Anna Kańtoch

TAJEMNICA NAWIEDZONEGO LASU

Copyright © by Anna Kańtoch, MMXV

Wydanie I

Warszawa

Rozdział pierwszy, w którym Nina dochodzi do wniosku, że panuje spokój, nie wie jednak, jak bardzo się myli.

Pióro zawisło w powietrzu, atrament kapnął na czystą kartkę.

4 listopada 1953 roku, napisała Nina wyraźnym, lekko pochyłym pismem.

Od dwóch miesięcy panuje spokój. Przechyliła głowę i przyjrzała się krytycznie temu, co napisała. Nie był to najlepszy początek, ale przynajmniej jakoś zaczęła.

W sierpniu wróciłam z wakacji, które zmieniły moje życie, dopisała. Byłam w Markotach, w starym klasztorze, dokąd pewien anioł zaprosił mnie oraz dwanaścioro innych nastolatków. Tam dowiedziałam się, że skrzydlaci tak naprawdę nie są aniołami, tylko przybyszami z innej planety. Udają anioły, aby ludzie łatwiej ich zaakceptowali, i zmieniają nasz świat, żeby była w nim magia, bo tylko w takiej rzeczywistości mogą żyć.

Tworzą także wybrańców mających za zadanie bronić skrzydlatych przed ich odwiecznymi wrogami, którzy przybyli za nimi z gwiazd. W tamte wakacje anioł miał znaleźć wśród nas wybrańca, ale okazało się, że chłopak, który nim był, zmarł, zanim dotarł do klasztoru, a my, czyli pozostała dwunastka, tak jakby odziedziczyliśmy jego zdolności, każdy po jednej.

Nikt, nawet anioły, nie wiedzą, jak to zadziałało, ale mnie się dostała bystrość. Mam także coś w rodzaju zdolności magicznych, które ujawniają się tylko o świcie albo zmierzchu, albo kiedy pada deszcz. To z kolei związane jest z magią Markotów.

Podsumowując więc, jestem jedną dwunastą stworzonego przez anioły wybrańca i mam moc, której nie potrafię kontrolować.

Znam również tajemnicę skrzydlatych i nie sądzę, żeby mnie za to lubili.

Poza tym mnie oraz pozostałych nastolatków z Markotów prawdopodobnie szukają ONI, ludzie w mundurach, komuniści, którzy nie wierzą ani w Boga, ani w anioły. Jeśli nas znajdą, będą na nas eksperymentować, żeby się dowiedzieć, jak działa nasza magia. Oczywiście nie jestem tego pewna, ale wolałabym nie sprawdzać. ONI są znani z tego, że przychodzą w środku nocy, a potem zamykają cię w więzieniu i wyrywają ci paznokcie.

Jak powiedziałby anioł, którego poznałam w Markotach, oznacza to, że mam przerąbane.

A najgorsze jest to, że nie wiem, komu ufać.

Nina przebiegła wzrokiem tekst, poprawiła dwa przecinki, a potem wybrańca na Wybrańca – zmarły Sławek niewątpliwie zasługiwał na wielką literę. Chwilę później wyrwała kartkę, zmięła ją w kulkę i wrzuciła w czeluść rozgrzanego kuchennego pieca.

Od początku wiedziała, że nie będzie prowadziła tego pamiętnika – nie miała gdzie schować zeszytu i tylko cały czas by się denerwowała, że ktoś go przypadkiem znajdzie i przeczyta. Jednak napisanie tego wszystkiego przyniosło jej trochę ulgi. To nie to samo co zwierzenie się komuś, ale prawie.

W kuchni było gorąco, na piecu gotował się krupnik, pachniało zupą i świeżym ciastem. Nina obrała parę ziemniaków, pokroiła je, po czym dorzuciła do garnka. Akurat gdy zmiękły, w zamku zazgrzytał klucz i do mieszkania weszła mama, odwijając z szyi długi szalik. Jej włosy były wilgotne od deszczu, w kącikach ust jak zawsze rysowały się głębokie, smutne bruzdy.

– Zupa gotowa? – zapytała.

– Tak – odparła Nina.

– Jak się czuje Szymek?

– Chyba lepiej. – Kiedy ostatni raz do niego zaglądała, młodszy brat spał, oddychając nieco swobodniej, a w płucach już mu tak nie charczało. Szymek miał słabe zdrowie i gdy tylko robiło się trochę zimniej, łapał przeziębienie za przeziębieniem. W zeszłym roku chorował z przerwami od października do marca, a zimę pożegnał zapaleniem oskrzeli. Rodzice mieli nadzieję, że w tym będzie inaczej, na razie jednak się na to nie zanosiło.

– To dobrze. – Mama zdjęła płaszcz. W jej głosie słychać było ulgę, ale nie prawdziwą radość. Jadwiga Pankowicz nie potrafiła się cieszyć, nie tak naprawdę. – Lekcje odrobiłaś?

– Tak. Posprzątałam też pokój i dałam Szymkowi tabletki. Mogę wyjść na spacer z Królikiem? Wrócę, zanim się ściemni.

Matka przyglądała się przez chwilę Ninie, jakby szukając pretekstu, żeby tego zabronić, a kiedy go nie znalazła, skinęła krótko.

– Tylko się nie spóźnij.

Poszła do pokoju i patrzyła, jak córka się ubiera. Na twarzy miała wypisany niepokój.

– Nino?

– Hm? – mruknęła dziewczyna z głębin wciąganego przez głowę swetra.

– Nie robisz nic głupiego, mam nadzieję?

– Nie. – Zastanowiła się przelotnie, o co matce może chodzić. Palenie papierosów za szkołą? Umawianie się z chłopakami? Tak czy inaczej, raczej nie o anielskie tajemnice oraz magiczne moce, więc mogła odpowiedzieć w miarę uczciwie.

– To dobrze – powtórzyła Jadwiga Pankowicz. – To nie jest dobry czas na kłopoty.

Jakby kiedykolwiek był, pomyślała Nina. Wiedziała jednak, że matka ma trochę racji – teraz, kiedy Szymek znowu zaczął chorować, rodzice nie mieli głowy do problemów córki. Był to jeden z powodów, dla których zdecydowała, że wydarzenia z ostatnich wakacji zachowa w tajemnicy. Drugim było to, że matka za bardzo aniołom ufała i prawdopodobnie nie uwierzyłaby Ninie, gdyby ta oznajmiła nagle: „Hej, a wiesz, że skrzydlaci nie są wysłannikami Boga, tylko obcymi z kosmosu? I w dodatku wykorzystują nastolatków takich jak ja do walki z potworem, którego pewnie nazwałabyś diabłem”. Ojciec… ojciec może by uwierzył, ale on z kolei był podporządkowany matce i w dodatku trochę zbyt łatwo się złościł. Dlatego po powrocie z wakacji sprzedała rodzicom historię o tym, jak to w klasztorze wydarzył się wypadek, jedno z dzieci zaginęło w lesie, a ona musiała wcześniej wracać.

– Nadal przyjaźnisz się z Agnieszką? – Jadwiga Pankowicz podążyła za córką do przedpokoju, gdzie dziewczyna zajęła się wiązaniem butów. – Ona ma na ciebie zły wpływ…

Agnieszka miała tyle lat co Nina, czyli trzynaście, ale wyglądała na szesnasto-, a nawet siedemnastolatkę. Czasem kłamała, że chodzi do liceum, a potem umawiała się ze studentami z wrocławskiego uniwersytetu, piła z nimi kawę i dyskutowała o egzystencjalizmie (to proste, poinstruowała Ninę, siedzisz z ponurą miną i mówisz, że życie jest bez sensu, a Sartre ma rację). Nina nie wiedziała, czy jest bardziej zazdrosna, czy może przerażona – sama chyba nie zdobyłaby się na odwagę, żeby na takie spotkanie pójść. Na szczęście ten problem jej nie dotyczył, od wakacji urosła co prawda kilka centymetrów, ale lustro nadal mówiło wyraźnie, że minie sporo czasu, zanim jakikolwiek student zaprosi ją do kawiarni.

– Nie widujemy się już tak często. – To była prawda, od nowego roku szkolnego jej przyjaźń z Agnieszką zaczęła się trochę rwać. Nie pokłóciły się ani nic takiego, po prostu coraz częściej okazywało się, że każda z nich ma swoje sprawy. Poza tym Agnieszka chyba czuła, że koleżanka coś przed nią ukrywa.

– I nie zakochałaś się przypadkiem? – indagowała dalej matka.

– Nie. – Tym razem Nina mogła być nie tylko w miarę, ale na sto procent uczciwa.

– To dobrze. Masz na to czas. – Jadwiga Pankowicz wyglądała na lekko rozczarowaną, jakby zakochanie, choć niepożądane, było przynajmniej jakimś wyjaśnieniem.

– Mamo, o co właściwie ci chodzi? – Nina zirytowała się lekko. – Przecież nic złego nie robię.

– Może właśnie dlatego się martwię. – Kobieta wciąż wyglądała na zasępioną, pionowa zmarszczka przecinała jej czoło. – Kiedy człowiek ma dorastające dziecko, zaczyna spodziewać się kłopotów.

– Mogę rozbić parę szyb – zaproponowała Nina usłużnie. – Albo umówię się z panem Heniem, chcesz?

Pan Henio mieszkał piętro wyżej, był trochę upośledzony i za każdą dziewczyną, która skończyła dziesięć lat, wołał: „Hej, panienko, pójdziesz ze mną na lody?”.

– Ani się waż – warknęła Jadwiga Pankowicz, która była pozbawiona poczucia humoru. – Mówiłam ci, że nie potrzebuję problemów.

Nina zrezygnowała z wytknięcia matce niekonsekwencji i przejrzała się w lustrze, jak zawsze ostatnio z lekką niechęcią obserwując własne odbicie. Wyglądała tak… rozczarowująco zwyczajnie. We wrześniu, zaraz po powrocie z wakacji, poszła do fryzjera i poprosiła o ostrzyżenie na chłopaka – z wielkim bólem, bo włosy miała bardzo ładne, długie i gęste. Zrobiła to jednak, żeby ONI jej nie poznali, z tego samego powodu zrezygnowała też na jakiś czas ze strojnych sukienek z falbankami i zaczęła nosić proste spódnice, a nawet spodnie. Teraz zastanawiała się, czy ten kamuflaż w ogóle ma sens – może nikt tak naprawdę jej nie szukał?

Poprawiła grzywkę, która skręcała się nad czołem w niepokorne kasztanowe loki – od września włosy urosły nieco, nadal jednak daleko im było do dawnej długości – westchnęła i obiecując matce, że „nie zrobi nic głupiego”, wyszła z domu.

***

W mieszkaniu na parterze powitał ją entuzjastycznie seteropodobny kłąb rudej sierści na czterech łapach, czyli Królik, który niecodzienne imię zawdzięczał temu, że z jakiegoś powodu bardzo lubił surowe warzywa. Właścicielka kundelka, starsza pani, dwa tygodnie temu złamała biodro i od tego czasu życzliwi sąsiedzi wyprowadzali jej pupila. Zwłaszcza Nina polubiła zarówno zwierzaka, jak i te spacery, a pies polubił ją.

– Królik, do nogi – powiedziała, zapinając smycz.

Pies ani myślał słuchać, tylko tańczył wokół niej, jakby miał w nogach sprężyny, skomlał z radości i próbował lizać dziewczynę po rękach. Uspokoił się dopiero na ulicy, kiedy z wywieszonym językiem popędził w stronę parku. Na drugim końcu naprężonej linki, przeskakując błotniste kałuże, gnała Nina. Nie padało, ale w powietrzu wisiała osiadająca na włosach i rzęsach lepka wilgoć. Niebo miało kolor lodowatego błękitu, osuwające się coraz niżej słońce podświetlało czerwienią postrzępione białe chmury. W koronach drzew buszował wiatr, który strącał z gałęzi ostatnie liście, poskręcane i zbrązowiałe niczym zasuszone owady. Jeszcze niedawno świat mienił się wszystkimi kolorami jesieni, a teraz nagle poszarzał, jakby nadciągająca zima wyssała z niego wszystkie barwy.

W parku Nina spuściła Królika ze smyczy, a potem znalazła patyk i rzuciła psu. Patrząc, jak kundel robi fikołka w zeschłych liściach, myślała o tym, co napisała na kartce.

Przez ostatnie dwa miesiące panował spokój.

To była prawda. Od powrotu z wakacji prowadziła zupełnie zwyczajne życie wzorowej córki i uczennicy, rano szła do szkoły, po południu odrabiała lekcje, gotowała obiad i sprzątała. Wieczorem czasem wychodziła gdzieś z Agnieszką, ale najczęściej zostawała w domu, czytała, przeglądała z ojcem albumy poświęcone malarstwu albo ogrywała młodszego brata w karty. To było całkiem miłe życie, dokładnie takie, do jakiego tęskniła, kiedy latem działy się te wszystkie zwariowane rzeczy. Życie, gdzie przygody są tylko w książkach, które człowiek czyta, popijając gorące kakao, miło opatulony kocem.

Życie, w którym Ninie coraz bardziej czegoś brakowało.

To nie jestem ja, pomyślała, podnosząc patyk i rzucając go Królikowi. A przynajmniej nie do końca ja. Ja jestem dziewczyną, która wyskoczyła z jadącego pociągu i wymyśliła, jak pokonać Bestię z Kręgu.

Jestem kimś więcej niż tylko grzeczną córką i wzorową uczennicą. I nie chcę do końca życia gotować obiadów ani sprzątać, nie znoszę gotowania i sprzątania.

Rozejrzała się niespokojnie, jakby ta deklaracja mogła ściągnąć na nią niebezpieczeństwo, ale wokół nie było żywej duszy, tylko na starym buku przysiadła wrona, która przyglądała się paciorkowatymi oczami. Wiatr ucichł, słońce było coraz bliżej horyzontu i Nina poczuła, jak budzi się w niej magia. Pulsowała w żyłach, jakby głęboko we wnętrzu dziewczyny zaczęło bić drugie serce. Nina odetchnęła, a potem spojrzała na sękaty konar.

Chcę, żeby się złamał, pomyślała.

No dalej, rusz się!

Przez dłuższą chwilę nic się nie działo, tylko powietrze zgęstniało jak przed burzą, aż wreszcie coś w umyśle Niny zwinęło się, a potem rozprostowało, niczym dodatkowy mięsień. Gałąź się złamała: najpierw cichy trzask, a ułamek sekundy później ogłuszający huk pękającego pnia. Nina odskoczyła, odruchowo zasłaniając twarz, kiedy buk wybuchł, sypiąc wokół kawałkami kory i drewna. Niedaleko rozległ się, urwany nagle, bolesny skowyt.

– Królik? – krzyknęła w panice. – Gdzie jesteś?

Przez opadający drewniany pył zobaczyła psa, który kuśtykał do niej na trzech łapach. Prawą przednią trzymał podkuloną pod brzuchem.

– Królik, piesku, chodź do mnie!

Opadła na kolana obok zwierzęcia i pogłaskała je po łbie.

– Nie chciałam! Przepraszam, naprawdę nie chciałam! Pokaż, gdzie cię boli?

Królik wyrwał się jej, kiedy sięgnęła po łapę, i odbiegł kilka kroków. Chwilę później pędził już radośnie na czterech nogach, jakby nic się nie stało.

Nina odetchnęła, czując, jak rozluźnia się obręcz ściskająca ją za gardło.

Jasna cholera.

Pora spojrzeć prawdzie w oczy, pomyślała, gapiąc się w miejsce, gdzie jeszcze niedawno rosło drzewo, a teraz sterczał mniej więcej trzymetrowy, poszarpany kikut. Wcale nie było lepiej niż na początku, kiedy zaczynała ćwiczyć. Ani trochę.

Mogła zginąć, gdyby jedna z tych gałęzi uderzyła ją w głowę. Albo zabić niewinnego psa.

Posługiwanie się magią przypominało próbę trzymania w rękach wyrywającego się śliskiego węgorza. Czasem się udawało, przez kilka sekund wyglądało na to, że Nina panuje nad tym, co robi, ale zaraz potem moc wyrywała się spod kontroli i działy się takie rzeczy jak teraz. Drzewa wybuchały, szyby się tłukły, z półek spadały wszystkie przedmioty.

W Markotach zraniłaś Lidkę, a teraz omal nie zabiłaś psa. Daj sobie z tym spokój.

Do kitu z taką mocą. Co komu po magii, która nie dość, że działa tylko w określonych sytuacjach, to w dodatku nie można jej kontrolować?

Gdyby to była bajka, pomyślała Nina, zjawiłby się teraz czarodziej z długą brodą, który nauczyłby mnie, jak okiełznać moc. Ale czarodzieja nie było, Nina nadal stała sama na pożółkłej, zasłanej szczątkami drzewa trawie. Mrok wokół gęstniał, pasma zimnej mgły snuły się między drzewami, wygłuszając odległe poszczekiwanie psa.

Może najwyższa pora zapomnieć o tym, że w ogóle mam jakąś moc, i pogodzić się z tym, że jestem zwyczajną dziewczyną. No, prawie zwyczajną, bo bardziej bystrą niż inne, ale w sumie na to samo wychodzi. Ani anioły, ani ludzie w mundurach wcale się mną nie interesują.

Nie była pewna, czy jest z tego powodu szczęśliwa, czy może jednak trochę rozczarowana.

***

– Spóźniłaś się – powitała ją matka z odrobiną posępnej satysfakcji. – My z tatą już jedliśmy, dla ciebie zostało trochę zupy. – Jadwiga Pankowicz zmarszczyła brwi. – Masz jakieś drzazgi we włosach. I brudne kolana. Coś ty robiła na tym spacerze?

– Królik pociągnął za linkę i się przewróciłam. – Drobne kłamstwa weszły Ninie ostatnio w krew. Czasami miała z tego powodu poczucie winy.

Przebrała się, umyła ręce i usiadła przy stole. Rodzice nie pozwalali jej czytać przy jedzeniu, ale teraz była w kuchni sama, korzystając więc z okazji, sięgnęła po gazetę. Przejrzała wiadomości polityczne (gazety kłamią, mówił ojciec, trzeba czytać między wierszami), potem zerknęła na pogodę (zapowiadali opady deszczu) i wydarzenia codzienne.

Niedaleko Poznania miał miejsce wypadek, pociąg osobowy wypadł z torów. Na szczęście nikt nie zginął, tylko cztery osoby zostały ranne.

W Zabrzu urodziły się czworaczki.

W Lubomierzu spalili się rodzice dwunastoletniego Michała. Milicja nie znalazła przyczyny pożaru.

Nina jadła machinalnie krupnik, wcale nie czując smaku. Jedna łyżka, druga, trzecia. Litery tańczyły jej przed oczami, z pieca buchał żar, a w szyby zaczęły uderzać pierwsze krople drobnego deszczu.

Gdzieś czytała o podobnym wypadku, tylko gdzie?

Zerwała się nagle i rzuciła w stronę węglarki, za którą leżał stos gazet na podpałkę. Przejrzała „Trybunę Ludu”, a potem „Express Wieczorny”.

Jest, znalazła.

Siedemnastego października w Gołdapi miał miejsce inny tajemniczy wypadek, kiedy na boisku szkolnym ni stąd, ni zowąd zmarło trzech chłopców. Mieli po czternaście lat i na nic nie chorowali – nagle po prostu przewrócili się i po kilku minutach przestali oddychać. Towarzyszący im czwarty, nieco młodszy chłopiec twierdził, że nie ma pojęcia, co się stało. Nikt niczego nie widział ani nie słyszał.

A jeszcze wcześniej w Katowicach, w mieszkaniu przy ulicy 1 Maja, zawalił się strop, grzebiąc pod gruzami pięcioosobową rodzinę. Żywa pozostała tylko trzynastoletnia Berta.

Nina wlała resztę zupy do garnka, bo nagle zupełnie straciła apetyt. Była zła na siebie, że wcześniej nie zwróciła uwagi na te wypadki. Wiedziała przecież, co je ze sobą łączy.

Obecność nastolatka mniej więcej w wieku Niny. I magia, bo o ile sufit mógł się po prostu zawalić, o tyle pożar bez przyczyny czy tym bardziej nagłą śmierć trzech zdrowych chłopców trudno było wyjaśnić przyczynami naturalnymi.

Ciekawe, czy dzieci, które przeżyły, też spędziły lato w miejscu takim jak Markoty? Może nawet wśród nich był ktoś z dawnych kolegów i koleżanek Niny, gazety nie podawały przecież nazwisk, a imiona zmieniały „dla bezpieczeństwa osób przedstawionych”.

Poczuła, jak nagle robi jej się zimno. To nie była przygoda, o jakiej marzyła jeszcze godzinę temu, ale coś złowrogiego i ponurego. Może nawet gorszego niż to, co przeżyła w Markotach.

***

Następny dzień zaczął się fatalnie, bo Nina zaspała, co zdarzało się tak rzadko, że poganiająca ją matka zapytała z troską, czy przypadkiem nie jest chora. Lecz Nina nie była chora, tylko niewyspana – poprzedniego wieczora najpierw długo nie mogła zasnąć, a potem przez całą noc dręczyły ją koszmary, w których krzycząc „Nikomu nie powiem!”, uciekała ciemnymi korytarzami przed aniołem o lśniących jak rtęć oczach.

Później było tylko gorzej.

Pierwszą lekcją była łacina z panią Koniecpolską, surową kobietą o wiecznie skrzywionych ustach i oczach skrytych za okrągłymi okularami. Nauczycielka mówiła monotonnym głosem, pisząc na tablicy, kreda skrzypiała, o szyby dzwonił jesienny deszcz. Nina czuła, jak powieki same opadają. Naprawdę starała się utrzymać otwarte oczy i przez jakiś czas strach przed łacinniczką bardzo w tym pomagał, wreszcie jednak znużenie wzięło górę.

Minutę później ocknęła się gwałtownie, kiedy siedząca obok Agnieszka wsadziła jej łokieć pod żebra.

– Słucham? – powiedziała Nina odruchowo, w ostatniej chwili przypominając sobie, że nie należy mówić „Co?”.

Wszyscy na nią patrzyli, cała klasa. Oczywiście tych siedzących z tyłu nie mogła widzieć, ale i tak czuła utkwione w niej spojrzenia.

Nauczycielka, która też patrzyła wyczekująco, najwyraźniej właśnie o coś pytała.

– Śpiąca Królewna przypomni nam, co to jest supinum – powtórzyła głosem dobrze wychowanej jaszczurki. – Pamiętasz? Uczyliśmy się o tym w zeszłym roku.

Supinum? Nina wiedziała, że coś takiego istnieje, ale poza tym w jej pamięci rozciągała się czarna dziura, nic, zero, żadnego pojęcia, czym to cholerstwo mogłoby być. Czasownik czy rzeczownik, a może jeszcze inna część mowy?

To zdarzało się już wcześniej, bo latem, w Markotach, Bestia z Kręgu wyżarła Ninie fragmenty pamięci. Nie było ich wiele – ot, imię jakiejś dalszej ciotki czy wspomnienie z pierwszej klasy. W większości nic takiego, z czym nie można by sobie poradzić.

W większości, jak właśnie się okazało.

– Nie pamiętam – powiedziała ze wstydem.

Pani Koniecpolska skrzywiła się.

– Siadaj, dwója. Bardzo mnie rozczarowałaś, Nino.

Dziewczyna usiadła, spuszczając głowę. Jedna dwója to jeszcze nie tragedia, pocieszała się w duchu, choć akurat z łaciny trudno było odrobić złą ocenę. Może mama nawet się ucieszy, że sprawiam jakieś problemy? – pomyślała z wisielczym humorem.

Jednak najbardziej bolało rozczarowanie nauczycielki. Nina nie lubiła ani pani Koniecpolskiej, ani łaciny, a mimo to coś w niej, ta część, która wciąż była grzeczną dziewczynką i pilną uczennicą, nie chciało sprawić kobiecie zawodu.

Matematyka była w porządku, ale na biologii Nina znowu miała pecha, bo nauczyciel wywołał ją do odpowiedzi.

– Panna Pankowicz opowie nam, co wie o pasożytach w ludzkim organizmie.

Nina o pasożytach wiedziała niewiele, nie cierpiała bowiem biologii – od samego patrzenia na obrazki wijących się paskudztw dostawała mdłości. Dlatego wczoraj tylko przejrzała materiał, licząc, że coś tam zostanie jej w głowie i w razie czego będzie potrafiła odpowiedzieć. Niestety tego, co zapamiętała, wystarczyło zaledwie na wymęczoną, wyciągniętą za uszy tróję, a Nina wróciła do ławki spocona jak mysz i czerwona ze wstydu. Tym razem nie mogła zasłaniać się Bestią z Kręgu, tym razem sama była sobie winna.

– Nic nie mów – mruknęła do Agnieszki, kiedy po trzeciej lekcji siedziały na schodach prowadzących na strych.

Z niższych pięter dobiegały wrzaski biegającej po korytarzach dzieciarni i surowe głosy dyżurujących nauczycieli, wyżej mało kto się zapuszczał, więc miały tu względny spokój.

– W porządku. – Agnieszka wzruszyła ramionami. – Ale nie jesteś chora ani nic takiego?

– Nie, tylko trochę zmęczona. – Przez chwilę Ninę kusiło, żeby opowiedzieć o wszystkim jasnowłosej przyjaciółce. Właściwie powinna zrobić to już dawno, przecież znały się od dziecka i zawsze sobie ufały, ale za każdym razem coś ją powstrzymywało. Może przekonanie, że nikt, kto nie był latem w Markotach, nie zrozumie tego, co tam się stało. Albo świadomość, że Agnieszka, choć bystra i rozsądna, była też bardzo zwyczajną dziewczyną i interesowały ją zwyczajne rzeczy. Gdyby chodziło o problemy z chłopakami czy coś w tym rodzaju, Nina od razu by się jej zwierzyła, ale magia i anioły… O tym Agnieszka nic nie wiedziała i prawdopodobnie wcale nie chciała wiedzieć.

Tak naprawdę Nina potrzebowała pomocy kogoś z Markotów, kto by ją zrozumiał. Mogłabym napisać do Tamary albo Jacka, pomyślała. Mieli swoje adresy i od wakacji wymienili po kilka listów; tylko parę, żeby nie kusić złego.

Na schodach zadudniły ciężkie kroki i po chwili nad poręczą pojawiła się głowa zasapanej pulchnej dziewczyny z siódmej B – Nina znała ją z widzenia, choć nie pamiętała, jak ma na imię. Franka? Stasia? Jakoś tak.

– Ty jesteś Nina, tak? – przywitała się Frankostasia. – Słyszałam, że tak jakby… zgadujesz różne rzeczy?

– Tak jakby – potwierdziła Nina.

– I trzeba ci zapłacić?

– Pięć złotych – wtrąciła się Agnieszka, po czym dodała pośpiesznie. – Jestem jej asystentką.

To ona wymyśliła regułę, że bez płacenia nie ma odpowiedzi. Jeśli zaczniesz to robić za darmo, argumentowała, ludzie bezustannie będą czegoś od ciebie chcieć i w końcu wejdą ci na głowę. Nina po namyśle przyznała jej rację, zresztą pięć złotych to nie było przecież dużo. Minie sporo czasu, zanim taką metodą uzbiera na wynajęcie mieszkania na Baker Street.

– Dobra, dam ci pięć złotych, jeśli odpowiesz mi na jedno pytanie…

– No? – zachęciła ją Nina.

Frankostasia zarumieniła się i przestąpiła z nogi na nogę.

– Czy Krzysiek, wiesz, ten z siódmej C, czy on… No, czy ja mu się podobam?

– To nie takie proste – powiedziała Nina, która z trudem kojarzyła, o którego chłopaka chodzi. – Znaczy, mogłabym ci odpowiedzieć, ale nie teraz, musiałabym najpierw zobaczyć was razem…

– Czyli nie wiesz? – zirytowała się Frankostasia.

– Nie wiem – przyznała Nina. – Nie jestem wróżką.

Pulchna dziewczyna zaczerwieniła się jeszcze bardziej.

– Od początku wiedziałam, że to bez sensu. Pójdę do madame Zulejki, ona będzie wiedziała.

– Głupia jesteś. – Agnieszka ziewnęła, kiedy Frankostasia zniknęła w dole schodów. – Trzeba było powiedzieć, że tak, i wziąć te pięć złotych. W końcu to całkiem prawdopodobne, że ona się komuś podoba, ma fajne ciuchy i jest całkiem ładna, choć mogłaby trochę schudnąć.

Nina skinęła z roztargnieniem.

– Kto to jest madame Zulejka? – zapytała.

Agnieszka zachichotała.

– Nie wiesz? Wróżka, taka prawdziwa. Chyba Cyganka, ale nie jestem pewna. Ma gabinet przy Komuny Paryskiej i prawie wszystkie dziewczyny ze starszych klas już u niej były. Każdej wywróżyła, że wyjdzie za mąż za przystojnego bogatego chłopaka.

– To znaczy, że kłamie.

– Bo ty tak wydedukowałaś? – Agnieszka uniosła brwi.

– Bo tak mówi statystyka. – Nina wzruszyła ramionami. – Dziewczyn w starszych klasach jest, niech policzę… jakieś osiemdziesiąt, może nawet dziewięćdziesiąt. Nie sądzę, żeby w całym Wrocławiu było tylu przystojnych bogatych chłopaków.

– Psujesz zabawę. – Agnieszka ziewnęła ponownie, tym razem bardziej demonstracyjnie. – Kiedyś byłaś inna.

– Wiem – mruknęła Nina. Ją też martwiło to, że odkąd zyskała zdolności detektywistyczne, jej wrodzony romantyzm coraz częściej przegrywał z także wrodzonym rozsądkiem.

– Wybierasz się do madame Zulejki? – zapytała Agnieszka. – Jak chcesz, możemy pójść razem, będzie nam raźniej. Tylko jej trzeba zapłacić dużo więcej, pięćdziesiąt złotych albo paczkę dobrych papierosów.

– Nie mam pięćdziesięciu złotych ani paczki papierosów – mruknęła Nina. – I wcale nie chcę iść do żadnej madame Zulejki.

Brakowało pięciu minut do końca przerwy, kiedy na schodach pojawił się Piotrek, piegowaty chłopak z klasy Niny. Pod pachą dźwigał opasłe tomisko i wyglądał na mocno wystraszonego.

– Nie mam pieniędzy – oznajmił bez wstępów. – Ale jeśli mi pomożesz, dam ci to. – Podał jej książkę.

Nina przeczytała tytuł: Psychiatria kliniczna.

– Jest gruba, tak jak lubisz – w głosie chłopaka brzmiała desperacja.

– Za to akcja kuleje, co?

– Hę?

– Nieważne – mruknęła Nina, przeglądając książkę. Była stara, miała złamany grzbiet i wypadały z niej kartki.

– Mamie nie będzie jej brakować – zapewnił pośpiesznie Piotrek. – To jak, pomożesz?

– Niech zgadnę. – Dziewczyna zamknęła Psychiatrię. – Miałeś zanieść ją dziś po szkole do introligatora?

– O! – Chłopak wytrzeszczył oczy. – Ty naprawdę wiesz różne rzeczy!

– To nie było takie trudne. – Nina skrzywiła się lekko. – I nie mogę wziąć książki, która należy do kogoś innego.

– Powiem mamie, że nie dało się jej naprawić. Nie bądź świnia, naprawdę cię potrzebuję!

Nina westchnęła, ignorując ostrzegawcze spojrzenia rzucane przez Agnieszkę.

– Dobra, zrobimy tak: pożyczę od ciebie tę książkę do jutra i w zamian za to spróbuję pomóc.

– Super, to powiedz, co będzie dziś na klasówce z historii. Muszę mieć dobrą ocenę, rozumiesz? Ojciec powiedział, że jeszcze jedna dwója i nici z obozu na zimę! Próbowałem się uczyć, serio, ale tego jest za dużo, w domu…

– Cicho. – Nina machnęła ręką i Piotrek umilkł posłusznie, gapiąc się na nią wielkimi oczami.

W pierwszej chwili chciała odruchowo powiedzieć, że nie ma pojęcia, co będzie na klasówce, ale może mogłaby, tak jakby… zgadnąć? Jak Sherlock Holmes dedukujący z różnych drobiazgów. Przywołała w pamięci moment, gdy pan Bojanowicz zapowiedział sprawdzian, jego wyraz twarzy, wzrok błądzący po klasie…

– Błagam – jęknął Piotrek.

Ostry dźwięk dzwonka wypełnił korytarze i wymiótł z nich rozwrzeszczaną dzieciarnię.

– Naucz się o traktacie wersalskim – powiedziała Nina, wstając. – Masz dwie godziny.

– Dzięki. – Piotrek odwrócił się i zbiegł ze schodów, Agnieszka też się podniosła.

– Zmyśliłaś to – powiedziała, kiedy szły w stronę klasy.

Nina nie odpowiedziała, bo sama nie była pewna, co właśnie przed chwilą zrobiła. Polski i plastyka minęły spokojnie, a potem nadeszła historia. Pan Bojanowicz polecił im schować zeszyty i rozdał kartki. W klasie zrobiło się cicho, słychać było tylko kroki nauczyciela spacerującego pomiędzy rzędami ławek i niespokojne oddechy uczniów.

Na zewnątrz znowu się rozpadało, strugi listopadowego deszczu uderzały o okno, szyby spływały wodą, rozmazując widok na rozkołysane wiatrem nagie drzewa. Nina wstrzymała oddech, odwracając wzrok od zadowolonego z siebie, pełnego nadziei Piotrka. Nie była pewna, czy będzie w stanie spojrzeć mu w oczy, jeśli jednak się pomyliła.

– Jedno pytanie – powiedział pan Bojanowicz. – Wymień główne postanowienia traktatu wersalskiego oraz ich skutki. Macie pół godziny. Żadnych rozmów, żadnego ściągania.

Agnieszka spojrzała na przyjaciółkę ze zdumieniem, Piotrek uśmiechnął się błogo. Nina odetchnęła z ulgą, rozluźniając zaciśnięte na piórze palce. Przysunęła bliżej kałamarz i zaczęła pisać.

To była ostatnia lekcja i ci, którzy oddali kartki, mogli iść do domów. Nina skończyła jako pierwsza, włożyła płaszcz i zarzuciła na ramię tornister. Zatrzymała się na korytarzu przed wyjściem. Deszcz zmienił się w ścianę wody, na kałużach wykwitały i pękały wielkie bąble powietrza. Od uchylonych drzwi ciągnął zimny mokry powiew.

Chwilę później Ninę minął rozradowany Piotrek.

– Dzięki wielkie – powiedział, klepiąc ją w ramię. – Jesteś naprawdę genialna.

Patrzyła, jak znika za szarą kurtyną deszczu.

– Nie wiedziałam, że jesteś taką egoistką.

Nina odwróciła się. Przed nią stała Agnieszka, usta miała zaciśnięte, wyraz twarzy pełen niechęci.

– Egoistką? – powtórzyła Nina bez sensu.

– Wiesz, że nie jestem dobra z historii. Mogłaś powiedzieć mi wcześniej, wiedziałabym przynajmniej, czego się nauczyć. A tak znowu dostanę tróję i matka będzie się na mnie wydzierać.

– Kiedy ja sama nie wiedziałam, jakie będą pytania…

– Daj spokój. – Agnieszka wzruszyła ramionami. – Komu chcesz zrobić wodę z mózgu?

Wybiegła, nie patrząc nawet na Ninę, choć zawsze szły razem na przystanek, a potem wracały tym samym tramwajem.

Egoistka. Może Agnieszka miała trochę racji. Nina dobrze radziła sobie z historią, a poza tym pan Bojanowicz ją lubił i stawiał wysokie oceny, nawet jeśli pomieszały jej się daty albo poniosła trochę fantazja. Dlatego Nina nie przejmowała się tą klasówką i zwyczajnie nie przyszło jej do głowy, że ktoś może mieć kłopoty akurat z tym przedmiotem.

Z drugiej strony, pomyślała pod adresem Piotrka i Agnieszki, mogli się po prostu trochę pouczyć.

Ale i tak na samo wspomnienie wyrazu twarzy koleżanki ścisnęło się jej serce.

***

Czekała jeszcze przez chwilę, ale deszcz wcale nie zelżał, w końcu więc pobiegła, rozchlapując kałuże, skulona pod siekącymi strugami, które w ciągu kilku chwil przemoczyły jej włosy i wystającą spod płaszcza spódnicę. Sam płaszcz jeszcze się bronił, choć Nina czuła już pierwsze lodowate strumyczki spływające po karku.

Na przystanek podjeżdżał właśnie tramwaj – gdyby przyspieszyła, zdążyłaby go złapać. Ale na tę samą piątkę czekała przecież Agnieszka, a Nina nie miała ochoty jechać z nią teraz do domu. Milczałyby tylko, unikając swojego wzroku i czuły się głupio. Nie, z Agnieszką pogada jutro, do tej pory przyjaciółce złość pewnie przejdzie.

Pozwoliła więc, żeby tramwaj odjechał, błyskając rozmytymi przez deszcz światłami. Do następnego Nina miała dwadzieścia minut, a nie mogła tyle czasu stać na przystanku jak kołek. Buty i tak już miała przemoczone, włosy lepiły się jej do twarzy.

Kierowana nagłym impulsem skręciła w stronę najbliższej kawiarni. Zawahała się na chwilę, ale weszła; zamknięte drzwi odcięły ją od zimna i deszczu.

Wszyscy na nią spojrzeli, a przynajmniej tak się Ninie zdawało.

Poczuła się nieswojo – wcześniej zawsze chodziła do kawiarni z rodzicami albo koleżankami, nigdy sama. Ale przecież mam prawo tu być, pomyślała buntowniczo, jestem tak samo dobrą klientką jak inni.

Pocieszona tą myślą zdjęła płaszcz i usiadła. Woda z włosów kapała na obrus, w cieple z ubrania parowała wilgoć. Pachniało kawą i czekoladowymi ciastkami.

– Co podać? – Kelnerka wyrosła przy stoliku jak spod ziemi.

– Herbatę z cytryną – zdecydowała Nina, przeliczając w myślach pieniądze z portfela.

Na ciastko chyba nie było jej stać. Może to i dobrze, ostatnio spódnice zrobiły się trochę ciasne w pasie.

Kelnerka skinęła głową i zniknęła, by po chwili wrócić z parującą szklanką. Nina czekała, aż herbata przestygnie, i obserwowała pozostałych gości. Starała się zgadnąć, kto jest kim – jak Sherlock Holmes w książkach. Do słynnego angielskiego detektywa co prawda było jej daleko, ale miała czas, żeby poćwiczyć.

Trzy dziewczyny przy stoliku obok nie stanowiły żadnego problemu – mówiły z wiejskim akcentem, śmiały się głośno i rozmawiały o jakichś planach przestrzennych. Pewnie studentki wrocławskiego uniwersytetu, które dostały się na architekturę dzięki punktom za pochodzenie. Dalej siedziała starsza pani z kwaśną miną, ubrana w pocerowaną skromną sukienkę i buty z pozdzieranymi noskami. Maniery jednak miała nienaganne i sprawiała wrażenie… kogoś przyzwyczajonego do lepszego życia? Tak, chyba właśnie tak. Może to hrabina, która podczas wojny straciła cały majątek, pomyślała Nina, fantazjując o ucieczce przez zamarznięte jezioro: zza drzew słychać już strzały, z sań wypada kufer, na śnieg sypią się rodowe klejnoty, diamenty i złote monety…

Zaraz skarciła się za takie myśli – detektyw powinien dedukować, a nie wyobrażać sobie nie wiadomo co. Czasem jednak naprawdę trudno było się powstrzymać.

Ostatni stolik był zajęty przez kobietę w średnim wieku i młodego mężczyznę. Ona była tęga, miała szerokie biodra i obfity biust, a mimo to było w niej coś męskiego. On nosił czarny golf i miał brzydką kanciastą twarz z długim nosem. Osobno wyglądaliby pewnie zupełnie zwyczajnie, ale kiedy siedzieli tak razem, było w nich coś dziwnego, jakby… nie pasowali do siebie? Nina próbowała zgadnąć, kim mogą być: ciocia i siostrzeniec? Pani profesor i student? Mężczyzna w czarnym golfie wyglądał trochę jak ci, z którymi Agnieszka dyskutowała o bezsensowności życia, ale studenci zazwyczaj nosili dłuższe włosy. Może to po prostu znajomi z pracy, pomyślała, choć też nie była zadowolona z takiego wniosku.

Brzydal sięgnął po papierosa i zapalił. Mówił coś do kobiety, jednak tak cicho, że Nina nie słyszała ani słowa. Widziała za to doskonale małą płaską paczkę, odbijającą się w lustrzanej ścianie kawiarni. „Santos Dumont”, przeczytała, „The Cigarette Par Excellence”. Drogie? Mogłaby się założyć, że tak, bo pudełko było ładne, czerwone, ze złotym obrazkiem przedstawiającym coś w rodzaju herbu. Nigdy nie widziała u znajomych rodziców czy u nauczycieli takich papierosów.

Serce zabiło jej mocno.

Nie wierzyła we wróżki, jasne, że nie. No, przynajmniej na jakieś 99 procent nie wierzyła. Zawsze jednak istniała szansa, choćby minimalna, że madame Zulejka naprawdę ma magiczne zdolności. Bo Nina wiedziała przecież, że czary istnieją, przekonała się o tym latem w Markotach.

Co to szkodzi? – myślała. W najgorszym wypadku po prostu się rozczaruję, i tyle. A może… może ta wróżka odpowie mi na parę pytań, bo zawsze lepiej jest wiedzieć niż nie wiedzieć.

Brzydal skończył papierosa i pochylił się w stronę swojej towarzyszki. Paczka leżała na brzegu stolika, jakby zapraszając, żeby po nią sięgnąć. Ani kobieta, ani mężczyzna nie patrzyli w jej stronę.

Właściwie nawet zrobię mu przysługę, usprawiedliwiała się Nina. Palenie jest szkodliwe.

Zapłaciła za herbatę i ruszyła w stronę drzwi. Do końca nie była pewna, czy odważy się to zrobić, ale kiedy przechodziła obok stolika nietypowej pary, nagle się zdecydowała, wyciągnęła rękę i złapała papierosy. Nie biegnij, idź normalnie, nakazała sobie w myślach. A potem spojrzała w lustro i zobaczyła, że brzydki mężczyzna na nią patrzy. Nie krzyczał „łapać złodziejkę!” ani nic w tym stylu, tylko przyglądał się z uwagą. Wtedy Nina spanikowała i pobiegła. Oprzytomniała dopiero dwie przecznice dalej, zdyszana, z paczką wciąż ściskaną w ręce. Uświadomiła sobie przy tym dwie rzeczy: po pierwsze, deszcz przestał padać, a po drugie, nikt jej nie ścigał.

A ona po raz pierwszy w życiu coś ukradła. Wyobraziła sobie minę matki (smutne spojrzenie mówiące, jak bardzo Nina ją zawiodła) i reakcję ojca (tym razem na pewno sięgnąłby po pas) i omal nie zawróciła, żeby oddać papierosy. Stchórzyła jednak; ci ludzie byli trochę zbyt dziwni i Nina nie miała pojęcia, co mogliby zrobić, gdyby zjawiła się z powrotem w kawiarni. Przez chwilę kusiło ją, żeby papierosy zwyczajnie wyrzucić, pozbywając się w ten sposób obciążającego sumienie dowodu, ale to byłoby jeszcze głupsze – skoro już je zabrała, powinna przynajmniej wykorzystać.

Zegar na kościelnej wieży wskazywał za kwadrans drugą. Po szkole Nina często szła do Agnieszki, więc matka nie będzie się jej spodziewać jeszcze przez jakąś godzinę, półtorej.

Wsunęła paczkę papierosów do kieszeni i skręciła w ulicę Komuny Paryskiej.

***

Madame Zulejka mieszkała na ostatnim piętrze rozpadającej się kamienicy. Schody skrzypiały, gdy dziewczyna szła w górę, przy drzwiach wciąż jeszcze widać było ślady po wizytówkach z nazwiskami dawnych niemieckich mieszkańców. Znalazła numer 18 i wcisnęła przycisk dzwonka. W głębokiej ciszy jego dźwięk zabrzmiał nienaturalnie głośno i natarczywie, aż Nina się wzdrygnęła. Po chwili otworzyła jej dziesięcioletnia może dziewczynka. Na głowie miała kolorową chustkę, na bosych stopach nosiła plażowe sandałki.

– Do madame Zulejki? – zapytała cienkim głosikiem.

– Hm, tak. – Nina poczuła, jak opuszcza ją cała odwaga.

– To wejdź i poczekaj. Jak masz na imię?

– Po co ci moje imię?

– Żebym wiedziała, kogo zawołać – odparła z wyższością mała.

– Nina.

Dziewczyna weszła do przedpokoju, gdzie siedziała już młoda kobieta. Czytała, czy raczej przeglądała stare niemieckie czasopismo. Kilka innych leżało obok na stoliku. Nina sięgnęła po jedno z nich i przewróciła kartkę, przyglądając się modzie sprzed dwudziestu lat. Kapelusze przypominające grzybki, wąskie suknie, rękawiczki do łokci… Świat, który odszedł w przeszłość, żeby zrobić miejsce dla szarej rzeczywistości komunistycznej Polski, gdzie niewinni obywatele budzili się nad ranem, wyrywani z łóżek przez ludzi w mundurach.

Z drugiej strony, pomyślała Nina, ten nowy świat jednak miał jakieś zalety, bo dawał szansę dziewczynom takim jak te w kawiarni. Przed wojną żadna z nich nie mogłaby nawet marzyć o studiach.

– Panna Halina! – zabrzmiał cienki głosik.

Młoda kobieta odłożyła czasopismo i weszła do pokoju, w którym, jak Nina zgadywała, mieścił się gabinet wróżki. Czas mijał powoli, odmierzany tykaniem starego zegara, w powietrzu unosił się zapach ciężkich perfum i pasty do podłóg.

Kobieta wyszła, Nina nadal czekała. Dopiero po dziesięciu minutach pojawiła się dziewczynka i zawołała ją do gabinetu.

Nina z duszą na ramieniu przekroczyła próg.

Siedząca w chmurze papierosowego dymu kobieta była stara, mogła mieć siedemdziesiąt, może nawet więcej lat. I była brzydka, nie tak zwyczajnie jak mężczyzna z kawiarni, ale fascynująco brzydka. Jej ogorzała twarz pełna była bruzd i zmarszczek, jakby każdy mijający rok, każde przeżycie zostawiły na niej ślad. Nina pomyślała, że chętnie by ją namalowała, gdyby tylko potrafiła.

– Podejdź bliżej, Nino – powiedziała madame Zulejka, podczas gdy dziewczyna rejestrowała dalsze szczegóły.

Wystające z rękawów czarnej sukni ręce, chude i brązowe, jak wysuszone na słońcu kawałki starego mięsa, bladoniebieski numer obozowy na lewym przedramieniu. Oświęcim? Nie chciała na niego patrzeć, ale i tak jej wzrok ciągle uciekał do tych kilku cyfr.

– Masz pieniądze? – zapytała kobieta zza szarej zasłony.

– Nie, ale mam to. – Nina podała jej paczkę dumontów.

– Napoczęta. – Madame Zulejka się skrzywiła.

– Ale prawie pełna.

Wróżka westchnęła.

– Niech ci będzie, usiądź. – Przyjrzała jej się krytycznie, po czym rozłożyła na okrągłym stoliku karty pełne dziwacznych symboli. Były tam gwiazdy, księżyc, słońce, sztylety i złote puchary. – Nie jesteś przypadkiem trochę za młoda? Zresztą mniejsza z tym, zaczynamy. Poznasz przystojnego blondyna…

– Nie chcę blondyna – zaprotestowała Nina. – To znaczy – zreflektowała się – może trochę później. Na razie chciałabym wiedzieć, czy grozi mi niebezpieczeństwo.

Madame Zulejka w zamyśleniu wydmuchnęła dym z papierosa.

– Każdemu grozi niebezpieczeństwo – oznajmiła. – To bardzo niebezpieczny świat, Nino. Na przykład wczoraj dwaj chłopcy bawili się w ruinach na Kozanowie i znaleźli tam niemiecki granat, który jednemu zmasakrował twarz, a drugiemu urwał palce u prawej ręki. A tydzień temu kobieta wpadła pod tramwaj…

– Nie o takie coś mi chodzi – przerwała Nina. – Miałam na myśli…

– Tak?

Musiała przyznać, że sama za bardzo nie wie. Czy ONI mnie szukają? Albo czy szukają mnie anioły? Czy moja magia może być dla kogoś groźna?

Jakie pytanie powinna zadać?

Madame Zulejka westchnęła.

– Zróbmy tak – zaproponowała – zobaczę po prostu, co czeka cię w najbliższej przyszłości, zgoda?

Nina skwapliwie pokiwała głową. Wróżka potasowała karty, rozłożyła je w wachlarzyk i wpatrzyła się weń ze zmarszczonymi brwiami.

– I co? – zapytała siedząca jak na szpilkach dziewczyna.

Madame Zulejka zgarnęła karty jednym szybkim ruchem.

– Staniesz przed wyborem – powiedziała – i niezależnie od tego, na co się zdecydujesz, będziesz potem żałować. Żal mi cię, ale, ostatecznie, sama to sobie zrobisz.

Nina parsknęła.

– To wszystko?

– Jesteś rozczarowana?

– Spodziewałam się, no nie wiem, czegoś bardziej konkretnego. Na przykład, że mam strzec się przystojnego bruneta albo coś w tym rodzaju.

– Och, moja droga. – Wróżka wydmuchnęła kolejną porcję dymu, który szczypał Ninę w oczy i drażnił jej gardło. – Przystojnych brunetów zawsze należy się strzec, przekonasz się o tym sama, kiedy będziesz trochę starsza.

Dziewczyna poczerwieniała lekko. Poczucie humoru tej kobiety zaczynało działać jej na nerwy.

– Tak naprawdę nic pani nie wie, prawda? – powiedziała, zanim zdążyła się zastanowić. – Siedzi tu sobie pani, okłamuje ludzi i wyciąga od nich pieniądze. Jest pani oszustką, starą wstrętną jędzą.

Madame Zulejka paliła papierosa, mrużąc lekko oczy, a wyraz jej twarzy nie zmienił się ani na jotę. Nina kręciła się przez chwilę na krześle. Pomyślała o bladoniebieskim obozowym numerze i o wszystkim, przez co ta kobieta musiała przejść.

– Przepraszam za starą wstrętną jędzę – bąknęła po chwili. – Nie powinnam tak do pani mówić.

– Za oszustkę nie przeprosisz? – Wróżka uśmiechnęła się lekko.

Nina wzruszyła ramionami.

– Obie przecież wiemy, że to wszystko bzdury.

– Skoro tak uważasz – zgodziła się uprzejmie madame Zulejka. – Ale zapłatę zatrzymam, jeśli nie masz nic przeciwko.

Paczka papierosów zniknęła ze stolika tak szybko, że Nina nie miała nawet szansy zaprotestować. Wstała i skierowała się w stronę drzwi.

– Mówiłam prawdę – w progu zatrzymał ją głos wróżki. – Czasem po prostu nic nie da się zrobić, bo każdy wybór jest zły. I jeszcze coś, Nino.

– Tak? – Powinna wyjść, nie oglądając się na tę kobietę. Ale mimo wszystko była ciekawa.

– Oczywiście, że grozi ci niebezpieczeństwo.

Redakcja: Dorota Pacyńska

Korekta: Anna Sidorek, Sylwia Ciuła

Ilustracje i projekt okładki: Dominik Broniek

Skład i łamanie: Plus 2 Witold Kuśmierczyk

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal 17

tel./faks (22) 646 05 10, 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-2140-2

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.