dachu głównego budynku. Z tego punktu obserwacyjnego ma widok na resztę bazy, położonej w cieniu Węglowej Grani na Jakku. Widzi stąd efekty swoich starań. Podczas gdy Imperium rośnie w siłę, po ekranie jego komputera przewijają się dane. Perymetr bazy patrolują maszyny kroczące AT-AT, a ich mniejsi kuzyni, AT-ST, czekają po lewej stronie; po prawej ciągną się szeregi myśliwców TIE. W górze zaś majaczą niczym zjawy sylwetki gwiezdnych niszczycieli, gotowe w każdej chwili opaść z nieba i przeciąć przeciwnika na pół, niczym ostrze kata.

Dzień po dniu Imperium rośnie w siłę. Słabości są usuwane, wycinane niczym miękkie, przejrzałe cząstki owocu i odrzucane; eksponowane są silne elementy. Przybyli tu, przybyli na miejsce próby.

Przybyli do jego domu.

Rax bierze głęboki, uspokajający oddech, jak ma w zwyczaju. Czuje zapachy planety, na której się wychowywał: woń rozgrzanych słońcem skał, nikły odór piachu, przenikliwy smród padliny. Powietrze wysusza mu od środka nozdrza. Podobnie jest z resztą jego ciała: tutejszy klimat wysysa z niego całą wilgoć. Całe Imperium twardnieje, niczym tłustawy połeć mięsa, wysuszany do gorzkiego, skórzastego strzępu, którego jedynym celem jest trwać.

Czasami Rax przystaje i patrzy w lustro. Nawet on, ściśle przestrzegający reżimu ćwiczeń fizycznych, odkąd opuścił tę planetę, wydaje się bardziej zwarty w sobie, żylasty, zahartowany. Ta transformacja jest mu miła. „Jestem jak metal przekuwany w ostrze” – powtarza sobie i nuci pod nosem starożytny madrygał zatytułowany Zdrada i przyzwolenie. Ulubiony utwór Palpatine’a.

Wkrótce przerywa rozmyślania nad sobą i swoim Imperium i udaje się na spotkanie ze swoją wewnętrzną radą: generałem Borrumem, zwanym Staruchem; architektem nowego programu szkoleniowego dla szturmowców, Brendolem Huksem; specem od propagandy Ferrikiem Obdurem, a także – za pośrednictwem hologramu – wielkim moffem Randdem.

Rax informuje ich, że zbliża się wojna.

– To pewne – dodaje od niechcenia, niemal lekceważąco. – Namierzyliśmy jeden rebeliancki statek naruszający naszą przestrzeń. Tylko z najwyższym trudem udało mu się umknąć. Wkrótce potem wykryliśmy w układzie obecność sond zwiadowczych oraz statek wyposażony w systemy maskujące, badający sytuację z pobliskiego sektora. Wszyscy oglądaliśmy małą mówkę Mothmy. Chociaż przekonywano mnie, że utknęła pod zwałami skostniałej polityki Nowej Republiki, możecie być tego pewni: zbliża się wojna.

– Bardzo powoli – zauważa Borrum i ma rację.

Rax zastanawia się, dlaczego tak jest. Przekonywał swoją radę, że atak ze strony Nowej Republiki jest nieuchronny. Był o tym przekonany, jednak mijają dni i nic się nie dzieje. Początkowo martwił się, że może Republika obrała jakąś inną strategię, taką, której nie zdoła przewidzieć, jednak teraz podejrzewa, że rzeczywistość jest znacznie bardziej prozaiczna: stali się strachliwi. Nowa Republika nie jest podmiotem o charakterze wojskowym. Przyświeca im demokracja. Niestety, przekonanie, że demokracja sprawdzi się na skalę galaktyczną, to okropna wręcz naiwność. Bardzo złym pomysłem jest sądzić, że statek kosmiczny pilotowany przez tysiąc małpojaszczurów dokona czegoś poza wpakowaniem się prosto w słońce.

Borrum odchrząkuje i krzyżuje ręce na piersi.

– Zaczynam się niecierpliwić. Nie możemy wiecznie czekać w stanie pogotowia. Ludzie się męczą. To wystawia na próbę hart ducha…

„Mój duch rzeczywiście jest poddawany próbie, Hodnarze Borrumie” – myśli Rax.

Randd tymczasem, jak zwykle pragmatyczny, mówi:

– A niechże się zjawią, kiedy im się żywnie podoba. Dzięki temu zyskamy tylko więcej czasu na umocnienie naszych szeregów. Z każdym dniem dołącza do naszej floty więcej statków. Choćby dziś, weterani z Ryloth przybyli wraz z gwiezdnym niszczycielem „Diligent”.

– Wieści o naszej obecności w tym miejscu… – zaczyna Obdur, ale Rax ucisza go zniecierpliwionym syknięciem.

Obdur to uroczy gbur, a Rax naprawdę docenia potęgę propagandy. To niezbędny teatralny rekwizyt ich działań, zaś Gallius niczego nie kocha bardziej od teatru. Jednak funkcja Obdura traci na znaczeniu. Nie ma już czegoś takiego jak „wieści”. Wartość propagandy spadła niemal do zera. Chyba żeby wykorzystać ją do nakłonienia Nowej Republiki do ataku…

Nie. To byłoby zbyt śmiałe posunięcie. Magiczna sztuczka sprawdza się najlepiej, kiedy widownia nawet nie wie, że to sztuczka.

A więc przesądzone. Obdur musi zginąć. To nie będzie zbyt dotkliwa strata. Obdur był zagorzałym stronnikiem Sloane – i oto, do czego to doprowadziło. Cóż za rozczarowanie. Trzeba jednak zadbać o to, by zniknął po cichu. Rax nie zamierza splamić sobie dłoni krwią, nie w tym przypadku. Być może będzie to test dla nowych rekrutów?

A skoro już mowa o Huksie, to gość sprawia wrażenie przybitego. Jak zwykle zresztą. Szerokie ramiona ma przygarbione – ostatnimi czasy jego postura okropnie się pogorszyła. Ten świat tak na niego wpływa. Trzeba jednak przyznać, że Rax wiele od niego wymaga, podobnie jak od jego podopiecznych. Prawda jest niestety taka, że Gallius potrzebuje Huksa. I to nie tylko teraz – mężczyzna będzie mu potrzebny również później. Musi zachować przytomność umysłu i sprawność fizyczną. Być może nadszedł czas, by wtajemniczyć go bardziej w plany Raksa.

Cóż, w przypadku Sloane nie skończyło się to zbyt fortunnie.

Ot, ciekawa sprawa. Zagadka. Jednak na razie będzie musiała poczekać. W tej chwili Rax ma do załatwienia ważniejsze sprawy, takie, które wymagają od niego pobrudzenia sobie rąk.

Dlatego Gallius opuszcza spotkanie, nim dobiega ono końca.

Kieruje kroki na dół, obok placówki szkoleniowej z prefabrykatów, w której żołnierze gromadzą się, by walczyć, w otoczeniu swoich kolegów, zagrzewani do boju okrzykami żądnych krwi oficerów. Walki są szybkie i krwawe. Szkolenie jest teraz znacznie brutalniejsze. Nacisk kładziony jest na zdolność do przetrwania, do wybicia się kosztem innych, bo taki jest ten okrutny świat. Rax nie ma czasu na przyglądanie się, jak spuszczają sobie nawzajem lanie.

Kieruje się dalej, w głąb budynku.

Tu, na tym poziomie, jest chłodniej. Rury i przewody ciągną się korytarzami, okalając serce bazy, jej mechanizmy. Rax kluczy, dopóki nie trafia na drzwi, których szukał. Pokój za nimi to zasadniczo magazynek przedmiotów o niewielkim znaczeniu: głównie mundurów i podręczników, stanowiących elementy Imperium z dawnych, lepszych czasów… Imperium, które nie zdołało przetrwać.

W pomieszczeniu czeka stary mężczyzna. Ręce ma związane za plecami, jego kolana dotykają do podłogi. Zupełnie jakby się modlił. Jakie to stosowne, zważywszy na okoliczności…

– Anachoreta Kolob – wita go Rax.

Mężczyzna podnosi głowę i mruży oczy, próbując coś dojrzeć w pogrążonym w półmroku pokoju. Nawet stąd, spod drzwi, Rax widzi, jak bardzo się postarzał. Całe jego ciało pokrywają zmarszczki i obrzęki. Jego twarz, szyję i dłonie znaczą głębokie bruzdy i plamy wątrobowe…

– Kto to? Kim jesteś? – pyta Kolob drżącym, schrypniętym głosem.

– Nie pamiętasz mnie – stwierdza Rax.

– A powinienem?

– Czy twój umysł szwankuje? Czy po prostu nie jestem wart zapamiętania?

Anachoreta wzdycha.

– Mój umysł jest ostry jak brzytwa. Jest w stanie dostrzec całe cierpienie bezsennego świata, podobnie jak pamięta przemyślenia Eremity na temat cierpienia…

– Wystarczy. Nie potrzebuję twoich wykładów na temat duchowości. Chcę tylko, żebyś na mnie spojrzał. Czy mnie znasz?

– Ja… – Kolob urywa, otwiera szerzej oczy i wyraźnie się skupia. Na jego ustach wykwita uśmiech, gdy napływają wspomnienia… a potem uśmiech znika bez śladu, równie szybko, jak się pojawił. – Ach, tak. Chłopiec, który odszedł. Chłopiec, który trzymał się na uboczu. Galli, zgadza się?

– Zgadza, Kolobie.

Mężczyzna się garbi, opadają mu ramiona.

– To byłeś ty, przez cały ten czas.

– Słucham?

– To ty jesteś tym złodziejem dzieci.

Po ustach Raksa błąka się cień uśmiechu.

– Dlaczego tak sądzisz?

– Bo wtedy też to robiłeś. Jako chłopiec odciągałeś inne dzieci od sierocińca. Breva. Narawal. Kateenę. Stawali się wówczas równie krnąbrni co ty. Dzicy i zbuntowani.

– O, nie. Nie zbuntowani. Dałem im po prostu cel inny od waszej głupiej, naiwnej wiary. A one zaczęły same go dostrzegać.

– I co się z nimi stało, Galli?

„Zabiłem je, by dochowały tajemnicy”.

– Wypełniły swoje przeznaczenie.

– A dlaczego kradniesz dzieci teraz? To nie twoi imperialni słudzy po nie przychodzą. Tylko zbiry, łowcy i szumowiny, zabierają je nocą. Widzę jednak, że to twoja ręka nimi kieruje. Po co to ukrywać?

Cóż, rzeczywiście: po co to ukrywać? To dobre pytanie.

– Zabieram dzieci, bo one także wypełnią dla mnie zadanie. Będą pierwszymi.

– Pierwszymi… kim?

Jednak to pytanie Rax pozostawia bez odpowiedzi. Za jego plecami ktoś wynurza się z półmroku korytarza: mężczyzna w czerwonej masce, rogatej masce demona, odlanej z metalu i łączonej czarnymi jak noc nitami. To Yupe Tashu, były doradca Imperatora Palpatine’a, a teraz doradca kanclerza Raksa.

– Wiara anachorety jest powiązana z Mocą – mówi Tashu. – Z jasną stroną. Tysiąc lat temu anachoreci z Jakku związali swoje losy z Jedi. Teraz jednak ciemna strona triumfuje.

Tashu skłania głowę i podaje Raksowi długi nóż o czarnym ostrzu.

– Spójrz tylko na siebie – wzdycha Kolob. – Mały dzikus, który nauczył się śpiewać. Umiejętność używania widelca nie czyni cię ani trochę bardziej cywilizowanym dzieckiem. Oto przychodzisz do mnie, pochwalić się, jaki jesteś dorosły, a jednak nie dorosłeś ani odrobinę. Mówisz o celu, o zadaniu. Jaki jest dziś twój cel, mały Galli? Po co mnie tu sprowadziłeś? O, nie. Nie musisz odpowiadać na to pytanie. Widzę ten cel w twojej dłoni. Dlaczego? Po wszystkich tych latach?

Rax wchodzi do pokoju. Nóż jest lekki, jednak ma wrażenie, że nieznośnie ciąży mu w dłoni. Ma ząbkowane ostrze.

Rax podchodzi bliżej do spętanego mężczyzny, mówiąc:

– Powiedziałeś mi, że z dzieci jest największy pożytek, kiedy są niewidzialne i gdy ich nie słychać. Twierdziłeś, że powinny być cicho i służyć. Klęczeć, cierpieć w milczeniu i nie chcieć nic od życia, bo sama możliwość służby jest wystarczającą nagrodą.

– Owszem, tak właśnie mówiłem. Bo w to wierzę.

Rax pochyla się ku anachorecie i zniża głos do szeptu.

– Wierzysz w kłamstwa. Naszym przeznaczeniem nie jest cierpienie. Naszym celem nie jest służba. Mnie pisane było coś więcej. Gdybym cię posłuchał, wciąż tkwiłbym uziemiony na tej stercie piachu. Klęcząc dla ciebie. Modląc się za ciebie. Słuchając twoich kościanych dzwonków. Wykonując na twoje polecenie ciężkie prace. Jednak dziś czeka mnie tylko jedno zadanie.

Wbija nóż w tułów mężczyzny, a potem napiera na ostrze, by wrazić je jeszcze głębiej. Jego dłoń robi się ciepła i mokra.

– Galli…

– Gallius Rax, jeśli łaska. Twoja dłoń nie będzie już usuwała dzieci w cień. Nie będziesz ich już zmuszał do służenia anachoretom.

Mężczyzna uśmiecha się do niego upiornym, krwawym uśmiechem.

– Mówiłem ci, że życie to cierpienie. A dla ciebie to cierpienie dopiero się… zaczyna. Jesteś ścigany, Galli. Wszystkie twoje plany… legną w gruzach. – Z tymi słowy opada w tył, a ostrze wysuwa się z bezwładnego ciała z cichym mlaśnięciem.

Dokonało się.

Rax ma wrażenie, że z barków zdjęto mu wielki ciężar. Czuje czyjąś dłoń na ramieniu, gdy Tashu odciąga go od martwego starca i szepcze mu do ucha:

– To było niezbędne poświęcenie. Ciemna strona jest silniejsza. Teraz nasza misja została pobłogosławiona.

Zgadza się, tak właśnie jest. A przynajmniej prawdziwa misja. Rax kiwa głową, zgadzając się z Tashu; chociaż wiedza mężczyzny wykracza poza zakres wtajemniczenia większości, to wciąż szaleniec. Żarliwy wyznawca mrocznej strony Mocy, Rax zaś za nic ma podobne bzdury. Jeśli to jednak ma zadowolić Tashu, Gallius jest skłonny udawać, że on także w to wierzy.

Bo na razie Tashu jest mu potrzebny.

W tej chwili oświadcza właśnie:

– Nie chciałbym szargać świętości ofiary. Wolałbym dać ci czas, byś się nią napawał, jednak mamy go niewiele, a na ciebie czeka gość.

– Gość?

– Tak jest. Chodź.

Schodzą jeszcze niżej, dalej, głębiej do podziemi, wymijając zwoje kabli zasilających, obok złączy paneli jonowych, aż do czarnego jak noc tunelu.

Zapalają się światła. Tam, na końcu korytarza, czeka postać w czerwonym płaszczu.

Rax wie, kto… czy może raczej co to jest. Podchodzi bliżej, nagle zdjęty troską.

– Co masz mi do zakomunikowania? – Wie, że jest coś, o czym powinien wiedzieć. I że to coś ważnego. Wizyta strażnika to poważna sprawa.

Postać w pelerynie odwraca się w jego stronę…

I Rax widzi twarz Sheeva Palpatine’a. Oblicze Imperatora migocze, nałożone na szklaną powierzchnię maski droida. Jest nieprawdziwe, sztuczne, lecz mimo to dość realistyczne, by na jego widok przeszedł go zimny dreszcz. Inni strażnicy byli zwykłymi posłańcami: pojawiali się, wydawali rozkazy i znikali. Ci jednak, zarezerwowani dla Raksa i jego wielkiego planu, są bardziej zaawansowani. Są… rozumni. Chociaż nie dorównują w żadnej mierze błyskotliwością geniuszowi strategicznemu Palpatine’a ani bystrości jego mrocznego, przerażająco lotnego umysłu, i tak wzbudzają podziw.

Dźwięk głosu również mrozi Raksowi krew w żyłach: droid przemawia głosem samego Palpatine’a.

– Najdalszy perymetr został naruszony.

– Pokaż.

Z rękawa czerwonej peleryny wynurza się czarna metalowa dłoń droida. Spoczywa na niej projektor, nad którym w powietrzu obraca się powoli holograficzny obraz: przedstawia karawanę podróżującą doliną. Tworzą ją wozy na kołach, wędrowcy i dosiadający jucznych bestii jeźdźcy. Zamyka ją platforma repulsorowa ciągnięta na łańcuchach przez mężczyzn, platforma, na której spoczywa Hutt. A dokładniej Huttyjka.

Niima.

Kciuk droida drga lekko, zmieniając widok – holoprojekcja ukazuje karawanę z różnych punktów, czasem z oddali, czasami z bliska. Cała dolina jest naszpikowana kamerami, dawno temu ukrytymi pod piaskiem i pyłem bądź też osadzonymi w skale. Wszystkie one są częścią siatki, utworzonej niemal trzydzieści lat temu. Gdy w powietrzu pojawia się nagle zbliżenie na platformę, Rax zaczerpuje gwałtownie tchu.

Nagranie przedstawia ciemnoskórą kobietę o czarnych włosach ściągniętych skręconą wstążką, o oczach przesłoniętych goglami.

Rax ją zna. Poznałby wielką admirał Rae Sloane wszędzie.

– Ona… żyje – wyrywa mu się.

– I zbliża się do Obserwatorium – zauważa Tashu.

– Kiedy tam dotrze?

– Zważywszy na tempo ich podróży, za trzy dni – odpowiada strażnik.

Trzy dni. Wystarczająco. To całe mnóstwo czasu, by zakończyć tę wyprawę.

– Przygotować systemy obronne – poleca droidowi Rax.

„Sloane, podziwiam twój upór – myśli. − Ale muszę położyć temu kres”.

Rozdział szesnasty

Powoli, nieskończenie powoli, niczym mucha w smole, ich konwój brnie naprzód. Rae Sloane idzie obok potężnej platformy – właściwie to raczej podium, lewitujące na repulsorach, wibrujące i buczące cicho. Ciągną je niewolnicy, na łańcuchach zarzuconych na ich wątłe, kościste ramiona. Na podium spoczywa Huttyjka Niima, umoszczona wygodnie pośród wystrzępionych poduszek, pod czaszą ciężkiego skórzanego namiotu.

Huttyjka śpi. Chrapie i charczy, a z otworów nosowych spływają jej przy tym gęste gluty. Co jakiś czas podmuch wiatru mierzwi brudne czerwone wstążki, zawiązane na jej wypustkach i gruzłowatych naroślach.

Platforma zamyka pochód, złożony z dziesiątek niewolników. Część z nich podróżuje na kołowych skuterach lub na pokładach starych zepsutych śmigaczy, do których podwozi zamontowano koła, a ich turbiny zamieniono na głośne, kopcące silniki spalinowe. Inni dosiadają gadopodobnych wierzchowców o ciałach pokrytych metalowymi panelami i naszpikowanych biowszczepami, takimi jak na przykład teleskopowe oczy czy pneumatyczne szczęki. Cała ta karawana drepcze i mozolnie przedziera się przez spalony słońcem, omiatany wichrami wąwóz, osłonięty po obu stronach iglicami z czerwonego kamienia i ściętymi stożkami wzgórz, niczym strażnikami zakazanych terenów.

Płaskowzgórza rzucają długie cienie na dno wąwozu.

– Co za męczarnia – mamrocze pod nosem Sloane.

Brentin Wexley podnosi na nią wzrok. Jest zmęczony. Frustracja wyżłobiła na jego czole głębokie bruzdy, a policzki ma poczerwieniałe od niesionego wiatrem pyłu. Pewnie ona nie wygląda wcale lepiej. Jej gogle są już niemal całkowicie zalepione piachem, który co kilka minut ściera wierzchem dłoni.

Ich dwójka wlecze się za platformą. Chociaż Niima śpi, nie śmieją rozmawiać o niej w zasięgu jej słuchu.

– Przemieszczamy się – mówi Wexley, wzruszając ramionami. Wieczny optymista! Chociaż teraz robi to pewnie tylko na pokaz… – Jesteśmy od niej zależni.

– To już niemal tydzień.

– Wiem.

– Musimy wykorzystać ten czas. Myślałam trochę o tym wszystkim… – zaczyna Sloane.

Te słowa wywołują na jego twarzy wyraz troski.

– Czy chcę wiedzieć o czym?

– Chcesz, dowiesz się i nie waż się mnie lekceważyć. Mam plan.

– Jaki?

– Huttyjka przesypia większość dnia. To oznacza, że nadeszła pora, by działać. Teraz, zaraz. Może nawet dziś.

– Postradałaś zmysły? Zabicie Hutta to nie taka łatwa sprawa…

– Nie zabijemy jej!

– To kogo? Jej… ludzi?

Usta Sloane wykrzywia kpiący uśmieszek.

– Nie nazywaj ich ludźmi. Utracili resztki człowieczeństwa. Tkwią w niewoli od tak dawna, że są jak zaprogramowane roboty. – Jednak w tej samej chwili, gdy to mówi, słyszy, jak musi to brzmieć w jego uszach. Brentin wzdryga się, jakby słowa zraniły go fizycznie; są dla niego jak policzek. – To znaczy, nie to miałam na myśli, Wexley. Oni nie są jak ty…

– W porządku – ucina mrukliwie. – Nie ma co dywagować na temat tego, co czyni z nas ludzi. Chcesz więc zaatakować niewolników. Nie mamy broni – zauważa trzeźwo.

– Ale oni mają. A poza tym ja sama jestem własną bronią. Jestem wyszkolona. Umiem walczyć.

– Nie zdołamy pokonać ich wszystkich.

– Wystarczy dwóch albo trzech – zapewnia go. Mają te swoje… skutery kołowe. Zdejmiemy kierowców i ukradniemy pojazdy. Te silniki mają w sobie trochę mocy. Zgarniemy je i zwiniemy się stąd. Najszybciej, jak zdołamy.

– Będą nas ścigać.

– Wiem. Ale jakie mamy inne wyjście?

– Możemy podróżować dalej razem z nimi. Tak jak do tej pory. Jak sama wspomniałaś, minął już niemal tydzień. Po co teraz zmieniać plany?

Sloane staje przed nim, zastępując mu drogę.

– Bo właśnie wpadłam na nowy pomysł.

To kłamstwo i Brentin nie ma co do tego żadnych wątpliwości.

– Ten plan to żaden plan! Nie musieliśmy wcale tyle czekać, żeby to zrobić! O nie, teraz jesteś po prostu zdesperowana. Spragniona zemsty i wściekła, że wszystko się opóźnia.

– A ty nie? Ty także pragniesz zemsty…

Twarz ściąga mu nagle bolesny grymas… czyżby smutku?

– Sloane, to nie na zemście mi zależy.

– Nie kłam! Jeśli nie na zemście, to na czym? Co sprowadziło cię na to piekielne pustkowie? – Pochyla się do niego i zsuwa gogle na czoło, żeby móc mu spojrzeć w oczy. Wzbiera w niej słuszny gniew na samą myśl, że nie podziela jej żądzy wymierzenia ich adwersarzom zasłużonej kary. – Chcesz mi powiedzieć, że nie chciałbyś przystawić lufy blastera do czoła Galliusa Raksa?

– Chciałbym – zapewnia ją. – Gwiazdy, dopomóżcie. Ale nie dlatego tu jestem. Chcę naprawić swoje błędy.

Co za absurdalny pomysł! Sloane nie może się powstrzymać: wybucha pełnym niedowierzania śmiechem.

– Naprawić… co takiego? To, co wydarzyło się na Chandrili? Ktoś wetknął ci w głowę czip, Brentinie! Tańczyłeś, jak ci Rax zagrał! Wszyscy tańczyliśmy. Byliśmy jego marionetkami. – Nie musisz się z tym gryźć. Możesz po prostu przeciąć sznurki i przestać być narzędziem w jego rękach, tylko dlatego że… że dobrze jest je przeciąć.

– Muszę powstrzymać Raksa, bo dzięki temu udowodnię mojej żonie i synowi, że to nie ja byłem wtedy na scenie. W ten sposób chcę naprawić swoje błędy.

Sloane łapie go za koszulę na piersi.

– Jesteś głupcem! – cedzi mu prosto w twarz. – To zemsta nas napędza. Zapomnij o wszystkim innym.

Brentin milczy. Smutek na jego twarzy się pogłębia, jednak gdy mężczyzna patrzy na Sloane, w jego wzroku jest… współczucie?

– Nie masz nikogo, prawda? I właśnie dlatego nie rozumiesz. Nie masz nikogo, kogo byś kochała i kto by tę miłość odwzajemnił. – Jego słowa są jak strzał z blastera, który pozostawia w jej piersi dziurę wielkości pięści, jednak nie przestaje mówić: – Musisz mieć… Musisz mieć kogoś… albo coś, o co warto walczyć. To nie wystarczy. Zemsta – to za mało.

– Mam, co mam – odburkuje Sloane.

– Masz Imperium. Możesz je ocalić.

– No, nie mogę! Rebeliant będzie mnie uczył, jak ocalić „moje Imperium”. Moje Imperium? Moje Imperium jest martwe. Zginęło w chwili, gdy zeszło na tę planetę. Jedyną rzeczą, jaką mam – i jedyną, na jakiej w tej chwili mi zależy – jest widok twarzy Raksa, gdy mu to wszystko odbiorę. – Ogląda się przez ramię na karawanę. Fakt, że się zatrzymali, został już zauważony przez wychudzonych niewolników. – Zamierzam przejąć kontrolę nad sytuacją. Możesz iść ze mną albo zginąć jako niewolnik Huttyjki. – Z tymi słowy odwraca się na pięcie i wraca, by dołączyć do karawany.

Skupia się bez reszty na niewolnikach okrążających co jakiś czas kolumnę na kołowych skuterach o rurach wydechowych poczerniałych od kesiumowych spalin. Podchodzi spiesznym krokiem do podium, szacując najlepszy kąt podejścia do ataku.

Obok niej przechodzi niewolnik, jeden z nielicznych uzbrojonych w blastery – trzyma w dłoniach karabin o mechanizmie otoczonym żebrami z klatki piersiowej jakiegoś stworzenia i lufie obramowanej parą złamanych kłów. Jeden cios i blaster zmieni właściciela…

Zamieszanie ściągnie na nią uwagę. Będzie musiała rzucić się do ucieczki, ostrzeliwując się.

Wszystko jednak świetnie zgrywa się w czasie; jeden z pękatych kołowych skuterów znajdzie się wówczas w jej zasięgu. Zdjąć kierowcę, wskoczyć na siodełko. Będzie zupełnie jak wtedy, na Yan Koreldzie, kiedy była jeszcze żółtodziobem, młodziutką rekrutką i ledwie udało jej się uciec przed gangiem rebelianckich zbirów po tym, jak zatankowała swój skuter. Jeden z ich strzałów dosłownie przysmażył jej włosy; czuła potem ten swąd jeszcze przez wiele godzin.

Rusza naprzód, obok platformy. Mija dwóch huttyjskich niewolników, bełkoczących coś na jej widok. Nie ma pojęcia, gdzie jest w tej chwili Brentin – czy depcze jej po piętach, czy może chowa głowę w piasek. I nie obchodzi jej to. Nie może teraz się nad tym zastanawiać. Ma jasno wytyczony cel: zdobyć blaster, a potem skuter.

A później dorwać Raksa.

Niewolnik niczego się nie spodziewa. Już za chwilę jest tuż przy nim, a on odwraca głowę w jej stronę…

Łup! Uderza go w potylicę pięścią, aż dzwonią mu zęby. Poza tym nie wydaje z siebie żadnego dźwięku. Upada tylko twarzą w piach, a wówczas ona wyrywa mu blaster. Teraz ma broń. Niima nie uzbroiła jej ani Brentina w blastery; podczas tej podróży mieli odgrywać jedynie rolę widzów, zabranych na przejażdżkę, o którą się nie prosili. Teraz wszystko się zmieni.

Jednak skuter, który nadjeżdżał w jej stronę, nagle wzbija w powietrze chmurę piachu i skręca w innym kierunku przy akompaniamencie ryku silnika. Nie! „Wracaj tu, ty huttyjski wypierdku!” – zżyma się Sloane. Zaczyna biec, jednak teraz dookoła wybucha panika: niewolnicy Niimy wyją, wzywając swoją panią. A Huttyjka odpowiada na ich zawodzenie: Sloane słyszy mechaniczny bełkot jej czarnej skrzynki, która tłumaczy jej słowa, ogłaszając światu jej gniew:

– Zatrzymać ją!

Wszystko dzieje się zbyt szybko.

Jeden z niewolników rzuca się na Sloane, a ona uderza go kolbą karabinu blasterowego pod podbródek. Mężczyzna przełyka wybite zęby i upada na ziemię, młócąc dziko w powietrzu ramionami, a już za chwilę pędzi mu na ratunek dwóch kolegów. Sloane podnosi karabin do strzału, celuje…

Dwa promienie laserowego światła trafiają niechybnie do celu i obaj niewolnicy padają w piach, każdy z dymiącą dziurą wypaloną w piersi.

Coś trafia ją w skroń. W uchu jej dzwoni, gdy odtacza się na bok, wzbijając w powietrze tuman piachu i odruchowo podnosząc do twarzy blaster, w tej samej chwili, w której niewolnik opuszcza na nią swoją ostrą maczetę: szczęk! Ostrze klinuje się w boku karabinu, a niewolnik szarpie gwałtownie, próbując je uwolnić.

Ktoś atakuje go od tyłu, ścinając z nóg.

Brentin…

Wexley kopie fanatyka, a potem wyrywa mu maczetę i pomaga Sloane wstać.

Gdy pociąga ją do góry, ich uszu dobiega przybierający stopniowo na sile dźwięk: szelest piasku, zawodzenie niewolników − i wiedzą już, że coś się dzieje.

Niima.

Gdyby Sloane podzielała powszechne zdanie na temat Huttów, uważałaby ich za leniwe, ślamazarne istoty. Nie bez powodu przezywa się ich wielkimi ślimakami. Jednak Niima stanowi żywe zaprzeczenie tej teorii. Daleko jej do opieszałego gluta. Gdy Sloane zerka nad ramieniem Brentina, strach wypełnia ją niczym ogień pożerający tlen z powietrza: Huttyjka ześlizguje się z podium, z głuchym plaśnięciem opadając w piach, który tryska fontanną w górę. Niima zaczyna sunąć ku nim, szybko i zwinnie niczym żmija. Niewolnicy przywierają do jej boków i wczepiają się w jej cielsko niczym jacyś osobliwi jeźdźcy, z otwartymi ustami i obnażonymi zębami. Mają blastery. I zaczynają z nich strzelać.

Sloane łapie Brentina za rękę i zaczynają biec co sił w nogach.

Blasterowe strzały wzbijają spod ich stóp w powietrze pióropusze piasku.

Za ich plecami cielsko Niimy sunie ze złowieszczym sykiem, z każdą chwilą głośniejszym. Sloane nie ma pojęcia, jak blisko nich jest Huttyjka, jednak nie może być daleko, bo czują już jej odór. Rae przechodzi przez myśl, żeby odwrócić się i wypalić z blastera w pysk Niimy, jednak w porę się opamiętuje. Niewolnicy w mgnieniu oka dopadliby ich i dokonali na nich samosądu. O nie. Plan to plan, a ona musi się go trzymać: dotrzeć do skuterów kołowych. W biegu celuje, śledząc jednego z kierowców przez lunetę karabinu…

Jednak coś ją rozprasza. W oddali, daleko w wąwozie, dostrzega kątem oka błysk światła – coś lśni w tamtym miejscu w promieniach stojącego wysoko na niebie słońca.

Za jej plecami Huttyjka wydaje z siebie ryk. Na Sloane pada cień, gdy Niima podnosi się na ogonie, dźwigając całe smukłe ciało siłą mięśni…

Powietrze rozbłyskuje falą białego światła. Przestrzeń wokół nich przeszywa słup zielonego ognia i zanim Sloane orientuje się, co się dzieje, rozbrzmiewa ogłuszający grom, a ona pada na ziemię, ciśnięta niewidzialną siłą. Skądś wznosi się w niebo kolumna dymu, a gdy jej oczy szukają źródła wybuchu…

Podium Niimy leży zaryte w piach, przełamane na pół, a Huttyjkę widać kawałek dalej, oszołomioną, przechyloną w bok. Niima potrząsa głową, próbując się skupić; z jej pofalowanej, obślizgłej czaszki osypują się strumienie piasku.

Mówi coś w swoim huttyjskim narzeczu, jednak urządzenie tłumaczące znika, zdmuchnięte kolejnym strzałem; jeden z wozów kołowych wylatuje nagle w powietrze, obracając się kilkakrotnie, a potem opada na grzbiet jednej z jucznych bestii. Zwierzę wydaje z siebie agonalny ryk i pęka mu kręgosłup.

Turbolasery! Strzelają do nich z turbolaserów. Sloane zna ten odgłos. Rozpoznaje te świetliste promienie. Nigdy nie była w pobliżu, gdy z nich wypalali – i nigdy nie znalazła się na celowniku żadnego z nich – jednak wie, czego są one w stanie dokonać. Jeśli będą tkwić w miejscu, już po nich.

Zmiana planów.

Skuter kołowy jej nie ocali. Ale te płaskowzgórza…? Całkiem możliwe. Wyciąga rękę do swojego jedynego towarzysza niedoli.

Gdy jednak patrzy w dół, widzi tylko połowę Brentina Wexleya.

O, nie…!

Jednak nagle Wexley siada; osypuje się z niego gruba warstwa piachu i pyłu. Jakimś cudem został częściowo zasypany podczas eksplozji. Kaszle i prycha, ale Sloane nie może dać mu czasu na oczyszczenie płuc; staje za nim i pomaga mu wstać, a potem wskazuje na wzgórza.

– Tam! Biegiem!

Biegną, podczas gdy kolejny turbolaserowy strzał zmienia jeden ze skuterów kołowych w popiół.

Interludium
Christophsis

Pierwszego dnia pięciu pielgrzymów wysiadło ze swojego statku i zapuściło się w jeden z głębokich systemów jaskiń na Christophsis. Ich wyprawie przyświeca zbożny cel: mają ze sobą jeden ze świętych darów, skradzionych z tego miejsca nie tak dawno temu, kryształy kyber, klejnoty rosnące tylko w kilku cennych miejscach na tym świecie (chociaż znakomitą większość tej planety tworzą kryształy, to kybery są zdecydowanie rzadkie). Zabrało je z tego świata Imperium, aby wykorzystać w konstrukcji broni zdolnej niszczyć planety, zabójczym laserze Gwiazdy Śmierci – chociaż były one też używane przez stojących niegdyś na straży pokoju w galaktyce Jedi, którzy zasilali nimi swoje miecze świetlne. Brin Izisca powiedział, że należy je zwrócić tam, skąd pochodzą: na Christophsis. Oddać do ich, jak to określił, „domu”.

Jeden z pielgrzymów to droid, podnośnik towarowy MA-B0 zwany Mabo, i to właśnie on niesie skrzynię z kosztownościami, które stąd skradziono.

Trzeciego dnia, gdy wspinają się na stromy skalny wał, najeżony kryształowymi iglicami i śliski od żwiru, Addar, człowiek, swojemu koledze, Iakaru Jumonowi, wyznaje:

– Nie wiem, dlaczego właściwie to robimy.

Jumon łypie na niego spode łba i powarkuje:

– Bo tak trzeba. – Wąsiki mu przy tym drgają, jakby to wszystko wyjaśniało.

A mimo to Addar, który jest młody i targany wątpliwościami, nie ustępuje:

– Ale chodzi mi o to… jaki to ma w ogóle sens?

– Dziś, przy ognisku, obejrzymy znów holonagrania, żebyś mógł zrozumieć – odpowiada Jumon.

I tak właśnie robią. Gdy zapada noc, rozpalają ogień pod jednym z szybów prowadzących prosto w niebo (gdy Addar zadziera głowę, widzi gwiazdy, lśniące i migoczące niczym ściany jaskiń, którymi wędrują).

Jumon poprosił Elomina Madrammagatha o uruchomienie dysku projekcyjnego. W powietrzu pojawia się falujący, przecinany szumami zakłóceń hologram Brina Iziski, duszpasterza i filantropa, który stoi na czele ich ruchu religijnego i społeczności, Kościoła Mocy. Izisca opowiada o dziedzictwie Mocy, o tym, jak wszystkie elementy wszechświata są ze sobą połączone, i o tym, jak Jedi nie tyle kontrolują Moc, ile raczej stanowią kanały dla jej ujścia, są jak „anteny dostrojone do tej kosmicznej częstotliwości”. Tak mówi mężczyzna i nawet na hologramie widać zachwyt, płonący w jego oczach niczym pochodnie. Jednak Addar nie czuje tego. Do Addara zupełnie to nie przemawia.

Gdy nagranie dobiega końca, Jumon najwyraźniej wyczuwa jego sceptycyzm, bo rzuca:

– Robimy to, bo to robimy. Bo należy je zwrócić do ich domu.

Jumon przewraca się na bok w swoim śpiworze i zasypia.

I to by było tyle.

Czwartego dnia docierają do kryształowego lasu. Drzewa są tu słabe i wiotkie, ich pnie są cienkie, a gałęzie przypominają niteczki; a jednak stoją prosto, sięgają wysoko, bo są otoczone błękitnymi kryształami. Niektóre wyrastają nawet z dna jaskiń i sięgają aż do samego sklepienia. Gdy wpadają między nie podmuchy jaskiniowego wiatru, zawodzą i jęczą, nucąc piskliwą pieśń, punktowaną rozdzierającym postękiwaniem.

Gdy czwarty dzień ich wyprawy dobiega końca i zaczyna się piąty, Madrammagath konsultuje się z Durosjanką Uggordą. Jego policzki tracą całą barwę, a rogi drgają, gdy mówi:

– Jesteśmy ścigani.

Uggorda potwierdza jego obawy i radzi mu:

– Bądźmy czujni.

Zważywszy na fakt, że Uggorda odzywa się niezwykle rzadko, jej słów nie należy lekceważyć; gdy dociera to do Addara, ogarnia go wyjątkowo złe przeczucie.

„Nie powinniśmy byli tu przychodzić” – myśli.

Szóstego dnia znajdują Madrammagatha martwego. Idzie ulżyć sobie pomiędzy pnie kryształowych drzew i już nie wraca. Znajdują ciało porżnięte na kawałki, jakby ktoś pociął je piłą.

– Teraz wiemy, kto nas ściga – powarkuje Jumon.

– Kto? – pyta Addar.

– Kyaddaki.

Tej nocy nie rozbijają obozowiska, tylko spiesznie kontynuują marsz.

Rankiem siódmego dnia słyszą kyaddaki: tupot ich licznych łap, szczękanie szczękoczułek. Około południa zaczynają dostrzegać ślady ich bytności: szramy na kryształowych drzewach, lśniące krzemionkowe odchody rozmazane na skalnych występach. Wieczorem je dostrzegają, choć to tylko mignięcia sylwetek i cienie na obrzeżach pola widzenia, daleko w głębi wijących się tuneli, jednak bliżej, niż ktokolwiek z nich chciałby przyznać.

– Nienawidzę tych stworów! – mówi drżącym głosem Addar, zdyszany od szybkiego tempa, jakie sobie narzucili. – Dlaczego nie zostawią nas w spokoju? Powinniśmy je pozabijać!

– One także są dziećmi Mocy – mówi Jumon.

– No i…?

– I właśnie dlatego ich nie zaatakujemy.

– Ale one zaatakują nas!

– Bo takie już są.

– Może są takie, bo kroczą ścieżką ciemnej strony.

– A może Brin ma rację – dodaje Jumon. – Może ciemnej strony w ogóle nie ma?

– To nie może być takie proste. Wierzę w zło. Podobnie jak Brin. A poza tym… – Addar podnosi bluzę i pokazuje, co pod nią ukrył: niewielki pistolet blasterowy. – Mam to. Moglibyśmy go użyć.

– Nie powinieneś był go tu ze sobą zabierać! Śmiercionośna broń? Tutaj? W tym świętym miejscu? Wiesz, że…

Uggorda ucisza ich i podejmują marsz.

Ósmego dnia Uggorda ginie. A przynajmniej tak sądzą. Kyaddaki zjawiają się jakby znikąd, są trzy; rzucają się na nią, wymachując przypominającymi ostrza pił kończynami, chwytając ją mocno szczypcami. Jumon błyskawicznie dobywa swojej teleskopowej pałki i skacze jej na pomoc, z obnażonymi kłami, zawijając bronią tak szybko, że ta wydaje się rozmazaną smugą. Po chwili dołącza do niego Mabo. Droid podnosi wysoko jednego z kyaddaków, ciskając go pomiędzy gałęzie drzew, które kruszą się pod impetem zderzenia i na ziemię opada deszcz kryształowych okruchów. Jumon dosięga pałką jednej z wielookich głów kolejnego z robali, rozgniatając ją na lepką miazgę. Stwór skrzeczy i odpełza pospiesznie. Rozprawienie się z ostatnim przypada w udziale Addarowi, który śmiało rusza na niego, chociaż członki ma zesztywniałe ze strachu. Przymyka oczy i sięga po pistolet blasterowy, strzelając w powietrze: nie, żeby zabić, tylko żeby przepłoszyć drapieżnika. Wie, że gdy otworzy oczy, zobaczy nad sobą potwora, przecinającego się przez jego trzewia…

Jednak nagle słyszy szczękanie jego złowrogich kończyn, dobiegające z innego kierunku.

Gdy otwiera oczy, po kyaddaku nie ma śladu.

Przyglądają się ciału Uggordy… dopóki Durosjanka nie siada nagle, niespodziewanie, mokra od własnej krwi. Addar zastanawia się, czy jakimś cudem powróciła z martwych, czy nie została po prostu tak ciężko ranna, jak sądzili.

– Ruszajmy – rzęzi Uggorda. – Ta trójka to dopiero początek. Uważają las za swoje terytorium. Gdy go opuścimy, pozbędziemy się kyaddaków.

Pomagają jej wstać, a potem idą za jej radą i podejmują marsz, pomagając jej podczas wędrówki.

Dziewiątego dnia opuszczają las. Skalisty teren ustępuje kryształowym równinom: gładkim i śliskim, podłożu o tysiącu faset, na których łatwo stracić równowagę.

Tej nocy znów rozpalają ognisko. Mabo opatruje rany Uggordy – z zaskakującą delikatnością, zważywszy na masywną konstrukcję jego chwytaków.

Gdy tak siedzą dookoła ognia, Addar mówi do Jumona:

– Chciałbym cię o coś zapytać.

– Nie krępuj się – mruczy Jumon.

– Kiedy dołączyłeś do wiary?

Jumon wzrusza ramionami, jakby nie było tu nic ciekawego do opowiadania.

– Miałem pewne… doświadczenie. Wizję, jakieś trzy lata temu. Ukazała mi ścieżkę przez głuszę w pobliżu mojego domu. Podążyłem nią i znalazłem Brina, rannego po tym, jak wpadł w rozpadlinę. Pomogłem mu, a on powiedział mi, że to przeznaczenie zetknęło nas ze sobą. Że to sama Moc mnie do niego zaprowadziła.

– Kłamiesz – zarzuca mu Addar. – Moc mają tylko Jedi.

– Nie, nie! – odpowiada szybko Jumon, nie tyle zły, ile zdziwiony jego brakiem wiary. – Władają nią, jednak Moc jest we wszystkich żywych stworzeniach. To właśnie ona daje nam intuicję, kieruje naszymi poczynaniami, łączy nas ze sobą. Wszyscy jesteśmy jednością z Mocą.

– Moc, Moc, Moc! Wszędzie ta Moc! – Addar jest sfrustrowany i boi się. Nie wierzy w to wszystko ani w Iziscę. Sam fakt, że jego matka odnalazła dla siebie kościół, nie znaczy, że on także musi być jego wyznawcą! Prawda? Ta misja to jakieś szaleństwo! Igranie ze śmiercią. Jeden z nich, nazywających się pielgrzymami, już nie żyje, a inna członkini ich wyprawy uniknęła śmierci tylko o włos. – Jak wielu musi nas jeszcze zginąć, by uczynić temu wszystkiemu zadość? – szepcze. – To nie my ukradliśmy te kryształy. Tylko Imperium. To oni powinni odbywać za to pokutę!

– To na naszych barkach spoczywa brzemię zadośćuczynienia – odpowiada Jumon. – To my pokutujemy. Bo…

– Tak, tak, wiem, bo wszyscy jesteśmy dziećmi Mocy! – nie daje mu skończyć zniecierpliwiony Addar.

– Powinieneś oglądać częściej holokazania Iziski.

– Nie chcę.

Gdy jednak inni idą spać, właśnie to robi: zabiera się do oglądania czytania Brina z Dziennika Whillsów. Brin intonuje:

„W duszach naszych tkwi prawda,

Że prawdą nie jest nic.

A treść pytania o życie

Brzmi: jakże, po co żyć?

Do nas należy brzemię

Pokuty, wybaczenia.

A Moc nas wszystkich łączy –

Z pewnego punktu widzenia”.

Addar nie rozumie, co to znaczy, jednak musi przyznać, że lubi słuchać Brina. Zasypia, zastanawiając się, kim tak naprawdę jest ten człowiek – nikt nie wie o nim zbyt wiele. On, podobnie jak inni ojcowie i matrony kościoła, są dla jego wyznawców tajemnicą.

Dziesiątego dnia, gdy przechodzą pod nawisem inkrustowanej kryształami skały, odrywa się od niej poszarpany stalaktyt ciemnego szkła i wbija się prosto w głowę Uggordy, zabijając ją na miejscu. Tym razem na amen.

Zostają we trójkę.

Dwunastego dnia zaczyna im doskwierać głód. Oczywiście, mają ze sobą jedzenie, jednak zostały im tylko pakiety proteinowe i pastylki odżywcze – i chociaż racje żywnościowe spokojnie utrzymają ich przy życiu, nie jest to posiłek, o jakim by marzyli.

Gdy zapada zmrok, Mabo stawia fałszywy krok na krystalicznym podłożu, które pęka pod ciężarem jego ciała. Dopiero wtedy dociera do nich, co się dzieje; droid uczepia się kurczowo skalnej półki, a w jego teleskopowych fotoreceptorach lśni panika…

Addar rzuca się w stronę skrzynki i łapie za uchwyt.

A Mabo puszcza ją, bo rozumie, że Addar nie da rady utrzymać jednocześnie skrzyni i droida (jak niebawem oświadczy Jumon, „Mabo wierzył. Był wyznawcą Mocy, pielgrzymem, tak jak my. I przyjacielem”. Jednak Addar musi zadać teraz pytanie samemu sobie: czy on także jest prawdziwym pielgrzymem? A może po prostu zwykły droid miał od niego więcej wiary?). Addarowi udaje się ocalić skrzynię, ale droid wpada w skalną szczelinę.

– Brin byłby z ciebie dumny – mówi Jumon z na wpół obłąkanym uśmiechem. – Dokonałeś skoku wiary. A Moc cię nagrodziła. Moc nagrodziła nas wszystkich. – Krzywi się dziwnie. – Muszę ci coś wyznać.

– Tak?

– Ta wizja, o której ci opowiadałem… Nadal w nią wierzę. Tyle tylko, że… – urywa.

– Co takiego?

– Byłem wtedy pijany.

– Załatwmy to po prostu i miejmy to z głowy – wzdycha Addar, przewracając oczami. – Jesteśmy już niemal na miejscu. Wraz z towarzyszem niosą skrzynię z kryształami; jest ciężka, więc muszą się zmieniać.

Trzynastego dnia zaś wracają kyaddaki. Nadchodzą szybko, szczękając odnóżami i poklikując, opadając na nich z góry i atakując z dołu, otaczając ich szybko niczym płynne cienie. Skrzeczą i dźgają swoimi śmiercionośnymi kończynami, i Jumon mówi Addarowi, żeby uciekał, szybko! Dobywa swojej pałki, zawija nią i zaczyna odganiać robale. Udaje mu się trafić jednego kyaddaka, potem następnego. Odrzuca paskudne insekty na ścianę, pokwikujące z bólu…

Jednak jest ich zbyt wiele. Opadają Jumona chmarą.

Addar chwyta mocniej skrzynię z kryształami, przyciskając ją do piersi, i biegnie.

Mięśnie łydek palą żywym ogniem. Ma wrażenie, że kości kolan zaraz zaczną strzelać z trzaskiem. Boli go całe ciało, jednak nie przestaje biec.

Lokalizator na jego nadgarstku zaczyna piszczeć. To tu! Już niedaleko! To właśnie stąd pochodzą kryształy. Ściany znaczą tutaj gładkie niecki odwiertów; kryształy nie są fasetowane, ale raczej wygładzone niczym szkło. Zupełnie jak na rysunkach Brina. Addar rusza naprzód, niemal potykając się o występ argonitu, wystający z kwarcynowego podłoża, jednak udaje mu się utrzymać na nogach i nurkuje w mrok nowego korytarzyka. Biegnie, zapuszczając się wciąż głębiej i głębiej. Postękuje z bólu. Powstrzymuje cisnące mu się do oczu łzy. Kluczy między kryształowymi stalaktytami, ślizga się po gładkim podłożu. „Zgubiłem je – myśli, wciąż ogarnięty paniką. − Zgubiłem kyaddaki”.

Potem jednak pojawia się inna myśl: „I straciłem też Jumona…”.

Wkrótce jaskinia zaczyna lśnić.

W ciemnych kryształowych ścianach pojawiają się inne, mniejsze kamienie, każdy płonący jasnym blaskiem. Mają różne kolory, niczym obserwujące Addara oczy. Są pośród nich czerwone, zielone, niebieskie… Ogarnia go dziwne uczucie – jak nagła gorączka, obezwładniająca niemoc. Uderza do głowy niczym bąbelki i chłopiec zastanawia się: „Czy właśnie tak to jest być pijanym?”.

I nagle znów słyszy szczękanie odnóży kyaddaków.

Nadchodzą.

Ogarnia go znowu panika. Gdy się odwraca, widzi, że nie ma stąd innego wyjścia niż to, którym tu przyszedł. W oddali porusza się i faluje ciemna masa, przybliżając w niepokojącym tempie; Addar sięga po blaster, zaciska zęby i zaczyna na oślep strzelać w tamtą stronę.

Ciemność przeszywają plazmowe promienie, kyaddaki skrzeczą, kryształy się kruszą. Ściany i sufit zaczynają pękać. Wszystko zagłusza stopniowo ryk walącego się kryształowego sklepienia i Addar upada w tył, wycofując się pospiesznie rakiem, gdy ujście korytarza odcina ściana zawalonych kryształów.

Z najwyższym trudem łapie oddech.

Kyaddaki zniknęły. Kryształowy mur jest gruby i szczelny, nieprzebyty. Możliwe, że rumowisko pogrzebało wiele stworów, Addar nie ma pojęcia – i nie chce wiedzieć ile.

Gdy uspokaja się nieco, widzi, że nie ma dokąd dalej pójść. Jaskinia kończy się ślepym zaułkiem. Próbuje przekopać się przez warstwę kryształów, ale to na nic. Kamienie kaleczą mu dłonie. Nie ma szans się stąd wydostać.

Porzuca więc daremne próby, siada oparty plecami o ścianę i przysuwa do siebie skrzynię. Otwiera zatrzaski i wieczko odskakuje. Wewnątrz tkwią kryształy, podobne do tych osadzonych w ścianach i suficie jaskini. Są ich setki.

Addar tłumi okrzyk zaskoczenia i sięga po jeden z dysków projekcyjnych. Kładzie go sobie na podołku i aktywuje; po chwili w powietrzu pojawia się hologram Brina Iziski. Brin mówi: „Podobnie jak Jedi są soczewką, która skupia Moc, tak kryształ kyber stanowi soczewkę, skupiającą światło wewnątrz Jedi oraz światło w broni Jedi, mieczu świetlnym. Kryształów tych można jednak użyć do poważniejszych, złowrogich celów – Sithowie także skupiają Moc, jednak wykorzystują ją nie w szlachetnej służbie światłu, a jedynie po to, aby dążyć do zniszczenia. Te kryształy zostały zabrane z Christophsis, aby zasilić dwa najbardziej złowrogie instrumenty zniszczenia, dziedzictwo Galena Erso, dziedzictwo Orsona Krennica, Tarkina oraz Sithów, Palpatine’a i Vadera. Gwiazd Śmierci już nie ma. Światło przetrwało poprzez potrzebę mroku. Te kryształy muszą wrócić do domu. To wasze zadanie”.

Po tych słowach Addar zaczyna wyjmować kryształy jeden po drugim ze skrzynki i umieszczać je z powrotem w jaskini, z której zostały zabrane dawno temu. Odtwarza nagranie z dysku jeszcze raz i próbuje nie myśleć o tym, że to miejsce będzie prawdopodobnie jego grobem czy – mówiąc słowami Brina – miejscem, w którym wkrótce dołączy do żyjącej Mocy: jasnej, ciemnej czy też szarej.

Rozdział siedemnasty

Szturmowcy w obozie nie żyją.

Effney został… rozczłonkowany.

Bones uwalnia więźniów. Gomm bełkocze coś niezrozumiale, pełzając na czworaka po piasku. Istota o pustych oczodołach wybucha śmiechem, klęcząc ze wzniesionymi do nieba ramionami, napawając się wolnością. Reszta gromadzi się wokół imperialnego źródła wody i pije tak łapczywie, że z pewnością dawno rozbolały ich żołądki.

Norra tłumaczy im, że powinni zabierać się stąd najszybciej, jak się da, bo Imperium wkrótce się tu zjawi i tym razem zamiast do klatek mogą trafić w piach; potem znajduje skuter repulsorowy, kradną go wraz z Bonesem i odlatują.

Podróżują przez wiele godzin. Mijają kolejne wydmy, które wydają się wznosić wciąż wyżej i wyżej; Norra straciła już rachubę, ile ich minęli. Wkrótce też wpada w rutynę i przestaje zwracać uwagę na dzikie koziołki, które fika jej żołądek, gdy nurkują z kolejnego stromego zbocza. W górę i w dół, w górę i w dół. Pechowo, nie ma gogli, więc przez większość czasu musi mrużyć oczy lub trzymać je zamknięte, chroniąc przed strumieniami rozpalonego piasku. Poza tym nie ma pojęcia, dokąd właściwie lecą. W tej chwili priorytetem jest znalezienie się jak najdalej od obozu, jak najdalej od placówki wydobywczej. Lecą cały czas konsekwentnie w kierunku obranym na początku podróży. W oddali majaczą kaniony i płaskowyże. Norra sądzi, że to te same, które widziały z Jas, gdy ich kapsuła wylądowała na Jakku.

I właśnie dlatego kieruje ku nim przednie płaty skutera.

Błękitne niebo zaczyna na horyzoncie blaknąć i się rozmywać. Gdzieś daleko dostrzega dwójkę humanoidów, mniej więcej połowy jej wzrostu, o oczach skrytych za goglami, kopiących zawzięcie w piasku. Gdy obok nich przelatuje, nie podnoszą nawet na nią wzroku.

A potem Norra coś słyszy: ryk silnika. Statek. To nie wróży dobrze. Przestrzeń powietrzną w tym regionie kontroluje Imperium. Znad horyzontu wznosi się maleńki kształt, który rośnie i rośnie, dopóki Norra nie rozpoznaje w nim promu. Prawdopodobnie imperialnego.

Zawija skuterem za pobliską wydmę i przyczaja się w cieniu, dopóki statek nie przelatuje nad nią.

To nie jest imperialna jednostka, tylko coś innego. Wygląda na koreliańską maszynę.

Przecina powietrze i znika jej z oczu.

Norra mówi Bonesowi, żeby się trzymał, i odpala skuter. Pojazd rusza naprzód niczym popędzony biczem varactyl i za chwilę znów mkną przed siebie między wydmami, wzbijając w powietrze tumany pyłu.

Wkrótce znów słyszy statek – ten sam, jednak tym razem zbyt późno, by zdołała się w porę ukryć. Prom przelatuje tuż nad jej głową. To nie Imperium, więc powinni być bezpieczni, prawda? Tyle tylko, że statek zaczyna zwalniać i niebawem zawisa w powietrzu nad pobliskim pagórkiem, obracając powoli ścięty dziób w ich stronę… O, nie. Ktokolwiek zasiada za jego sterami, raczej nie ma dobrych zamiarów. Muszą się ukryć, uciekać…!

„Zawracaj” – myśli Norra i bez zastanowienia, obraca skuter w przeciwną stronę, byle dalej od promu. Tak na wszelki wypadek.

Nim jednak udaje jej się od niego oddalić na bezpieczną odległość, słyszy czyjś okrzyk.

Czy to do niej? To ją ktoś woła?

Zaraz… Ktoś ją woła po imieniu!

– Norra!

Norra wciska pięty w pedały i aktywuje hamulce. Skuter zatrzymuje się w miejscu, wzbijając w powietrze fontannę piachu. Nie przesłyszała się: statek pilotuje łowczyni nagród.

Tam, na wydmie w oddali, obok promu, stoi Jas Emari.

Jas kieruje prom w stronę czerwonego kanionu. O zmroku lądują nim w cieniu skalnego nawisu.

Norra ani myśli dopytywać się, czyj to statek ani skąd Jas go wytrzasnęła, tylko chciwie plądruje zapasy z magazynku promu. Żarcie nie jest smaczne, to racje żywnościowe złożone z orzechów kukula, suszonego galcotu i morskich wodorostów kalpa, jednak Norze jest wszystko jedno: ma wrażenie, że w życiu nie jadła nic pyszniejszego. Nie mówiąc już o tym, że na pokładzie jest też system odzyskiwania wody! Pije łapczywie, do syta, a nawet bardziej. Woda jest chłodna i mrozi jej gardło; jest cudowna. Wszystko jest cudowne! Chce spać. Ma ochotę tańczyć tak jak Bones. Tańczyć, a potem spać. Albo wyspać się i potem tańczyć.

„Żyję! Jestem z Jas. Nie jestem już głodna”.

Jas stoi w przejściu, przyglądając się, jak Norra napycha policzki jedzeniem. Łowczyni nagród wspiera się ramieniem o framugę, z drugiej strony oparta o nią biodrem.

– Wyglądasz na wygłodzoną.

– Ledwie nas tam karmili.

– Mnie też. Wierz mi, ja także wcale nie bawiłam się dobrze. Wybacz, że nie przyleciałam wcześniej. Też miałam kłopoty.

– Co się stało? Co ci zrobili?

Jas opowiada jej, co się z nią działo. O Huttyjce Niimie, o Mercurialu Swifcie, o tym, jak ukradła statek.

– Twoja głowa – zauważa Norra, dostrzegając nagle strupy i brakujące rogi. – Potrzebujesz bacty.

– Niczego mi nie trzeba. Nic mi nie będzie – zapewnia ją Jas, jakby nic się nie stało. – Mam złamane rogi, ale odrosną. Za jakiś czas. Nie przejmuj się tym. Teraz musimy się martwić o to, co dalej. Mamy statek, a ja sprawdziłam komputer: są w nim imperialne kody. Pewnie na razie wystarczą, chociaż jeśli Swift poinformował Imperium o tym, co zaszło, prawdopodobnie nie na długo. Ale mając pozwolenie na start… Norro, mogłybyśmy odlecieć z Jakku. Teraz, zaraz.

W Norze narasta uczucie irracjonalnego strachu na samą myśl o konieczności przedzierania się znów przez szeregi zgromadzonej w górze imperialnej floty. Zupełnie jakby ktoś znów jej kazał nurkować w głąb Gwiazdy Śmierci. Wie jednak, że niepotrzebnie się boi. Tym razem będą bezpieczne. Mają kody.

A jednak… co z tego? Ich misja się nie powiodła.

– Ja… Chyba powinnyśmy tak zrobić. Wracać na Chandrilę. Powiedzieć im, co tu widziałyśmy. – Wzdycha. – Chociaż oznacza to przyznanie się do porażki. Że nie było warto ryzykować. Nic tu nie znalazłyśmy. Sloane uciekła, a my nic nie wskórałyśmy.

Jas podnosi brew.

– Cóż, w zasadzie to nie do końca prawda.

– Co takiego?

– Znalazłam Sloane.

Dwa słowa. Chłodniejsze i bardziej odświeżające niż cała woda galaktyki. Norra łapie się na tym, że od dłuższej chwili wstrzymuje oddech.

– Tak…?

– Nie widziałam za wiele – zastrzega od razu Jas. – To było, gdy mnie pojmali. Huttyjka szykowała się do jakiejś… wyprawy. Panował tam chaos jak w gnieździe czerwonych os strąconym z drzewa. Sloane też tam była.

– Wiesz, dokąd się wybierali?

– Niewiele słyszałam. Kierowali się w stronę kanionów, do jakiejś doliny za nimi. To właśnie tam miała wyruszyć karawana. A przynajmniej jej część.

– A Sloane? Co ona tam robiła?

Z miny Jas wynika, że nie wie. Co też zaraz potwierdza:

– Nie mam pojęcia. Nie sprawiała wrażenia zbyt szczęśliwej, że musi tam być, ale też nie wyglądała na więźnia. A poza tym… Ledwie ją rozpoznałam.

– Dlaczego?

– Nie była w mundurze. Nie miała na sobie żadnych insygniów ani oznaczeń rangi. Wyglądała jak pierwszy lepszy włóczęga czy złomiarz. Rozmawiała z kimś, chyba jakimś innym złomiarzem. I to tyle. Nic więcej nie widziałam, bo powlekli mnie do celi.

Norra kończy przeżuwać ostatni orzech kukula. Wpatruje się niewidzącym wzrokiem w jakiś sobie tylko znany punkt i mówi powoli:

– Mogłybyśmy wrócić do domu. Albo… ruszyć za Sloane.

– O ile nie masz w planach założenia na Jakku sklepiku i kariery handlarki piachem, to owszem, zdaję sobie sprawę z tego, że nie bardzo mamy inny wybór – parska z przekąsem Jas.

– Powinnyśmy wracać. Tak nakazuje rozsądek.

– Zgadza się.

– Ale my nie zawsze kierujemy się rozsądkiem.

– Właściwie to rzadko, jeśli chodzi o ścisłość.

Norra wzdycha.

– A ty? Co o tym sądzisz?

– Norro, jestem łowczynią nagród. Gdy już zwietrzę trop, jestem jak anooba. Nie lubię się zatrzymywać, dopóki nie zacisnę szczęk wokół szyi zwierzyny. Ale to nie ja tu dowodzę, tylko ty. To ty nas tu sprowadziłaś, więc decyzja należy do ciebie.

– Chcę dorwać Sloane.

– W takim razie dorwijmy Sloane.

Norra podchodzi do Jas i wyciąga do niej rękę, a Zabraczka ujmuje ją i nią potrząsa. Padają sobie w objęcia. Dobrze jest móc się do kogoś przytulić. Nagle jak spod ziemi wyrasta obok nich Bones, wciskając między nie swój zębaty pysk. Powoli otacza je metalowymi ramionami, poklepując niezdarnie po plecach.

– Witajcie – mówi. – Ja także chętnie się poprzytulam. Tulu-tulu-tulu-tulu! Tulenie jest jak przemoc płynąca z miłości.

– A jego skąd właściwie wytrzasnęłaś? – pyta Norrę Jas.

– To nie ja go znalazłam – odpowiada Norra. – Tylko on mnie.

Część trzecia

Rozdział osiemnasty

Jom Barell tonie. Nie może zaczerpnąć tchu i walczy z falami, które zamykają się uparcie nad jego głową. Płuca palą go żywym ogniem. Czuje, że coś owija mu się wokół kostki – morskie pędy albo może węgorz? Nie ma już siły. Jego ręce biją wodę niczym połamane skrzydła umierającego ptaka – ptaka, który nie jest w stanie zerwać się do lotu, nie może uciec przed nieuchronnym. Słona woda wypełnia jego nozdrza i pusty oczodół, a jedyne oko wybrzusza się niczym korek w butelce, który lada chwila wyskoczy…

– Pobudka!

Jom niemal się zachłystuje; zrywa się i siada prosto. Jego ubranie, pościel, wszystko dookoła jest mokre od potu. Ważniejsze jednak, że może oddychać. Gdy sięga do twarzy, czuje coś pod palcami: mokrą szmatę. Zdziera ją i odrzuca na bok ze wstrętem, jakby pozbywał się jadowitego szkodnika.

Ktoś stoi obok łóżka. Jom burczy coś pod nosem, bierze zamach i zadaje cios, ale intruz zwinnie go unika.

Barell łypie na niego zamglonym od snu okiem. Postać jest dziwnie znajoma: wysoka, o skórze w kolorze drewna sakai i tak chuda, że wydaje się składać z samych wystających łokci i kolan.

– Sinjir! – warczy. – Jak to miło z twojej strony, że wpadłeś, żeby mnie odwiedzić i… – Maca palcami w poszukiwaniu mokrej szmaty. Gdy ją podnosi, ścieka z niej woda. – …i postanowiłeś nakryć mi twarz mokrą szmatą, gdy spałem.

– Taka tam niewinna próba obudzenia cię – mówi lekkim tonem były imperialny oficer.

– Hmm, mogłeś spróbować najpierw czegoś w stylu: „Hej, obudź się, Jom!”. Może potrząśnięcie za ramię? Łaskotanie? – Jego głos brzmi jak chrapliwy skrzek.

– Nie próbowałem cię od razu utopić, ty stary morski capie. Czy wy, wojskowi, nie powinniście przypadkiem spać czujnie? Najpierw spróbowałem perswazji werbalnej i delikatnego potrząsania, ale okazało się, że śpisz jak zabity. Krzyczałem. Nic. Kopałem w łóżko! I nic. Dopiero wtedy, kiedy wszystko inne zawiodło, uciekłem się do tortur. − Sinjir odchrząkuje. – Cóż, nic nowego.

Jom przerzuca nogi przez krawędź łóżka i rozgląda się w poszukiwaniu przepaski na oko, która – jak się okazuje – jest na swoim miejscu, to znaczy na jego głowie. Proponowali mu nowocześniejsze, wygodniejsze rozwiązanie: sztuczne oko, czy nawet jakiś implant, ale powiedział im, żeby się wypchali. Zwykła, porządna opaska na oko wystarczy.

– Czego ode mnie chcesz, Racie Velusie?

– Na bogów, ależ cuchniesz! Piło się, co? Ty mały łobuzie.

– I będzie się piło znowu, jak tylko dasz mi święty spokój.

Ostatnio Jomowi nie jest lekko (jakiś cichy głosik szepcze mu do ucha: „Po części na twoje własne życzenie”). Po Kashyyyku czuł się dojmująco zagubiony. Jasne, podczas uroczystej ceremonii na oczach wszystkich udekorowano go medalem, ale mimo to porzucił karierę komandosa. Dostał naganę za naruszenie zasad i podjęcie działań wykraczających poza zakres jego kompetencji. Nie ma pojęcia, czy może liczyć na powrót do służby.

Właściwie to nawet o to nie zapytał.

Po prostu… nie ma już do tego serca. Chyba stracił serce do wszystkiego. Czuje się wypalony, pusty jak opróżnione naczynie.

Dzień i noc, w każdej godzinie przytomności powtarza sobie, że to nie ma (i nie miało) nic wspólnego z Jas. Z pewnością nie ma to związku z faktem, że ją kocha, tęskni za nią i czuje się bez niej zagubiony, bo… o, nie! Jak jasna cholera nie, nie chce z siebie robić durnia. Naiwnego, sentymentalnego frajera (no dobra, może to i trochę przez to, że mu jej brakuje).

Ale brakuje mu też pracy. Porządnej, uczciwej pracy. Nie pracuje już w oddziałach specjalnych. Dzięki akcji na Kashyyyku. Polecieli tam samopas, podejmując na własną rękę nieautoryzowane, to znaczy nielegalne działania o charakterze wojskowym. Oczywiście, wszystko zakończyło się sukcesem i zapewniło Nowej Republice jakże niezbędne wówczas zwycięstwo, co oznacza, że ten akt niesubordynacji był szlachetny i w ogóle…

I nie zmienia faktu, że go wylali.

To dlatego zboczył z kursu. Podejmuje się różnych zleceń, w zależności od tego, jaką fuchę złapie. Ostatnimi czasy zaniosło go nawet w progi senatu, w którym pracował jako ochroniarz w zespole wolnych strzelców, wynajmowanych przez Republikę w celu zapewnienia politykom dodatkowej ochrony (w pierwszym głosowaniu po Dniu Wyzwolenia przegłosowano konieczność zwiększenia środków bezpieczeństwa w senacie. Może i nie było to bezpodstawne, jednak dla Joma cuchnie brzydko przesadną troską o własne tyłki). Chroni każdego, kto sobie tego zażyczy. To męcząca, nudna praca. Jom zdecydowanie wolałby zasuwać z innymi komandosami, dokonując desantu z orbity, uzbrojony po zęby, ubezpieczany przez kolegów…

Obawia się jednak, że te dni już nigdy nie wrócą.

Obecnie pracuje dla senatu, kiedy jest potrzebny. Resztę czasu przesypia. Pije. Co jakiś czas bierze prysznic.

– A ja myślałem, że to ja mam problem – wzdycha Sinjir. – Cóż, ja przynajmniej nie budzę się, cuchnąc, jakbym kisił się od trzech dni w pocie własnego żalu. To znaczy, chyba powinniśmy mężnie stawić w tej chwili czoła słodkiej ironii faktu, że jestem obecnie trzeźwy jak świnia, podczas gdy ty chodzisz ululany jak złoto…

– Wracaj, skądeś przylazł.

– Do Imperium? Och, obawiam się, że imperialne wakaty już wkrótce odejdą w zapomnienie. Właściwie to poniekąd dlatego tu jestem.

– Skończyłem z walką z Imperium – burczy Jom.

– Może i tak. Ale Jas najwyraźniej nie.

Jas…

– Jas może robić, co jej się żywnie podoba – parska opryskliwie Barell.

– To jasne jak słońce – zgadza się uprzejmie Sinjir. – Tobie zrobiła na pewno. – Mówiąc to, uśmiecha się tym swoim kpiącym uśmieszkiem i Jom ma ochotę mu przywalić, jednak za każdym razem, gdy się porusza, ma wrażenie, że jego głowa to akwarium, w które bębni jakiś rozwydrzony bachor. – Jednak w tej chwili potrzebuje twojej pomocy.

– W takim razie powinna była przyjść do mnie osobiście.

– Och, może by i to zrobiła, tyle tylko że o ile mi wiadomo, obecnie utknęła na Jakku, bez szansy na ratunek.

Jakku. Ta nazwa, dziwnie znajoma, wypływa z mętnych głębin jego pamięci. Nie zawraca sobie głowy śledzeniem holonewsów, ale niektóre są tak głośne, że nie musi: ostatnio gdziekolwiek się ruszyć, wszyscy trąbią o tym, jak to Imperium namierzono na Jakku.

Zaraz… Jas jest na Jakku?

– Ale dlaczego? Co ona tam robi?

– Ona i Norra… Ekhem, wybrały się na spontaniczną przejażdżkę kapsułą ratunkową na powierzchnię planety i teraz nie mamy jak ich stamtąd wyciągnąć.

Jom zrywa się na równe nogi. Rozkopuje śmieci pokrywające podłogę grubą warstwą, w poszukiwaniu koszuli, spodni… czegokolwiek.

– W takim razie dlaczego stoimy tu jeszcze i czekamy na… – Podrywa nagle dłonie do ust i zasłania je, starając się stłumić odruch wymiotny. – I czekamy na nie wiadomo co? Bądź tak dobry i znajdź mój blaster. I jakieś ciuchy. Lećmy ją ratować!

– To nie takie proste.

Jom odwraca się do Sinjira i podstawia mu poznaczony odciskami i zgrubieniami palec pod nos.

– To nie takie proste? Bzdura. To zawsze jest proste.

– Nie tym razem – odpowiada Sinjir, śmiertelnie poważny. – Planetę otacza cała imperialna flota. Można by to porównać do Akivy: totalna okupacja. Tyle tylko że tym razem jest dziesięć razy gorzej niż na Akivie. Sto razy. Jom, nie wiemy nawet, czy Jas i Norra nadal żyją… Wiemy tylko, że jeśli zdołalibyśmy tam dotrzeć, musimy im dowalić tak mocno, jak zdołamy. A żeby tego dokonać, potrzebujemy powodu, by ich zaatakować. Musimy zakończyć tę wojnę.

– Obawiam się, że to poza moimi kompetencjami zawodowymi, Sinjir.

– Ależ skąd. Mam plan.

Jom drapie się po zarośniętym podbródku – wąsy i bokobrody, które dawniej pieczołowicie pielęgnował, zmieniły się w niechlujny busz.

– Masz plan, powiadasz. Zapowiada się grubo.

– Możesz na to liczyć. Pracujesz teraz dla senatu, mam rację?

– Yyychh… Taa, pracuję dla nich dorywczo jako ochroniarz.

– Doskonale. Co powiesz na wycieczkę na Nakadię?

Rozdział dziewiętnasty

Jacht senatora Tolwara Wartola to ganoidiański trójpokładowiec. Skromny, o prostej konstrukcji – daleko mu do miana luksusowego statku. Jak okiem sięgnąć, wnętrza pełne są geometrycznych kształtów i płaskich powierzchni. Dziób przypomina schodki, a większość elementów statku jest kanciasta lub ostra. Obecnie jacht Wartola dokuje w senackim hangarze; to jedna z ostatnich jednostek, które tu zostały, jako że reszta odleciała już na Nakadię, na której będzie teraz obradował senat. Silniki statku są aktywne, a załoga przeprowadza procedury przedstartowe. Droid odłącza od rufowego wlotu paliwa przewód, podłączony na czas tankowania.

Wartol nie spodziewa się jej, więc to idealna pora na wizytę. Nim załoga podnosi trap, Mon Mothma śmiałym krokiem wspina się na nią i podchodzi do włazu: kobieta czynu, eskortowana przez dwóch gwardzistów w hełmach ozdobionych pióropuszami. Strażnicy Wartola − Orishenowie podobnie jak on − próbują zagrodzić im drogę, krzyżując przed nią włócznie, jednak Mon Mothma uśmiecha się tylko do nich drapieżnie, zupełnie niewzruszona tą demonstracją siły.

– Jesteście pewni, że to rozsądne? Można by pomyśleć, że senator będzie rozczarowany, gdy dowie się, że stracił na popularności przez swoich strażników, którzy ośmielili się zagrozić kanclerzowi Nowej Republiki.

Cóż, w głębi duszy Mon uważa, że – niestety – w tym momencie podobne zachowanie tylko by mu tej popularności przysporzyło. Jednak blef działa: szczeliny nosowe Orishenów drgają i rozdymają się, a oni cofają włócznie.

Mon wchodzi na pokład.

Wartol stoi w pobliżu w świetlicy statku i zaskoczenie malujące się na jego twarzy, gdy ją widzi, daje jej nieco satysfakcji. Orisheński senator szybko odwraca się od panelu widokowego, niczym niegrzeczne dziecko, przyłapane na podglądaniu sąsiada. Chwilę później jednak odzyskuje panowanie nad sobą, umniejszając wartość triumfu Mon, jednak ona zamierza wykorzystać każdy element przewagi, jaki tylko zdoła.

– Pani kanclerz – wita ją Wartol dudniącym, wydobywającym się z głębi szerokiej piersi głosem o bogatym vibrato, brzmiącym jak złowieszcza muzyka. – Wybacz, zamyśliłem się. I… nie spodziewałem się ciebie.

– Zaskakujące, zważywszy na fakt, że staram się spotkać z tobą od tygodnia. – Mon obdarza go nieszczerym uśmiechem.

– Jak zapewne wiesz, wiele się ostatnio dzieje…

– W tej chwili nie dzieje się nic, co wymagałoby twojej bezpośredniej uwagi – ripostuje Mon. – Pozwolisz, że potowarzyszę ci podczas podróży na Nakadię. Polecimy tam wspólnie, senatorze. Czy masz coś przeciwko temu?

– A czy mam jakiś wybór?

Uśmiech Mon jest tak zimny, że wydaje się, iż temperatura na pokładzie zauważalnie spadła.

– Cóż, domyślam się, że to dla ciebie niełatwe.

Gestem dłoni o długich palcach Wartol odprawia swoich strażników, a Mon daje znak swojemu droidowi protokolarnemu, prosząc go, by zostawił ich samych.

Świetlica, podobnie jak reszta statku, jest bardzo skromnie urządzona: prostota zewnętrza znajduje odbicie na jego pokładzie. Emaliowane krzesła, wysokie, zasłaniane rozwijanymi roletami panele widokowe, zimna podłoga. Nie ma tu ani jednego ozdobnego elementu – żadnych tkanin obiciowych, nic miękkiego, ocieplającego atmosferę surowości i funkcjonalności. Statek jest nieprzytulny niczym cegła.

To w pewnym sensie odzwierciedla odpychające usposobienie i oziębłość jego właściciela.

Mimo to Mon siada, gdy ten podsuwa jej jedno z krzeseł. Nie jest zbyt wygodne, jednak musi przyznać, że pasuje jej jego twardość i niewyszukanie.

Wartol zajmuje miejsce naprzeciwko niej i sięga po stojącą na pobliskim stole miseczkę. Gdy podsuwa ją Mon, pani kanclerz zagląda do środka i widzi grzechoczące w niej małe skorupki. Wyglądają jak małe kosteczki. W każdej z nich tkwi cząstka żółtawej… tkanki? Wyschniętej i pokrytej pyłem.

„To jedzenie” – myśli Mon. A przynajmniej taką ma nadzieję.

– Nektody – wyjaśnia Wartol. – Niewielkie stworzonka, przyczepiające się do burt naszych statków, żywiące się mikroorganizmami, które filtrują z otoczenia. Potrafią przetrwać w próżni. Są bardzo wytrzymałe, jednak odpowiednio zamarynowane i pieczone na wolnym ogniu stanowią świetną przekąskę.

Mon wielokrotnie raczyła się przysmakami niezliczonych ras – wymagają tego dobre obyczaje związane z jej stanowiskiem – więc i tym razem nie rozczarowuje gospodarza. Bierze jeden z kostnych smakołyków i obraca go w dłoni. Wartol wyjaśnia jej, że powinna przystawić go do ust i wyssać mięso ze środka, co też Mon czyni. Spodziewa się, że będzie smakowało… cóż, paskudnie. Jak mączka kostna, ryba czy grzyb. Jednak przysmak jest dziwnie… odświeżający. Ma posmak jednocześnie cytrusowy i słony, rozpływający się delikatnie na języku.

Wartol także się częstuje, jednak nawet nie patrzy na jedzenie. Źrenice jego głęboko osadzonych oczu, mające kształt krzyżyków, świdrują Mon, rogówki falują i pulsują w niemal hipnotyzujący sposób. Jego dźwięczny, głęboki głos i kalejdoskopowe oczy pozwalają domyślić się, dlaczego cieszy się tak dużą popularnością. Nie mówiąc już o tym, że aura władczości i aktywności bardzo mu pasuje.

„Wiesz, że może wygrać w tych wyborach – mówi do siebie w myśli Mon. − Co zrobisz, jeśli tak się stanie? Co ze sobą poczniesz? Co wtedy z tobą będzie, Mon?”.

Z zewnątrz dobiega szczęk odczepiania węża paliwowego, co wyrywa ją z zamyślenia.

Silniki zaczynają pracować na większych obrotach i statek podnosi się nad platformę lądowniczą.

– Nie sądzę, żeby to była czysto towarzyska wizyta – Wartol od razu przechodzi do sedna.

– Bo tak nie jest.

– Z pewnością składasz mi ją w dziwnych okolicznościach.

– Wątpię. Czy to takie dziwne, że kanclerz chce porozmawiać z jednym z senatorów?

– Chcesz powiedzieć: z senatorem będącym jej rywalem w nadchodzących wyborach.

Mothma uśmiecha się do niego.

– Jestem pewna, że pomimo nadchodzących wyborów mamy wiele wspólnych tematów do rozmowy. Obojgu nam leży na sercu dobro galaktyki, czyż nie?

Dolna szczęka Orishena rozpoławia się, odsłaniając zwężający się język, który szybko oblizuje ostre zęby po obu stronach ust.

– Nie mamy tutaj widowni, pani kanclerz. Nie jesteśmy w senackiej auli. Porzuć tę grę pozorów i mów otwarcie: czego chcesz i co cię tu sprowadza?

– Rezolucja w sprawie ataku na imperialną flotę nad Jakku.

– Masz na myśli tę, która nie przeszła?

– Do jej zatwierdzenia zabrakło pięciu głosów. Tylko pięciu.

Wartol odkłada do miseczki wyssaną skorupkę nektody. Statek zaczyna dygotać, wchodząc w atmosferę, i już wkrótce wszystko rozmywa się, gdy jacht zanurza się w nadprzestrzeń.

Wartol wzrusza ramionami.

– Cóż, czasem bywa i tak, wiesz o tym doskonale. Postulaty przechodzą i są wstrzymywane, czasami różnicą tysiąca głosów. Nie, żeby senat był obecnie tak wielki, ale pewnie kiedyś do tego dojdzie. Gdy zostanę kanclerzem, światy do nas powrócą.

– Tak jak mówisz, nie ma tu widowni, więc nie musisz mnie przekonywać do wsparcia twojej kandydatury – przypomina mu z przekąsem Mon. – Chcę porozmawiać o tych pięciu senatorach. Ashminie Eku, Rethalowie, Dorze Wieedzie, Grelce Sorce i Nimie Tarze. Pięciu, z których każdy głosował na ciebie w przeszłości. Pięciu senatorów, z którymi współpracowałeś przy różnych projektach i w różnych organach. A mimo to, chociaż nawoływałeś do interwencji w sprawie Imperium, oni nie poparli tego projektu.

Wartol marszczy czoło.

– Nie są robotami, żeby mnie automatycznie naśladować.

– Nie. Ale biorą z ciebie przykład.

– Cóż, wygląda na to, że tym razem tego nie zrobili.

– A mimo wszystko nie zrobiłeś nic, by ich przekonać do swojej racji. Jutro odbędzie się powtórne głosowanie. – Mon ma szczęście: obecne przepisy pozwalają jej ponownie poddać sprawę do rozpatrzenia, dzięki czemu głosowanie może się odbyć drugi raz. Wynika to z faktu, że decyzję przegłosowano naprawdę znikomą liczbą głosów: poniżej dziesięciu, co automatycznie uruchamia procedurę ponowienia procesu. Drugi raz jednak Mon nie może liczyć na podobny łut szczęścia. Trzecie głosowanie nie wchodzi w rachubę. To oznacza, że musi za wszelką cenę zdobyć te pięć głosów. – Dlaczego nie miałbyś dopomóc nieco sprawie, na której tak ci zależy? Dlaczego nie wykorzystać swoich wpływów? Mógłbyś użyć swojego daru przekonywania, by namówić tych senatorów do zmiany zdania. Zrób to.

– Jak sama zauważyłaś, głosowałem za rezolucją, pani kanclerz. Zależy mi na zakończeniu tego wszystkiego równie mocno jak tobie. Imperium musi upaść.

– I właśnie dlatego proszę cię o pomoc w przekonaniu tych senatorów – powtarza Mon.

– Pomóc? Tobie? Czy Dzień Wyzwolenia naprawdę aż tak poprzestawiał ci klepki?

Mon pochyla się w jego stronę.

– Cóż, wydawało mi się, że powiedziałeś, iż zależy ci na tym tak samo jak mnie… Najwyraźniej jednak tak nie jest. Polityk z ciebie pełną gębą. Bez namysłu odrzucasz własne poglądy, byle tylko dopiąć swego.

– Ty to powiedziałaś, nie ja.

– Pozwól, że nakreślę ci pewien obraz – Mon postanawia zmienić taktykę. – Zdajesz sobie sprawę z tego, że odrzucenie mojej rezolucji ugodzi we mnie. Będzie to świadectwo mojej nieudolności w dziedzinie sprawowania władzy. Dlatego przekonałeś pięciu senatorów, by głosowali przeciwko niej, podczas gdy sam zabezpieczyłeś się, opowiadając się za nią: w ten sposób nie mogę nic ci zarzucić, nie będąc podejrzewana o snucie teorii spiskowych.

– Spiskowych, o, właśnie.

– Złożyłeś swoje zasady na ołtarzu i poświęciłeś je w imię własnych celów.

Gdy Wartol zabiera głos tym razem, widać, że jej słowa go poruszyły. Jego szczęka rozdwaja się, a język drga żywo.

– Nie waż się prawić mi morałów na temat poświęcenia, pani kanclerz – syczy. – Orish wie, co to poświęcenie. Orish wie, jak to jest zatruć nas samych, tak aby Imperium nie zdołało pochłonąć nas ani naszego świata. A ty? Co o tym wiesz? Imperium nigdy tak naprawdę nie dobrało się do Chandrili, czyż nie?

– Zgadza się, jednak ja dobrałam się do Imperium. Walczyłam z nim. Traciłam ludzi.

– Ale nie straciłaś własnego świata. Miałaś okazję walczyć. Mój lud nie dostał takiej szansy. Wojna przyszła do nas sama. Zniewolili nas. Patrzyłem, jak zakuwają nas w kajdany. I nas tłamszą. I wyzyskują nasz świat, plądrując jego zasoby. Nasz dom, nasz lud, pod twardą podeszwą buta Imperium. Dopóki nie znaleźliśmy sposobu na to, by się spod niej wydostać.

– Nigdy nie kwestionowałam niezłomności twojego ludu.

– Kwestionować? O, nie. Odrzuciłaś ją po prostu, nie zaszczycając jej ani odrobiną uwagi. Nie wiesz, co to znaczy. Ja i inni Orishenowie poświęcenie mamy we krwi. Znamy jego cenę, aż za dobrze. Wiemy, jak ono smakuje.

– A więc właśnie o to chodzi, tak? – pyta Mon. – O poświęcenie? Pozwolicie, by wszystkie wasze wysiłki, trud poniesiony w walce z Imperium, poszły na marne, abyś mógł objąć we władanie Nową Republikę? Poświęcenie jednostki może być godne szacunku, senatorze. Może być czymś szlachetnym. Ale poświęcenie bezpieczeństwa całej galaktyki? To otwarty atak na nas i nie puszczę go płazem!

Wartol wstaje. Gdy prostuje się na pełną wysokość, góruje nad nią, złowrogi i przerażający. Mon próbuje nie okazać po sobie, że ta aura wrogości na nią działa, że czuje, iż mógłby bez trudu ją skrzywdzić. Lub gorzej: mógłby ją zabić, wyrzucić w przestrzeń kosmiczną i tyle by ją widzieli.

– Nie musisz mi tego mówić! – grzmi Tolwar. – Nie masz prawa mi tego wytykać! Być może cały problem w tym, że mam wrażenie, iż Nowa Republika kierowana twoją ręką to największe zagrożenie. Jesteś słaba – cedzi. – Twoje rządy są miałkie i gnuśne. A Dzień Wyzwolenia tylko to potwierdził!

– Zrobiłeś to. Sabotowałeś głosowanie.

Wartol nie tyle siada, ile opada z powrotem na swoje krzesło. Odwraca od niej lekceważąco wzrok.

– Do niczego się nie przyznaję. Nie będę karmił twoich manii prześladowczych.

– W takim razie pozwól, że uknuję nowy spisek. – Mon otwiera dłoń, na której spoczywa niewielkie urządzenie z maleńkim mikrofonem na górnej płaszczyźnie i plątaniną kabli wystających spod spodu.

Wartol ledwie zaszczyca je spojrzeniem.

– Co to takiego?

– Wiesz doskonale, co to. Urządzenie podsłuchowe. Pluskwa.

– Skoro tak twierdzisz.

– To ty ją podłożyłeś.

– To bardzo śmiałe oskarżenie. Zakładam, że masz dowody na jego poparcie? – Macha lekceważąco ręką, którą za chwilę zaciska w pięść. – Och, ale przecież! Oczywiście, że nie! To tylko kolejny bezpodstawny zarzut osaczonej Mon Mothmy. Jesteś zdesperowana, przyparta do muru.

– Wiedziałeś – mówi Mon. – Wiedziałeś, że Imperium jest na Jakku. Wiedziałeś, że chcemy wysłać tamtą dwójkę „Sokołem Millennium” na tę planetę, i zrobiłeś wszystko, by do tego nie dopuścić. Och, gwardziści nie przyznają przed nikim, że to byłeś ty. Upierali się, że to ja chciałam powstrzymać „Sokoła”. Ale przyjęli rozkazy od ciebie. Bo przecież to leży w twojej gestii. Twoje macki sięgają daleko, prawda?

– Nie jesteś w stanie niczego mi udowodnić.

– Zgadza się, nie jestem. Nie złapałam cię na gorącym uczynku. Będę więc musiała zrobić to w sposób klasyczny: tłukąc cię na kwaśne jabłko. – Gdy to mówi, oczy lśnią jej złośliwą uciechą. – Oczywiście, mam na myśli wybory.

– Ho, ho, w takim razie życzę powodzenia, pani kanclerz. Twoje wybłagane drugie głosowanie odbędzie się rano. Za mniej niż dwanaście godzin. Wkrótce lądujemy – mam nadzieję, że wywalczysz głosy, których tak rozpaczliwie potrzebujesz. Ale czas mija.

Mon uśmiecha się słodko.

– Gdybym tylko znalazła sposób na przełożenie głosowania…

– Och, byłabyś wniebowzięta, co?

Statek wychodzi z nadprzestrzeni z lekkim szarpnięciem. Za iluminatorem błękitny tunel zmienia się w świetlne punkty i po chwili znów otaczają ich gwiazdy; z tego miejsca Mon widzi jednak świetlisty łuk świata, będącego nową siedzibą senatu: Nakadii.

– Piękna planeta – mówi Mothma, jednak Tolwar Wartol odchrząkuje tylko coś w odpowiedzi.

– Co ciekawe – podejmuje Mon niezrażona – wyzwoliliśmy Nakadię spod jarzma Imperium. Teraz jest jedną z głównych baz zaopatrzenia naszego wojska. Skład tutejszej gleby zapewnia obfite i różnorodne plony. To nieskazitelnie czysty świat, zdolny zapewnić nam zaopatrzenie na dużą skalę. Nietrudno było podjąć decyzję o ustanowieniu go planetą o klasie A w klasyfikacji ochrony. Głosowałeś za. Jak my wszyscy. Przynajmniej w tej kwestii byliśmy zgodni.

– Lekcje historii są najefektywniejsze, kiedy są ciekawe – odpowiada Wartol. – A ta plasuje się nisko w tym rankingu, pani kanclerz.

– Wybacz, że cię zanudzam. Wydawało mi się, że to ciekawe.

Drzwi do świetlicy otwierają się. Stoi w nich szczupły Orishen – nie strażnik, ale pilot statku, w złoto-czerwonym stroju, z hełmem o podniesionej owiewce na głowie.

– Panie senatorze, mamy problem.

Wartol zerka na pilota, a potem przenosi wzrok na panią kanclerz i patrzy z powrotem na przybyłego. Zaczyna być podejrzliwy. I dobrze. Powinien.

– O co chodzi?

– Nakadia nie pozwala nam wylądować, panie senatorze.

– A dlaczegóż to?

– Twierdzą, iż wstępne skany wskazują na to, że przewozimy zakazane produkty rolne. Potencjalnie inwazyjne.

Wartol odwraca się do Mon Mothmy – podejrzewa już, że maczała w tym palce. I, oczywiście, ma rację.

– Pani kanclerz? To pani sprawka. – To stwierdzenie, nie pytanie.

Z udawanym zakłopotaniem Mon wyciąga zza pazuchy niewielki owoc.

– Och, co za pech! Spójrzcie tylko. Mały owoc pta. Już na wpół zgnieciony. – Z trudem odkleja kciuk od palca wskazującego; sok ciemnopomarańczowego owocu jest brązowy i lepki. Do mazi przylgnęło kilka nasionek. W zasadzie znaczenie mają nie tylko same nasionka czy maź, ile fakt, że uwalniają one silny zapach: dość intensywny, by wykryły go czujniki środowiskowe statku. A także nakadiańskie skanery dokonujące pasywnych odczytów wskazań sensorów wszystkich statków zjawiających się w pobliżu. To oznacza, że wykryły też… – Owoców pta nie można przewozić na Nakadię, prawda? Będą musieli przeprowadzić pełen skan statku w poszukiwaniu innych potencjalnych zagrożeń środowiskowych. Och, co za pech. Obawiam się, że to spowoduje znaczne opóźnienia w naszej podróży, nie sądzi pan, senatorze?

Rozdział dwudziesty

Magiczna liczba wynosi pięć.

Pięciu szpiegów na pięciu senatorów.

Cała nadzieja w tym, że pięciu senatorów głosujących przeciwko interwencji w sprawie Imperium jest skorumpowanych. Istnieją pewne drobne poszlaki, które na to wskazują. Conder włamał się – nie do końca legalnie – do elektronicznych rejestrów kont rzeczonych senatorów. Okazało się, że na rachunki bankowe dwóch z nich wpłynęły dość znaczne sumy kredytów niewiadomego pochodzenia (ta dwójka to Ashmin Ek z Anthana Prime i Dor Wieedo z Rodii). To co prawda niewiele – w czasach schyłku Imperium i prężnego rozwoju Nowej Republiki pewne inwestycje są bardzo lukratywne. Sytuacja na rynku jest niepewna, jako że dawne przedsięwzięcia upadają, nowe korporacje zaś działają coraz prężniej, a tam, gdzie pojawia się czynnik niepewności, ludzie zaczynają się nagle i w niewyjaśniony sposób bogacić.

To natomiast, w połączeniu z faktem, iż u droida protokolarnego Lei znaleziono podsłuch…

Właśnie na ten temat trwa rozmowa na pokładzie „Sokoła” orbitującego wokół Nakadii.

– Nie ma dymu bez ognia – ogłasza Solo autorytatywnie, po czym dodaje nieco ciszej: – Zazwyczaj są to palące się przewody w pobliżu jednostki hipernapędu, przed zapłonem których przestrzega mnie zawsze Chewie… – urywa, sprawiając wrażenie zagubionego.

Conder korzysta z okazji, żeby dojść do głosu:

– Solo ma rację. Coś może być na rzeczy.

– A więc kierujmy się w stronę źródła dymu – proponuje Sinjir. – Wówczas znajdziemy ogień.

I dodaje, że tylko wtedy będą mogli wpłynąć na wynik głosowania, które pozwoli Nowej Republice na interwencję na Jakku.

Niestety, czas mija nieubłaganie.

Nakadia.

Rolniczy świat, pełen żyznych pól, sadów i pastwisk. Niebo ma tu fioletowy odcień nawet w samo południe, zaś w nocy mrok rozświetlają dwa księżyce. Powietrze jest często ciepłe niczym w letni wieczór, mącone leciutką bryzą. Słowem: sielska, spokojna planeta. Niektórzy określiliby ją pewnie nawet mianem zacofanej. Miasteczka są tu niewielkie, miasta zaś to w zasadzie duże wioski. Owszem, mieszkańcy znają dobrodziejstwa technologii i korzystają z nich, ale wszystko sprowadza się do dziedzin związanych z rolnictwem: napowietrzania gleby, zaopatrywania jej w mikroelementy, zbiorów.

Tutejsza stolica to miasto Quarrow i to właśnie tutaj będzie obradował senat przez następny rok, a może nawet dłużej, jeśli tak zadecydują głosy jego członków. Quarrow liczy zaledwie kilka tysięcy mieszkańców. Najwyższe budynki mają po trzy piętra. Z włóknobetonowych ulic korzystają tylko istoty żywe: nie ma tu śmigaczy, maszyn ani droidów (w rzeczywistości droidy nie są tu mile widziane. Mieszkańcy korzystają z nich w razie konieczności, jednak uprawą ziemi i doglądaniem plonów zajmują się sami Nakadianie. Nakadia ma dobrą pamięć i pamięta fale droidów, które okupowały planetę w czasie wojen klonów. Maszyny są tu tolerowane, jednak Nakadianie nie traktują ich jak równych. Ba! Nie uznają ich nawet za rozumne!).

Nocne życie w Quarrow jest bardzo niemrawe. Jeśli chodzi o ścisłość, to w dzień również niewiele się tu dzieje. Owszem, są tu restauracje i knajpki. Jest jeden klub poma, do którego można pójść i posiedzieć w komorze deprywacyjnej, podczas gdy pulsująca muzyka masuje każdą molekułę twojego ciała. Takie komory są wypełnione musującą cieczą poma, płynem otrzymywanym z nasion niejadalnego pomapestkowca. Odpręża on mięśnie i relaksuje umysł. Do tego stopnia, że na niektóre osoby działa lekko halucynogennie. Następnego dnia wracają na pola pełni nowej energii i uwolnieni od tego, co nazywają bagażem psychologicznym.

Przestępczość jest tu niska, rzadko dzieje się coś wstrząsającego.

Właściwie to rzadko dzieje się tu cokolwiek.

Życie na Nakadii nie jest usłane różami, ale łatwo się przyzwyczaić do jego spokojnego tempa.

Sekret leży w umiłowaniu prostoty.

A więc pięciu szpiegów staje przed wyzwaniem: w jaki sposób przyłapać każdego z pięciu senatorów na gorącym uczynku, skoro wszystko jest tu tak proste, tak nieskażone korupcją, tak… jawne?

Noc na Nakadii. Jutro z samego rana senat zbierze się, aby odbyć pierwszą sesję na nowej planecie, jednak na razie Quarrow wrze od aktywności, jakiej nie widziano tu… cóż, chyba nigdy. I nie chodzi tylko o to, że zjawiło się tu nagle trzystu dwudziestu siedmiu senatorów i że każdy z nich ma ze sobą własny entourage: droidy, doradców, attaché, rodzeństwo, dzieci, partnerów i kochanków. Doki pękają w szwach od statków. Hanna City na Chandrili było na to do pewnego stopnia przygotowane. Quarrow na Nakadii nie. To logistyczna porażka. A senatorowie jeden po drugim wylewają się strumieniem ze statków, plamiąc ten spokojny, sielankowy świat atmosferą arogancji i politykierstwa.

A przynajmniej tak odczuwa to Sinjir.

W chwili obecnej jest przydzielony do obserwowania Ashmina Eka z Anthana Prime. Nie byłoby ich tutaj, gdyby nie Jom. Wstęp do tego miejsca mają jedynie senatorowie, członkowie ich personelu, ich ochrona oraz ci, którzy złożyli wnioski o włączenie na listę wyjątków, to znaczy między innymi dziennikarze, celebryci, potentaci, którzy mają w planach lobbowanie na rzecz swoich biznesów…

Problem w tym, że podobne listy zestawia się z wielomiesięcznym wyprzedzeniem. Liczba miejsc jest na nich ograniczona i została wyczerpana tuż po ich otwarciu. Owszem, Mon Mothma czy Leia prawdopodobnie zdołałyby użyć swoich wpływów, żeby umieścić na niej ich nazwiska, jednak taki krok byłby zdecydowanie zbyt oczywisty i łatwy do powiązania z tym, czego Mon dopuściła się na pokładzie jachtu Wartola. Pani kanclerz nie chce zaś robić nic, co pozwalałoby na skojarzenie jej z nimi, inaczej cały plan weźmie w łeb.

I właśnie tu wkracza do akcji Jom.

Pracujący obecnie jako ochroniarz Barell był skłonny… cóż, zmodyfikować lekko listę, to znaczy wyrzucić z niej nazwiska kilku wątpliwego pióra pismaków, aby zamiast tego umieścić na niej swoich przyjaciół. Z Solo i Sinjirem poszło łatwo. Obydwu można by od biedy uznać za kogoś w rodzaju celebrytów w kręgach najbardziej narcystycznych polityków. Solo to bona fide bohater Rebelii, zaś Sinjir budzi niezdrową ciekawość („Och, spójrzcie tylko na tego byłego imperialnego oficera! Och, czy on znał może Dartha Vadera?”). Conderowi zdarzało się już pracować dla senatorów, więc także, powiedzmy, pasował do tej listy. Nieco większy problem mieli z Temminem, jednak wykorzystali jego przydomek („Snap”) i określili mianem „weterana”, i nikt słowem o niego nie zapytał.

I tak oto czekają. I obserwują.

Jak można się było spodziewać, to bardzo nużące zajęcie.

Naprzeciwko budynku, w którym będzie się zbierał senat, mieści się restauracja, U Izzika. Funkcjonuje głównie jako punkt spotkań na świeżym powietrzu – trzy lewitujące patia są zastawione podświetlonymi stolikami. Tłoczą się przy nich senatorowie, skłębiona masa kończyn, macek i najróżniejszych wypustek, wszyscy gratulujący sobie nawzajem swoich wątpliwych osiągnięć, śmiejący się i klaszczący z uciechy. W chwili obecnej senator z Torphlusa o wijących się mackach bełkocze coś, co równie dobrze może być pieśnią jak błaganiem o pomoc; gdy milknie, rozlegają się kolejne brawa.

Ek z kolei wydaje się duszą towarzystwa. Niektórzy ze zgromadzonych siedzą w jednym miejscu, przy tym samym stoliku, trzymając się w swoich grupkach, jednak senator z Anthana Prime to prawdziwy polityczny zapylacz, przesiadający się nieustannie z kwiatka na kwiatek i wtykający wszędzie swój aparat zapylający. Jest jak zaprogramowany droid. Mówi w kółko to samo, wykonuje te same ruchy, składa takie same gratulacje i wybucha dokładnie tak samo śmiechem w tych samych momentach.

Żadnych improwizacji czy modyfikacji. Wszystko skrzętnie zaplanowane.

To nieco martwi Sinjira, bo oznacza, że szukają czegoś, czego mogą nie znaleźć. Najprostsza odpowiedź jest niemal zawsze tą najtrafniejszą. Wedle tej zasady tych pięciu senatorów, którzy głosowali przeciwko rezolucji Mon Mothmy, zrobiło to, bo… są politykami. Mają swoje agendy, które niekoniecznie muszą przystawać do prób zapewnienia galaktyce bezpieczeństwa. Och, jasne, że cudownie byłoby wierzyć, że każdemu zależy na dobru ogółu, jednak wrodzony egoizm każe niestety części populacji galaktycznej dążyć do władzy, do wpływania w jakiś sposób na losy galaktyki. Nieważne, jak mocno stara się ktoś kreować swój wizerunek jako osoby bezinteresownej, taka jest natura samolubstwa. To oznacza, że mogą tu wcale nie mieć do czynienia z żadnym spiskiem, tylko ze zwykłym skupieniem na własnych interesach.

Gdy Sinjir kręci się dookoła senatora Eka, ukradkiem przemykając między (brr!) politykami, na wyższym patiu dostrzega znajomą twarz: Condera.

Conder uśmiecha się tym swoim uśmieszkiem: trochę wstydliwym, chłopięcym, figlarnym… Co za potwór.

Sinjir go ignoruje. A przynajmniej stara się to robić.

Opiera się o bar i spokojnie rzuca do komunikatora na nadgarstku:

– Żadnych dobrych wieści.

– Ja mam dobre wieści – rozlega się w słuchawce w uchu Sinjira głos Solo. Hana tu nie ma – jest w położonym najdalej od Quarrow kosmoporcie, w którym senator Dor Wieedo został na pokładzie swojego statku. Solo jest w Nowej Republice na tyle rozpoznawalny, że wysłanie go w miejsce publiczne, takie jak U Izzika, to doskonały sposób na zepsucie całego planu. „Bohatera Rebelii” obległby zaraz tłum, zasypując go komplementami, wypytując o Luke’a, Leię czy cholerną Trasę na Kessel, którą tak bardzo lubi się chwalić. – Plan Mon zadziałał. Właśnie podsłuchałem rozmowę jednego z dokerów podczas przerwy: statek Wartola jest poddawany kwarantannie. Czekają na zespół inspekcyjny, który zostanie wysłany na jego pokład. To trochę potrwa, ale nie mam pojęcia, jak wiele czasu dzięki temu zyskamy. Maksymalnie dwanaście godzin, jednak wolę nie nastawiać się na wersję najbardziej optymistyczną.

– Niczego się nie dowiemy – kracze Sinjir.

Do rozmowy włącza się Jom:

– Musimy znaleźć jakąś kriffoloną poszlakę! – Jom obserwuje Fronga Rethalowa w jednym z klubów poma. – Wciąż nie rozumiem, dlaczego nie możemy po prostu tam wpaść, strzelić jednego z drugim zdrajcę w ucho i spytać wprost, o co im chodzi. Sinjir, potrafiłbyś to zrobić. Powiedz im, że mają głosować tak, jak powinni, inaczej będą musieli wysłuchiwać twojej gadki o tym… o czym tam lubisz ględzić. To będzie dla nich najgorsza kara.

Z głośnika dobiega śmiech. Conder.

Conder jest tutaj, U Izzika, obserwując Nima Tara, Quermianina o długiej szyi, siedzącego w odległym kącie restauracji, nerwowo hołubiącego w dłoniach jakiś owocowy koktajl i sprawiającego wrażenie, jakby chciał być zupełnie gdzie indziej.

– Cierpliwości – mówi Conder. – Noc jeszcze młoda.

– Ja też jestem jeszcze młody – mamrocze Temmin, ostatni z ich piątki. On z kolei siedzi naprzeciwko budynku senatu na balkonie i obserwuje Grelkę Sorkę, senator z Askaja, w tej chwili mocno zajętą przewodzeniem jakiejś komisji, Sinjir zapomniał, jakiej dokładnie. Pewnie poświęconej podniesieniu ich własnych płac. Albo komisji do spraw powoływania nowych komisji. – Teraz jestem młody – jęczy Temmin. – Ale mam wrażenie, że z każdą minutą potwornie się starzeję. To wszystko jest do bani. Mam już tego po dziurki w nosie.

Sinjir ma ochotę go zbesztać, powiedzieć mu, że to konieczne, jednak nie jest wcale pewien, czy sam w to wierzy. Chciałby zrobić to, o czym marzą oni wszyscy: wskoczyć na pokład „Sokoła”, rozprawić się własnoręcznie z Imperium i ocalić przy tym bohatersko Jas i Norrę. Tyle tylko że nie mogą tego zrobić. Naraziliby się na pewną śmierć. Albo wywołali incydent na skalę galaktyczną i przyczynili się tylko do wygranej Wartola w wyborach. A więc czekają. Obserwują senatorów z nadzieją, że przynajmniej jeden z nich okaże się odpowiednio skorumpowany i dostarczy im dość dowodów, by przesądziły one o głosowaniu na ich korzyść.

Mijają godziny.

Nic się nie dzieje. A przynajmniej nic godnego uwagi. U Izzika torphulsjański mackoid wciąż „śpiewa”. Dwóch verpińskich doradców wdało się w głośną sprzeczkę przy jednym ze stolików, świergocząc i zacierając odnóża (ten dźwięk sprawia, że Sinjir ma ochotę poprzebijać im bębenki wykałaczką), aby teraz pochylać się ku sobie przy innym stole i lubieżnie pocierać o siebie pyskami. Innymi słowy: witajcie w jakże radosnym świecie polityków.

Ashmin Ek to niezmordowany tytan pracy. Podczas gdy inni senatorowie porozchodzili się już, żegnając ze sobą wraz z nastaniem nocy, Ek mężnie trwa na posterunku: senator z Anthana Prime niestrudzenie krąży z tym samym plastikowym uśmiechem przyklejonym do twarzy, z tą samą na wpół opróżnioną szklaneczką w dłoni, zajęty tymi samymi czynnościami.

Pozostali wcale nie mają więcej szczęścia od Sinjira – Dor Wieedo wciąż tkwi na pokładzie swojego statku. Rethalow wciąż moczy się w zbiorniku w klubie poma. Temmin donosi, że Grelka Sorka nie obraduje już wraz ze swoją komisją, tylko wyszła z budynku senatu i kręci się w pobliżu. Nim Tar rozluźnił się nieco i przestał nerwowo rozglądać dookoła. Ba! Posunął się nawet do tego, by przesiąść się do innego stolika i zagadnąć młodego emisariusza z Ryloth, Yendora (w ich pobliżu Sinjir dostrzega Condera. Za każdym razem, gdy go widzi, jego serce zaczyna bić nieco szybciej, dostaje ślinotoku i ściska go w gardle. Powtarza sobie, że to dlatego, że jest znudzony, rozdrażniony albo nie dość wstawiony, co właściwie znaczy tyle, że jest całkowicie trzeźwy. Niewybaczalny błąd w tej sytuacji).

Noc dryfuje powoli w stronę dnia.

I wtedy Solo melduje:

– Mam coś.

Jego stwierdzenie wywołuje grad pytań: Co? Kto? Gdzie?

– Dwóch Niktów. I Klatooinianin – wyjaśnia Solo. – Kierują się do statku Wieeda. Nie są uzbrojeni, jednak z całą pewnością nie wyglądają, jakby byli z Nakadii, i żaden z nich nie sprawia wrażenia senatora. Potrafię poznać szumowinę, gdy ją widzę.

– Bądź ostrożny – przestrzega go przez komunikator Jom.

– Spokojnie. Wszystko pod kontrolą – zapewnia go Han.

Sinjir wyraźnie się rozbudził. Całkiem możliwe, że to nic takiego, jednak czuje na całym ciele mrowienie podekscytowania i strachu zarazem. Usadawia się wygodnie w pobliżu baru i stara się mieć oczy i uszy otwarte. Ek siedzi przy jednym ze stolików pośród przedstawicieli rasy Arcona. W tej chwili zbliża się do niego ktoś w złoto-czerwono-białych szatach Alderaana. Czyżby w końcu wybrali senatora, mimo że ich planeta od dawna nie istnieje? Sinjir czuje lekkie ukłucie poczucia winy. Nie miał nic, absolutnie nic wspólnego ze zniszczeniem planety, jednak mimo to sama wzmianka o tym, że Imperium rozpyliło ją na atomy, przyprawia go o koszmary, które ciągną się przez wiele tygodni. Miliony umierających ludzi…

Ktoś go łapie za łokieć.

Sinjir tężeje odruchowo niczym zwierzę gotowe do skoku, odwraca się na pięcie…

Obok niego stoi młoda kobieta, za którą spieszy młody mężczyzna. Ma złote włosy i smagłą skórę. Niewysoki, o szczupłym ciele zwieńczonym głową okrągłą jak księżyc w pełni.

– To ty – szepcze kobieta.

– A ty to ty – odpowiada zniecierpliwiony Sinjir. – Cieszę się, że sobie to wyjaśniliśmy. A teraz, jeśli wybaczysz…

– Jesteś tym imperialnym oficerem – dodaje stojący za plecami kobiety mężczyzna, dziwnie rozpromieniony.

– Byłym oficerem – poprawia go kobieta z przelotnym grymasem na twarzy, który zaraz ustępuje jednak szerokiemu uśmiechowi. – Musisz wybaczyć Dannowi, jest niezbyt bystry – wyjaśnia przepraszająco Sinjirowi. – Jestem Merra.

– Wspaniale. Świetnie. Miło mi cię poznać.

W słuchawce słyszy głos Temmina:

– Uwaga! Senator Sorka nam ucieka: skręca za róg. Zamierzam ją śledzić.

– Tylko ostrożnie! – wtrąca znów Jom. – Han, co u ciebie?

Jednak Solo milczy.

Sinjir próbuje przepchnąć się obok namolnych dzieciaków, ale dziewczyna ani myśli się ruszyć: blokuje mu drogę.

– Jesteśmy z Akivy – szczebiocze radośnie. – Nasza matka, Pima Drolley, to nowa senator stamtąd.

– Cudownie. – Sinjir przewraca oczami i patrzy nad ich głowami, starając się dojrzeć Ashmina Eka w towarzystwie Arconian, jednak ci są sami, nie licząc kobiety z Alderaana. Ek zniknął. A niech to szlag! Sinjir rozgląda się pospiesznie dookoła w poszukiwaniu spiętrzonej siwej koafiury… czy to on, tam dalej? Nie.

– Akiva – powtarza Dann, śmiejąc się nerwowo. – No, wiesz, ta planeta, którą pomogłeś… wyzwolić?

– Mhm, cudowne miejsce – mamrocze Sinjir. – Goręcej niż w bancim brzuchu, ale tak czy inaczej, wprost wspaniale. – Ani śladu Eka. Sinjir jest wyższy niż większość obecnych tu osób, więc wspina się na palce i zerka w stronę Nima Tara…

Quermianin także zniknął.

A wraz z nim Conder.

– Muszę lecieć – mówi, jednak młoda kobieta nie daje za wygraną:

– Gdybyś miał wolną chwilę, nasza matka z miłą chęcią spotkałaby się z tobą, żeby podziękować ci osobiście…

– Nie mam czasu!

– Co z ciebie za senator? – obrusza się Dann.

Tego już za wiele.

– Nie jestem żadnym senatorem, nadęty tępaku! – warczy, a potem przeciska się między rodzeństwem i znika w tłumie. Nie myśli na tyle jasno, żeby zachowywać dyskrecję, więc rzuca głośno do mikrofonu komunikatora: – Halo! Conder? Gdzie on jest?

– A skąd mam wiedzieć? – odpowiada Jom. – Han, Tem, macie coś?

Cisza.

– Jom, jak sytuacja u ciebie?

– Nic – wzdycha komandos. – Cisza, spokój. Rethalow nadal jest w komorze deprywacyjnej.

– Żadnych szemranych typów w pobliżu? Żadnych… podejrzanych zachowań?

– Nic podobnego. Gdzie się podziała cała reszta?

– Nie mam pojęcia. – Sinjir krzywi się kwaśno. – Zgubiłem też Eka.

– Do jasnej, nagłej i kriffolonej, Sinjir!

„Spokojna głowa, jestem równie wkurzony jak ty” – odpowiada mu w myśli Sinjir i w milczeniu przedziera się przez tłumek senatorów, rozglądając za choćby śladem Ahsmina Eka czy Nima Tara albo Condera („Proszę, proszę, niech nic mu nie będzie!”), jednak wszyscy jakby zapadli się pod ziemię. Były imperialny oficer zeskakuje ze skrajnego patia na włóknobetonową uliczkę i obchodzi spiesznym krokiem restaurację dookoła. Mija zgniatarkę do śmieci na tyłach, rozchlapując wodę z kałuż po niedawnym deszczu, a potem skręca za róg, w wąską uliczkę…

O, proszę.

Ashmin Ek i Nim Tar. Mężczyzna z Anthana Prime jest niższy od Quermianina, a jednak w jakiś sposób wydaje się nad nim górować – Ek jest wściekły. Trzyma długoszyjego obcego za przód bluzy, a palcem wskazującym drugiej ręki celuje mu prosto w twarz. Sinjir zaczyna iść w ich stronę.

– Hej! Hej, co tu się dzieje? Przestańcie, w tej chwili! – woła, nim jeszcze w jego głowie nabiera kształtów jakiś plan. „Rany, nie jestem już w IBB, co ja w ogóle wyprawiam?” – beszta się w myśli, gdy senatorowie zwracają się w jego stronę z minami dzieci przyłapanych na szperaniu w szafce ze słodyczami.

Ek zerka na niego, a potem nad jego ramieniem, jakby…

Sinjir słyszy szurnięcie buta o włóknobeton.

Ktoś za nim jest.

Czuje, jak na potylicę opada mu coś ciężkiego, a potem w oczodołach rozbłyskują mu białe plamy. Wszystko pochłania czerń, nim jeszcze jego ciało upada na ziemię.

Interludium
Coruscant

Na Coruscant panuje chaos, Mas Amedda zaś jest uwięziony w samym jego sercu.

Jest więźniem swojego własnego Imperium. Tych kilka osób, które pozostały jeszcze w niezdobytym pałacu imperialnym, pilnuje, by nie opuszczał swoich kwater. Nie wychodził z nich od wielu miesięcy. Ci, którzy go otaczają, nie są wobec niego lojalni, o nie. Są sługami innego pana: Galliusa Raksa, prawdziwego stróża losów i dalszej historii Imperium.

Gdy to wszystko się zaczęło, Rax przysłał mu ręcznie pisany list – coś, z czego słynął Palpatine, ale ostatnimi czasy była to wielka rzadkość. List był krótki i prosty:

Szanowny przywódco Imperium,

zająłem Jakku. Sprowadziłem tam ze sobą siły imperialne. Wciąż jesteś przywódcą, z nazwy. Pozostaniesz jednak w swoich kwaterach do czasu, aż to wszystko dobiegnie końca. Nie próbuj ucieczki – drzwi są zablokowane (nawet te na balkon, gdyby przyszło Ci do głowy skakać). Każda taka próba spotka się z odpowiednią karą. Gwarantuję, że ma to na celu zapewnienie Ci bezpieczeństwa, tak abyś pewnego dnia znów mógł nam przewodzić.

Z wyrazami szacunku

Kanclerz Gallius Rax

Cóż za napuszony bufon!

Rax nie żartował jednak, kiedy ostrzegał Ameddę, że ukarze go za każdą próbę ucieczki. Zaledwie kilka dni po zakomunikowaniu mu, że jest uwięziony w swoim przytulnym apartamencie, spróbował zaatakować dwóch strażników, czuwających pod jego drzwiami. Rozbił jednemu na głowie talerz, a drugiego walnął na odlew pięścią. Bez trudu go obezwładnili. Nim się zorientował, co się dzieje, celny kopniak pod kolano ściął go z nóg. Jeden ze strażników chwycił go za tę samą nogę i skręcił mocno, naruszając ścięgna. Amedda nie mógł potem się ruszać przez wiele dni. Nawet teraz chodzenie sprawia mu trudność – każdy krok posyła w górę nogi błyskawice bólu, aż do biodra. Istny koszmar.

Ma się rozumieć, karmią go, i to całkiem nieźle. Nie są to może smakołyki godne Imperatora, jednak Amedda nie ma powodów, by narzekać. Przez większość dnia jest sam, z wyjątkiem pór serwowania posiłków. Początkowo zastanawiał się, dlaczego po prostu go nie zabili. Jaki Rax będzie miał z niego pożytek? Jednak wówczas mu pokazali. Przyciskając mu mocno do potylicy lufę blastera, kilku agentów IBB zmusiło go do zarejestrowania holonagrania, na którym dziękuje żołnierzom za ich wierną służbę, a Galliusowi Raksowi za dowodzenie wojskiem i zapewnia imperialnych poddanych, że już wkrótce zwyciężą. Od czasu do czasu zmuszają go do powtarzania tej operacji. Mniej więcej raz na miesiąc. Gdy to robi, pęka mu serce. Tak naprawdę wolałby umrzeć niż musieć to robić (chociaż czasem to pragnienie śmierci zastępuje coś innego: szereg fantazji, w których zaciska palce na szyi Galliusa Raksa i miażdży mu tchawicę).

Przez jakiś czas miał nadzieję, że Sloane będzie jego wybawieniem. Mieli wspólnego wroga. Jednak Rax znalazł sposób, by się jej pozbyć. Zwabił ją na Chandrilę, gdzie – jak głosi wieść gminna – spadła z kładki i się zabiła.

I tak oto Mas Amedda nie ma teraz nic i nikogo. Rozgląda się po swoim biurze. Brudno tu. On sam nie mył się od wielu dni. Pomieszczenie, w którym przebywa, wygląda jak chlew. Mas nie przebierał się nawet ostatnio. Normalnie wrzuciłby brudne ciuchy do zsypu próżniowej pralki, jednak ta przestała działać już jakiś czas temu.

Tak więc Mas siedzi bezczynnie. Robi sobie herbatę. Gapi się w ścianę.

W biurze jest cicho i spokojnie.

Na zewnątrz, w mieście, rozgrywają się sceny jak z horroru. Jeśli tylko zechce, może je oglądać z okien. Co jakiś czas z oddali dobiega echo odległych wybuchów. Za każdym razem, gdy podnosi rolety, widzi wraki – zazwyczaj szczątki imperialnych maszyn, śmigaczy IBB czy statków; czasem rozbite na ziemi, czasami na którymś z pobliskich dachów. Kiedy przynoszą mu jedzenie, zadaje pytania: Co się dzieje? Kto tam jest? Czy jesteśmy bezpieczni? Jednak jedyną odpowiedzią, jaką dostaje, jest ta, że może być pewny, iż „pałac imperialny jest niezdobyty”. Potem zazwyczaj strażnicy częstują go czymś w stylu: „W mieście panuje porządek, a IBB ma wszystko pod kontrolą”. Co jest, rzecz jasna wierutną bzdurą i oczywistym kłamstwem.

Mas wie tyle, że stracili Coruscant.

A zważywszy na to, iż nie widział w okolicy statków Nowej Republiki, zastanawia się, kto im je odebrał? Czy w przestrzeni kosmicznej nad planetą wciąż trwa blokada imperialna? A może podziemie przestępcze wreszcie ją przełamało? Czy pacjenci przejęli władzę w szpitalu psychiatrycznym? Od zawsze ostrzegał Palpatine’a, że nawiązywanie tak bliskich stosunków z przestępczym półświatkiem i trzymanie go tak blisko to igranie z ogniem. Mas Amedda jest zwolennikiem prawa i porządku. Jest Chagrianinem, wyznawcą liczb. Układanie się z szumowinami zawsze go oburzało i mierziło.

Chociaż nigdy nie wyraził głośno sprzeciwu wobec takiego procederu, czyż nie? Imperator miał swoje plany. Nie tolerował krytyki. Ba! Nie tolerował nawet krzywych spojrzeń! Palpatine przyjmował jedynie rady, o które sam prosił – nigdy udzielane spontanicznie.

Imperium. Cóż za wielka, gorzka porażka. Sterta śmieci, a Mas Amedda siedzi w tej chwili na jej szczycie.

Chce mu się płakać, jednak nie ma już łez.

Zasypia.

Ze snu wybudza go jakiś hałas. Widocznie nadeszła pora posiłku.

Jednak… Nie. Odgłos dochodzi z…

Czyżby ze zsypu pralki próżniowej?

Jest cichy i przytłumiony: dudnienie cienkich metalowych arkuszy, łu-łups! Szczęk. Nikły szelest…

Ach, wreszcie. Ktoś najwyraźniej postanowił naprawić tę cholerną maszynę. Cóż, przynajmniej Mas będzie mógł się przebrać w czyste ubrania. To znaczy, jeśli będzie mu się chciało. Całkiem możliwe, że nie będzie miał na to ochoty.

Rozwiązawszy zagadkę dziwnych stukotów, Amedda znów zapada w sen.

Nie dane mu jest jednak podrzemać zbyt długo, bo już wkrótce budzi go znów jakiś hałas. Tym razem, gdy otwiera oczy, odkrywa ze skręcającym trzewia przerażeniem, że nie jest sam.

Jeśli chodzi o ścisłość, jest otoczony.

Dookoła jego kanapy stoją brudne dzieciaki, zaś ich obecność potwierdza tylko to, czego od dawna się obawiał i co podejrzewał: że postradał nieodwracalnie i kompletnie zmysły i właśnie padł ofiarą bardzo realistycznych halucynacji. Na czele bandy z jego zwidów stoi rudy chłopiec o umazanych sadzą policzkach, z blizną w kąciku ust, która nadaje jego twarzy wyraz złośliwej uciechy.

Oczywiście, dzieciak jest uzbrojony w blaster. Podobnie jak cała reszta smarkaczy.

– No, dalej, zrób to – mówi posępnie Amedda.

Chłopak wydaje się zaskoczony jego słowami. Zerka na pozostałą piątkę dzieciaków. Dziewczynka o warkoczach upiętych wokół głowy w koronę krzywi się kwaśno.

– Chcesz umrzeć? – pyta go. – Iggs, słyszałeś, co on chrzani?

Chłopiec z blizną zwany Iggsem podnosi blaster wyżej.

– Cóż, Nanz, może powinniśmy posłuchać tej kanalii i wysłać go w podróż do następnego życia?

Gdy bierze Ameddę na cel, Mas zaczyna płakać. Jednak łzy, które roni, nie są łzami strachu, nienawiści czy gniewu. To bełkotliwe, błagalne zawodzenie człowieka stojącego na krawędzi, któremu jednak nigdy nie pozwolono z niej spaść ani skoczyć w przepaść. O, tak – wreszcie czeka go wybawienie. Nawet jeśli stanowi ono tylko wymysł śniącego umysłu czy wizję przeciążonego mózgu.

Wylot lufy blastera patrzy na niego niczym czarne oko.

Jedno z dzieci, wyłupiastooki Ongree, wykrzywia usta umieszczone na środku wydatnego czoła i mówi do Iggsa:

– To chyba nie zadziała, Iggsy…

– Ech, kriffić to, chyba masz rację, Urk – mówi rudzielec i opuszcza blaster.

Amedda kręci gwałtownie głową.

– Nie! Zadziała! Po prostu to zrób. Proszę… – Wyciąga rozpaczliwie ręce w stronę broni, jednak chłopiec chowa ją za plecy.

– O co chodzi? – niecierpliwi się Nanz. – Załatwmy tego potwora, nim nas ktoś usłyszy! Na wypadek gdybyście zapomnieli: musimy jeszcze stąd wyjść.

– Spójrz na niego – mówi Iggs. – Nie wygląda na osobę, za którą go braliśmy. Ta niebieska sterta flaków nie mogłaby poprowadzić muchy do sterty odchodów, a co dopiero mówić o kierowaniu Imperium. Jeśli go sprzątniemy, pewnie wyświadczymy jemu i reszcie kubłogłowych przysługę.

Dzieci patrzą po sobie nawzajem i chyba wszystkie dochodzą do podobnego wniosku, bo zaczynają wymieniać niepewne potakiwania i wzruszać ramionami.

Amedda kuli się i wtula w posłanie.

– Co więc ze mną zrobicie?

– Chyba jeszcze nie zdecydowaliśmy – mówi Nanz.

– Kim… Kto wy w ogóle jesteście?

Iggs podnosi z dumą podbródek.

– Gangiem Szczeniaków! A przynajmniej jego częścią.

Jedno po drugim dzieci się przedstawiają:

– Jestem Iggs – mówi rudzielec, a dziewczynka z uczesaniem w koronę informuje go zwięźle:

– Nanz.

– Urk G’lar. – To wyłupiastooki Ongree.

Dwójka Bithów – może bliźnięta, a może po prostu niespokrewnieni ze sobą przedstawiciele tej razy (Mas Amedda ma problem z odróżnianiem ich od siebie) – wyjaśnia, wskazując na siebie nawzajem:

– To Hoolie. – A ona nazywa się Jutchins.

– Wenchins – mówi ostatni członek gangu, chłopiec rasy ludzkiej.

– Jak się tu dostaliście? – pyta ich Amedda.

Ongree imieniem Urk odpowiada:

– Weszliśmy przez szyb zsypu na pranie. Włamaliśmy się do niego i wspięliśmy do góry. Jest dość duży, by dzieci mogły się nim przecisnąć.

„Jakie to proste” – myśli Amedda. Nie uchodzi jego uwadze ironia faktu, że imperialni inżynierowie i architekci celowali w zawieraniu w swoich projektach wąskich przestrzeni, wyjątkowo podatnych na akty sabotażu. Zaczyna się zastanawiać, czy przypadkiem nie maczali w tym palców rebelianccy agenci…

– Pomóżcie mi uciec – prosi Amedda.

– O rany, prawdziwy z ciebie tępak… – wzdycha Wenchins, ale Iggs zbywa jego komentarz, pytając Masa: – Zmieścisz się do szybu pralniczego?

– Mógłbym nas doprowadzić do zapasowej turbowindy – odpowiada Amedda. – Musielibyśmy tylko oczyścić korytarz. Jeśli dotrzemy do windy, wydostaniemy się stąd. W korytarzu jest trzech strażników. Nie zdołam ich pokonać, bo nie mam broni. Ale wy… Wy macie blastery. Pomóżcie mi uciec, a ja pomogę wam.

Dzieci znów naradzają się w milczeniu: marszczą czoła, wymieniają pytające spojrzenia.

Wreszcie Urk pochyla się w jego stronę, wpatrując się w niego swoimi wielkimi, żółtymi ślepiami.

– A co z tego będziemy mieli?

– Czy jesteście rebeliantami?

– W pewnym sensie. Buntujemy się – mówi Iggs.

– W takim razie, jeśli mnie uwolnicie, oddam się w ręce rządu. Przekażę Nowej Republice kody otwierające drzwi pałacu imperialnego. Powiem im wszystko, co wiem. Poddam im całe Imperium. – Oczywiście, ostatnim razem, gdy jej to zaproponował, Mon Mothma nie chciała słyszeć o jego kapitulacji, ale dzieci nie mają o tym pojęcia. Co więcej, może tym razem zdoła zaoferować władzom Republiki coś więcej? Może uda mu się rozegrać to właściwie. – Proszę…

Wreszcie Iggs kiwa głową i mówi:

– Umowa stoi.

– On może nas zdradzić – zauważa Urk.

– Eee tam. Już po nim. Jeśli tylko spróbuje, zadbam już o to, żeby zamknęli go tu z powrotem. Rozejrzyjcie się tylko: ten gość jest więźniem we własnym biurze.

– Ale możemy przy tym zginąć – syczy mu do ucha Nanz.

– Nic nowego – odpowiada chłopiec, zaskakująco beznamiętnie jak na swój wiek. Amedda przypuszcza, że te dzieci widziały więcej niż większość imperialnych biurokratów. – Jak zginiemy, to zginiemy. Przynajmniej nie zginiemy ze spętanymi rękami. Do dzieła. – Po czym rzuca w stronę Ameddy: – Wyciągniemy cię stąd. Jeśli jednak spróbujesz nas wykiwać, wepchnę cię tak głęboko do zsypu na pranie, że szybko zapragniesz wrócić do tego swojego cuchnącego barłogu.

– Umowa stoi – zapewnia go Amedda.

– Umowa stoi – potwierdza rudzielec. – A teraz w drogę. Do Nowej Republiki.

Rozdział dwudziesty pierwszy

Systemy obrony Obserwatorium rozprawiają się z karawaną Huttyjki, jednak Gallius Rax widzi, że – niestety – nie udało im się w pełni zrealizować zadania. Zapada noc i jego zwierzyna schroniła się pośród przypominających wysokie słupy płaskowzgórz w dolinie. Ogląda obrazy przesyłane przez różne kamery: Sloane i ktoś jeszcze – jakiś nieznany mu mężczyzna – ukrywają się za skalnym filarem na wschodzie. Niima i część jej niewolników przycupnęła w cieniu płaskowzgórza od strony zachodniej. Dobre wieści są takie, że wszyscy są uziemieni, osaczeni przez turbolasery. Mogliby spróbować ucieczki, jednak wówczas skończyliby jak reszta karawany: jako dymiące wraki i trupy zaściełające dno wąwozu.

Rax pozostaje bezpieczny w trzewiach swojej imperialnej bazy. W kącie pokoju stoi strażnik, prezentując mu obrazy wyświetlane w powietrzu nad dłonią.

Do pomieszczenia wchodzi Tashu, a wraz z nim Brendol Hux.

– Znalazłem go – oświadcza Tashu z teatralnym ukłonem.

– Późno już – burczy Hux, cmokając z dezaprobatą. – O co chodzi? Czemu niepokoisz mnie o tak barbarzyńskiej porze?

Mija dobra chwila, nim Hux rozeznaje się w sytuacji: znajduje się w magazynku o blastobetonowych ścianach, w którym odziany w czerwone szaty strażnik o twarzy Palpatine’a wyświetla nad sztuczną ręką film z jakkuańskiej pustyni.

– Potrzebuję twojej pomocy – informuje Rax Brendola Huksa bez zbędnych wstępów.

– W… W czym?

– Chcę wiedzieć, czy twoi rekruci są gotowi.

– Potrzebuję… więcej czasu. – Hux się krzywi. – Oni także.

– Nie mamy już czasu. Udowodnij, co jesteś wart, Brendol.

Hux popatruje to na obrazy, to na migoczącą twarz strażnika, starając się rozgryźć, o co w tym wszystkim chodzi.

– Ja…

– Pokaż, na co cię stać, a ja wyjaśnię ci, co się dzieje.

– Nie rozumiem…

– Jeśli mnie zawiedziesz, spędzisz resztę swoich dni, włócząc się po tej bezlitosnej pustyni.

To bardzo ryzykowna groźba. Rax zdaje sobie sprawę z tego, że Hux mógłby postawić wszystko na jedną kartę, odwrócić się do niego plecami i powiedzieć reszcie rady, co się dzieje. Mogliby spróbować dokonać zamachu… który pewnie by się nie powiódł. Mimo to Brendol Hux nie cieszy się zbytnią popularnością. Nie jest wojskowym ani oficerem marynarki. Jest za to oschły, nadmiernie zadowolony z siebie i uparty. Stroni od innych. Nawet jego własny syn nie spędza z nim zbyt dużo czasu – a i on nie ma zbyt wielu przyjaciół. Po upadku Imperium Hux i jego syn stali się mocno wyalienowani.

A to jego szansa na powrót. Na wyrwanie się z marazmu wyizolowania. Nagroda, podstawiona mu pod sam nos.

Czy połknie przynętę? Czy może postanowi sczeznąć w tym zapomnianym przez opatrzność miejscu jak kwiat?

Hux kiwa głową, wypinając pierś.

– Zrobią, czego od nich zażądasz. Powiedz tylko, czego od nich oczekujesz, a ja już zadbam o to, żeby byli gotowi.

Rax uśmiecha się z satysfakcją.

– Doskonale.

– Co tam się wydarzyło? – pyta Norra, bo obraz widoczny przez quadrolornetkę pożyczoną z pokładu koreliańskiego promu (zaparkowanego teraz za nimi) nie daje jednoznacznej odpowiedzi. Jas doleciała statkiem tutaj, do krańca systemu kanionów i jaskiń na terenie Niimy, i posadziła go na szczycie poszarpanej grani nad korytem szerokiego wąwozu wychodzącego na pustynię. Dolina rozpościera się tu szeroko, strzeżona po obu stronach stromiznami wypłaszczonych na szczycie wzniesień i megalitów o ścianach smużonych barwami ognia i krwi. Jednak to nie sama dolina wprawia ich w zakłopotanie, tylko to, co w sobie kryje.

W jej głębi, jakieś pięć klików od ujścia, dostrzegają stąd bez trudu szczątki karawany – to, co z niej zostało: przewróconą, przepołowioną niczym stół o pękniętym blacie platformę, otoczoną dymiącymi wrakami rozbitych skuterów kołowych i śmigaczy. Tu i tam leżą zwłoki jucznych bestii. Są też ludzkie trupy – białe jak kość, o ciałach wymazanych farbą. To niewolnicy robalopodobnej Niimy, wedle słów Jas.

Huttyjka także tu jest – Norra widzi długi ogon Niimy przyczajonej po tej stronie jednego z płaskowzgórz. Nie jest sama – otacza ją kilku bladoskórych niewolników, rojących się wokół niej niczym owady dookoła obalonego pnia.

Pilotka pochyla się w stronę miejsca, w którym stykają się dwie skały, i zwraca obiektyw lornetki na wschód…

Właśnie tam jest Sloane.

Kobieta przycupnęła między ścianami płaskowzgórza o kształcie kowadła a niewielką stertą zwalonych głazów. Ona także nie jest sama – ktoś z nią jest, mężczyzna ukrywający się za skalną iglicą.

– Zakładam – mówi Jas – że to sprawka turbolaserów. Spójrz tylko tam, za pobojowisko, jakieś kilka klików dalej.

Norra posłusznie skupia soczewki quadrolornetki nieco dalej; mają tryb noktowizyjny, jednak zniekształca on nieco obraz. Widzi jednak dość wyraźnie, by rozpoznać kształt: kanciasty, osadzony w zboczach niskich mes. Za nim wznosi się ostatnie płaskowzgórze, zamykające dolinę – wygląda niczym wyciągnięta ręka z dłonią stuloną w miseczkę, jakby nadstawioną w oczekiwaniu na coś, co spadnie z nieba.

– Chyba je widzę…

– Zazwyczaj są wykorzystywane w trybie ziemia−powietrze…

– Ale podobnie jak na Akivie można ich też używać do ataków ziemia−ziemia.

– Pewnie. To oznacza, że jeśli oberwiemy, już po nas.

Norra opiera się plecami o jedną z poszarpanych skał, pozwalając, by lornetka zwisła na pasku na jej szyi. – Co w takim razie robimy?

– Najpierw musimy sobie odpowiedzieć na pytanie: co zamierzasz zrobić ze Sloane?

– To znaczy?

Jas krzyżuje ręce na piersi.

– Możemy to załatwić na dwa sposoby: pierwszy to schwytać ją i się stąd zabierać. To oznacza konieczność zabrania jej na Chandrilę. Albo Nakadię czy gdzie tam, gdzie stanie przed sądem.

– Albo ją zabić.

– Dokładnie. Zabójstwo. Tu i teraz. Należyta zemsta.

Norra dobrze wie, co chce zrobić. A Jas tylko jej to ułatwia, dodając:

– Jeśli postanowimy ją zabić, musimy po prostu polecieć tam i ostrzelać ją z działek. Obrywa i ginie albo wybiega na otwartą przestrzeń, gdzie turbolasery zmieniają ją w mgnieniu oka w proch i pył.

– A w drugim przypadku?

– Cóż, to może być nieco trudniejsze, bo będzie wymagało czasu, żeby zgarnąć ją na pokład, a tam, gdzie się ukrywa, nie ma zbyt wiele miejsca. Jeśli chodzi o ścisłość, to trochę tam ciasno, więc będzie nam wystawać kuper.

– Szlag.

– Pytanie brzmi: chcesz sprawiedliwości czy zemsty?

– Ja…

Przed oczami stają Norze obrazy: Sloane zrzucająca jej syna z dachu pałacu satrapy na Akivie. Sloane uciekająca na pokładzie myśliwca TIE. Ich walka na Chandrili: brutalna szarpanina, pełna nieczystych zagrań.

„Chcę jej śmierci – myśli pilotka. − Chcę, żeby za wszystko zapłaciła. Chcę zemsty za wszystko, czego się dopuściła”. Jednak wówczas napływają też inne wspomnienia: twarz jej syna, twarz Lei. Przed oczami stają jej wszyscy, których zna: Sinjir, Solo, Jom, a nawet Brentin.

Wszyscy oni są dobrymi ludźmi. Nawet kiedy robią złe rzeczy. A co z nią? Cóż, może jest ich przeciwieństwem. A może zabicie Sloane jest samą w sobie złą rzeczą, jednak nie zmieni tego, że Norra jest dobrą osobą?

– Nie wiem – wyznaje szczerze. – Na razie musimy… zrobić wszystko, co w naszej mocy, żeby ją schwytać.

– W porządku. Jak się do tego zabierzemy?

Norra przez chwilę myśli, dopóki w jej głowie nie zaczyna nabierać kształtu plan: prowizoryczny i przerażający.

– Nie zdołamy unieszkodliwić tych turbolaserów. – Przypomina sobie lot nad Myrrą na Akivie w myśliwcu TIE. Te stateczki są wyjątkowo zwrotne, jednak nawet wówczas tylko z najwyższym trudem sobie jakoś poradziła. – Musimy lecieć, ale nie możemy zatrzymywać się na długo. Ktoś musi zejść na ziemię i przejąć Sloane. Skorzystamy ze wsparcia Bonesa. – Bones przebywa obecnie na pokładzie promu. Ładuje się i przeprowadza pobieżną diagnostykę swoich systemów. – Następnie ten, kto będzie pilotował statek, wraca i zatrzymuje się tylko na tak długo, ile potrwa opuszczenie trapu i podjęcie nas na pokład. Wówczas jeśli kody wciąż będą aktywne, spadamy stąd i wracamy do Nowej Republiki z naszym więźniem.

– To nie będzie zbyt bezpieczne. – Twarz Jas ściąga grymas frustracji. – Niewykluczone, że przy tym zginiemy. Z drugiej strony udało nam się do tej pory przetrwać, a twój plan może być naszą jedyną szansą. Podoba mi się. Jest tylko jedna rzecz…

– Czy chcę to usłyszeć?

– Najwyższa pora wziąć pod uwagę możliwość, że Rae Sloane nie ma tu już żadnej władzy.

– Co masz na myśli?

– Pomyśl tylko: wielka admirał Imperium utknęła tu w towarzystwie huttyjskiej gangsterki. Jest ubrana jak zwykła złomiara. Sloane utraciła panowanie nad sytuacją, Norro. Nie ma nic do powiedzenia w sprawie sterty piachu, a co dopiero Imperium. Cokolwiek się tu znajduje, jest dość ważne, by strzegły tego liczne baterie turbolaserów o dużej mocy, a jednocześnie dość tajne, by nie rozlokowywać tu oddziałów imperialnych wojsk. Coś się tu kroi, Norro, możesz mi wierzyć. I to na dużą skalę.

Norra zaczyna przechadzać się nerwowo w tę i we w tę. Jas ma rację. A jednak… co mogą zrobić w tej sytuacji? W jaki sposób zorientować się, co tu jest grane? I czy w ogóle jest im to do czegoś potrzebne?

Po namyśle uznaje, że nie.

– Mamy jeden cel – oświadcza w końcu. – Dorwać Sloane. Resztą niech zajmie się ktoś inny. My robimy, co do nas należy, a jeśli sprowadzimy byłą wielką admirał przed oblicze sprawiedliwości, może ona ze swojej strony raczy rzucić nieco światła na tę sprawę i wyjaśnić nam, co tu się właściwie wyprawia.

– Brzmi nieźle. Gotowa ponownie nie dać się zabić?

– Chyba nabieram wprawy.

Coś się szykuje.

Sloane nie ma co do tego wątpliwości. Wpatrywała się w odległą grań przez ostatnią godzinę, przekonana, że ktoś się tam kryje pośród skał. Początkowo sądziła, że to po prostu jakieś zwierzę – podczas swojego krótkiego pobytu na Jakku widziała już stworzenia, których ma nadzieję nie oglądać już nigdy w życiu, między innymi żarłoczne robale, zagrzebane w piasku; ptaki o dziobach zdolnych przebić metal; potężne jaszczury, przemykające przez pustynię prędko jak błyskawica… Pomyślała, że to może jakaś bestia obserwuje teren, czujna, czekająca na odpowiednią chwilę, by rzucić się na nich, gdy zmorzy ich sen. Jednak teraz nie jest już tego wcale taka pewna. Sposób, w jaki cienie się poruszają, a także okazjonalny błysk światła dochodzący z tamtego kierunku… Zupełnie jakby to ktoś tam był, nie coś.

Mówi o swoich obawach Brentinowi, który kuca właśnie za krzywą skałą. Odpowiada nasuwającym się automatycznie w tej sytuacji pytaniem:

– Ale kto?

– Nie wiem. Nie mamy tu żadnych przyjaciół, jednak nie sądzę, by było to Imperium. Inaczej już by zaatakowali. – A przynajmniej tak jej się zdaje. Te wieżyczki turbolaserów czegoś strzegą, czegoś ważnego. Czegoś, co należy do Galliusa Raksa…

Czy jednak jest to własność Imperium? Czy tylko jego?

– Może to złomiarze – podsuwa Brentin.

– Niewykluczone. – Tak jak jakieś wygłodniałe zwierzę może chcieć ich zaatakować, podobne plany mogą mieć poszukiwacze złomu, którym zamiast na posileniu się ich mięsem może zależeć na szczątkach, których pełno zaśmieca dno doliny.

– Niima chyba nie jest zbyt szczęśliwa…

W tej chwili nie widzą Huttyjki zbyt dobrze, ale doskonale ją słyszą – dzieli ich odległość dość bliska, by w ciszy nocy do ich uszu docierały jej niezadowolone parsknięcia, posykiwania i gniewny bełkot. Słychać też głuche dudnienie: uderzanie huttyjskiego ogona o piaszczyste podłoże.

Sloane kusi, by wywabić Huttyjkę na otwartą przestrzeń i patrzeć, jak jeden z turbolaserów zmienia obślizgłą larwę w czerwoną mgiełkę i deszcz cuchnących szczątków. Jednak nie przyszłoby jej z tego nic dobrego poza chwilową satysfakcją i usunięciem jednego z wrogów.

– Jak myślisz, co Rax tam ukrywa? Za tym wąwozem? – pyta Brentin.

– Nie wiem. Podobno to może być jakaś broń.

– Ale dlaczego miałby ją w takim razie ukrywać? Bo mam wrażenie, że chowa ją przed własnymi ludźmi.

– Tego również nie wiem. Jedno jest pewne: Imperium ma swoje tajemnice. Jeśli chodzi o ścisłość, ma ich całe mnóstwo. Nawet ona nie zna ich wszystkich.

– Słyszałem kiedyś pewne plotki… – Brentin siada z jękiem, szorując plecami o bok skały. – Obsługiwanie pirackiego radia oznacza nie tylko zalewanie galaktyki propagandą, ale też przechwytywanie komunikatów Imperium. Pracowałem z ludźmi, którzy wiedzieli, jak rozpracowywać częstotliwości, jak wpinać się w przekazy i transmisje. Opracowali nawet sposób na hakowanie hipernapędów, żeby przechwytywać rozmowy z nadprzestrzeni. Jeden z nich, Abednedo nazwiskiem Awls Ooteek twierdził, że trafił na jakiś urywek komunikatu nadawanego z odległego układu. Coś mi się tłucze po głowie, że to mógł być Adumar, w Dzikiej Przestrzeni. Była tam mowa o jakimś… laboratorium, tajnej placówce. Wysłaliśmy zwiadowców na jej poszukiwania, jednak nic nie znaleźli, my zaś nie mogliśmy się skupiać na nich w nieskończoność. Sojusz musiał bardzo rozważnie przydzielać ludzi do różnych przedsięwzięć. Zastanawiam się jednak, czy faktycznie nie chodziło o jakiś duży projekt. Może właśnie coś takiego?

„Coś, co nadzorował sam Imperator? Niewykluczone” – uznaje Sloane. Wraca myślami do holozdjęcia z imperialnych archiwów: Palpatine, Yularen, Mas Amedda i młody Gallius Rax. Rax nie był bohaterem Imperium, jednak jego akta pozostają tajne; zwyczajnie brakuje o nim nawet najbardziej podstawowych informacji. Jak blisko Palpatine’a był? Na czym polegała jego prawdziwa rola?

Co, jeśli to, na co tu trafili, jest czymś w rodzaju tajnych placówek, w których powstawały projekty Gwiazdy Śmierci? A może to coś zupełnie innego?

Cokolwiek to jednak jest, nie można pozwolić, by Rax to kontrolował. Nie można mu ufać.

Rae czuje w żołądku dziwny chłód, gdy cichutki głosik szepcze jej do ucha: „Nie można mu powierzać rządów w moim Imperium”. Serce bije jej szybciej, gdy ogarnia ją poczucie nowego celu. Może Brentin Wexley ma rację? Może rzeczywiście potrzebuje czegoś, do czego może dążyć – poza chęcią wycięcia Galliusowi Raksowi serca z piersi…?

Może zdoła odzyskać Imperium. I je ocalić.

Możliwe, że to, co Rax stara się chronić, co ukrywa, pomoże jej w tym. To oznacza, że musi znaleźć sposób na przedarcie się przez pole rażenia turbolaserów i…

– Spójrz! – przerywa jej rozmyślania Brentin.

Gdy Sloane otrząsa się ze słodkiego rozmarzenia i podąża wzrokiem za palcem Wexleya, widzi na grani jakiś ruch.

Statek. Prom.

Który właśnie startuje i kieruje się w ich stronę.

Usta Sloane rozciąga szeroki, złowieszczy uśmiech.

– Przygotuj się.

– Na co?

– Przejmiemy ten statek.

Jas mówi, że Norra powinna sprowadzić statek na powierzchnię, a ona zajmie się zgarnięciem Sloane. To rozwiązywałoby problem podziału ról. Każda z nich wie, co robić: Norra to świetna pilotka, jedna z najlepszych, jakie latały w szeregach Sojuszu, Jas zaś to wytrawna łowczyni nagród. Wie, jak walczyć. Wie, jak obezwładnić i schwytać ofiarę.

Jednak Norra tego nie kupuje. Zaciska nerwowo szczęki, otwiera szeroko oczy, wpatrując się niewidzącym wzrokiem przed siebie. Kiedy cedzi przez zaciśnięte zęby, że chce… nie! – musi przechwycić Sloane sama, Jas zgadza się bez słowa protestu. Łowczyni nagród wie, że nie zdoła przemówić przyjaciółce do rozsądku, więc nie próbuje nawet wybić jej tego pomysłu z głowy.

Są już na pokładzie promu. Statek szybko wznosi się znad grani i Jas ustawia wektor podejścia: muszą zawinąć na zachód i zejść pod kątem. Płaskowzgórza osłonią ich przed najgęstszym ostrzałem turbolaserów. Norra czeka na trapie wraz z Bonesem, zwarta i gotowa. Jeśli nie uda jej się pochwycić Sloane, droid przyjdzie jej z pomocą, a w razie potrzeby obroni ją przed admirał i tym, kto jej towarzyszy. Jas przeprowadzi wówczas statek slalomem między wzgórzami, a potem wróci, żeby podjąć Norrę i Sloane.

Prościzna. A przynajmniej taką Jas ma nadzieję.

Ale nic nigdy nie jest łatwe, prawda?

Zabracka łowczyni zawija na zachód i nakierowuje prom na pozycję Sloane.

I właśnie wtedy ekrany rozbłyskują informacjami o nadlatujących statkach.

Norra nie ma wcale zamiaru przechwytywać Sloane. Serce podpowiada już jej, co zrobi, postawiona przed wyborem: sprawiedliwość czy zemsta. W miarę jak zbliżają się do kryjówki Sloane, potrzeba dopilnowania, by ta kobieta zapłaciła za swoje czyny, staje się coraz bardziej paląca. Jeśli tylko będzie miała czystą linię strzału, wykorzysta ją. Nie ma potrzeby zabierania Sloane na statek. Jakku zagarnie jej ciało dla siebie po tym, jak Norra zrobi to, co konieczne.

Wiatr mierzwi włosy Norry i owiewa jej twarz, gdy pilotka trzyma się kurczowo pneumatycznego tłoku opuszczającego trap, a koreliański prom mknie zakosami w stronę doliny. Bones jest tuż za nią, zwisając z drugiego tłoka niczym z latarni, którą właśnie skończył obtańcowywać: z jedną ręką i nogą wyciągniętą w tanecznej figurze.

Wolną ręką Norra podnosi znów do oczu quadrolornetkę i nakierowuje ją na pozycję Sloane. Rozmazany obraz wyostrza się, w miarę jak statek podlatuje coraz bliżej: toporne piksele maleją, i już wkrótce pilotka widzi imperialną admirał, stojącą w oddali i wskazującą na ich statek. Serce przeszywa jej bolesny impuls, spowodowany potrzebą zgładzenia tej kobiety, pokonania jej.

Doskonale. „Wiedz, że po ciebie idę, Rae Sloane” – mówi do niej w myśli Norra.

I wtedy ukrywający się wraz z imperialną admirał mężczyzna także wstaje.

Gdy quadrolornetka skupia się na nim, wyostrzają się jego rysy i…

Nie. To niemożliwe.

Norra czuje się, jakby ktoś właśnie wystrzelił ją w kosmiczną próżnię. Czuje się, jakby jednocześnie spadała i unosiła się w pustce, pozbawiona tchu, gdy dociera do niej: to Brentin.

To jej mąż.

O mały włos nie puszcza tłoka, gdy zaczyna jej się kręcić w głowie – quadrolornetka wypada jej z rąk, na szczęście Bones reaguje błyskawicznie i łapie ją szczypcami, nim spada w przepaść.

– Brentin – mówi Norra, jednak jej szept ginie w ryku silników statku, więc słyszy imię męża tylko we własnej głowie.

Bierze od Bonesa lornetkę i ponownie podnosi ją do oczu.

Sloane i Brentin nie patrzą już w ich stronę.

Tylko do góry. W innym kierunku.

Nagle prom gwałtownie skręca w lewo, kierując się znów na zachód, z dala od Sloane, z dala od jej męża. Nie! Co to ma znaczyć?

– Co ty wyprawiasz?! – krzyczy w głąb statku Norra. Narasta w niej wściekłość, niczym głodne zwierzątko przegryzające się przez jej trzewia, i pilotka zawraca, kierując się przez główny przedział do sterowni statku. Ten znów zakręca, ścinając przy tym niemal Norrę z nóg, gdy dopada do fotela Jas i sięga w stronę kontrolek. – Musimy wracać!

– Nadlatują imperialne statki! – odkrzykuje Jas.

– Nieważne! Tam jest Brentin! Mój mąż! – Wyciąga rękę do drążka sterowniczego, jednak Jas chwyta ją pod podbródek i przyciąga jej twarz blisko swojej.

– Posłuchaj mnie! – mówi zimnym, nieznoszącym sprzeciwu tonem, wbijając w nią spojrzenie śmiertelnie poważnych oczu. – Jeśli tam zejdziemy, już po nas! Po nas wszystkich.

– Proszę… – błaga Norra.

– Imperialni nie będą nas ścigać, bo mamy kody. Zaczekamy. Będziemy obserwować. Zrobimy to, co zaplanowałyśmy. W porządku?

– Tam jest Brentin, Jas! To Brentin! – Teraz Norra sama słyszy nuty szaleństwa we własnym głosie.

– Musisz mi zaufać, Norro. Ufasz mi?

– Tak.

– W takim razie przypnij się. Zabieramy się stąd. Szybko.

– Nie mamy gdzie się ukryć – zauważa Brentin. I ma rację. Jeśli opuszczą bezpieczne schronienie, jakie daje im płaskowzgórze, turbolasery wykończą ich w mgnieniu oka. Jeżeli tu zostaną, padną ofiarą tego, kto właśnie nadlatuje.

Sloane nie wie, co się właściwie dzieje. Statek, który kierował się w ich stronę – sądząc po wyglądzie, koreliański prom – zawrócił w ostatniej chwili, gdy zza grani wynurzyły się trzy imperialne statki: promy typu Lambda, które z rykiem silników zawijają nad pustynią, wzbijając w powietrze tumany kurzu. Koreliański statek ucieka. Czy to złomiarze, wystraszeni widokiem Imperium? A może ktoś, kto przybył im na ratunek? Cóż, wygląda na to, że nigdy się tego nie dowiedzą.

Sloane zerka na trzymany w dłoni blaster i próbuje rozgryźć, co z nim zrobić. „Mogłabyś go sobie wsunąć pod brodę” – myśli, jednak po namyśle uznaje, że to nie jest rozwiązanie.

Przeczeka, przetrwa to wszystko. Na pozór to sytuacja bez wyjścia, jednak w jakiś sposób je znajdzie. Wykończy Raksa. Odzyska Imperium. Zrobi to, choćby miała je mu wyszarpać kłami i pazurami. Po trupach do celu, ponownie znajdzie się u władzy. Może właśnie dlatego się tu znalazła? Musi wykorzystać każdą sposobność.

Promy lądują wystarczająco daleko, aby udaremnić jej i Brentinowi ucieczkę, gdyby przyszło im do głowy umknąć w noc.

Trapy opadają pośród kłębów pary i schodzą po nich szturmowcy – nie w jakimś specjalnym szyku; wysiadają ze statków w swobodnej formacji, przypominając w tym bardziej bandę najemników niż imperialne wojsko.

A potem pojawia się on: Gallius Rax.

Ma na sobie biały mundur wielkiego admirała, jakimś cudem nieskazitelnie czysty pomimo wszędobylskiego pyłu, którego na tym przeklętym świecie pełno i który formuje za nim chmurę, wzbijaną przez łopoczącą na wietrze czerwoną pelerynę.

Szturmowcy otaczają ją i Brentina. Powarkują do nich, nakazując jej rzucić broń – i Sloane odrzuca ją posłusznie.

Wówczas żołnierze rozstępują się, przepuszczając na czoło grupy Raksa.

– Sloane. – Wita ją skinieniem głowy.

– Kanclerzu.

– Sądziłem, że zginęłaś na Chandrili. – Wiatr targa jego peleryną. – Albo trafiłaś do niewoli.

Puls tętni jej dziko w skroniach. Palce zwijają się odruchowo w pięści. W tej chwili o niczym nie marzy bardziej, niż żeby rzucić się na niego i uderzyć go w twarz: jeden mocny cios, który wtłoczy mu nos w sam środek mózgu. Sloane wie jednak, że to bezcelowe: padłaby od strzałów z blastera, nim zdążyłaby do niego dopaść.

– Żyję – oświadcza mu więc zamiast tego z dumą. – I odbiorę ci Imperium. Dziękuję za to, że się o nie zatroszczyłeś, jednak twoja pomoc nie jest już dłużej konieczna – mówi ze śmiałością i pewnością siebie, której nie czuje, świadoma dojmująco, że Rax w życiu nie ustąpi po dobroci.

– Twoje cenne Imperium świetnie poradziło sobie bez ciebie – odpowiada Gallius i macha lekceważąco dłonią. – Jestem pewien, że doskonale to rozumiesz. Cóż innego mogliśmy zrobić, gdy skończyliśmy cię opłakiwać?

– A więc sprowadziłeś je tutaj. W to martwe miejsce.

– To właśnie tutaj czeka nasze przeznaczenie. Na nas wszystkich.

„Moim przeznaczeniem jest patrzeć, jak umierasz” – myśli Rae, jednak jej milczącą furię przerywa głośny ryk: to Niima pełznie zwinnie w ich stronę przez pustynię. Turbolasery nie strzelają do niej, gdy pokonuje dzielący ich dystans (co tylko potwierdza, że to Rax je kontroluje – nie wzięły także na cel jego ani jego promów).

Niima wykrzykuje w starożytnym narzeczu, a odzyskane najwyraźniej urządzenie tłumaczące przekazuje jej słowa w monotonnym, mechanicznym basicu:

– Kanclerzu! Co takiego ukrywałeś tu, za…

Jednak Rax podnosi tylko palec w górę – spokojnie, niemal od niechcenia dając swoim żołnierzom znak. Szturmowcy zwracają się w stronę Huttyjki z karabinami podniesionymi do strzału i zasypują ją blasterowym ogniem. Noc przecinają czerwone promienie energetyczne, z przyprawiającym o mdłości skwierczeniem i sykiem przeszywając ciała Huttyjki i usadowionych na nim niewolników. Niima wydaje z siebie okrzyk bólu, niewolnicy zsuwają się z jej grzbietu, upadając w piach, jednak Huttyjka nie zatrzymuje się ani na chwilę.

Zamiast tego zmienia kierunek swojej wędrówki, zaczyna pełznąć w stronę jednego z promów. Skamląc z bólu i wściekłości, porusza się z zaskakującą prędkością i po chwili dociera do parkującego najbliżej statku niczym rozjuszone zwierzę. Wsuwa pokaźnych rozmiarów łeb pod podwozie i wydaje z siebie głośne sapnięcie, gdy prom przewraca się na bok, uderzając skrzydłem o ziemię; szturmowcy tymczasem nie przestają jej ostrzeliwać.

Huttyjka pełznie pod osłoną statku, Sloane myśli zaś: „Teraz! To moja szansa”. Zerka na szturmowców, oceniając, którego z nich zdoła zaatakować…

Niima zatrzymuje się z nagłym szarpnięciem. Ostatni dosiadający jej niewolnik, ten sam, który wcześniej założył jej na szyję (czy może raczej miejsce, w którym powinna się ona znajdować) elektronicznego tłumacza, zeskakuje na piasek; biegnie, nucąc pod nosem jakąś szaloną pieśń…

Dopóki nie pada bez życia po jednym celnym strzale między oczy.

Wszystko wokół cichnie, spokoju nocy znów nie mąci najlżejszy szmer.

– Niezbyt mądry wybór, układanie się ze zdrajcami – komentuje Rax.

– Zgadza się – potwierdza Sloane. – Sam się o tym przekonasz.

– Czy to groźba?

– Nie inaczej. – Czuje, jak jej ciało porusza się w rytmie bicia jej serca, gotowe reagować płynnie, spokojnie, ale pewnie, na wypadek gdyby musiała lada chwila biec, atakować, wymierzać ciosy, kopać… cokolwiek. Zerka kątem oka na Brentina, starając się mu przekazać jasną wiadomość: bądź gotów. Potem przenosi wzrok z powrotem na szturmowców i wyławia spośród nich tego jednego, stojącego najbliżej, o hełmie pokrytym głębokimi żłobieniami, wypełnionymi rdzawym jakkuańskim pyłem. – Jestem wielka admirał Rae Sloane – mówi do niego. – Rozkazuję ci aresztować kanclerza Galliusa Raksa pod zarzutem zdrady stanu.

Na dźwięk jej słów szturmowiec wzdryga się, jednak nie rusza się z miejsca.

– To nie ty im rozkazujesz – mówi spokojnie Rax. – Próżny trud. Poza tym przykro mi, że uważasz, iż dopuściłem się zdrady. Nie rozumiesz, Sloane? Dałem Imperium znów miejsce, w którym może trwać i się rozwijać. Dałem mu cel.

– A więc na to nam przyszło? Śmierć na martwym świecie – mówi gorzko Rae. – Sprowadziłeś nas wszystkich na sam skraj galaktyki. Na kraniec wszystkiego.

– Tak jak mówię: nie bez powodu.

Sloane uśmiecha się do niego kpiąco, z pogardą.

– Ale pozwól, że zgadnę: ja nigdy go nie poznam?

– Wręcz przeciwnie. Idziesz ze mną. Żywa.

– Po co?

Usta Raksa układają się powoli do pełnego samozadowolenia uśmieszku.

– Pokaz wymaga widowni, droga Sloane. – Teraz zwraca się do Brentina. – Kimkolwiek on jest, nie będzie nam potrzebny.

Żołnierze podnoszą blastery do strzału…

Wexley wydaje okrzyk, gdy palce zbliżają się do spustów, jednak wówczas Sloane wchodzi między niego a szturmowców.

– Nie – mówi stanowczo. – Nie. On idzie ze mną.

Rax parska śmiechem.

– Dlaczego?

„Bo jeśli ktokolwiek może mi pomóc, to tylko on” – myśli Sloane ogarnięta paniką. Już raz ją ocalił. Pomógł jej niezliczoną ilość razy. Jeżeli teraz go zabiją, nie będzie mogła na nikogo liczyć.

Rax nie może się jednak o tym dowiedzieć.

– To rebeliant, jeśli chcesz wiedzieć – informuje go więc zamiast tego. – Ma w głowie czip, który pomogłeś tam wszczepić. Nie chcesz, żeby przekonał się, co wyrosło z zasianego przez ciebie ziarna? Sam powiedziałeś, że chcesz widowni. Zależy ci na świadkach? W takim razie pozwól, żeby zobaczył dzieło twoich rąk.

– Och… Hmm, rebeliant, powiadasz? – Rax pogrąża się na moment w myślach i Sloane obserwuje, jak powoli wyciąga wnioski. – Taak, on też może mi się przydać – stwierdza wreszcie Gallius i instruuje swoich żołnierzy: – Na pokład z nimi. Zabierzemy ich do bazy.

Szturmowcy skuwają jej ręce za plecami i popychają ją obok Galliusa w stronę promu. Mijając go, zbiera w ustach tyle śliny, ile tylko zdoła – niemal nadludzkim wysiłkiem – i spluwa na jego mundur. Jej trud zostaje jednak nagrodzony: ślina, zmieszana z pyłem planety, plami białą tkaninę brzydkim rdzawym brązem.

– Widzę, że ten świat zmienił nas wszystkich – mówi Rax.

– Nawet nie wiesz, jak bardzo – mruczy Sloane, idąc do statku, poszturchiwana przez żołnierzy.

– Witamy na Jakku, Rae Sloane – odpowiada Rax. – Witamy na Jakku.

Rozdział dwudziesty drugi

Chociaż jest dopiero wczesny ranek, słońce już daje im się we znaki – palące, bezlitosne niczym bucior przygniatający kark do ziemi. Jas przygląda się, jak Norra bada wrak: snuje się wokół szczątków karawany niczym duch. Przestała już skamleć i zawodzić. Przez całą noc wyła i pomstowała, dopóki nie wyrzuciła z siebie ostatka emocji. Cóż, nic dziwnego. Wcześniej była pewnie przekonana, że gorzej już być nie może… I wtedy zobaczyła Brentina.

Którego znów jej zabrano.

Jas nie ma pojęcia, co to wszystko znaczy. Zagadka wciąż pozostaje nierozwikłana. Dlaczego Sloane jest ubrana jak złomiara? Dlaczego aresztowano ją i Brentina, jakby byli wrogami Imperium? Co w ogóle robi tutaj Brentin?! Jaką rolę odegrała w tym wszystkim Niima – i dlaczego zginęła?

– Nic tu nie ma – melduje Norra, już po raz nie wiadomo który. Zaczerwienionymi oczami lustruje wrakowisko w poszukiwaniu odpowiedzi na pytania, które tłuką się po głowie Jas.

– Powinnyśmy lecieć – mówi Zabraczka.

– Tak – odpowiada machinalnie Norra, ale nie przerywa poszukiwań. Kopie kopcące szczątki kołowego skutera, trąca łokieć przysypanego piaskiem truchła jednego z niewolników Niimy. Jas znów próbuje ją przywołać do porządku, ostrzegając, że na razie turbolasery są nieaktywne, ale kto wie, kiedy znów obudzą się do życia…

– Norro…

– Wiem.

– Musimy stąd iść.

– Wiem.

– Możemy go odbić. Jego i Sloane.

– Jak? – pyta Norra i wymawia to słowo głośniej niż wszystkie dotychczasowe. Słychać w nim żal, desperację i gniew. – Nie wiemy nawet, dokąd się udali. Ani po co. Nie mamy nic, Jas. Byłyśmy blisko. Tak blisko! I wtedy, tak po prostu… – Podnosi dłoń i zaciska bezradnie palce, jakby zamykała w nich pustkę. W jej oczach lśnią łzy, gotowe spłynąć po brudnych policzkach, żłobiąc w nich nowe ścieżki.

Jas nie wie, co jej powiedzieć.

Chciałaby ją jakoś pocieszyć, jednak nie jest w tym zbyt dobra. Nie chce też okłamywać Norry. Utrata Sloane i Brentina, gdy były tak blisko, oznacza, że ich szanse, ich możliwości wybrnięcia z tej sytuacji spadły prawie do zera.

I wtedy…

Rozlega się głośne beknięcie, gdy truchło Huttyjki obraca się na bok. Norra wydaje z siebie zduszony okrzyk, a zaskoczona Jas wycofuje się pospiesznie, sycząc pod nosem irydońskie przekleństwa. Podnosi karabin do strzału, celując w Niimę…

Ta zaś nagle zaczyna spazmatycznie drapać piach zagiętymi w szpony palcami, próbując wstać. Z otworów w jej cielsku wypływa ciemna krew, ściekając po nim wąskimi strumyczkami. Niima zaczyna bełkotać w starohuttyjskim:

– Uba, Zabrak! Nolaya bayunko.

Dźwiga się z piasku, a potem zaczyna pełznąć pośród trupów swoich niewolników. Każdemu ruchowi towarzyszy zbolałe stęknięcie.

Norra rzuca Jas spanikowane spojrzenie: „Co robimy?”.

Jednak Jas wzrusza tylko ramionami, lekko zaniepokojona i czujna. „Zaczekajmy i przekonajmy się, co z tego wyniknie” – mówi jej spojrzenie.

W końcu Huttyjka najwyraźniej znajduje to, czego szukała: podnosi z ziemi czarną skrzynkę, zapewne urządzenie do tłumaczenia mowy. Przykłada je sobie do piersi i zamaszystym pacnięciem przykleja do ciała pokrytego lepką, na wpół zaschniętą krwią, a potem pohukuje w huttyjskim, tłumaczonym przez skrzynkę na pełen szumów i wyładowań basic:

– Ty! Zabraczko! Byłaś w moich lochach.

Jas nie przestaje celować do niej z blastera.

– Zgadza się.

– A teraz jesteś tutaj.

– Nie da się ukryć.

– Powinnam cię zabić. I zjeść.

Czarny język Huttyjki przemyka po wąskich wargach, a jedno oko mruga gwałtownie, gdy spływa do niego strumyczek świeżej krwi.

– Nie sądzę, żeby ci się to udało w tych okolicznościach.

Huttyjka patrzy po sobie, a potem rozgląda się po rozrzuconych wokół ciałach. Na widok otaczającego ich pobojowiska wzrusza lekko ramionami, jakby nie robiło ono na niej zupełnie wrażenia.

– Chyba tak. Możliwe, że masz rację. Jeśli mi pomożesz, ja pomogę tobie.

Jas i Norra wymieniają spojrzenia. Po chwili milczenia Norra kiwa ledwo zauważalnie głową. A więc postanowione.

– Czego więc potrzebujesz, o wielka i potężna Niimo? – pyta Jas, starając się nadać swojemu głosowi brzmienie pełne szacunku.

– Zabierzcie mnie do mojej świątyni!

– A co proponujesz w zamian?

– Mogę wam przekazać kody dostępu.

– Mamy już kody.

– Do imperialnej bazy? Wątpię.

Cóż, to zmienia postać rzeczy.

Jas kiwa głową.

– Norro, na statek. Zabierzmy Niimę do domu.

Rozdział dwudziesty trzeci

– Conder! – krzyczy Sinjir, zachłystując się z bólu podczas próby podniesienia głowy z twardego bruku alejki. Podbródek ma zdarty do żywego mięsa, lepki od krwi. Gdy podnosi wzrok, widzi czyjąś dłoń: ktoś macha mu przed oczami ręką. Mruga kilkakrotnie, nim rozpoznaje Temmina. Z głuchym warknięciem chwyta go za rękę i pozwala, by chłopiec pomógł mu wstać.

– Co u… – Zanosi się kaszlem. – Co się stało?

– Ja… Nie wiem – mamrocze Temmin. – Grelka mi zwiała i próbowałem ją śledzić, ale ktoś blokował łączność.

– Reszta – chrypi Sinjir i patrzy w górę. Niebo zaczyna błękitnieć, przybierając lawendowy odcień. Dnieje. Ile czasu był nieprzytomny? – Gdzie oni są?

– Tego również nie wiem. Nie mogę nikogo wywołać przez komunikator. Przyszedłem tutaj i znalazłem ciebie, leżącego twarzą do ziemi.

„Ach, to dla mnie nie pierwszyzna” – myśli Sinjir.

Powoli napływają wspomnienia z ubiegłego wieczoru: oczekiwanie U Izzika, zniknięcie Ashmina Eka, Ek i Nim Tar w alejce, a potem wymierzony nieznaną ręką… czy może raczej pałką, nokaut i długa przymusowa drzemka. To o czymś świadczy. Ale właściwie o czym?

Znajdują Solo w śmietniku za lądowiskiem, na którym parkował statek Dora Wieeda (ale już go tam nie ma). Han żyje – wystarczy kilka lekkich policzków i wraca do siebie. Wyraźnie wściekły, gramoli się z pojemnika.

– Dlaczego zawsze muszę trafiać do śmietnika? – zżyma się, a gdy nikt nie odpowiada na jego pytanie, rzuca: – No co? Nikt nie ma do powiedzenia nic zabawnego na ten temat?

– Nie przychodzi mi do głowy żadna cięta riposta – odpowiada Sinjir ze znużeniem. Nerwy ma napięte jak postronki. Wnętrzności skręca mu lodowaty strach, gdy wyobraża sobie Condera w każdych możliwych opałach. – Po prostu… powiedz, co się stało.

– Yychh… – burczy Solo, strzepując z włosów jakieś na wpół przegniłe zielsko. – Tropiłem tych zbirów. Zamierzałem wśliznąć się na pokład statku. Nagle jednak nie wiadomo skąd zjawił się czwarty. Podkradł się do mnie i… – Klaska w dłonie. – Strzał ogłuszający w plecy. A potem najwyraźniej wrzucili mnie do śmieci.

Temmin zdejmuje nitki czegoś przypominającego makaron z lewego ramienia Solo.

Sinjir już, już ma coś powiedzieć…

Gdy nagle jego komunikator trzeszczy serią wyładowań.

Conder!

Niestety, to „tylko” Jom:

– …halo? Ja… – Znów szumy. – …zniknęli i zrobili coś… – Trzaski i syki. – …na pokładzie „Sok…”…

– Chyba powinniśmy wracać na pokład „Sokoła” – mówi Solo ze smętną miną.

Jom czeka na pokładzie „Sokoła Millennium”. Nie jest jednak sam.

Obok niego przy stole do holoszachów siedzi frongijski senator Rethalow. Przedramiona – długie, błękitne i pokryte przyssawkami – ma związane czymś, co wygląda na kabel. Wypustki na jego twarzy drgają i wiją się spazmatycznie, a czarne, lśniące oczy wycofują na ich widok w głąb głowy. Jom otacza go ramieniem. Włosy ma w nieładzie – cała jego postać emanuje krańcowym wyczerpaniem i podenerwowaniem. Jest naelektryzowany niczym iskrzący przewód. Sinjir doskonale to rozumie i wie, co jest tego przyczyną: ich ludzie, członkowie ich zespołu, znaleźli się w tarapatach. A oni są gotowi na wszystko, jeśli tylko dzięki temu ich ocalą.

– Jom – zaczyna Sinjir powoli, jakby przemawiał do dziecka. – Co zrobiłeś?

– Nic takiego – zbywa go Barell. – No dobra. Może spowodowałem pomniejszy incydent na skalę galaktyczną. Ale to naprawdę nic takiego. Nic, czego by nie można wybaczyć i o tym zapomnieć, jestem tego pewien.

– Jom…

– No dobra już, dobra. Włamałem się do komory deprywacyjnej i wywlokłem stamtąd cieszącego się poważaniem senatora Rethalowa, wierzgającego i krzyczącego wniebogłosy. Skurczybyk, na dokładkę rozwalił mi komunikator. Potem jednak wyjawił mi kilka bardzo ciekawych informacji, z którymi z pewnością także zechcecie się zapoznać.

Wszyscy wbijają wzrok w Rethalowa, Frong jednak uparcie milczy. To znaczy, dopóki Jom nie wbija mu łokcia w bok.

– No, dalej, ty przerośnięta pąklo. Powiedz im to co mnie.

– Prze… przekupiono nas – mówi Frong w basicu tak szybko, że Sinjir ledwie nadąża. – A przynajmniej naszą trójkę. Mnie, Eka i Wieeda.

– Wiemy, że Ek i Wieedo dostali kasę – potwierdza Solo. To znaczy nie wiedzą tego na pewno, ale bezpieczniej będzie w tej sytuacji to założyć. – Co obiecano tobie?

– U… umowę. Kontrakt handlowy – duka Frong.

Kontrakt?

Sinjir pochyla się w jego stronę.

– A pozostała dwójka? Nim Tar i Sorka? Co dostali w zamian za głosowanie przeciwko rezolucji?

– Zostali za… Zastraszeni. Za… Zabrali dziecko Nima Tara. I jerbę senator Sorki.

Sinjir zerka na pozostałych.

– Jerbę? Czy ktoś mógłby mnie oświecić?

– To taki… hm, zwierzak o gładkiej sierści – spieszy z wyjaśnieniami Solo. – Możesz go dosiadać. Daje też mleko. Wielu je hoduje. Kiedyś przemycałem parkę z Tatooine dla prywatnego kupca. Moim skromnym zdaniem są brzydsze niż zad ogolonej banthy, ale co ja tam wiem.

„Sorka sprzedała swój głos, bo zabrali jej cenne zwierzę” – myśli Sinjir. Uroczo. Demokracja to zaprawdę kruchy ustrój, czyż nie?

– Kto to zrobił, senatorze? – pyta Rethalowa Sinjir.

– J… ja… Nie mogę powiedzieć.

Jom wygląda, jakby korciło go, by wsadzić Frongowi drugi łokieć pod żebra, jednak Sinjir pochyla się w jego stronę i powstrzymuje go, kładąc mu dłoń na ramieniu i kręcąc łagodnie głową, a potem klęka przed Rethalowem.

– Panie senatorze – mówi spokojnie, powoli, mimo że w głębi duszy szaleje z niepokoju o Condera. – Potrzebujemy pańskiej pomocy. Mój przyjaciel zaginął i podejrzewam, że za jego zniknięciem stoi ta sama osoba, która zabiegała o wasze głosy. Zaproponowała ci kontrakt…

Frong z wahaniem, niechętnie kiwa głową. Jego wypustki kurczą się i wiją ze strachu.

– No… Nowa Republika nie dotarła jeszcze na Zewnętrzne Rubieże. Frong jest na… narażony. Oddając swój głos przeciwnikom rezolucji, zapewniłem ochronę mojej planecie i jej mieszkańcom. Rozumiecie teraz? Czy już rozumiecie? Nowa Republika n… nie może zapewnić nam ochrony. Jeszcze nie, jeszcze nie, a my na razie nie mamy marynarki, nie mamy floty…!

„To nie kontrakt – myśli Sinjir. − Tylko gwarancja ochrony”.

A to oznacza…

– Przestępcy – mówi. – Oddałeś swój głos przestępcom.

– T… tak.

– Komu dokładnie?

– Ja…

Senator nabiera jednak wody w usta. I właściwie Sinjira niespecjalnie to dziwi. Frong dobrze wie, kto ma tu władzę. A Sinjir jest tym, który władzy potrzebuje. Potrzeba mu odrobiny przewagi.

Dlatego kłamie. No, troszeczkę.

– Dobrze znam panią kanclerz – mówi. – Jestem jej doradcą. I mogę cię zapewnić, że natychmiast zrobimy wszystko, co w naszej mocy, żeby objąć ochroną twoją planetę. Nie zostawimy was na pastwę losu. To znaczy, jeśli tylko zechcesz nam pomóc. Jeśli wyjawisz mi to, co chcę wiedzieć. Wówczas ci pomożemy. Jeżeli nie… to koniec. Zostaniesz wykluczony z senatu. Twój świat padnie łupem potworów, a my będziemy mogli tylko pomachać wam na pożegnanie. Na ciebie zaś spadnie cała wina na to, że zawiodłeś. Chociaż w zasadzie nie można cię za to winić. Jednak musimy w jakiś sposób rozwiązać tę sytuację, więc albo nam pomożesz, albo będziemy musieli się uciec do tak drastycznych środków. Drzwi się zamkną i będziemy zmuszeni cię wygnać. Nie będziemy mieli innego wyjścia.

To wszystko to ostrożne kalkulacje. Sinjir nie wie zbyt wiele o Frongach – ich świat to leżąca na obrzeżach planetka, oświetlana światłem bladej gwiazdy, mająca do zaoferowania galaktyce niewiele poza jakimiś owocami, przyprawą i czystą wodą. Wie jednak, że Frongowie są wyizolowani i zamknięci w swoich społecznościach. Mają tendencje alienacyjne – do tego stopnia, że tworzą niemal kazirodcze środowisko. Gdy Sinjir ucieka się do użycia słów takich jak wstyd czy wygnanie, odwołuje się do pojęć, które Frong zna aż za dobrze. I widać to doskonale na twarzy Rethalowa. W miarę jak Sinjir roztacza przed nim wizję ostatecznego ostracyzmu, jego oczy wycofują się w głąb czaszki.

– Ja… Powiem wam.

– A więc kto to zrobił, senatorze? I gdzie on teraz jest?

– Nie wiem gdzie. Nie mam pojęcia! Ale wiem, kto to. Czarne Słońce i Czerwony Klucz uformowały sojusz. Oni… połączyli siły.

Dwa syndykaty. Stare, dobre Czarne Słońce i raczkujący Czerwony Klucz. Jeżeli te dwie organizacje sprzymierzyły się… Cóż, to zapowiedź tego, czego mogą się spodziewać w najbliższym czasie. Znak czasów. Jeśli Nowa Republika zwycięży, syndykaty będą zmuszone zawiązywać układy, aby stawić czoła rządowi, który nie będzie tolerował nielegalnej działalności.

I wtedy do niego dociera. Sinjir już rozumie: Jeżeli Nowa Republika wygra na Jakku, Imperium przestanie istnieć. Im dłużej ciągnie się ta wojna, tym większe szanse na przetrwanie mają syndykaty karmiące się chaosem i wykorzystujące ten czas, aby rosnąć w siłę. Właśnie o to w tym wszystkim chodzi: starania w kierunku przeciągnięcia wojny to nie tylko polityka, ale też próba utrzymania się w grze syndykatów.

Sinjir wstaje.

– Dziękuję, senatorze – mówi. – Zadbajmy o twoje bezpieczeństwo.

I naprawdę zależy mu na tym. Jeśli Czarne Słońce i Czerwony Klucz dowiedzą się, że jeden z ich senatorów się wygadał, zarobi laserowy promień między oczy. Jego myśli galopują jak oszalałe; pozostali coś do niego mówią, próbują mu coś klarować, ale Sinjir nie słucha. Stara się wymyślić, jak odnaleźć Condera, odbić dziecko Nima Tara i głupią jerbę senator Sorki. Czy porywacze zostali tutaj, na Nakadii? Bez dwóch zdań będą trzymać się blisko – zarówno po to, aby śledzić przebieg głosowania, jak i upewnić się, że ich senatorowie zagłosują zgodnie z ich wolą. To oznacza, że muszą przebywać na planecie, bądź też w przestrzeni kosmicznej nad nią…

Na pokładzie statku.

– Będą na statku – oświadcza nagle i widzi, jak w oczach Solo powoli pojawia się błysk zrozumienia.

– Jasne. To oczywiste! Statek Dora Wieeda zniknął z hangaru.

– To właśnie tam są. Nie mogli jednak daleko odlecieć. Zapewne czekają na orbicie.

Solo uśmiecha się szeroko.

– W takim razie zabieramy „Sokoła” na przejażdżkę.

Czas upływa Tolwarowi Wartolowi na miotaniu się między okresami ponurych, cichych rozmyślań a napadami szału i wściekania się na nią. Podczas tych ostatnich wstaje, chodzi w tę i we w tę i wygłasza tyrady pod jej adresem: grozi, że zniszczy ją w mediach za to, co nazywa „podłymi sztuczkami”, które stosuje też w swojej polityce.

Mon siedzi tylko spokojnie i milczy, co jakiś czas przypominając Wartolowi, że może swobodnie rozmawiać z przedstawicielami mediów, jeśli tylko ma ochotę.

– Jestem pewna, że HoloNet z rozkoszą wysłucha opowieści o tym, jak twoje polityczne knowania zostały zrujnowane przez samotną kobietę i mały owoc.

Wartol się wścieka, potem siada i znów milknie.

Mon stwarza pozory ucieleśnienia spokoju: niczym chandrilańskie jezioro, o gładkiej, niezmąconej najlżejszą falą tafli. W środku jednak cała aż się gotuje, jest kłębkiem nerwów. Wie, że czas ucieka nieubłaganie. To krótkie odroczenie nieuchronnego nie będzie trwało wiecznie.

Nakadiańscy inspektorzy wkraczają na pokład, ubrani w grube skafandry zwieńczone hełmami z maskami oddechowymi. Przeprowadzają powolny i dokładny skan całego statku, zarówno z zewnątrz, jak i wewnątrz. Wartol, trzeba mu to przyznać, jest uprzejmy, mimo że widać, iż z trudem nad sobą panuje. Nie pogania inspekcji, nie narzeka.

Nakadianie są wyposażeni w ręczne skanery, którymi omiatają wszystkie zakątki i zakamarki jachtu: szmaragdowe promienie szukające potencjalnych źródeł zagrożenia. Główny inspektor, kobieta o nazwiskiem Rekya, wyjaśnia im bardzo szczegółowo, że Nakadia to chronione środowisko, w którym ogromną wagę przywiązuje się do zachowania ekosystemu w równowadze i uchronienia go przed gatunkami inwazyjnymi. Przypomina im także, lekko poirytowana, że wszyscy członkowie senatu powinni być o tym poinformowani.

– Gdy naruszane są protokoły, mechanizm demokracji zaczyna szwankować – oświadcza Rekya. – A tutaj, możecie mi wierzyć, zdecydowanie doszło do naruszenia protokołu.

Przez cały ten czas Mon uśmiecha się i potakuje, słuchając jej uważnie i skrycie licząc na to, że cała ta szopka z graniem na zwłokę okaże się tego warta. Agenci Lei w terenie muszą trafić na jakiś trop – i to szybko, bo gdy inspektorzy opuszczą statek, Wartol będzie mógł podjąć podróż na Nakadię. Orisheński senator mówi tymczasem:

– No, zadowolona? Twój podstęp zapewnił ci nieco dodatkowego czasu. – Następnie informuje swoich strażników, że po przylocie natychmiast skierują się wraz z panią kanclerz do budynku senatu. – Ani chwili zwłoki dłużej – oznajmia kategorycznie. – Czas, byś posmakowała porażki, pani kanclerz.

„Sokół” czeka, zawieszony w kosmicznej próżni. Większość statków stacjonujących wcześniej na nakadiańskiej orbicie wylądowała już na planecie. Za godzinę ma się planowo odbyć głosowanie, co oznacza, że wszyscy uprawnieni do oddania głosu powinni być obecni, gdy dobiegnie końca zwłoka (uzyskana dzięki wymyślonemu przez Leię fortelowi).

Za iluminatorem widać jacht Wartola.

Z pokładu „Sokoła” przyglądają się, jak dwa nakadiańskie statki, czteroosobowe jednostki w kształcie szponów, małe i zwinne, oddalają się od ganoidiańskiego trójpokładowca i wchodzą w atmosferę w rozbłysku światła.

Jacht Wartola zaczyna także schodzić ku powierzchni planety.

Sinjir przeklina pod nosem.

– Niemal skończył nam się czas. – „I niczego się nie dowiedzieliśmy” – wzdycha w duchu. − Statku Dora Wieeda tu nie ma. To oznacza, że albo skoczyli w nadprzestrzeń i możemy zapomnieć, że ich znajdziemy, albo po prostu są gdzieś indziej na Nakadii… To pierwsze nie ma jednak sensu: Wieedo i reszta muszą być obecni podczas głosowania, co oznacza, że zapewne wrócili na powierzchnię. Przylatywanie tutaj było stratą czasu. Pomyłką. Popełniłem błąd. – Sinjir zwraca się bezpośrednio do Solo, siedzącego w fotelu pilota i wpatrującego się w przestrzeń. – Solo? – zagaduje go, upewniając się, że jego słowa dotarły do Hana.

– Taa, taa, słyszałem – odpowiada Han dziwnie głucho, jakby błądził myślami gdzieś daleko. Nietrudno zorientować się, co się dzieje: Solo jest przekonany, że jest mistrzem w stwarzaniu pozorów wygadanego twardziela: zawsze czujny, gotów bronić się swadą i blefem.

Jednak Sinjir widzi, jak mężczyzna co rusz popatruje mimowolnie na konsolę, na fotel drugiego pilota. Naprawdę tęskni za tamtym Wookieem. Początkowo Sinjir stwierdził, że to bez sensu. No bo… serio? To przecież Wookiee! Chewbacca jest uroczy i w ogóle, jasne! Ale tak czy siak, to tylko chodząca kupa sierści, pachnąca niewiele lepiej od gundarkowego zadka. A to całe niezrozumiałe warczenie i skamlenie? Gorzej! Przytulanie!

Ale mimo to… gość był drugim pilotem Solo. Jego przyjacielem. Rodziną.

„Ja też mam drugich pilotów”. Sinjirowi nieco zajęło dojście do takiego wniosku, jednak koniec końców zaczął postrzegać otaczających go ludzi jako przyjaciół i rodzinę.

Okazuje się jednak, że jest jeszcze jeden „drugi pilot”:

Conder.

„Szlag. Jasna, nagła i ciężka cholera. Szlag by to! Nie powinienem był go zostawiać”.

Dzięki Conderowi Sinjir jest lepszym człowiekiem. Podobnie jak Chewie czynił lepszym Solo. „Wygląda na to, że obaj potrzebujemy drugich pilotów” – wzdycha w myśli Sinjir, głośno zaś mówi:

– Musimy to wszystko dobrze przemyśleć. Bo chcę odzyskać Condera. Jest dla mnie ważny, Solo. Rozumiesz, o czym mówię?

– Słyszę cię doskonale.

– Dlaczego w ogóle go zatrzymali?

– Może jako kartę przetargową? – podsuwa Solo. – A może po prostu dlatego, że jest hakerem i chcą, żeby coś dla nich zrobił.

– Karta przetargowa – powtarza Sinjir z namysłem. – To możliwe. Bo nawet gdybyśmy zatrzymali innych senatorów przed rozpoczęciem głosowania, mogliby go wykorzystać do szantażu. Właśnie taki jest ich plan, prawda? „Mamy go, więc lepiej się nie wtrącajcie do głosowania, inaczej będzie z nim krucho”.

Solo sprawia wrażenie rozczarowanego.

– Dlaczego nie wzięli mnie? – Robi nadąsaną minę. – Tylko wyrzucili mnie do śmieci. Jak… śmiecia.

– Nie zatrzymali cię, bo jesteś szychą, jesteś zbyt ważny. Gdyby zatrzymali słynnego Hana Solo, ryzykowaliby, że jego stary przyjaciel Luke posieka ich na kawałeczki swoim fikuśnym laserowym ostrzem – mówi Sinjir, myśli zaś: „A mnie nie zgarnęli, bo jestem byłym imperialnym oficerem i ryzykowaliby brak współczucia. Och, cóż. To tylko Sinjir. Nikt nie będzie za nim tęsknił”. – Jeśli będą chcieli go wykorzystać jako hakera, muszą przebywać gdzieś w pobliżu budynku senatu, w jakiś sposób podpięci do tamtejszych systemów. To jedyne rozwiązanie. Nakadia nie jest zbyt dobrze skomunikowana.

– Tak czy inaczej, nadal oznacza to konieczność przeszukania okolicy – zauważa Han. – A my nie mamy czasu na podobne… – urywa, gdy ich komunikatory rozbrzmiewają chóralnymi trzaskami, pośród których rozbrzmiewa głos Condera.

Kkkssszzz!

– …dzie jestem?

W piersi Sinjira serce wykonuje dzikie salto.

– Conder? – rzuca gorączkowo do mikrofonu. – Gdzie jesteś? Nic ci nie jest?

Jednak haker nie odpowiada. A przynajmniej nie na pytania Sinjira, jednak wciąż go słyszą:

– Gdy moi przyjaciele się tu zjawią, pożałujecie.

– Nadaje – domyśla się Solo. – Jakimś cudem transmituje z miejsca, w którym się znalazł.

„No, dalej, Conder! – zachęca go w myśli Sinjir. − Powiedz nam coś. Cokolwiek…”.

Znów rozlega się głos hakera:

– Niech wam się nie wydaje, że nie widziałem tych symboli Czerwonego Klucza na waszych bicepsach. Wiem, skąd jesteście. A ty tam? Czarne Słońce?

Słychać czyjś stłumiony głos – ktoś odpowiada Conderowi, jednak Sinjir nie jest w stanie zrozumieć słów. „Wiemy już, że to Czerwony Klucz, Conderze – mówi w myśli do przyjaciela. − I Czarne Słońce. No, dalej. Daj nam jakiś trop, coś jeszcze…”.

– Wygląda na… – szum i trzaski, które wkrótce cichną – …gazyn – dobiega ich. – Czerwony dach, dwa piętra…

Druga osoba coś mówi, coś, co brzmi jak „Zamknij się!”, a potem słychać łupnięcie. Z komunikatora dobiega suchy trzask, po którym następuje wysoki pisk. I znów cisza.

– Conder? Conder!

W przejściu do sterowni pojawiają się Jom i Temmin.

– Słyszałeś to? – pyta Jom.

– Chyba mówił coś o magazynie – dodaje Temmin.

Sinjir zaciska dłoń na oparciu fotela pilota tak mocno, że boi się, iż za chwilę wyrwie je ze stelażu.

– Musimy…

– Się robi.

Solo sięga do kontrolek silników manewrowych. Chwilę później „Sokół” mknie już przed siebie, a za moment trzęsie się i dygocze, przecinając warstwę atmosfery; czarna pustka przestrzeni kosmicznej ustępuje lawendowym niebom Nakadii.

„Nadchodzimy, Conder. Idziemy po ciebie”.

Pani kanclerz porusza się powoli, udając, że kuleje, gdy schodzi z trapu ganoidiańskiego jachtu. Macha zgromadzonym – wszystko wskazuje na to, że ich krótki postój na orbicie wywołał nieco zamieszania i teraz Nakadianie zebrali się, by się przekonać, jaki finał będzie miała ta historia. W pobliżu lewitują w powietrzu kamery, nagrywając każdy jej ruch. Na obrzeżach tłumu Mon dostrzega znajomą twarz: Tracene Kane z wiadomości HoloNetu.

Gdy kuśtyka przed siebie, towarzyszy jej Wartol. Uśmiecha się i macha gapiom, jednak gdy się do niej odzywa, w jego cichym, zjadliwym głosie słychać groźbę:

– Przestań. Utykać.

– Chyba trochę sobie nadwerężyłam kostkę. Nie przejmuj się mną.

– Kolejne oszustwo – cedzi Wartol.

– Nic podobnego – łże Mon bez zająknięcia. – Mój dobry przyjaciel Ackbar zalecił mi po tym, jak wyszłam ze szpitala, dość rygorystyczny plan treningowy i obawiam się, że trochę przesadziłam. Jak to mawiają, gdy się człowiek spieszy, to się licho cieszy. – Nacisk, z jakim wypowiada te słowa, sugeruje, że mają one podwójne znaczenie.

– To tylko świadczy o tym, jak bardzo jesteś zdesperowana, skoro uciekasz się do takich żałosnych wybiegów – nie daje się zwieść Wartol. – Odwlekasz tylko nieuchronne, pani kanclerz. – Kiwa poufale głową w stronę pobliskiej kamery, a potem cedzi do ucha Mon: – I tak przegrasz. Stracisz wszystko. I żaden podstęp tego nie zmieni.

Nad ich głowami słychać znajomy ryk silników…

To „Sokół Millennium”.

Płomyczek nadziei w sercu Mon niemal już przygasł, jednak na jego widok strzela nieśmiało w górę. Pani kanclerz modli się, by jego załoga odkryła coś – cokolwiek! – co zapewni jej przewagę.

Dwie uliczki od budynku senatu znajduje się magazyn rolniczy z czerwonym dachem. Za nim mieszczą się platformy dokujące, przeznaczone dla rolników i agrodroidów, jednak jedną z nich zajmuje zgoła inna jednostka: tyrusjański slup Dora Wieeda.

To jest to! Sinjir jest pewien. Teraz może tylko liczyć na to, że nie przybyli za późno. Nie mają dużo czasu na opracowanie planu. Jednego mogą być pewni: wzywanie senackiej straży czy nakadiańskich oficerów bezpieczeństwa na nic się nie zda. Problem jest prozaiczny: brak czasu.

Przez chwilę rozważają zatrzymanie czwórki pozostałych przekupionych i zaszantażowanych senatorów w budynku senatu, jednak to również marzenie ściętej głowy: muszą się liczyć ze wzmożoną ochroną, wpadając zaś tam i wymachując blasterami, narażą się na pewną śmierć.

Mogliby spróbować powstrzymać głosowanie, jednak musi do niego dojść. Gdyby cokolwiek z tego, o czym się dowiedzieli, wyszło teraz na jaw, z pewnością dojdzie do śledztwa, które opóźniłoby je, być może o wiele tygodni. Tygodni, podczas których Jas i Norra będą tkwiły na okupowanym przez Imperium świecie.

Nie mówiąc już o tym, że w ten sposób zostawiliby Condera na pastwę zbirów z syndykatów.

A to pozostawia im tylko jedno wyjście, plus bardzo niewiele czasu na zaplanowanie ataku. Solo nie znajduje żadnego dobrego miejsca, w którym mogliby zaparkować „Sokoła” – żadnego doku, hangaru ani platformy lądowniczej.

Jednak już po chwili uśmiecha się do nich szeroko tym swoim firmowym łobuzerskim uśmiechem.

– Mam plan – ogłasza.

– To do dzieła – odpowiada Sinjir, nie pytając nawet o szczegóły.

Usuwają go z akademii. Zostaje osobiście wybrany przez brutalną kobietę o tępych rysach twarzy, każącą nazywać się oficer Sid Uddrą. Uddra informuje Sinjira Ratha Velusa, że nie będzie żołnierzem. Jest zbyt bystry… i zbyt gniewny. A połączenie tych cech nie jest mile widziane u żołnierzy.

„Poza tym to i tak mięso armatnie” – dodaje mimochodem Uddra z kwaśnym uśmieszkiem.

Sinjir trafia do nowego programu szkoleniowego, który odbywa się w przysadzistym durabetonowym budynku. Ta surowa budowla jest zwana Gniazdem Żmii i znajduje się na szczycie góry otoczonej niespokojnymi wodami oceanu na Virkoi. To właśnie tutaj Imperialne Biuro Bezpieczeństwa szkoli OŚ – oficerów śledczych.

Uddra informuje go, że pochodzi z tego samego układu co on: z Velusji. On jest z Księżyca Siódmego, ona – z Szóstego.

„Jesteś jak ja – przekonuje go. – Z nikim ci nie po drodze. Nie lubią cię, a ty nie lubisz innych. Nie ma znaczenia, jak to się zaczęło; nauczyłeś się chronić samego siebie, profilaktycznie nienawidząc wszystkich dookoła. Nawet mi nie ufasz i mnie nie znosisz. I dobrze. To cię ocali. A co ważniejsze, ocali Imperium”.

Następnie wyjaśnia mu, jaka będzie od tej pory jego rola w Imperium: będzie się szkolił na oficera śledczego Ratha Velusa. Będzie bronią Imperium ukrytą na widoku. Będzie wykorzystywał swoją nienawiść do innych, aby dostrzegać w nich ich słabości – każdy słaby żołnierz to niedopuszczalne uchybienie w ich systemie, wrażliwy punkt, który naraża integralność i wytrzymałość materii Imperium.

Mówi mu też, że jego szkolenie zaczyna się właśnie teraz.

I spuszcza mu lanie. Sinjir jest młody i naiwny i w tej naiwności sądzi, że zdoła pokonać tę drobną, żylastą kobietę, jednak szybko przekonuje się, jak bardzo się mylił. Ruchy Uddry są szybkie i precyzyjne. Robi zwody, uniki, skacze, uchyla się. Na każdy jego źle wymierzony cios odpowiada celnym kontratakiem. W żebra. W bok szyi. W nerki. Wkrótce Sinjir leży zdyszany, spocony na podłodze, kwiląc cicho. Uddra jednak mu nie odpuszcza. Okłada go zrolowanym mokrym ręcznikiem, wyłamuje mu palce – nie dość mocno, by je złamać, jednak wystarczająco, by ból zmusił go do wyznania wszystkiego, co wie o sobie samym. Wsuwa mu pod paznokcie metalowe drzazgi. Ból jest nie do wytrzymania. Jest… oczyszczający. Obnaża jego wnętrze, otwiera go niczym ostrze rozkrawające owoc i sprawia, że z jego ust wypływa bełkotliwy potok słów.

Raz za razem. Sinjir „trenuje” w dzień i cierpi nocą. Uddra nigdy nie okazuje nawet śladu emocji. Studiuje go uważnie niczym pająk schwytaną w sieć muchę, rozważając, którą część pożreć jako pierwszą. Uddra dokonuje jego sekcji.

Nie jest jak ona, o nie. Nie jest zimny i wyrachowany. Jest wściekły, rozjuszony, pełen gniewu. Uddra wyjaśnia mu: „Będę cię spalać, dopóki nie zostaną tylko poczerniałe szczątki. Dopóki rozżarzone węgle nie ostygną”. A potem łamie mu palce u stóp.

Aż wreszcie, któregoś dnia, nadchodzi jego kolej. Nie na walkę z nią, ale na wykorzystanie tego, czego się nauczył – co mu wpoiła – przeciwko komuś innemu.

Uddra wskazuje mu drzwi z małym okienkiem, przez które widać mężczyznę w czarnym oficerskim mundurze. Belki na jego piersi wskazują, że ten człowieczek o kaprawych oczach i nosie jak świński ryjek to porucznik w imperialnej flocie.

Uddra mówi Sinjirowi:

„To będzie twój test”.

Wyjaśnia mu też, dlaczego mężczyzna tu trafił:

„Mamy podstawy, by sądzić, że należy do grupy spiskowców, którzy zamierzali obalić Palpatine’a, planując zamach na jego prawą rękę, Dartha Vadera. Wyciągniesz od niego nazwiska współspiskowców. Nim jednak się do tego zabierzesz, mam dla ciebie jeszcze jedną, ostatnią lekcję”.

Zabiera go na zewnątrz, gdzie szaleje sztorm. Na Virkoi sztormy to codzienność. Uddra bierze ze stojaka stojącego pod ścianą Gniazda Żmii karabin blasterowy i celuje z niego w czarne chmury, kłębiące się na horyzoncie.

A potem strzela.

Blasterowy promień przecina deszcz i wiatr, mknąc szybko w dal: świetlna smuga przebijająca mrok, dopóki nie niknie im z oczu.

„Musisz być właśnie taki – syczy mu do ucha. – Jesteś promieniem skwierczącej plazmy. Nieugięty, niewzruszony. Nieważne: deszcz czy wiatr. Nieważne: skwar czy mróz. Przez atmosferę. Przez próżnię. Musisz być najjaśniejszym promieniem światła. Tylko wówczas zdołasz ujawnić prawdę”.

Sinjir rozumie. Odsuwa od siebie gniew. Torturuje porucznika Alstera Grove’a przez dwie bite noce, dopóki mężczyzna nie zdradza mu nazwisk współspiskowców. Wówczas Uddra strąca krzyczącego Grove’a w morską kipiel. Vader tropi i skraca o głowę wszystkich współspiskowców.

„Jestem najjaśniejszym promieniem światła”.

Wszystko inne to chaos. Jak pośród smaganej wichrem, wrzącej morskiej toni Virkoi. Niewzruszony – nie może pozwolić, by cokolwiek wytrąciło go z równowagi.

Solo wypala dolnym działkiem „Sokoła” dziurę w dachu magazynu, a potem sprowadza na nią statek. Łup! Temmin zostaje na pokładzie, żeby mieć na oku Rethalowa, a reszta opuszcza statek.

Sinjir jako pierwszy.

W magazynie panuje mrok, jednak hałas zaalarmował już wrogów. Gdy idą w ich stronę, Sinjir ma wrażenie, że wszystko rozgrywa się dziwnie leniwie, jak w zwolnionym tempie.

„Jestem najjaśniejszym promieniem światła”.

Napakowany Nikto zawija nad głową toporem o ząbkowanym ostrzu. Sinjir zwinnie unika ciosu, a potem wykręca zbirowi rękę: w tył, w tył, jeszcze mocniej w tył, dopóki nie rozlega się przyprawiający o mdłości chrzęst pękających ścięgien. Wówczas odpycha Nikta za siebie – w tej samej chwili, w której powietrze przeszywa blasterowy strzał, pozbawiając bandziora życia. To sprawka Joma, trzymającego się nieco z tyłu; Jom krzyczy coś do Sinjira, coś, co brzmi z grubsza jak: „Nie zatrzymuj się, naprzód, będę cię osłaniał!”, jednak były oficer imperialny ledwo rejestruje dźwięki.

„Jestem najjaśniejszym promieniem światła”.

Spomiędzy regałów zawalonych częściami zapasowymi do maszyn rolniczych wypada dwóch kolejnych Niktów, którym na spotkanie pędzą przez ciemność dwa promienie energii: jeden wystrzelony przez Hana, drugi – przez Joma. Obydwa dosięgają celu, kładąc pokotem napastników.

Sinjir skrada się przez mrok. Dobywa blastera. Nie wiadomo skąd wypada na niego Ithorianin o wygiętej łukowato szyi, jednak Sinjir reaguje, nim jego mózg rejestruje, co się dzieje: podnosi ramię, naciska spust. Między oczami Ithorianina pojawia się ziejąca rana.

„Jestem najjaśniejszym promieniem światła”.

Festiwal przemocy trwa w najlepsze. Regały z ogłuszającym hukiem przewracają się, jeden na drugi. Jom leży na podłodze, siłując się z Ithorianinem o rozbitym nosie, który próbuje wyrwać mu karabin blasterowy. Gdzieś na przedzie ich pochodu Solo gna przed siebie, ostrzeliwując się zaciekle, robiąc uniki i uskakując co rusz na bok.

Tuż przed nosem Sinjira przemykają czerwone plazmowe promienie, pozostawiając mu pod powiekami jaskrawe linie powidoku. Kątem oka dostrzega z prawej strony jakiś ruch, jednak nie zatrzymuje się nawet, by sprawdzić, co to takiego. Porusza się automatycznie, z całej siły zawijając w tym kierunku kolbą blastera, która trafia z chrzęstem w gardło jednookiego pirata o małej główce i wydatnym brzuszysku. Mężczyzna skrzeczy i wydaje z siebie bolesny gulgot przez zmiażdżoną tchawicę. Sinjir strzela mu z blastera w sam środek piersi, a potem odkopuje go na bok, podejmując marsz.

„Jestem najjaśniejszym promieniem światła”.

A to światło pada teraz na Condera Kyla. W tym momencie wszystko jakby zamiera. Conder klęczy na końcu hali magazynowej, z głową zwieszoną na pierś i rękami związanymi za plecami. Za nim majaczy drobna sylwetka: dziecko w metalowej klatce, dziecko o długiej, białej, wiotkiej szyi, zwieńczonej okrągłą główką. Dziecko Nima Tara, porwane i uwięzione. Nigdzie nie widać śladu jerby, jednak Sinjir ma gdzieś jakieś durne zwierzaki. Szczerze powiedziawszy, dzieciak również niewiele go obchodzi. W tej chwili nie istnieje dla niego nic i nikt oprócz Condera.

Nad hakerem góruje zwalisty Herglic, trzymając Condera mięsistym łapskiem za potylicę – bydlak odchyla mu głowę w tył i Sinjir widzi teraz posiniaczoną, nabrzmiałą twarz Condera. Jego złamany nos. Herglic otwiera szeroką paszczę i zaczyna wyrykiwać groźby: „Podejdź no bliżej, a skręcę mu kark!”, i Sinjir wie, że olbrzym jest do tego zdolny. Wie, że to zrobi bez wahania… Jednak tylko wówczas, jeśli Sinjir będzie zbyt wolny.

A Sinjir jest bardzo, ale to bardzo szybki.

„Jestem najjaśniejszym promieniem światła”.

Nim jeszcze brutal kończy wykrzykiwać swoje pogróżki, Sinjir oddaje strzał.

Właściwie to nigdy nie był w tym zbyt dobry. Uddra powtarzała mu w kółko: „To ty jesteś bronią. Żaden blaster nie zdoła wyrządzić takich szkód jak ty, gdy będziesz blisko”. Jednak teraz Sinjir nie jest blisko – nie ma na to szans, a blaster jest jedyną bronią, jaką dysponuje. Musi być celny. Nie może chybić.

Powietrze przeszywa plazmowy strzał…

Herglic zaciska mocniej palce…

„Nie rób mu krzywdy! Nie waż się go krzywdzić!”.

Conder krzyczy, otwiera szeroko oczy…

Nie, nie, nie…!

Plazmowy promień trafia w rozwartą paszczę Herglica, przechodząc przez tył jego czaszki. Wielki obcy wydaje z siebie skrzekliwy jęk umierającej aiwhy i pada na podłogę niczym wielki, wypełniony mięsem wór.

Conder przewraca się na bok. Nie rusza się.

„Jestem najjaśniejszym promieniem światła…”.

Najjaśniejszym – zgadza się. Czy jednak był najszybszy?

Blaster upada ze szczękiem na podłogę.

Kroki Sinjira dudnią o podłogę w rytm jego walącego jak młotem serca. Upada na kolana, ślizgiem pokonując ostatnie kroki dzielące go od ciała Condera. Tuli go w ramionach… Głowa hakera opada bezwładnie na bok i Sinjir czuje, jak oczy zaczynają go piec od łez…

„Nie byłem najszybszy – myśli zrozpaczony. − Byłem zbyt wolny…”.

Jednak wtedy Conder otwiera jedno oko i zaczerpuje gwałtownie tchu. Sinjir także.

– Conder! Nic ci nie jest? Proszę, powiedz, że nic ci nie jest! Powiedz, że nic ci się nie stało! – Nawykły do wyciągania z ludzi informacji poprzez wyrywanie paznokci, teraz chce wiedzieć tylko jedno, po dobroci: czy Conderowi nic nie jest?

– Długo ci to zajęło – mamrocze Conder, uśmiechając się sennie.

Sinjir pochyla się nad nim i składa na jego ustach pocałunek, chciwie przyciągając smukłymi palcami jego twarz do swojej. Chociaż trwa to zaledwie chwilę, wydaje się ona przeciągać w wieczność.

Wieczność stanowczo zbyt krótką. Bo za moment zjawia się obok nich Han, kładąc Sinjirowi rękę na ramieniu.

– Wiesz, że to jeszcze nie koniec.

Sinjir wie. Pamięta. Zagląda Conderowi głęboko w oczy.

– Wyciągniemy cię stąd. Wiem, że jesteś ranny. Ale potrzebujemy twojej pomocy. Dasz radę coś dla nas zhakować?

– Z tobą u boku wszystko.

Rozdział dwudziesty czwarty

Nakadiański budynek oddany do dyspozycji senatu nie przypomina tego na Chandrili. Tamten cechował iście królewski przepych, wyzierający z każdego ze spiętrzonych jeden nad drugim tarasów. Ten tutaj jest znacznie skromniejszy – wzniesiony z drewna, nie kamienia, proste krzesła w drewnianych boksach. Żadnych rzeźb, żadnych wymyślnych ozdób. Siedzenia nie znajdują się przed nią, ale wokół niej, dając wrażenie otaczającego ją wiru twarzy, wpatrujących się w nią w napięciu oczu… „Oceniających mnie” –

myśli Mon.

Przemowa, którą wygłasza przed głosowaniem, jest bardzo podobna do tej, którą wygłosiła na Chandrili zaledwie tydzień wcześniej, tylko krótsza i bardziej gorzka. Gorzka, bo Mon obawia się, że nieważne, co zrobi, co powie – nie będzie to miało żadnego znaczenia. Boi się, że jej słowa są jak krzyk w próżni.

„Musimy głosować za rezolucją. Musimy położyć kres Imperium. Nie możemy się wahać. Nie teraz – nie tak blisko celu”.

Na końcu zaś dodaje ostatni gorzki komentarz, świadoma, że nadejdzie dzień, gdy pożałuje, że to powiedziała, bo to zupełnie nie w jej stylu − taki jad i zgorzkniałość, i groźby, jednak mimo to postanawia powiedzieć:

– Do tych, którzy postanowią mimo to zagłosować przeciw: pamiętajcie, że w ten sposób naznaczacie samych siebie. Będziecie naznaczeni – w najlepszym razie jako tchórze, w najgorszym – jako zdrajcy.

Nie podoba jej się brzmienie tych słów, mimo że wie, iż są szczere. Zdaje sobie sprawę z tego, że brzmią jak słowa dyktatora. Jak słowa Palpatine’a.

Pani kanclerz opuszcza okrągłą scenę, schodząc z niej po spiralnych schodach. Na samym dole niemal opada na balustradę – taka jest zmęczona, śmiertelnie znużona. Gdy dochodzi nieco do siebie, idzie do niewielkiego biura, które jej przyznano – położonego w podziemiach, o oknach częściowo zanurzonych pod poziom gruntu. Widać przez nie przecinające żyzną glebę korzenie roślin i kręte tunele, wydrążone przez robaki.

– To było wspaniałe przemówienie – mówi Auxi, która wchodzi do biura tuż za nią.

– Chyba pod koniec nieco przesadziłam. To było niepotrzebne – wzdycha Mon.

– Może okażą odrobinę szacunku komuś, kto jest w stanie posunąć się tak daleko.

Mon mówi Auxi, że chciałaby przez chwilę pobyć sama.

Gdy Togrutanka wychodzi, poświęca nieco czasu na próby rozruszania zesztywniałej dłoni. Palce są wiotkie jak skrzydełka ćmy. Na brzegu rękawa szaty Mon dostrzega plamę: odrobinę soku z owocu pta. Siedzi przez chwilę samotna, w bezruchu, wpatrując się w bezwładne palce, próbując je napinać. Garbi się coraz mocniej i mocniej, dopóki nie zaczyna się czuć jak mnich: tak bogobojnie pochylony przed ołtarzem i zgięty wpół, że staje się jednością z żywą Mocą.

Nagle czuje na plecach powiew powietrza. Ktoś wszedł do biura.

Zakłopotana, podnosi wzrok; na blade policzki występuje lekki rumieniec. Stoi przed nią Auxi, z poważną miną.

Rezolucja znów nie przeszła. Widzi to w jej oczach.

– Co teraz? – pyta słabym, zdesperowanym głosem.

– Zakończymy tę wojnę – odpowiada Auxi.

– Słucham?

– Rezolucja przeszła, Mon. Została przegłosowana.

Część czwarta

Interludium
Devaron

W głębokim mroku bezksiężycowej nocy zbierają się cienie. Pośród nich wznoszą się niskie zbocza gór Karatokai. Przed nimi znajduje się wąska dolina, a w niej – baza, która na przestrzeni wieków wielokrotnie przechodziła z rąk do rąk. Niegdyś placówka Nowej Republiki, została przejęta przez Imperium za czasów jego rządów na Devaronie; teraz zaś znów wróciła pod zwierzchnictwo wskrzeszonej Republiki.

W dżungli panuje nieznośny wręcz zgiełk. W gąszczu winorośli gniazdują złotopióre taka-teye, świergoląc i gdacząc. Tysiące gatunków insektów brzęczą i ćwierkają w ogłuszającym chórze. Wiele kilometrów w głąb deszczowego lasu niosą się porykiwania i pohukiwania nawołujących między sobą bestii. Jednak w cieniu jest cicho i spokojnie.

Są cierpliwi. Czekają.

W dolinie bazę oświetlają strumienie ostrego światła reflektorów, w których leniwie faluje nocna mgiełka. Wokół wrze od aktywności: lądują statki, z pokładów których wyładowywane są towary. Nowa Republika odzyskuje dawne i zakłada nowe placówki na powierzchni planety. Sprowadzają na nią ludzi. Dostarczają żywność i wodę pitną. Mają swoich dyplomatów, łączników, naukowców i – oczywiście – żołnierzy.

To intruzi.

Naruszający święty teren. Sto kilometrów stąd znajduje się dawna świątynia Jedi. To niejedyne miejsce na tej planecie silne Mocą. Cienie nie czują tego same, bo nie są instrumentami Mocy, jedynie jej niewolnikami (podobnie jak wszystkie istoty żywe. Wszyscy są obmywani strumieniem Mocy, zanurzeni w jej prądzie. Jedynie ci władający ciemną stroną Mocy są zdolni zmieniać jego bieg – wytyczać go na nowo. Nie poddają się przeznaczeniu. Są jego wrogami).

Cienie to Mroczni Akolici. Czeka ich tu dwudziestu kilku, chociaż stanowią zaledwie jedną komórkę spośród wielu podobnych działających w galaktyce. Chociaż zaczynają się niecierpliwić, wiedzą, że muszą czekać. Nie mogą rozczarować swoich mistrzów.

Kizę, młodą Pantorankę z Coronet City na Korelii, opadają nagłe wątpliwości. Stoi pośród ludzi, którzy nie są jej przyjaciółmi – nie do końca − raczej jej wspólnikami: Yiz, Lalu, Korbus i kolega z Korelii, towarzysz i od czasu do czasu kochanek imieniem Remi. Kiza nie jest jak Remi, chociaż udaje, że jest inaczej. On, podobnie jak ona, jak oni wszyscy, miał sny, wizje będące darem ciemności – sny o Sithach, zarówno tych starożytnych, jak i żyjących nie tak dawno, prześladujące go co noc. Remi kocha te sny. Podobnie jak bycie częścią ich grupy. Mrok nie zawładnął nim – sam mu się oddał.

Kiza udaje, że z nią jest tak samo, jednak w głębi duszy czuje inaczej. Jest wściekła – tyle wie. Jako dziecko ulicy w slumsach Coronet City zgromadziła w sobie mnóstwo gniewu na tych, którzy utrudniali jej życie: oficerów służb bezpieczeństwa, którzy ją prześladowali, biura windykacyjnego, które ścigało ją za wszystkie długi jej rodziny, wysoko urodzonych Korelian, którzy patrzyli z góry na dziewczynę z rynsztoka taką jak ona. Gdy zaczęły się sny i gdy przyszedł do niej akolita, pragnący ją rekrutować, nie namyślała się długo. Przepełniał ją gniew, który – jak jej powiedziano – oczyszcza. Jest cnotą, twierdził akolita, jest niezbędny. To gniew ukształtował galaktykę. To wściekłość napędzała machinę zmian. Wówczas wydawało jej się, że brzmi to rozsądnie. Czuła, że to coś dla niej.

Zaczynała nisko w hierarchii, jak każdy z nich. Ozdabiała ściany szablonami ze stylizowaną maską Vadera i hasłem „Vader żyje”. Kradła kredyty i oddawała je przełożonym. Podczas gdy inni włamywali się do sieci HoloNetu czy atakowali oddziały sił bezpieczeństwa, ona wciąż dokonywała zwiadu w miejscach przeznaczonych na spotkania czy skrzynki kontaktowe. I wtedy pojawił się Remi. Miał w sobie tę cudowną mieszankę pewności siebie i wrażliwości, niczym poskromiona bestia, płomień – niszczycielski i piękny zarazem. Był młody. Był gniewny. Był wspaniały.

Powiedział jej, jakie będzie jej następne zadanie. Miała zdobyć pracę w placówce lokalnej policji jako oficer. Dostała fałszywe papiery, nowe odciski palców i cyfrowy życiorys. Kiza z ulicy przestała istnieć, a jej miejsce zajęła Kiza z dobrego domu, dziewczę z wyższych sfer.

I wówczas, pewnej nocy, Akolici zaatakowali miasto. To była dywersja, dzięki której ona i Remi mieli wykraść coś z archiwów pod posterunkiem: starożytną broń pokonanego Sitha, miecz świetlny.

Ten miecz wisi teraz u pasa Remiego. Od czasu tamtego ataku Remi się zmienił: zrobił się nieznośnie egoistyczny. Czasami zapala ostrze i wpatruje się w nie, a jego usta poruszają się, jakby coś do niego szeptał. Inne miecze poświęcili mrocznym Sithom – tym, którzy zginęli, i tym, którzy czekają w ukryciu i których rozkazy Akolici wypełniają (to od tych mrocznych widm pochodzą ich sny). Teraz jednak zaczęli zatrzymywać miecze świetlne dla siebie. Mają ten oraz inne artefakty, które mogą posiadać i których mogą używać tylko cieszący się największym poważaniem Akolici.

Dziś jednak posuną się jeszcze dalej: dzisiejszej nocy zaatakują. I to nie tylko tutaj. Ataki zaplanowano w całej galaktyce. Ten będzie pierwszy, więc nie jest zakrojony na dużą skalę: w różnych układach Akolici zgromadzili się na różnych światach, aby dokonać napaści i rzezi w placówkach Nowej Republiki. Na razie nie są wystarczająco liczni, żeby móc pozwolić sobie na coś poważniejszego. Jeszcze nie. Jednak wkrótce się to zmieni. To dopiero początek.

A Kizę przepełnia strach.

Nie wie już, czy właśnie tym chce być.

Nie wie, czy jest tak silna jak Remi.

Nie ma nawet pojęcia, czy wizje, których doświadczała, były prawdziwe.

„Jeśli się na to zdecyduję, jeśli wezmę w tym udział, będę się po prostu trzymać z tyłu – myśli Kiza. − Postaram się sprawiać wrażenie, że coś robię. Że aktywnie w tym wszystkim uczestniczę. Może kogoś uderzę? Albo cisnę detonator, wysadzając w powietrze prom?”. Gniew, który czuła od tak dawna, jakby wyparował, wysechł na wiór. Zmienił się w pył strachu. Paradoksalnie, to właśnie tego strachu się boi. Jeśli ucieknie – jeśli strach nią zawładnie, jeżeli pozwoli, by nad nią zapanował, zapłaci za to. Remi nie pozwoli jej odejść. Znajdzie ją. Dziś czy za tydzień, a może za rok. Remi nie toleruje rozczarowań.

Gdy Kiza z trudem stara się oswoić własne lęki, dołącza do nich nowy cień – mroczniejszy od innych.

To ich mistrz, Yupe Tashu.

Akolici mu się kłaniają. Na jego widok zaczynają paplać, jak bardzo są szczęśliwi, widząc go po tak długiej przerwie. Nie jest ich jedynym mistrzem – jest jednym z wielu (chociaż szeregi tych żywych są znacznie mizerniejsze niż nieżyjących), jednak jest też osobą najbliższą Imperium Sithów stworzonemu wokół Sidiousa i Vadera, z jaką mieli do czynienia. Oddają mu cześć, a on napawa się tym z rozkoszą wyraźnie malującą się na jego poznaczonej głębokimi bruzdami twarzy.

Kiza nie przyłącza się do nich – za bardzo się boi. Strach obezwładnia ją do tego stopnia, że boi się nawet poruszyć. Zupełnie jakby była stertą kamieni, które – gdy tylko drgnie – posypią się na wszystkie strony.

Tashu zaczyna rozdawać im broń. Mieli tu na niego czekać. Mówi im, że są wyjątkowi. Otrzymają artefakty i pamiątki po starożytnych Sithach. Niektórym Tashu rozdaje ciemne szaty, innym – lśniące czerwone kryształy na skórzanych rzemieniach.

Wreszcie zwraca się w stronę Kizy i daje jej maskę wykonaną z polerowanego brązu. Gładki metal znaczą setki maleńkich dołków, a oczodoły skrywają soczewki z czarnego szkła. Nie ma otworów na usta ani nos, chociaż w miejscu tych pierwszych znajduje się szereg czarnych nitów.

– Maska wicekróla Exima Pahsharda – wyjaśnia, chichocząc. – Wykuta z metalu pozyskanego z meteorytu. Zamknięto w niej krzyki setki niewinnych istot, zabitych dla przyjemności wicekróla. Maski mają niezwykłą moc. Niektóre z nich wkłada się zmarłym do grobów, inne noszone są za życia. Ta, podobnie jak inne w mojej kolekcji, jest przesycona mrokiem żywej Mocy! Noś ją. Zostałaś namaszczona, Kizo z Korelii.

– Ja…

Oczy wszystkich kierują się na Kizę – niektórzy patrzą na nią z podziwem, inni z zawiścią.

Remi łypie na nią spode łba i nagle mówi:

– To ja powinienem ją dostać.

Sięga po maskę… jednak Tashu natychmiast na niego naskakuje – i to dosłownie. Kłapie szczęką tuż przed jego twarzą, jakby chciał go ugryźć; połamane zęby szczękają o siebie, gdy Remi cofa błyskawicznie rękę.

– Nie należy sprzeciwiać się woli czcigodnych widm – syczy Tashu.

– Ja…

– Poza tym dama potrzebuje broni, czyż nie? – W oczach Tashu lśni szaleństwo, gdy wyciąga rękę i odpina od pasa Remiego miecz świetlny, a potem wkłada go delikatnie w dłoń Pantoranki.

Pulsuje Mocą. Kiza wie, że nie powinna go włączać – jeszcze nie. Blask czerwonej klingi mógłby ich zdradzić. Jednak czuje potencjał broni, gdy ta wibruje w jej zamkniętych na rękojeści palcach. A kiedy podnosi podbródek i pozwala, by maska zsunęła jej się na twarz, czuje, jak ogarnia ją cudowna ciemność. Jest niczym wygłodniała pustka, która z apetytem karmi się jej strachem, pożerając go chciwymi kęsami. Gdy strach znika, jego miejsce zajmuje na powrót palący gniew. Szarpie się w niej i miota niczym żywa istota – jakby w jej sercu wykluło się właśnie rozwścieczone zwierzę.

Czas zaczyna płynąć w dziwnym tempie. Kiza mruga i… zaczyna się. Czuje, że jest tu i teraz, na terenie placówki. „Nie jestem sama” – przechodzi jej przez myśl. Są tu również inni. Mają swoją zwykłą broń: pałki, ostrza i brzydkie siekiery, wszystko pomalowane farbą o barwie krwi, czerwienią Sithów. Republikańscy głupcy uciekają z krzykiem, rozbiegając się na wszystkie strony. Gdy jeden z nich pędzi wprost na nią, z rękojeści w jej dłoni wysuwa się czerwone ostrze; Kiza czuje jego wibracje, płynące aż do łokcia i wyżej, do ramienia, a stamtąd w stronę szczęki. Wystarczy jedno szerokie cięcie klingą i okrzyk cichnie. Kolejne podcina nogi próbującej umknąć kobiecie. Przez Kizę przepływa prąd nienawiści. Serce wali jej tak mocno, tak gwałtownie, jakby chciało przepołowić jej mostek.

Pantoranka nie zawraca sobie głowy precyzyjnymi ruchami. Bierze zamach i tnie na odlew. Nie płynie przez nią Moc, jednak broń nie jest podobna do niczego, co Kiza kiedykolwiek widziała: tnie przez ciało, kość, metal… Blask świetlistej klingi zostawia pod jej powiekami rozpalone powidoki. Gdy nią włada, przeszywa ją dreszcz podniecenia.

Aż nagle upada. Czuje, jak coś taranuje ją z wielką siłą. Jej głowa uderza w ziemię. Republikańska szumowina…! Gniew, który nie płynie tak naprawdę z jej serca, wypełnia ją, oplata niczym zdradziecka winorośl, gdy odtacza się na bok i dostrzega, że to nie żołnierz Republiki ją zaatakował.

Tylko Remi.

Twarz ma bladą i zastygłą w maskę wściekłości.

– Nie jesteś tego warta! – wykrzykuje jej w twarz, aż opryskują ją kropelki jego śliny. – To moje! Wszystko, co masz, otrzymałaś ode mnie! Ty słaba wywłoko! Ty tchórzliwa kreaturo! Złodziejko!

Kiza orientuje się nagle, że jej dłoń jest pusta. Miecz świetlny zniknął. Zaczyna macać gorączkowo dookoła, wierzgając dziko i próbując odeprzeć atak Remiego, który rzuca się znów na nią. Jego długie palce odnajdują jej szyję i zamykają się wokół niej. Remi łka i śmieje się przez zaciśnięte zęby, podczas gdy ona stara się rozpaczliwie zaczerpnąć tchu i przeczesuje dłońmi mokrą trawę, nie znajdując jednak śladu miecza świetlnego. Nad nimi majaczy w ciemności platforma lądownicza placówki i Kiza słyszy okrzyki i wrzaski Akolitów oraz ich ofiar. Ktoś spada z krawędzi i ląduje w pobliżu z głuchym łupnięciem.

Wszystko zaczyna ciemnieć jeszcze mocniej, aż do głębokiej czerni…

Powieki zaczynają jej trzepotać.

I nagle go znajduje: palce zaciskają się na chłodnym metalowym cylindrze.

Wszystko dzieje się zaskakująco szybko, jednak Kiza ma wrażenie, że trwa wieki: uderza Remiego rękojeścią w skroń, a on otwiera szeroko oczy, nagle do granic przerażony.

Jego czaszkę przeszywa czerwone ostrze – a ona patrzy w oczy, które zaczynają płonąć, rozświetlone czerwonym płomieniem, dopóki nie zostają spopielone na węgiel.

Ciało Remiego pada bezwładnie na ziemię, a ona wstaje, poprawiając przesłaniającą jej twarz maskę.

Pozwala, by wypełniający ją gniew jeszcze raz zapłonął, i przypuszcza ponownie przerwany atak. Wkrótce placówka upada. A Akolici triumfują.

Rozdział dwudziesty piąty

Zbliża się wojna.

Leia siedzi i próbuje o tym nie myśleć. Nie włącza HoloNetu. Nie wychodzi na swój balkon na Chandrili i nie patrzy w niebo, gdzie widać gromadzącą się na orbicie flotę. Zamiast tego siedzi w fotelu w pokoju, który już wkrótce będzie pokojem dziecięcym jej syna. W pobliżu stoi kołyska. Obok niej święte drzewko z Księżyca Sanktuarium, podarowane jej przez małego Ewoka Wicketa. Nigdy nie była w stanie poczuć poprzez Moc więzi z tak zwaną wężową łamigłówką, jednak widzi, że gładka złota kora lśni zdrowo, a każdego dnia splatające się ze sobą gałęzie wypuszczają nowe szkarłatne liście.

A jej maleństwo? Bez trudu czuje je pod swoim sercem – i to nie tylko w sposób, w jaki matki czują ruchy swoich nienarodzonych dzieci. Czuje też jego obecność dzięki niewidzialnemu dotykowi Mocy. Dzięki niej potrafi wyczuć granice jego rozkwitającego umysłu; wie, w jakim jest nastroju i że rozwija się zdrowo. Odczuwa jego obecność nie tyle jako istoty o ludzkich kształtach, ile raczej pulsującej, żywej formy światła. Światła, które czasem przygasa, a czasem migocze, otoczone siatką ciemności. Powtarza sobie, że to nic niezwykłego – Luke powiedział jej, że z każdym z nich tak jest. Wyjaśnił jej, że im jaśniejsze jest światło, tym ciemniejsze cienie.

Teraz właśnie jej syn jest niespokojny, jakby nie mógł sobie znaleźć miejsca. Jego światło to rozbłyskuje mocniej, to słabiej. Leia uspokaja się i próbuje się skupić. Ściany pokoju znikają. Wszystko pochłania biel, która ustępuje za chwilę czerni. I nagle trwa w spokojnej, pozbawionej powietrza próżni. Gdy Leia się uspokaja, to samo dzieje się z jej synem. Przestaje się wiercić…

A potem dostaje czkawki.

Czk-czk-czk! Leia wzdycha i opuszcza bezpieczne schronienie pustki, śmiejąc się cicho, bo czkawka syna ją łaskocze. Czuje się, jakby w jej brzuchu musowały bąbelki: bulgotanie nie przypomina niczego, co Leia do tej pory czuła.

„Mój syn żyje – myśli. − Czeka go świetlana przyszłość”.

Jednak ta świetlana przyszłość rzuca długie cienie – i w tej chwili na horyzoncie zdarzeń majaczy widmo wojny. Nie jest to nowa wojna, tylko ta sama, którą toczą przez cały ten czas. Wojna, która rozpoczęła się zarzewiem buntu i szybko przekształciła w zmagania między Imperium a Republiką. Leia ma nadzieję, że to będzie ostatni zryw, ostatni wysiłek, który ją zakończy. Owszem, przyszłość maluje się w jasnych barwach, ale tylko pod warunkiem, że wszystko pójdzie zgodnie z planem, po ich myśli. Tylko jeśli Imperium wypali się w jasnym rozbłysku, obracając się w proch i pył.

Niebawem zjawia się Han i znajduje ją w pokoju ich nienarodzonego dziecka. Opowiada jej bardzo pobieżnie o tym, co wydarzyło się na Nakadii, jednak dla niej to dość, by wiedzieć, że przyczynił się do takiego obrotu spraw. Dopilnował, by wszystko potoczyło się, jak należy.

– Właśnie w tym jesteś dobry – mówi mu, patrząc na niego z uśmiechem, gdy pochyla się ku niej. – W pilnowaniu, by wszystko dobrze się skończyło.

Mąż całuje ją w policzek. Wygląda na… szlag, zakłopotanego.

– To wszystko… – mamrocze. – To się dzieje naprawdę. Jakku.

– Wiem.

– To będzie cholernie ciężki kawał bitwy. Może być kiepsko.

– O tym również wiem.

Han przygryza wargę.

– To dziwne, wiesz?

– Masz na myśli to, że nas tam nie będzie – bardziej stwierdza, niż pyta Leia.

– Taa. Ty, ja, Luke… Chewie. „Sokół”. Te dwie chodzące zardzewiałe puszki. Dziwnie będzie nie brać w tym udziału.

– Tym razem mamy do przeżycia własną przygodę. – Leia klepie swój wydatny brzuch.

– To jak koniec jakiejś ery – wzdycha Han.

– Ale i początek nowej.

Dziecko przekręca się znów w jej brzuchu, zaniepokojone czymś, czego Leia nie czuje – i jeszcze nie rozumie.

Zbliża się wojna.

A przy odrobinie szczęścia, wkrótce również jej kres. Sinjira nie obchodzi to, jak się potoczy – wmawia sobie, że nie interesuje go, czy Nowa Republika wygra, czy przegra, chociaż nadal ma szczerą nadzieję, że Imperium, któremu niegdyś służył, upadnie. Potrzebuje jednak tej wojny, bo to jedyna gwarancja, że będzie mógł znów zobaczyć Jas i Norrę.

– Au! – syczy Conder i krzywi się boleśnie. – Znów nie uważasz.

– Ależ oczywiście, że uważam – upiera się Sinjir, wsuwając do nosa Kyla niewielki zwitek absorpcyjnego włókna. Haker znów się krzywi i szarpie głowę w tył.

– Jesteś zaaferowany jak dzieciak w sklepie z zabawkami.

Sinjir wzrusza ramionami.

– No dobra, być może. Wybacz. Lepiej wychodzi mi zadawanie bólu niż jego kojenie. – Skręca drugi zwitek włókniny i wsuwa go w drugie nozdrze Condera.

Znowu są na Chandrili. Solo podrzucił ich do domu. Przez jakiś czas zastanawiali się nad zatrzymaniem na dłużej na Nakadii, ale Conder koniec końców uznał, że przy Nakadii Chandrila to niemal jak Coruscant. „Tu nie ma nic oprócz pól uprawnych” – stwierdził i Sinjir był skłonny przyznać mu rację.

Teraz zaś były imperialny oficer stara się opatrzyć poobijaną twarz hakera. Bacta, gaza, włóknina i stara dobra igła z nitką. Najgorszy był ostatni cios – ten, który słyszeli, gdy Conder transmitował im przebieg swojego spotkania ze zbirami z syndykatów.

– Chyba muszę cię znów pochwalić – mówi Sinjir. – Nadajnik w zębie? Genialne. Nie miałem pojęcia. – To właśnie w ten sposób Conder zdołał się z nimi skontaktować: powoli, mozolnie uruchamiając językiem urządzenie ukryte w zębie. Transmisja dobiegła końca, kiedy Herglic przyłożył mu solidnie w twarz.

– Każdy powinien mieć kilka sekretów.

– Nie ja. Ja nie mam żadnych tajemnic. Skończyłem z tym – zarzeka się Sinjir.

– Jakoś w to wątpię, Sin.

W oczach Condera lśnią psotne iskierki. Sinjir go podziwia – jego motywację i zdolności. Po tym, jak uratowali hakera z magazynu rolnego, musieli działać szybko. Dobra wiadomość była taka, że zbiry z Czarnego Słońca i Czerwonego Klucza zhakowały połączenia z datapadami piątki senatorów. Linia pozostawała jednak zaszyfrowana – i wtedy właśnie do akcji wkroczył Conder. Złamał algorytmy ze zręcznością magika rozplątującego w mgnieniu oka skomplikowane węzły. W ciągu zaledwie kilku minut Conder – zbity na kwaśne jabłko, zmaltretowany i pokrwawiony − uzyskał dostęp do datapadów przekupionych i zaszantażowanych senatorów.

Wykorzystali je odpowiednio.

Początkowo Sinjir zamierzał ich zastraszyć, jednak po namyśle uznał, że to niezbyt dobry pomysł. Wie aż za dobrze, że groźby powodują strach, który zmusza ludzi do pewnych zachowań. Co innego, gdy ma się kogoś pod ręką, przywiązanego do krzesła – wówczas można ten strach kontrolować. Dzierżyć niczym broń. Jednak senatorowie byli daleko od nich. Groźby sprawiłyby, że mogliby zareagować na kilka różnych sposobów, niemożliwych do przewidzenia: wszystko wyjawić władzom, zacząć uciekać czy nawet mimo wszystko zagłosować zgodnie z wolą syndykatów w nadziei na to, że ich to ocali.

A więc zamiast zmuszać ich do czegokolwiek, Sinjir złożył im propozycję, zamaskowaną groźbę. Wraz z Conderem wysłali im informację, w której gwarantowali im, że zostaną oczyszczeni z zarzutów, jeśli zagłosują za rezolucją. Zapewnili też Nima Tara, że jego latorośl jest bezpieczna, oraz Sorkę, że ocalili jej cenną jerbę (z konieczności musieli w tym przypadku uciec się do kłamstwa. Sorka wkrótce dowie się, że syndykaty sprzedały już jej ukochanego pupila na rzeźniczym czarnym rynku).

I tyle.

Rozwikłali zagadkę, zapewnili pani kanclerz niezbędne głosy. Zbliża się ostateczna bitwa.

– Martwisz się – mówi Conder.

– Czy naprawdę tak łatwo mnie rozgryźć?

– Zazwyczaj nie. Jednak tym razem zdecydowanie tak. – Conder bierze go za rękę. – Jas i Norra wyjdą z tego cało.

– Mógłbym tam lecieć – mamrocze Sinjir. – Powinienem. Powinienem tam być. Jak Jom. I Temmin. Powinienem z nimi lecieć.

– Nie jesteś żołnierzem.

– Kiedyś szkoliłem się na żołnierza. Wiem, jak walczyć.

– Jeśli chcesz lecieć, polecę z tobą. Może przyda im się haker.

Sinjir kiwa głową.

– Obawiam się, że to może być konieczne.

Źle się czuje ze świadomością, że… chce tu być. Zna siebie i wie, że powinien wybrać inaczej. Lojalność to jedno, jednak chociaż sam zajmował się przez wiele lat wystawianiem na próbę lojalności innych, do niego samego ta koncepcja niezbyt przemawia. A jednak jest tutaj: dręczony chęcią stawienia czoła niebezpieczeństwom, aby pospieszyć przyjaciołom na ratunek. Ma niejasne wrażenie, że nie powinien tym być zbytnio zaskoczony. „Zmieniłem się. Stałem się kimś innym” – myśli. A może po prostu cały czas był kimś innym, tylko postrzegał siebie oczami innych? Czy właśnie tak to wygląda? Czy każdy ma dwie różne osobowości? Jest jednocześnie tym, kim jest w głębi duszy, oraz tym, za kogo uważają go inni?

– Kogo poprosimy?

– Zważywszy na znaczenie przysługi, którą właśnie wyświadczyliśmy pani kanclerz, chyba możemy spokojnie zwrócić się z tym do niej.

Conder bierze głęboki oddech.

– Polecimy na Jakku? Naprawdę to zrobimy?

– Całkiem możliwe, najdroższy. Całkiem możliwe.

– Liczyłem na wakacje w jakimś milszym miejscu.

– Hmm – mamrocze Sinjir. – Nie ty jeden.

Zbliża się wojna.

Właśnie do tego został stworzony Jom Barell. Nigdy właściwie nie miał wrażenia, że szkoli się do walki, ale raczej, że urodził się, by ją toczyć. Całe jego życie kręciło się wokół walki. Walczył z Imperium na Onderonie. Walczył tam z własnymi braćmi. Walczył jako rebeliant. Walczył jako komandos dla Nowej Republiki. Walczył u boku Norry i jej załogi.

A teraz znów chce walczyć.

Sierżant Dellalo Dayson wraz z członkami swojego oddziału sił specjalnych ładuje amunicję na pokład swojego niskoatmosferycznego U-winga, myśliwca o szerokim kadłubie, wykorzystywanego do transportu żołnierzy, przeznaczonego do szybkich, niebezpiecznych akcji desantowych na tereny zajęte przez wroga. To starego typu maszyna, jednak oni są starej daty żołnierzami. Jom czuje się podobnie.

Gwiżdże, żeby zwrócić na siebie uwagę Dayson, mijając jeden z czterech silników statku.

– Pani sierżant! – woła.

Dayson odwraca się i patrzy na niego podejrzliwie.

– Doprowadziłeś się do porządku – ocenia. Cóż, rzeczywiście tak jest: Jom się ogolił, zostawiając jedynie przystrzyżone schludnie firmowe wąsy i bokobrody. Uczesał się. Zrobił wszystko, by znów wyglądać, jak na porządnego komandosa przystało. – Co tam, Barell?

– Chcę lecieć z wami.

– Nie do mnie z tym. Ja nie mam tu nic do powiedzenia. Jeśli chcesz wrócić, masz cały łańcuch dowodzenia, który musisz urobić. – Na widok jego miny podnosi dłonie w obronnym geście. – Nie wściekaj się na mnie, Jom. Złamałeś rozkazy i wyleciałeś. Spróbuj porozmawiać z generałem Tybenem. Może przystawi ci pieczątkę i pozwoli wrócić. Ale nie trafisz do mojego zespołu.

– Niech cię szlag, Dayson…

– Sierżant Dayson, jeśli łaska.

Jom rozdyma nozdrza.

– Sierżant. Ale… ta bitwa? To będzie decydująca walka. Możliwe, że ważniejsza od wszystkich innych. – Dayson pewnie mu wierzy, bo bardzo prawdopodobne, że będzie to ostatni zryw Imperium. Jednak Jomowi chodzi o coś innego. Zależy mu na tym ze względu na Jas. Stawia na ziemi torbę i wyciąga szyję tak mocno, że aż strzelają mu kręgi. – Będę się o to bił. Z tobą, z całym oddziałem, jeśli trzeba. Jeżeli położę wszystkich, lecę z wami.

Dayson parska śmiechem.

– Zatłuklibyśmy cię na śmierć.

– Może i tak. Ale to wciąż lepsze niż walka z biurokracją.

Obok nich po trapie schodzi inny komandos z oddziałów specjalnych, pchając przed sobą pusty podnośnik grawitacyjny – trójoki Gran imieniem Margle. Jom zna go, ale niezbyt dobrze. Wie, że podobnie jak on specjalizuje się w ciężkiej amunicji.

– Czy słyszałem coś na temat bijatyki? – zagaduje ich Margle. – Jestem za!

– Spokojnie – studzi jego zapał Dayson. – Nikt nie będzie się dziś tłukł. Co się zaś tyczy biurokracji, to masz rację. Jeśli zaczniesz mi się tu awanturować, będę musiała spisać raporty, a – niech mnie szlag! – to ostatnia rzecz, na jaką mam ochotę.

– Dayson… To znaczy, pani sierżant…

– Daj sobie siana, Jom. Chcesz lecieć na tę misję? W porządku. Mam wolne miejsce. Jeśli masz ochotę się wykazać, powiem, że ukryłeś się w kiblu i znaleźliśmy cię dopiero po wejściu w nadprzestrzeń. Ale poza tym nie kiwnę palcem w twojej sprawie. Jak wrócisz, mogą cię postawić przed sądem polowym czy wywalić dyscyplinarnie bez prawa powrotu. Sam się będziesz musiał o to martwić, ja umywam ręce.

– Dzięki, pani sierżant.

– Odlatujemy za pięć minut. Ruchy, komandosie. Wojna nie będzie czekać.

Zbliża się wojna.

A Temmin chce wziąć w niej udział. Znajduje Wedge’a  i staje przed nim, rzucając na ziemię swój pospiesznie spakowany plecak. Wedge patrzy na niego i podnosi brew.

– Co to ma znaczyć? – pyta chłopca.

– Zaciągam się.

– To tak nie działa, Tem.

– Nie obchodzi mnie to. Chcę lecieć na Jakku.

– Jesteś za młody.

– Wcale nie. Szkoliłeś mnie na członka Eskadry Upiorów. Potrafię latać X-wingiem.

Wedge odkłada na bok swój datapad. Dookoła niego w hangarze jest gwarno i rojno – większość myśliwców i pilotów odleciała już, dołączając do floty, która gromadzi się nad Chandrilą, aby wkrótce wyruszyć w podróż na Jakku. To jednak dopiero pierwsza fala. Wciąż muszą przygotować kolejne maszyny, następnych pilotów. Załadować torpedy, sprawdzić systemy uzbrojenia, dopilnować, by wszystko było zapięte na ostatni guzik. Nadal mają ręce pełne roboty i Wedge mówi o tym Temminowi, po czym dodaje:

– Możesz trenować na symulatorze. Młody, mam obowiązki…

– Pilotowałem „Halo” – nie daje mu dokończyć Temmin. – I latałem „Sokołem”. Pozwoliłeś mi nawet polatać kilka razy X-wingiem, zapomniałeś już? Umiem latać! Chcę latać. I będę latał. Jeśli będę musiał, ukradnę statek. Ukradnę jakąś landarę, wielki transportowiec, i rozwalę się nim na dziobie gwiezdnego niszczyciela. Polecę na Jakku. I lepiej, żebyś był tam razem ze mną.

– Eskadra Upiorów została rozwiązana.

Temmin przestępuje nad plecakiem i patrzy Wedge’owi w oczy z nieskrywaną furią.

– W takim razie zawiąż ją z powrotem! Nikt nie musi wiedzieć, co robimy. Nikt nie musi nas zobaczyć. Możemy być jak prawdziwe upiory, Wedge, jak widma: nie bohaterowie z podręczników historii, ale… komu zależy na trafieniu do książek? – W oczach Temmina lśnią łzy. – Moja mama tam jest. I mój droid. Chcę ich odzyskać. Nie chcesz mi w tym pomóc? W porządku. Ale wówczas będę wiedział, jaki naprawdę jesteś – wcale nie taki jak człowiek, który latał w atakach na obie Gwiazdy Śmierci i który stawiał czoła Imperium. Będę wiedział, że nie jesteś już pilotem. Tylko jakimś hangarowym kundlem, jakimś starym, niedołężnym dziadygą, którego bardziej obchodzą kanały serwisowe niż prawdziwi ludzie.

Jego słowa trafiają w czuły punkt: Wedge czuje, jak wzbierają w nim gniew i żal: ogień i dym. Ma ochotę powiedzieć Temminowi, jak bardzo się myli, ale nie może tego zrobić. Bo dzieciak się nie myli, czyż nie?

Wedge znów wraca myślami do Sojuszu Rebeliantów. I Kashyyyka. A także wszystkich poświęceń, które uczynił dla Nowej Republiki.

„Czasami robienie tego, co słuszne, oznacza konieczność sprzeciwienia się rozkazom”.

– Ach, mniejsza o to – mówi Temmin, ocierając wierzchem dłoni oczy. Drżą mu wargi. – Powinienem był wiedzieć, że nie ma co się w ogóle fatygować.

– Zaczekaj.

Temmin zatrzymuje się w pół ruchu, schylony po plecak.

– Bo co?

– Spotkajmy się w hangarze czterdziestym siódmym, od północy. Za dwie godziny.

– A co takiego jest w hangarze czterdziestym siódmym?

– Eskadra Upiorów.

Zbliża się wojna.

Czeka na nich tam, pośród czerni kosmicznej pustki. Komodor Kyrsta Agate stoi na mostku „Ugody”, pierwszego nadiriańskiego Starhawka Jeden, zamówionego dla Nowej Republiki – i nie ostatniego: w przestrzeni nad Chandrilą czekają dwa kolejne Starhawki. A wraz z nimi kilkadziesiąt innych okrętów: alderaańska „Słoneczna Włócznia”, koreliański „Wybawca”, fregata szturmowa i oczywiście kalamariańska fregata „Home One”.

Agate drżą dłonie. Jak zwykle.

W gładkiej tafli iluminatora pośród floty majaczy wizerunek ducha o upiornej masce zamiast twarzy – jej połowa jest gładka i nieskazitelna, żywo kontrastując z naturalną częścią. Na tej sztucznej połówce próżno by szukać skaz typowych dla żywego ciała – pieprzyków, znamion, kurzych łapek przy oczach, bruzd w okolicy ust. Jej sztuczność podkreśla otaczający oko nagi mechanizm w miejscu, którego nie pokryto sztuczną skórą – ciemne elementy, opromieniane szkarłatnym blaskiem protezy oka, które wysuwa się teleskopowo, skupiając na własnym odbiciu w szybie, na twarzy rodem z koszmarów. Twarzy Agate.

W Dniu Wyzwolenia zaatakował ją jeden z byłych jeńców, kontrolowany czipem Rodianin. Wypalił jej z blastera prosto w twarz. Zrekonstruowali kość, jednak nie byli w stanie odtworzyć ciała i skóry. Zamiast tego sztuczną maskę pokrywa syntskóra, hodowana w laboratorium i nakładana pędzlem. Na przestrzeni czasu całość nabierze zapewne bardziej naturalnego wyglądu, jednak Agate już nigdy nie będzie dawną sobą. Zawsze będzie pamiętać.

Oka nie udało się ocalić. Poprosiła sama o protezę. Chociaż soczewka, którą jej wszczepili, nie wygląda może najładniej, to działa dość dobrze. Nie zmienia to jednak faktu, że jest brzydka, stercząca i sprawia, że Agate czuje się mniej jak człowiek, a bardziej jak maszyna. Mimo to dostrzega dzięki niej sygnatury cieplne i rejestruje inne dane, jeśli tylko zamknie zdrowe oko.

– Pani komodor.

Za jej plecami z windy wysiada właśnie admirał Ackbar. Drzwi zamykają się za nim z cichym sykiem. Ackbar był przy niej, gdy przechodziła przez to wszystko – trwał przy łóżku, wierny towarzysz, pomagając jej znieść wszystkie operacje.

– Nigdy nie sądziłam, że dane mi będzie wrócić – mówi Agate. Głos także zmienił jej się po ataku. Strzał pozbawił ją części zębów i naruszył poważnie szczękę. Ją także zrekonstruowano, jednak głos Agate nie brzmi już tak jak kiedyś. Pani komodor nienawidzi swojego nowego głosu.

– Cieszę się, że przyjęłaś zaproszenie.

Odwraca się w stronę Kalamarianina, który podchodzi do niej z dłońmi splecionymi za plecami.

– To dla mnie naprawdę wiele znaczy, admirale – zapewnia go Agate. – Jednak wciąż się waham. Nie wiem, czy jestem na to gotowa.

– Jesteś – zapewnia ją Ackbar. – Musisz być. Pani komodor, jest pani jedną z naszych najlepszych i najcenniejszych…

– Bardzo możliwe, że przecenia mnie pan, admirale.

– Niezależnie od tego, co się wydarzyło, pozostaje pani jednym z naszych najbardziej cenionych dowódców, bo zdaje sobie pani sprawę z brzemienia, jakim jest wojna. Nie traktuje jej pani lekko. Nie reaguje na nią gniewem, nawet po tym, jak Imperium zaatakowało nas i skradło pani tak wiele.

– Zrzekłam się dowodzenia tym statkiem.

– A ja je pani przywróciłem. Porucznik komandor Spohn z radością zgodził się służyć pod twoimi rozkazami.

– Nie jestem gotowa – powtarza Agate.

Gdy Ackbar znów się odzywa, jego głos brzmi łagodniej. Kładzie jej płetwiastą dłoń na ramieniu i mówi:

– Nikt z nas nie jest gotów. Nikt nie może być nigdy gotów na to, co niesie ze sobą wojna. Najlepsze, co możemy zrobić, to wyjść naprzeciwko czekającym nas wyzwaniom z podniesionym czołem i czystym sercem. A ty to potrafisz. Wiem, że tak.

– Będą się nas spodziewali. To pewne. Polityka jawności rządu i wolne media oznaczają, że HoloNet informował o wyniku głosowania. A Imperium bez dwóch zdań zorientowało się, że sondujemy ich „Oculusem”.

– To pewne. Chorąży Deltura meldował, że ich flota powiększyła się znacznie i ustawia się w szyku obronnym. Nie będą zaskoczeni naszym pojawieniem się. To będzie walka w jej najczystszej formie. Obie strony przeciwko sobie, gotowe do boju.

– To może być podstęp – ostrzega Agate. – Możliwe, że próbują ściągnąć nas w pułapkę.

– Jeśli tak, będziemy na nią gotowi.

Agate czuje, jak zdrowe oko wilgotnieje jej niebezpiecznie, i mruga pospiesznie, by samotna łza zawieszona na rzęsach nie zdążyła spłynąć po policzku.

– Powiedz mi, że wygramy… Powiedz, proszę, że to będzie koniec. Kres Imperium i początek nowej galaktyki.

– Nie jestem prorokiem, Kyrsto. Nie wiem, kto wygra ani czy w ogóle ktoś przetrwa, żeby ocenić wynik tego starcia. Wiem tylko, że to będzie zaszczyt, móc jeszcze raz walczyć u twego boku, niezależnie od tego, czy będzie to nasza ostatnia bitwa, czy też pierwsza z wielu kolejnych. Ściska lekko jej ramię.

Agate z całej siły próbuje się nie rozpłakać. Ma ochotę uciec z mostka i wrócić do domu. Zakopać się w pościeli, wyłączyć światło i czekać, aż HoloNet poinformuje ją, kto wygrał, przegrał, zginął i przeżył. Kiedy zmieniła się w takiego tchórza? „Dlaczego trzęsę się niczym wystraszone dziecko?” – pyta samą siebie.

– Niech Moc będzie z tobą – mówi Ackbarowi. To jedyne, na co jest w stanie się zdobyć.

Kalamariański admirał kiwa głową.

– I z tobą także, komodor. Muszę iść. Już prawie czas.

„Zbliża się wojna”. A wkrótce – taką nadzieję ma Agate – również jej kres.

Rozdział dwudziesty szósty

Imperialny prom okrąża bazę. Z tego miejsca Sloane widzi wszystko: centrum dowodzenia, platformy lądownicze, szeregi myśliwców i maszyn kroczących. Wszystko wygląda na pospiesznie wzniesione z prefabrykatów.

„Zupełnie jak tymczasowe budowle” – myśli Rae.

Prom ląduje na skraju bazy, w hangarze o wrotach osłoniętych cieniem wysokiego zbocza.

Rax nie podróżuje razem z nią i Brentinem, który siedzi w milczeniu naprzeciwko niej. Widać, że się boi – Sloane widzi to w jego oczach, oczach ofiary, patrzącej w rozwartą szczękę drapieżnika.

Ona nie da się tak łatwo wystraszyć. O, nie. „To ja jestem drapieżnikiem – myśli. – Jestem już blisko. Tak blisko!”. Może i Rax ją pojmał – jednak czyniąc to, zapewnił jej także bardzo dogodny dostęp do swojej szyi, która znalazła się w zasięgu jej rąk.

Gdy trap opada, Sloane widzi, że obok lądują dwa inne statki. Jeden z żołnierzy bezceremonialnie popycha ją i Brentina, każąc im opuścić pokład. Wexley potyka się, traci równowagę i przewraca, a prowadzący ich żołnierz zatrzymuje się, żeby kopnąć go mocno pod żebra. Pozostali szturmowcy wybuchają śmiechem. „To nie jest moje Imperium” – myśli Sloane. Imperium Raksa jest rozlazłe i okrutne.

Żołnierze podrywają Brentina z ziemi i popychają go, każąc mu iść dalej. Krępujące jej nadgarstki magnakajdanki są ciasne i obcierają jej dłonie.

Rax czeka już na nich pod promem, na pokładzie którego przyleciał. Otaczają go stojący na baczność w dwóch szpalerach szturmowcy. Jest tu także Brendol Hux – mężczyzna z Arkanisa. To właśnie on pomagał szkolić nowe pokolenie szturmowców. Wraz z Mercurialem Swiftem pomogli wydostać jego i jego syna z planety, nim wpadła w ręce Republiki. Obecnie jest jednym z członków Rady Cieni Raksa. Facet jest obrzydliwym furiatem, a Sloane widzi, jak bardzo się zapuścił: znad paska wylewa mu się wydatny brzuch, włosy ma w nieładzie, a oczy zmęczone i podkrążone.

Strzela nimi z lewa na prawo, ku obrzeżom hangaru, a gdy Sloane podąża za jego wzrokiem, widzi, że nie są tu sami – pod każdą ścianą hangaru stoi rządek dzieci. Jest ich może dwadzieścioro kilkoro. Wszystkie są małoletnie – najstarsze mają po kilkanaście lat, inne mniej – i są ubrane w proste białe mundury, przypominające piżamy.

Rax uśmiecha się i wydaje żołnierzom komendę:

– Broń jest zbędna. Jesteśmy wśród przyjaciół.

Szturmowcy opuszczają blastery, jednak Rax uściśla:

– Nie, nie. Mam na myśli, że nie będzie zupełnie potrzebna. Odłóżcie karabiny. Na ziemię.

Żołnierze popatrują na siebie niepewnie, ale wypełniają rozkaz bez szemrania – pochylają się i składają broń na podłodze hangaru.

Rax podchodzi do niej i mierzy ją wzrokiem.

– Czy widzisz, jak nasi żołnierze personalizują swoje zbroje? Malują je. Rzeźbią w nich. Przypalają rozgrzanym metalem. Wyszli poza zwykłą służbę. Nie są już tylko żołnierzami, ale kimś znacznie więcej, ugrupowaniem bardziej plemiennym, dzikim, mniej ludzkim, a bardziej zwierzęcym. – Wzdycha. – Wciąż jednak nie jestem pewien, czy to dosyć.

– Co zrobiłeś z moim Imperium? – cedzi przez zęby zdesperowana Sloane.

Gallius obdarza ją promiennym uśmiechem.

– Ach, za chwilę sama się przekonasz. – Podnosi dłoń i zwija ją w pięść, a potem strzela palcami…

Światła w hangarze gasną. Sloane czuje, jak serce podchodzi jej do gardła.

Oczy przystosowują się do półmroku wolno, ale słyszy dobrze odgłosy bójki. Przechodzi jej przez myśl, żeby rzucić się do ucieczki, dać nogę, wiać stąd… jednak nie bardzo wie, dokąd miałaby pójść ani co właściwie począć. Zamiast tego więc spina całe ciało i kuli się w sobie, przypadając do ziemi – stara się maksymalnie skurczyć, tak aby stanowić jak najmniejszy cel. Kuca i chowa podbródek między kolanami.

Ciemność przeszywają blasterowe promienie, ale nie trwa to długo. Gdy strzelanina dobiega końca, rozlega się seria łupnięć, szczęknięć i trzasków, przerywana jękami bólu.

Zapada cisza, trwająca sekundę, dwie, trzy…

Przerywa ją pstryknięcie palców, brzmiące w hangarze niczym wystrzał.

Światła znów się zapalają i oczy Sloane zaczynają powoli dostosowywać się z powrotem do jasności. Kiedy przyzwyczajają się już do oślepiającej bieli, która zastąpiła nieprzeniknioną czerń, widzi, że podłoga zasłana jest ciałami.

A dokładniej: ciałami szturmowców. Martwych co do jednego, sądząc po ich ułożeniu i ogólnym wyglądzie.

Nad nimi stoją dzieci. Wiele z nich trzyma w dłoniach noże o trzonkach owiniętych ciemną taśmą, ostrza wykute z czarnej, matowej stali. Kilka noży sterczy z szyj żołnierzy – elegancko, celnie wepchnięte tuż pod krawędzie ich hełmów tak, aby weszły prosto w pień mózgu. Inne są wbite pod ramiona, w kolejną wrażliwą szparę w pancerzach. Niektóre z dzieci mają też blastery, z których luf unosi się dym.

Pośród nich stoi wysoka dziewczynka o włosach ogolonych do gołej skóry. Jej twarz to wyzuta z emocji, beznamiętna maska. Brendol Hux z kolei uśmiecha się radośnie – to uśmiech dziecka: szeroki, rozmarzony. Tak uśmiecha się malec, który właśnie pierwszy raz zobaczył kosmos albo spróbował słodyczy. Sloane zastanawia się, czy w ogóle kiedykolwiek wcześniej widziała go uśmiechniętego. Przerażający widok.

Co takiego Rax powiedział jej kiedyś na pokładzie „Ravagera”? Gdy polecił jej ściągnąć Brendola z Arkanisa? „Imperium musi być żywotne i płodne. Dzieci mają kluczowe znaczenie w naszych dążeniach do sukcesu. Wielu z naszych oficerów ma już swoje lata. Potrzebujemy tego rodzaju witalności. Zastrzyku energii w postaci młodych serc i umysłów. Imperium potrzebuje dzieci”.

Sloane nie udaje się stłumić dreszczu, który nią wstrząsa. Ma ochotę zwymiotować, jednak nie chce dać Galliusowi Raksowi tej satysfakcji.

Kanclerz tymczasem zaczyna powoli klaskać.

– Patrz i podziwiaj, Sloane – mówi z dumą. – Oto przyszłość mojego Imperium. Mam nadzieję, że podobało ci się to małe widowisko. Wkrótce przekonasz się, że to tylko początek.

Sloane brak słów. Brentin także najwyraźniej zaniemówił – upadłszy na zadek, wspiera się o nieruchome ciało szturmowca, który go strzegł. Ma szeroko otwarte usta i wytrzeszczone oczy. Jest przerażony. Brendol wybiera właśnie ten moment, żeby podejść do Raksa i szepnąć mu coś na ucho.

Kanclerz także zaczyna się uśmiechać.

– Zbliża się ostateczne starcie – mówi. – Chciałbym je zobaczyć. Wy dwoje – będziecie jego świadkami z ramienia starego Imperium i żądnych podboju rebeliantów. Zarezerwowałem wam miejsca. Brendol, odprowadź ich wraz ze swoimi dziećmi, jeśli łaska. Wygląda na to, że będę musiał wygłosić mowę.

Wreszcie jego podstęp zadziałał.

Nowa Republika w końcu zwęszyła krew, której powoli dolewał do wody, i spłynęła do zanęty.

Wszystko zaczyna układać się po jego myśli. Dziecięcy żołnierze Huksa udowodnili swoją wartość – owszem, szturmowcy byli nieuzbrojeni, ale godna podziwu była choćby sama szybkość, z jaką zaatakowały dzieciaki. Gorliwie, rzetelnie, jednak bez strachu i bez radości.

Poza tym udało mu się schwytać Sloane. Obserwatorium jest chronione, a on może nareszcie pokazać jej, nad czym pracował i dlaczego jej brak wiary w niego kosztował ją udział w wielkim finale, który rozegra się już wkrótce.

Nadszedł czas, by wygłosił swoją mowę.

A może powinien z niej zrezygnować? Czas to cenna waluta – Nowa Republika będzie tu za parę godzin. Może nawet minut? Musi wrócić wraz z innymi do Obserwatorium…

Nie, uznaje jednak. Mowa będzie miała kluczowe znaczenie. Musi wypełnić swoje Imperium ogniem, to jego obowiązek: podżec ich, podbechtać, uzbroić detonator, nim go ciśnie do celu. Poza tym to będzie jego ostatnie pociągnięcie pędzla. Zapisane i ocalone, przekazywane kolejnym pokoleniom. Wielki moment w historii.

„Bo właśnie to robię: tworzę historię” – myśli Rax. Musi być tego nieustannie świadom. Odciśnie swój ślad, zostawi trwałe piętno, na zawsze wytrawione w pamięci galaktyki.

Spotyka się z Tashu i Brendolem, obydwoma wyraźnie z siebie zadowolonymi (nie widzi powodu, dla którego w tej chwili miałby im przypominać, ile mu zawdzięczają. Niech na razie unoszą się na oparach własnej satysfakcji). Razem wychodzą z bazy, by spotkać się tam z resztą rady, nim Imperium zbierze się, by wysłuchać jego ostatniej przemowy.

Podchodzi do niego Hodnar Borrum, z dłońmi splecionymi za plecami i dumnie uniesionym podbródkiem. Nagle wydaje się dziesięć lat młodszy, jakby sama perspektywa uczestniczenia w wojnie była paliwem, które przysporzyło mu sił.

– Bez trudu wygramy bitwę naziemną, kanclerzu – mówi Borrum, idąc z nim ramię w ramię.

Randd jest obecny w formie hologramu emitowanego przez projektor w dłoni Yupego Tashu – obecnie przebywa na pokładzie gwiezdnego niszczyciela o nazwie „Inflictor”. Obraz wielkiego moffa podskakuje lekko przy każdym kroku Tashu i informuje:

– Dysponują flotą większą od naszej, jednak my mamy „Ravagera”. Poza tym ich siły to zbieranina różnych jednostek: upośledzona pod względem strategicznym, tworzona przez niekompatybilne statki i eskadry. My jesteśmy skonsolidowani. I właśnie dzięki temu skonsolidowaniu wygramy tę bitwę.

– Doskonale – chwali go Rax, zmierzając śmiałym krokiem w stronę sceny. I rzeczywiście, właśnie tak myśli: doskonale się składa. Wszystko po kolei, każdy element tej układanki idealnie pasuje. Nawet te części, w których jego ludzie są w błędzie.

– Gdzie Obdur? – pyta generał. – Powinniśmy rozważyć rozpropagowanie informacji o tym, co się tu dzieje…

– Ferric jest… niedysponowany – odpowiada zwięźle Rax i właściwie to nie jest to kłamstwo. Nie do końca. Bycie zasztyletowanym we własnym łóżku bardzo skutecznie pozbawia zdolności do działania. To tylko kolejny dowód na skuteczność programu Huksa; wygląda na to, że kilkoro dzieci bardzo się wykazało.

Jego „doradcy” nieustannie zasypują go lawiną komentarzy, jednak to, co mówią, nie ma zbyt wielkiego znaczenia. Nie dla niego.

Czas, by sam zabrał głos.

Rax ucisza ich gestem i wyprzedza ich, wspinając się po metalowych stopniach na podwyższenie. Scena jest niewielka, wzniesiona na przedzie bazy; góruje nad placem, na którym zgromadziły się dziesiątki tysięcy żołnierzy.

Nad ich głowami flota wisi niczym grupa niemych świadków. Żołnierzy otaczają myśliwce TIE, bombowce, transportowce, promy, maszyny kroczące…

Tryby machiny wojennej zostały wprawione w ruch.

Całe Imperium czeka na jego przemowę, chociaż w tej chwili Rax ma tylko jednego godnego uwagi świadka: za jego plecami, nieco wyżej, na dachu centrum dowodzenia, zasiada Sloane i jej rebeliancki towarzysz.

Rax wstępuje na podium i zaczyna swoją przemowę. Jego obraz jest wyświetlany za nim w formie olbrzymiej, migoczącej holoprojekcji. Jego głos niesie się donośnym echem nad placem. Wydaje się, że przemawia nie tyle zwykły mężczyzna, ile bóstwo, które postanowiło udzielić im łaski swojego przewodnictwa w czekającej ich zwycięskiej walce.

Tę mowę ćwiczył od wielu miesięcy. Jest zaprojektowana w najdrobniejszych szczegółach niczym sprawny mechanizm – najlepsze wystąpienia mają na celu nie tyle przekazanie informacji czy objawienie prawd, ile wywarcie efektu. Bardzo ważne jest nie tyle pobudzenie ludzi do myślenia, ile zmuszenie ich, by zaczęli odczuwać. Rax nie chce trzymać ich dłużej w niepewności. Potrzebują tylko jego odpowiedzi.

Najlepsze mowy nie kończą się znakiem zapytania – są jak wykrzykniki.

Jego głos rozbrzmiewa dumnie, władczo, gdy wygłasza następujące słowa:

„Wierni żołnierze Imperium Galaktycznego! Szaleństwo zapukało do naszych drzwi i stoi w naszym progu. Zbiry i barbarzyńcy z Sojuszu Rebeliantów nielegalnie powołali rząd. Rząd skupiony na niszczeniu, na sianiu chaosu i zepsucia, kierujący się postulatami zrodzonymi w obcych umysłach, oparty na terrorystycznych, radykalnych zasadach. To nasz nieodżałowany Imperator Palpatine pokazał nam słabość, która ujawnia się, gdy Republika zapada na chorobę tchórzliwej polityki i pada ofiarą zarazy roznoszonej przez elity oligarchów, wymuszających na nas przyzwolenie na realizację swoich agend.

Wraz ze śmiercią naszego ukochanego Imperatora nasze Imperium pogrążyło się w otchłani chaosu. Wraz z rozpętaniem się tego piekła władza trafiła w ręce nieudolnych, którzy rzekomo mieli przynieść galaktyce pokój i sprawiedliwość, a jednak, przez tak długi czas, któż stał na straży tego cennego pokoju? Jedyna wojna, która nawiedziła galaktykę, została rozpętana przez przestępców z Sojuszu Rebeliantów.

Rozproszeni i zagubieni, mogliśmy zginąć, sczeznąć. Po ataku na Chandrili i zadaniu ciosu oszczerczym politykom, pragnącym wykraść nam świętość naszej galaktyki i przywłaszczyć ją sobie dla swoich niecnych celów, sprowadziłem nas tu, na Jakku, aby zjednoczyć nasz lud, umocnić nasze siły na tym odludnym świecie – jałowym, trudnym świecie, który miał sprawdzić naszą gotowość oraz przekuć nas w solidniejsze i skuteczniejsze ostrze. Ostrze, którym poderżniemy gardła zdrajców, którzy podpełzają pod nasze drzwi. Wkrótce nadejdą! Wkrótce będą chcieli zakończyć to, co zaczęli. Będą chcieli położyć kres Imperium. Paść się niczym guz na zdrowym ciele galaktyki, sącząc jego krew i tucząc się na nim niczym pasożyt. Zaprzeczają prawowitości naszego istnienia. Rozpowiadają kłamstwa na temat stabilności i rozsądku, które przynieśliśmy galaktyce. Bo to właśnie jest ich prawdziwa broń: oszustwa i ułuda. Nie możemy im ulec. Nie możemy uwierzyć w to, że mają rację. Musimy dostrzec ich takimi, jakimi są naprawdę: brutalami i barbarzyńcami! To podludzie. Są nam obcy w najcelniejszym tego słowa znaczeniu – i nie zasługują na miłosierdzie. Wybiła nasza godzina, a ja wzywam was teraz do wypełnienia waszego obowiązku, ku chwale prześwietnego Imperium Galaktycznego. Bitwa, która nas czeka, nie będzie się toczyła o Jakku czy nawet o Imperium. To bitwa o całą galaktykę. Jeśli zawiedziemy na tym froncie, zawiedziemy na całej linii. Zawiedziemy naszych bliskich. Sprawimy zawód naszym dzieciom. Zawiedziemy tych, którzy pragną stabilności i światła w tych mrocznych czasach.

Nie możemy dążyć do innego celu poza wyzwoleniem od ucisku, uwolnieniem od kłamstw, wybawieniem od zdeprawowania.

Dziś nadszedł dzień, w którym odpowiemy ogniem i odbierzemy im naszą galaktykę.

Dzisiaj nadszedł dzień, w którym Nowa Republika zginie z ręki Imperium.

Dziś weźmiemy w swoje ręce naszą przyszłość!”.

Och, gdybyż tylko wiedzieli, jak ma ta przyszłość wyglądać…

I wtedy, jakby sama galaktyka słuchała jego słów, jakby mieli samą Moc po swojej stronie, wydarzenia następują po sobie w tak idealnie zsynchronizowany sposób, że Gallius Rax ma ochotę paść na kolana i załkać jak dziecko.

Rozpoczyna się atak.

Ziemią targa seria wstrząsów, gdy flota Nowej Republiki pojawia się na niebie, natychmiast zasypując wroga gradem ognia – zaś Imperium nie pozostaje jej dłużne. Wysoko nad ich głowami nieboskłon płonie turbolaserową kanonadą. Torpedy mkną ku celom, oszczepy ciężkich plazmowych salw rozdzierają błękit.

Rax wykrzykuje ostatnie polecenie, ostatnią błagalną prośbę:

– Bitwa jest bliska! Idźcie! Idźcie i przyprzyjcie ich do ziemi! Niech ich karki pękają pod naporem waszych butów! Przynieście mi ich głowy! Zakończcie ich tyranię!

Teraz musi zgromadzić resztę i udać się na pokład statku, nim będzie za późno. Obserwatorium wzywa. Nadszedł czas się ewakuować.

Nie, nie, nie…!

Sloane klęczy. Ma związane ręce i spętane kostki. Brentin przewrócił się na bok – nie stara się nawet wstać, skulony do pozycji embrionalnej. Ich dwójka tkwi na dachu imperialnego budynku dowodzenia, pod płachtą rozstawionego na nim namiotu. Są sami. Nikt nie zwraca na nich uwagi. Nikt ich nie pilnuje. Początkowo Sloane uznała, że to bardzo dziwne, jednak teraz rozumie: nie ma dokąd pójść, nawet gdyby zdołała się uwolnić. Podczas gdy wraz z Brentinem są tu uziemieni, zmuszeni słuchać wywodów Raksa, próbuje zrozumieć, co się tu dzieje. Dlaczego chciał, by byli świadkami tej szopki? Co właściwie takiego mają oglądać?

Przemowa Raksa jest nudna i pozbawiona charyzmy, sprowadzająca się do przyprawiającej o mdłości retorycznej papki, którą Gallius Rax był karmiony… a jednak działa, czyż nie? Sloane czuje to we własnych trzewiach: dudniący, triumfalny ryk odtrąconego Imperium. Strach raczkującej Nowej Republiki. Przekonanie Imperium, że to ono ma rację, oraz determinację, by ci, którzy się mylą, słono zapłacili za swoje czyny…

A wraz z tymi spostrzeżeniami w jej duszy zaczyna kiełkować ziarno wątpliwości, szybko wypuszczające coraz liczniejsze pędy: czy sama jest produktem tych wygłaszanych z taką swadą kłamstw? Czy to było w ogóle kiedykolwiek jej Imperium? Czy zginie tu, na Jakku?

Podczas gdy Rax kończy swoje orędzie, niebo nad nimi pęka i – jakby idealnie zgrano wszystko w czasie, w sam raz na zamknięcie jego mowy – rozpoczyna się bitwa.

Okręty na orbicie plują ogniem. Wystrzały z dział brzmią jak odległe pomruki gromu. Nieboskłon znaczą drobne półprzejrzyste kształty, które z widmowych cętek szybko zmieniają się w brzęczące czarne muchy: myśliwce rojące się z brzuchów statków Nowej Republiki. Wchodzą już w atmosferę, smagając ziemię strumieniami rozpalonej plazmy.

A Imperium z bojowym rykiem wychodzi im na spotkanie. Myśliwce TIE startują ze swoich miejsc, pędząc poprzez atmosferę niczym wystrzelone z procy skalne okruchy. Już niebawem niebo zasnuwa ciemny całun chaosu. Myśliwce stają w płomieniach. Powietrze rozdzierają serie laserowych strzałów. X-wingi i myśliwce TIE wirują wokół siebie w dziwnym godowym tańcu, podczas gdy imperialne maszyny kroczące prą w głąb pustyni, gotowe chronić bazę – za wszelką cenę.

Bitwa powietrzna rozpoczęła się, a już wkrótce walki rozgorzeją i na ziemi.

Nowa Republika dysponuje imponującą flotą. Sloane widzi to nawet stąd. Być może jednak Rax rzeczywiście zaszczepił w swoich żołnierzach bojowość i zacięcie i może to właśnie oni dadzą Nowej Republice odpór w bitwie naziemnej. Hodnar Borrum to jeden z najbłyskotliwszych strategów wojennych, a żołnierze mu ufają. Jeśli jednak Sloane się nie myli, za walki w kosmosie odpowiada Randd, który – chociaż jest zdolnym dowódcą – nie ma odwagi ani pomysłowości, które pozwoliłyby mu wygrać walkę na taką skalę.

Sloane nagle żałuje, że nie może być tam, w górze. Tam jest jej miejsce: powinna dowodzić tymi okrętami, rządzić ich powietrznym tańcem i niszczyć tych, którzy ośmielili się im sprzeciwić. „Ravager” rzuca olbrzymi cień na ziemię i Sloane wie, że ktokolwiek odpowiada za manewry tego okrętu, robi to źle. To powinna być ona. Powinna być tam, ocalając Imperium za pomocą „Ravagera”. Gdyby tylko miała szansę dostać się na jego pokład…

„Cóż za egotyzm” – myśli. Być może siła ognia tego superniszczyciela pozwoliłaby im wygrać. Imperium może jeszcze zwyciężyć w tej walce.

Jednak nawet jeśli tak będzie, to za jaką cenę?

I co innego ma jeszcze w zanadrzu Rax?

Jakie przedstawienie przygotował? I kto ma być jego widownią?

Rozdział dwudziesty siódmy

Skały drżą. Z sufitu jaskini sypią się tumany kurzu, a z otworów znaczących ściany świątyni Niimy odpadają niezliczone garście skalnych okruchów. Norra spogląda na Jas, zaniepokojona: „Czy chcę wiedzieć, co się dzieje?”.

Z odpowiedzią spieszy, jak zawsze niezawodny, Bones. Droid podnosi przywodzący na myśl czaszkę czerep w stronę sufitu i pomrukuje z cicha, a potem oświadcza:

– Jestem bardzo dobrze obeznany z dźwiękami towarzyszącymi aktom przemocy, a to niewątpliwie brzmi jak akt przemocy.

– Wojna – domyśla się Jas. – Teraz naprawdę trafiłyśmy w sam jej środek.

Czy to możliwe, że Nowa Republika sprowadziła tu w końcu flotę? Norra nie wie za bardzo, co o tym myśleć. Zastanawia się, czy będzie tak jak na Kashyyyku, kontrolowanej przez Imperium planecie, pozostawionej na łaskę i niełaskę z powodu wahań i braku decyzyjności niekompetentnego organu decyzyjnego.

– To sporo komplikuje – stwierdza ostrożnie.

Jas wzrusza tylko jednak ramionami.

– W tej chwili nie jestem już taka pewna, czy cokolwiek mogłoby się bardziej skomplikować, Norro.

To wyczerpuje temat i kobiety kończą zakładać swoje imperialne mundury. Norra wybrała czarny strój administratora więziennego, łowczyni nagród zaś szary mundur, którego insygnia identyfikują ją jako sierżanta personelu wojskowego.

– Czy ja też dostanę mundur? – pyta Bones.

– Wątpię, by mieli coś w twoim rozmiarze – pozbawia go złudzeń Norra.

– Może gdybyś się złożył, mógłbyś udawać myszobota.

Norra parska śmiechem. Dobrze jest się śmiać, choćby tak przelotnie. Nawet ten krótki moment beztroski sprawia, że Norra czuje się nieco lepiej – jakby mogły czegoś dokonać. Jakaś mała jej cząstka jest przeświadczona, że to się może udać – zgadza się, to niebezpieczne i być może bardzo głupie. Niewykluczone, że to samobójcza misja… Jednak jaki mają wybór? Nadal chce dorwać Sloane, ale na razie jej priorytetem jest Brentin. Tu już nie chodzi o zemstę, ale raczej o ratunek.

Niima, ku ich wielkiemu zaskoczeniu, postanowiła im pomóc (aczkolwiek jej chęć pomocy wynika nie tyle z uprzejmości, ile raczej z chęci dokonania zemsty. Wygląda na to, że Huttyjka nie przejmuje się zbytnio ranami od blasterów). Dostarczyła im (stary) imperialny prom, kilka (lekko zakurzonych) mundurów do wyboru i kody dostępu – oby działające.

– Czy jesteśmy gotowe? – pyta Jas.

– Nie wiem, czy w tej sytuacji można w ogóle liczyć na coś takiego. − Niepokój maluje się wyraźnie na twarzy Norry.

– Hej. – Jas wyciąga do przyjaciółki rękę, starając się ją nieco uspokoić i pokrzepić. – Robimy to, co trzeba. To, co słuszne. Płacimy nasze długi. Kończymy nasze zadanie. Nie ma większego honoru.

– Jas, wiem, że wiele poświęciłaś, by mi w tym wszystkim towarzyszyć. To nie jest twoja sprawa, a jednak ryzykowałaś życie, by mnie wspierać. Chyba ci nawet za to nie podziękowałam. Postanowiłaś walczyć o sprawę, która właściwie cię nie dotyczy i…

– Daj spokój. To moja sprawa, bo tak postanowiłam. Moja ciotka była łowczynią nagród, a pomagała ludziom. Zdarzało jej się odpuścić zlecenie, żeby wesprzeć jakąś grupkę farmerów czy uwolnić Wookieech, a gdy byłam młoda i słyszałam te wszystkie historie, myślałam sobie, że jest naiwna. Obiecałam sobie, że nigdy taka nie będę. A jednak jestem tu. I wiesz, co sobie uświadomiłam? Ona miała rację. Praca to nie wszystko. Praca to… tylko praca. A te długi, o których mówię, nie są zwykłymi długami – to coś innego niż, no, wiesz, długi między nami czy… – Wydaje się dziwnie nabuzowana, nerwowa, jakby miała wrażenie, że za bardzo się obnaża, jakby nie mogła znaleźć odpowiednich słów. – Czy długi między zwykłymi ludźmi i całą cholerną galaktyką. Przestawanie z tobą zmieniło mnie, Norro Wexley. I… właśnie za to mam wobec ciebie dług.

Podaje Norze dłoń, a ona ją ściska i padają sobie w objęcia.

– To brzmi niepokojąco podobnie do przemów, które wygłasza się przed śmiercią – mamrocze Norra nad ramieniem przyjaciółki.

– Nie wiem, czy dziś zginiemy, ale za chwilę wejdziemy prosto do paszczy lwa – i to na świecie, który wybrały na miejsce swojego ostatecznego starcia dwie zwaśnione frakcje. Bezpiecznie będzie założyć, że nie wyjdziemy z tego cało.

– Umiesz motywować, nie ma co.

– Mogło być gorzej. – Jas wzrusza ramionami. – Gdyby na moim miejscu był Sinjir.

– Na bogów, tęsknię za nim. I za moim synem…

– Ja także za nimi tęsknię – wzdycha Jas. – Przestańmy więc gadać i bierzmy się do roboty.

Ramię w ramię opuszczają niewielką grotę i kierują się do miejsca, w którym czeka ich prom. Gdy się do niego zbliżają, Jas obraca się nagle do Norry i zasłania jej bezceremonialnie usta dłonią, zduszonym sykiem dając znać, by ta była cicho.

Co u…?

Emari przystawia Norze palec do ucha: nasłuchuj!

A więc Norra nadstawia uszu.

Głosy. Dobiegają z labiryntu skalnych korytarzy i Norra natychmiast rozpoznaje jeden z nich: to Mercurial Swift.

Jas daje im gestem znak, by szli naprzód, i szeptem nakazuje Bonesowi milczenie. Droid posłusznie przybiera groteskową, skuloną pozycję i zaczyna się skradać na metalowych stopach. Zatrzymują się tuż przed skrętem korytarza, w miejscu, w którym łączy się on z przestronną jaskinią – lądowiskiem ich promu. Jak można się było spodziewać, ich oczom ukazuje się Swift.

Nie jest sam. Ma towarzystwo: barczystego Kyuzoanina, postawnego mężczyznę w brudnym zawoju na głowie, i wysoką Rodiankę z antenkami tak długimi, że niemal opadają jej na wyłupiaste granatowe oczy.

Wszyscy stoją przed Niimą, a za ich plecami czeka prom.

To oznacza, że Jas i Norra mają zablokowaną drogę do statku.

Mercurial mówi właśnie do Niimy:

– Wiem, że ona tu jest, Huttyjko. Widzieliśmy, jak ląduje nasz statek. Zaprowadź nas do Zabraczki, a odejdziemy, nie żywiąc urazy.

– A co, jeśli tego nie zrobię? – pyta Huttyjka.

Mężczyzna w zawoju celuje do niej ze swojego karabinu o długiej lufie i mówi:

– Wówczas odejdziemy, a ty skończysz martwa.

– Niemądrze jest grozić Huttowi.

– To Dengar – wyjaśnia szeptem Jas.

– Podobnie jak niemądrze jest mnie rozczarowywać – wtrąca Mercurial z wysoko uniesionym podbródkiem. – Pracuję dla Czarnego Słońca, ty obślizgła glisto. Nie można mnie lekceważyć. A ty jesteś tylko żałosną larwą, która nie ma nic do powiedzenia. Wygląda na to, że ktoś już nieźle cię podziurawił, a ja z miłą chęcią dokończę jego dzie…

Niima błyskawicznie sięga do jego gardła, zaciskając na nim palce. Podnosi go wysoko w górę – dopóki jego stopy nie zaczynają dyndać w powietrzu, a policzków nie pokrywa głęboki pąs.

– Ghhh…! – charczy Swift.

– Ty nic nieznacząca sterto owadziego gówna…

Dengar podsuwa Niimie lufę blastera pod sam nos.

– Uważaj, piękna – grozi jej. – Ja także nie przepadam zbytnio za Swiftem, ale muszę cię poprosić, żebyś grzecznie odstawiła go na ziemię. Nie chciałbym rozsmarować twojej ślicznej główki po tych skałach.

Norra czuje dławienie w gardle. Liczyła na to, że Niima zdoła się jakoś wybronić, jednak Huttyjka posłusznie stawia Mercuriala na ziemię.

– Mam plan! – szepcze pilotce do ucha Jas.

– Zamieniam się w słuch.

– Odwrócę ich uwagę, a ty i Bones pobiegniecie do statku i odlecicie.

– Co takiego? Chyba doznałaś wstrząsu mózgu, kiedy wyłamywałaś sobie te rogi, Jas. Nie zostawię cię tu.

Jas przybliża twarz do jej twarzy, tak że stoją teraz nos w nos.

– Posłuchaj mnie, Norro. Ci łowcy nagród znają swój fach. Jeśli zostawimy ich przy życiu, ostrzegą Imperium, że nadchodzimy, i cała nasza konspiracja na nic.

– Bones sobie z nimi poradzi.

Rozklekotany B1 kiwa gorliwie głową.

– Będzie ci potrzebny – upiera się Jas. – Nie możemy tak ryzykować. Im zależy na mnie – więc oddam się w ich ręce. Spotkamy się później.

– Jas, zaczekaj…!

Jednak jest już za późno: Jas kieruje się w stronę, z której nadeszły.

„Niech cię szlag, Emari!” – przeklina ją w duchu Norra, jednak nim ma szansę zastanowić się, co dalej, Jas zaczyna wcielać w życie swój plan. Gdzieś z głębi korytarza dobiega jej okrzyk. Słysząc go, łowcy nagród odwracają się w stronę jego źródła i natychmiast rzucają się na jej poszukiwanie. Od ścian świątyni odbija się echem blasterowa kanonada.

Norra ma ochotę rzucić się przyjaciółce na pomoc. Chciałaby wysłać do niej chociaż Bonesa, żeby rozprawił się z łowcami, jednak w głębi duszy wie, że Jas ma rację: nie może ryzykować.

Brentin… Sloane. Imperialna baza. Oto ich cel. Stawka w tej grze jest wysoka, a ona nie może stawiać wszystkiego na jedną kartę.

Zaciska więc zęby, pospiesza Bonesa i wspólnie biegną do statku.

Rozdział dwudziesty ósmy

W ujęciu perspektywicznym taktyka walki zależy od przestrzeni kosmicznej lub terenu, na którym przyjdzie stawić czoła wrogim wojskom. Przestrzeń kosmiczna nad Jakku jest niemal nieograniczona – księżyce planety orbitują dość daleko, żeby nie wchodziły walczącym w paradę. Nie ma tu żadnych pól szczątków, a jedynym obiektem wyznaczającym granice ataku jest sama planeta.

To daje Nowej Republice przewagę, bo umożliwia dotarcie na pole bitwy z różnych punktów, z wyjątkiem wektora z dołu.

Jednak na korzyść Imperium przemawia fakt, iż jego flota jest schludnie skompresowana: utworzyła niemal idealny defensywny perymetr, złożony z niszczycieli, pośród których poczesne miejsce zajmuje „Ravager”. Ten moloch może ze swojego względnie bezpiecznego miejsca razić wroga potężną siłą ognia, jednak jego kąt ataku jest ograniczony przez statki tworzące wokół niego okrąg. Nie może strzelać, jak mu się żywnie podoba – musi nieustannie brać pod rozwagę umiejscowienie sojuszniczych jednostek.

To wojna. Rozmieszczenie statków ma olbrzymie znaczenie – płyną z niego korzyści i szkody. Kluczowy jest sposób przesuwania jednostek, strategia ostrzału, rodzaj uzbrojenia. Wszystkie elementy tej układanki wpływają na całokształt: amunicja w blasterze, blaster w dłoni pilota, pilot za sterami myśliwca lub fregaty. Wszystko stanowi środek w procesie dążenia do celu. Jak go spożytkować? Dokąd oddelegować zasoby? W ujęciu perspektywicznym wojna to gra, jednak jest to rozgrywka zabójcza: wysłać ten statek tam, tamten tutaj, zgromadzić się, przeprowadzić ostrzał, zdominować, bronić.

Gdy jednak tkwi się po uszy w samym środku wojny, trudno o perspektywę.

W ogniu bitwy podejmowane decyzje mają nie tyle charakter taktyczny, ile bardziej żywiołowy, bo jest się częścią dwóch potykających się sił, napierających na siebie niczym fale, ścierających się ze sobą niby górskie szczyty, jak dwie planety wpadające na siebie i kruszące się pod wzajemnym naporem. Nie istnieje dystans, rozdzielność. A przynajmniej nie dla komodor Kyrsty Agate, która nie chce odcinać się od pieczołowicie reżyserowanego chaosu, rozgrywającego się za iluminatorem jej Starhawka – o, nie, ona i jej załoga wraz z jej statkiem są częścią materii przestrzeni, w której toczy się walka. Agate nie jest boską ręką, kierującą ruchami pionków na planszy.

Bardziej prawdziwe byłoby stwierdzenie, że sama jest jednym z tych pionków.

Na mostku jest rojno i wrze od wyczuwalnego napięcia. Oficerowie łączności pozostają w nieustannym kontakcie z Ackbarem i innymi Starhawkami. Oficerowie uzbrojenia, pod wodzą Pantoranina, chorążego Sirai, koordynują pracę wszystkich systemów, aby mieć pewność, że wszystko chodzi jak w zegarku. W pobliżu przy swoich stanowiskach zasiada zaś trójka nawigatorów w białych hełmach, czuwając nad ruchami statku w przestrzeni kosmicznej i pilnując, by przecinał on bitewną zawieruchę niczym topór.

W centrum tego zamętu stoi Agate. Odbiera rozkazy od Ackbara. Przekazuje komendy na mostek za pośrednictwem starszego oficera, porucznika komandora Spohna, przez cały czas mając wrażenie, że jest niczym gwiazda, wokół której orbituje wszystko inne. Oczywiście, nie jest tak, jednak Agate podejrzewa, że każdy oficer zawiadujący okrętem czuje się w ten sposób – w miejscu takim jak to, przed oddzielającymi go od przestworu kosmicznej próżni iluminatorami, wznoszącymi się nad nim niczym łuki katedry, z myśliwcami TIE przemykającymi w tę i z powrotem na jego oczach, ściganymi przez statki Nowej Republiki. Korwety otwierają atak, biorąc na cel niszczyciele i zasypując je gradem ognia, włącznie z torpedami, ciągnącymi za sobą w kosmicznej czerni błękitne warkocze. „Ugodę” flankują z obu stron dwa inne Starhawki – z prawej burty „Jedność”, z lewej „Zgodność”.

Agate przeżywa mocno wszystko, co rozgrywa się wokół niej – jakby odczuwała to dodatkowymi zmysłami, jakby wszystkie jej nerwy, całe ciało, było połączone z polem walki niewidzialną pępowiną. Przechodzi ją dreszcz. Jeżą jej się włoski na karku. To najdziwniejsze z dziwnych uczuć, zawsze to samo: obawa, że jeśli mrugnie w niewłaściwym momencie lub kiwnie palcem nie tak jak trzeba albo ośmieli się kichnąć, ten drobny ruch wywoła nieodwracalne konsekwencje na polu walki: jej statek się rozbije, jej przyjaciele zginą, wróg zwycięży. To absurdalne, jednak Agate właśnie w ten sposób odczuwa wojnę. Żadnej perspektywy – tylko niemal intymna bliskość. Jest niespokojna. Jest częścią tego, co się wokół niej rozgrywa, a otaczający ją chaos jest częścią jej samej.

Jedna z korwet wybucha w jaskrawej kuli szybko rozprzestrzeniającego się ognia.

X-wing opada spiralą w dół, iskrząc pośród usianej gwiazdami czerni.

Jedna z ich fregat pęka na pół – dziobowa część wciąż zaciekle się ostrzeliwuje, rażąc salwami z licznych dział burtę gwiezdnego niszczyciela.

Agate czuje to głęboko we własnych trzewiach. Każdą śmierć odczuwa, jakby to ona sama umierała, raz po raz.

Jednak właśnie o to w tym wszystkim chodzi, nieprawdaż? Nie może pozwolić się temu przytłoczyć. Na to przyjdzie pora, gdy to wszystko się skończy (o ile przetrwa): w nocy znów będzie to czuła, jakby raz za razem spadała w przepaść. Jak gdyby chciała umrzeć. Będzie zagryzała zęby aż do bólu, żeby przestać w myśli raz po raz odtwarzać zapętlony krąg przemocy.

W tej chwili jednak może sobie pozwolić tylko na to lekkie drżenie, które zawsze ją dopada, a którego nie umie powstrzymać – to, które gnębi ją od tak dawna, że stało się ono częścią niej samej. Wszystko inne, niepohamowany dygot, będzie musiało zaczekać do chwili, gdy znajdzie się, bezpieczna, w swoim łóżku. To znaczy – oczywiście, jeśli przeżyje.

Na razie, ona i dwa pozostałe Starhawki mają do wypełnienia zadanie: zlikwidować superniszczyciela. Zniszczyć „Ravagera”. Zakończyć walkę.

A więc do dzieła.

Temmin czuje się zagubiony.

Powtarzał sobie wielokrotnie, że da radę. „Pilotowałem już wcześniej statki” – myśli. A kilka tygodni temu był już przecież tutaj, w tym samym miejscu, w przestrzeni kosmicznej nad Jakku. Przetrwał i przekonywał sam siebie, że przetrwa ponownie.

Jednak teraz wcale nie jest już tego taki pewien.

Wedge powiedział, że plan jest prosty: teoretycznie nie powinno ich tutaj być, na polu bitwy, więc ich zadaniem jest zapewnić flocie wsparcie. Trzymać się z dala od dużych statków, schodzić im z drogi i eliminować rojące się dookoła myśliwce TIE.

Eskadra Upiorów wyskoczyła z nadprzestrzeni dość późno, gdy bitwa już rozgorzała, i trafiła w sam jej środek niczym w rozdziawioną paszczę potwora.

Obok niego z jękiem silników przelatują myśliwce. Odłączył się od reszty. W oddali, w przestrzeni kosmicznej, która wydaje się zmieniać z każdą chwilą niczym obraz w kalejdoskopie, majaczą majestatyczne gwiezdne niszczyciele. Koreliańska korweta pruje przestrzeń tuż przed nim: jej rufa rozpada się, pożerana żarłocznie przez płomienie, które z czerwonych zmieniają się w zielone, a potem w złote, gdy w kosmos ulatują z trzewi statku zamknięte wcześniej w przewodach gazy. Temmin krzyczy, szarpie drążek sterowniczy i próbuje wyprostować kurs starego X-winga, którego pilotuje, jednak nagle nie wie już, gdzie jest dół, gdzie góra, lewo i prawo. „Spójrz na ekrany. Użyj konsoli” – szepcze mu do ucha jakiś cichy głosik, głos rozsądku. Słucha go, znajduje wyświetlacz stabilizatora, a potem podnosi znów wzrok i…

Kokpit rozbrzmiewa wyciem alarmów.

„Za chwilę roztrzaskam się o burtę fregaty Nowej Republiki!” – myśli, spanikowany. Bok statku rośnie w iluminatorze, zbliżając się szybko, niczym ściana waląca się prosto na niego…

Z nowym okrzykiem na ustach Temmin kładzie X-winga na prawą burtę, przemykając korkociągiem przez pole bitwy tak szybko, że ma wrażenie, iż lada chwila zwymiotuje do własnego hełmu.

Jego myśliwiec kołysze się, zasypywany gradem laserowego ognia, wystrzeliwanego przez siedzącą mu na ogonie wrogą jednostkę. Astromech Temmina, droid R3-W5 o sześciokątnej kopułce, pogwizduje, a ekran w kokpicie stateczku wypełniają komunikaty ostrzeżeń. Temmin widzi teraz, że nie jest sam: tuż za nim trzymają się dwa myśliwce TIE, niczym muchy uwijające się wokół nerfiego zadu – tyle tylko że nie ma ogona, by móc je odegnać. Nie może ich zgubić. Zupełnie jakby wyczuwali jego strach – jakby był słabym i chorym osobnikiem w stadzie, takim, o którym drapieżnik wie, że łatwo go będzie upolować i pożreć. „Szlag by z tym, Temminie, opamiętaj się! Weź się w garść i zrób coś, żeby wyjść z tego cało…”.

Bum! Jeden z myśliwców eksploduje, zmieniając się w rozkwitającą tuż obok chmurę ognia, która szybko gaśnie i już za chwilę nie ma po niej śladu. W głośnikach komunikatora Temmina rozbrzmiewa triumfalne pohukiwanie Koko. Narquois chichocze jak opętany i mówi:

– Jeden z głowy, zostało już tylko całe cholerne Imperium! – Błękitnoskóry pilot gwiżdże pod nosem i czka donośnie, a jego X-wing przelatuje w zawrotnym pędzie tuż obok maszyny Temmina.

Teraz w głośnikach rozlega się głos Quarrena imieniem Jethpur, który mówi coś w swoim ojczystym języku, jednak Temmin nie ma pojęcia, co chce mu przekazać. Na szczęście Yarra spieszy z pomocą:

– Jeth ma rację – mówi. – Snap, jesteś jak iskrzący przewód, ściągasz na siebie uwagę. – Twi’lekanka podlatuje do niego swoim Y-wingiem, celnym strzałem zdejmując drugiego z nękających go myśliwców TIE.

Tuż przed nim zjawia się nie wiadomo skąd X-wing Wedge’a, obejmując prowadzenie.

– Wszyscy za mną, formować szyk – rozkazuje Antilles. – Snap, wszystko w porządku? Jeśli masz ochotę zawinąć się stąd i wracać do domu, nikt nie będzie miał do ciebie pretensji…

– Ja będę miał! – poszczekuje Koko, a potem znów czka.

– Nie – zapewnia ich Temmin, chociaż tak naprawdę ma ochotę wykrzyknąć: „Tak, tak, tak! Popełniłem cholerny błąd! Chcę wracać, nie dam rady…”. Jednak wówczas przypomina sobie o Norze, o swojej matce. Ona tam jest. Nie może się wycofać. – Wszystko gra – zapewnia więc Wedge’a. – Jestem z wami. Ale muszę przyznać, że trochę tu gorąco…

Bo tak jest. Nawet lot w formacji za Wedge’em, możliwość podążania za kimś w tej chwili nie wydaje mu się zbytnim pokrzepieniem – Temmin ma wrażenie, że sama ilość informacji wizualnych, którymi bombardują go systemy myśliwca, lada chwila przyprawi go o krwotok z nosa. Obok niego przemykają smugi rozpalonej plazmy. W oddali między okrętami kluczą torpedy. Wszędzie wokół toczy się walka, wszędzie pełno jest ognia i szczątków… nie mówiąc już o gwiezdnych niszczycielach, chroniących swojego starszego brata przed okrętami Nowej Republiki…

– Młody ma rację – mówi Yarra. – Trochę tu się zrobiło za gorąco. Nie pogardziłabym odrobiną przestrzeni, w której można by złapać oddech. – Przestrzeń nad nimi przecina A-wing. – Jakieś pomysły?

Owszem, Temmin ma pewien pomysł.

– Może zeszlibyśmy niżej? Stamtąd moglibyśmy spróbować przebić się przez ich systemy obrony powietrze-przestrzeń, aby zrobić nieco miejsca naszym siłom lądowym.

Wie, że to głupi pomysł – i do tego samolubny. Tak naprawdę zależy mu w tej chwili tylko na tym, by stąd uciec. No, nie tylko. Chciałby się też znaleźć tak blisko powierzchni Jakku, jak to możliwe. To właśnie tam są jego matka, jego droid i jego przyjaciółka Jas.

Dlatego nie kryje zaskoczenia, gdy Wedge przystaje na jego propozycję:

– Snap, to niezły plan. W porządku, Eskadro Upiorów. Obejrzyjmy sobie Jakku z bliższej odległości. I zdejmijmy po drodze tak wielu imperialuchów, jak zdołamy.

Koko pohukuje radośnie, a Temmin bierze głęboki oddech i napiera na drążek sterowniczy, mknąc za Wedge’em i resztą przez chaos pola bitwy.

„Mamo, lecę po ciebie”.

Znad horyzontu wzbijają się chmury czarnego dymu. Norra tymczasem podrywa imperialny prom w powietrze, przelatując nad ostatnią granią kanionu i kierując się w stronę wydm. Nad jej głową na orbicie ścierają się dwie floty. Niebo pulsuje i drży od rozbłysków strzałów i wybuchów. W dole roją się już myśliwce. Nowa Republika zabezpieczyła już strefy lądowania jakieś sto kilometrów na wschód, w stronę Miasta na Kraterze. Norra widzi tam U-wingi, śmigające nad ziemią niczym tłuste ptaki i wypluwające z brzuchów oddziały komandosów. Z góry dostrzega już połacie piachu zaśmiecone szczątkami: szkieletami rusztowań i powyginanymi dźwigarami, tlącymi się w bezlitosnym jakkuańskim słońcu. Kątem oka wyłapuje jakiś ruch, a gdy kieruje wzrok w tę stronę, widzi większy statek – korwetę, sądząc po wyglądzie – nurkującą w stronę majaczących na horyzoncie gór. Ma wrażenie, że republikańska jednostka porusza się jak w zwolnionym tempie: po drodze gubi elementy pośród kłębów dymu i jęzorów ognia, błyskając odbitym od gładkich powierzchni światłem, niczym opadający na ziemię fajerwerk. Widok byłby piękny… gdyby Norra nie wiedziała, że oznacza śmierć przebywających na pokładzie statku istot. Zapewne załoga już jest martwa. A jeśli jeszcze nie, to wkrótce będzie (taka jest gorzka rzeczywistość na każdym tonącym statku: nie każdemu udaje się go opuścić w kapsule ratunkowej).

– Mam złe przeczucia – informuje Norra Bonesa, który siedzi grzecznie obok niej. Gdy droid zwraca głowę w jej stronę, słychać wizg serwomotorów.

– Przygotować się do ostrzału ze wszystkich dział – mówi Bones łamiącym się głosem, z dziwnym skrzekliwym akcentem. – Komentarz: aby rozwalić ten wrak i oszczędzić ci kłopotów.

– Bones, wszystko w porządku? – niepokoi się Norra.

Droid zacina się na chwilę, ale zaraz dochodzi do siebie.

– Wybacz, mamo pana Temmina. – Wykonuje ruch będący mechanicznym odpowiednikiem wzruszenia ramionami. – Usterka.

„Super” – wzdycha w duchu Norra. Nie ma nic lepszego od kierowania się do strefy wojennej ze szwankującym droidem na pokładzie skradzionego imperialnego promu.

W oddali walka wre, gwałtowna niczym burza. Ma swoje granice, otaczające jądro ciemności. A ona leci prosto w jej serce.

W dole maszerują oddziały żołnierzy. Brzuch promu znaczą dzioby po blasterowych strzałach – bo żołnierze należą do sił Republiki, a ona leci wrogim statkiem. Oczywiście, trafiają. Norra lekko ściąga drążek sterowniczy, podnosząc statek na wyższy pułap, z dala od sił naziemnych.

Do bazy ma jeszcze jakieś pięćset klików…

Ekrany rozbłyskują nagle czerwienią. Z ziemi podnoszą się dwa statki – szybko ją doganiają i trzymają się tuż za nią. To dwa myśliwce Republiki. Najwyraźniej galaktyka ma specyficzne poczucie humoru, bo to Y-wingi, dokładnie takie, jakimi latała w służbie Republiki.

Jej prom dygocze, gdy zaczynają ją ostrzeliwać.

Cóż może zrobić? Nie ma zbyt wielkiego wyboru, a żadna opcja nie jest specjalnie pociągająca. Mogłaby spróbować skontaktować się z nimi, jednak w najlepszym razie jej nie uwierzą, a w najgorszym ryzykuje przechwycenie transmisji przez Imperium, a co za tym idzie – poinformowanie ich osobiście, że leci ich skradzionym statkiem. Mogłaby też odpowiedzieć ogniem, jednak ostatnią rzeczą, na którą ma w tej chwili ochotę, są wyrzuty sumienia z powodu dwóch zestrzelonych sojuszniczych pilotów, których zabije tylko po to, by zrealizować swój plan. Jedynym wyjściem, jakie jej zostaje, jest ich wyprzedzić – co nie jest zbyt łatwe w tej nieruchawej balii. Prom to łatwy cel.

Ale może im wcale nie zależy na łatwym celu?

A co by było, gdyby zapewniła im lepszy obiekt ataku?

O, właśnie – tuż przed nimi. Za jedną z wybrzuszonych wydm powierzchnię Jakku przecina z mozołem zwalisty AT-AT. Nie jest sam – eskortują go dwie maszyny kroczące AT-ST, strzelając do grupy nadciągających w ich stronę republikańskich żołnierzy.

O, tak. Idealne wyzwanie dla Y-wingów, które znacznie lepiej niż podczas walk w kosmosie jeden na jednego radzą sobie jako bombowce. AT-AT będzie dla nich bardzo kuszącym celem. Norra zaciska zęby i sprowadza prom nisko, kierując się wprost na głowę wielkiej maszyny kroczącej. Teraz Y-wingi muszą tylko udowodnić, ile są warte ich systemy celownicze i…

Gdy Norra jest już blisko – zbyt blisko! Stanowczo za blisko! – podrywa mocno prom w górę. Statek drży, ogarnięty falą turbulencji, więc Norra zmniejsza dopływ paliwa do silników, aby nieco ustabilizować lot.

W dole Y-wingi nie zwalniają ani nie zmieniają trajektorii, aby ją śledzić – skupiają się na AT-AT.

Uff! Udało się. Teraz tylko przygazować i stąd uciec…

Zwiększa ciąg, jednak silniki nie chcą odpalić.

− O, nie. Tylko nie to – jęczy Norra i modli się w duchu: „No, dalej, ty sterto imperialnego złomu, pokaż, co potrafisz…!”.

Prom wznosi się jeszcze kawałek na fali powietrza… i zaczyna opadać w stronę powierzchni Jakku. W stronę maszyn kroczących, żołnierzy, rozpalonego piasku i kamienia. Powolną spiralą schodzi w dół, w dół. Norra wydaje z siebie ryk frustracji i walczy z kontrolkami, starając się nakłonić silniki, by odpaliły…

W dole ma wrażenie, że wreszcie może nabrać w płuca powietrza i odetchnąć lżej. Przestrzeń kosmiczna przyprawiała go o zawroty głowy, jednak powierzchnia planety jako punkt odniesienia umownie oddzielający go od błękitu nieba sprawia, że Temmin czuje się nieco lepiej. A wraz z lepszym samopoczuciem wraca pewność siebie.

Tem strzela palcami, splata dłonie i je prostuje, a potem chwyta za drążek. Sprowadza swój myśliwiec niżej i rusza w ślad za resztą Eskadry Upiorów – Wedge wzywa ich do złamania szyku nad polem bitwy i zestrzelenia tak wielu transportowców lub myśliwców TIE, jak tylko się da. Temmin przelatuje swoim X-wingiem nad piaszczystymi wydmami… i właśnie wtedy zaczyna to czuć: statek, którym leci, nie jest już tylko maszyną, którą kieruje. Jest bardziej jak część niego samego – jak dodatkowa kończyna, skrzydła czy przedłużenie jego umysłu.

„Nie myśl o tym – nakazuje sobie, przywołując się do porządku. − Po prostu działaj”.

W oddali przed nim transportowiec wznosi się nad wydmę i Temmin rozkłada skrzydła statku, otwierając do niego ogień. Strzela z poczwórnych działek i nie fatyguje się nawet, by zerknąć na ekran celownika: każdy strzał trafia do celu i już wkrótce statek zaczyna opadać w stronę wydmy. Jego dziób wbija się w stertę piasku, a kadłub przewala się nad nią, wzbijając w powietrze tumany kurzu przy upadku. Łup!

Gdy Temmin ściąga drążek, słyszy znów histeryczne pohukiwanie Koko.

– Rany, to było precyzyjne jak cięcie chirurga, Snap!

„A i owszem” – przytakuje mu z satysfakcją Tem, jednak nie mówi tego głośno.

Nieco dalej, po jego lewej, TIE striker kołuje w powietrzu, aby za chwilę także zaryć w piasek – dzięki Wedge’owi, który przelatuje właśnie swoim T-65 przed dziobem Temmina. W oddali chłopiec dostrzega maszynę kroczącą mozolnie prącą przez piach, ostrzeliwującą się przed dwoma Y-wingami, które krążą nad nią jak sępy.

W głośnikach rozlega się głos Wedge’a:

– Okażmy Żółtym Asom nieco sympatii i pomóżmy im z tym molochem.

Eskadra Widm zawija w stronę tria maszyn kroczących. Temmin zamierza związać ogniem AT-ST…

Jednak nagle dostrzega lepszy cel: imperialny prom dowodzenia, opadający spiralnie w dół, ku ziemi. Po krótkim namyśle uznaje jednak, że może da mu spokój, bo statek i tak za chwilę najwyraźniej roztrzaska się o ziemię i wybuchnie… Nagle silniki promu rozbłyskują błękitnym światłem i znów zaskakują, a prom przerywa spiralny lot zaledwie na kilka sekund przed – zdawałoby się – nieuchronnym. Wzbija się znów w powietrze, jednym skrzydłem niemal zahaczając o piasek, a potem znów wzlatuje w niebo.

To prom dowodzenia. Co oznacza, że na jego pokładzie podróżuje oficer…

A oficerowie to cenne cele. Tem pamięta tę lekcję z czasów, gdy ścigał imperialnych wojskowych razem z mamą i resztą jej zespołu. Oficerowie to ci, których twarze znajdują się na kartach do pazaaka – gdy walczysz z potworem, odcinasz mu głowę i łapy. I właśnie tak zamierza postąpić Temmin. Kontaktuje się z  Wedge’em:

– Widzisz ten imperialny prom dowodzenia, dowódco Upiorów? Ucieka, ale zamierzam mu to udaremnić.

– W porządku – przyzwala Wedge. – Pomyślnych łowów, Snap. Nie zapuszczaj się zbyt daleko.

– Spokojna głowa, dowódco Upiorów.

Temmin uśmiecha się szeroko i kieruje swój myśliwiec w stronę nowego celu.

Norze właśnie udało się ustabilizować lot i skierować dziób w stronę punktu docelowego: majaczącej w oddali imperialnej bazy, gdy na jej ekranach pojawił się nowy punkt, oznaczony jako zagrożenie.

X-wing, jeden ze starszych modeli, T-65C-A2.

Wykonuje unik – w ostatniej chwili. Tuż obok przelatują laserowe strzały. Gdy już, już sądziła, że jest bezpieczna, pościg wznowiono. W uszach dudni jej łomotanie własnego serca, a statek zdaje się dygotać w jego rytm, gdy skrzydła promu przyjmują na siebie impet trafień z działek ścigającego ją myśliwca.

Norra sprowadza prom nisko nad wydmy, a potem podrywa go wyżej, przelatując nad formacją skalną wyglądającą jak mężczyzna w pozycji na czworaka; zawija na lewo, prawo, jednak X-wing nie daje za wygraną. Trzyma się jej niczym sterowany promieniem ściągającym, idealnie wymierzony i zdeterminowany ją zniszczyć.

Kolejne strzały. Jeden z silników przestaje działać. Prom przechyla się na lewo. Wnętrze kabiny wypełnia smród ozonu i spalonej elektroniki.

„Co za cholerny niefart! – myśli Norra. − Zginąć z ręki tych, którzy są po mojej stronie…”.

Kabinę rozświetla nagły błysk.

Blokada celownicza! Ten X-wing ma na pokładzie torpedy protonowe – co zresztą nie dziwi jej zbytnio. Tym, co ją zaskakuje, jest to, że ktokolwiek zasiada za sterami myśliwca Republiki, zamierza zmarnować jedną tylko po to, żeby zestrzelić prom dowodzenia. To zbędny trud. Pilot zasiadający za sterami tej maszyny jest najpewniej niedoświadczony i naiwny – na polu walki takiej jak ta są zdecydowanie lepsze cele, na które mógłby spożytkować podobną amunicję.

Ku jej zaskoczeniu Bones wstaje nagle. Niewielka antenka na szczycie jego czaszki (wszczepiona w wąski kostny grzebień) zaczyna migać na zielono.

– Dokąd idziesz? – cedzi Norra przez zaciśnięte zęby, starając się jednocześnie zapanować nad znarowionym statkiem, jednak Bones nie odpowiada. Zamiast tego wciska jakiś przycisk na konsoli.

Trap… Bones opuszcza trap! Zamierza… wysiąść ze statku?

– Bones! – krzyczy Norra. – Bones! Wracaj tu w tej chwili!

Temmin czuje dreszcz podniecenia rozlewający się po ciele miłą falą; krew krąży mu w żyłach szybciej, nerwy ma jak naelektryzowane. Trzyma się ogona promu, jakby go do niego przyklejono – to wystarczy, by mógł bez trudu wycelować. Lecący przed nim prom nieruchomieje w celowniku, a palec Temmina odnajduje szczyt drążka sterowniczego. Żadnych wyrzutów sumienia. Temmin nie zastanawia się, kto może być na pokładzie tego statku. Wie, że jego strzał pozbawi go życia, jednak nie myśli o tym w ten sposób. Unosi się na fali dziwnej mieszanki wznioślejszych uczuć i złośliwej satysfakcji: w tej chwili zależy mu tylko na jednym – żeby wygrać, zrobić coś dla Nowej Republiki. Imperium sprowadza się dla niego nagle do symbolu, niemającego nic wspólnego z żywymi ludźmi latającymi na pokładach promów.

Symbolu, znaczka, który może zestrzelić: tu i teraz.

Jego kciuk zawisa nad przyciskiem…

Nagle trap statku, który Temmin ściga, zaczyna opadać. W powietrzu. Co u…? Może ten ktoś, kto jest na jego pokładzie, spróbuje salwować się ucieczką i skakać? Ale dlaczego? Na dziobie takich statków znajdują się kapsuły ratunkowe: wystarczy wsiąść, odpalić i odlecieć.

Po trapie schodzi droid. Chwyta tłok, który opuszcza platformę, i zaczyna do niego machać.

Och, na bogów, czy to…

– Bones?

Z głośników systemu łączności dobiega mechaniczny głos:

– Tak sądziłem, że to możesz być ty, panie Temminie. Proszę, wstrzymaj się.

– Wstrzymaj… Co takiego? Co ty wy…? Bones? Bones!

Chwilę później głos Bonesa zastępuje głos Norry, matki Temmina:

– Temmin? Temmin…?

Początkowo Norra nie rozumie – nie wie, co się dzieje. To wszystko wydaje się… absurdalne. Droid opada na swój fotel przy akompaniamencie szczęku i grzechotu, pochyla w jej stronę metalowy czerep i mówi:

– Powinnaś porozmawiać teraz z panem Temminem.

Norra nie tyle wymawia imię syna, ile wypływa ono samo z jej ust, a z wbudowanego głośnika droida dobiega… głos jej syna. Jakim cudem? Bones ma czujnik zbliżeniowy, prawda? Najwyraźniej włączył go, gdy wylądował na Jakku. Gdy tylko Temmin znalazł się w pobliżu, nawiązał automatycznie połączenie. Norra czuje, jak serce pęcznieje jej od miłości i ulgi, gdy jej syn odzywa się:

– Mamo?

Mamo… To jedno słowo – jak bardzo tęskniła za jego brzmieniem!

– Młody! – udaje jej się wykrztusić przez napływające do oczu łzy. – Tak bardzo mi cię brakowało! Gdzie jesteś? Czy… Czy lecisz tym X-wingiem?

– Przepraszam, mamo! Nie wiedziałem… Niemal cię zestrzeliłem! Wybacz mi, proszę… Zaraz… Co ty właściwie robisz na pokładzie imperialnego promu?

– Ja… – zaczyna Norra, ale co właściwie ma mu odpowiedzieć? Czy powinna powiedzieć mu, że znalazła jego ojca? Spotkanie, na które czekał tak długo, jest tak blisko! Mogliby go wspólnie uratować. Jednak… to niebezpieczny teren. Norra leci prosto w serce imperialnej okupacji. Wie, że to wydaje się szalonym pomysłem, jednak może jeśli da mu do zrozumienia, że musi się tego podjąć sama, Temmin nie poleci za nią i nie stanie mu się krzywda… Przynajmniej w tym X-wingu ma kontrolę nad sytuacją i innych pilotów, którzy go w razie potrzeby osłaniają… – Czy Wedge jest z tobą?

– Tak. Dzięki niech będą szczęśliwym gwiazdom! Mogę was połączyć…

– Nie, nie. Nie mogę teraz za bardzo rozmawiać. Jeśli Imperium dowie się, co zamierzam, Tem…

– A co takiego zamierzasz?

– Wiem, gdzie może być Sloane. I… – W tej chwili decyduje, że nie może powiedzieć mu o jego ojcu. Wie, że później może tego żałować, ale jest też pewna, że gdy Temmin dowie się o Brentinie, zacznie się kierować sercem, nie głową. – …ukradłam prom – kończy więc zamiast tego. – Zdobyłam kody. Lecę teraz do imperialnej bazy, znajdującej się za czymś zwanym Zapadliskami.

– Będziemy cię eskortować.

– Nie, młody, nic z tego. Jeśli was zobaczą, rozpylą was na atomy. I mnie przy okazji pewnie też. – Przykro jej, że musi mu to powiedzieć, jednak nie ma wyjścia: – Zostań tu. Zostań z Wedge’em. Będziesz przy nim bezpieczny. Daj mu znać, że jestem cała i zdrowa.

– Na pewno nic ci nie jest, mamo?

– Nic a nic. Masz na to moje słowo. Bones jest ze mną. Wiesz, odwaliłeś kawał świetnej roboty, jeśli o niego chodzi. Ocalił mi tu już raz życie.

– Wyląduj, mamo – prosi Tem. – Coś wymyślimy…

– To strefa działań wojennych, Tem – przypomina mu nieco ostrzej. – Nie mogę tu wylądować. Ani ty. – W oddali widzi czekające w pogotowiu systemy obronne Imperium. – Musisz zawrócić. Mają wieżyczki. Turbolasery. Działa. Maszyny kroczące, TIE – wszystko! Kto wie, co jeszcze. Nie możesz się zbliżać do systemów obronnych bazy. Jeśli cię zobaczą, mogą się zorientować, kim jestem, a wtedy już po nas obojgu. – Mruga, żeby pozbyć się napływających do oczu łez, i błaga syna: – Proszę. Zawróć…

– Mamo, zaczekaj…

– Temminie, proszę! Leć już!

– Obiecaj mi, że się wkrótce spotkamy!

– Spotkamy się! − Nie wie, czy zdoła dotrzymać tej obietnicy, nie jest nawet pewna, czy wierzy we własne słowa. – Wkrótce znów będziemy rodziną. Jasne? Kocham cię, młody. Uważaj na siebie.

– Bones! – woła Tem. – Dbaj o nią!

– Rozkaz-rozkaz, panie Temminie!

– Kocham cię, mamo. Dorwij Sloane. Do zobaczenia po wszystkim.

Świetlny punkcik znika z jej ekranu, gdy jej syn przerywa pościg za jej promem i odlatuje.

Rozdział dwudziesty dziewiąty

– Nie.

– Słucham? Co proszę? – pyta Sinjir, przekonany, że się przesłyszał.

– Powiedziałam „nie”, Sinjirze – powtarza pani kanclerz.

– Och, rozumiem. Najwyraźniej mamy problem natury komunikacyjnej. Nie pochodzę z Chandrili i chociaż podejrzewam, że mamy podobne poczucie humoru, chyba natrafiliśmy na jakąś poważną barierę językową. To jedyne sensowne wytłumaczenie, bo z uwagi na moją dobrą wolę, którą wykorzystałem do wyświadczenia przysług Nowej Republice, byłem święcie, ale to święcie przekonany, że gdy zapytam, czy mogę wyruszyć na Jakku, aby pospieszyć z pomocą moim przyjaciołom, odpowiedź będzie brzmiała: „Owszem, Sinjirze, ależ oczywiście, mój drogi, proszę, przyjmij ten medal i ten worek pieniędzy…”.

Mon Mothma siedzi naprzeciwko niego, z dłońmi złożonymi w wieżyczkę, chociaż widać na pierwszy rzut oka, że jedna z nich nie jest w pełni sprawna – sposób, w jaki opada na drugą, wspierając się na niej, sugeruje, że jest lekko bezwładna. Mon uśmiecha się do niego znad złączonych palców, nieporuszona jego oburzeniem.

– Panie Racie Velusie – mówi. – Rozumiem pańskie zakłopotanie…

– Och, czyżby?

– …jednak nie mogę zaaprobować pańskiej wyprawy na Jakku. Nie jest pan żołnierzem. Ani pilotem. Ani oficerem. Rozumiem, że chcesz odzyskać przyjaciół, to godne pochwały. Jednak obawiam się, że nie mogę w tym w żaden sposób pomóc.

„Polityka – myśli ponuro Sinjir. − Jedyną rzeczą gorszą od polityki są politycy”.

Pochyla się z pełną świadomością, że nie tylko narusza pewne granice, ale wręcz przeskakuje nad nimi niczym spłoszona gizka.

– Proszę mnie posłuchać, pani kanclerz. Nadstawiałem karku, a także wiele innych części ciała, za panią. Cały dzień zajęło mi umówienie się na to spotkanie i…

– Jeśli chcesz lecieć na Jakku, po prostu tam leć.

– Słucham?

– Nie mogę cię powstrzymać. Znajdź statek. Wsiądź na niego. Leć na ten nieszczęsny, targany wojną świat. Wpadniesz w otchłań szaleństwa i będziesz się miotać niczym przepędzana z miejsca na miejsce mucha, ale to już twój problem, nie mój.

– W porządku. Jasne. Doskonale. Dokładnie tak zrobię.

Mon kiwa łagodnie głową.

– Niech gwiazdy ci sprzyjają. – Sinjir zaczyna wstawać, jednak pani kanclerz zatrzymuje go, podnosząc palec. – Jeszcze jedno…

– Hm?

– Jeśli zginiesz nad Jakku albo na planecie czy w jej pobliżu, nie będziesz mógł przyjąć fuchy, którą dla ciebie mam.

„Cóż to za chytry podstęp?” – zastanawia się podejrzliwie Sinjir. Mruży oczy i łypie na Mon Mothmę nieufnie.

– Fuchę? Nic mi o tym nie wiadomo…

– Zgadza się, bo jeszcze ci jej nie zaproponowałam.

– Słucham? Czy właśnie doznałem spięcia, jak zawilgocony droid? O czym my w ogóle rozmawiamy…?

Mon wskazuje gestem niesprawnej dłoni krzesło. Przesłanie jest proste: siadaj i wysłuchaj, co mam ci do powiedzenia, albo odejdź.

– A niech to szlag, w porządku. − Sinjir opada z impetem na krzesło niczym krnąbrny uczeń, rozpierając się na nim z wyrazem ostentacyjnego lekceważenia na twarzy. – A więc co to za fucha?

– Potrzebuję doradcy.

– I mam ci go znaleźć?

– Chcę, żebyś to ty nim był.

Sinjir zanosi się gromkim śmiechem.

– Co takiego? Serio? − Widzi jednak, że Mothma nie żartuje. Jest śmiertelnie poważna. Siada więc prosto na krześle, dziwnie zakłopotany. – Och. Mówisz poważnie. Ale… na litość galaktyki, dlaczego?

– Bo świetnie sobie radzisz z przekonywaniem ludzi, by robili to, czego od nich chcesz.

– Często wyłamując im palce, dopóki nie trzasną – dopowiada Sinjir. – To niezbyt dobrze wpłynęłoby na wizerunek takiej pacyfistki jak ty.

Mon wytrzymuje spokojnie jego spojrzenie. Dopiero wtedy dociera do niego, jak wiele jest w niej siły. Sinjir nie zna się za bardzo na Mocy i nie wie o niej za wiele, jednak teraz podejrzewa, że Mon Mothma musi nią władać – sądząc po tym wzroku, który świdruje go, przyszpila i zdaje się rozbierać na czynniki pierwsze, atom po atomie.

Wreszcie Mothma rozprostowuje chorą dłoń, jakby chciała ją rozćwiczyć.

– Owszem, twoja reputacja w tej kwestii cię wyprzedza, Sinjirze. Jednak powinieneś być świadom, że powoli zdobywasz też reputację w innej dziedzinie. Bardziej niż z przemocy słyniesz z ciętego języka. Potrafisz być niepokojąco przekonujący, o czym świadczy na przykład to, co zrobiłeś z senatorem Rethalowem. Nie mówiąc już o sposobie, w jaki zmanipulowałeś tamtych senatorów, aby zapewnić mi ich głosy. Potrzebuję kogoś takiego. Auxi świetnie sobie radzi w sprawach związanych z polityką, jednak… potrzebuję kogoś sceptycznie nastawionego. Kogoś, kto nie ufa systemowi – może nawet go nienawidzi. I potrzebuję też kogoś, kto jest wytrawnym graczem i może mi zapewnić to, czego potrzebuję. Takim kimś jesteś właśnie ty.

– Żartujesz sobie, prawda? To jakaś gierka, sprawdzasz mnie. Jestem w ukrytej holokamerze? Jeśli się zgodzę, to zza doniczki i spod biurka wyskoczy banda gapiów i mnie wyśmieje. Bo jestem pewien, że raczej nie rozważasz na serio wynajęcia byłego imperialnego agenta, specjalizującego się w torturowaniu, aby doradzał ci, jak rządzić całą cywilizowaną galaktyką…

– To nie żart. Poza tym nie mam zbyt dobrego poczucia humoru.

Sinjir uśmiecha się krzywo.

– Nienawidzę polityki.

– Ja też.

– I polityków.

– To dobrze. Nie będziesz miał więc skrupułów przed manipulowaniem nimi i zmuszaniem, by tańczyli, jak im zagrasz.

Sinjir opada na oparcie krzesła i krzyżuje ramiona na piersi.

– I będziesz mi płacić? – pyta i jedna brew wędruje mu tak wysoko na czoło, że z pewnością za chwilę znajdzie się gdzieś na orbicie.

– Sowicie.

– Będę musiał lecieć na Nakadię czy zostać tu, na Chandrili?

– Na razie moje biuro pozostanie tu, na Chandrili, chociaż będę pracowała również na Nakadii.

Oferta pracy. Od samej kanclerz! Sinjir musi to lepiej przemyśleć, przetrawić. Oczywiście, nie chce jej przyjąć. Phi! Co za niedorzeczny pomysł. Światek polityki to jakiś pełen kuriozów cyrk, szalona karuzela obracająca się chwiejnie niczym dziecko z opaską na oczach i kijkiem w dłoni na swoim przyjęciu, festiwalu naiwności. Jeśli o Sinjira chodzi, to ich wszystkich równie dobrze mógłby trafić szlag. Z chęcią zatańczyłby na grobach polityków z butelką czegoś dobrego i wysokoprocentowego w dłoni. O, tak. Z drugiej strony jednak…

Może powinien się poważniej zastanowić nad ustatkowaniem? Dać drugą szansę takiemu stylowi życia?

Jeżeli znów mają z Conderem spróbować od nowa…

Gdyby wojna naprawdę dobiegła końca…

Bo dokąd tak naprawdę może pójść w galaktyce? Gdzie jest jego miejsce? Musi przyznać sam przed sobą, że w tej chwili jego jedyną opcją jest zawleczenie wąskiego tyłka do którejś z licznych kantyn i próba znalezienia sobie w niej cichego kącika, w którym mógłby się zamelinować na dłużej. Podziwia jednak Condera – człowieka, który chce pracować. Chce postępować słusznie, robić to, co trzeba – i robić to umiejętnie i z klasą oraz uśmiechem na tych uroczych, słodkich ustach.

„Powinienem robić na nim podobne wrażenie jak on na mnie” – myśli Sinjir. I może właśnie trafiła się szansa, by tego dokonać?

– Muszę to przemyśleć – mówi.

– Masz na to trzydzieści sekund.

– Ja… Co takiego?

– Podejmij decyzję teraz. Jeśli mamy pracować razem, będę musiała działać szybko. Pojawienie się wolnego stanowiska pośród mojego personelu doradczego i tak już zmniejszyło moją zdolność do skutecznego wypełniania obowiązków kanclerza i nie chcę dłużej czekać. Czas mija…

– Pani kanclerz…

– Dwadzieścia sekund.

– Ja…

– Dziesięć.

– O, nie. Żadne dziesięć. Oszukujesz. Tak nie można!

– Być może, ale mnie wolno wiele. Wiesz co, Sinjirze? Pozwól, że dorzucę pewien bonus. Mam dwa zadania dla moich pracowników, więc będziesz mógł wybrać, które z nich przypadnie w udziale tobie, a które mojej drugiej doradczyni, Auxi.

– Co to za zadania?

Mon Mothma kiwa żartobliwie palcem:

– Nie, nie, nie! Najpierw musisz się zgodzić.

– No dobra, w porządku. Zgadzam się.

Jej blady uśmiech staje się nieco szerszy i Mon oświadcza:

– Doskonale. W takim razie pierwsze zadanie to… zakupy.

– Zakupy? Czy przypadkiem się nie przesłyszałem?

– Nie. Czy wiesz może, co najlepiej kupić niemowlakowi? W końcu nasza przyjaciółka Leia spodziewa się wkrótce dziecka.

Sinjir krzywi się, jakby ktoś mu właśnie podstawił pod nos pieluchę.

– Whiskey?

– Podejrzewam, że to prędzej dla szczęśliwych rodziców. Nie, nie whiskey. Może lepsze byłyby prezenty dla dzieci?

Sinjir wydyma usta.

– Więc może powinnaś obarczyć tym jakże osobistym, poufnym zadaniem kogoś bardziej kompetentnego?

– Cóż, no dobrze. Spróbujmy w takim razie z drugim zadaniem. Potrzebuję kogoś, kto doręczy w moim imieniu podarunek senatorowi z Orisha, Tolwarowi Wartolowi. W ramach przeprosin, powiedzmy.

– Przeprosin? Gwiazdy uchowajcie! Dlaczego?

Pani kanclerz wzdycha.

– Cóż, wszystko wskazuje na to, że najwyraźniej nie próbował zmanipulować bezpośrednio senatorów i w złej wierze sprzeciwić mi się podczas głosowania…

– A właśnie, że tak: nie chciał pomóc w przywróceniu sprawnie działającej demokracji. A poza tym jest twoim przeciwnikiem w wyborach!

– Nie można winić tooki za to, że igra z myszą. Jest, kim jest, i pomyślałam, że wypadałoby przekazać mu drobny upominek w ramach przeprosin za mój mały sabotaż na jego statku.

– Doręczanie przesyłek wcale nie brzmi dla mnie jak doradztwo, pani kanclerz.

– Nie chciałbyś go nawet zobaczyć?

Sinjir milczy, jednak nie wygląda na przekonanego. Mon odchrząkuje i mimo to podnosi niewielki koszyk, przykryty lawendową ściereczką. Podaje mu go, zachęcając, żeby zajrzał do środka, i Sinjir posłusznie zerka.

Kosz jest pełen owoców – a dokładniej owoców pta.

Nie może powstrzymać uśmieszku złośliwej uciechy, cisnącego mu się na usta.

– Och, pani kanclerz… Czy ktoś nie upierał się tu przypadkiem, że nie ma poczucia humoru?

– No, może odrobinę. Tak jak sam powiedziałeś: coś nas łączy, prawda?

– Najwyraźniej.

– A więc… doręczysz go?

– Tak.

– Cudownie. Witamy zatem w świecie polityki, Sinjirze Racie Velusie.

Rozdział trzydziesty

Świat Jas Emari wypełnia jaskrawe światło. Zęby szczękają jej głośno o siebie, a mięśnie szczęki tężeją tak mocno, że Jas obawia się, iż za chwilę przyczepy puszczą i popękają. A potem znów nadchodzi fala bólu i światło ponownie znika.

Chwilę później łowczyni nagród leży zdyszana i spocona na podłodze koreliańskiego promu, podczas gdy Mercurial Swift cofa iskrzącą pałkę od jej ciała i zawija nią pokazowego młynka.

– Ty żałosna łajzo – syczy, pochylając nad nią twarz przeoraną brzydkimi szramami, pamiątkami po jej ataku w świątyni Niimy.

Za jego plecami Dengar przeciąga się leniwie. Embo siedzi na drugim końcu ładowni, wyprostowany, obserwując scenę z beznamiętną miną.

Z kokpitu dobiega okrzyk Rodianki:

– Swift? Zbyt tu niebezpiecznie! Wszędzie roi się od statków Imperium i Nowej Republiki. Nie ma którędy się przedrzeć.

Na twarzy Swifta maluje się wyraźne rozczarowanie.

– Trudno. W takim razie posadź nas gdzieś w kanionie.

Jas przetacza się na bok. Ma wrażenie, jakby każda część jej ciała została rozciągnięta tak mocno, że już nigdy nie wróci do pierwotnego kształtu. Wygląda na to, że właśnie takie są efekty kilkakrotnego porażenia, chociaż nigdy nie chciała się o tym przekonać na własnej skórze. Zaczerpuje tchu – na tyle głęboko, na ile pozwala jej obolała klatka piersiowa, niemal się przy tym zachłystując, i udaje jej się wychrypieć:

– No to… jaki masz plan, Swift?

– Zamknij. Się.

– Nie no, serio! – Wydaje z siebie zbolały jęk. – Co zamierzasz zrobić w tej sytuacji? Kody nie zagwarantują ci bezpieczeństwa w strefie wojennej. Ktoś nas zestrzeli.

– Nie muszę ci się tłumaczyć.

– Nie – potwierdza Dengar. – Ale miło byłoby, gdybyś wytłumaczył się nam. No, wiesz, załoga, te sprawy? Jesteśmy zespołem. Masz jakiś plan, szefie?

Sposób, w jaki postawny Korelianin wypowiada ostatnie słowo, sugeruje, że nie darzy kolegi zbyt wielkim szacunkiem. Ciekawe…

Swift odwraca się do starszego łowcy nagród na pięcie tak gwałtownie, jakby zamierzał go zaatakować, jednak po chwili nieco się opamiętuje.

– Przycupniemy tu na chwilę i zaczekamy na okazję wstrzelenia się na orbitę, a potem dostarczymy naszą zwierzynę szefowi Gyuti na Nar Shaddaa. Odrobina cierpliwości…

– Wystawi was – wtrąca się Jas.

Swift odwraca się do niej jak użądlony i wbija jej pięść w żołądek. Zabraczka kuli się i zwija do pozycji embrionalnej.

– Zamknij się! Jeśli będzie trzeba, równie dobrze mogę cię dostarczyć Gyutiemu w częściach.

– Jest wściekły, bo zepsułaś mu jego śliczną buźkę – zauważa Dengar.

– Ty też się zamknij!

– Czy nie… – Jas krzywi się, jednak siada i mówi słabym głosem: – Nie chcesz wiedzieć, co robiłam tu, na Jakku? Mogłabym cię oświecić…

Bzzt! Kolejna fala bólu, wywołana przez impuls elektryczny, tym razem wymierzony w szyję. Jas ma wrażenie, że w jej czaszce urządził sobie bal rój os. Próbuje stłumić cisnący jej się na usta okrzyk bólu, jednak bezskutecznie – wydziera jej się z gardła niczym zwierzę, które za wszelką cenę próbuje wydostać się z klatki. I nagle jest już po wszystkim. Jas przewraca się na bok, skamląc cicho.

– A ja chcę usłyszeć, co ona ma do powiedzenia – oświadcza Dengar.

– Powiedziałem, żebyś się zamknął!

Jas mruga, a gdy przymyka oczy, słyszy szczęk odbezpieczanego blastera. Kiedy znów może skupić wzrok, widzi Dengara, trzymającego na kolanie swój karabin, wycelowany w tułów Swifta.

– Wiesz, nie mam ochoty, ty parszywy dupku. Mam za to prawo z nią porozmawiać. Znałem dość dobrze jej ciotkę. Będę z nią gadał, jeśli tylko mi się zachce. Słucham, rogata.

– Ja… ghhh… Poluję tu na kogoś.

– Że niby na kogo?

– Na Rae Sloane.

– Ona jest nikim! – parska Swift. – Sloane była kiedyś na świeczniku, jednak to już stare dzieje. Teraz nie ma żadnego znaczenia.

Jas nie bez trudu wzrusza ramionami.

– Nie dla… Nowej Republiki. Chcą ją dorwać i zapłacą każdemu, kto im ją dostarczy. Wie… wiele rzeczy. Jest ważna. A przynajmniej tak sądzą. Nie obchodzi mnie nawet, czy to prawda – obchodzi mnie, ile mi zapłacą, a w tym przypadku to naprawdę kupa forsy.

To wszystko kłamstwa, jednak nieważne, jak ładnie ubrałaby ją w słowa, prawda jej nie uwolni.

– Ile za nią płacą? – pyta Embo w kyuzoańskim.

Jas czuje się obrzydliwie, zmuszona go okłamać – naprawdę paskudnie, jednak nie ma wyjścia.

– Okrągły milion.

Oczy Honda robią się wielkie jak stacje bojowe, a Dengar gwiżdże pod nosem.

– To kupa kasy jak na jedną laskę. Mimo to praca dla Nowej Republiki… To niezbyt wdzięczne zajęcie, co?

– Wdzięczne, kiedy zapewniają ci bonusowo pełne ułaskawienie.

Po jej słowach zapada cisza, jakby wyssały one z przedziału całe powietrze. Wszyscy są prawdziwie wstrząśnięci – amnestia to coś, czego nie wolno lekceważyć. Każde z nich ma na swoim koncie listę przestępstw dłuższą niż ogon Hutta. A ponieważ wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują na to, że los galaktyki coraz pewniej spoczywa w rękach Nowej Republiki, można być pewnym, że prędzej czy później nadejdzie dzień, w którym łowcy nagród będą zmuszeni uciekać na obrzeża znanej przestrzeni, jeśli nie chcą trafić za kratki. Napięcie zauważalnie rośnie, a Jas postanawia to wykorzystać.

– Jeśli zdecydujecie się ze mną współpracować – podejmuje – was także obejmie. Każdy uzyska pełne odpuszczenie win, odejdzie z czystym kontem. Embo, Dengar, pracowaliście obaj z Sugi. Co powiecie na kontynuowanie tradycji rodzinnej?

– Nie odejdą ode mnie – cedzi Swift, piorunując ją wzrokiem. – Wiedzą, gdzie ich miejsce. Ze zdrady Gyutiego i narobienia sobie wrogów w szeregach Czarnego Słońca nie przyjdzie im nic dobrego. Zostaną ze mną.

– Zapominasz o czymś – mówi Dengar.

Mercurial podnosi brew.

– Co znowu?

– Naprawdę cię nie lubimy.

Stary łowca nagród uderza Swifta kolbą swojego blastera w głowę i Mercurial upada na podłogę obok Jas. Nie zamierza jednak najwyraźniej dać się tak łatwo wyeliminować z gry, bo błyskawicznie odtacza się za nią i zakłada jej blokadę na szyję, uciskając przedramieniem tchawicę. Jednocześnie mocnym wierzgnięciem otwiera boczny właz statku – trap opada i do środka wlewa się jaskrawy blask jakkuańskiego dnia, niemal ich wszystkich oślepiając.

Mercurial szarpnięciem przysuwa Jas do wyjścia, wykorzystując w charakterze osłony.

– Mogliście się wszyscy wzbogacić – syczy.

Dengar celuje w niego z karabinu, jednak nie może strzelić, Embo zaś wstaje, jednak wydaje się zupełnie niezainteresowany tym, jak zakończy się ta cała historia. Jas zna to jego spojrzenie – i wie, że nie jest to brak zainteresowania, tylko oznaka pełnego zaufania w jej zdolności; przekonania, że Jas sobie poradzi.

– Znów… o czymś… zapominasz… – udaje jej się wykrztusić przez uciskane uchwytem Swifta gardło.

– Nigdy o niczym nie zapominam – warczy jej prosto w uchu.

„Zapomniałeś, że nie usunęłam sobie wszystkich rogów, idioto!” – mówi do niego w myśli Jas i głuchym stęknięciem uderza go potylicą w twarz. Zaostrzone szczątkowe rogi wbijają się w miękkie policzki i Swift wydaje z siebie kwik, na ułamek sekundy zwalniając nieco uścisk na jej krtani.

Jas reaguje błyskawicznie: uwalnia się spod blokady, a potem szybko rzuca się w przód, wymierzając jednocześnie silny kopniak w tył – jej noga trafia Swifta w sam środek tułowia i łowca nagród wypada przez otwarty właz promu.

Zdyszana Jas drugim kopniakiem wciska guzik zamykający drzwi i trap się podnosi. Zabraczka pociera zmęczone oczy zwiniętymi w pięści dłońmi i opada na gródź. Dengar patrzy na nią z zaskoczeniem pomieszanym z satysfakcją, aż wreszcie kiwa jej lekko z uznaniem głową.

– Dobra robota, Jazzy.

Embo także kiwa jej głową i mówi w kyuzoańskim:

– Cieszę się, że sprawy przybrały taki obrót.

Rodianka, której imienia Jas nie zna, woła z kokpitu:

– Co tam się dzieje?

Jas się krzywi i pyta:

– Jest lojalna?

– Kto, Jeeta? Phi! Na pewno nie wobec Swifta.

– W takim razie chyba mam nowy zespół – stwierdza Emari.

Dengar uśmiecha się do niej krzywo i mruga.

– Chyba tak, złotko.

Interludium
Miasto w chmurach, Bespin

– Lobot, jesteśmy w domu. – Lando podnosi brew i rozgląda się niepewnie dookoła. – Mam wrażenie, że Imperium niezbyt dobrze radziło sobie z pracami domowymi…

To poziom kasyna. Jak okiem sięgnąć alaktytową podłogę pokrywają automaty do gier i stoliki do sabaka. I pazaaka. Oraz koła fortuny. Pod ścianami stoją rzędy holoprojektorów, przeznaczonych do wyświetlania transmisji z wyścigów swoopów na torach w toksycznej atmosferze bespińskiej Czerwonej Strefy. Niegdyś mieściło się tu centrum hazardowych gier – eleganckie, rozświetlone słońcem wpadającym przez szerokie okna wychodzące na kłęby muskanych delikatnym blaskiem chmur wnętrza. Teraz zawłaszczone przez zniszczenie i ruinę. Wszędzie wokół walają się sterty śmieci. Maszyny leżą poprzewracane, wybebeszone w poszukiwaniu łatwego łupu: ukrytych w ich trzewiach kredytów. Okna są zabite metalowymi płytami, a ekrany holoprojektorów ciemne.

Lobot zatrzymuje się u boku Landa. Interfejs komputera opasujący jego głowę migocze pulsującymi światełkami, a na ekranie komunikatora na jego nadgarstku pojawia się komunikat od jego przyjaciela i asystenta: „Natychmiast zajmę się zatrudnieniem nowego personelu”.

– O, to, to! – mówi Lando, a potem podnosi w górę palec wskazujący. – Och, dopilnuj jednak, żebyśmy najęli nieco uchodźców, dobrze?

Galaktyka jest jak przewrócona szklanka, z której wszystko się wylewa. Wojna zmieniła całe światy. Lando nie może pozwolić, żeby Miasto w Chmurach z luksusowej metropolii zmieniło się w miasteczko namiotów uchodźców i emigrantów, jednak może dać im przynajmniej pracę. To jego ulubiony sposób na angażowanie się w sprawy – gwarancja, że każdy otrzyma coś w zamian za fatygę. To sytuacja, w której żadna ze stron nie traci – sami zwycięzcy. Idealny sposób na załatwianie interesów.

Miasto w Chmurach zawsze tym właśnie było dla Calrissiana – wytchnieniem, azylem, w którym mógł się schronić przed Imperium, jednocześnie praktycznie mogąc dla niego nie istnieć. „Hej, wszyscy mogą być szczęśliwi, stary!” – myślał. Imperium nie musi się nimi interesować. Rebelianci mogą mieć ich gdzieś. Miasto w Chmurach będzie sobie wisiało nad Bespinem, wolne od chaosu, od całego tego zamieszania. Jeśli do nas przyjdziesz, znajdziesz tu dla siebie odrobinę luksusu. W międzyczasie mógłby się zajmować wydobywaniem odrobiny tibanny, aby sprzedawać ją tym producentom, którzy zechcieli ją od niego kupić (idealna do produkcji hipernapędów, na tibannie można się było nieźle dorobić), a od czasu do czasu siadać sobie z drinkiem w dłoni, poturlać kości i przygruchać sobie jakąś sympatyczną damę albo trzy.

O tak. Tyle tylko że nie wszystko poszło po jego myśli.

Teraz o tym wie: podczas wojny takiej jak ta niezbyt dobrze jest tkwić w samym jej środku. Nie da się być po obydwu stronach naraz. Całe życie spędził, celując w to centrum, stroniąc od zbytniego angażowania się w walkę o „słuszną sprawę”, skupiając na nabijaniu własnej kabzy. Te dni jednak dawno minęły, podobnie jak jego umiłowanie neutralności. Kiedy zjawił się tu Vader, wszystko się zmieniło. Stracił Hana – no, na jakiś czas. Utracił Lobota i Miasto w Chmurach. Mało brakowało, a straciłby wszystko.

Jednak… nabrał też nieco dystansu.

I wybrał wreszcie tę cholerną stronę. Bo czasami, jeśli chce się wygrać, trzeba stawiać wszystko na jedną kartę. Trzeba rzucić wszystkie kredyty na stos.

Popłaciło. Imperium zniknęło. A on jest teraz bohaterem Rebelii (och, trzeba też przyznać, że wykorzystał ten tytuł więcej niż raz, aby wyłudzać darmowe drinki, nie mówiąc już o zwracaniu na siebie uwagi rzesz wielbicieli i wielbicielek). Teraz jednak zależy mu tylko na odzyskaniu swojego miasta. Po Endorze sądził, że wystarczy tylko wrócić tu w chwale niczym udzielny władca i objąć znów swój podniebny tron, jednak wówczas okazało się, że ten ślimaczy syn, gubernator Adelhard, otoczył planetę Żelazną Blokadą. Utrzymywał jego mieszkańców uwięzionych na terenie miasta nie tylko dzięki dobrze zorganizowanemu za pomocą szczątków sił Imperium oblężeniu, ale też kłamstwu, głosząc, że Palpatine żyje. A Lando wiedział doskonale, że ten stary zasuszony cenobita był stuprocentowo martwy, bo sam się do tego przyczynił, wysadzając reaktor Gwiazdy Śmierci, a także ponieważ Luke potwierdził, że ten potwór zginął. Dalibyście wiarę? Palpatine i Vader, obydwaj załatwieni na cacy. Dwie nękające galaktykę plagi, usunięte z niej za jednym zamachem.

A tu nagle okazuje się, że ma do stoczenia nową wojnę. Już, już wydawało mu się, że jest po Imperium i że Miasto w Chmurach znów będzie należało do niego… Jakimż naiwnym był głupcem! Nic nigdy nie jest takie proste, prawda? Odzyskanie miasta zajęło mu wiele miesięcy. Musiał zainicjować powstanie. Musiał knuć na boku z Lobotem. Musiał prosić o przysługę niezliczonych kolegów po fachu, jak na przykład pirata Karsa Tal-Korlę. A wszystko to dlatego, że Nowa Republika nie kiwnęła palcem, żeby wyzwolić jego miasto. Jasne, szanował tę decyzję, rozumiał ją, a Leia podsumowała to wszystko najcelniej, kiedy powiedziała: „Rebelia była łatwa, Lando. Rządzenie… to zupełnie inna sprawa”. Pani kanclerz starała się utrzymać tę odrobinę przewagi, jaką zdobyli, a wówczas nadszedł Dzień Wyzwolenia na Chandrili i…

Cóż. To wszystko to już przeszłość. Nie ma co tego roztrząsać.

Miasto w Chmurach znów należy do niego. Lando wziął Adelharda na przetrzymanie: zmusił go do poddania się głodem. Większość imperialnych skapitulowała. Już po wszystkim. Dzięki niech będą szczęśliwym gwiazdom.

Lando wchodzi w głąb kasyna, nie są tu z Lobotem sami – towarzyszą im oddziały złożone z najróżniejszych ochotników. Są pośród nich członkowie jego Skrzydlatej Straży, ale też kilku żołnierzy Nowej Republiki – w sam raz, żeby pozbyć się rezydentów, którzy zamarudzili tu dłużej, niżby wypadało, bo wydawało im się, że wciąż zdołają wygrać.

Maszerują ramię w ramię korytarzami zrujnowanego poziomu kasyna.

– Są tam? – pyta Lobota.

„Tak – nadchodzi odpowiedź. − W pokoju Bolo Tanga”.

– Świetnie, świetnie. W takim razie zróbmy z tym wszystkim porządek i pozbądźmy się ostatnich najemców.

W pewnym momencie Lobot odwraca się w jego stronę, a na ekranie na nadgarstku Landa pojawia się nowy komunikat: „Proszono mnie o przypomnienie ci, że księżniczka wkrótce urodzi, a ty jeszcze nie nabyłeś odpowiedniego podarunku dla dziecka”.

– Co takiego? Ale… to niemożliwe! Ona przecież… Na wszystkie gwiazdy galaktyki, przysiągłbym, że dopiero co się pobierali – czy nie kupowałem im przypadkiem właśnie prezentu ślubnego?

„Nadchodzi właściwa pora, zgodna z ludzkim zegarem biologicznym. Chyba nie zdawałeś sobie sprawy z tego, ile minęło czasu. Byliśmy bardzo zajęci”.

– Oni też, jak przypuszczam.

„I właśnie dlatego nie nabyłeś podarunku”.

Lando wzdycha.

– Dobrze już, dobrze. Kupić prezent dla dzieciaka. Czy możemy mu sprawić śliczną małą pelerynkę i wąsy, żeby wyglądał jak stary, dobry wujcio Lando?

Lobot nie odpowiada – rzuca mu tylko beznamiętne spojrzenie.

– Dobrze już, dobrze. Zastanowię się nad tym.

Jego myśli wędrują przelotnie ku Hanowi i Lei. Han, jeden z jego najstarszych i najlepszych przyjaciół. I jednocześnie rywali, ma się rozumieć. Tęskni za tym starym łazęgą. Ach, ile szalonych przygód przeżyli razem!

To były dobre czasy, nawet gdy było źle. A teraz Han jest z Leią. No, no… Ta dwójka jest jak para wystrzelonych pełną parą rakiet. Lando ma tylko nadzieję, że obydwie lecą w tym samym kierunku, bo jeśli kiedykolwiek skierują się przeciwko sobie, nieszczęście gotowe.

„Jesteśmy” – informuje go Lobot.

Stoją przed drzwiami do pokoju Bolo Tanga. Lando widzi, że zostały one zapieczętowane magnetycznie. Odwraca się do kapitana Gladstone’a ze Skrzydlatej Straży.

– Czy mamy obrazy z kamer?

Gladstone kiwa głową.

– Są tam uziemieni. Przebili się do wylotowego systemu odprowadzania ciepła, teoretycznie prowadzącego na poziom serwisowy…

– Ale przecież opary w szybie ich zabiją, jeśli spróbują przejść dalej!

– Dokładnie tak, baronie administratorze.

– W takim razie są uwięzieni.

– Niczym robale w pułapce.

– W porządku, w takim razie otwórzmy… Albo nie, zaczekaj. Czy usłyszą mnie przez te drzwi?

– Tak, jeśli będzie pan blisko.

Lando kiwa głową i wyciąga blaster – prawdziwe cacko, małe dzieło sztuki z czasów, gdy jeszcze potrafili robić takie rzeczy, pistolet Rossmoyne Vitiator, miniaturowa wyrzutnia pocisków z elegantszej ery (Lando wygrał go niedawno w sześć kart limitu gizki od naćpanego przyprawą aybariańskiego dyplomaty). Każdy Rossmoyne schodzący z linii produkcyjnej był grawerowany ręcznie przez rzemieślników z rodu wytwarzającego ten sprzęt. Szczególnie rękojeść jest zdobna tymi wymyślnymi zawijasami i spiralami, przypominającymi labirynt, którego zwoje można śledzić palcem. Może teraz, gdy Imperium powoli odchodzi do historii, rzemieślnicy starej daty znów powrócą do galaktyki… A wraz z nimi ich piękne dzieła.

Nad tym jednak Lando będzie dumał później. Na razie…

Uderza w drzwi rękojeścią swojego Vitiatora.

– Halo? Tu Lando Calrissian – mówi głośno, tak aby usłyszeli go po drugiej stronie. – Jestem baronem administratorem Miasta w Chmurach. I bohaterem Rebelii oczywiście. Przypuszczam, że obiło wam się o uszy moje nazwisko. Czy dobrze mnie tam słychać? Jeśli tak, stuknijcie w drzwi.

Cisza. A po chwili…

Trzy stuknięcia. Świetnie. Lando podejmuje, starając się nadać swojemu głosowi maksymalnie łagodne, melodyjne brzmienie, żeby zechcieli go wysłuchać…

– Oto, jak się sprawy mają. Jestem hazardzistą, więc mogę się założyć, że jesteście tam głodni i wystraszeni, czując się niczym ludzie, którzy nie mają dokąd pójść. I właśnie tak jest, bo jestem pewien, że do tej pory dotarła do waszych uszu informacja o tym, że opowieści Adelharda o żyjącym Palpatinie były jedną wielką bzdurą. Wyjdę więc z takiego założenia i zapewnię was, że nic wam się nie stanie, że wszystko będzie w porządku, jeśli tylko rzucicie broń, żebyśmy mogli otworzyć te drzwi, wyprowadzić was stąd i zapewnić wam ciepły posiłek i wygodne łóżko. Nie zamierzam was o nic oskarżać ani wysuwać wobec was żadnych roszczeń. Nie zależy mi na wtrącaniu was do lochów Nowej Republiki. Gdy wejdę do środka, odłożę nawet swój blaster, żebyście wiedzieli, że mówię poważnie. Zastukajcie, jeśli mnie słyszycie.

Stuk, stuk, stuk!

– Doskonale. – Lando odsuwa się od drzwi i chowa blaster do kabury na biodrze, a potem daje Gladstone’owi znak. – Odblokuj.

Technicy Skrzydlatej Straży zabierają się do pracy, przykucając po obu stronach drzwi z oczami osłoniętymi maskami przeciwblaskowymi. Aktywują palniki i zaczynają się przecinać przez metalową pieczęć na drzwiach. W powietrze tryskają snopy iskier.

Chwilę później jest już po wszystkim. Technicy stoją po obu stronach drzwi i podważają ich skrzydła łomami wbudowanymi w końcówki palników.

Metalowe płyty opadają ciężko w stronę Landa, który odstępuje z gracją na bok. Łup! W powietrze wzbijają się kłęby kurzu i dymu. Lando wie, że z wnętrza mogą poszybować w ich stronę skwierczące promienie blasterowych strzałów, jednak zdaje sobie też sprawę z tego, że ktokolwiek jest w środku, rozumie, że poskutkuje to akcją odwetową o podobnym efekcie.

Żadnego ciepłego posiłku, żadnych wygodnych łóżek – tylko worek na ciało dla każdego z napastników.

Gdy dym się rozrzedza, Lando widzi imperialnych obywateli, kobiety i mężczyzn stojących tam z rękami za głowami. U ich stóp leżą porzucone blastery. Śmieje się i gestem daje im znak, żeby wyszli z pokoju Bolo Tanga. Wyglądają na przestraszonych. I zmęczonych. Każdy z nich jest wychudzony, ma wyschnięte wargi i nabiegłe krwią oczy.

– No, szybciutko. Ruchy, ruchy! Już w porządku, już po wszystkim. Dobrze wybraliście.

Ze środka wysypuje się kilkadziesiąt osób, które Skrzydlata Straż prowadzi do aresztu. Żołnierze Nowej Republiki zabezpieczają tyły. Nagle Gladstone zagaduje go:

– Baronie administratorze? – W jego głosie słychać nutę niepokoju, gdy wskazuje coś we wnętrzu pokoju.

Lando podchodzi bliżej, trzymając dłoń w pobliżu blastera na biodrze.

Wewnątrz pokoju Bolo Tanga pozostał jeden niedobitek, po drugiej stronie stołu do gry, w miejscu krupiera: barczysty mężczyzna w czarnym napierśniku i białym hełmie szturmowca. Opiera się plecami o ścianę, z opuszczonym karabinem w dłoni.

To oznacza, że nie jest pewien, co powinien zrobić…

Albo czekał na tę chwilę.

– Niech zgadnę – mówi Lando. – Dowódca?

Chwila milczenia, nim pada odpowiedź:

– Sierżant.

– Ostatni sierżant, sierżancie – uściśla Lando. – Wszyscy inni poddali się albo zginęli. Adelharda już nie ma. A Imperium ma się bardzo kiepsko, stary. Umowa jest więc taka: poddajesz się… Albo załatwiamy to inaczej.

Mężczyzna wciąż trzyma karabin lufą w dół, jednak najwyraźniej nie zamierza go też odłożyć.

Dłoń ani mu drgnie.

Co oznacza, że muszą załatwić to inaczej.

Wszystko dzieje się szybko.

– Niech żyje Imperium!

Sierżant podrywa karabin do strzału… jednak nie ma szansy go oddać.

Pada od jednego strzału z Vitiatora Landa, który przeszywa jego napierśnik, trafiając prosto w serce. Gdy żołnierz upada na ziemię, nie wypuszcza z dłoni karabinu – zwala się po prostu na niego.

Lando chowa swój blaster do kabury. Czuje, jak serce wali mu w piersi jak młotem. Przeszywa go przyjemny dreszcz: „Wciąż to potrafię” – myśli. Temu idiocie wydawało się zapewne, że Lando będzie zbyt wolny i nie zdąży nawet na czas dobyć broni. A jeśli nawet, to że nie przebije ona jego pancerza!

Podwójny błąd. Śmiertelny błąd.

– Fortuna kołem się toczy – mamrocze Lando pod nosem, pocmokując. Podchodzi do martwego sierżanta i zdejmuje mu z głowy hełm o czarnych soczewkach. Pod nim kryje się twarz mężczyzny o kanciastej szczęce i wydatnym czole – gość wygląda na twardego zawodnika.

Cóż, najwyraźniej nie dość twardego.

– Hej! – woła cicho Lando, obracając hełm w dłoniach, i ogląda się na Lobota. – Mam pewien pomysł. Dzieci potrzebują lampek, prawda? Takich nocnych? Czy moglibyśmy poprosić naszych techników, żeby zrobili z tego taką lampkę? To będzie coś naprawdę niezwykłego, nie sądzisz?

„Nie” – brzmi odpowiedź Lobota.

– Jasne, jasne, to argument nie do odparcia – śmieje się Lando i wstaje. Przerzuca przez chwilę hełm z ręki do ręki, a potem pozwala, by upadł na podłogę. – Mimo to jestem zdania, że dzieciak powinien wiedzieć, o co walczyli jego rodzice. A znając tych rodziców, idę o zakład, że sam będzie też niezłym zabijaką.

Wtedy przychodzi mu do głowy nowy pomysł.

Dobywa znów swojego blastera i obraca go na palcu na osłonie cyngla.

– Pewnego dnia młody wpakuje się pewnie w kłopoty. – Jak każdy dzieciak, ale w żyłach tego malca będzie płynąć krew łajdaka i księżniczki, więc pewnie jego hardość wstrząśnie galaktyką w posadach. – Będzie mu potrzebna pomoc. I właśnie tu wkracza do akcji wujek Lando. – Lando podnosi broń do światła, podziwiając jej kunsztowne wykonanie.

Na jego nadgarstku pojawia się komunikat Lobota, w którym ten wyraża swoją dezaprobatę: „Dzieciom nie powinno się dawać blasterów. To nie są zabawki”. Jego mina mówi sama za siebie.

– Nie, nie, nie dostanie go przecież teraz – protestuje Lando. – Chodzi mi o to, żeby miał go na później. Żeby rodzice dali mu go, gdy nadejdzie odpowiednia pora. Wiesz co? Napiszę do niego list. Coś w stylu: „Hej, młody, to ja, wujek Lando. Jeśli kiedykolwiek będziesz potrzebował pomocy, a nie będziesz miał ochoty prosić o nią swojego ojca, wal do mnie jak w dym, coś wymyślimy”. Schowam go wraz z blasterem w sejfie tutaj, w Mieście w Chmurach, i dam Hanowi klucz. Nie mów mu, co znajdzie w środku – wścieknie się, gdy się dowie. Chłopak dostanie go, gdy podrośnie.

„Ale powinieneś dać mu coś teraz, Lando”.

Lando rzuca blaster Lobotowi, który łapie go niezdarnie, z naburmuszoną miną. Lando przewraca oczami.

– Dobra już, dobra. Wyślę im coś innego. Co by się nadawało…? Och, już wiem. W zachodnich dokach mamy vantilliański katamaran. Podaruję im go, żeby mogli zabierać go na… no, nie wiem, wycieczki rodzinne?

Lobot kiwa głową, a na ekranie komunikatora rozbłyskuje krótki komunikat: „To do przyjęcia”.

– Dalibyście wiarę? – mamrocze znów pod nosem Lando. – Han i Leia. Rodzina. Ech, jak ten czas leci. Sądzisz, że powinienem założyć rodzinę?

Tym razem komunikat jest jeszcze krótszy: „Nie”.

Lando wybucha śmiechem.

– Widzisz, przyjacielu? Znów jesteśmy jednomyślni. Chodźmy się napić.

„Nie piję”.

Lando otacza sztywne barki Lobota ramieniem.

– Wiem. Nic nie szkodzi. Wypiję dwa, żeby było sprawiedliwie. I wszyscy będą szczęśliwi.

Rozdział trzydziesty pierwszy

Rae Sloane poddała się i dała za wygraną. Gallius Rax zostawił ją tutaj, w pierwszym rzędzie, na czas bitwy, która może oznaczać ostatnią walkę w tej wojnie, bo jeśli nawet Imperium zwycięży na Jakku, to… co potem? Imperium, które zrodziło się na tym świecie, nie jest już jej Imperium. To zniekształcony, zmutowany twór, wysmagany niosącymi chmury piasku wichrami, doprowadzony do ruiny.

Sloane klęczy. Palący ból w nogach zelżał do tępego pulsowania. Czuje je także w ramionach. Biodrach – i szyi. Wszystko ją boli. Ma wyschnięte usta, a jej oczy zmieniły się w coś na kształt wysuszonych na słońcu owoców. Co gorsza, znowu boli ją prawy bok – pamiątka po spotkaniu z tą przeklętą pilotką na Chandrili. Za każdym razem, kiedy bierze oddech, ma wrażenie, jakby ktoś wbijał jej pod żebra nóż.

Nie ma dokąd pójść. Wraz z Brentinem są uziemieni na dachu – zastanawiała się przelotnie nad podpełznięciem do krawędzi i stoczenia się z niej, choćby po to, żeby skręcić sobie kark i położyć kres tej męce. Brentin tymczasem leży skulony, jęcząc i od czasu do czasu przetaczając się z boku na bok. Wszystko wskazuje na to, że postradał zmysły.

Mają stąd dobry widok na podpełzającą coraz bliżej bitwę. Imperium na razie nie przegrywa, ale wycofuje się. Z oddali Sloane dostrzega pióropusz dymu, wzbijający się w niebo z ugodzonej strzałem maszyny kroczącej, która za chwilę przewraca się w piach. W pobliżu X-wing, wyglądający stąd niczym dziecięca zabawka, utrąca sobie skrzydło o skalną iglicę i roztrzaskuje się o stanowisko wieżyczki DF.9. Dookoła w powietrze wzlatują ciała szturmowców.

Na niebie ścierają się ze sobą dwie floty. Trudno jest stwierdzić, co dokładnie się dzieje, sądząc po tym, co stąd widać – słońce świeci tak mocno, że Sloane ma wrażenie, iż lada chwila wypali jej oczy. Ma jednak wrażenie, że imperialna flota radzi sobie dość dobrze. Statkom Republiki nie udało się jak dotąd zdobyć wyraźnej przewagi nad przeciwnikiem. Jeszcze nie. Jednak Sloane obawia się, że może to wkrótce nastąpić.

Właściwie to nieuchronne…

Wkrótce walka dotrze tu, do bazy. Na to właśnie liczy Rax. Nie tylko zmusił ją, by tkwiła tu, patrząc na to, jak placówka upada – znajdzie się pod jej ruinami, gdy do tego dojdzie. Gdy baza upadnie, ona zginie wraz z nią. Być może zostanie pojmana, jednak bardziej prawdopodobne, że skończy martwa.

A Raksowi się upiecze. Rax ucieknie.

Tylko… dokąd? I po co? Nie potrafi rozgryźć, jaki ma w tym wszystkim cel. To wszystko to zwykła demonstracja, pokaz. Sloane wie tyle, że ma czemuś służyć. Bo tak naprawdę liczy się tylko miejsce, które chronił w dolinie w pobliżu Żebrzącej Dłoni.

To znaczy nie dla niej. Dla niej nic już nie ma znaczenia – została tu, podczas gdy on odszedł.

Sloane wybucha śmiechem, potem zaczyna szlochać, aż wreszcie opuszcza głowę na pierś niczym odbywający pokutę mnich.

– Ghhh! – krzyczy nagle Brentin.

Odtacza się na bok, wygina plecy w łuk i szczerzy w niebo obnażone zęby. Po jego twarzy przemyka grymas bólu, a powietrze przeszywa nagle energetyczny impuls, od którego stają jej włoski na karku i ramionach. Brentin wstaje, potrząsając dłońmi – bransoletki kajdanek, które krępowały je jeszcze przed chwilą, opadają.

Sloane wpatruje się w niego, osłupiała.

– Jesteś… wolny.

– Mhm – mamrocze Brentin. – Ty też za chwilę będziesz. – Pochyla się ku niej, trzymając coś w ręku i tłumacząc jej: – Zauważyłaś, że ta planeta to sterta brudnego piachu? To znaczy, jasne, każda planeta jest brudna – ta jednak jest tak sucha, tak czerstwa, że wszystko obraca się tu w pył. Proch przenoszony z miejsca na miejsce. Tak jak tu. – Pokazuje jej dłonie, pełne rdzawego pyłu, a potem sięga do jej nadgarstków i zaczyna wcierać go w kajdanki.

– Co robisz?

– Rebelianci tacy jak ja są szkoleni w sposobach radzenia sobie w podobnych sytuacjach. Magnakajdanki trudno rozpiąć, ale nie jest to niemożliwe – o ile zdołasz coś wepchnąć między złącza magnetyczne. W tym przypadku…

Bzzt! Jeszcze jeden elektryczny impuls i rozpięte kajdanki opadają z jej nadgarstków.

– …jakkuański pył.

„Jestem wolna!” – myśli Sloane, głośno zaś mówi:

– Jesteś niezwykły, Brentinie Wexley.

– Instynkt jej nie zawiódł, gdy postanowiła go oszczędzić.

– My, rebelianci, musieliśmy jakoś nauczyć się was przechytrzać.

– Musimy działać szybko – ucina jego wyjaśnienia. – Znaleźć statek. Zatrzymać Raksa.

– Sądzisz, że wrócił do doliny?

– Bezpiecznie będzie przyjąć takie założenie. Coś się tam dzieje. Coś ważnego, coś zagadkowego. – A nawet jeśli go tam nie ma, to to, co się tam znajduje, będzie stanowiło klucz do rozwiązania całej zagadki. – Chodź.

Rusza przed siebie długimi krokami, ignorując ból przeszywający bok, nogi i gardło. Stara się zapomnieć o odwodnieniu organizmu, udając sama przed sobą, że wcale nie chce jej się pić. Gdy znajdują turbowindę, w jej głowie zaczyna już nabierać kształtów plan: najpierw muszą zdobyć statek. Podróż pieszo nie wchodzi w grę – będą się poruszali zbyt wolno, a tocząca się w dole bitwa uczyni marsz jeszcze trudniejszym. A to oznacza, że muszą zdobyć jakiś szybki środek transportu i dotrzeć do doliny drogą powietrzną. TIE świetnie by się sprawdził: te myśliwce są szybkie i zwrotne.

Dobra wiadomość jest taka, że mają tu pod dostatkiem imperialnych myśliwców. Baza to cała zautomatyzowana infrastruktura wzniesiona z myślą o obsłudze lotów, umożliwianiu tym maszynom startu, lądowania i ponownego tankowania. Sprawnie działająca taśma produkcyjna. Są tu myśliwce, interceptory, bombowce, strikery… Uzbroić, przygotować, zatankować, wysłać w powietrze.

Winda wiezie ich w dół. Gdy dociera na miejsce, jej drzwi się rozsuwają, ukazując opustoszały, zapylony korytarz. Baza jest teraz jak grobowiec: brudna, pełna piasku i kurzu; kompletnie cicha. „Czyżby została już porzucona?” – zastanawia się Sloane. A może po prostu wszystkie siły Imperium zostały z niej już wysłane do walki, aby stawić czoła republikańskiej agresji? Podejrzewa, że raczej to drugie. Wszystkie pionki zostały już wystawione na planszę. Nic nie zostało w rezerwie. Rax rzucił wszystko na jedną szalę.

Obok nich przemyka myszobot, z piskiem i świergotem skręcając za róg. Jedyny ruchomy element w zasięgu wzroku – to znaczy, dopóki oni także nie skręcają za róg.

Robocik wynurza się właśnie zza niego, pospiesznie przemykając między nogami Sloane i wracając, skąd przyjechał. Rae gubi na chwilę krok, skonsternowana i zaskoczona jego nagłą rejteradą…

A gdy łapie równowagę i podnosi głowę, staje twarzą w twarz z imperialną oficer w czarnym mundurze i przekrzywionej czapce na głowie. Plakietka na jej piersi sugeruje, że to strażniczka więzienna, co nie ma zupełnie sensu, zważywszy na okoliczności, bo…

– Norra – mówi Brentin.

– Ty! – Tylko tyle jest w stanie wykrztusić Sloane.

Przed oczami widzi ciemny wylot blasterowej lufy.

– Zgadza się. To ja.

Gdy Norra wyszła z hangaru sąsiadującego z bazą, szybko przekonała się, że ta jest w większości opuszczona: żadnych żołnierzy, jedynie kilka droidów i kręcących się tu i ówdzie bez celu oficerów. „To jest to – pomyślała wówczas. − Kres Imperium. Nie wiedzą o tym jeszcze po prostu”. I co najdziwniejsze, ogarnęło ją dojmujące poczucie beznadziei i rozpaczy, a wraz z nim żal z powodu utraconych szans. Utraciła swój cel. Imperium było jej wrogiem od tak dawna… Co pocznie, gdy go zabraknie? To jak tłumienie pożaru poprzez wypompowywanie z pomieszczenia całego tlenu: ogień gaśnie, ale jak teraz oddychać?

Uznała jednak, że to nie pora na podobne rozmyślania. Musi odłożyć to na potem, bo – jak sobie powtarza w myśli: wciąż ma przed sobą cel, zadanie do wypełnienia. Musi znaleźć męża. Odnaleźć Sloane. Z tą myślą wkroczyła w labirynt korytarzy przecinających bazę, mijając opuszczone magazyny… dopóki nie skręciła za róg, stając twarzą w twarz ze swoją ofiarą.

Trzeba przyznać, że dobrą sekundę zajęło jej rozpoznanie w niej Sloane, a jeszcze więcej czasu minęło, nim dotarło do niej, że mąż woła ją po imieniu.

Następnym, co zarejestrował jej mózg, był widok blastera, z którego celowała Sloane prosto w twarz. Natychmiast ogarnęła ją przemożna ochota, by nacisnąć spust i uwolnić mózg kobiety z jej czaszki; w jej piersi wybuchły gejzery gniewu, palącego jej ciało niczym strumienie kwasu. Żadnej sprawiedliwości. Tylko zemsta.

Jednak Brentin chwyta ją za rękę i stara się ostudzić jej zapał:

– Norro, nie…

– Brentin. – Gdy wypowiada to słowo, imię jej męża, nie słychać w nim jednak radości, tylko niepokój i żal. Cofa rękę. – Co tu w ogóle robisz? Dlaczego z nią trzymasz? – W jej umyśle wybijają źródełka paranoi. Nagle zaczyna się bać, że jej mąż wciąż jest tym samym zaprogramowanym robotem, niewolnikiem czipa wszczepionego w jego mózg…

Bones wybiera ten moment, by interweniować: chwyta Brentina za nadgarstek i wykręca mu rękę, aż mężczyzna krzyczy z bólu, jednak droid nie zwraca na to uwagi. Ciska męża Norry na ścianę, przypierając go do niej.

– Skrzywdziłeś Temmina.

Silnie zmodyfikowany droid typu B1 wykręca ramię Brentina jeszcze mocniej − mocniej, mocniej! − dopóki Norra nie słyszy obrzydliwego chrzęstu i trzeszczenia…

– Bones – mówi z lekką naganą w głosie, jednak z pewnym ociąganiem. – Przestań. Przytrzymaj go tylko, proszę.

– Norro! – jęczy błagalnie Brentin. – Nie jestem po stronie Imperium. Nie chciałem tego. Czy naszemu synowi nic nie jest…?

Sloane podnosi ręce do góry.

– On ma rację – mówi. – Zmuszono go do tego.

– Zamknij się! – warczy Norra. – Oboje się zamknijcie. Ani słowa. Nie mamy czasu na pogawędki. Chcecie wiedzieć, co będzie teraz? Za chwilę wrócimy na pokład mojego statku i stąd odlecimy. A jak tylko będziemy mieli w miarę wolną drogę, zabiorę was oboje na Chandrilę.

– To nie na mnie ci zależy – protestuje Sloane.

– Norro, ona ma rację – potwierdza Brentin.

– Prosiłam o ciszę, wielka admirał.

– Spójrz na mnie! – cedzi Sloane. – Czy wyglądam wciąż na wielką admirał? Wykradam się z imperialnej bazy w towarzystwie rebelianta! Norro, nie bądź idiotką… – Na dźwięk jej słów Bones podnosi wolne ramię i wysuwa ukryte wibroostrze, wsuwając je pod podbródek Sloane. Z małej ranki sączy się krew, tworząc na jej szyi czerwony paciorek. – Ja… Wybacz, że nazwałam cię idiotką. Ale tu chodzi o coś więcej.

– Norro, proszę, wysłuchaj jej! – wtrąca Brentin, zaś Rae podejmuje, niezrażona:

– W tej chwili na czele Imperium stoi mężczyzna nazwiskiem Rax. To właśnie on odpowiada za wszczepienie czipów w głowy jeńców, w tym twojego męża. To on zaaranżował atak w Dniu Wyzwolenia. Ja tylko… – Sloane krzywi się, jakby trudno jej było się do tego przyznać. – Użył mnie jako dywersji, wykorzystał dla odwrócenia uwagi. To on pociąga za sznurki. W dolinie za kanionami i jaskiniami Niimy… Tam coś jest. Rax chroni coś, co się tam znajduje. Zabierz mnie tam. Możemy to wszystko zakończyć.

Norrę opadają wątpliwości.

Z jednej strony ma ogromną ochotę wypalić w pierś Sloane z blastera. Albo rąbnąć ją w głowę. Albo zawlec za kudły na pokład promu. Ma też ochotę pocałować męża – i go zabić. Chciałaby również złapać go za gardło i wykrzyczeć w twarz: „Dlaczego?!”, a także przeprosić za to, że go zostawiła, i udawać, że nic się w ogóle nie stało – nic się nigdy nie stało! – i że jej syn i mąż wciąż są na Akivie, żyjąc spokojnym, dobrym życiem.

„Sloane kłamie” – przekonuje samą siebie. Ta kobieta zwodzenie ma we krwi. A Brentin jest na smyczy osoby, która kontroluje czip zaimplantowany w jego głowie. Jednak Sloane wydaje się też mieć rację, bez dwóch zdań: nie wygląda już ani trochę na wielką admirał. Została tu sprowadzona jako więzień. Imperium nie nazywa już Rae Sloane swoją przywódczynią, ani nawet swoją córką.

Co, jeśli Sloane ma rację?

Co, jeżeli ten człowiek, Rax, jest odpowiedzią na wszystko, rozwiązaniem całej zagadki?

Norra powtarza sobie: „Nic mnie to nie obchodzi. To nie moja sprawa. Zrobię to, po co tu przyleciałam: schwytam Sloane, ocalę męża i wrócę do domu”.

Co jednak, jeśli to niczego nie zmieni? Co, jeśli Norra ma w tej chwili okazję – jedną, jedyną szansę! – powstrzymać potwora, który naprawdę za wszystkim stoi? Co, jeśli Rax naprawdę jest władcą marionetek, tak jak twierdzi Sloane? Czy w tej sytuacji Norra może ot, tak pozwolić mu odjeść?

– Ruszajmy – mówi cicho.

– Norro, zaczekaj…

– Lepiej, żebyście nie mylili się co do tego całego Raksa – cedzi Norra. – Bo jeśli okaże się, że mnie wrabialiście albo że się mylicie… Każę mojemu droidowi połamać każdą kosteczkę w waszych ciałach. Czy to jasne?

Sloane uśmiecha się do niej szeroko.

– Jak słońce, Norro Wexley.

Część piąta

Interludium
„Imperialis”, dwadzieścia pięć lat wcześniej

Galli opuścił Jakku pierwszy raz od dziesięciu lat – i dopiero drugi raz w życiu. A przynajmniej tak mu się zdaje. Nie wie, kim byli jego rodzice ani skąd pochodzili. Czasami wyobraża sobie, że przybyli z jakiegoś odległego miejsca, pełnego rzek i lasów. Ze świata, na którym jest morze. Innym razem jest na nich wściekły i myśli: „Nie ma znaczenia, kim byli moi rodzice. Rodzice to nie wszystko. Właściwie to rodzice nic nie znaczą”. W takich chwilach wyobraża sobie, że są zwykłymi złomiarzami czy klepiącymi biedę farmerami z Jakku i że udowodnienie im, co jest wart, będzie czystą przyjemnością (aczkolwiek znacznie bardziej prawdopodobnym scenariuszem jest, że po prostu nie żyją).

W tej chwili Galli siedzi w obitym pluszem pokoju, bardziej luksusowym od wszystkiego, co kiedykolwiek w życiu oglądał. Jest na tym samym statku co ostatnio, gdy opuszczał Jakku, jednak tym razem nie podróżuje na nim jako pasażer na gapę – i nie musi się chować w ładowni.

Siedzi w fotelu – najwygodniejszym, w jakim dane mu było siedzieć w jego krótkim życiu.

Ma ochotę zostać w nim na stałe, zamieszkać w nim. Nie miałby nic przeciwko, gdyby przyszło mu w nim umrzeć.

A niewykluczone, że taki los go właśnie czeka: śmierć w fotelu. Mężczyzna, do którego należy ten statek, człowiek nazwiskiem Sheev Palpatine, to jedna wielka niewiadoma. Galli spotkał go tylko raz, jednak od tamtej pory ten Palpatine prześladuje go, nawiedza go w snach – te czarne szaty, twarz niczym powierzchnia księżyca, pobrużdżona siecią kraterów. Jasne, to tylko sny, jednak wydają się takie prawdziwe! Jakby ten człowiek naprawdę odwiedzał Galliego w tych nielicznych chwilach, w których udaje mu się na krótko zdrzemnąć.

Spotkał też droidy Palpatine’a – niektóre z nich to wyniosłe roboty protokolarne, inne to zabójcy albo astromechy, albo droidy wydobywcze, które pomagają oczyścić teren na Jakku. Rozmawiał też niezliczoną ilość razy z doradcą mężczyzny o twarzy jak księżyc, człowiekiem zwanym Tashu.

Jednak samego Palpatine’a Galli spotkał tylko raz.

Teraz zaś ma go spotkać znowu.

Boi się, że to spotkanie zakończy się dla niego śmiercią. Mężczyzna wykorzystał go, użył do realizacji swoich celów i Galli nie jest mu już dłużej potrzebny. Obserwatorium zostało zbudowane. Galli zrobił to, co do niego należało, aby utrzymać wszystko w tajemnicy. Nikt się o niczym nie dowiedział i teraz cała konstrukcja jest pogrzebana bezpiecznie w piasku w pobliżu Żebrzącej Dłoni. „Nie jestem już potrzebny” – myśli Galli. Mężczyzna o twarzy jak księżyc go zabije. Jakaś część chłopca imieniem Galli znajduje w tym dziwną pociechę. Jednak inna jego cząstka myśli: „Nie. To ja zabiję jego”. Nawet mimo że mężczyzna włada tajemnymi mocami – i to prawdziwą magią, nie tanimi sztuczkami anachoretów. Gdy przyzwał piasek, który, posłuszny mu, wzbił się w powietrze niczym latający mąż…

Zaraz.

On tu jest.

Stoi w drzwiach – z dłońmi splecionymi w szerokich rękawach jego czarnej jak noc szaty. Spod kaptura widać tylko połowę jego twarzy, jednak w tym fragmencie chłopiec dostrzega całą jej szpetotę: zupełnie jakby mroczna magia zniekształciła jego rysy. To znakomite przypomnienie o tym, że mężczyzna posiada prawdziwą moc, inną od wszystkiego, z czym Galli miał do tej pory do czynienia. Gdy dociera to do niego, oczyszcza umysł pospiesznie ze wszystkich gróźb, które jeszcze przed chwilą w nim gościły – na wypadek gdyby ten stary czarnoksiężnik umiał czytać w myślach.

Palpatine wchodzi do pokoju i wykonuje nieznaczny gest dłonią – to jednak wystarczy, by fotel podjechał w jego stronę, zatrzymując się tuż przed Gallim. Mężczyzna siada w nim i wykonuje kolejny gest: podnosi dłoń wnętrzem do góry, jakby prosił wyznawcę, by ten wstał z kolan. Galli nie jest pewien, czy to przesłanie skierowane do niego, jednak wkrótce zagadka zostaje rozwiązana: podobnie jak wcześniej fotel, teraz z portalu w podłodze wysuwa się stół. Stół, jakiego Galli nigdy nie widział: ma okrągły blat, jednak jest w nim wyżłobiona kwadratowa plansza, podzielona na mniejsze, czarne i białe pola, na których widnieją koła w kontrastujących barwach.

Gdy stół się podnosi, wraz z nim wysuwają się wnętrza okrągłych elementów – w każdym z nich tkwi ukryta figurka, misternie wyrzeźbiona, bogata w detale. Figury po obu stronach planszy są takie same – ten sam zestaw pionków. Galli przygląda się im: są pośród nich bestie, mężczyźni w dużych kapeluszach, wojownicy i coś, co przypomina statki kosmiczne. Dostrzega też ustawione na krańcach planszy posążki przypominające nieco samego Palpatine’a – wysokie, przygarbione postacie w szatach podobnych do jego stroju. Figura przed Palpatine’em ma czarne szaty i białą twarz, a ta stojąca przed Gallim jest odziana w biel i ma czarne oblicze.

– Witaj, Galli – mówi Palpatine.

– Witaj.

– Minęło sporo czasu.

Galli stara się przełknąć dławiącą go w gardle gulę. „Bądź silny – powtarza sobie. − Nie jesteś jakimś tam pierwszym lepszym chłopcem. Jesteś już niemal mężczyzną. Jesteś vworkką, nie myszą. Zabijałeś dla niego”. Z tą myślą podnosi wyżej drżący podbródek, aby wyglądać na kogoś, kto jest nieustraszony i dumny.

– Zgadza się.

– Artefakty są już na swoich miejscach. Wydrążono otwór na rdzeń – mówi Palpatine. – Strażnicy i mój doradca, Tashu, poinformowali mnie, że byłeś wobec nas bardzo lojalny. – Zaczerpuje głęboko tchu i odsłania w uśmiechu żółte zęby. – Obserwatorium jest gotowe, a twój czas na tej znienawidzonej planecie dobiegł końca.

– Tak – mówi Galli, myśli zaś: „Oczywiście. Wkrótce czeka mnie śmierć”. Te dziesięć lat, podczas których nie widział Palpatine’a ani razu, było tylko odkładaniem nieuchronnego na później. – Nie chcę umierać – mówi, jednak nie po to, by błagać o łaskę, o nie. Po prostu chce go o tym poinformować. Palpatine musi o tym wiedzieć.

– Oczywiście, że nie! – zapewnia go jego rozmówca. – Twoje przeznaczenie jest inne. Ci, którzy mają przeznaczenie, muszą walczyć o to, by przeżyć, bo życie i przeznaczenie są ze sobą nieodwołalnie związane.

– A co z tymi, którzy nie mają przeznaczenia?

Mężczyzna macha lekceważąco białą jak kość dłonią.

– Nie wiedzą, dlaczego pragną śmierci, jednak tak właśnie jest: pożądają jej.

– Zabijesz mnie?

– Nie mam zamiaru.

– W takim razie po co tu jestem?

– Tak jak powiedziałem, twój czas na Jakku dobiegł końca. Zrobiłeś, co do ciebie należało. Sprawiłeś się dobrze, więc chcę cię nagrodzić nowym życiem, z dala od tego miejsca.

Serce trzepocze się Galliemu w piersi niczym spłoszony ptak. Życie z dala od Jakku…!

– Czy będę musiał tam wrócić?

– Nie dziś. Być może pewnego dnia…

– Nie chcę tam wracać.

Usta Palpatine’a rozciąga powolny uśmiech. Jego wargi są sinopurpurowe, niczym otwarty nożem siniec, z którego wynurzają się zęby i język.

– A jednak możliwe, że właśnie takie będzie twoje przeznaczenie. Ta część jest jeszcze niejasna. – Palpatine pochyla się w jego stronę, palcem rysując w powietrzu nad planszą dziwnej gry niewidzialne linie. – Czy znasz tę grę, Galli?

– Nie.

– Och, tak właśnie sądziłem. Jest bardzo stara. W tej wersji nazywa się shah-tezh, chociaż na przestrzeni wieków pojawiała się w różnych wydaniach: jako dejarik, moebius czy szachy. W większości z nich podstawowe zasady są te same.

– Czy będziemy w nią grać?

– Owszem. Najpierw jednak chciałbym ci wyjaśnić nie tylko, jak poruszają się figury, ale też dlaczego to robią. Nie tylko, jak grać, ale dlaczego w ogóle. – Palpatine uśmiecha się do niego. – Słuchaj uważnie.

Z tymi słowy zabiera się do wyjaśniania mu zasad i innych reguł:

– W grze shah-tezh – mówi młodemu chłopcu imieniem Galli – plansza jest zwana domeną, zaś każdy pionek w domenie ma specjalną rolę i są do niego przypisane specjalne ruchy. Każdy z graczy ma po jednej figurze danego rodzaju. – Powykręcaną dłonią przekręca figurę, która wygląda jak wychudzony mężczyzna w dziwnym wysokim kapeluszu. – Wezyr może poruszać się tylko na skos, jednak bez ograniczeń jeśli chodzi o liczbę pól. – Bokiem żółtego paznokcia stuka w inną figurkę: postawną, zakapturzoną postać uzbrojoną w coś, co może być równie dobrze karabinem o długiej lufie, jak i wydłużonym ostrzem – abstrakcyjne pociągnięcia dłuta rzeźbiarza czynią niemożliwym dokładne zidentyfikowanie broni. Postukując paznokciem o tworzywo, Palpatine wyjaśnia: – To rycerz. Jest bardzo uniwersalną figurą, która może poruszać się o dwa pola w każdym kierunku. Ograniczona odległość w zamian za swobodę ruchów. – Przez jakiś czas tłumaczy tak możliwości każdej figury na planszy: wyrzutka, wdowy, ucznia, kanclerza, bestii i pojazdu. Opisuje, w jaki sposób się poruszają, jaka jest ich rola, a nawet przytacza nieco informacji historycznych: − W późniejszych odsłonach gry – mówi – usunięto z puli figur wyrzutka, uznając go za zbyt anarchistycznego dla graczy pragnących bardziej zrównoważonej rozgrywki.

Galli słucha go, nie do końca pewien, co powinien zapamiętywać, jednak skupia się maksymalnie, ani na chwilę nie odwracając wzroku od planszy, na wypadek gdyby zniknęła w chwili, gdy mrugnie.

– Każda z figur służy innej… – Jego nauczyciel podnosi z planszy ostatnią figurę, postać w szatach przypominającą jego samego, Palpatine’a. – Oto imperator. Wszystkie figury w domenie mają za zadanie ochraniać imperatora. Jeśli imperator upadnie, gra skończona, nieważne, ile pionków zostanie na planszy. Rozumiesz?

– Rozumiem.

– W takim razie powiedz mi, co to oznacza.

Galli przełyka ślinę. Koncentruje się bardzo mocno, aby znaleźć odpowiedź, wyciągnąć wnioski z lekcji, którą starał się mu wpoić Imperator. Wreszcie odchrząkuje i mówi:

– To oznacza, że bez imperatora domena nie zdoła przetrwać.

Na wargi Imperatora wypełza uśmiech – niczym stonoga pełznąca po spękanej ścianie.

– Świetnie! – chwali go. – Doskonale. To prawda. Bardzo roztropny wniosek. – Uśmiech znika nagle, zastąpiony wyrazem rozczarowania. Starzec dodaje z goryczą: – Jednak to nie do końca prawda. Nie chodzi tylko o to, że domena nie może przetrwać. Tylko o to, że ci, którzy pozostaną, nie zasługują na to. – Jego głos jest podszyty gniewem, a każde kolejne słowo brzmi głośniej i jest wypowiadane szybciej: – Mają tylko jeden cel: chronić imperatora. Jeśli imperium nie zdoła ochronić imperatora, należy je uznać za klęskę. Upadnie nie tylko dlatego, że zabrakło najważniejszej postaci, ale też dlatego, że nie można pozwolić, by dłużej trwało!

Pod koniec jego wywodu Galli próbuje wejść mu w słowo – jednak bez powodzenia. Stara się zaczerpnąć tchu, ale to również mu się nie udaje. Sięga do swojej szyi i łapie się kurczowo za gardło, z którego wydobywa się jedynie zduszony pisk. Twarz pulsuje mu i pali żywym ogniem. Wkrótce zaczyna mu ciemnieć przed oczami…

„To koniec – myśli Galli. − Umieram. Zawiodłem. Nie przyswoiłem lekcji”.

Palpatine macha nagle dłonią i ucisk na gardle Galliego lżeje, jakby nigdy wcześniej nie było żadnej niewidzialnej dłoni, która się na nim zamknęła. Chłopiec zaczerpuje spazmatycznie tchu, starając się z całej siły nie rozpłakać.

Palpatine wyciąga tymczasem rękę i zaskakująco delikatnie ujmuje dłoń Galliego. Skóra starca jest cienka i sucha niczym pergamin – niemal ostra na krawędziach zmarszczek. Galli ma wrażenie, że wystarczy jeden nieostrożny ruch i skaleczy się o nią do krwi, jak o brzytwę.

– Napełnia mnie gniewem – mówi Palpatine z dziwnym smutkiem – myśl o imperium, które zawodzi swojego imperatora. Trzeba jednak brać taką możliwość pod rozwagę. W tej dalekowzroczności zaś mądrze jest planować wszystko z dużym wyprzedzeniem. Czas uwzględnić najbardziej katastrofalne w skutkach scenariusze i przygotować się na wypadek, gdyby do nich doszło. A ty jesteś właśnie częścią takiego planu.

– Jak…?

– Jesteś, mój synu, moim Planem Awaryjnym.

– Co to znaczy?

– Że możemy być zmuszeni do zapłacenia nieprzewidzianej ceny. I możliwe, że to właśnie ty będziesz musiał ponieść to brzemię, Galli. I właśnie dlatego nadszedł czas, byś dołączył do Imperium. Będziesz mi służył tak, jak tego od ciebie zażądam, a jeśli wszystko pójdzie zgodnie z moimi oczekiwaniami, pozostaniesz Planem Awaryjnym. Jeśli jednak mnie zawiedziesz… znajdę kogoś innego, bo ta rola wymaga wielkiego poświęcenia, wiąże się z ważnym celem i przeznaczeniem. Czy spełnisz oczekiwania, które w tobie pokładam?

– Spełnię je.

Uśmiech powraca na twarz starca.

– Wspaniale.

– Nie wiem jednak, jak…

– Och, tego dowiesz się w swoim czasie. A na razie… czy lubisz operę?

Rozdział trzydziesty drugi

Rudy chłopiec siedzi na pokładzie statku pozbawionego iluminatorów, tak aby nie widział ciągnących się aż po horyzont wydm ani wojny, która toczy się wokół nich. W tej chwili widzi tylko inne dzieci: jakieś dwadzieścioro kilkoro, zajmujących miejsca na ławkach pod burtami transportowca. Wszystkie są ubrane na biało i wpatrują się w niego, jakby był połciem mięsa, a oni spragnionymi krwi yenavorami.

Są głodne, spłoszone i chłopiec próbuje nie trząść się ze strachu – jednak zamiast tego dygocze tylko mocniej.

Drzwi do przedziału transportowego otwierają się i do środka wchodzi mężczyzna. Chłopiec go zna – to kanclerz Rax.

Mężczyzna zatrzymuje się przed nim i mówi do niego:

– Witaj, Armitage.

– Sir – odpowiada cicho chłopiec. – Dzień dobry.

– Czy twój ojciec wyjaśnił ci, co się dzieje?

– Nie, sir.

– Hm. Brendol nie przepada za tobą, jak sądzę.

W oczach chłopca lśnią łzy, gdy kiwa głową:

– Chyba ma pan rację, sir.

– Posłuchaj tylko sam siebie! Najwyższe osiągnięcie prywatnej edukacji, cóż za dobór słów! Nawet przerażony, wyrażasz się jasno i zwięźle. Dobra robota, Armitage. – Mężczyzna wzdycha i przyklęka przy chłopcu. – Początkowo nie miałem tyle szczęścia co ty. Urodziłem się tutaj, na Jakku. Na tym okropnym świecie. Ci, którzy przychodzą tu na świat, są już martwi – tak sądziłem. Jednak odrodziłem się, narodziłem na nowo. Nasz zmarły Imperator wprowadził mnie do Imperium i umocnił. Zmieniłem się z małego, smaganego piaskiem Jakku dzikusa w kogoś zdecydowanie bardziej cywilizowanego. Pod pewnym względem byłem jednak taki jak ty: także się bałem.

– Boję się, sir.

– O, tak. To roztropne. Strach jest pożyteczny, gdy nas prowadzi, gdy jednak raz nami zawładnie, staje się niebezpieczny. Jestem tu, by powiedzieć ci, co się teraz wydarzy. Polecimy tym statkiem w miejsce, w którym będzie czekał na nas kolejny transport. Ty i reszta dzieci polecicie nim daleko. Wkrótce dołączy do was twój ojciec, podobnie jak ja. Spotkamy się wszyscy w punkcie docelowym i wspólnie zaczniemy coś nowego. Zostawimy to wszystko w tyle. Czy rozumiesz?

Chłopiec nie rozumie jednak – i nie waha się powiedzieć mu o tym:

– Nie, sir. Nie do końca.

Mężczyzna śmieje się cicho.

– Nic nie szkodzi, Armitage. Pewnego dnia wszystko zrozumiesz. Teraz jednak chciałbym ci dać podarunek.

– Jaki podarunek, sir?

– Tamte dzieci… – zagaja Rax. – Gapią się na ciebie, prawda?

– T… tak, sir.

– Obawiam się, że chcą cię zabić. Chciałyby cię rozerwać na strzępy gołymi rękami. Mają ochotę kąsać cię i drapać, dopóki nie zostaną z ciebie trudne do zidentyfikowania szczątki. Gdyby tylko dać im szansę, zatłukłyby cię odłamkami skały na śmierć. Nie przerwałyby, dopóki nie zostałaby z ciebie krwawa miazga. Podobnie jak ja byłem kiedyś dzikusem z Jakku, te dzieci są dzikie. W ten sam sposób. Twój ojciec pracował nad tym, żeby uwydatnić jeszcze u nich te odruchy. Szlifował je w taki sam sposób, w jaki ostrzy się nóż.

Chłopiec naprawdę się boi. Potrzeba pójścia do ubikacji staje się coraz mocniejsza i nagle Armitage boi się, że się posiusia w majtki. Wie również, że kiedy to się stanie, dzieci zbiją go na kwaśne jabłko – wystarczy, że mężczyzna kiwnie palcem… Wyczują jego słabość i go zabiją.

– Ja…

– Podarunek. Chcesz wiedzieć, co to takiego. A więc oto on, drogi Armitage: poprowadzisz te dzieci. Będziesz nimi dowodził. Będą ci służyć. A pewnego dnia twój ojciec przekaże ci swoje nauki, ty zaś nauczysz wszystkiego, czego się dowiesz, te dzieci. To będzie praca twojego życia: wziąć w swoje ręce te małe dzikusy i ukuć ich podatne umysły do pożądanego kształtu. Będą narzędziami i posłużą ci do wypełniania celów, jakie sobie postawisz. Oto mój podarunek dla ciebie, mój drogi. Pewnego dnia twój ojciec umrze. Obawiam się, że nastąpi to wkrótce. A ty zajmiesz jego miejsce. – Z tymi słowy Rax wstaje i mówi do innych dzieci: – Posłuchajcie mnie teraz uważnie. Ten chłopiec, Armitage Hux, dowodzi wami. Będziecie robić, czego od was zażąda. Jeśli będzie trzeba, oddacie w służbie jemu życie. Kiwnijcie głowami, jeśli rozumiecie.

Wszystkie jak na komendę kiwają głowami, co jednocześnie przeraża i cieszy małego Armitage’a.

– Dziękuję – mówi chłopiec do kanclerza Raksa.

– Cała przyjemność po mojej stronie – odpowiada Rax. – Przyszłość Imperium spoczywa w twoich rękach. To Imperium cię potrzebuje. A teraz trzymaj się mocno. Jesteśmy już niemal w Obserwatorium. Już wkrótce spotkamy nasze przeznaczenie. – Rax odwraca się na pięcie, przechodzi między rzędami dzieci i znika za drzwiami do przedziału pasażerskiego, które zamykają się za nim z cichym szumem.

Dzieci znów skupiają całą uwagę na Armitage’u i chłopiec zaczyna się bać, że to wszystko był jakiś podstęp, jakaś sztuczka – i że go nie posłuchają. Nigdy nikim nie dowodził. Wszystkie na pewno zaczną się z niego śmiać i – tak jak powiedział mężczyzna – stłuką go, rozerwą na strzępy, rozedrą.

Zaczerpuje pospiesznie tchu i celuje palcem w jednego z dzieciaków, chłopca w jego wieku o ciemnych włosach i smagłej skórze i mówi:

– Ty!

Chłopiec milczy.

– Czy będziesz robił to, co ci każę? – pyta Armitage.

Ciemnowłosy chłopak kiwa głową, a Armitage zwija palce w pięść i robi wszystko, by się uspokoić.

– Chcę, żebyś uderzył chłopca po twojej prawej stronie. Mocno.

Ciemnoskóry chłopiec odwraca się do blondyna o bladej cerze, a potem podnosi pięść i uderza go w bok głowy. Mocno. Jasnowłosy chłopak wydaje z siebie okrzyk, a z niewielkiego rozcięcia w jego policzku spływa strużka krwi.

Armitage czuje, jak pierś rozpiera mu dziwne, mroczne podekscytowanie.

Rozdział trzydziesty trzeci

Jaskrawe światło Jakku ponownie razi oczy Sloane, gdy Norra Wexley i jej szalony droid prowadzą ją i Brentina do promu. Gdy jej oczy przyzwyczajają się z powrotem do ostrego blasku, pierwszą rzeczą, jaką dostrzega na niebie, jest jej okręt.

„Ravager”.

Sloane czuje głęboko w piersi dojmujący ból, jakby szarpnięto w niej jakąś strunę, której wibracje przenikają ją do szpiku. Żal pulsuje jej w żyłach, palący niczym jad. Przed oczami stają jej potencjalne scenariusze, szereg dostępnych możliwości: mogłaby uciec albo obezwładnić Norrę, a potem ukraść jej statek. Mogłaby polecieć nim na „Ravagera”. Mogłaby wylądować nim w jego hangarach i przejąć kontrolę nad superniszczycielem. Nie byłoby to łatwe, jednak Rae jest pewna, że udałoby jej się to. A potem… zabrałaby swój statek i po prostu… odleciała.

To nie byłby akt tchórzostwa. Tylko walka o przetrwanie. „Ravager” to superniszczyciel – potężna broń. W zasadzie małe latające miasto. Na jego pokładzie jest dość miejsca, by pomieściły się tam potężne szczątki Imperium. Uzbrojenie okrętu umożliwiłoby mu obronę przed całą flotą – tak jak dzieje się to teraz, podczas gdy „Ravager” odpiera atak całej armady Nowej Republiki. Mogłaby odzyskać „Ravagera”… Poświęcić pozostałą część Imperium i umknąć nim, znikając wśród gwiazd. Gdzieś, gdzie zaczęłaby wszystko od nowa.

Imperium mogłoby zacząć od nowa.

To jednak oznaczałoby konieczność odłożenia na później zemsty.

A ona nie może sobie na to pozwolić. Potrzeba odwetu jest niczym zadra, bolesna drzazga tkwiąca głęboko pod jej paznokciem. Przy każdym ruchu dająca o sobie znać.

Rax zniszczył… wszystko, o co walczyła. Skalał jej Imperium swoimi brudnymi paluchami, pozostawiając na nim tłuste placki zdrady, rujnując wszystko, co kochała. Imperium było dla Sloane ucieleśnieniem porządku i zdyscyplinowania. Miało utrzymać stabilność w pogrążającej się w chaosie galaktyce. Miało przezwyciężyć niepewność i zagwarantować odpowiednią kolej rzeczy: jasny, czytelny układ, ścieżkę, którą każdy mógł podążać ku bezpieczeństwu.

A teraz… pozostało jedynie to: zdziczałe, brutalne szczątki, niczym złamana włócznia, tkwiąca w piasku. Żołnierze zmienili się w zwykłych zbirów. Oficerowie są udręczeni i przytłoczeni. To miejsce to kwintesencja prymitywizmu i uczyniło ich ono prymitywnymi. Imperium, które kochała, zniknęło, przestało istnieć. Świadomość tego faktu porażą ją znowu, jednak tym razem nie jątrzy już tej rany.

Pozwala, by marzenie o „Ravagerze” odeszło, rozpłynęło się w niebycie.

Podobnie jak wcześniej pozwoliła odejść Adei Rite.

Tak jak porzuca wszelkie nadzieje związane z przyszłością Imperium.

Norra dźga ją lufą blastera w plecy.

– Ruchy! Nie mamy czasu na podziwianie okolicy, pani admirał.

– Po prostu… Sloane – mówi cicho Rae. – Nie jestem już admirałem. – W myśli zaś dopowiada: „Tylko rebeliantką, tak jak ty”, i rusza w stronę promu.

Ku zemście.

Ackbar obraca swój fotel to w jedną, to w drugą stronę, sprawdzając kolejno odczyty na różnych stanowiskach i studiując mapę pola walki, strzelając wyłupiastymi oczami od ekranu do ekranu, aby ocenić sytuację. Nie jest różowo.

To powinno być znacznie prostsze. Flota Nowej Republiki jest większa, a Imperium opadało od jakiegoś czasu z sił. Na papierze zwycięstwo wydaje się takie łatwe…

A jednak na razie daleko im do niego. Stracili już flotyllę korwet. Zestrzelono dwie fregaty. TIE przecinające rojami kosmiczną pustkę zdjęły niezliczoną ilość myśliwców.

Oczywiście, admirał Ackbar doskonale zna historię galaktyczną i jest świadom, że wielokrotnie zdarzało się, iż znacznie mniejsze siły przechytrzały większych wrogów i odnosiły nad nimi zwycięstwo. Flota Ghostfinderów kontra armada Sithów. Mandalorianie przeciwko wielkiej armii Republiki. I oczywiście Sojusz Rebeliantów w walce z Imperium.

Historia zna całe mnóstwo przypadków, gdy słabsi pokonują silniejszego przeciwnika. I niewykluczone, że dojdzie do tego i tutaj, jeśli nie będą sprytni i ostrożni.

Imperium zmieniło taktykę – walczą w sposób chaotyczny i z zaciekłością, jakiej nigdy nie widział w ich wykonaniu. Jedna z fregat pęka na pół, gdy samotny myśliwiec TIE roztrzaskuje się o mostek łączący dziób z rufą. Atakują z każdej strony naraz, często bez ładu i składu – manewry dawnego Imperium, zawsze tak skrupulatnie zaplanowane i idealnie przewidywalne, jak z podręcznika, albo są otwarcie ignorowane przez obecne imperialne dowództwo, albo po prostu o nich zapomniano. A to zmusza siły Republiki do desperackiej, niebezpiecznie prowizorycznej obrony. Jeśli Ackbar ma być szczery, musi przyznać, że trudno im toczyć tę walkę – przypuszcza również, że z tego samego powodu Imperium miało trudności z pokonaniem rebeliantów.

Drugim czynnikiem, który przeważa szalę tej bitwy na ich niekorzyść, jest ten przeklęty superniszczyciel. Mający dziesięciokrotnie większą siłę rażenia od zwykłego gwiezdnego niszczyciela, rzucający na nich cień głębszy i mroczniejszy od majaczącej za nim czerni kosmicznej przestrzeni. Otaczają go jego mniejsi koledzy, którzy rozstępują się jedynie na chwile dość długie, by przepuścić salwy z turbolaserów i serie torped, wymierzone we flotę Nowej Republiki, chroniąc przy tym jednocześnie swojego starszego brata. Zupełnie jakby broniły królowej. „Gdybyśmy jednak zabili królową, rój zginie” – myśli Ackbar.

W chwili obecnej trzy najlepsze i najokazalsze statki w ich flocie − „Jedność”, „Zgodność” i „Ugoda” − szarżują na imperialną flotę, aby rozprawić się z pancernikiem. Te trzy Starhawki o tępo zakończonych dziobach mają zadziałać niczym klin wrażony w imperialny kordon gwiezdnych niszczycieli, jednak jak dotąd ich atak nie przynosi skutku. Niszczyciele związały je walką, podczas gdy „Ravager” nie ustaje w wysiłkach ich zniszczenia. Efekt jest taki, że Starhawki zbierają solidny łomot, nie wyrządzając mu najmniejszej szkody.

Ackbarowi przechodzi przez myśl, że być może powinien skonsultować się z Agate, aby opracować nową strategię…

To jednak będzie musiało poczekać, jako że na mostku właśnie pojawia się hologram generała Tybena. Tyben to szczupły człowieczek o łysej głowie gładkiej jak kostka lodu – i skórze niemal tak samo przejrzystej. Na jego twarzy maluje się głębokie zmartwienie.

– Raport z sytuacji? – rzuca krótko Ackbar.

– Siły naziemne odnoszą pewne sukcesy, admirale – melduje Tyben. Hologram migocze i drga, co nie dziwi, zważywszy na chaos, w którego samym środku się znajdują. Dookoła jest więcej niż dość systemów łączności i źródeł energii, by skutecznie zakłócały transmisję. – Spychamy ich coraz dalej, klik po kliku. Niewykluczone, że do zmierzchu zajmiemy ich bazę – to znaczy, o ile nie poniesiemy znaczących strat. Tracimy mnóstwo ludzi. Imperium nie walczy jak… Imperium, lecz bardziej jak banda partyzantów, admirale. Ryzykują. Poświęcają swoich żołnierzy. To istne piekło, jednak wydaje się, że działa na ich korzyść, nie na szkodę.

– Tutaj mamy podobną sytuację – burczy Ackbar. – Jednak nie mamy tyle szczęścia co wy: nie udało nam się zdobyć przewagi. Nie ustawajcie w boju. Jeśli uda wam się osiągnąć sukces w terenie, może zdobędziemy dzięki temu odrobinę przewagi w walce kosmicznej.

Tyben kiwa głową i waha się przez moment, aż wreszcie dodaje:

– Powinienem być tam, z wami…

– Najlepiej sprawdzisz się na Chandrili, komenderując wszystkim na odległość. − I taka jest prawda. Ackbar poprosił panią kanclerz, aby zachowała jednego z ich najlepszych strategów wojskowych w rezerwie, zostawiając go przy sobie na Chandrili, bezpiecznego. Ostrzegał ją, że Jakku może się okazać przynętą, zasadzką: Imperium zwabi ich, nakłaniając do rzucenia wszystkich sił przeciwko swoim wojskom nad Jakku, co narazi ponownie Chandrilę i Nakadię, pozostawiając je bez ochrony. A to oznaczało konieczność podzielenia ich oddziałów i zwiększenia środków bezpieczeństwa na tych światach Nowej Republiki. Mimo to okazało się, że najprawdopodobniej niepotrzebnie martwili się na zapas – jak dotąd nic nie wskazuje na to, by dali się wciągnąć w pułapkę. – Masz tam, w dole, swoich ludzi, pod wodzą porucznika generała Brockwaya.

– Ale gdybym był obecny osobiście…

– Nie mamy na to czasu, generale Tyben – niecierpliwi się Ackbar. – Dziękuję za twoją troskę i raport. – Z tymi słowy przerywa połączenie, a potem odwraca się, żeby nawiązać łączność z Agate. Nim jednak ją wywołuje, jego płetwiasta dłoń zawisa nad konsolą, a wzrok kieruje się ku polu gwiazd, widocznemu za iluminatorem „Home One”.

Widok dramatu rozgrywającego się na jego oczach sprawia, że krew niemal krzepnie mu w żyłach.

Jeden z gwiezdnych niszczycieli, „Kara”, zwraca dziób gwałtownie na prawo, w stronę „Zgodności”, która nie ma zbyt dużego pola manewru, ponieważ w jej bezpośrednim pobliżu znajduje się „Ugoda” pod rozkazami Agate, a także ze względu na otaczający statki chaos bitwy.

„To samobójstwo” – myśli Ackbar. Jest przekonany, że to przypadek… jednak wszystko wygląda na celowo zaaranżowane. Dziób „Kary” jest niczym bezlitosne ostrze, które opada na tępy dziób „Zgodności”, wchodząc w niego jak w masło. W przestwór kosmosu strzelają jęzory ognia. Z rany w kadłubie statku wycieka strumień ciał. Jednak „Kara” nie zaprzestaje desperackiego ataku – jego silniki manewrowe płoną strumieniami gazów, a repulsory rozbłyskują i niszczyciel staje się bronią, przecinając Starhawka na pół. Szczątki tryskające z obydwu jednostek tworzą wokół nich chmurę lśniących okruchów, otulających skazane na zagładę statki.

A w samym centrum tego szaleństwa tkwi okręt Agate.

Ackbar pospiesznie nawiązuje połączenie.

Wszystko skupia się w tej jednej krótkiej chwili, wszystko sprowadza się do tego momentu. Agate słyszy w słuchawce głos Ackbara, jak przez mgłę świadoma jego obecności w formie błękitnawego hologramu po jej prawej stronie. Ostrzega ją przed chmurą szczątków, która wkrótce do niej dotrze, jednak nie musi jej o tym mówić. Agate widzi to na ekranach własnego statku: setki czerwonych okruchów, mrugających w ciemności niczym małe, złośliwe oczka. Każdy z nich to zdradziecki kawałek metalu, pędzący ku niej niczym szrapnel – szczątki nie jednego, lecz dwóch statków.

Ta fala nieuchronnego zniszczenia dotrze do niej w ciągu niecałych trzech minut.

Agate krzyczy do Spohna, żeby skierował więcej mocy do lewoburtowych osłon, jednak wie, że na dłuższą metę to nie wystarczy. Tak wiele szczątków? Stanowczo zbyt wiele…

– Opuścić statek, pani komodor! – grzmi Ackbar. – To rozkaz!

– Tak jest – odpowiada Kyrsta, mając wrażenie, że jej własny głos dobiega z odległości tysiąca lat świetlnych.

„Właśnie tak się to wszystko skończy” – myśli markotnie. Jej powrót do wojennego rzemiosła dobiegnie końca równie szybko, jak się zaczął. Nie będą mieli szans przekonać się, czy ich strategia obliczona na przełamanie blokady gwiezdnych niszczycieli sprawdziłaby się na dłuższą metę, bo „Zgodność” została zniszczona. „Ugoda” nie przetrwa dużo dłużej. Wyszczekuje do oficera łączności rozkaz ostrzeżenia „Jedności” – mają wokół siebie pole do manewru – aby usunęła się z zasięgu morderczej fali szczątków. „Ugoda” nie tylko dołoży swoją porcję kosmicznego śmiecia do rozprzestrzeniającego się pola szczątków; luka, która pozostanie po gwiezdnym niszczycielu i dwóch Starhawkach, narazi „Jedność” na bezpośredni atak superniszczyciela, przyczajonego pośrodku wianuszka niszczycieli niczym pająk w swojej sieci.

„Opuścić statek…”.

Agate podejmuje decyzję. Wie, co powinna zrobić, wie, że to słuszne. Wie też, że musi działać szybko – najgorsze, że mogą użyć tylko kapsuł z prawej burty – inaczej jej ludzie trafią w sam środek chmury szczątków.

Czerwone światła błyskają. Wyją syreny alarmowe. Wokół niej wrze od aktywności, gdy załoga mostka robi to, do czego została wyszkolona, kierując się sprawnie do wyjść – załoga wyższego stopnia ma własne kapsuły, czekające w gotowości w pobliżu mostka.

Agate skupia soczewkę sztucznego oka na ekranach, szybkim ruchem palca wywołując listę spodziewanych konsekwencji obecnej sytuacji. Komputer analizuje dane, wypluwając szereg najbardziej prawdopodobnych scenariuszy. Szczątki uszkodzą „Ugodę”, ale nie zniszczą jej. To jednak narazi ich na atak pancernika. Są też dość blisko górnych warstw atmosfery Jakku, żeby statek z dużym prawdopodobieństwem zaczął opadać w kierunku powierzchni planety. Rozbiją się o piasek i skałę. Tak czy inaczej, stracą „Ugodę”.

Spohn chwyta ją za łokieć.

– Pani komodor, już czas…

– Już – zapewnia go. – Za chwilę będę.

To jednak kłamstwo.

– Pani komodor…

– Idź! – rzuca opryskliwie Kyrsta. – Powiedziałam przecież, że za chwilę do was dołączę!

Ackbar zaczyna wypytywać ją, co ona, do cholery wyprawia, jednak Agate przerywa połączenie. „Przykro mi, admirale” – myśli i wówczas do niej dociera: jeśli zniszczenie „Kary” oraz „Zgodności” naraża jej statek na atak superniszczyciela…

Otwiera również „Ugodzie” furtkę do zaatakowania molocha.

To jej szansa.

Bardzo prawdopodobne, że nie wyjdzie z tego cało, jednak za zwycięstwo przychodzi czasem słono zapłacić i Agate zdaje sobie z tego sprawę. Ta prawda przyświecała jej na przestrzeni całej jej kariery. Takie są realia pola walki.

Dłoń już jej nie drży. Uspokoiła się pod wpływem głębokiej pewności, która spłynęła na Kyrstę – być może pierwszy raz od bardzo dawna. „Przekonajmy się, co się stanie…”.

Agate sięga tą dziwnie spokojną dłonią do przepustnicy „Ugody”, tak aby nakierować statek na przerwę powstałą po samobójczym ataku gwiezdnego niszczyciela; przyspiesza, prąc w stronę superniszczyciela. Nad jej głową światełka zmieniają barwę z czerwieni na zieleń: kapsuły opuszczają pokład statku jedna po drugiej, w miarę jak jej ludzie ewakuują się z „Ugody”.

„Dobrze – myśli Agate. − Lećcie. Bądźcie bezpieczni”.

Poświęca kilka cennych sekund, aby rozejrzeć się po mostku. Została sama – jest niczym wysepka na środku spokojnego jeziora.

Ekrany rozświetla nagły rozbłysk – tak jak się spodziewała, pancernik nie próżnuje, zasypując ją gradem ognia, jakby bombardująca „Ugodę” fala szczątków z unicestwionych statków nie wystarczyła. Światła gasną, zapalają się ponownie na krótką chwilę, a potem znów wszystko spowija mrok. Jej Starhawk trzęsie się i grzechocze niczym zabawka w rękach rozwydrzonego dziecka.

Agate przełącza się z konsoli kontroli mostka na sterowanie systemami uzbrojenia. Zbroi wszystko, czym dysponują – każde działo i wyrzutnię, w które wyposażono ten statek.

„Piekło za piekło” – myśli ze złośliwą satysfakcją i rzuca przeciwko superniszczycielowi wszystko, co ma. Turbolasery bluzgają ogniem, torpedy jonowe mkną do celu, podobnie jak rakiety udarowe: świetliste, śmiercionośne linie przecinające aksamitną czerń, na spotkanie podobnie zabójczych promieni i fal, wysyłanych ku niej niczym lustrzane odbicia z pokładu „Ravagera”. Jak wątki jakiejś tkanej przez połyskliwe nici tkaniny. Zamiast jednak złączyć się w akcie morderczego pojednania, mijają siebie nawzajem, pędząc w przeciwnych kierunkach, ku zniszczeniu.

„Ugoda” niezmordowanie prze naprzód, mimo iż osłony zaczynają szwankować. Przechyla się na prawą burtę. Kadłub bombardują szczątki, przebijając się przez metalowe poszycie. Silniki zaczynają się dławić, migotać, jednak Agate zmusza je do jeszcze większego wysiłku.

Nadzieja, niczym płomień, szybko gaśnie w jej piersi. Widzi skutki furii rozwścieczonego superniszczyciela – z dokładnej analizy sytuacji wynika, że „Ugoda” przegra tę walkę z kretesem. Jej ostrzał nie może się równać z kanonadą, którą przeznaczył dla niej „Ravager”. Potężny pancernik jest jak nienasycona bestia. Agate może go uszkodzić – nie jest w stanie określić, jak mocno, jednak jeśli zdołałaby nieco nadwerężyć jego systemy obronne, narazić go odrobinę mocniej na atak… Chociaż sytuacja jest napięta, jej umysł nie ustaje w chłodnych kalkulacjach. Gdyby zdołała wyszarpać dziurę w boku bestii, zranić ją – to byłoby już coś, jednak wciąż zbyt mało. A jeżeli reszta niszczycieli zamknie lukę w kordonie otaczającym molocha i osłoni go przed dalszym atakiem… co wtedy?

Przez wysoko sklepione iluminatory mostka Starhawka widzi mknące ku niej promienie śmiercionośnej energii.

„To koniec” – myśli.

Jednak nagle do głowy przychodzi jej nowy pomysł.

Wojna składa się z chwil ocierających się o nieuchronność. Tonący statek. Szarżująca horda. Śmiertelna rana. „Najgorsze – myśli Ackbar – są chwile, w których jesteś zmuszony patrzeć na śmierć przyjaciela”. Szczególnie te, gdy dzieje się to powoli – zbyt wolno, zupełnie jakby wszystkie prowadzące go tej chwili momenty przeciągały się w nieskończoność, wytrawione niczym powidok pod powiekami.

To właśnie jedna z takich chwil – Agate przerwała połączenie, nie dając mu dojść do słowa, a teraz „Ugoda” płonie, kierując się ku superniszczycielowi, podczas gdy oba statki ostrzeliwują się zaciekle ze wszystkiego, co mają na pokładach.

Problem w tym, że „Ravager” jest znacznie lepiej uzbrojony od Starhawka, dysponującego bronią znacznie lepszą i nowocześniejszą niż ta, którą zamontowano na pokładzie „Home One”. To prawdziwe cacka, najwyższe osiągnięcia technologii. Jednak mimo to „Ugoda” nie jest w stanie wyrządzić „Ravagerowi” większych szkód.

Nie mówiąc już o tym, że zginie, dokonując tego ostatniego heroicznego wysiłku.

Agate wciąż jest na pokładzie. Ackbar jest tego pewien. Kobieta zamierza zginąć wraz z własnym statkiem – w dramatycznym akcie odwagi, który jak ma nadzieję, przysłuży się im w jakiś sposób. Podejrzewa, iż Kyrsta uznała, że musi osobiście wyreżyserować każdy moment dzielący tę chwilę od śmierci jej statku – że to właśnie jej dłoń kieruje Starhawkiem i falą ognia, którą smaga nieporównywalnie lepiej uzbrojonego przeciwnika.

Nagle jednak Starhawk zaczyna… skręcać?

„Ugoda” zawija mocno na prawo, szybko ustawiając się prawą burtą do nadciągającej fali ostrzału. Lewa została już poważnie uszkodzona przez dryfujące pole szczątków. Fala pocisków i śmiercionośnej energii z „Ravagera” trafia w prawą burtę, niechronioną już, jak widzi Ackbar, osłonami; nie zniszczy ona Starhawka, ale poważnie nadszarpnie jego konstrukcję. Silniki po drugiej stronie zaczynają zawodzić. Już za chwilę atmosfera wyciągnie po statek swoje palce i pochłonie go niczym bagno wsysające żołnierski but.

Nad konsolą Ackbara pojawia się drżący hologram.

To Agate.

– Agate! – woła na jej widok Kalamarianin. – W tej chwili zabieraj się z pokładu tego…

– Admirale, posłuchaj mnie – nie daje mu dojść do głosu Kyrsta. – Zgromadź wszystkie siły, wszystko, co masz, i zaatakuj superniszczyciel od rufy. Weźcie na cel jego silniki. Przyślij tu każdy myśliwiec, każdą CR90, wszystkich…

– Pani komodor, rozkazuję ci natychmiast opuścić statek – teraz to on wchodzi jej w słowo.

– Panie admirale, z bólem muszę odmówić wypełnienia rozkazu – pada odpowiedź. – Ale proszę, zaufaj mi. Wysłuchaj mnie. Silniki…!

Za iluminatorem i na ekranach może śledzić to samo: kanonadę z „Ravagera” docierającą w pobliże „Ugody”.

– Co ty wyprawiasz? – piekli się. – Celowanie w silniki… „Ravager” się nie porusza! To nie na silnikach powinniśmy skupiać ogień…!

– Zaufaj mi, proszę.

– Pani komodor…

– Dziękuję, admirale. To był dla mnie zaszczyt.

– Kyrsto!

Transmisja znów zostaje przerwana.

„Zaufaj mi, proszę”.

Wojna składa się z chwil ocierających się o nieuchronność, zgadza się. Jednak niesie też ze sobą coś innego: chwile niezachwianej pewności, oparte na aktach ślepej wiary. Gdy ktoś życzy komuś: „Niech Moc będzie z tobą”, dokładnie to ma na myśli – skierowaną w niebyt prośbę, aby gdy nadejdzie czas, skoczyć w próżnię i podjąć decyzję opartą wyłącznie na zaufaniu i instynkcie i aby zamiast kary za śmiałość, jego czyn został nagrodzony. Cała nadzieja w tym, że galaktyka zgodzi się wyjść ci naprzeciwko i spotkać się z tobą w pół drogi, jeśli tylko pofatygujesz się, by podjąć rzucone przez nią wyzwanie. Ackbar decyduje się na ten skok wiary.

I modli się, by Moc była z nimi wszystkimi.

Wymiana niszczycielskich ciosów to zaprawdę imponujący spektakl. Salwy wystrzelone z dział „Ugody” bombardują „Ravagera”, wyszarpując otwór w boku potężnego okrętu z zajadłością szarżującego, rozwścieczonego rankora. Ziejąca w burcie rana jest ciemna i głęboka, jednak nie śmiertelna. A pancernik nie pozostaje „Ugodzie” dłużny – odwzajemnia się jej pięknym za nadobne, rażąc jej burtę salwami ognia, które przedzierają się przez nadwerężone boleśnie osłony i wchodzą głęboko w metalowe ciało okrętu. W próżnię uchodzą strumienie tlenu, pióropusze płomieni i chemikaliów strzelają wysoko. Statek wydaje z siebie przedśmiertny jęk, łabędzi krzyk. Gdzieś głęboko w jego brzuchu zaczynają rozkwitać eksplozje – wybuchają zbiorniki z paliwem i baterie magnetyczne, wywołując reakcję łańcuchową: bum, bum, bum! Nie wysadzą w powietrze całego statku, jednak skutecznie go wytrzewią.

Okręt zginie niczym wypatroszona ryba, a brak wspomagania repulsorów, które utrzymywałyby go w przestrzeni, pozwala atmosferze Jakku sięgnąć po niego niczym chciwie wyciągniętej dłoni… Agate czuje, jak niewidzialna siła ściąga statek w dół, w dół.

Jednak Starhawki zaprojektowano z myślą o jednym: modyfikacjach i ulepszeniach. Rebelianci tak długo byli zmuszeni korzystać ze starzejącej się floty, poskładanej z różnych, czasem najbardziej osobliwych maszyn, że gdy nadeszła wreszcie pora zaprojektować coś nowego z myślą o ich własnej armadzie, poszli na całość. Każdy system wewnętrzny, każdy element zewnętrza czy broń – wszystko zostało ulepszone i usprawnione tak, by znacznie przewyższać to, czym dysponowały kalamariańskie jednostki, a także znane statki w służbie Imperium.

Co zaś znalazło się pośród cech, zapewniających najszersze spektrum nieodkrytych jeszcze zastosowań?

Promień ściągający.

Rola tego urządzenia jest prosta: pochwycić obiekt w przestrzeni kosmicznej, przeważnie statek, aby doprowadzić go bezpiecznie do hangaru lub przyciągnąć go bliżej do celu. Promienie ściągające wykorzystywane na pokładach gwiezdnych niszczycieli cechowała zła sława, jako że miały dość mocy, by sprowadzić do swoich przepastnych hangarów obiekt pokroju koreliańskiej korwety – lub też powstrzymać fregatę typu Nebulon od ucieczki w nadprzestrzeń.

Promień ściągający Starhawka jest dziesięciokrotnie silniejszy. Kryształy magnitowe zwiększają zarówno jego zasięg, jak i moc. Starhawk może zatrzymać i przeciągnąć w dowolne miejsce okręt wiele razy większy od siebie samego.

Agate aktywuje system jego obsługi, nakierowuje go na „Ravagera”… i wciska przycisk.

„Jeśli ja mam się rozbić na tej planecie – myśli z ponurą satysfakcją – to ty razem ze mną”.

Wielki moff Randd siedzi w fotelu na mostku „Ravagera”. Aż do tej chwili czuł, że ma pełną kontrolę nad sytuacją w tej bitwie. „Ravager” to okręt o niezrównanej potędze pośród imperialnej floty, a Randd zamierza zrobić wszystko, by udowodnić, że jest wart zaszczytu i zaufania, jakim obdarzył go Rax, powierzając mu dowództwo nad superniszczycielem. Jego siły odparły atak sił mającej rebelianckie korzenie floty Fałszywej Republiki, odnosząc sukces na każdym froncie – chociaż Randd nie jest wyszkolonym taktykiem, ma na swoich usługach wiele światłych umysłów, a ich plan utworzenia pierścienia statków wokół superniszczyciela brzmiał rozsądnie.

Aż do teraz.

Trzy statki, starające się przełamać tę barierę – zwane, jak sądzi, Starhawkami, wyprodukowanymi dla Fałszywej Republiki – były utrzymywane bezpiecznie z dala od kordonu, mimo że skutecznie starały się wyrządzić jego niszczycielom jak najwięcej szkód. I nagle… nagle coś stało się z jednym z nich, z „Karą” – oficer dowodzący tym okrętem, kapitan Groff, natychmiast skontaktował się z Randdem, ogarnięty paniką. Powiedział, że jego niszczyciel ucierpiał wskutek wycieku paliwa z generatorów osłon, które przecieka przez górne poziomy. Na niektórych wybuchły pożary. Wyglądał na przerażonego do granic, jakby postradał zmysły – coś, czego Randd obawiał się od bardzo, bardzo dawna. Przybycie na ten wyludniony świat, do odległego układu niosło ze sobą ryzyko odciśnięcia nieodwracalnego piętna na ludzkiej psychice, nieodwracalnych zmian w słabszych umysłach. Gdy przedstawił tę teorię kanclerzowi Raksowi, ten zapewnił go, że nie powinien się tym martwić. „Przedstawiciele Imperium, którzy przybyli na Jakku, to najlepsi z najlepszych. Nie ugniemy się – powiedział. − Niegościnność tego świata tylko nas wzmocni. Będziemy twardzi niczym odcisk, Randd”.

I to był koniec dyskusji na ten temat.

Ufali Raksowi.

Randd wciąż mu ufa. Przetrwali tak długo… Poza tym nikt nie może mieć wątpliwości, że Rax jest godnym podziwu, wszechstronnie utalentowanym, prawdziwym bohaterem Imperium. Randd jest zwolennikiem hartowania, zaś wykorzystanie Jakku do umocnienia ich przed walką, do której tak długo się przygotowywali, było jego zdaniem genialnym posunięciem.

Teraz jednak… ziściły się jego najgorsze obawy.

Groff przegrał. Powiedział, że nie porzuci swojego statku. Nowa Republika podda go torturom i straci. Jego ludzie zwrócą się przeciwko niemu. Cały aż dygotał, ogarnięty szaleństwem, wykrzykując pod niebiosa o tym, że Nowa Republika to zdrajcy i wszyscy, co do jednego, zasługują, by zdechnąć jak psy, a oni nie mogą się poddać, muszą wytrwać za wszelką cenę… Ostatnie jego słowa brzmiały: „Muszę być solidniejszym ostrzem! Ostrzem, którym poderżniemy gardła zdrajców podpełzających pod nasze drzwi!”.

Randd pamiętał, że właśnie to powiedział im kanclerz Rax podczas swojej przemowy.

Potem połączenie z „Karą” zostało przerwane i nie udało mu się już nawiązać kontaktu z jednostką, która wkrótce staranowała najbliższego jej Starhawka.

To zaś doprowadziło do sytuacji, którą w tej chwili nawet Randd nie do końca pojmuje – szczątki z dwóch statków uderzyły w drugiego Starhawka, ostatni zaś miał za chwilę zostać wyeliminowany z gry. Tak się jednak nie stało. Zamiast tego okręt przyspieszył, kierując się wprost na „Ravagera”, ostrzeliwując go zaciekle ze wszystkiego, co miał na pokładzie. Randd zażądał więc, by odpowiedzieli ogniem – skierowali przeciwko niemu każde działo i wyrzutnię, którymi dysponowali, tak aby zniszczyć Starhawka, identyfikującego się jako „Ugoda”.

„Ugoda” ustawiła się do nich burtą i przyjęła na siebie morderczy cios, jednak i „Ravager” ucierpiał wskutek ostrzału z jej broni. Z tą różnicą, że obrażenia doznane przez Starhawka były śmiertelne – nie potrzebował potwierdzeń z systemów czujników, by o tym wiedzieć. Wystarczyła ocena wizualna. Tymczasem „Ravagerowi” nie stało się nic strasznego – zgadza się, został uszkodzony wskutek ataku i jest teraz bardziej narażony na kolejne, jednak Randd przekierował więcej mocy do osłon, aby zmaksymalizować ochronę tych obszarów i…

Stało się coś jeszcze dziwniejszego.

„Ugoda” pochwyciła superniszczyciela promieniem ściągającym.

Randd nie ma poczucia humoru. Jego żona, Danassic, twierdzi, że moff śmieje się raz, góra dwa razy do roku – teraz jednak mężczyzna niemal wybucha śmiechem. Dlaczego, na wszystkie osobliwości przestrzeni i czasu, kapitan tego Starhawka uznał za stosowne połaskotać ich w przedśmiertnym zrywie promieniem ściągającym? Może próbuje desperacko nie dopuścić do własnego upadku w atmosferę? Ale… „Ravager” w charakterze kotwicy? Niestety, grawitacja to bezlitosne zjawisko – bierze, co zechce, i nie można się jej oprzeć.

Nagle jednak „Ravager” zaczyna się poruszać – co prawda powoli, ale… jakim cudem, skoro nie otrzymał rozkazów do zmiany pozycji?

– Raport z sytuacji – żąda Randd i jego zazwyczaj spokojny głos łamie się przy tym niespodziewanie. – Raport z sytuacji!

W pobliżu pojawia się wiceadmirał Pierson. Jego czoło rosi perlisty pot.

– Starhawk unieruchomił nas promieniem ściągającym…

– Tak, wiem. Ale jakim cudem… – Superniszczyciel znów zaczyna się mozolnie przesuwać. – Jakim cudem zmienia naszą pozycję?

– Ja… nie mam pojęcia. To musi być bardzo silny promień.

– Przekierować więcej mocy do silników – rozkazuje Randd. – Zmienić kurs! Odpalić repulsory…

Na mostku zaczynają wyć alarmy. Statek znów drży – tym razem jednak wibracje są nieco inne niż wcześniej. Jakby coś w nich uderzało.

Pierson otwiera szerzej oczy.

– Skupiają na nas ogień…

Na ekranach pojawia się nagle jakby znikąd gromada myśliwców – zbieranina najróżniejszych jednostek, atakująca z zaciekłością roju owadów ich silniki. Gdyby teraz stracili…

– Silnik piąty zgasł! – melduje jeden z chorążych.

– A teraz podjednostki trzy do sześć! – krzyczy oficer techniczny.

„Chcą nas ściągnąć na powierzchnię Jakku…” – dociera do Randda. Musi zachować zimną krew. To teraz najważniejsze.

– Skoncentrujcie cały ogień na Starhawku…

– Sir! – nie daje mu dokończyć Pierson. – Systemy uzbrojenia będą gotowe w ciągu dwóch minut! Ostrzelaliśmy ich już na pański rozkaz ze wszystkiego, co się dało.

– W takim razie wyślijcie przeciwko nim myśliwce TIE!

– Ale… ale one chronią naszą flankę! Silniki…!

Statkiem ponownie targa wstrząs – tym razem potężniejszy niż poprzednio. A wraz z drżeniem zaczynają mieć wrażenie, jakby ktoś napierał na nich, starając się przesunąć ciężki przedmiot – dopóki ten wreszcie nie ustępuje: „Ravager” poddaje się i przechyla w dół tak gwałtownie, że szczęki Randda zamykają się z głośnym kłapnięciem, przycinając mu język do krwi. Czując jej smak w ustach, klnie pod nosem.

– Atmosfera! – jęczy Pierson. – Wchodzimy w atmosferę, sir!

– Moc do silników! – cedzi rozwścieczony Randd. – Wzmocnić repulsory! Wzmocnić… wszystko!

Jednak w głębi duszy wie, jaki będzie efekt tych zmagań – jest zwyczajnie za późno. „Ravager” jest skończony. Zmarnowali swoją szansę, nie ma już dla nich żadnej nadziei. Najpotężniejsza broń w arsenale Imperium zostanie utracona z jego winy. Opada go zimny strach: „To Rae Sloane powinna być teraz tutaj zamiast mnie” – myśli ogarnięty paniką.

Jedno trzeba Randdowi przyznać: nie jest fanatykiem. Nie jest nadgorliwcem. Owszem, podziwia Raksa. Ufał mu. Jednak nie zamierza za niego zginąć.

W chaosie, który rozpętuje się nagle na mostku – światła migoczą, wszystko drży, każdy biegnie w inną stronę – Randd wymyka się po cichu, wsiada do kapsuły ratunkowej i wystrzeliwuje ją w przestrzeń.

„Ugoda” pochwyciła większy okręt swoim silnym promieniem ściągającym i sprowadza go nieuchronnie ku atmosferze planety. Myśliwce Nowej Republiki rażą nieprzerwanie silniki „Ravagera” zmasowanym ogniem, raz za razem, zataczając wokół nich kręgi, podczas gdy para korwet CR90 odgania od nich myśliwce TIE. „Jedność”, ostatni ocalały Starhawk, wycofała się na bezpieczny dystans i wykorzystuje swoje potężne systemy uzbrojenia, żeby bronić „Ugody”, zasypując czające się w pobliżu gwiezdne niszczyciele deszczem ognia.

Aż nagle Starhawk opada zauważalnie w stronę atmosfery, wyciągającej po niego miłośnie palce, i całuje jego brzuch, który zaczyna lśnić od żaru towarzyszącego temu zgubnemu w skutkach spotkaniu.

Eskadra Ostrzy melduje, że zgasł ostatni z głównych silników „Ravagera”. Działają jedynie silniki pomocnicze, które ich nie ocalą.

Za Starhawkiem w atmosferę Jakku zaczyna opadać superniszczyciel: dziobem do przodu, rysując na niebie jasną linię w miejscu, w którym czerń przechodzi w błękit, niczym blednący siniec – przednią część „Ravagera” otacza lśniąca aureola ognia.

Ackbar obserwuje upadek tytana.

„Ugoda” spada na łeb na szyję. Agate wciąż jest na pokładzie. Nie odpowiada na jego próby wywołania, jednak skan Starhawka potwierdza, że nie pozostała na nim ani jedna nieuszkodzona kapsuła, hangary myśliwców zaś są albo puste, albo zniszczone. Nie ma szans, by Agate zdołała opuścić statek, a jest zbyt późno, by ruszać jej na pomoc – nie mówiąc już o tym, że byłoby to zbyt ryzykowane posunięcie.

Tak więc Starhawk opada, pociągając za sobą „Ravagera”, niczym jeździec prowadzący wierzchowca ku zagładzie, na skraj wodospadu, coraz bliżej, wciąż bliżej…

Dopóki oboje nie opadają przez krawędź przestrzeni kosmicznej, prosto w niebo. Dopóki grawitacja nie upomina się o nich i nie ściąga ich nieuchronnie w dół.

Ackbar aktywuje system łączności i ostrzega wszystkich w dole:

– Żołnierze i piloci Nowej Republiki! Superniszczyciel „Ravager” został pokonany i spada na Jakku! Uważajcie na szczątki i trzymajcie się z dala!

Dookoła niego rozlegają się wiwaty załogi mostka „Home One”, która przygląda się, jak imperialny moloch przyspiesza coraz bardziej podczas swojej ostatniej podróży na Jakku. Jednak Ackbar nie podziela ich radości. Kiwa w milczeniu głową i kieruje pod adresem Mocy cichą prośbę, by chroniła tych, którzy są tam, w przestrzeni kosmicznej, w okolicy tańczących ostatni taniec gigantów, a także, by przyjęła Kyrstę Agate na swoje łono.

„Chyba naprawdę zaczynam łapać, o co w tym wszystkim chodzi” – myśli Temmin.

Pamięta, że na Akivie żyły latające tuż nad wodą owady, zwane wieloskrzydłami, które mknęły nad taflą, gwałtownie zmieniając kurs, gdy naszła je na to ochota. Latały tu i tam, chwytając w powietrzu mniejsze zdobycze i pożerając je w mgnieniu oka: chrup!

Temmin chce być jak jeden z takich owadów. Właśnie tym jest teraz dla niego jego X-wing: wprowadza swój myśliwiec w ciasne skręty, poruszając się chaotycznie, tak aby TIE nie spodziewały się jego ataku. Serce bije mu szybko w piersi: bum-bum! Bum-bum! – tak szybko, że Temmin obawia się, iż lada chwila skruszy żebra i wyrwie się na wolność. Krew tętni mu w skroniach z rykiem wodospadów. Dreszcz podniecenia napełnia go euforią, która wprowadza go w stan bliski upojeniu. Radością napełnia go także myśl, że jego matka żyje. Żyje! I że Bones ją chroni.

„To dobry dzień – myśli Temmin. − Nowa Republika wygra tę wojnę. Moja mama żyje. Mój najlepszy przyjaciel jest przy niej. A ja latam X-wingiem! I świetnie sobie radzę!”. Śmieje się opętańczo jak Koko, na otwartym kanale, Koko zaś odpowiada śmiechem, podczas gdy przecinają sobie nawzajem drogę, siedząc za sterami swoich maszyn, krążąc wokół siebie i smagając laserami umykające na wszystkie strony TIE.

Jeden z nich siada Wedge’owi na ogonie i Temmin przygryza wargę, żeby stłumić cisnący mu się na usta uśmiech – tak szeroki, że pozwolenie, by wypełzł na jego twarz, grozi jej pęknięciem na pół.

– Dowódco Upiorów? Masz robala na grzbiecie! Pozwól, że go z ciebie strącę…

Wedge sprowadza swojego X-winga nisko, nad spieczony czerwony wąwóz, mijając oddział żołnierzy Nowej Republiki, którzy kryją się w cieniu żlebu. Myśliwiec TIE przemyka za X-wingiem dowódcy Upiorów i Temmin zastanawia się nad podejściem pod dość ostrym kątem – inaczej może nieumyślnie zahaczyć Wedge’a laserem… Zawija w lewo, a potem znów nakierowuje dziób stateczku na prawo…

TIE pojawia się na jego celowniku. Jednak Temmin nie potrzebuje wspomagania systemami statku – naciska spust i cztery działka na końcach płatów jego skrzydeł bluzgają rozpaloną plazmą…

Jednak salwa nie trafia do celu.

Temmin wydaje z siebie okrzyk zaskoczenia, gdy tuż przed jego nosem przemyka odłamek czarnego metalu, udaremniając mu pościg za myśliwcem TIE, który roztrzaskuje się o ziemię, rozpylając wokół chmurę czerwonego kurzu. Temmin odbija w bok, zmieniając gwałtownie kurs i zwracając swojego X-winga w innym kierunku, aby uniknąć trafienia przez kolejne szczątki.

„Szlag! To wyglądało całkiem jak kawałek statku kosmicznego!” – myśli gorączkowo. Sądząc po wyglądzie, element turbiny. W komunikatorze rozlega się głos admirała Ackbara:

– Żołnierze i piloci Nowej Republiki! Superniszczyciel „Ravager” został pokonany i spada na Jakku! Uważajcie na szczątki i trzymajcie się z dala!

„Ravager”? Zniszczony?!

Tem pohukuje radośnie, czując, jak z nadmiaru szczęścia zaczyna mu się kręcić w głowie. Teraz, gdy „Ravager” został unieszkodliwiony, siły Imperium zostały poważnie nadwątlone. Ten wielki potwór był w zasadzie wszystkim, co mieli. A skoro go nie ma…

To oznacza, że Nowa Republika właśnie wygrała tę bitwę.

A kto wie, może i całą wojnę?

Teraz pozostaje tylko zrobić porządek z całą resztą.

Wedge wciąż ma na ogonie tego utrapionego TIE, więc Temmin wycofuje znów swojego X-winga na prawo, szukając na ekranie celownika dowódcy Upiorów. O, tam jest – mknący zakosami ponad połaciami piasku wyglądającego niczym zamarznięte suche fale. Dostrzega też Yarrę, nadlatującą z przeciwnej strony, i myśli: „W porządku, Yarro, przekonajmy się, kto pierwszy zdoła zestrzelić to paskudztwo”.

Celuje…

Bam! Coś uderza w jego statek z impetem, a gdy chwilę później Temmin próbuje zorientować się w sytuacji, spostrzega, że jego myśliwiec opada korkociągiem w dół. Ma wrażenie, że jego mózg próbuje wydostać się z czaszki, gdy X-wing wiruje dziko, poza jego kontrolą, a gdy zerka na ekrany, widzi pośród linii roziskrzonej energii, że stracił skrzydła po jednej stronie – nie ma ich!

„Spadam – myśli, ogarnięty nagłą paniką. − Oberwałem. Mamo…”.

Ściąga drążek swojego X-winga i sprowadza go na prostą – i w tej samej chwili maszyna zaczyna szorować brzuchem o powierzchnię Jakku, wzbijając w powietrze fontanny piasku. Stateczek pruje przez pustynny krajobraz pośród kakofonii syków i chrzęstu – głowa odskakuje Temminowi niekontrolowanie na lewo i prawo, uderzając w pancerne panele kokpitu, za każdym razem wprawiając osłonę w szaleńcze kołysanie.

Wreszcie owiewka odskakuje i Tem zaciska palce na skraju fotela, dźwigając się w górę, a potem przetacza się nad krawędzią kokpitu i przerzuca ciało w miejsce, w którym powinny być skrzydła myśliwca. Uderza ramieniem w skałę. Obraca się na plecy, a jego ciałem wstrząsa fala suchych torsji.

Gdy wreszcie przejaśnia mu się w głowie na tyle, by mógł się rozejrzeć, szuka elementu, który zmusił go do awaryjnego lądowania.

Dwie wydmy dalej parę płatów X-winga przyszpila do piachu coś, co wygląda jak metalowa część kadłuba Starhawka. Starhawka…? „Myślałem, że to »Ravager« oberwał”. Temmin nic z tego nie rozumie.

I wtedy się zaczyna.

Ziemię bombarduje deszcz szczątków z roztrzaskanych statków – kawałki metalu wbijają się głęboko w piaszczyste pagórki. Za każdym razem, gdy któryś z nich rani powierzchnię Jakku, planeta kaszle, wyrzucając w górę gejzery piachu. Temmin krzyczy, gdy jego uszy poraża kakofonia dźwięków: gromkie dudnienie atakowanej gradem metalu planety, przybierający z każdą chwilą na sile syk osypującego się piasku, odległe echa eksplozji. W uszach mu dzwoni, więc zasłania je dłońmi, a potem ryzykuje spojrzenie w górę, żeby sprawdzić, czy zdoła dostrzec na niebie pozostałych członków Eskadry Upiorów. Gdy jednak podnosi wzrok, na wszystko pada nagle głęboki cień – dzień zmienia się w ciągu kilku sekund w noc.

To „Ravager”.

Imperialny kolos przesłania planszę słońca, wysysając z okolicy całe światło. Jego powolny spadek zapowiada poprzedzający go Starhawk. Z okrętu Nowej Republiki buchają jęzory ognia, rany w burtach krwawią ognistymi kaskadami.

„Leci tuż na mnie!” – myśli spanikowany Temmin.

Nie ma dokąd uciec. Nie ma się gdzie schronić… Jednak panika ustępuje powoli, gdy dociera do niego, że błędnie ocenia sytuację: owszem, okręt jest olbrzymi, jednak nie spada mu prosto na głowę. Uderzy w ziemię kilkadziesiąt kilometrów dalej. Ale… w co dokładnie uderzy? Kogo zniszczy, zabierając ze sobą w swoją ostatnią podróż? Tam są żołnierze Republiki…! Ale też siły wroga. To imperialny front – dokładnie w tym miejscu toczą się walki. Temmin podnosi do ust komunikator na nadgarstku i zaczyna do niego bełkotać bez ładu i składu, każąc się wszystkim wynosić, zabierać stąd najdalej, jak się da… jednak urządzenie nagle skwierczy i wypluwa z siebie snop iskier, aby za chwilę na dobre zamilknąć.

Z gardła wyrywa się Temminowi cichy, zbolały jęk. Nigdy wcześniej nie widział nic podobnego. Zastanawia się, czy właśnie tak czuła się jego matka, mknąc przez trzewia Gwiazdy Śmierci, by w ostatniej chwili wynurzyć się z nich, ułamki sekund przed tym, jak wybuchła tuż za jej plecami.

„Ravager” walczy: z najwyższym trudem stara się utrzymać w powietrzu; pomimo przedwczesnego zmierzchu Tem widzi, że silniki manewrowe na jego brzuchu desperacko, niezmordowanie pracują, starając się powstrzymać statek przed opadaniem dziobem w dół na ziemię, jednak bez większego efektu. Nic już nie może zapobiec nieuchronnemu.

Pancernik pędzi na spotkanie powierzchni planety, przychylając się mocno na bok.

W tym samobójczym wyścigu wyprzedza go Starhawk. Łup! Temmin biegnie w stronę najbliższej wydmy, wspina się na nią i patrzy, jak okręt Nowej Republiki wbija się w piasek, zapadając pod własnym ciężarem, jakby nastąpiła na niego stopa jakiegoś olbrzyma; widzi maszynę kroczącą AT-AT, w pośpiechu oddalającą się od miejsca katastrofy – z tego punktu jej ucieczka wydaje się nieskończenie ślamazarna. Zresztą to i tak nie ma już znaczenia.

Teraz, gdy Starhawk się roztrzaskał, promień ściągający przestał działać i silniki manewrowe „Ravagera” muszą pracować na pełnych obrotach, by sprostać nagłej zmianie sytuacji – imperialny moloch zaczyna się obracać brzuchem do góry, nie przerywając jednak nieubłaganej wędrówki w dół.

„Ravager” idzie w ślady Starhawka, jednak zderza się z ziemią inaczej niż jego pechowy poprzednik – zamiast dziobem opada w nią na płask, do góry nogami. AT-AT nie udało się umknąć, podobnie jak myśliwcom, uwięzionym w cieniu superniszczyciela, nim się rozbił. Nikt w jego pobliżu nie miał szans. To jak patrzenie na sufit, zawalający się na dziecięcy pokój pełen zabawek. „Ravager” zapada się głęboko w piach, a impet uderzenia wstrząsa całym światem w posadach – wibracje rozchodzą się dookoła niczym olbrzymie kręgi na wodzie, posyłając w powietrze piasek śladem fali uderzeniowej; gdy reakcja łańcuchowa dociera do miejsca, w którym stoi Temmin, ścina go z nóg. Znów dzwoni mu w uszach. Wszystko dygocze – drżą mu zęby, trzęsie się każda najmniejsza kosteczka w ciele. Tem z trudem staje znów na nogi…

Nie widzi już „Ravagera”.

W niebo wzbiła się jego śladem potężna fontanna piasku, za którą podąża chmura czarnego dymu. Obłok ciemnego pyłu rozpełza się na wszystkie strony.

Sunie w stronę Temmina. Rdzawoczerwona fala przewala się i kotłuje, mknąc naprzód niczym namacalny zwiastun śmierci i rozpaczy. Potykając się o własne nogi, Temmin pędzi do swojego rozbitego X-winga, wskakując do kokpitu i zamykając owiewkę w ostatniej chwili, nim tsunami piachu ścina go z nóg. Wszystko tonie w białym szumie tysiąca gniewnych szeptów, niezliczonych piaskowych ziarenek kąsających przejrzyste tafle dzielące go od rozszalałego żywiołu.

Temmin ma wrażenie, że trwa to całe wieki.

– Rusz się! – cedzi Norra. – Ja będę pilotować.

– Umiem latać! – odwarkuje Sloane z siedzenia pilota; palce ma zbielałe od kurczowego zaciskania ich na drążku sterowniczym. Kluczy statkiem w szalonych zwodach, prowadząc go pewnie pośród deszczu szczątków opadających na ziemię niczym komety. – I jestem w tym cholernie dobra. Uciekłam ci, na wypadek gdybyś już zapomniała!

Norra nie zapomniała. Zaciska zęby i owija palce mocniej wokół uchwytu nad głową, podczas gdy Sloane robi uniki, schodząc z drogi kolejnych metalowych okruchów. Brentin siedzi w fotelu drugiego pilota z zamkniętymi oczami, biały jak ściana. Nigdy nie lubił latać. Jakaś jej cząstka ma ochotę go pocieszyć, zapewnić, że wszystko będzie dobrze, jednak ta druga Norra ma chęć chwycić za blaster i wbić mu jego rękojeścią nieco rozsądku do głowy.

Bones stoi za nią, spokojnie i stabilnie, mimo iż niczego się nie trzyma.

Norra chce coś właśnie powiedzieć… gdy nagle dzień zmienia się w noc. Sloane podnosi wzrok w górę i zaczerpuje gwałtownie tchu. Z piersi wyrywa jej się urywany, zbolały szloch.

– Nie… Mój statek…

Te dwa słowa są przesycone tak wielkim ładunkiem bólu i żalu, że Norrę przepełnia współczucie. Może to irracjonalne tak ukochać statek, maszynę, jednak Norra doskonale to uczucie rozumie. Nie miała okazji zbyt długo latać za sterami Y-winga, jednak w tak krótkim czasie pokochała go równie mocno, jak Temmin swojego droida.

Odrywa wzrok od „Ravagera”, żeby przyjrzeć się sylwetce, która prowadzi ten żałobny orszak – to jeden ze Starhawków. Nie jest w stanie stwierdzić, który dokładnie, jednak strach zaczyna przeżerać się przez jej trzewia niczym kwas. To „Ugoda”, prawda? Norra nie zna zbyt dobrze Kyrsty Agate, jednak kobieta była dla niej miła podczas tych kilku spotkań, gdy miały ze sobą do czynienia –mimo że nie musiała. Cieszyła się reputacją twardej osoby, jednak i współczującej – i to nie tylko własnym ludziom, ale też wrogowi. Norra ma nadzieję, że jeszcze kiedyś ją zobaczy.

Starhawk uderza w powierzchnię Jakku, a chwilę później „Ravager” idzie w jego ślady. Impet zderzenia okrętu z ziemią nie przypomina nic, co do tej pory przeżyła Norra. Fala uderzeniowa rozchodzi się na wszystkie strony, mocnym szarpnięciem wprawiając prom w gwałtowne kołysanie. Norze przychodzi odruchowo do głowy myśl, nad którą nie może się jednak zastanawiać zbyt długo, bo boi się, że złamie jej serce: „Ile osób zginęło wskutek tego zderzenia? Jak wiele istnień załogi statku? Ile zostało zmiażdżonych pod jego ciężarem?”. Jednak ta sama myśl, w połączeniu z poczuciem zwycięstwa rozkwitającym jej w piersi, mówi jej, że niewykluczone, iż Nowa Republika właśnie zakończyła tę wojnę. To potężna dychotomia – czuła ją już wcześniej i wie, że poczuje jeszcze nieraz: radość z triumfu walcząca o lepsze z ubolewaniem nad okropieństwami wojny.

Norra bierze się w garść. Jej walka jeszcze się nie skończyła. Właściwie to nic nie zostało jeszcze przesądzone. Sloane także już nad sobą panuje. Była imperialna admirał zaciska szczęki i ustawia na nowo kurs, odbijając od okolicy, w której rozbił się „Ravager”.

– Nadciąga chmura pyłu – ostrzega.

Norra widzi, o czym mówi Sloane – rdzawy obłok przemieszcza się szybko, pędząc w ich stronę, przecinany tu i ówdzie żółtymi błyskawicami wyładowań. Z oddali dobiega echo odległych gromów.

Sloane prowadzi statek z dala od chmury, jednak ta ściga ich nieubłaganie. Gdy wreszcie ich dopada, prom zaczyna się wściekle kołysać w jej objęciach, targany turbulencjami, które niemal ścinają Norrę z nóg. Poprzez tumany kurzu widzi czarne chmury, wznoszące się nad nimi, gdy słupy ognia i błyskawic rozświetlają okolicę. I nagle jest już po wszystkim – fala przetoczyła się nad nimi i teraz rozmywa się i niknie. Widoczność wciąż jest ograniczona, a powietrze przesycają drobinki kurzu, jednak w oddali można już dostrzec mglisty horyzont.

Bones nagle sztywnieje, a jego antenka rozbłyskuje na zielono i zaczyna piszczeć.

– Pan Temmin jest w pobliżu – oznajmia droid.

– Co takiego? Gdzie?

– W dole. Czy mogę po niego zejść?

Norra wie, że jeśli mu na to pozwoli, zaryzykuje, narażając własne bezpieczeństwo. Jeśli jej mąż wciąż jest w mocy czipa kontrolującego jego umysł i znów sprzymierzy się ze Sloane przeciwko niej… ona może nie wyjść z tego cało. Jeżeli jednak Temmin rzeczywiście jest blisko… i być może grozi mu niebezpieczeństwo…

W takim razie właściwie nie ma się nad czym zastanawiać.

– Idź.

Bones zrywa się i ze szczękliwym tupotem pędzi w stronę włazu, a potem opuszcza trap. Norra patrzy w ślad za nim, gdy wyskakuje z promu, przyciskając wąską głowę do piersi i otaczając chudymi ramionami kolana, kierując się ku powierzchni Jakku.

Gdy nawałnica mija, Temmin ponownie otwiera kokpit i gramoli się z myśliwca – chociaż najgorsze już przeszło, powietrze wciąż jest pełne pyłu; nad ziemią wisi rdzawa mgła i Tem zaczyna kaszleć, trąc oczy, gdy przypada do ziemi i zaczyna brnąć przez piach. Kolejnych kilka chwil upływa w niemal niepokojącej ciszy – po chaosie zderzenia okrętów z ziemią zapanował dziwny spokój.

I nagle gdzieś w oddali rozlega się huk eksplozji – jak można się było spodziewać, dobiega z wraku „Ravagera”. Nad zdruzgotany kadłub superniszczyciela wzbija się słup dymu, czarne chmury pulsujące rozbłyskami ognia. Nozdrza Temmina wypełnia swąd spalonego metalu, a kilka sekund później napływają odgłosy wojny: skwierczenie blasterowych błyskawic i ryk silników nad głową, gwałtowny huk towarzyszący wybuchom granatów i ładunków. Okrzyki żołnierzy. Przelotny moment ciszy dobiegł końca. Chłopiec znów kaszle, mrużąc oczy. W oddali dostrzega oddział republikańskich komandosów, okopanych za bruzdą piachu, utworzoną podczas upadku zrujnowanego transportowca. Atakują ich żołnierze Imperium. „Powinienem coś zrobić – myśli gorączkowo Temmin. − Powinienem jakoś pomóc…”.

Gdzieś w pobliżu rozlega się jęk pneumatycznych tłoków i dudnienie kroków, ponuro znajome: nadchodzi maszyna krocząca AT-ST. Tem widzi, jak przypominający ptasi łeb kokpit wynurza się zza najbliższej wydmy; jej działka zwracają się w jego stronę. Wie, że nie zdoła samodzielnie rozprawić się z maszyną, więc dobywa blastera i zaczyna biec w przeciwnym kierunku, byle dalej – za wydmę, mimo iż AT-ST z pewnością za chwilę go doścignie…

I nagle wpada na trójkę szturmowców pustynnych, o zbrojach poznaczonych licznymi bliznami i szramami, brudnych od wżartego głęboko pyłu.

Na jego widok podnoszą blastery do strzału i Tem ślizgiem zatrzymuje się w pół drogi do stóp wydmy, odpowiadając tym samym.

Początkowo żołnierze milczą i sam ten fakt sprawia, że przechodzi go dreszcz: imperialni żołnierze są znani ze ślepego posłuszeństwa i oddania protokołowi. Postępują zgodnie z wytycznymi – ostrzegają cię, każą ci rzucić broń i tak dalej, zupełnie jak zaprogramowane roboty.

Jednak tym razem nie trzymają się protokołu. Milczą.

Za jego plecami AT-ST stąpa w ich stronę przez wydmę. Cień maszyny kroczącej pada na Temmina – cień tak gęsty, że wydaje się mieć własny ciężar. Tem przełyka głośno ślinę, czując, jak po szczęce spływają mu strumyczki potu, ściekające aż na obojczyk.

– Ja…

– Zamknij się! – warczy żołnierz pośrodku. Jego hełm jest mocno wgnieciony w jednym miejscu, a prawe ramię przykrywa naramiennik, czerwono-czarny niczym rozżarzone węgle. To dowódca. – Rebeliancka szumowina…

– Zabawmy się z nim! – proponuje szturmowiec po prawej, w hełmie poznaczonym szarymi smugami, jakby naniesionymi brudnymi palcami.

Ten po lewej zdejmuje hełm, odsłaniając nalaną twarz, wykrzywioną grymasem wściekłości, twarz o policzkach porośniętych kilkudniową szczeciną. Wskazuje na niego lufą blastera.

– Poodstrzeliwujmy mu co nieco. Po kawałku. Rączki, uszy, przestrzelmy mu kolana. Zobaczymy, jak długo utrzyma się przy życiu. A potem wykończy go AT-ST. Rozpyli go na atomy.

Ten z naramiennikiem mówi:

– Tylko szybko. Powinniśmy wracać na pole bitwy.

– Już po bitwie! – parska ten w umazanym na szaro hełmie. – Równie dobrze możemy się trochę rozerwać. Albo raczej jego, he-he.

Nikt nie słucha dowódcy?

Nikt nikogo nie słucha…

„Zginę tu” – myśli Temmin.

Żołnierz o zarośniętych policzkach patrzy nagle w górę.

– Hej, co u…

Łup!

Gdy Temmin odwraca się na pięcie, widzi, że na szczycie kabiny AT-ST coś przycupnęło – to coś podnosi właśnie głowę, złowieszcze i czerwone, o szczęce uzbrojonej w ręcznie wycięte zęby.

Bones!

Żołnierze otwierają ogień, jednak Bones jest szybki – zbyt szybki dla nich. Chwyta się szyny na skraju dachu AT-ST, opuszczając się na dół niczym małpojaszczur, a potem ląduje na piasku w niskim przysiadzie. Miejsce, w którym był jeszcze przed chwilą, przecinają laserowe błyskawice, jednak Bones już wiruje, obraca się w serii piruetów i przeskakuje saltami w ich stronę. Z jego ramion ze szczękiem wysuwają się ostrza i Bones zabiera się do pracy. Jako pierwszego dopada dowódcę z naramiennikiem, wsuwając mu wibroostrze pod hełm; ciosowi towarzyszy głuche chrupnięcie i chwilę później ciało mężczyzny przeszywa spazm, a on upuszcza blaster na piasek. Zmodyfikowany droid B1 obraca się dookoła zesztywniałego mężczyzny, jakby to była rura do tańca, wyprowadzając celnego kopniaka w plecy żołnierza o pomazanym na szaro hełmie. Gdy ten upada na ziemię, Bones opuszcza kilkakrotnie ostrza na jego napierśnik, dziurawiąc je wielokrotnie; szturmowiec wierzga dziko, kopiąc piasek.

Zarośnięty żołnierz krzyczy tymczasem do załogi AT-ST, żeby otworzyła ogień – i już po chwili głośny huk zwiastuje wystrzał salwy, która wzbija w powietrze piach tuż obok droida, jednak podrywa go w powietrze. Szturmowiec podnosi do strzału blaster, celując w Bonesa, ale Temmin w porę się opamiętuje i rzuca się na niego – co prawda jego atak jest niezdarny i źle wymierzony, jednak mężczyzna jest w tej chwili skupiony wyłącznie na droidzie, dzięki czemu Tem może uderzyć go w skroń własną bronią. Żołnierz pada w piach z głośnym „Uchhh!”, Bones zaś natychmiast zrywa się na nogi i rzuca do ucieczki przed śledzącymi każdy jego ruch działkami AT-ST. Na szczęście droid jest dla powolnej maszyny kroczącej za szybki. Mechaniczny ochroniarz Temmina wraca na miejsce, w którym wylądował: wspina się po nodze AT-ST ze szczękiem, dopóki nie dociera na szczyt maszyny.

Wytęża wszystkie siły przy akompaniamencie wizgu tłoków i zgrzytu stawów, wyrywając z zawiasów klapę włazu do kabiny, a potem wskakuje do środka.

Przez chwilę dobiega stamtąd grzechot i głuche dudnienie. Łazik kołysze się lekko w przód i w tył, ale już za chwilę z otworu wynurza się Bones w otwartym hełmie jednego z operatorów maszyny i czarnych goglach nasuniętych na fotoreceptory.

– Witaj, panie Temminie! – mówi.

Temmin pada na kolana, nie posiadając się z ulgi i radości.

– Bones! – woła. – Tak bardzo za tobą tęskniłem!

– Ja także. Dokonałem aktu prze…

Nagle górna część łazika wybucha w chmurze ognia i szczątków; impet eksplozji odrzuca Temmina w tył, wypychając mu z płuc resztki powietrza. Chłopiec pospiesznie rozgania ręką snujący się przed nim dym i ociera z oczu piasek, a kiedy patrzy w stronę maszyny kroczącej…

Widzi tylko dwie szczudłowate nogi. Kabina przestała praktycznie istnieć – zostały z niej jedynie wygięte w łuk poczerniałe durastalowe wióry, niczym płatki jakiegoś upiornego kwiatu.

Bonesa nigdzie nie widać.

Bones… „O, nie – tylko nie to. Bones! Nie!” – jęczy w duchu Tem, a potem krzyczy, zastanawiając się, co się właściwie wydarzyło. Czy maszyna eksplodowała sama z siebie? Czy droid zrobił coś, co wywołało wybuch?

Jednak wówczas widzi w górze dwa przelatujące mu nad głową A-wingi.

To one. To myśliwce zestrzeliły AT-ST.

A razem z nim Bonesa.

Temmin pełza po piachu na czworaka, rozglądając się za częściami droida. Trafia na kończyny: zwęglone i stopione. Znajduje nity i metalowe szczątki, ale nic poza tym. Ani śladu czerepu, ani śladu płyty głównej. Przeczesuje desperacko piasek, jednak nie ma tu nic – nic! co dałoby się uratować. Bones ocalił mu życie… a teraz zginął. Jego najlepszy przyjaciel został zredukowany do garści zwęglonych szczątków.

Temmin przyciska czoło do rozpalonego piasku i zaczyna szlochać.

Rozdział trzydziesty czwarty

– Nie musisz tego robić – mówi Conder.

Sinjirowi wyrywa się z piersi żałosne westchnienie.

– Wszystko wskazuje na to, że jednak muszę. Praca to praca, a poza tym… Och, na bogów! Właśnie poszedłem do nowej pracy. Co, u licha, jest ze mną nie tak?

Ich dwójka stoi przed ganoidiańskim jachtem senatora Tolwara Wartola. Na szczęście statek wrócił już na Chandrilę, dzięki czemu nie muszą robić sobie szybkiej wycieczki na śmiertelnie nudną rolniczą planetę zwaną Nakadią, ani (to byłoby nie do zniesienia) na archipelag asteroid nad Orishem, który Wartol i jemu podobni nazywają domem. Sinjira nie obchodzi zbytnio, dlaczego Wartol wrócił na Chandrilę. Cieszy się po prostu, że ułatwi mu to zadanie, bo należy do osób ceniących sobie wygodę.

Conder się krzywi – wydyma lekko policzki, podnosi brew i wygina usta w podkówkę, przybierając wyzywającą pozę, z biodrem wysuniętym do przodu. Widać, że wyjaśnienia przyjaciela go nie przekonują.

– Nie chodzi mi o samą robotę. Mam na myśli… to wszystko: pracę, Chandrilę, mnie.

– Ciebie? Nie łapię.

– Nie musisz ze mną być. Los zetknął nas znów ze sobą i… Po prostu… Nie musimy tego robić.

– Och, ależ oczywiście, że musimy. – Sinjir gładzi porośnięty jasnym zarostem policzek Condera: najpierw delikatnie, a potem poklepuje go kilkakrotnie. – Najdroższy głuptasie, cały ten czas, gdy się nie widzieliśmy, spędziłem, rozmyślając o tym, jak bardzo cię nienawidzę, a nienawidziłem cię za to, że tak bardzo mi na tobie zależy. Za bardzo, jeśli chodzi o ścisłość. To straszne, co do ciebie czuję. To jak… – Sinjir krzywi się, jakby właśnie rozgryzł coś paskudnego. – To naprawdę do mnie niepodobne. Ale przekonałem się, że nie mam pojęcia, o czym w ogóle gadam. Mój umysł na niczym się nie zna – serce wie lepiej. Pragnę, czego pragnę. A tym, czego pragnę, jest widok na plażę, szklaneczka czegoś zimnego i wysokoprocentowego… i ty. Ty, ty, ty, ty, wielkoduszny, słodki idioto. A więc jeśli bycie z tobą wymaga ode mnie odrobiny ogarnięcia się i poświęcenia życia służbie naszej szanownej pani kanclerz, nie mam więcej pytań.

– Nie należysz do osób, którym pasuje taki tryb życia.

Sinjir przewraca oczami tak mocno, że obawia się, iż wypadną mu z orbit.

– Ech, a kto mówi, że się ustatkuję? Ustatkowywanie się… to bardzo pasywne zajęcie. Oznacza gnuśnienie. Próbuję się ustatkować od czasów Endora. Przygotować na to, co przyniesie los. Zazwyczaj jest to barowy stołek, jeśli mam być szczery. Ty, ta praca, to życie… to wszystko jest jak góra. A ja zamierzam się na nią wspiąć.

Conder uśmiecha się pod nosem, jednak Sinjir ściera mu z twarzy ten uśmieszek namiętnym pocałunkiem – przyciąga go do siebie, przyciskając mocno usta do jego ust.

– No cóż… – zaczyna Conder.

– No cóż. – Sinjir odwraca się w stronę jachtu. – Chyba powinienem się tym zająć. – U jego stóp stoi kosz owoców pta; gdy Sinjir na nie patrzy, przypomina sobie, jak bardzo podziwia panią kanclerz. Nie tyle za jej przywództwo i rządy, o nie – chociaż do tych w zasadzie nic nie ma – ile za zdolność do zadawania celnych ciosów, którą skrywa za tą maską pozornego znudzenia i wyniosłości. Prawdziwy z niej kawał cwaniaka, zdolnego do najbardziej zaskakujących czynów i Sinjir sądzi, że ich współpraca będzie równie owocna, co interesująca.

– Nadal jestem zdania, że Tolwar to brudna szuja.

– Nie mogę się wypowiedzieć na temat jego upodobania do higieny osobistej.

– Nie o to mi chodzi. Mam na myśli, że jest skorumpowany.

Sinjir wzrusza ramionami.

– Oczywiście, że tak. To polityk.

– Ta pluskwa – mówi Conder. – Ta, którą znaleźliśmy w droidzie Lei. To on ją tam podrzucił. Nie udało mi się jej z nim w żaden sposób powiązać, jednak to właśnie on zyskał na zdobyciu tej informacji. To musi być on, Sinjirze. Jestem tego pewien.

– Można tak przypuszczać. Wykorzystał tę informację do zdobycia przewagi w polityce, nie w dziedzinie przestępczości. Orishenowie słyną ze swojego przerośniętego wręcz poczucia honoru, rozbuchanego do przesady. Cośtam-cośtam, poświęcenie, cośtam-cośtam, surowy ojciec, tłumaczący synowi, jak ciężkie jest życie. – Uśmiecha się krzywo. – Strasznie mi się jednak nie podobają ich imiona. Co za głupota: Tolwar Wartol. Vendar Darven. TimTam TamTim. Myślałby kto, że zdobędą się na większą oryginalność.

− To tradycja.

– To żadne wytłumaczenie.

– Idź – mówi Conder. – Doręcz przesyłkę. Spróbuj być tak uprzejmy, jak zdołasz. Nie wszczynaj, proszę, konfliktu na skalę galaktyczną.

– Ten przywilej zostawiam Jomowi.

– Baw się dobrze w pracy, słonko.

– Dzięki, złotko. A jeśli jeszcze raz nazwiesz mnie „słonkiem”, wyrwę ci te kłaki z twarzy kępa po kępie i gwarantuję, że będzie bolało. – Udaje, że wyszarpuje Conderowi brodę, na wypadek gdyby haker nie załapał.

– Jesteś taki romantyczny!

– Moje serce jest jak wyschnięte gniazdo martwych ptaków – wzdycha teatralnie Sinjir i podchodzi, żeby pocałować Condera w policzek. – Na razie, Con.

– Na razie, Sin.

Wartol siedzi bez ruchu, spokojny niczym wieża starej świątyni. Przed nim stoi kubek czegoś o gorzkim zapachu – prawdopodobnie jakiegoś korzennego soku, który pijają Orishenowie. Z kubka unoszą się kłęby pary.

Pokład jego ganoidiańskiego jachtu jest przystrojony prosto, na orisheńską modłę: surowe wnętrza, pozbawione ozdób, kanciaste i nieprzytulne. Sinjirowi podoba się tu. Jest tu cicho, spokojnie. Ani śladu ochrony czy pilota. Żywej duszy, poza samym senatorem.

Stawia koszyk na podłodze.

– Prezent od pani kanclerz – mówi.

– Jesteś tym byłym imperialnym oficerem – rozpoznaje go Wartol. Jego głos jest głęboki, wibrujący.

– A ty jesteś kandydatem na kanclerza, który dał się okpić rudej kobiecie z kwaśnym owockiem. Ups! Jak mi przykro.

Wartol rozdyma wąskie nozdrza, wyraźnie poirytowany, i rozchyla lekko szczękę, aby za chwilę zamknąć ją z kłapnięciem.

– Pracujesz dla niej? Jesteś symptomem. Dostrzegasz to, prawda? Symptomem poważnej, złośliwej choroby.

– Tak?

– Imperialny oficer pracujący dla republikańskiej kanclerz? – parska Wartol. – Tak bardzo z nią spoufalony? A niech mnie, cóż za kosmopolityzm. Twoja obecność wpłynęła na ten proces. Pewnie szeptałeś jej to i owo do ucha. Och, ale chyba cię przeceniam. Nie zdołałbyś jej przekonać. To raczej ona przekonała ciebie, tak jak wodzi za nos nas wszystkich. Nie ma potrzeby podawać w wątpliwość moralności Mon, bo i tak jest ona nic niewarta. Mon Mothma jest słaba. Zniszczy Nową Republikę, jeśli tylko jej na to pozwolimy. A ludzie tacy jak ty u jej boku tylko przyspieszą ten proces. Gdy któregoś dnia na chwilę odwrócimy wzrok, okaże się, że Republika upadła, a z jej cienia wychynęło Imperium, po cichu zajmując jej miejsce.

Początkowo Sinjir myśli, że powinien trzymać język za zębami, jednak wkrótce dochodzi do wniosku, że to bezcelowe. Pani kanclerz wiedziała, na co się pisze, gdy go werbowała. Jeśli każesz psu znaleźć kość, możesz się spodziewać dziur w ogródku. Poza tym same owoce pta to wcale nie takie niewinne przesłanie, prawda? O, nie – Mon Mothma wiedziała, na co się decyduje, zlecając mu to zadanie, i Sinjir nie zamierza być delikatny, skoro ona najwyraźniej nie chciała brudzić sobie rączek.

– Cóż za ironia! – mówi. – Kto by pomyślał! Twierdzisz, że boisz się kolejnego Imperium, a tymczasem muszę ci wyznać, że bardzo przypominasz mi imperialnego autokratę i gburowatego oficera, który uważa, że najlepszym sposobem rządów jest stosowanie polityki ciężkiej ręki, parada okrucieństwa, tylko po to, żeby powtarzać wszystkim w kółko: „Och, życie jest ciężkie, więc wy musicie być twardzi”. Paplacie o poświęceniu, jednak tak naprawdę nie znacie prawdziwego poświęcenia. O nie, nie raczycie się poświęcić, bo to wy jesteście buciorem na naszych karkach, nie tymi uciemiężonymi. Chcecie wojny. Chcecie, żebyśmy się bronili. Jesteście jak drapieżnik, który widzi, że lud jest bezbronny, i decyduje się go ocalić tylko, jeśli zrzeknie się on prawa do decydowania o sobie, żebyście mogli go chronić.

– Nic nie rozumiesz.

– A tymczasem – ciągnie Sinjir, niezrażony – twoim rywalem jest kobieta, która chce dać całej galaktyce demokrację. Wolność dla wszystkich. Koniec ucisku.

– To naiwne bzdury!

– Być może. Ale w tym momencie jestem skłonny wesprzeć tę jej naiwność i zdecydowanie przedkładam ją nad twoje autorytarne wrzaski. Smacznego, senatorze. Przyślemy ci dożywotni zapas na pocieszenie, gdy przegrasz wybory.

Sinjir stawia koszyk na stole, a gdy to robi, zauważa trzy rzeczy: po pierwsze, od początku ich spotkania Wartol nie wstał, a to samo w sobie jest dziwne. Ogólnie przyjętym zwyczajem jest witać gości na stojąco, nieważne, jak mocno się ich nienawidzi, a już szczególnie dużą wagę przywiązują do tego Orishenowie, silnie przywiązani do protokołu.

Po drugie, Wartol Tolwar cały czas trzyma w dłoni kubek parującego ciemnego soku, jednak jest to dłoń lewa – zaś jego prawica wciąż spoczywa pod blatem stołu. I wreszcie po trzecie, na powierzchni stołu, naprzeciwko Orishena, widać krąg wilgoci, jakby całkiem niedawno stała tam szklanka lub kubek wypełniony zimną cieczą.

Sinjir zerka na mokrą plamę, a potem skupia znów spojrzenie na Wartolu. Senator go obserwuje – widział, dokąd powędrował wzrok Sinjira. Ten zaś uznaje, że nie ma co taić swoich spostrzeżeń.

– Och, widzę, że miałeś gościa? – pyta.

– Nie twój interes, imperialuchu.

– Nie, nie mój – przyznaje Sinjir. – Masz rację. – Senator zachowuje się bardzo powściągliwie, jakby coś ukrywał. Sinjir doskonale zna język ciała różnych ras i wie, jak z ich zachowania wyczytać różne informacje. Właściwie to chodzi nie tyle o to, że Wartol coś przed nim ukrywa, ile o to, że to coś bardzo go niepokoi. Senator nie chce, by jego sekret został odkryty. I dlatego Sinjir postanawia zdrapać ten strup i zobaczyć, co wysączy się z rany. – Mimo to dlaczego nie miałbyś mi o tym powiedzieć? Jesteśmy przyjaciółmi, czyż nie? Nikomu nie powiem, obiecuję.

Wartol milczy, nie daje nic po sobie znać, a tymczasem Sinjir nie rusza się z miejsca, pochylony lekko nad koszem owoców. Milczenie się przedłuża, budując między nimi mur… który wreszcie upada. Wartol gwałtownie wstaje i wyszarpuje spod blatu szponiastą dłoń, w której trzyma blaster. Sinjir gapi się w wylot lufy pistoletu, ciężkiego modelu w stylu Kanji – takiego, jakiego używają przestępcy – i nagle broń wypala. Sinjir jednak nurkuje już w bok, rozpłaszczając się na podłodze, podczas gdy strzał trafia w przeciwległą ścianę świetlicy. Były imperialny oficer nie ma ze sobą broni („Szlag by cię, Sinjir! Powinieneś zawsze nosić ze sobą blaster, gdy spodziewasz się, że będziesz miał do czynienia z politykami…”), więc chwyta to, co akurat jest pod ręką.

To znaczy koszyk.

Wsuwa długie palce pod jego dno i podrywa go, pchając w stronę Orishena. Wartol odpycha go od siebie, rozsypując po całym przedziale owoce pta. Pośród deszczu kleistego soku Sinjir rzuca się na niego – powietrze znów przeszywa strzał i w Sinjira coś uderza z impetem, aż odskakuje mu głowa, a nozdrza wypełnia odór przysmażonej krwi i spalonych włosów. Wszystko przechyla się dziwnie na bok, gdy świat zdaje się usuwać mu spod stóp. Oczy uciekają mu w głąb czaszki. „Zostałem postrzelony” – myśli, ogarnięty paniką. To absurdalna myśl, bo jest przekonany, że oberwał w głowę, co jest w zasadzie dość pewną gwarancją szybkiej śmierci.

Wartol nurkuje w jego stronę: Sinjir widzi rozmazany kształt, z trudem starając się zogniskować wzrok. Widzi znów lufę blastera…

Maca niezdarnie dookoła, starając się coś znaleźć – cokolwiek! – coś, co posłużyłoby mu do obrony. Jego palce natrafiają na coś mokrego, lepkiego, ziarnistego…

– Za późno – mówi Wartol.

O co mu chodzi? Na co niby jest za późno?

Blaster znów wypala. Sinjir odtacza się na bok, podczas gdy promień rozpalonej plazmy trafia w podłogę tuż obok jego głowy. W uchu zaczyna mu dzwonić, a policzek pali żywym ogniem. Druga strona głowy jest dziwnie mokra…

Sinjir podrywa rękę, ciskając nią to, co znalazł.

Na twarzy Wartola rozpryskuje się owoc pta, nie robiąc mu najmniejszej krzywdy. Jego resztki opadają na ziemię, ściekając mu po brodzie. Senator opuszcza szczękę, wypuszczając z prychnięciem powietrze, i ociera z rogowych płytek lepki miąższ i pestki.

– Owoce cię nie uratują.

– Nie – przyznaje Sinjir. – Ale odwróciły twoją uwagę, prawda?

Wartol parska z rozdrażnieniem… W tej samej chwili, w której rozlega się strzał z blastera i w jego ramię trafia strumień plazmy. Orishen obraca się wokół własnej osi i opada z powrotem na fotel. Kubek soku spada z blatu i tłucze się, oblewając go ciemną zawartością; pistolet o pękatej lufie spada na ziemię. Próg świetlicy przestępuje Conder z blasterem w dłoni, podchodząc do Wartola i szybkim kopniakiem posyłając kanjijską broń w stronę Sinjira, który łapie ją i niepewnie gramoli się z podłogi.

– Czy oberwałem w głowę? – pyta Condera.

Conder Kyl otwiera szeroko oczy, a jego usta układają się w kształt idealnego, przerażonego O.

„Hm, to chyba wystarczy za odpowiedź” – myśli Sinjir. Podnosi dłoń do głowy, a gdy ją opuszcza, palce ma mokre i czerwone. Rana została już częściowo kauteryzowana, sprawiając, że krew jest gęsta i lepka. Strzał drasnął go tylko, żłobiąc mu w czaszce bruzdę zaczynającą się w okolicach skroni.

– Sin, chyba nic ci nie będzie… – mamrocze Conder.

– Pewnie, że nic mi nie będzie – parska Sinjir. – Och, ucierpiała tylko moja cenna fryzura. – Podchodzi do Wartola i staje nad nim. – Ty! Tłumacz się.

– Giń, imperialna szumowino!

Sinjir kieruje lufę blastera w dół i strzela Orishenowi w kolano. Wartol skamle płaczliwie.

– Wiesz, nie jestem właściwie w nastroju do zabijania, bo ostatnio staram się być lepszym człowiekiem i muszę stwarzać odpowiednie pozory. Ale nie mam nic przeciwko uszkodzeniu cię odrobinę, jeśli nie zaczniesz gadać. Co to za akcja z tym blasterem? Co ukrywasz?

– Mówiłem ci już: jest za późno!

– Za późno na co?

– Nie mogę go już odwołać!

Sinjir strzela mu w drugie kolano. Wartol wrzeszczy i podrywa się gwałtownie do siadu, łapiąc się kurczowo za kolano. Spomiędzy jego palców wycieka sina krew.

– Kogo odwołać? – pyta cierpliwie Sinjir. – Co u… – urywa, słysząc jakiś dźwięk, który początkowo bierze za odległy grom, jednak huk przybiera na sile, głuchy i złowieszczy. Wybuch.

– Co zrobiłeś, Wartol? – warczy Sinjir. – Co zrobiłeś?!

Wartol wybucha bełkotliwym śmiechem, pośród którego wyznaje:

– Poświęcenia są konieczne, imperialuchu. Czasami zaraza rozprzestrzenia się tak gwałtownie, że musisz odciąć kończynę, aby ocalić resztę ciała. Tak jak było z Orishem. Imperium było jak rak toczący galaktykę. Podobnie jak Mon Mothma była rakiem na ciele Republiki.

„Była rakiem”.

„Była…”.

– Nie… – cedzi przez zaciśnięte zęby Sinjir, jednak Wartol zaczyna łkać, tyle że nie z żalu, ale z powodu ulgi, Sinjir widzi to wyraźnie.

Conder podchodzi bliżej i podwija rękaw, odsłaniając… nie, nie komunikator, ale cały karwasz naszpikowany skomplikowanymi systemami deszyfrującymi i hakującymi. Za jego pomocą może włamać się do najróżniejszych systemów komputerowych, otworzyć niemal każde drzwi i przeprogramować droidy, ale też podpiąć się do dowolnej sieci: HoloNetu, kontroli orbitalnej, serwisów wiadomości Nowej Republiki – i oczywiście transmisji nadawanych przez lokalne biura służb obrony. Namierza częstotliwość…

Z głośnika dobiegają szumy i trzaski, z których stopniowo wyłania się głos:

– …kod cztery dwa cztery. Powtarzam: kod cztery dwa cztery, zgłaszam eksplozję w północnej wieży budynku senatu… Kod cztery dwa cztery!

„Nie, nie, nie! – myśli Sinjir. − To niemożliwe!”. Jak we śnie podchodzi do wyjścia, schodzi po trapie, wychodzi do hangaru. Wszystkie hangary znajdują się wysoko, nad nabrzeżem, co zapewnia doskonały widok na centrum Hanna City, gdzie znajduje się budynek senatu, budowla o strzelistej wieży, w której rezyduje Mon Mothma. Znajduje się w niej biuro pani kanclerz, w którym Sinjir był zaledwie kilka godzin temu.

W boku tej wieży zieje teraz ciemna dziura. Nawet stąd widać szczątki wypchnięte z wyrwy, opadające na miasto; biały permabeton jest poznaczony plamami sadzy, pośród których wiją się języki ognia. Z otworu bucha dym niczym zbieg uciekający z miejsca zbrodni.

Pani kanclerz… Była tam, kiedy…

Sama…

Sinjir odwraca się na pięcie i z pistoletem w dłoni wraca na pokład jachtu. Wpada do świetlicy, mija Condera i przypada do Wartola, wbijając mu lufę blastera w czoło tak mocno, że pod jej naporem niemal pęka rogowa płytka, która je osłania.

– Zabiłeś ją.

– Owszem, postarałem się o to – skrzeczy Wartol.

– Zapłacisz za to!

– No, dalej, zrób to! – podjudza Sinjira orisheński senator. – Wykończ mnie. I tak już jestem skończony. Wiedz, że poświęciłem się jednak dla dobra galaktyki. Kanclerz Mon Mothma nie będzie już dłużej plamić materii Nowej Republiki swoim zepsuciem. – Wartol podnosi głowę, napierając na lufę blastera. – Pociągnij za spust, ty tchórzu!

Sinjir z rykiem cofa blaster, opuszczając rękę wzdłuż ciała. Pierś faluje mu gwałtownie, rozsadzana od środku gniewem tak palącym, jakby w jego wnętrzu wybuchła właśnie supernowa. Zaciska szczęki, opanowując się tylko z najwyższym trudem.

– Nie umrzesz dziś – cedzi, piorunując Wartola wzrokiem. – Staniesz przed sądem. Pójdziesz do więzienia. Będziesz patrzył, jak ty i twoi ludzie jesteście publicznie piętnowani jako tchórzliwi zdrajcy.

Ogląda się na Condera, który kiwa mu ledwie zauważalnie głową. Ten drobny gest jest jak promień światła w nieprzeniknionym mroku spowijającym Sinjira, który myśli: „To wszystko, co mam” i postanawia trzymać się go kurczowo, tak mocno, jak tylko zdoła.

Interludium
„Wolność rozpasania”

Okręt nie jest już „Annihilatorem”. Nie nosi już tego miana, bo nie sieje już zniszczenia. Teraz służy jako okręt nowej galaktycznej nacji, formującej się na obrzeżach galaktyki, na terenie Dzikiej Przestrzeni i dalej. Nazywa się teraz „Wolność Rozpasania” – i nazwa ta oznacza dokładnie to, co pomyśli sobie o niej każdy, kto ją usłyszy, jednak Eleodie Marcavanya, piracka kapitan tego okrętu i przywódczyni nowej, nienazwanej jeszcze nacji odszczepieńców i wyjętych spod prawa, wybrała właśnie ją, bo bardzo, ale to bardzo lubi jej brzmienie.

Poza tym nowa nazwa oznacza ni mniej, ni więcej, tylko to, że statek nie będzie już dłużej służył jako narzędzie destrukcji. Teraz jego celem jest raczej tworzenie: nowego rządu, nowej społeczności, jednoczenie armady piratów, którzy dzielą się po równo łupami, aby stworzyć coś trwałego.

Większość piratów bierze, co im wpadnie w ręce, aby móc dalej żyć i walczyć. Łupią, aby przetrwać lub coś zachomikować.

Jednak Eleodie ma większe ambicje. Zależy jej na czymś większym, czymś… wiecznym. Imperium jest martwe, zaś Nowa Republika nie potrafi poradzić sobie z własnymi problemami. A to pozostawia puste miejsce, furtkę, przez którą Eleodie może się wślizgnąć, wolną przestrzeń, w której może oddychać i w której jej lud może rosnąć w siłę, niczym armia duchów.

W chwili obecnej Eleodie stoi przy jednym z wielu tysięcy iluminatorów na pokładzie „Wolności Rozpasania”, podziwiając swoją barwną zbieraninę statków, naród bez planety – który właściwie wcale jej nie potrzebuje. „Gwiazdy to nasz lud – myśli. − Lśnimy niczym tysiąc słońc, a nasze serca są tak czarne, jak próżnia, którą przemierzamy”. Obok Eleodie stoi dziewczyna imieniem Kartessa. Włosy ma ogolone do gołej skóry, policzki wymazane smarem – to pamiątka po pracy w maszynowni. Dziewczyna sama zgłosiła się na ochotnika do tego zajęcia, twierdząc, że świetnie sobie radzi z maszynami.

– Nasza flota rośnie – zauważa Kartessa.

– Każdego dnia – przyznaje Eleodie, nie bez dumy.

W chwili obecnej ich armada liczy dwa tuziny statków, nie licząc eskadry starych myśliwców, którą przyjęli na pokład i zmodyfikowali, latającej teraz w barwach ich nowej nacji Dzikiej Przestrzeni: czerwieni, żółci i czerni. Połowa floty to statki, które ukradli, a druga – to te, które sprowadziły tu koleje losu pogrążonej w chaosie galaktyki. Ich załogi tworzą piraci i uchodźcy, którzy nie mają gdzie się podziać, którzy na własnej skórze przekonali się, że ochrona Imperium jest nic niewarta, i którzy obawiają się nastania Nowej Republiki i jej praw w coraz większej liczbie układów.

Eleodie także się tego boi. Nowa Republika rośnie w siłę. Imperium wkrótce przestanie istnieć. Nawet teraz Eleodie wie z dobrych źródeł, że na planecie zwanej Jakku Imperium przegrywa walkę – być może swoją ostatnią – z siłami Nowej Republiki. Co będzie potem? Na co przyjdzie reszcie galaktyki?

Eleodie odwraca wzrok od swojej trzódki za panelami widokowymi gwiezdnego niszczyciela i zwraca się do zgromadzonych za jej plecami. Wielu przyszło do niej, szukać schronienia, jednak sporo z nich nie ma statków.

Tworzą oni teraz jej załogę.

Pod nimi znajdował się niegdyś szereg połączonych ze sobą pokładów hangarowych – szarych, sterylnych, służących tylko jednemu celowi. To się zmieniło. Teraz hangary stały się domem: pełno w nich namiotów, kapsuł towarowych, wzniesionych ze skrzyń szałasów. Mieszkają tam tysiące istot. Zajmują się swoimi sprawami, handlują, gotują na prowizorycznych palnikach, stworzonych z otworów w biegnących pod podłogą szybach. Nie ma już szarości – zastąpiło ją morze barw: namiotów we wszystkich kolorach tęczy, pomazanych farbą skrzyń i wielobarwnych szat przedstawicieli licznych kultur, wielu ras, z mnóstwa światów. Królują tu sztuka, chaos i hałas. Tak jak lubi Eleodie.

– Czy twoja matka jest gdzieś w pobliżu? – pyta jednej z dziewczyn.

– Nie. Wysłałam ją na poziom serwisowy. – Kartessa wydyma usta. – Nie odstępuje mnie ani na krok.

– To twoja matka – zauważa Eleodie. – Takie jest jej zadanie. Powinnaś być dla niej milsza. Biedna kobieta, przyszła za tobą do tego wspaniałego domu wariatów, tego cudownego siedliska obłędu. Nie odtrącaj jej.

Kartessa wzdycha.

– W porządku.

– Doskonale.

Mija kilka minut, podczas których dziewczyna szura niepewnie podeszwami po pokładzie. Wreszcie znów się odzywa:

– Czy mogę cię o coś spytać?

– Pytaj śmiało.

– Jakim cudem to wszystko ma działać?

– Co ma działać?

– Ta… piracka społeczność. Piraci nie tworzą społeczności, nie formują nacji.

– Ci piraci owszem. Moi piraci – tworzą.

– Ale… dlaczego? Jak?

– Oto jak to działa, dziewczyno – odpowiada spokojnie Eleodie. – Morze się zmienia, a wraz z nim jego pływy. Wkrótce zrobi się naprawdę nieciekawie dla nas, nieciekawych istot. Albo będziemy zmuszeni uciekać przed nowym burmistrzem miasta, albo będziemy próbowali się pozabijać w najbardziej odległych zasmarkanych układach galaktyki, wbijając sobie noże w plecy w walce o to, co niegdyś prawnie nam się należało. Moja propozycja jest taka: zbierzmy się i trzymajmy razem. Szumowiny takie jak my zawsze ze sobą współpracowały. Może po prostu niezbyt oficjalnie. A więc ja postanowiłem nadać temu oficjalny status.

Kartessa marszczy czoło, wyraźnie zbita z tropu.

– Ale to nie jest odpowiedź na moje pytanie. Piraci są… egoistami. Dbają tylko o siebie.

– To prawda – odpowiada Eleodie. – Jednak możemy zadbać o to, by wszyscy byli zadowoleni i czerpali wspólne korzyści z naszych wysiłków. Niektóre drapieżniki są samotnikami, wielkie, przerażające i same jak palec. Inne wiedzą, kiedy potrzebują siebie nawzajem. Wiedzą, kiedy warto połączyć się w stado. Dawniej miałam piracką załogę liczącą kilkaset dusz. Teraz mam pod sobą dziesięć tysięcy istot – a ta liczba rośnie, wciąż rośnie. Będziemy grabić, plądrować i rabować. Zabijać może trochę mniej, bo wystarczy sama groźba naszej liczebności. Nasza reputacja będzie nas wyprzedzała. Będziemy dzielić się łupami po równo. Nie tak, aby się bogacić, ale abyśmy byli nasyceni i szczęśliwi w swoim gronie. Będziemy pić i śpiewać, i dopuszczać się wszelkiej rozwiązłości, jaka tylko przyjdzie nam do naszych małych spaczonych umysłów.

Dziewczyna przez chwilę trawi jej słowa w milczeniu, obracając je w myśli niczym elementy układanki, której nie potrafi do końca rozgryźć. Właśnie ma powiedzieć coś jeszcze, jednak udaremnia jej to pojawienie się omwackiego pierwszego oficera, Shi Shu.

– Mamy gości – oznajmia Shi, kłapiąc dziobem.

– Czy przyszli się pławić w mojej chwale? – pyta Eleodie.

– Potrzebujemy cię teraz na mostku. – Wszystko wskazuje na to, że jej pierwszy oficer nie jest w nastroju do żartów.

– Czy chcesz iść z nami? – pyta Eleodie Kartessę.

– Tak.

– W takim razie chodźmy.

Wspólnie pokonują drogę dzielącą ich od tarasu nad pokładem hangarowym (zwanym obecnie Hangartown, aczkolwiek jest to już trzecia jego nazwa, która zapewne wkrótce zostanie zastąpiona inną), a potem wstępują do turbowindy. W milczeniu wjeżdżają na mostek; Eleodie ma na sobie swoją barwną szatę, owiniętą wokół niej niczym kokon.

Gdy docierają na mostek, ich oczom ukazują się trzy gwiezdne niszczyciele, zawieszone w przestrzeni kosmicznej za iluminatorem.

– Dwa to jednostki typu Imperial – melduje strzelec Carklin Ryoon, wyłupiastooki Ssori o maleńkich ustach wypełnionych ostrymi zębami. Wielu Ssorich decyduje się na noszenie specjalnych skafandrów, które rekompensują im niski wzrost, jednak Ryoon twierdzi, że woli zachować, jak to nazywa, „czystą organiczność”. – Próbują nas wywołać – dodaje i mruga wyłupiastym ślepiem. – Może sądzą, że należymy do Imperium? Nie widzieli jeszcze reszty naszej floty. To może być dobry kamuflaż.

– Tak, tak, to może zadziałać – przyznaje omwacki pierwszy oficer. – Możemy utwierdzić ich w przekonaniu, że jesteśmy szczątkami imperialnej floty, zaoferować im wsparcie, a potem ich przymusowo rekrutować…

– Zniszczymy ich – orzeka Eleodie.

– Co takiego? Ale to przecież całkiem dobre statki…

– Zniszczymy ich i wyślemy ich szczątki Nowej Republice. Wraz ze wszystkimi kapsułami ratunkowymi, które po drodze wpadną nam w ręce. − Na widok zdziwionych spojrzeń członków załogi wyjaśnia: – Te statki uciekają. Spójrzcie tylko na te ślady: zostały ostrzelane, i to niedawno. A poza tym zwróćcie uwagę na wektory wyjścia z nadprzestrzeni: przybywają z okolic Nieznanych Regionów. Przybywają z Jakku. Zrobimy tu trochę porządku dla Nowej Republiki, a potem wyślemy im rachunek.

– Ale przecież… Nowa Republika nie jest naszym sojusznikiem – zauważa Kartessa.

– Nie. I nigdy nie będzie – przyznaje Eleodie. – Ale być może to przekona ich, by na chwilę odwrócili wzrok w inną stronę. Może dzięki temu zyskamy status… legalności – dodaje Eleodie z machnięciem dłoni, jakby przecinała nią chmurę gwiezdnego pyłu. – Niech cała flota przypuści atak.

– Dysponują potężną siłą ognia…

– Wykonać rozkaz.

– Kapitanowie będą musieli się naradzić…

– Jeśli ich statki doznają uszczerbku wskutek walki, osobiście im to wynagrodzę. Zadbam o rekompensatę. Korzystam ze swoich boskich praw. Do ataku.

Shi Shu z wahaniem kiwa głową, a potem zaczyna wydawać polecenia reszcie załogi mostka, która natychmiast zabiera się do wypełniania rozkazów. Komputery celownicze zaczynają pracować, systemy uzbrojenia budzą się do życia. Promień ściągający czeka w gotowości. Kartessa zerka z ukosa na Eleodie.

– Na pewno wiesz, co robisz?

Eleodie uśmiecha się tajemniczo.

– Nie, dziewczyno. I właśnie to czyni wszystko tak interesującym. Teraźniejszość to kości, które za chwilę opuszczą moją dłoń, a ja nigdy nie wiem, co wypadnie: wygrana czy przegrana.

Na zewnątrz przestrzeń kosmiczną zaczynają rozświetlać chmury eksplozji: rozpoczął się atak. Gwiezdne niszczyciele nie mają szans. Już wkrótce Nowa Republika otrzyma prezent od jej wysokości, jej łaskawości, jej wspaniałości, jej jaśniewyniosłości… korsarki! Grabieżczyni! Pirackiej władczyni Dzikiej Przestrzeni! Arcyłotrzyni Eleodie Marcavanya!

Rozdział trzydziesty piąty

Oto Obserwatorium.

Jedno z wielu rozsianych po galaktyce. Wszystkie one to w pewnym sensie laboratoria, funkcjonujące na skraju galaktyki i skupione na kontroli różnych obszarów. Chociaż wiele je łączy, każde z nich działa osobno. Palpatine zaczął je zakładać tuż przed powołaniem Imperium Galaktycznego, poświęcając każde z nich konkretnemu celowi – niektóre służyły jako magazyny starożytnych sithańskich artefaktów, inne zostały zaprojektowane z myślą o opracowaniu potężnych broni (lub same były bronią), a jeszcze inne miały pełnić funkcję więzień, wykorzystujących siły życiowe przetrzymywanych w nich jeńców do różnych dziwnych celów.

Obserwatorium na Jakku też jest ważne – stanowi część Planu Awaryjnego.

Z tego miejsca Obserwatorium wydaje się zwykłym bunkrem, częściowo pogrzebanym pod piaszczystymi pagórkami. Jeśli ktoś się do niego zbliży, wieżyczki i droidy strażnicze natychmiast pozbawiają intruza życia. Placówka jest chroniona od bardzo dawna i pozostawała w większości ukryta przed oczami wścibskich – dopiero stosunkowo niedawno ujrzała światło dzienne na rozkaz jednej osoby. Gdy Gallius Rax na pokładzie transportowca wchodzi w cień Żebrzącej Dłoni, zbliżając się do Obserwatorium, wydaje nowy rozkaz – dezaktywowania turbolaserów i droidów strażniczych. Przesyła go za pośrednictwem strażnika, który pilotuje statek (bo wszyscy strażnicy są połączeni siecią).

Zza Obserwatorium ukazuje się inny, nowy kształt, bo oprócz wyłączenia systemów ochronnych Rax daje też znak do podniesienia kopuły lądowiska, która wynurza się właśnie z piasku, łagodnie rozsuwając swoje teleskopowe ściany.

W jej wnętrzu czeka ukryty statek, lśniący w promieniach słońca przefiltrowanych przez pyliste powietrze.

– To „Imperialis” – mówi Brendol Hux, pochylając się do przodu w kabinie statku. Tashu jest tu z nimi, a na widok statku chichocze obłąkańczo, klaszcze w dłonie niczym łakome dziecko na widok tacy ciastek. W głosie Huksa brzmią nuty nabożnego szacunku, ale też zakłopotania, gdy mówi: – Sądziłem, że statek Imperatora został zniszczony…

– Bo tak było – odpowiada Rax. – Został skradziony, a potem zniszczony. Był jednak jednym z wielu. − A przynajmniej tak to rozumie Rax. – Obserwatorium kryje w sobie w pełni sprawną replikę jachtu wypoczynkowego Imperatora. Każda z tych placówek to również swego rodzaju magazyn sithańskich artefaktów, zaś jacht ma służyć jako środek transportu na wypadek, gdyby zaszła potrzeba przeniesienia ich w inne miejsce.

Ich statek powoli opada na dno doliny, osiadając na zapylonej skale. Obserwatorium czeka. Z tego miejsca widać tylko szerokie wrota w zboczu wydmy – reszta jest skryta pod powierzchnią Jakku.

– Wciąż nie rozumiem, co to ma wszystko znaczyć – mówi Hux.

– Obecne Imperium przestało istnieć – mówi Rax. – I musi nastać nowe. „Teren został oczyszczony, plansza jest pusta – myśli. − Należy wytyczyć nową domenę”. – Zabierz swojego syna i resztę dzieci – poleca Huksowi. – Idźcie na pokład „Imperialisa”. Przygotujcie statek do startu.

– Ale… jak można utworzyć nowe Imperium? – pyta Brendol. – To, które trwało, upadło. Nie mamy dość ludzi, by stworzyć no…

– Są inni – nuci pod nosem Tashu.

– Gdy dokonamy obliczeń, wyślemy kolejny statek.

– Obliczeń… Jakich obliczeń? – dopytuje Hux. – Co ty…

– Brendol, proszę – ucisza go Rax. – Czas ucieka. Stanowczo zbyt szybko. Idź do statku. Dołączę tam do ciebie. – I, tak na wszelki wypadek, kładzie mu na ramieniu dłoń: delikatnie, ale stanowczo, zawierając w tym geście zawoalowaną groźbę. – Zrozum, że twoim zadaniem jest pomóc tworzyć nową przyszłość. Jesteś wizjonerem i właśnie dlatego cię tu sprowadziłem. To nie czas wystawiać na próbę moją cierpliwość. Musisz mi zaufać. Czy mi ufasz, Brendol?

Wystraszony mężczyzna kiwa głową.

– T… tak.

– Doskonale. A teraz pędź! Jak czmychomyszka. – Do Tashu zaś rzuca pytanie: – Czy jesteś gotów wypełnić swoje przeznaczenie, doradco Tashu?

Tashu oblizuje pożółkłe zęby, jakby doświadczał czegoś nad wyraz przyjemnego.

– Chwała Planowi Awaryjnemu! Chwała Palpatine’owi!

– O, tak – potwierdza Rax i uśmiecha się. – Chwała.

Drzwi otwiera mechanizm wymagający sprawdzenia dwóch zestawów odcisków palców naraz – po jednej stronie ustawia się Tashu, po drugiej Rax. Płytki skanerów lśnią spomiędzy ich rozczapierzonych palców. Za drzwiami, pośród jęków i zgrzytów, budzi się do życia system zwalniania blokady.

I wreszcie złote jak słońce drzwi zaczynają powoli wędrować do góry.

Gdy wchodzą do środka, zamykają się za nimi z powrotem.

Rax wyprzedza Tashu – maszeruje zdecydowanym, sprężystym krokiem. Korytarz o przekroju pięciokąta schodzi łagodnie w dół, wyłożony polerowanym metalem i czarnym szkłem, obramowany czerwonymi świetlnymi liniami. Co dziesięć stopni umieszczono w nim filar podtrzymujący sklepienie i zapobiegający pogrzebaniu Obserwatorium pod naporem warstw skrywającego je piasku.

Wszystko jest czyste i lśniące, nieskalane wszędobylskim na tym świecie brudem. Świadom ironii tego faktu, Rax przejeżdża dłonią po ścianie, zostawiając na niej smugę potu i łoju. „Oto piętno odciskane przez ten świat – stwierdza, jednak po namyśle uznaje: − Nie. Ja nie pochodzę z tego świata”. Jest ponad nim. Palpatine to widział. Owszem, starzec miał urojenia, jeśli chodzi o mistyczne siły rządzące galaktyką. Pokładał w nich zbyt wielką wiarę – przekonany, że sam fakt, iż posiada moce wykraczające poza zdolności dane śmiertelnikom, oznacza, iż wszystko jest im podporządkowane. Co jest doprawdy bzdurą. To jak prymitywne przeświadczenie istoty, która dopiero co nauczyła się rozpalać ogień, że właśnie ten ogień jest jedyną władzą rządzącą galaktyką.

A mimo wszystko Palpatine nie mylił się w kwestii stanu rzeczy w galaktyce oraz roli w niej Imperium. I chociaż ubierał to wszystko w stanowczo zbyt wiele magicznej otoczki, był świetnym taktykiem i wiedział, jak grać w tę grę – grę tak długą, że linia horyzontu była tak naprawdę dopiero linią startu.

Palpatine dostrzegł coś w Raksie. Nazwał to przeznaczeniem. Nawet teraz Gallius – właściwie to znów Galli, bo Rax czuje się dziwnie młody i niewinny niczym dziecko przemierzające biegiem pustynię – czuje, że to przeznaczenie nabrzmiewa w nim, domagając się uwagi. Poświęca chwilę, by się nim nacieszyć, by mogło go ono wypełnić, nasycić go.

Jednak to jeszcze nie koniec – o nie.

W oddali korytarz kończy się ośmiokątną komnatą. W jej centrum wznosi się szereg komputerów, jednak nie są to jednostki podobne do tych montowanych na pokładach gwiezdnych niszczycieli ani nawet do tych, w które wyposażono Gwiazdę Śmierci. O, nie – to starożytne maszyny obliczeniowe z dawnych cywilizacji. Rax nie jest w stanie stwierdzić dokładnie, skąd pochodzą ani jak bardzo są stare. Z czasów Starej Republiki? Upadłego Imperium Sithów? Nie ma pojęcia – i nie obchodzi go to. Ich historia nie ma znaczenia.

W tej chwili liczy się tylko teraźniejszość.

Nad komputerami znajduje się trójwymiarowa mapa gwiezdna, nieporównywalna z niczym, co widziała galaktyka. Co w zasadzie ma sens, zważywszy na fakt, że nie jest to mapa znanej galaktyki, czyż nie?

Przez wiele dziesięcioleci te komputery ustalały kurs podróży. Palpatine wyjaśnił mu, że poza znaną galaktyką znajduje się ciągnący się w nieskończoność niezbadany przestwór, do którego dostępu bronią labirynty sztormów solarnych, znarowionych magnetosfer, czarnych dziur, studni grawitacyjnych i innych o wiele dziwniejszych osobliwości. Nikt, kto zapuścił się w te labirynty, nie wracał stamtąd żywy. Statki były niszczone lub wracały do galaktyki pozbawione załóg. Próby łączności podejmowane przez nich kończyły się fiaskiem – transmisje albo były tak zniekształcone, że ich treści nie dawało się rozszyfrować, albo składał się na nie trudny do zrozumienia bełkot, świadczący tylko o tym, że podróżnik kompletnie oszalał.

Jednak Palpatine miał w swojej flocie kogoś, kto wiedział co nieco o Nieznanych Regionach. Był to admirał Thrawn, obcy o błękitnej skórze, który przybył spoza granic znanej galaktyki. Palpatine tolerował jego obecność w swoich kręgach tylko ze względu na to, co Thrawn wiedział o przemierzaniu tych śmiertelnie niebezpiecznych terenów. I właśnie wiele z informacji będących w jego posiadaniu trafiło do trzewi tych maszyn.

Palpatine twierdził, że ta galaktyka będzie należała do niego, jednak była ona – i wciąż jest – tylko jedną z wielu. W umyśle Raksa znów pojawia się to określenie: niezbadany przestwór. Właśnie to, uznaje, była jego domena. Galaktyka była jego planszą do gry.

A przegrana gra oznacza, że planszę należy zniszczyć i porzucić. Aby znaleźć nową domenę.

Komputery w Obserwatorium od dawna szukały bezpiecznej drogi pośród sztormów kosmicznych i niezbadanych szlaków. Powoli, niezmordowanie, tworzyły mapę podróży w sam środek chaosu. Imperium wysyłało tam liczne sondy, aby potwierdzać zasadność obliczeń dokonywanych przez maszyny. Wiele z nich nigdy nie wróciło.

Jednak niektóre przysyłały raporty, rejestrowane przez transponder. Każdy droid, który zapuścił się nieco dalej, dokładał swoją cegiełkę do stworzenia mapy. Zaś w miarę jak oznaczano nowe tereny, komputery ustalały nowe kursy i obliczały kolejne tory nawigacji.

Nim Palpatine zginął z rąk rebeliantów, komputery skończyły dokonywać obliczeń, w końcu wytyczając szlak przez nieznane. Imperator był przekonany, że tam, daleko, coś na niego czeka – pierwociny Mocy, jakaś mroczna obecność stworzona z wrogiej materii. Twierdził, że czuje promieniujące stamtąd fale, potwierdzające, że droga jest teraz wolna. Nazywał to sygnałem – który co wygodne, tylko on był w stanie usłyszeć. Nawet jego prawa ręka i wykonawca jego woli, Vader, wydawał się niewrażliwy na ten zew, a przecież on także uzurpował sobie prawo do władania mroczną stroną Mocy, czyż nie? Rax był przekonany, że Palpatine oszalał. To, co „odbierał”, nie było niczym więcej niż jego własnymi cennymi pobożnymi życzeniami, które wracały do niego, odbite niczym echo od ścian jego umysłu. Był przeświadczony, że coś tam jest – do tego stopnia, że stało się to jego obsesją (gdy wierzy się w magię, łatwo jest zacząć postrzegać świat jako dowód na jej istnienie).

Teraz, gdy Palpatine nie żyje, Obserwatorium może posłużyć celowi, do którego zostało pierwotnie stworzone. Gra została przegrana. Czas porzucić planszę i znaleźć nową domenę.

Imperium przestało istnieć.

Jednak może zaistnieć znowu, dzięki Raksowi.

Najpierw jednak należy poczynić odpowiednie przygotowania. Z komnaty z mapą wiedzie jeszcze jeden korytarz – o stopniach prowadzących w dół. Gdy Rax mija komputery, widzi w oddali podarunek, który zostawił tu dla niego Palpatine – połamaną planszę do gry shah-tezh. Leży na podłodze, złamana na pół. Dookoła walają się figury, również zniszczone. W całości pozostały tylko dwie: imperator i wyrzutek. Rax zastanawia się: czy to właśnie tak postrzegał go Palpatine? Jako wyrzutka? To coś nowego. Gallius nie miał o tym pojęcia. Ta nagła świadomość boli – jest jak siarczysty policzek. Ma ochotę walczyć z tą myślą, sprzeciwić się idei, zgodnie z którą miałby być jakimś wygnańcem na obrzeżach Imperium…

A jednak czy nie ma w tym racji? Rax zawsze trzymał się na uboczu. Jego rolą nigdy nie było zachowanie Imperium, tylko jego zniszczenie.

Podnosi z podłogi figury i obraca je w palcach. Cóż, cokolwiek wcześniej myślał sobie o nim Palpatine, za kogokolwiek go miał, Rax już nie jest wyrzutkiem. Stał się imperatorem.

Gallius chowa figury do kieszeni i podejmuje marsz, nucąc pod nosem ulubioną kantatę. Korytarz zdobią pamiątki po dawnym Imperium Sithów: czerwona maska, biała lanca, krwisty sztandar, holokron tak czarny, że zdaje się wysysać z otoczenia całe światło… Między nimi ustawione są droidy strażnicze o gładkich obliczach, uśpione, lecz czujne, gotowe obudzić się w wypadku nieprzewidzianego zagrożenia.

A jeszcze dalej znajduje się studnia, kanał przewiercony przez powłoki Jakku, sięgający tak głęboko, że dotyka niemal jądra tego świata. Jej otchłań lśni smużkami błękitnej mgiełki, snującej się pośród ognistego pomarańczowego blasku. Światło pulsuje i faluje jak ciało żywej istoty. Palpatine powiedział mu kiedyś, że ta planeta dawniej tętniła życiem – zielona i błękitna od pokrywających jej część oceanów. Mówił, że chociaż nie widać tego na pierwszy rzut oka, jej jądro wciąż zawiera iskrę esencji życia (dodał też: „Ta esencja wzbudza we mnie obrzydzenie”).

Tashu radośnie pląsa pośród artefaktów, wodząc palcami po ściankach skrywających je gablot. Mamrocze coś pod nosem i Rax widzi w pewnym momencie, że starzec przygryzł sobie wargę do krwi.

– Czy jesteś gotów? – pyta doradcę Palpatine’a.

– Tak – potwierdza Tashu, odwracając się do niego. Policzki lśnią mu od łez, a zęby pokrywają czerwone plamy. – Palpatine żyje. Znajdziemy go znowu w ciemności. Wszystko przebiega zgodnie z planem naszego mistrza. Wszystko doprowadziło do tej podniosłej chwili. Dokonano wszystkich niezbędnych poświęceń.

„Nie wszystkich” – myśli Rax, głośno zaś mówi:

– Musisz być odziany w mroczne szaty. Przywdziejesz całun ciemności, przynajmniej na razie, dopóki nie znajdziemy Palpatine’a i nie ożywimy go, przywracając mu znów cielesną powłokę. – Oczywiście, to wszystko kłamstwo. Rax ani trochę nie wierzy w te bzdury. To tylko wybieg, historyjka, którą sprzedał Tashu (kłamstwa są jak smycz: jeśli szarpniesz, każdy, kto w nie wierzy, posłusznie za tobą podąży).

A szaleńcy wierzą, bo szaleńcy zawsze wierzą w to, co potwierdza ich wizję galaktyki. Zgodnie z wizją Tashu zaś Palpatine był panem nie tylko Imperium, ale też całego stworzenia – i właśnie dzięki temu Mroczny Lord się odrodzi.

I dobrze. Niech sobie w to wierzy.

Rax pomaga mu nieść lancę i sztandar. Ostrożnie nakłada mu maskę na głowę, zapinając czarny skórzany pasek z klamrą ze szczotkowanego chromatytu. Tashu ma w swojej kolekcji wiele masek i jest przekonany, że zawierają one w sobie energię ciemnej strony, jednak nigdy wcześniej nie nosił takiej jak ta – to przerażająca maska bestii o kłach z czarnej stali i oczach z krwistych kryształów kyber. Gdy opada ona na jego twarz, Tashu tężeje, a spomiędzy jego zaciśniętych szczęk wyrywa się dziki skowyt.

– Ostatni element – mówi Rax, wręczając mu holokron.

Gdy mężczyzna przyjmuje go od niego, wydaje się, że jego ścianki lśnią nikłym światłem, a kiedy Tashu dotyka artefaktu, blednie jeszcze mocniej. Żyły na jego dłoni kontrastują mocno z białą, pergaminową skórą.

– O, tak – mamrocze Tashu, podekscytowany, nabuzowany. Rozkłada szeroko ramiona, ręce mu drżą. – Tak, czuję to! Jestem skupiskiem mrocznych energii! Cała śmierć i rozpacz tego świata płyną przeze mnie! Czuję ich smak na języku. Uwięziony w moich ustach jak schwytana w krąg światła ćma…

– W takim razie pójdźmy i pomódlmy się – przerywa Tashu, bo wie, że jeśli tego nie zrobi, mężczyzna będzie bełkotał tak przez wiele minut, godzin, a może nawet aż do chwili, gdy umrą tu ze starości i obrócą się w proch.

Gallius Rax prowadzi Tashu tak jak rodzic prowadzi dziecko, za rękę. Wspólnie docierają do studni.

Gdy są już blisko, widzą wysuwającą się z podłogi wąską platformę, sunącą nad studnią – to kładka, na którą muszą wejść.

Wstępują na nią razem. Powietrze jest tu jakimś cudem jednocześnie gorące i chłodne: ciepły oddech przeplatany lodowatym podmuchem.

– Palpatine będzie z ciebie dumny – mówi Rax.

– O, tak. Będzie. I z ciebie również. Dobrze się sprawiliśmy. Ukaraliśmy niegodne sługi i wprowadziliśmy w życie Plan Awaryjny. Zanieśmy teraz modlitwę do mroku, do wszystkiego, co czeka i…

– Najpierw jednak, mój bracie, chciałbym cię o coś spytać – znów przerywa mu Rax.

– Tak, mały Galli?

– Co powiesz naszemu panu, gdy znów go ujrzysz?

– Ja…

Rax nie daje mu szansy na odpowiedź – zamiast tego spycha go w głąb studni.

Starszy mężczyzna spada w otchłań, przez światło i mgłę, młócąc powietrze kończynami, wirując, krzycząc… Jego ciało uderza o ściany szybu i twarda skała ucisza jego okrzyki. Rax śledzi ciało jeszcze przez jakiś czas, dopóki nie znika mu ono z oczu.

Mija kilka chwil spokoju i ciszy… Raz. Dwa. Trzy…

Nagle wszystko wokół zaczyna drżeć. Z głębi szybu dobiega głuchy ryk i pomarańczowy blask nabiera krwistej barwy, zaś błękitne smugi czernieją. Palpatine miał rację. Artefakty były nasycone potężną dawką mrocznej energii.

Teraz jednak pochłonęło je jądro tego jałowego świata. Raz otworzona, studnia wytryśnie uwolnioną zeń energią. Rozpocznie to reakcję łańcuchową, która wszystko zniszczy. Już wkrótce planeta zacznie pękać, niczym skorupa roztłuczonego owocu. Rozpadnie się. Pochłonie floty Imperium i Nowej Republiki, ich wojska i wszystko inne. A gdy tak się stanie, galaktyka zostanie rzucona na pastwę złomiarzy i szumowin, gnijąca niczym resztki tego roztłuczonego owocu. Raksa gnębi jedna dziwna myśl: owoc, nieważne, jak bardzo przegniły, może rozsiewać pestki…

Nie ma jednak czasu na podobne rozważania. Musi się spieszyć. „Imperialis” czeka na niego, a jego przeznaczenie wzywa go niczym uwodzicielski szept. Nagle jednak do Raksa dociera, że słyszy głosy… Prawdziwe głosy. Nie jest tu sam. I, niestety, rozpoznaje jeden z tych głosów.

„Witaj, Sloane” – myśli.

Ziemia drży nagle pod ich stopami i podłoże przechyla się gwałtownie na prawo, tak że Norra nieomal traci równowagę. Gdy Brentin ją podtrzymuje, wyrywa się z jego objęć, rzucając mu podejrzliwe spojrzenie.

– Nie ufasz mi – bardziej stwierdza, niż pyta.

– Nie – mamrocze Norra pod nosem. – Nie wiem, co ci siedzi w głowie. Nie mam gwarancji, że ten czip dalej tobą nie steruje. I nie mam pojęcia, co tu z nią robisz. Akurat z nią. Chce dodać coś jeszcze, jednak Sloane wchodzi jej w słowo:

– Spójrzcie! – mówi, wskazując krąg ustawionych plecami do siebie komputerów.

Nad nimi holoekrany rozbłyskują na czerwono. Na diagramie widać coś, co wygląda jak szyb przewiercony przez warstwy planety, aż do jej jądra. Szyb pulsuje na biało, a szereg wyświetlanych nad nim liczb zmienia się szybko: zegar odliczający sekundy.

– Co to? – pyta Norra.

– Nie wiem – odpowiada Sloane.

Brentin podchodzi bliżej i przygląda się klawiaturze z namysłem. Klawisze są trójkątne, w większości złote i srebrne. Ignoruje je, a zamiast tego sięga do holoekranu. Kiedy go dotyka, obraz zmienia się, ukazując kolumny danych.

– Ja… O, nie.

– Co to takiego? – pytają chóralnie Norra i Sloane, po czym łypią na siebie nawzajem gniewnie.

– Naruszono integralność planety – mówi Brentin. – Coś… coś wytrąciło z równowagi jej płaszcz. System drgań spowodował reakcję łańcuchową, destabilizującą jądro. Ten szyb, ten… odwiert to ujście, kanał skupiający falę sejsmiczną. Są tu deflektory, teleskopowe tunele, które go zamykają, jednak są zablokowane.

– Ale… co to wszystko znaczy? – Sloane nic z tego nie rozumie.

– To znaczy, że temu światu nie zostało zbyt wiele czasu.

Pod Norrą niemal uginają się kolana.

– Temmin… On jest tutaj. I Jas. Wedge… Cała cholerna flota Republiki! Jeśli Jakku zniknie, wszystko przepadnie razem z nią!

– Czy potrafisz go zamknąć? – pyta Norra.

– Mogę spróbować.

– Zrób to! – warczy Sloane. – Ja poszukam Raksa. Musi tu gdzieś być. – Jej głos brzmi chrapliwie i słychać w nim desperację.

Norra celuje w nią z blastera.

– Nie.

Sloane gapi się z niedowierzaniem w wylot lufy.

– To nie ja jestem tu wrogiem…

– Jesteś moim wrogiem – cedzi Norra. – Zbałamuciłaś mi męża. Zabrałaś go tutaj, w tę szaleńczą podróż. Ty…

– Nie mamy czasu! – nie daje jej dokończyć Sloane. – To Rax za tym wszystkim stoi. Opuść broń, Norro Wexley. I pozwól mi zrobić to, po co tu przyszłam.

Brentin staje za Norrą i pilotka wzdryga się, obawiając się, że za chwilę ją zaatakuje, jednak mężczyzna mówi tylko:

– Proszę, Norro…

Dłoń drży Norze tak mocno, że zaczyna się bać, iż za chwilę pistolet wypadnie jej z palców.

Opuszcza jednak broń.

– Idź.

– Mogłabyś dać mi pistolet…

– Jedynym, co możesz dostać, jest strzał w łeb.

– Trudno. Poradzę sobie i bez niego – mówi Sloane. – Nie potrzebuję broni.

Kiwa głową, jakby chciała dodać sobie odwagi, a potem odwraca się na pięcie i odchodzi, kierując się w głąb korytarza prowadzącego z ośmiokątnej komnaty. Ani razu nie ogląda się za siebie.

Norra odwraca się tymczasem w stronę męża i mówi błagalnie:

– Musisz coś z tym zrobić! Brentinie, posłuchaj mnie: Temmin jest tutaj, na Jakku. Twój syn! Jeśli go kochasz… i jeśli kochasz mnie, jeżeli choć trochę leży ci na sercu dobro Nowej Republiki, o którą kiedyś walczyłeś… zrób coś!

W oczach Brentina rozbłyskują przelotnie strach i niepewność, jednak za chwilę kiwa głową i mówi cicho:

– Zrobię.

Gdy go znajduje, czeka już na nią – u stóp schodów prowadzących do małego pomieszczenia z korytarza, pod ścianami którego stoją dezaktywowane droidy. Za jego plecami płonie widmowy blask: błękitne iskry wirujące w krwistej poświacie.

– Witaj, Rax – mówi Sloane.

Są tu tylko we dwoje: ona i on. Rae nie ma nic ze sobą – żadnej broni, przychodzi z pustymi rękami. Ta przeklęta Norra Wexley nie chciała dać jej swojego blastera. Co za okropna baba, uparta niczym korzenie starego drzewa. Trzeba jej jednak przyznać, że było to mądre z jej strony. Początkowo planowała po prostu odebrać jej broń, jednak wątpi, czy Brentin Wexley pozwoliłby na to. Właśnie dlatego powiedziała jej to, co wcześniej jemu: poradzi sobie. Sama jest swoją własną bronią.

Cóż, przynajmniej ma pewność, że nie odlecą bez niej. Prom dotarł tu ostatkiem sił i zachodzi obawa, że już nie wystartuje – oberwał porządnie, kiedy zabrali go z imperialnej bazy, a podczas lądowania silniki wysiadły, repulsory zawiodły i maszyna właściwie nie tyle osiadła na ziemi, ile runęła na nią. Ekrany pociemniały, wszystkie systemy odmówiły współpracy. „To by było na tyle, jeśli chodzi o dalszą podróż” – wzdycha w duchu Sloane. Dobrze przynajmniej, że nie potrzebowali działek promu, żeby się tu dostać – drzwi nie były zablokowane. Sloane podeszła do nich po prostu i je otworzyła.

Żadnych turbolaserów – ani śladu systemów obronnych. A do tego drzwi stojące praktycznie na oścież? Sloane zmarszczyła z troską brwi. Czy Rax w ogóle tam jest? A może się spóźnili?

Teraz jednak już wie – Gallius Rax jest tutaj. I to właśnie tu zakończy się to wszystko.

Rax również wydaje się nieuzbrojony. Gdy mierzy go wzrokiem, nie dostrzega kabury – stoi przed nią, wyprostowany, z wypiętą piersią, w swoim białym mundurze floty i spływającej z ramion krwistoczerwonej pelerynie. „A niech mnie, wygląda na bardzo zadowolonego z siebie” – myśli z niepokojem Sloane, patrząc na jego drwiący uśmieszek.

Ma ochotę zetrzeć mu go z ust i rozkwasić gębę.

– Obejrzałaś mój mały pokaz? – pyta ją Rax.

– Owszem – potwierdza. – Czy zorganizowałeś go specjalnie dla mnie?

– Nie – rozwiewa jej nadzieje. – Był przeznaczony dla całej galaktyki. Ale dla ciebie… – Posyła jej całusa. – …bardziej niż dla kogokolwiek innego. Rozumiesz to wszystko lepiej niż cała reszta.

– Nie rozumiem z tego nic a nic – warczy Sloane. – A więc może raczysz mi to wyjaśnić? – Podnosi ręce i wzrusza ramionami. – Jesteś taki dumny z tego, czego tu dokonałeś. Proszę, zamieniam się w słuch. O co w tym wszystkim chodzi, kanclerzu? A może powinnam ci mówić Galli? Mały, słodki sierota.

Trafiła w czuły punkt. Rax próbuje nie dać nic po sobie poznać, jednak ona widzi: warga mu drga, a brew podnosi się lekko.

– Nie mam na to czasu – odburkuje Rax. – Zabieram się stąd.

Rae zaciska pięści.

– Po moim trupie.

– Skoro tak mówisz. – Podchodzi do niej powoli, pchany niezłomną determinacją podobną do tej, która każe drapieżnikowi podkradać się do ofiary, pewnym, ale lekkim krokiem, całkiem jakby chciał powiedzieć: „Nie przejmuj się mną, nic a nic! Nie zrobię ci krzywdy, mała istotko”.

– Muszę ci coś wyznać – mówi Rax, z każdym krokiem zmniejszając dzielący ich dystans. – Byłaś tak blisko… My byliśmy tak blisko. Zawsze sądziłem, że będziesz tu przy mnie, gdy to wszystko się skończy. Cóż, i właściwie rzeczywiście tak się stało. – Twarz wykrzywia mu gorzki grymas. – Po prostu… inaczej to sobie wyobrażałem.

– Wciąż ci się zdaje, że zechciałabym z tobą współpracować? – parska Rae. – Po Akivie? Po tym, co wydarzyło się na Chandrili? Raz za razem wbijałeś mi nóż w plecy. Raz za razem wpychałeś mnie prosto w ogień.

– Ogień hartuje jedne ostrza. – Rax macha lekceważąco dłonią, jakby odrzucał niepotrzebny śmieć. – Podczas gdy inne się w nim tępią.

Stoi teraz tuż przed nią i uśmiecha się do niej.

– Nie wyjdziesz stąd żywy – ostrzega do Rae.

– Jak więc to rozegramy? Nie mam blastera. Odsłania teatralnym gestem poły peleryny, żeby pokazać jej, że jest nieuzbrojony. – Chociaż chyba powinienem był go ze sobą zabrać. Ty również…

– Gdyby tylko pobożne życzenia były statkami kosmicznymi…

– Farmerzy mogliby latać – kończy za nią stare porzekadło.

Sloane podchodzi szybkim, pewnym krokiem do studni. Wszystko, przez co przeszła, doprowadziło do tej chwili, która jest niczym rozprężająca się sprężyna; jakby Sloane zachowywała na ten moment całą swoją wściekłość i nienawiść, upychając je w sobie głębiej, coraz głębiej, tak aby gdy nadejdzie pora, mogły wybuchnąć z siłą wrzącego gejzeru. Ich ujściem jest jej zwinięta w pięść dłoń.

Rax nie jest zbyt dobry w walce wręcz – nie walczył od wieków. Może nawet nigdy? Nie spodziewa się ataku.

Pięść Sloane trafia go prosto w nos; kość pęka pod nią z głuchym chrupnięciem.

Rax upada, a ona na niego.

Brentin stoi nad klawiaturą, powoli, z wahaniem przesuwając nad nią palce. Wciska jeden z klawiszy i holoekran rozbłyskuje wściekłym blaskiem; pomieszczenie zalewa fala pulsującego czerwonego blasku. Brentin przeklina pod nosem i przymyka oczy, próbując się skupić.

Ziemią pod ich stopami znów targa wstrząs i Norze serce podchodzi do gardła. Patrzy na cyfry na ekranie, na zegar odliczający procenty. Widnieje na nim wartość 47.

– Powinniśmy byli dać jej blaster – mówi nagle Brentin.

– Co takiego?

– Sloane. Jest sama. I nieuzbrojona.

Norra obnaża zęby w gniewnym grymasie i macha w jego stronę blasterem.

– Brentinie, nie mam pojęcia, która część ciebie to ty, a która to czip w twojej głowie. Dopóki nie rozwiążemy tego problemu, nie będę miała takiej pewności. Na razie jednak skup się na wyłączeniu tego… czegoś.

– Wybacz – bąka Brentin, wpatrując się w klawisze i przebierając nad nimi gorączkowo palcami. – Przepraszam za wszystko.

– To nie jest najlepsza pora.

– Możliwe, że jedyna, Norro – odpowiada smutno. – Chcę tylko, żebyś wiedziała, że ten człowiek, który zrobił to wtedy na Chandrili… to nie byłem ja.

– Wiem. Ale nie wiem, którym Brentinem jesteś w tej chwili.

– Ja to… ja. To nie czip.

– W takim razie dlaczego z nią tu przyleciałeś? – cedzi przez zaciśnięte zęby Norra. – Ta kobieta to nasz wróg, Brentinie! To właśnie z takimi jak ona przysięgałeś walczyć, gdy dołączałeś do Rebelii. A teraz… podróżujesz z nią i ją chronisz? Bronisz jej? Może i ten czip w twojej głowie pomieszał ci zmysły, ale to nie ona jest twoją żoną!

– Ona nie należy już do Imperium.

– Och, cóż za pocieszająca myśl! – kpi Norra. – To zmienia postać rzeczy. Jestem pewna, że niechybnie oczyszcza to jej konto.

– Nie. Wiem, że tak nie jest – mówi przepraszająco Brentin. – Ale… – Bezgłośny jęk zmienia się w ryk frustracji. Ekran nagle znów rozbłyskuje czerwienią i Brentin zaciska obie dłoni w pięści. – Nie wiem, jak to wyjaśnić, po prostu nie wiem. Wiem tylko, że nawet jeśli nie kontrolowałem siebie wtedy, jeśli nad sobą nie panowałem, postąpiłem źle i chcę to naprawić. Sloane zależało na tym samym, a przynajmniej tak sądzę, i okazało się, że mamy wspólny cel…

– Wspólny cel! Cudownie.

– Nie o to chodzi – wzdycha z frustracją Brentin. – Proszę, zrozum. Kocham cię. Jestem tu dla ciebie. I ze względu na Tema. Chciałem zrobić coś dobrego, żeby zadośćuczynić złu, które wyrządziłem. Przybycie tu, na Jakku… wydawało się dobrym pomysłem. Jak dążenie do sprawiedliwości.

– Co chcesz zrobić, Brentinie? – pyta go Norra. – Iść za nią?

– Ona potrzebuje naszej pomocy. Nie jest taka, za jaką ją uważasz. Nie jest do końca zła.

– Nie ma w niej też ani krztyny dobra.

– Mamy tu do czynienia z większym złem…

– W takim razie niech walczy z nim sama.

Wściekłość i nienawiść zaślepiają ją – Sloane uświadamia to sobie zbyt późno. Raz uwolnione, eksplodują w białym rozbłysku – który chwilowo rozgrzewa i koi, jednak również oślepia. Rax przyjął cios i upadł, jednak to było łatwe – zbyt łatwe. Gdy tylko runęła na niego, zobaczyła ten błysk w oczach, mądry i czujny i wie już, że została sprowokowana, że popełniła kolejny błąd.

Jego pięść ląduje pod jej żebrami – dokładnie w tym miejscu, w którym jej ciało szpeci blizna po ranie, zadanej jej przez Norrę na Chandrili. Cios nie wywołuje zwykłego bólu, jak szereg knykci. Jest tak silny, że zapiera jej dech w piersi, jakby wrażono jej pod żebra coś twardego I ostrego. Sloane ma wrażenie, że spod żeber po całym jej ciele rozchodzi się elektryczny impuls i wyje z bólu. Przymyka na ułamek sekundy oczy…

I nagle jej głowa odskakuje do tyłu, gdy w szczękę uderza ją czoło Raksa. Czuje, jak miękkie ciało dolnej wargi ustępuje pod naporem zębów; usta wypełnia jej krew i Sloane odtacza się na bok. Przed oczami tańczą jej gwiazdy i świetlne smugi. Do gardła podchodzi jej żółć i niemal dławi się własną śliną, wycofując się rakiem, ogarnięta falą niepokoju.

Rax znowu stoi i idzie ku niej. Rae także próbuje wstać, jednak Rax udaremnia jej to, kopiąc czubkiem buta pod żebra – w ten sam bok. Coś pęka z chrupnięciem pod ciosem: kość. Żebro. Sloane wydaje z siebie zbolały okrzyk i upada na ziemię.

Rax trzyma coś w ręku – obraca to w palcach…

To jakiś mały posążek. Zakapturzona postać.

Przerzuca ją z ręki do ręki, pozwalając, by jej czubek od czasu do czasu pokazywał się między jego palcami. Markuje cios, trzymając figurkę w pięści, i Sloane już wie, dlaczego jego uderzenie tak ją zabolało.

– To pionek z gry zwanej shah-tezh – wyjaśnia Rax; jego głos wręcz ocieka samozadowoleniem. Jest jak ktoś podziwiający swoje odbicie w lustrze. – Domyślam się, że zabolało. A tak przy okazji, widziałem w bazie, jak starasz się chronić ten bok. Najwyraźniej instynkt mnie nie zawiódł, kiedy kazał mi celować w to miejsce. – Śmieje się, jednak nagle z tego śmiechu znika cała radość; Rax znów ma poważną, rozgoryczoną minę. – Jestem naprawdę rozczarowany, że to wszystko musi się tak skończyć. Powinnaś towarzyszyć mi teraz jako sojusznik… – Po jego twarzy przemyka coś na kształt nagłego zrozumienia. – Cóż, ty też byłaś w pewnym sensie wyrzutkiem, czyż nie? Utrzymywana na odległość ramienia przez Imperium, które nie chciało cię znać…

Z głębi ziemi dobiega echo gromu, a podłogę niespodziewanie przeszywa błyskawica pęknięcia.

– Co się dzieje? – pyta Sloane.

– To kres wszystkiego – wyjaśnia Rax z pompatycznym zadęciem.

Sloane wierzga dziko, licząc na to, że zdoła go zaskoczyć – jest teraz blisko, kusząco blisko! – i trafić go w kolano, podcinając mu nogi…

Jednak Rax chwyta ją za stopę i wykręca ją w bok z zaskakującą siłą. Sloane uderza całym ciałem w jeden z kamiennych słupów. Po jej ciele znów rozchodzi się fala bólu, niczym kręgi na wodzie.

– Wydaje ci się, że umiesz walczyć? – drwi Rax z paskudnym uśmieszkiem. W jego oczach lśni szalony błysk, którego nie widziała u niego nigdy wcześniej. – Tak jak powiedziałaś, byłem sierotą z tego świata. Byłem dzieckiem, gdy zabiłem pierwszy raz – mężczyznę, złomiarza, który przybył tu i sądził, że znalazł skarb. Zmiażdżyłem mu krtań gołymi rękami. Zabijałem mężczyzn, zwierzęta, inne dzieci… Ty biłaś się, żeby zdobywać nagrody. Ja walczyłem, żeby przetrwać i służyć mojemu Imperatorowi.

– Ja nie służę Imperatorowi – cedzi przez zakrwawione wargi Sloane. – Tylko Imperium.

– Twoje Imperium przestało istnieć – wzdycha Gallius. – Zadbałem o to osobiście. – Przechyla głowę na ramię, jakby czegoś nasłuchiwał. – Przyszłaś tu z przyjaciółmi. Nie jesteś sama. Może zawołamy ich tutaj, co ty na to?

Rzuca się na nią, sięgając po jej lewą dłoń. Sloane stara się ją usunąć z jego zasięgu, jednak przygniata ją kolanem, przyciskając jej ramię do podłogi, a potem chwyta jej mały palec i…

Trzask! Wygina go w tył, dopóki kość nie pęka.

Sloane krzyczy.

– O, tak. Krzycz sobie! To beczenie owcy, przywołującej swoje stado. – Chwyta za następny palec. – Jeszcze raz!

Znowu chrzęst.

Rax zaczyna nucić pod nosem; melodię zagłuszają raz po raz jej okrzyki i dopiero później do Norry dociera, co podśpiewuje Gallius: Kantatę o Corze Vessorze.

Do ich uszu docierają krzyki Sloane.

Ekrany wskazują teraz wartość procentową o wysokości 33. Ściany zaczynają pękać, podobnie jak podłoga. Wstrząsy nie są już chaotyczne, nieprzewidziane – następują po sobie w stałej, regularnej sekwencji: niskie dudnienie, któremu towarzyszy osypywanie się pyłu z sufitu nad ich głowami.

W sercu Norry toczy się wojna. Rebelianci kontra Imperium. Wolność kontra ucisk, To jednak nie takie proste. Teraz Norra prowadzi też wojnę przeciwko własnemu mężowi. Kim jest ten człowiek? Czym się stał? Czy kiedykolwiek będzie jeszcze taki sam jak kiedyś? I jest jeszcze ich walka o Sloane. Norra chce zostawić kobietę na pastwę losu, niech sama załatwia swoje sprawy. Niech wygra lub zginie. „Cokolwiek się tam dzieje, to nie moja sprawa” – powtarza sobie. Niech się pozabijają nawzajem, a nawet jeśli nie, to ten, kto wyjdzie stamtąd żywy zostanie zawleczony przed sąd Nowej Republiki, albo spotka się z jej blasterem (nawet ta walka to starcie dylematów; znów powraca znajoma dychotomia: sprawiedliwość kontra zemsta. Sprawiedliwość to wybór rozsądku, zemsta – decyzja serca. Co wygra? Co powinno wygrać?).

Sloane wybrała zemstę. Norra widziała to w jej oczach.

Czy gdyby została pozostawiona samej sobie, nie postąpiłaby tak samo?

I czy to nie sprawia, że nie różni się w zasadzie niczym od niej?

Kolejny przepełniony bólem krzyk.

„Niech to wszystko szlag!”.

Norra odwraca się od komputera i podnosi wyżej blaster.

– Co robisz? – pyta ją Brentin.

– Nie wiem – odburkuje i mówi prawdę.

– Chcesz pomóc Sloane.

– Może i tak. Nie. Nie wiem. Zostań tu.

– Możliwe, że posunąłem się nieco do przodu – melduje Brentin. – Udało mi się zamknąć jeden z tuneli deflekcyjnych. Teraz muszę tylko przedrzeć się przez systemy obronne, żeby dobrać się do reszty…

– Pospiesz się.

Norra kieruje się w stronę, z której dobiegają krzyki Sloane.

Idzie długim korytarzem, który schodzi łagodnie w dół. Czerwone światła osadzone w czarnym metalu oblewają wszystko upiornym blaskiem. Pod ścianami korytarza stoją rzędy filarów, niczym ciemni, lśniący strażnicy. Między nimi pilotka dostrzega puste, beznamiętne twarze droidów ukrytych w niszach. Przypominają jej o statku więziennym z Kashyyyka i przechodzi ją nagły dreszcz.

Dokąd prowadzi ten korytarz? Co czeka ją na jego końcu? Po drodze nie dostrzega śladu czyjejkolwiek bytności – dziwnie tu cicho i pusto. Już, już ma zawołać Sloane…

Jednak wówczas ją widzi: kobieta leży na podłodze, nieprzytomna, z włosami rozsypanymi wokół głowy niczym ciemna kałuża. Za nią w podłodze zieje obszerna studnia, emanująca piekielnym blaskiem. „Szyb” – domyśla się Norra.

Sloane podnosi głowę i rzuca jej półprzytomne spojrzenie.

– Uciekaj! – mówi słabym głosem. Niestety, ostrzeżenie przychodzi ułamek sekundy za późno.

Ktoś wychodzi z cienia, zza jednego ze słupów. Norra z okrzykiem podnosi blaster do strzału, jednak silny kopniak trafia ją pod podbródek, podrywając jej głowę tak mocno, że aż szczękają jej zęby. Ciemność przed jej oczami eksploduje plamami światła, a tymczasem napastnik chwyta lufę jej blastera, wykręcając jej broń z ręki – z taką łatwością, że Norra podświadomie czuje wstyd, iż tak łatwo dała się rozbroić. Krzyczy i próbuje rzucić się do ucieczki, ale…

Rękojeść blastera opada jej na głowę i pilotka zatacza się w przód, upadając na dłonie i kolana; gdy ogląda się przez ramię na napastnika, widzi, jak podnosi jej broń do strzału… Ma na sobie biały mundur floty i czerwoną pelerynę. To Gallius Rax, człowiek, który stoi za tym wszystkim – a przynajmniej tak sądzi Sloane.

Nagle Rax spuszcza z niej wzrok i patrzy gdzieś ponad jej ramieniem.

W pomieszczeniu rozlega się echo kroków: tupot stóp.

Brentin…

Jej mąż rzuca się na Raksa, uderzając w niego całym ciałem. Blaster w dłoni tego pierwszego wypala, jednak strzał nie trafia do celu, zamiast tego odłupując kawałek sufitu tuż nad jej głową. Brentin nurkuje pod ramię Raksa, podrywając mu rękę do góry i mężczyźni zaczynają się szamotać, walcząc o panowanie nad bronią. Norra ma wrażenie, że czas zwolnił. Próbuje wstać z ziemi, zamroczona przez cios – z trudem, ale porusza się, musi się ruszać, chociaż ma wrażenie, że jej mózg przestał kontrolować jej ciało, a stopy jakby przyrosły do ziemi. Przypada do ściany za plecami Raksa i wyciąga w jego stronę ręce…

Gallius kopie, odrzucając Brentina w tył, i podnosi blaster do strzału. Norra słyszy w uszach własny okrzyk…

Jej ręce zamykają się na gardle Raksa, blaster wypala, a Brentin zatacza się w tył, zaś na środku jego piersi wykwita płonąca dziura, niczym czarny kwiat otwierający płatki w słońcu…

Brentin upada w tył, trzymając się kurczowo za pierś, a tymczasem Rax odwraca się błyskawicznie, stając z Norrą oko w oko. Jego twarz wykrzywia grymas wściekłości – to furia dzikiego zwierzęcia zapędzonego w róg, desperacko próbującego wyrwać się na wolność. Rax podnosi kolano, uderzając ją w brzuch. Norra zgina się wpół, jednak pomimo bólu rzuca się naprzód, przypierając go do ściany. Pistolet w jego dłoni podrywa się w górę i uderza ją w policzek; Norra czuje, jak pod uderzeniem coś pęka – a z okolic szyi rozchodzi się nieznośny ból, promieniując do najdalszych zakątków jej ciała. Ma ochotę dać za wygraną. Chciałaby odtoczyć się na bok, zwinąć się w kłębek i błagać: „Pozwól mi spędzić choć chwilę z moim mężem! Tylko jedną, jedyną, zanim mnie zabijesz…”, jednak ten przebłysk desperacji tłumi natychmiast fala mrocznego gniewu. Norra z rykiem chwyta mężczyznę za nogę i szarpie mocno – jego ciało leci w tył i oboje upadają na ziemię.

Blaster pada między ich splecione ze sobą ciała – oboje sięgają po niego w tej samej chwili. Walczą o niego, wyrywając go sobie. Rax odpycha ją mocno na bok i Norra uderza głową w ścianę. Wstrząs ponownie pogrąża ją na chwilę w ciemności – kształty zamazują jej się przed oczami, pochłaniane przez mrok, jednak w ostatnim przebłysku widzi Brentina: jej mąż leży pod ścianą, trzymając się kurczowo za pierś, patrząc jej w oczy. Jego usta wypowiadają bezgłośnie dwa słowa: „Kocham cię”.

– Ja też cię kocham – szepcze bełkotliwie Norra, a potem krzyczy, przywołując całą energię, jaka jeszcze jej została, kierując blaster centymetr po centymetrze w stronę piersi Raksa.

Jej palec odnajduje spust…

Jego głowa uderza z impetem w jej czoło. Blaster wypala, a Rax krzyczy i spycha ją na bok. Podnosi się z ziemi, która drży znowu, gdy całe pomieszczenie dygocze przy akompaniamencie głuchego dudnienia. Mężczyzna chwyta się za ramię i Norra widzi, że na śnieżnej bieli munduru wykwita krwawa plama.

– Postrzeliłaś mnie! – mówi z niedowierzaniem Rax.

Skamląc z bólu, Norra pełznie w stronę męża. Raz za razem powtarza jego imię niczym mantrę: „Brentin, Brentin, Brentin!”, a gdy do niego dociera, tuli jego głowę do piersi i powtarza mu w kółko, że wszystko będzie dobrze, że sprowadzi pomoc, że wymykali się śmierci tak wiele razy, iż wie, że z tego także wyjdzie cało… Jednak oczy Brentina są martwe, a usta się nie poruszają. Norra krzyczy i tuli go mocniej do siebie, opadając na niego całym ciałem.

„Chcę tylko spać – tłucze jej się po głowie. − Chcę tylko znów z nim być. Tak bardzo mi przykro, Brentinie! Tak bardzo, bardzo przykro! Przepraszam, że ci nie wierzyłam. Wybacz mi. Ja…”.

Potykając się, Rax oddala się od niej, kierując w głąb korytarza, trzymając za ranne ramię. Norra patrzy, jak odchodzi – obraz jej się zamazuje, zniekształcony przez łzy.

„Nie! – myśli gniewnie. − Wracaj tu w tej chwili! Nie skończyłam z tobą jeszcze…”.

Wypuszcza z objęć ciało Brentina, pełznąc po podłodze w stronę wycofującego się wroga. I wtedy jej dłoń natrafia na coś twardego – blaster.

Rax go nie zabrał. Jest jej!

Zaciskając zęby tak mocno, że obawia się, iż lada chwila się pokruszą, podnosi pistolet z podłogi…

Dłoń trzęsie się jej i opada. Wzrok zamazują łzy. Wszystko jeszcze pogarsza drżenie i wstrząsy targające pomieszczeniem. Ziemia usuwa jej się spod kolan…

Nagle obok niej przemyka jakiś kształt. To Sloane – podźwignęła się z ziemi i rzuciła w pogoń za Raksem. Norze dwoi się i troi w oczach, gdy obserwuje jak dwójka przedstawicieli Imperium ściera się ze sobą raz jeszcze, okładając pięściami i wymierzając sobie nawzajem kopniaki. Bierze na cel raz jedno, raz drugie, aż wreszcie czuje, że ręka jej słabnie. Nie jest już nawet pewna, czy zdoła wykrzesać z siebie dość siły, by nacisnąć spust. Sloane krzyczy, ciśnięta na ścianę przez Raksa, który odpycha się od niej, żeby wstąpić na schody…

Norra wypowiada jedno słowo, imię:

– Sloane.

Kobieta zwraca się w jej stronę…

Norra przywołuje resztki sił, które jeszcze jej zostały i puszcza blaster po podłodze w stronę byłej imperialnej admirał, zanim ciemność zamyka się wokół niej i porywa ją ze sobą niczym wartki nurt.

Rozdział trzydziesty szósty

Śmigacze służb bezpieczeństwa krążą wokół senackiej wieży. Biel omiatają snopy pulsującego światła. W dole zgromadził się tłum i Sinjir, napędzany gniewem i żalem, wstępuje w niego, przepychając się przez gapiów. Nie wie nawet, czego ani kogo szuka, ani po co tu przyszedł – gdy służby zjawiły się na lądowisku i aresztowały Tolwara Wartola, natychmiast skierował tu kroki. Może prowadziła go tu chęć czuwania? A może przeprowadzenia śledztwa. A może po prostu chce na własne oczy przekonać się, co tu dokładnie zaszło.

To wszystko przywodzi mu na myśl Endor. Po tym, co się wtedy wydarzyło, gdy bitwa dobiegła końca i wszędzie wokół leżały ciała jego towarzyszy, pokrwawione i zimne, czuł się tak samo dziwnie nie na miejscu. Zupełnie jakby wszystko stało się bardzo odległe, jakby z niczym ani nikim go już nic nie łączyło. Takask wallask ti dan – człowiek bez gwiazdy.

Teraz jednak ma swoją gwiazdę. Albo miał. Dopóki…

Widzi jak przez mgłę, że ktoś idzie żwawym krokiem tuż przed nim – znajoma postać.

– Leia – wita księżniczkę.

Ta obejmuje ochronnym gestem napęczniały brzuch, jednak nie zwalnia kroku.

– Powinnam była wiedzieć, że zaplanują zamach – mówi Leia cierpko. – Nienawidzą jej. Powinnam to była przewidzieć, po tym, jak znalazła się w samym centrum tego wszystkiego. – Z drogi! – powarkuje w stronę gapiów. – Odsunąć się!

Jej słowa wywołują wśród tłumu pomruk lękliwego szacunku.

W oddali, gdzieś na skraju tłumu, Sinjir widzi tymczasem coś, co… „Nie, to niemożliwe – uznaje. − Mam zwidy. Widzę duchy. To zjawa przywołana przez zżerające mnie poczucie winy”.

Dostrzega ją tylko przelotnie, nim nie zasłaniają jej służby bezpieczeństwa, ale jest pewien, że to ona: kanclerz Mon Mothma, strącająca z ramion koc, którym ktoś próbuje ją otulić… Nie. To niemożliwe. A może jednak? Tłum znów zasłania mu widok i przez myśl przechodzi mu, żeby dołączyć do Lei, przedzierającej się przez tłum i pomóc jej torować sobie drogę, jednak księżniczka świetnie sobie radzi – donośny ton wspomaga tylko władczość, która przychodzi jej tak naturalnie. Podczas gdy tłum rozstępuje się, by ją przepuścić, dogania ją, jednak drogę zastępuje mu strażnik, wyciągając z jego stronę iskrzącą pałkę. Leia chwyta jednak broń i gniewnie wyszarpuje mu ją z ręki. Pałka upada na ziemię, a do strażnika dołączają dwaj kolejni, gdy nagle rozlega się:

– Stać! – Ten głos, jedno słowo. Choć ciche, to jednocześnie gromkie jak uderzenie dzwonu, czyste i dźwięczne. Pani kanclerz postępuje naprzód, zatrzymując się między Sinjirem a oficerami służb bezpieczeństwa. – To mój doradca – mówi chłodnym tonem.

– Pani kanclerz… Ja… – Słowa z trudem przechodzą Sinjirowi przez gardło. – Żyjesz!

– Owszem. – Jej twarz jest surową, poważną maską.

Leia zaczerpuje gwałtownie tchu.

– Mon!

I kobiety padają sobie w objęcia. Leia składa ciemną głowę na ramieniu Mon, która odchyla się w tył, przymykając oczy, jakby chciała nacieszyć się tą chwilą.

Gdy wreszcie odstępują od siebie, Sinjir pyta:

– Ale… jak? Ten wybuch…

– Nie było mnie tam. Nie było mnie wtedy w biurze. – Najwyraźniej dostrzega konsternację malującą się na jego twarzy, bo dopowiada: – Przez ciebie zaczęło mnie zżerać poczucie winy, że nie kupiłam jeszcze prezentu dla dziecka najdroższej przyjaciółki. – Rzuca Lei porozumiewawcze spojrzenie. – Więc wyszłam na zakupy. Zostawiłam Auxi… – Ostatnie słowa wypowiada z wyraźnym trudem. Po twarzy przemyka jej grymas smutku, niczym gradowa chmura.

– Auxi… – powtarza Leia zbielałymi wargami. – Czy ona…

Mon kiwa ponuro głową.

– Auxi… nie żyje – potwierdza, po czym rzuca w stronę Sinjira: – Co czyni cię moim jedynym doradcą. A ja właśnie bardzo potrzebuję twojej rady. I twojej także – zwraca się do przyjaciółki.

– Znajdziemy tego, kto za tym stoi – zapewnia ją prędko Sinjir.

– Nie – mówi Mon. – Nie o to mi chodzi. To coś innego.

– Co może być w tej chwili ważniejszego? – dziwi się Sinjir, a Mon splata przed sobą dłonie i zaciska je tak mocno, na ile pozwalają jej niesprawne palce jednej z nich.

– Mas Amedda wyszedł z ukrycia i chce podpisać zawieszenie broni. Chce to wszystko zakończyć. Imperium się poddaje, a ja będę potrzebowała was obojga.

Rozdział trzydziesty siódmy

Wszystko drży teraz tak mocno, że Rae Sloane jest pewna, że Obserwatorium lada chwila się zawali i wszystkich ich pochłonie ziejąca w ziemi otchłań. Nie wie, czy jest w stanie coś w tej sytuacji zrobić – cokolwiek, by temu zapobiec, jednak wie, że musi spróbować. Jest tutaj, uwięziona na tym świecie, więc co innego ma do roboty? Oszołomiona, pokrwawiona i obolała, wstępuje za Raksem na stopnie.

Z blasterem w dłoni.

Gallius ogląda się przez ramię i po jego twarzy przemyka grymas strachu: maska pewności siebie opada, obnażając oblicze tchórza.

– Odejdź! – cedzi przez zęby, odganiając się od niej zakrwawioną ręką. Sloane strzela mu pod prawe kolano.

Gallius Rax, Galli, jęczy z bólu i upada na stopnie, jednak zaraz z głuchym stęknięciem próbuje podźwignąć się oburącz i wstać.

Sloane strzela mu w drugie ramię. Rax opada całym ciałem naprzód, szlochając, a potem, niespodziewanie, odwraca się w jej stronę, wznosząc błagalnie ręce do góry:

– Nie, nie, nie, proszę! – zawodzi, lecz Sloane strzela jeszcze raz, celując w brzuch.

Każdy ze strzałów wydaje się idealnie wymierzony, ma wyborny smak zemsty. Sloane słyszała wiele historii o zemście – o tym, że tak naprawdę nigdy niczego nie załatwia i że nie daje spełnienia, jednak w tej chwili nie uwierzyłaby w żadną z nich. Bo czuje się lepiej niż kiedykolwiek w życiu.

Dłonie Raksa wędrują do brzucha, na którym śnieżną biel jego munduru plami szybko rosnący placek krwi, o barwie identycznej z kolorem rozpostartej pod nim peleryny.

Imperialny kanclerz wpatruje się w nią szeroko otwartymi oczami i bezgłośnie porusza ustami; z gardła wydobywa mu się niskie bulgotanie, jakby próbowało się z niego wydostać coś żywego.

– Umierasz – informuje go Sloane.

I w rzeczy samej, tak właśnie jest. Trudno temu zaprzeczyć. Wyschnięte wargi Raksa bieleją, jakby już był trupem.

– Ty także jesteś wyrzutkiem – chrypi cicho.

– Tak.

– Teraz to do ciebie należy obowiązek wypełnienia Planu Awaryjnego.

– Nie będę wypełniać niczyich rozkazów.

– Słuchaj! – charczenie zmienia się w naglący szept. – Posłuchaj tylko. Jest tu statek. Niedaleko stąd. – Rzęzi przez chwilę, z trudem zaczerpując tchu. – „Imperialis”. Weź go. Hux jest na pokładzie. I inni. Użyj mapy… Z nośnika danych, z komputera. Ustaw kurs na niezbadany… – Zanosi się kaszlem i jego wargi plamią czerwone cętki, a między nimi wykwitają krwawe bańki. – …przestwór. Wysłałem już tam jeden statek. Superniszczyciel, należący do Imperatora…

Wtedy do niej dociera. Oczywiście, że tak! Przypomina sobie, jak na Coruscant szperała w imperialnych archiwach w poszukiwaniu informacji o okrętach. Nie zgadzały jej się liczby – z danych wynikało, że zdobyła go Nowa Republika, jednak nigdzie nie znalazła żadnych szczegółów.

– „Eclipse” – kończy za niego.

Rax kiwa głową.

– Idź do niego. Odejdź stąd. Znajdź nową domenę. Zacznij grę od nowa. – Zaciska mocno zęby i zaczyna znów bełkotać przez nie: – Nie zasługuję. Nie zasłużyłem sobie. Jestem tylko czmychomyszą, nie vworką. Wyrzutek, zawsze byłem wyrzutkiem. Shah-tezh. Cora Vessora. Nie zasłużyłem…

Jego głowa uderza o stopnie. Z nosa spływa mu strużka krwi, gdy w oczach gaśnie ostatni promień światła.

Sloane wstaje i wyłuskuje mu coś z dłoni: dwie figurki do gry – imperatora i wyrzutka. „Należą do mnie” – myśli z satysfakcją.

Norra odzyskuje przytomność, ocucona wibracjami. Jęczy, próbując podźwignąć się z ziemi. Pod nią leży ciało jej męża – Brentin ma zamknięte oczy, jakby spał i Norra przez chwilę udaje, że tak właśnie jest – Brentin po prostu się zdrzemnął. Obudzi go później. Gdy nadejdzie czas, by stąd odejść. Podnosi, rękę, odpycha się od ściany i wstaje.

Gdy dociera do schodów, widzi na nich kolejne ciało – to on, Gallius Rax. Jego czerwona peleryna rozpościera się pod nim niczym wyprute wnętrzności. Patrząc na niego, Norra układa mu w myśli inny scenariusz niż ten, który wymyśliła dla męża: Rax nie śpi. Jest martwy. Zemsta zwyciężyła. Sprawiedliwość skryła się pośród cieni.

Z pobliża dobiega odgłos: dźwięk palców stukających w klawiaturę. Ziemia drży nagle mocniej niż wcześniej i Norra niemal upada. Odzyskuje jednak szybko równowagę i wspina się na schody, pokonując z mozołem stopień po stopniu. Podąża wzrokiem ku źródłu dźwięku i już wkrótce widzi stojącą przy konsoli postać – lekko rozmazaną, jednak kiedy mruga kilkakrotnie, wzrok jej się wyostrza. To Sloane.

Na podłodze w pół drogi między nimi leży pistolet blasterowy.

Norra zatacza się i podnosi go z ziemi.

– Sloane – mówi, celując do kobiety z blastera.

Była imperialna admirał… czy kim tam teraz jest ta kobieta – zwraca się w jej stronę, trzymając ręce opuszczone po bokach. Za jej plecami komputery wyświetlają w powietrzu obraz mechanizmu: serię zamków i teleskopowo rozsuwanych wrót. To zagadka, którą próbował rozwikłać Brentin – i której nie zdołał rozgryźć. Przerwał pracę, żeby ją uratować. „Nie – poprawia się w myśli gorzko Norra. − Przerwał, żeby zginąć”.

– Norra Wexley – mówi zimnym jak stal głosem Sloane. – Ty i ja, znowu przeciwko sobie. U kresu wszystkiego.

– Tak. – Tylko tyle jest w stanie wykrztusić Norra. Bo i co innego miałaby powiedzieć? Czy to wszystko w ogóle naprawdę się dzieje? A może to tylko sen? Majaczenie w malignie? Może leży wciąż tam, na posadzce, trzymając w ramionach swojego męża – pogrążona we śnie, umierająca albo już martwa?

– Brentin – rzuca Sloane. – Czy on…

– Nic mu nie jest – zapewnia ją prędko Norra, tak stanowczo i ostro, jakby chciała w ten sposób sprawić, że stanie się to prawdą. Wie jednak aż za dobrze, że jest inaczej. Po policzkach zaczynają ściekać jej łzy i musi podnieść podbródek w górę, by spróbować je powstrzymać. – Nie żyje – wyznaje prawdę.

– Przykro mi. Był lepszym towarzyszem podróży, niż mogłabym sobie życzyć. Niż na to zasługiwałam.

– Tak, to prawda. – Norra przełyka głośno ślinę.

– Czy możemy coś jeszcze zrobić?

– Nie wiem. Jeszcze.

– Muszę skończyć to, co zaczął Brentin, i powstrzymać eksplozję, zanim ta planeta wybuchnie. Coś się tu wydarzyło, w jej jądrze. Ale mogę to przerwać. O ile się nie mylę, są tu mechanizmy, które mogą zamknąć odwiert i zapobiec przegrzaniu się płaszcza oraz rozłupaniu tego świata niczym geody.

– Och.

– Powinnaś mi na to pozwolić – dodaje ostrożnie Sloane. – I powinnaś stąd odejść. Odlecieć.

– Nie wiem, dokąd.

– Znajdź swojego syna. Wracaj do domu. Żyj.

– Łatwiej powiedzieć, niż zrobić.

– Łatwiej tobie niż mi. Nie mam nic z tego, co ty. Nigdy nie miałam męża ani żony, którzy umarliby na moich rękach. Nigdy nie miałam dziecka. Miałam tylko Imperium, a teraz…

Norra nie chce jej dłużej słuchać.

– Przykro mi – mówi więc i z zaskoczeniem przekonuje się, że naprawdę tak jest.

– Mnie również. Zamierzasz mnie zabić?

– Brentin powiedział, że nie jesteś taka zła, za jaką cię uważam.

Sloane wzrusza ramionami.

– Widać jestem skazana na kiepskie komplementy.

– Jak my wszyscy. To znaczy mam na myśli, że jesteśmy skazani.

– Może i tak. A może nie.

– Rób, co do ciebie należy. Ocal ten świat – mówi Norra. – Ja odchodzę. – Wzdycha i ociera łzy. Blaster wypada jej z dłoni. – Miejmy nadzieję, że Brentin nie mylił się, a ty rzeczywiście nie jesteś taka zła, za jaką cię miałam.

Sloane kiwa jej ledwie zauważalnie głową.

– Powodzenia, Norro Wexley.

– Tobie także, wielka admirał Sloane.

Z tymi słowy Norra odwraca się na pięcie i schodzi po ciało swojego męża.

Na zewnątrz powietrze ma czerwoną barwę, przesycone pyłem. Norra nasuwa na usta i nos kołnierz koszuli, aby móc nieco lżej oddychać. Brentin jest ciężki, jednak to brzemię, którego nie może zostawić. Chce go zabrać na Akivę – tam, gdzie będzie mogła pogrzebać jego ciało na słonych bagnach, zgodnie ze zwyczajami jej ludu. Na planetę, gdzie nie będzie jedynie wspomnieniem. Gdzie będzie twarzą, którą jej syn mógłby dotknąć, ciałem, które Temmin mógłby opłakiwać.

Ale dokąd? Dokąd pójdzie?

Ziemia znowu drży i Norra zatacza się, upada na jedno kolano i z trudem podnosi się znów na nogi.

„Prom” – myśli. Na jego pokładzie będzie bezpieczna, przynajmniej przed burzą. Zabiera go do pogrążonego w mroku imperialnego statku, gdzie zbiera w ustach tyle śliny, ile jej się udaje – to znaczy, bardzo niewiele – i zwilżoną szmatką ociera mu z brudu policzki.

A potem próbuje odpalić statek.

Nic z tego. Nie ruszy. Silniki wysiadły, a paliwa ogniwowe padły, próbując obudzić tę zniszczoną maszynę do życia.

Norra jest tu uziemiona.

Siada w fotelu pilota i delikatnie układa ciało męża na sąsiednim siedzeniu. Bierze go za zimną, sztywną dłoń i przez jakiś czas drzemie.

Budzi ją dźwięk odpalanych silników statków. Gdy wygląda przez iluminator, widzi przez kłęby pyłu lśniącą jednostkę, podnoszącą się w górę pośród krwistoczerwonych kłębów piachu – jacht startuje szybko i już po chwili nie ma po nim śladu. Norra uznaje, że to halucynacja, dręczą ją jakieś przerażające zwidy: „Spójrz no tylko na ten piękny, lśniący statek. Chciałabyś być na jego pokładzie, czyż nie?”.

Znów zasypia. Śpi jak zabita, snem pozbawionym marzeń i koszmarów.

I znowu wyrywa ją z niego ten sam dźwięk co poprzednio – szum silników. Gdy tym razem wygląda przez iluminator, nic nie widzi, jednak stukot obcasów za jej plecami sprawia, że zrywa się na równe nogi.

Sloane…

– Norra!

To nie Sloane. Tylko Jas. Jas w towarzystwie wysokiego Kyuzoanina w kapeluszu o szerokim rondzie. Jas Emari, jej wybawicielka. Jas Emari, jej podwózka do domu.

Rozdział trzydziesty ósmy

Historie imperiów nie kończą się ot tak, a historia Imperium Galaktycznego, która rozpoczęła się, gdy Palpatine dokonał kradzieży Starej Republiki, nie jest wcale wyjątkiem.

To konkretne imperium ginie od tysiąca ciosów, powolnej utraty krwi, zapoczątkowanej prawdopodobnie nie wówczas, kiedy została zniszczona pierwsza Gwiazda Śmierci, ale o wiele wcześniej, kiedy ono samo zabiło Jedi, aby zrobić miejsce dla własnego reżimu. Gdy bliźnięta imieniem Luke i Leia wniknęły do niego przez szczeliny w jego spękanej powierzchni, stracone dla swojego ojca i jego mrocznego mistrza, obydwu oślepionych przez nienawiść i wybujałe ego. Inne obrażenia tylko przyspieszyły jego zgon: narodziny Rebelii, śmierć jego pierwszej superbroni, brak zaufania, który pogłębił przepaść między Vaderem i Imperatorem – i oczywiście druzgocząca przegrana Imperium podczas bitwy o Endor.

Teraz zaś Imperium otrzymało ostatni śmiertelny cios na Jakku. Historia będzie pamiętać, że tego dnia zwyciężyła Nowa Republika – i będzie to prawda. Historia zapomni jednak, że w rzeczywistości tę ostatnią ranę zadało Imperium samo sobie – w postaci Planu Awaryjnego opracowanego przez bezlitosnego, mściwego Imperatora, który nie chciał, by jego Imperium wpadło w ręce jego następcy.

Mimo to, chociaż śmierć Imperium nastąpiła wskutek tysiąca ran, jedna rzecz czyni ją nieodwołalną: podpisanie zawieszenia broni, które oznacza zarówno koniec walk, jak i pełną, bezwarunkową kapitulację Imperium Galaktycznego.

Mas Amedda wychodzi z ukrycia, uratowany (wedle jego własnej relacji) przez bandę coruscańskich dzieci, które pomogły utworzyć podwaliny ich własnego ruchu oporu. Więzili go jego właśni ludzie, na rozkaz uzurpatora Galliusa Raksa. Teraz, gdy jest już wolny, a siły Imperium zostały rozgromione, może podpisać akt wielkiej wagi, Kapitulację Imperium.

Mon Mothma stawia jeden warunek: żąda, by doszło do tego na Chandrili, w tym samym miejscu, w którym Imperium zaatakowało Nową Republikę podczas Dnia Wyzwolenia. Ceremonia odbywa się na kryształowych klifach, na północy Hanna City, pod starożytnym tintolivem. Pani kanclerz towarzyszy dwójka jej doradców: Sinjir Rath Velus i Sondiv Sella z Hosnian Prime. Jest też obecna księżniczka Leia. Podpisanie kapitulacji następuje w trzeciej godzinie jej porodu, chociaż Leia informuje o tym męża dopiero, gdy uroczystość dobiega końca – w którym to momencie pędem zawozi on ją na salę porodową w centrum Hanna City.

Imperium poddaje się przy minimalnych ustępstwach z obydwu stron. Kapitulacja stanowi, że Ugoda Galaktyczna wymaga nie tylko, by Imperium zaprzestało wszelkich walk, ale też niezwłocznie rozwiązało imperialny rząd. Gdy to następuje, Mon Mothma podpisuje deklarację, zgodnie z którą wszyscy pozostali przy życiu imperialni oficjele zostają od teraz uznani za przestępców wojennych.

Funkcjonariusze spoza struktur wojskowych w imperialnym rządzie zostają warunkowo ułaskawieni, pod warunkiem honorowania postanowień Ugody Galaktycznej. Mas Amedda z kolei odzyskuje wolność bez postawienia mu formalnych zarzutów, chociaż niewątpliwie zostaje napiętnowany do końca życia. Media i podręczniki historii zapamiętują go zarówno jako cmokiera, jak i sługusa oraz jednego ze świadomych, nawet jeśli słabych, architektów Imperium. Mimo to zachowuje on tymczasową (i w zasadzie fikcyjną) władzę na Coruscant pod okiem nadzorców z Nowej Republiki, którzy mają za zadanie dopilnować, by pozostał zwykłym figurantem, kontynuującym nieskuteczne rządy na zwaśnionym świecie.

Gdy ceremonia dobiega końca, Mon Mothma dziękuje Sinjirowi, wręczając mu butelkę niezwykle kosztownego trunku – łzomiodu, pochodzącego sprzed nastania Imperium. Wewnątrz butelki lśni złociście niczym promienie słońca na morskich falach ciecz, która w zasadzie jest jedynie sfermentowanymi łzami rozumnych pszczół z roju Nem. Gdy potrząsnąć butelką, blask przybiera na sile.

– Nadzieja przez wzruszenie – komentuje Mon Mothma. – Światło lśni mocniej, gdy walczymy.

– Sprzed czasów Imperium, powiadasz? – upewnia się Sinjir.

– Z lepszych dni, zgadza się.

Sinjir jej dziękuje, a ona pyta go, czy zamierza wypić miód.

– Nie – mówi, ku własnemu zaskoczeniu. – A przynajmniej nie dziś. Ten podarunek wydaje się zbyt niezwykły, by go kalać moim grubiańskim jęzorem.

– Dojrzałeś – podsumowuje Mon.

– Całkiem jak wino – odpowiada, mrugając do niej.

Wojna się kończy, Imperium ginie, jednak walka wciąż trwa.

Pomimo podpisania zawieszenia ognia bitwa o Jakku nadal się toczy. Imperialne siły nie zamierzają się poddać – walczą na śmierć i życie w szalonym boju, jakby zaślepione własną zaciekłością. Przez wiele tygodni, które przeciągają się w miesiące. Zdziesiątkowane szczątki Imperium nie mają żadnej strategii. Ich baza została zajęta. Kapitanowie broniącej się z zacięciem imperialnej floty stosują coraz bardziej dramatyczne i desperackie taktyki; wielu z nich próbuje wykorzystać manewr z promieniem ściągającym, który stanowił ostatni, przesądzający o wyniku tej walki krok komodor Agate. Kilku z nich, dzięki pozyskanym w tajemniczy sposób współrzędnym, skacze na teren Nieznanej Przestrzeni. Powszechnie przyjmuje się, że ich zniknięcie jest równoznaczne z samobójstwem.

Te broniące się zaciekle do ostatka szczątki są niczym pasożyt wgryziony w mięso własnej niepewności. Mija wiele miesięcy, nim walki dobiegają końca, kolejne miesiące zajmuje Nowej Republice schwytanie jeńców i zliczenie ofiar, a duch Imperium ma cały ten czas na pogodzenie się ze śmiercią własnego ciała i uświadomienie sobie, że jest już po wszystkim, że to naprawdę koniec.

Jednak nawet wtedy nie jest jeszcze po wszystkim. Szczątki Imperium wciąż istnieją. Niektóre z jego odłamów pozostają w ukryciu, czekając na wybawiciela, który pewnego dnia się zjawi. Inni odchodzą w sposób prawdziwie spektakularny, w eksplozji przemocy i nienawiści. Jednak to zaledwie garstka. Gallius Rax zadbał o to, by domena została skutecznie i nieodwracalnie zniszczona. Ci, którzy nie chcą odejść, nie mogą zostać na dłużej. Reszta to więźniowie – a jest ich tak wielu, że Nowa Republika nie ma pomysłu, co z nimi począć.

Wojna czyni z Jakku wrak świata. Na szczątkach żerują złomiarze. Nim jeszcze walki dobiegają końca, Huttyjka Niima powraca triumfalnie, aby zająć się gromadzeniem tego, co ona i jej niewolnicy mogą znaleźć. Wokół szczątków i złomu zaczyna już kwitnąć czarny rynek – na którym obraca się bronią, komputerami i silnikami, a także wszystkim innym, co zaśmieca połacie piasku, przypominające teraz bazar na ciągnącym się jak okiem sięgnąć cmentarzysku. W samym jego centrum rezyduje Niima, niczym tłusty, opływający w luksusy guz, żywiący się płynącą zewsząd krwią.

Galaktyka liże rany – podobnie jak jej lud.

Prawda jest jednak taka, że tak poważna rana, zadana jej przez Imperium, nie może się zagoić, nie pozostawiając blizny, która będzie jej o niej wiecznie przypominać.

Akiva.

Dżungla jest tu gęsta, chociaż powietrze wydaje się jeszcze gęstsze. Świat posiada liczne tradycje pogrzebowe, jednak Norra i jej syn są wierni jednej: ciało Brentina Wexleya zostaje owinięte w przewiewną tkaninę, a przyjaciele i rodzina przystrajają je girlandami kwiecia hai-ka, pomarańczowego i miękkiego niczym pióra w ogonie feniksa. Następnie śpiewają pieśni i opowiadają sobie historie o zmarłym, a potem oddają ciało słonym moczarom. Sól przeżre ciało w krótkim czasie i bagna zagarną je dla siebie. Brentin może powrócić na Akivę jako dziecię Akivy – z wody powstałeś, w wodę się obrócisz. Atomy na atomy.

Nim jednak nad jego ciałem zamyka się słona toń, Temmin podchodzi do ojca i kładzie obok niego inny element, który także chce uczcić: metalowe ramię, ramię droida. Należało ono do Bonesa i jest jedyną częścią jego mechanicznego przyjaciela, którą zdołał znaleźć pośród piasków Jakku. Starając się z całej siły nie rozpłakać, Temmin szepcze:

– Bones, dbaj o tatę, dobrze? Pilnuj go. – A potem przytula mocno obydwu.

Ciało pochłaniają słone fale grzęzawiska.

Norra upada z płaczem na ziemię, a Temmin tuli ją w ramionach, w pobliżu ciotek. Gdy wszyscy się rozchodzą, pomaga Norze wstać. Spędzają w towarzystwie ciotek kilka dni, a potem nadchodzi pora powrotu do domu.

Dzięki przyjacielowi, który jest obecnie najwyraźniej wysoko postawionym doradcą pani kanclerz Nowej Republiki, Jas Emari nie tylko uzyskuje dla Dengara, Emba i Jeety pełne ułaskawienia, ale też udaje jej się pozyskać od Nowej Republiki nieco pieniędzy w ramach zapłaty dla łowców nagród. Nie jest to co prawda tak zawrotna suma jak ta, którą ich omamiła, jednak dość, by powstrzymać ich przed jej zabiciem, a także by zgodzili się zostać jej nową załogą. Dengar wydaje się szczególnie zadowolony z takiego obrotu spraw.

– Czasy się zmieniają, moi drodzy – mówi. – Będziemy musieli dbać nawzajem o swoje zadki, hę?

Mimo to Jas spędza nieco czasu na Chandrili samotnie. Informuje swój nowy zespół, że znajdzie ich, gdy nadejdzie odpowiednia pora.

− Na razie – mówi – muszę znaleźć kogoś jeszcze.

Doszły ją słuchy, że Jom Barell udał się na Jakku, by ją uratować. Śmiechu warte, doprawdy, bo… jak to? On miałby ratować ją? Och, przecież Jas doskonale potrafi o siebie zadbać. Jej zdaniem świetnie to właśnie wszystkim udowodniła, więc jej plan jest prosty: znaleźć go, spojrzeć mu w oczy (no dobra, to jedno, które mu zostało) i dać mu obszerny wykład na temat jej zdolności do dbania o własny tyłek − dziękuję uprzejmie! − a potem całować go, całować, dopóki nie zabraknie mu tchu. Niestety, gdy dociera pod wskazany adres, nie zastaje Joma w domu.

Zastaje tam jednak kogoś innego – kobietę, sądząc po mundurze, komandoskę. Na jej widok wybąkuje przeprosiny, zakłopotana, jednak kobieta mówi jej tylko, że przyszła tu zabrać rzeczy Joma.

– Ale dlaczego? – dziwi się Jas. – Dokąd poleciał?

– Tam, dokąd wybieramy się prędzej czy później my wszyscy – odpowiada kobieta. Jas nie rozumie, więc komandoska mówi bez ogródek: – Zginął na Jakku.

Mija długa chwila, nim do Jas to dociera. A nawet gdy dociera, wciąż w pełni jej nie przekonuje. Kobieta mówi jeszcze, że ma nagranie z U-winga, i pyta Jas, czy chce je obejrzeć. Jas nie chce, ale i tak mówi, że chce, a potem ogląda – krótkie, pełne zakłóceń nagranie ze standardowej kamery wojskowej. Statek wchodzi w atmosferę i komandosi z oddziałów specjalnych czekają w pobliżu włazu statku, gotowi do desantu i dołączenia do walki, nim jeszcze cholerny złom ląduje. Jas widzi pośród nich Joma, który pochyla się w stronę kamery, mruga i kiwa stanowczo głową.

– Nowa Republiko, ahuga…

Pozostali komandosi, kobiety i mężczyźni powtarzają chórem to jedno słowo:

– Ahuga!

To jakiś okrzyk wojenny, którego Jas nie rozumie.

Jom uśmiecha się ostatni raz…

Przez otwarty właz Jas dostrzega nad powierzchnią Jakku jakiś błysk – być może pocisk, prawdopodobnie udarowy.

Nie widzi go nikt z komandosów – z wyjątkiem Joma, który krzyczy:

– Uwaga…!

I wtedy następuje coś nie do opisania. Jom stawia stopę na krawędzi włazu i wyskakuje tuż obok stanowiska działka w powietrze. Przez chwilę szybuje, szarpiąc linkę swojego plecaka odrzutowego – za jego plecami następują dwa jasne rozbłyski i Jom zaczyna kierować się w stronę pocisku.

U-wingiem szarpie mocno na lewo, gdy skręca, aby zejść mu z drogi. Wówczas Jom znika z zasięgu obiektywu kamery i Jas czuje, że wnętrzności skręcają jej się w ciasny węzeł od irracjonalnej chęci nakrzyczenia na kamerę, aby skierowała się z powrotem w dół, w dół! – tak aby mogła spojrzeć na niego ten jeden, ostatni raz.

Wszystko zmienia się w biały szum i piksele.

– Ja… nie rozumiem – bąka Jas, gdy nagranie dobiega końca. – Powinien był wykorzystać to działko…

– Jego obrócenie zajęłoby kilka sekund – wyjaśnia kobieta. – A wtedy byłoby już za późno.

– Nie musiał tego robić.

– Ale zrobił to. I nas ocalił.

Dayson nie musi dodawać nic więcej.

Jas dziękuje komandosce i odchodzi. Mija wiele dni, nim udaje jej się dojść do siebie – dni, podczas których ma wrażenie, że przebywa w jakimś obcym ciele, podczas których prawda uderza ją z impetem muru walącego jej się na głowę: „Poleciał tam, żeby mnie uratować, i zginął, aby to zrobić. Podążył za głosem serca i ten głos go zabił”. I wtedy Jas zaczyna się zastanawiać: czy ona dokonałaby takiego samego wyboru? Czy przyświeca jej jakiś cel, wyższy cel, czy ma dług, który powinna spłacić? Może to ona jest tą, która nie ma własnej gwiazdy.

Następny tydzień spędza w łóżku, gapiąc się w sufit.

Wojna oznacza straty, zgadza się. Gdy jednak dobiega końca, pojawia się radość. Bo jakżeby inaczej? Grzebanie zmarłych to ponury obowiązek, jednak świętowanie zwycięstwa, które po tym następuje, potwierdza tylko, że nie zginęli oni na marne. Zginęli, aby uwolnić galaktykę.

A ta świętuje – o, tak. Nie tylko jarzmo Imperium zostało zdjęte z jej barków – ono samo przestało istnieć, odeszło w niebyt. Imperialny ucisk dobiegł końca i radosne uroczystości trwają wiele tygodni. Fajerwerki na Chandrili. Festiwale jedzenia na Nakadii. Niekończące się przyjęcia na ulicach i dachach Coruscant. Tym razem Imperium nie może zatrzymać tej nieprzerwanej parady radości. Nikt nie zabrania nikomu cieszyć się i świętować. Nie ma żołnierzy, którzy strzelaliby do uczestników parad i aresztowali protestujących. To tylko kolejne świadectwo tego, że Imperium naprawdę, na dobre odeszło. Nowa Republika zaś stosuje politykę zupełnie odwrotną od tego, co zrobiłoby w tej sytuacji Imperium Galaktyczne – zachęca wręcz do świętowania, organizuje oficjalne uroczystości i podtrzymuje radosną atmosferę. Wszędzie, gdzie dociera jej światło, trwa festiwal radości.

Dzień Wyzwolenia przeradza się w trwający siedem dni Festiwal Wyzwolenia.

Jest jeszcze kwestia dziecka.

W dniu podpisania aktu kapitulacji na Chandrili przychodzi na świat dziecko Hana Solo i Lei Organy. Gromadzą się przyjaciele i rodzina pary. W kuluarach krążą fantastyczne opowieści o tym, kto tam był, a kogo zabrakło. Niektórzy twierdzą, że pojawił się złoty chłopiec, Luke Skywalker, który jednak niemal natychmiast znowu zniknął, by wypełnić jakąś tajemniczą misję. Inni twierdzą, że jego brak bardzo rzucał się w oczy. Brakowało także drugiego pilota Hana Solo, który jakoby odnalazł wreszcie własną rodzinę Wookieech na Kashyyyku. Z ust do ust przekazywane są różne historie na temat samego porodu – od wersji, według której miał on dramatyczny przebieg, aż po wariant, wedle którego księżniczka spędziła na sali porodowej bite trzy dni, nim dziecko zdecydowało się przyjść na świat. Inni twierdzą, że poród był szybki i bezbolesny – wystarczyło, że Leia pomedytowała chwilę i uspokoiła się, co uczyniło ją w chwili narodzin spokojną niczym tafla górskiego jeziora. Niektórzy utrzymują, że chłopiec urodził się z czupryną gęstych, czarnych włosów; inni, że miał już wszystkie zęby, zaś jeszcze inni, że dziecko Solo było jak wszystkie inne dzieci – w jednej chwili słodkie, aby w kolejnej wybuchnąć płaczem, a już za chwilę wtulać się w matczyne ciało, jak to mają w zwyczaju wszystkie normalne maleństwa.

Jedno nie ulega jednak wątpliwości: chłopiec ma na imię Ben i przyjął nazwisko ojca, podobnie jak Leia nosi swoje rodowe nazwisko, Organa.

Han patrzy w oczy swojego syna.

„Mój… syn” – powtarza w myślach nie wiadomo który raz, nadal tak samo zdumiony.

Jak to się stało? To znaczy jasne – wie, jak do tego doszło: noc pod gwiazdami, pośród endorskich drzew… Jednak w szerszym ujęciu galaktyka okazuje się znacznie dziwniejszym miejscem, niż wcześniej sądził, skoro pozwoliła na to, by został ojcem.

Solo stoi samotnie w pokoju dziecięcym. Ich synek, Ben, wierzga i gaworzy w okrągłej białej ochronnej bańce kołyski. Han pochyla się nad nią, wsparty o barierkę, wpatrzony w ciemne oczy dziecka i jego pyzate policzki. Malec także na niego patrzy i grucha coś po swojemu.

Podczas gdy Leia jest w łazience, biorąc prysznic, Han mówi do syna cicho:

– Hej, młody! Jest nas dwóch: ty i ja. Nawet jeśli cała cholerna galaktyka sprzysięgnie się przeciwko nam, damy radę. Nie zawsze będę najlepszym z ojców – daj spokój! Nie wiem nawet sam, co tu robię. Ledwie potrafię zatroszczyć się sam o siebie. Ale wiedz, że zawsze będę się starał nakierować nas w odpowiednią stronę, nawet jeśli nieco zboczymy z kursu, żeby dotrzeć do celu. Oto twoja pierwsza lekcja: czasem postępowanie słusznie wymaga lekkiego zboczenia z kursu. Czasem musisz po prostu… – Han wyciąga rękę i wykonuje nią faliste ruchy, naśladując rybę poruszającą się chaotycznie w nurcie: nieco w lewo, w prawo, odrobinę w górę i odrobinę w dół. – Nie mów mamie, że tak powiedziałem.

Ben zaczyna płakać. To dzieje się szybko, nadchodzi niczym tropikalna ulewa: w jednej chwili wpatruje się w ojca z niewinną miną, a za chwilę: ryk! Małe ciałko tężeje, drobne piąstki zaczynają młócić powietrze, a blade policzki pąsowieją. Szloch wydobywa się z gardła dziecka z siłą syreny alarmowej.

Han się krzywi. Ach, niech to szlag. Rozgląda się, jakby w poszukiwaniu czegoś albo kogoś, kto by go ocalił; jego wzrok pada na małą laleczkę tooka, którą przysłał Lando. Solo bierze ją, wyrzuca w powietrze nad łóżeczkiem, a potem chwyta i porusza jej kończynami.

– O, patrz tylko. Kotek, eee… Kotek tańczy? Tańcząca tooka. No, młody, daj spokój. Już dobrze, już nie trzeba…

Jego wysiłki nie są jednak w stanie powstrzymać potoków łez.

Z gardła Hana wyrywa się warknięcie frustracji, gdy zaczyna rozglądać się za czymś innym. Już, już ma zawołać Leię, zdesperowany, jednak jego żona zjawia się nagle, nieproszona, stając w drzwiach.

– On znowu, eee… No, wiesz. Znowu to robi.

– Płacze.

– Tak. No właśnie. – Han podnosi w górę palec. – To nie moja wina!

– Han – mówi Leia, podchodząc do niego, wciąż owinięta ręcznikiem. – Nic się nie stało. To dziecko. Dzieci czasem płaczą. To ich sposób na komunikowanie światu, że czegoś potrzebują.

– Och. Jasne, pewnie. Oczywiście. Może mogłabyś zrobić te swoje… – Kreśli dłonią w powietrzu bliżej nieokreślone znaki, bliskie jakimś nabożnym rytuałom. Leię łączy z ich dzieckiem więź, której on nigdy nie będzie miał. Podobnie jak Luke jest wrażliwa na Moc. Han nigdy nie wierzył w te bajki, jednak odkąd zaczął przestawać z tą dwójką, był świadkiem wielu najdziwniejszych rzeczy, które przekonały go, że to nie tak do końca jakieś hokus-pokus, bzdury i brednie. Leia nie potrafi tego, co umie Luke – i prawdopodobnie nigdy mu nie dorówna, ale może uciszyć ich dziecko kilkoma prostymi gestami. Trudno mu się do tego przyznać nawet samemu przed sobą, ale zazdrości jej tego. On nigdy nie będzie miał z Benem takiej więzi. Jego żonę i syna łączy coś, czego nigdy nawet nie zdoła zrozumieć. – No, wiesz. Może mogłabyś użyć Mocy.

– Dlaczego nie mielibyśmy spróbować czegoś innego?

– Na przykład wetrzeć mu w dziąsła nieco brandy?

– Wyjmij go z łóżeczka – prosi Leia.

– Tak… po prostu?

– Tak. To twój syn. Użyj rąk. No, dalej, Han. Weź go na ręce. On się chce przytulić.

– Jestem od przemycania, nie przytulania.

– Han…

Solo wzdycha.

– Dobrze już, dobrze! – Pochyla się nad kołyską, ostrożnie sięga po Bena i podnosi go z łóżeczka. Chłopczyk wije się i wierci w jego objęciach. Jest taki maleńki! Han z przerażeniem myśli o tym, jak łatwo byłoby go skrzywdzić – albo upuścić. Malec jest taki bezbronny… A wraz z tą myślą przychodzi naturalny odruch: potrzeba chronienia go, przytulenia do piersi. I wtedy, ot tak zwyczajnie…

Ben przestaje płakać. Wtula się buzią w okolice jego obojczyka, cichutko czka, zamyka ciemne oczy i w mgnieniu oka zasypia.

– Widzisz? – mówi Leia. – Wcale nie potrzebujesz do tego Mocy.

– Ale nigdy nie będę czuł tego co ty.

– Nie musisz – zapewnia go czule Leia. – Łączy cię z nim twoja własna więź, bo jesteś jego ojcem.

Kilka tygodni później zespół Norry znów się spotyka. Nie wyruszają jednak na misję – gromadzą się, bo to być może ostatni raz, kiedy mogą się ze sobą zobaczyć, przed okresem dłuższej rozłąki. Być może nawet permanentnej, zważywszy na to, jak czasem toczą się koleje losu. Spotykają się w jednej z ulubionych knajp Sinjira, na zboczu z widokiem na Morze Srebrzyste. Spotykają się, aby pić – i wznoszą toast za Joma, i za Auxi, za Brentina Wexleya, i oczywiście za Pana Bonesa, a także by opowiadać historie o tym zabójczym tańczącym droidzie, dopóki wszyscy nie śmieją się do łez. Piją za Imperium i za Nową Republikę. Piją zdrowie Lei i Hana, i ich nowo narodzonego dziecka, które z pewnością nie daje im spać po nocach („rozwrzeszczana larwomałpka”, jak czule nazywa chłopca Sinjir).

Gdy rozmowa schodzi na temat dziecka, były imperialny oficer rzuca w pewnym momencie z niejakim zdumieniem:

– A wiecie, że ten dzieciak wcale nie cuchnie? Wcale a wcale!

Conder parska śmiechem i wyjaśnia:

– Sin był przekonany, że mały będzie śmierdział!

– Oczywiście, że tak! – obrusza się Sinjir. – Dzieci to małe cuchnące potworki, pokryte obrzydliwymi dziecięcymi wydzielinami. Spodziewałem się, że będzie cuchnął wymiocinami. Albo… pieluchami.

– Och, Sinjir! – mówi Norra, lekko zarumieniona od wypitych procentów z jałowcówki, którą sączy. – Nie, nie, nie! Dzieci pachną cudownie! Słodko i świeżo, i niewinnie.

– Brzmi zupełnie, jakbyś miała ochotę jakieś schrupać – komentuje Sinjir. – Zaraz, a może powinniśmy je jeść? Jak małe, wierzgające bułeczki!

Conder wbija mu łokieć pod żebra i Sinjir wydaje z siebie zduszone stęknięcie.

Norra podejmuje tymczasem:

– Daj spokój, nie ma nic cudowniejszego od zapachu niemowlęcia. Maluszki pachną jak świeże ręczniki. Ten tutaj kiedyś też tak pachniał… – Przytula się do syna, który jak na młodzieńca przystało, sączy sok z joganów.

Temmin marszczy nos zakłopotany i bezskutecznie próbuje odsunąć się od matki, która szczypie go w policzki i zaczyna idiotycznie gruchać.

– Mamo…

– Och, daj spokój, Tem. Jestem twoją matką. Wolno mi chyba od czasu do czasu narobić ci wstydu? To moje rodzicielskie prawo, święte i niezbywalne.

– Uchh…

Jas rozpiera się na swoim krześle niedbale i cmoka z dezaprobatą.

– Chyba powinniśmy go teraz nazywać Snap, co nie?

Tem znów się rumieni.

– Tak mówią do mnie inni piloci z Eskadry Upiorów. To dlatego, że ciągle tak… – Strzela palcami: snap! Wszyscy o tym wiedzą, bo to jego nerwowy nawyk, który odziedziczył po ojcu. Dziś jednak nikt go z tego powodu nie upomina.

– Eskadra Upiorów. A może raczej Eskadra Potworów? – przebąkuje Sinjir. – Chociaż jeszcze potworniej wygląda ten… co tam masz na górnej wardze i policzkach? To smar? Czekoproszek? – Pochyla się w stronę chłopca i celuje palcem w jego policzek.

– Ej! – obrusza się Tem. – Zapuszczam brodę!

– Jak Jom – mówi Jas.

– Jak Jom – powtarza chórem reszta. Ponownie wznoszą szklanki do toastu, stukają się nimi i piją w milczeniu.

Conder pochyla się w stronę Temmina i mówi konfidencjonalnym szeptem:

– Myszoboty ćwierkają, że Nowa Republika zakłada nową akademię pilotów na Hosnian Prime. Słyszałem, że masz do niej wstępować. To prawda?

– Taa. To nic takiego.

– Może nauczysz się wreszcie, jak porządnie pilotować statek – mówi do niego Sinjir i mruga porozumiewawczo. – Wiesz już, że to nie zabawki, gdy się rozwalasz takim o ziemię.

Conder cmoka z dezaprobatą i mówi do chłopca:

– Nie daj mu się zniechęcić.

Sinjir krzywi się do niego.

– Taka już moja natura!

– A tak serio, to powinieneś być z siebie dumny, Temminie – dodaje Conder, poważniejąc. – Idę jednak o zakład, że będziesz tęsknił za mamusią, co?

– Ja, eee… – plącze się Temmin.

– Lecę razem z nim – wtrąca Norra. Na widok pytających spojrzeń i podniesionych brwi dodaje szybko: – Och, spokojnie. To nie tak. Nie jestem nadopiekuńczą matką kwoką, która nie chce wypuścić syna spod skrzydeł. Wedge będzie tam instruktorem, przynajmniej na początku, żeby pomóc w dopinaniu wszystkiego na ostatni guzik. Poprosił mnie, żebym też wykładała. – Nie dodaje nic na temat tego, że ostatnimi czasy ona i Wedge spędzają ze sobą sporo czasu. Nie ma w tym nic romantycznego. A przynajmniej tak sobie wmawia. Wspomnienie o Brentinie wciąż jest zbyt świeże, niczym niezagojona w pełni rana. Jest zbyt wcześnie, by o niej zapomniała. Poza tym chce czuć ten ból jak najdłużej. – Najwyraźniej uważają, że wcale nie jestem taką najgorszą pilotką.

Następują gratulacje i toasty.

Przez chwilę rozmawiają o tym, co każde z nich zamierza robić. Fakt, iż Czarne Słońce i Czerwony Klucz poczynają sobie coraz śmielej, pozwala Jas liczyć na to, że uda jej się wyjść z długów – w czym może pomóc jej nowy zespół łowców nagród. Sinjir zamierza na razie dalej doradzać pani kanclerz – okazało się, że zaistniała potrzeba zwerbowania trzeciego doradcy, który łagodziłby ciągłe spory między Sinjirem a Sondivem Sellą. Chociaż Hana i Lei nie ma tu z nimi, wszystko wskazuje na to, że na razie zostaną na Chandrili – mimo że Sinjir ma wrażenie, że księżniczka aż się pali do powrotu do pracy, co pozwoliłoby jej nieść pomoc światom wciąż zniewolonym przez szczątki Imperium.

Wieczór trwa w najlepsze i nad Morzem Srebrzystym wschodzi księżyc, oblewając mlecznym blaskiem fale. Rozmowy cichną, jak to zwykle bywa, i wszyscy rozchodzą się, jeden po drugim, do domów. Jas mówi, że wkrótce wyrusza ze swoim nowym zespołem. Sinjir udaje, że zbiera mu się na mdłości na samą myśl o tym, że nazajutrz czeka go kolejne wczesnoporanne spotkanie, które według niego stanowi „torturę tak nieludzką, że powinien ją włączyć do swojego arsenału”.

Na zewnątrz Sinjir zostawia Condera nieco w tyle, zatopiony w rozmowie z Jas. Znad morza nadciąga chłodna bryza; w dole fale rozbijają się u stóp klifów. Jas przygląda się przez chwilę Sinjirowi w milczeniu – ma wrażenie, że się nieco zmienił, jest w nim coś… nieuchwytnego. Z jego ramion zniknęła dawna sztywność, zaokrąglił się lekko – nie jest już wychudzony jak szczapa. Wygląda, jakby z jego barków zniknęło jakieś brzemię, nieznany jej ciężar, przywracając mu swobodę ruchów. Wydaje się dziwnie spokojny – jakkolwiek dziwne i przelotne może być to wrażenie.

– Chyba znalazłeś swoją gwiazdę – mówi.

– Masz na myśli Condera?

– Nie jego… To znaczy może i jego, ale chodzi mi po prostu o to, że… znalazłeś swój sposób na życie. Cel. Od czasu Endora błąkałeś się jak dziecko we mgle. Nie jesteś już takask wallask ti dan, Sinjirze.

Były imperialny oficer pochyla się w jej stronę i otacza ją ramieniem.

– Och, no nie wiem. Bez ciebie będę się czuł trochę zagubiony…

– Nic ci nie będzie. Stałeś się odpowiedzialny, zapomniałeś już?

– Odpowiedzialny? Ha! Przejście od kariery imperialnego kata do doradcy politycznego wymaga pokonania kilku stopni w moralnej hierarchii.

– Cieszę się po prostu, że masz w życiu jakiś cel.

– Wygląda na to, że każdy z nas w końcu go znalazł.

Jas uśmiecha się krzywo i przechyla głowę na ramię. Gdy to robi, włosy opadają jej na bok, odsłaniając miejsce, w którym straciła rogi.

– Ja swojego nigdy nie zgubiłam.

– Ale chyba trochę się pozmieniało, prawda?

– Hm, chyba tak. Nauczyłam się na przykład grać z innymi w jednej lidze. – Wzdycha. – I chyba przekonałam się, że być może moja ciotka się nie myliła – nie tak do końca. Może powinnam zacząć brać mniej… eee, moralnie wątpliwe zlecenia. Nie ma nic złego w pomaganiu ludziom od czasu do czasu – to znaczy, dopóki idzie to w parze z workiem kredytów. W końcu trzeba z czegoś żyć.

– Dasz sobie radę?

Jas marszczy czoło.

– Słucham? Masz na myśli moje długi? Poradzę sobie. Ścigali mnie od dawna, a teraz mam zespół, który będzie między innymi pilnował mi tyłka. – Zamiera na chwilę. – Zespół, który pewnie sprzeda mnie, jak tylko otrzyma lepszą ofertę… Ale tym się będę martwić, gdy przyjdzie co do czego.

– Nie – zaprzecza Sinjir. – Chodzi mi o Joma.

Jom… To imię ją nokautuje, jest jak siarczysty policzek. Przewijało się przez ich rozmowy przez całą noc, jednak za każdym razem gdy padało, raniło tak samo.

– Jom i ja… Nigdy nie byliśmy sobie pisani. Nie tak naprawdę. Nic by z tego nie było – wzdycha. – Łączyło nas coś szalonego i przelotnego i było mi z tym dobrze. Jom był… – z całej siły próbuje się nie rozpłakać i udaje jej się to, choć z niemałym trudem – …był idiotą, który lubił mnie bardziej niż ja jego. I to go zabiło.

– To nie twoja wina.

– Nie – przyznaje Jas. – Nie moja. Tylko jego. Ale nie zmienia to faktu, że czuję się z tego powodu źle, a wszystko pogarsza jeszcze świadomość, że nie mogę zrobić nic, żeby wyrównać rachunki. To dług, którego nigdy nie spłacę. Bo nie mam już komu.

– W życiu nie chodzi tylko o spłacanie długów.

– W życiu nie chodzi o nic innego – poprawia go z naciskiem Jas. – Gromadzisz je. Spłacasz. Inni zaciągają je wobec ciebie, a ty próbujesz ściągnąć należności.

– Czy całe twoje życie to jedna wielka księga finansowa?

– Mniej więcej.

Sinjir przytula ją mocno.

– Twój cynizm podtrzymuje mnie na duchu, droga Jas.

– Z wzajemnością. Niestety, muszę już lecieć.

– Zobaczymy się jeszcze, prawda?

– Nie wiem – odpowiada Jas i mówi szczerze.

– W porządku.

Emari składa pocałunek na skroni Sinjira i przytula się do niego jeszcze przez chwilę, przeciągając ją, podczas gdy w dole fale przewalają się z hukiem, obmywając skały. A potem ona idzie w swoją stronę, a on – w swoją.

– Zobaczymy ich jeszcze – mówi Temmin.

– Wiem.

– Tęsknię za tatą. Tęsknię za Bonesem. Powinni być tutaj z nami.

– Wiem. Ja też za nimi tęsknię.

Norra patrzy na syna. Nawet teraz dziwnie się czuje, gdy mu się przygląda – tak bardzo wyrósł w tym krótkim czasie, odkąd wróciła na Akivę! Policzki mu się zaokrągliły, włosy zgęstniały. Ma też nieco ciemniejsze oczy. Stał się szerszy w barach. Gdy był malutki, nie mogła się nadziwić, kiedy zmienił się w całkiem wyrośniętego szkraba, a potem zaskoczyła ją jego przemiana w niemal całkowicie samodzielnego chłopca. Chłopiec stał się nastolatkiem, a teraz nastolatek zmienił się w młodego mężczyznę. Tak wiele zmian…

Świadomość tego faktu jednocześnie cieszy ją i przeraża.

– Damy sobie radę – zapewnia ją, poklepując jej dłoń, jakby wyczuwał jej niepokój.

Jest dla niej prawdziwą podporą. Trwało jednak dobrą chwilę, by sobie to uświadomiła. Nie bez własnej winy, o nie. Zostawienie go na Akivie, wplątanie go w tryby tej wojny… „Jestem chyba najgorszą matką w galaktyce” – myśli Norra. Ale przynajmniej oboje żyją. I wówczas postanawia sobie wybaczyć wszystko, co się wydarzyło. Sprawiedliwość i zemsta to dwie walczące ze sobą siły, jednak ona odrzuca je obie. Nie potrzebuje już mścić się na sobie za to, czego się dopuściła, ani szukać sprawiedliwości i rekompensaty za to, jaką była matką. Spływa na nią dziwny spokój, wynikający ze świadomości, że wybaczyła samej sobie – jasny jak gwiazda i ciepły niczym blask słońca w południe. Może sprawił to wypity alkohol, a może po prostu wieczór spędzony wśród przyjaciół, jednak nagle Norra ma wrażenie, jakby do morza spłynęła znaczna część tego, co uważała za swoją wewnętrzną brzydotę. Odeszła na zawsze, a ona żegna ją bez żalu.

– Kocham cię, młody – mówi do syna.

– Ja ciebie też, mamo.

– Najwyższa już pora do łóżka, Snap.

Tem strzela buńczucznie palcami.

– Albo moglibyśmy zostać tu całą noc i patrzeć, jak łodzie wypływają na poranny połów.

– Tylko ten jeden raz – ustępuje. – Potem musimy się spakować. Koreliańska Akademia wzywa.

Wstają i wychodzą, nie wiedząc, czy ich przygoda właśnie się skończyła, czy może dopiero się zaczyna.

Epilog
Nieznane regiony

Podróż przez otchłanie poza znaną częścią galaktyki trwa wiele miesięcy – miesięcy bardzo dla Sloane trudnych i samotnych. „Imperialis” to zimny statek o sterylnym, nieprzytulnym wnętrzu, a ona dzieli przestrzeń z bandą zdziczałych dzieci i zabiedzonym, wynędzniałym wrakiem człowieka nazwiskiem Brendol Hux. Początki tej podróży spędziła, zamartwiając się o to, czy przypadkiem któregoś dnia Hux nie wyśle którejś ze swoich zabójczych sierot, żeby zamordowała ją we śnie. Gdy jednak pewnego dnia zauważyła, że ta zbieranina obdartusów słucha bez szemrania syna Huksa – bladego, wymizerowanego podrostka z szopą rudych włosów, poszła do niego i poprosiła młodego Armitage’a, żeby zawarł z nią układ. „Jeśli ochronisz mnie przed dziećmi – powiedziała do niego – ja ochronię cię przed twoim ojcem. Umowa stoi?”.

Chłopiec pokiwał głową i powiedział, że owszem, umowa stoi, a Sloane znalazła Brendola Huksa w jego kajucie i pokazała mu strzępek krwistej peleryny Raksa oraz nośnik z danymi, zawierający koordynaty z mapy. Powiedziała mu, że wie, iż od zawsze jej nienawidził – i że odwzajemnia to uczucie – jeśli jednak mają wspólnie ponieść dalej sztandar Imperium, muszą współpracować, nieważne, jak bardzo oboje są temu niechętni.

Wtedy ten idiota popełnił błąd: rzucił się na nią, starając się ją schwycić za gardło. Nawet obolała i posiniaczona, zareagowała natychmiast i zdołała złamać mu nogę w kolanie celnym kopniakiem. Gdy zgiął się wpół, skamląc z bólu, złapała go za rude kłaki i zaczęła go bić. Tłukła go, wymierzając razy, kopniaki i ciosy pięści, dopóki nie skulił się na podłodze, błagając o litość. Wówczas ostrzegła go: „Jeśli kiedykolwiek wejdziesz mi w drogę albo ze mną zadrzesz, spotka cię to samo, tylko sto razy gorsze. Cokolwiek czeka tam na nas, masz trwać przy mnie. Nie zdradzisz mnie. Nie będziesz podważał moich decyzji. Czy to jasne?”.

W odpowiedzi pokiwał tylko głową, uśmiechając się przez łzy i bełkocząc, że jest do jej usług, na jej każde skinienie.

Sloane dodała zaś: „Twój syn, Armitage. Wiem, że go nie lubisz. Podejrzewam, że znęcasz się nad nim – fizycznie czy psychicznie, nie wiem i nie obchodzi mnie to. Zostawisz go w spokoju. I nauczysz go wszystkiego, co sam wiesz. Rozumiemy się?”.

Znów bełkotanie i kiwanie głową.

To rozwiązało problem.

Niestety, nie rozwiązuje to problemu jej samotności. Przez czas podróży trzymała się z dala od dzieci i od Huksa. Pozostawała na uboczu, zajmując się sobą i przeglądając rejestry statku – studiując jego historię, czas lotów, zapisy łączności i specyfikację uzbrojenia. „Imperialis”, podobnie jak wszystkie jachty Palpatine’a, to produkt noszący wszelkie cechy znamionujące go jako dzieło Raitha Sienara. Jest – co chyba nie powinno zaskakiwać – wyposażony w tajną broń. W końcu nie każdy tego typu statek może się pochwalić umbarańskimi elektromagnetycznymi działkami jonowymi. Nie jest też zaskoczeniem, że jako replika ten akurat egzemplarz ma na koncie bardzo niewiele przelatanych godzin. Przyprowadzono go na Jakku z Castell i pozostawał tu w ukryciu przez wiele lat – od czasów, gdy Sienar była jeszcze firmą należącą do Republiki.

Jednak tym, co może zaskakiwać, jest fakt, że niedługo po starcie statek przesłał bardzo niewielkie pakiety danych do kilkunastu różnych punktów docelowych. Sądząc po dostępnych informacjach, do transmiterów statków. Nawet jednak uzyskanie tych drobnych strzępków wiedzy wymaga od Sloane intensywnego szperania w rejestrach. Nie ma tu nikogo, kto mógłby jej pomóc, więc nie pozostaje jej nic innego, jak tylko zadać pytanie dziwnemu mechanicznemu pilotowi statku:

– Co zostało wysłane? I do kogo?

– Współrzędne ścieżki – odpowiada strażnik. – Wysłano je do przedstawicieli Imperium uznanych za lojalnych.

– Ale… kto uznał ich za lojalnych? Rax?

– Imperator Palpatine.

– A ty? Czy jesteś lojalny wobec Palpatine’a?

– Wszyscy strażnicy i posłańcy są zaprogramowani do wypełniania jego woli, nawet po śmierci.

– Doskonale – uznaje Sloane, chociaż dopiero później tak naprawdę przekonuje się, jak bardzo jest to rzeczywiście wygodne.

Co czeka na nich po drugiej stronie, na razie pozostaje dla nich tajemnicą. Jeszcze bardziej niepokojące jest również wciąż otwarte pytanie: kto na nich czeka?

To znaczy oczywiście, jeśli tam dotrą.

Podróż przez Nieznane Regiony była prawdziwą mordęgą. Krótkie skoki przez nadprzestrzeń w całym tym chaosie były niczym nawigowanie przez niebezpieczny labirynt w pełnym pędzie. Jednak strażnik zapewnił ją, że trasa jest bezpieczna. Przemykali po obrzeżach supersztormów kosmicznych i widzieli po drodze dziwne istoty zamieszkujące próżnię. Stracili raz zasilanie, gdy tajemniczy magnetyczny wybuch niewiadomego pochodzenia przetoczył się przez przestrzeń kosmiczną, jednak trwało to jedynie przez kilka godzin, a gdy zasilanie przywrócono, mogli podjąć podróż.

W niczym nie pomaga Sloane fakt, że koszmarnie boli ją bok. Każdego ranka sprawdza dawną, świeżą ranę i chociaż siniec zblakł, żebra wydają się w tym miejscu miękkie i zapadnięte, a nawet najlżejszy dotyk powoduje falę niewyobrażalnego bólu. Musiała doznać poważnych obrażeń. Powtarza sobie, że zadba o siebie odpowiednio, jak tylko wylądują na pokładzie „Eclipse”. O ile wylądują na pokładzie „Eclipse”.

Fakt faktem, że mało brakowało, a Sloane nie wybrałaby się w ogóle w tę podróż.

Kiedy wreszcie unieszkodliwiła system autodestrukcji Obserwatorium – ten, który miał rozpylić na atomy całą planetę, niszcząc przy okazji siły zarówno Imperium, jak i Nowej Republiki – zastanawiała się przelotnie nad tym, aby tam pozostać. Potem przez jakiś czas rozważała pomysł podążenia za Norrą i sprawdzenia, jak poradziłaby sobie pod rządami Nowej Republiki. Możliwe, że trafiłaby do więzienia. Może jednak daliby jej pracę? A może ktoś po cichu poderżnąłby jej gardło i wrzucił jej ciało do morza. Nieważne jednak, co by się wydarzyło, przynajmniej znalazłaby w życiu jakiś cel – nawet jeśli na krótko.

Jednak wówczas dawne ambicje wzięły znów górę – ognisko, o którym myślała, że dawno wygasło, strzeliło nagle w górę z ledwo tlących się węgli. Jeśli istniał chociaż cień szansy na odbudowanie Imperium, powinna ją wykorzystać, czyż nie? Czy nie uczyniłaby tego lepiej? Wedle własnego upodobania? Myśl o żyjącej w odległej galaktyce nacji − zrodzonej z lojalności i porządku, której wstrętna byłaby myśl o knowaniach i machinacjach pomiotu stworzonego przez Palpatine’a i zniszczonego przez Galliusa Raksa − napełniła ją nadzieją. Na razie są jednak więźniami przestrzeni kosmicznej. Ale też pierwszymi, którzy przekroczyli wytyczone granice znanej galaktyki.

„To wszystko może być moje, jeśli tylko zechcę po to sięgnąć” – uświadamia sobie Sloane. Już wkrótce dotrą do celu tej podróży.

A ona wkrótce sięgnie po to, co jej się należy.

Lśniący kadłub „Imperialisa” przemyka skrajem burzy elektromagnetycznej – z oddali wygląda ona niczym smugi rozmytego światła, półprzejrzystego i widmowego, wynurzające się z granatowej chmury i szukające siebie w kosmicznej próżni. Strumienie światła skręcają się i splatają ze sobą.

– Jesteśmy – mówi Brendol Hux.

Umył się. Przystrzygł włosy i brodę. Stracił odrobinę tłuszczu z wydatnego brzucha, z którym wsiadał na pokład. Sloane widzi, co pokazuje mężczyzna – w oddali majaczy smukła sylwetka superniszczyciela, pośród rozmazanych smug światła i mroku.

Zna ten statek.

To „Eclipse”.

– Zabierz nas tam – mówi Sloane do droida strażnika pilotującego „Imperialisa”.

Czas połączyć się z tymi, którzy dotarli tu wcześniej. Nie wie dokładnie, kto został wysłany tu jako pierwszy. Hux także tego nie wie. Czy to pierwotna załoga „Eclipse”? Czy może ktoś inny, osobiście wybrany przez Palpatine’a lub Raksa? Nie jest w stanie stwierdzić, ale nie może się doczekać chwili, w której pozna rozwiązanie tej zagadki, jednocześnie się jej bojąc. Jeśli ci, których tam spotka, okażą się lojalni wobec kogo innego i odmówią jej posłuszeństwa, jej rządy w nowym Imperium mogą się okazać żałośnie krótkie. Sloane wie jednak, że niezależnie od tego, co się wydarzy, jej walka jeszcze się nie skończyła. Właściwie to dopiero się zaczęła i to napełnia ją poważną troską.

W zasadzie to ma bardzo wiele trosk. Czy Hux zdradzi ją, gdy dołączą do innych? Kto przyleci tu po nich? Czy zdecyduje się służyć jemu, czy może jej? Czy Sloane zdoła podźwignąć dziedzictwo Palpatine’a, czy może już zawsze będzie się kładł na nią cieniem duch Galliusa Raksa, obecny w sercach tych, których tam zastanie? Wpływ tego człowieka był niczym wirus – zaraźliwy i potencjalnie nieuleczalny. I jest jeszcze kwestia dzieci, tych jasnookich potworów. Szkolą się każdego dnia, ćwiczą na pokładzie statku, zachęcane zarówno przez Brendola, jak i jego syna, Armitage’a. Armitage w ciągu tych ostatnich kilku miesięcy stał się bardziej podły i podstępny, chociaż jest jeszcze tak młody.

Sloane go lubi. Jednak on także ją niepokoi.

Mogliby to wszystko skolonizować, zasiedlić…

Ich nowa galaktyka nigdy nie znałaby rządów innych niż imperialne.

Na tę myśl przeszywa ją dreszcz podekscytowania.

Ale też obaw.

– Czas zacząć wszystko od nowa – mówi do Huksa. – I to właśnie nasz pierwszy rozkaz: zacząć od nowa. I tym razem zrobić wszystko jak należy.

– Tak, oczywiście, wielka admirał – przytakuje Hux. – Czegokolwiek sobie zażyczysz. Chwała niech będzie wielkiej admirał Sloane.

– Nie – poprawia go Rae. – Chwała należy się tylko i wyłącznie Imperium.

„Mojemu Imperium” – dodaje w myśli.

Podziękowania

Sądzę, że największe podziękowania należą się tym architektom i marzycielom, którzy uczynili tę galaktykę tak realną – zarówno dla mnie, jak i tak wielu innych na przestrzeni ostatnich (och!) czterech dekad: George’owi Lucasowi, Kathleen Kennedy, Leigh Brackett, Irvinowi Kershnerowi, Dave’owi Filoniemu, Timothy’emu Zahnowi, J.J. Abramsowi, a także (niebawem) Rianowi Johnsonowi. To jednak tylko drobny wycinek listy liczącej setki, a nawet tysiące osób, które tę galaktykę ukształtowały w historiach, krótkich i długich, w ciągu tych wielu lat.

Dziękuję także wielkiej admirał redaktor Elizabeth Schaefer, wezyrowi Tomowi Hoelerowi (który także dorabia sobie na boku jako tłumacz z huttyjskiego i tekściarz) oraz suptertajnemu agentowi ds. literatury Najwyższego Porządku, Stacii Decker.

O Autorze

Chuck Wendig to pisarz, scenarzysta i autor gier. ma na swoim koncie liczne powieści, m.in.: Star Wars: Koniec i początek, Star Wars: Koniec i początek. Dług życia, serię Drozdy, Atlanta Burns, Zeroes, a także młodzieżową trylogię Heartland. Współtworzył również scenariusz do filmu krótkometrażowego Pandemic oraz nominowanego do nagrody Emmy projektu Collapsus. Obecnie mieszka w pensylwańskich lasach z żoną, synem i psem.

terribleminds.com

@ChuckWendig

Szukajcie Chucka Wendiga na Facebooku

Redaktor inicjujący: Katarzyna Gąsińska

Redaktor prowadzący: Agnieszka Trzeszkowska

Przekład: Anna Hikiert

Konsultacja merytoryczna: Jacek Drewnowski

Redakcja: Magdalena Adamska

Korekta: Julia Michalska, Maria Żbikowska

Skład i łamanie: Dariusz Ziach

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

al. 3 Maja 12, 00-391 Warszawa

Tel./faks (22) 646 05 10, 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-4770-9

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.