Tytuł oryginału: U4. Jules

© Copyright 2015 by Editions Nathan et Editions Syros, SEJER, Paris, France.

© Okładka: Sascha Burkard/ntstudio/Shutterstock.com

© Copyright for the Polish translation by Jakub Jedliński, 2016

© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo Polarny Lis, Warszawa, 2016

Redaktor prowadzący: Sylwia Sawicka

Redakcja: Milena Schefs

Korekta: Zofia Krzywicka-Vauthier

Adaptacja okładki: Jan Bersz

Projekt map, skład i przygotowanie do druku: Marta Krzywicka

Polarny Lis

ul. Dąbrowiecka 22, 03-932 Warszawa

www.polarnylis.pl

www.facebook.com/polarnylis

ISBN 978-83-945617-2-7

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Moim dzieciaczkom

przesiadującym właśnie

przed monitorami

Moje życie nie minęło

ani nie czeka

ani nie trwa

Jest we mnie.

Jacques Prévert, Soleil de nuit

Przeznaczenie to nikt,

odpowiedzialność to ktoś.

Paul Ricœur, Le Juste I

1 listopada

Mija już dziesięć dni, odkąd atakujący opony mózgowe filowirus krwotoczny U4 – nazwany tak od Utrechtu, miasta w Holandii, w którym pojawił się po raz pierwszy, i czwartej generacji – sieje spustoszenie.

Piorunująco złośliwy, w czterdzieści godzin zabija wszystkich bez wyjątku: wywołuje osłabienie organizmu, migreny, astenię i paraliże, po których dochodzi do gwałtownego krwawienia, zawsze kończącego się śmiercią.

Rozprzestrzenił się już w całej Europie. Berlin, Lyon, Mediolan… Kolejne dzielnice, miasta, aglomeracje próbowano poddawać kwarantannie, aby powstrzymać epidemię. Na próżno.

Ponad dziewięćdziesiąt procent światowej populacji uległo zagładzie. Przy życiu pozostały jedynie nastolatki.

Zaczyna brakować pożywienia i wody pitnej. Połączenie z internetem staje się niestabilne. Istnieje obawa, że skończy się prąd i zerwą sieci komunikacyjne.

—

Warriors of Time (lub WOT – dla wtajemniczonych) była przed epidemią popularną grą komputerową w typie multiplayer. Gracze mogli w niej – w zależności od poziomu – podróżować między epokami w fikcyjnym świecie Ukraün, zmieniać bieg wydarzeń i w ten sposób wypełniać swoje misje. Uczestnicy regularnie spotykali się na forum, żeby wypracowywać strategie i wysłuchiwać rad doświadczonych wojowników – Ekspertów albo nawet samego mistrza gry, Khronosa.

Pierwszego listopada, przedostatniego dnia działania internetu, szeregi WOT liczyły około stu pięćdziesięciu Ekspertów pozostałych przy życiu na terytorium Francji. Ci z nich, którzy weszli na forum tego dnia, żeby zapomnieć o otaczającej ich rzeczywistości albo wymienić się informacjami na temat kataklizmu, otrzymali taką wiadomość:

Od: Mistrz gry

Do: Eksperci

To z pewnością moja ostatnia wiadomość. Połączenia stopniowo rwą się na całym świecie.

Nie traćcie nadziei. Wciąż pozostajemy Warriors of Time.

Znam sposób na cofnięcie czasu. Zawsze go znałem. Jednak sam nie mogę nic zrobić.

Dołączcie do mnie. Razem możemy uniknąć katastrofy, napisać przeszłość na nowo. Uwierzcie we mnie, uwierzcie w samych siebie, a pokonamy naszego najpotężniejszego wroga: wirusa.

Spotkanie 24 grudnia o północy pod najstarszym zegarem w Paryżu.

Khronos

—

Jules, Koridwen, Stéphane i Yannis to czworo Ekspertów. U4 jest historią o nich.

Jeden

4 listopada, wczesne popołudnie

Głodny jestem. W kuchni nie ma już nic do jedzenia.

W kranie od rana brak wody, gazu nie ma od wczoraj, prądu od trzech dni. Na próżno po omacku przesuwałem ręką po ścianie, próbując zapalić światło w salonie. Wszystko na nic – nadal panowały egipskie ciemności. Od zmierzchu, czyli mniej więcej od siódmej wieczorem, mieszkanie tonie w mroku.

Na szczęście w komodzie przy wejściu znalazłem dwie latarki. Muszę szybko zdobyć do nich baterie, a także świece. Poza tym trzeba zrobić zapasy węgla drzewnego i zapałek, żeby podtrzymać ogień na kominku. Zaczyna być zimno. Potrzebuję żywności.

Lego bez przerwy miauczy. Skończyły się chrupki dla kota. On też umiera z głodu. Ze złości, żeby się zemścić, drapie fotele i kanapy. Łapie wszystko, co się rusza, porwał mi nawet zegarek, który kupiłem sobie przez internet. Na ten zegarek wydałem całe kieszonkowe i zrobiłem z niego przedmiot kolekcjonerski – wygrawerowałem z tyłu nożykiem litery WOT. Teraz nie mogę go znaleźć, więc potrzebuję też baterii do budzika – inaczej nie będę nawet wiedział, która jest godzina.

Okropnie boję się wyjść z domu. Muszę jednak stawić czoła Paryżowi, zanim noc zagarnie ulice. Miasto, na które patrzę przez okno, nie jest już moje. To jest miasto nie do zniesienia.

Wczoraj widziałem ludzi w kombinezonach astronautów oraz czymś w rodzaju masek przeciwgazowych. Zbierali trupy i wrzucali je na opancerzone ciężarówki. Dokąd zwieźli te wszystkie splątane ze sobą ciała? Do grobów zbiorowych? A może je spalą? Może oni wiedzą, co wszystkich zabija? Co to za cholerny wirus, który atakuje i uśmierca w ciągu kilku godzin? Czy mogą mi powiedzieć, dlaczego wciąż żyję? Miałem ochotę pobiec i dołączyć do nich, ale nie ruszyłem się od okna, nie byłem w stanie nic zrobić. Prośba o pomoc zmusiłaby mnie do uznania, że wszyscy naprawdę umarli, do zaakceptowania tej ciszy i tego smrodu. A tego nie mogę zrobić. I nie chcę.

Wyjść.

Muszę wyjść, muszę poszukać jedzenia.

Trudno, najwyżej się zarażę.

Nawet gdybym miał umrzeć, wolę umrzeć na zewnątrz z powodu epidemii niż w domu z głodu.

Dziadek mówił, żebym nie wychodził. Ale może jestem odporny na tego wirusa? Może zachowałem życie, by wypełnić misję Khronosa i pozostałych Ekspertów? Muszę wytrzymać do 24 grudnia i pójść pod najstarszy zegar w Paryżu, żeby przekonać się, czy powrót do przeszłości jest możliwy.

Co to za dźwięki w salonie?

Cholera, chrobot się nasila. Idę tam.

Kolejna inwazja szczurów! Są olbrzymie. Jak dostały się do mieszkania? Boże, co za koszmar!

– Spieprzajcie, wstrętne bydlaki! A kysz!

Mój histeryczny głos brzmi dziwnie. Czy to naprawdę ja mówię? Szczury są megaagresywne, jakby zmutowane. Jeden wgryza się mi w kostkę. Kopię, żeby mnie puścił. Bardzo się boję, ruszam biegiem w stronę drzwi i wypadam z mieszkania.

Zbiegam po schodach między chmarami szczurów. Na wycieraczce na czwartym piętrze potykam się o coś lepkiego i wilgotnego. Padam na marmurową podłogę. Z całej siły zaciskam oczy, przerażony smrodem zgnilizny, który gryzie mnie w gardło i wyciska łzy. Nigdy w życiu nie czułem równie okropnego zapachu. Oddychanie staje się nieznośne. Dostaję drgawek, przestaję kontrolować swoje ciało.

Wiem, o co się potknąłem, i wiem, że muszę szybko się podnieść. Inaczej czeka mnie śmierć.

Ten miękki, gąbczasty przedmiot, o który zawadziłem, to trup. Jedna z ofiar wirusa.

Wirusa, który być może właśnie mnie atakuje.

Podnoszę się na kolana. Nogi mam jak z waty, nie mogę nawet wstać. Jak zahipnotyzowany wpatruję się w ciało: to moja sąsiadka z piętra niżej. Obok leży jej syn. Też nie żyje. Czuję się ogłuszony. Jestem niezdolny do odczuwania czegokolwiek. Szumi mi w uszach. Twarz kobiety jest zupełnie biała, aż zielonkawa, na szyi widać sine ślady. Jej skóra wygląda, jakby ktoś naciągnął ją na kości. Gałki oczne ma zapadnięte, jakby pokryte plastikową błoną. Jest zupełnie sztywna. Można by pomyśleć, że to figura woskowa z muzeum Grévin, ale najgorsze są larwy i robaki, które do żywego mięsa objadły skórę na brzuchu. Dlaczego umarła na wycieraczce? Dlaczego nie w domu? Nie musiałbym jej oglądać. Ale co to za głupie myśli, czy mi padło na mózg? Biedaczka, pewnie chciała zaprowadzić synka do lekarza na drugim piętrze i nagle dopadła ją choroba. Zmarła tu, na klatce schodowej, z dzieckiem u boku.

Pod koniec października, gdy jeszcze działała sieć, widziałem ofiary wirusa w internecie. Chorych powalała gorączka, a później dochodziło porażenie ciała, wymioty, plucie krwią, krwawienie ze wszystkich porów skóry. Nie mogę oderwać wzroku od ciała sąsiadki. Rączka chłopca nadal tkwi w dłoni matki, jakby kobieta chciała trzymać go do ostatniej chwili życia. Które z nich umarło pierwsze? Groza tego pytania wywołuje u mnie skurcze żołądka i mdłości. Miotają mną gwałtowne torsje. Wymiotuję. Samą żółcią. Pewnie matka odeszła pierwsza, mały złapał ją za rękę, zanim umarł. Znów mam torsje, zginam się wpół. Nic już nie jestem w stanie z siebie wyrzucić, tylko rozpacz i obrzydzenie.

Wstaję chwiejnie i zaraz chwytam się poręczy. Czuję w głowię pustkę. Ten stan chroni mnie przed światem równie skutecznie jak warstwa waty. Kiedy docieram na parter, przypominam lunatyka.

Gdy tylko wychodzę na aleję Obserwatorium, zaczyna mnie dusić ten sam wszechobecny smród rozkładającego się mięsa, zepsutych jaj i nieświeżych ryb.

Mam wrażenie, że te wyziewy żyją, wnikają wszędzie, osaczają mnie jak dementorzy. Asfalt jest usiany wzdętymi, sztywnymi ciałami. Z bliska wszystko wydaje się jeszcze bardziej nierzeczywiste niż z piątego piętra. Z góry ulice wyglądały jak zastygłe pod chmarą czarnych ptaszysk. Nie chcę wierzyć własnym oczom, ale nie mogę dłużej ignorować tego, co widzę. One tam są, te potworne trupy. Ich obecność napełnia mnie grozą. Nigdy wcześniej nie widziałem martwego człowieka, a teraz nawet nie zdołałbym ich policzyć. Nie mają już w sobie nic ludzkiego, zaczęły się rozkładać, unoszą się nad nimi roje much. Czy to jeszcze w ogóle są ludzie? Czy tylko ludzkie szczątki?

I ta cisza… Cisza, która ogłusza mnie bardziej niż ruch uliczny, odgłosy autobusów ruszających na zielonym świetle, krzyki dzieci, warkot skuterów. Brakuje mi dźwięków Paryża. Od kilku dni nie słychać nawet syren. Gdzie podziali się ludzie w kombinezonach, których widziałem wczoraj? Czy tylko oni, w specjalnych skafandrach, przeżyją epidemię? I kim są?

Dlaczego na ulicach nikogo nie ma? Nie widzę żadnych przemykających postaci. Nikogo, z kim można by zamienić słowo.

Lękliwe poszczekiwanie psa przerywa ciszę. Odwracam się. To bardzo łagodny biały labrador naszych sąsiadów z trzeciego piętra. Zbliżam się do niego pełen nadziei, ale na widok zielonkawej rzeczy, którą trzyma w pysku, znów robi mi się słabo. To ręka. To kiedyś była ręka. Żołądek mi się skręca, w gardle czuję palący smak żółci. Przykładam do nosa chusteczkę i przechodzę przez bulwar pełen wywróconych koszy na śmieci. Plastikowe torebki, zawilgocone foldery reklamowe, opakowania z McDonalda i puszki po piwie muszą wystarczyć za ozdoby pogrzebowe. Taki sam chaos panuje w parku Wielkich Odkrywców. Uczepione drzew i metalowych krat fragmenty plastiku szeleszczą na wietrze. Gruba warstwa zeschłych liści pokrywa alejki małego Ogrodu Luksemburskiego, jak nazywamy tę oazę zieleni w naszej dzielnicy.

W powietrzu na pewno roi się od wirusów, bakterii i innych tego rodzaju świństw. Przydałaby mi się maska gazowa albo przynajmniej maseczka higieniczna. Mógłbym znaleźć ją w aptece. Powiew wiatru przynosi nieznośne wyziewy zgnilizny. Nie jestem w stanie oddychać, jakbym zamiast serca miał kamień, który nie pozwala krwi krążyć w żyłach. Kaszlę, żeby pozbyć się z gardła smaku gęstej pleśni.

Czy wszyscy paryżanie umarli? Chciałbym sprawdzić, czy moi koledzy przeżyli, ale nie mam odwagi, za bardzo boję się natrafić na ich ciała.

A rodzice? Brat? Czy ich odnajdę? Nie ma nikogo, kto mógłby odpowiedzieć na to pytanie.

Za bardzo się boję.

Trzy dni temu udało mi się jeszcze skontaktować z Ekspertami WOT na forum internetowym. Na samą myśl o tym wstrząsa mną dreszcz. A jeśli oni też umarli od czasu ostatniej wiadomości od Khronosa?

Zmuszam się do pójścia w stronę Ogrodów Luksemburskich. Mam nadzieję, że tam będzie mniej trupów, a powietrze bardziej rześkie. Na ulicy stoją porzucone samochody. Nie mogę uwolnić się od smrodu, który wnika w moje ubrania. Cuchnę teraz śmiercią. Wejście do parku, naprzeciw liceum Montaigne’a, jest zamknięte. Ruszam ulicą Auguste-Comte w kierunku bulwaru św. Michała. Próbuję nie potykać się o ciała leżące przed Akademią Górniczą, nie zemdleć na chodniku. Mam ochotę położyć się między tymi… sam już nie wiem, jak ich nazywać. Mam ochotę zwinąć się obok na betonie, zasnąć i więcej się nie obudzić, opuścić tę pustkę, poddać się uczuciu wyczerpania, które opanowało mnie i sprawia, że każdy krok staje się wysiłkiem nie do zniesienia.

Mimo wszystko idę dalej. Po drodze nie spotykam żywej duszy.

Mijam autobus, który uderzył w ogrodzenie parku. Rozbite samochody wbiły się w jego tył.

Zbliżam się do supermarketu przy ulicy Monsieur-le-Prince.

Najgorsze – poza smrodem i ciszą przerywaną okrzykami żarłocznych sępów – jest całkowite znieruchomienie wszystkiego, co tu kiedyś żyło. Życie to ruch, a teraz panuje zupełny bezruch… Jeśli nie liczyć chmar czarnych ptaków i stad szarych szczurów.

Nagle orientuję się, że jestem tuż obok merostwa 5. dzielnicy. Ostatecznie postanawiam wrócić na ulicę Soufflot – muszę zdobyć jakieś informacje. Być może uda mi się nawiązać kontakt z innymi ocalałymi, a także sprawdzić, czy ktoś nie wywiesił jakiegoś afisza albo Odezwy do ocalałych.

Niewzruszony, majestatyczny Panteon jak zawsze osłania grobowce sławnych ludzi. Jakie to dziś śmieszne! Na skrzyżowaniu ulicy Saint-Jacques mam wrażenie, że obok kamiennego mauzoleum stoi jakiś człowiek. Czy ja śnię? Po chwili znika mi z oczu, ale kiedy przemierzam szybkim krokiem plac Panteonu, serce wali mi w piersi – nie jestem sam!

4 listopada, popołudnie

Przed Panteonem snują się nastolatki z błędnym wzrokiem. Zbliżam się, serce wali mi jak szalone. O dziwo, nie widzę wśród nich żadnych dorosłych. Czy oni wszyscy stracili rodziców? Blada, chuda dziewczyna z mnóstwem kolczyków w nosie i w uszach, ubrana w czarną skórzaną kurtkę i dżinsowe biodrówki, skacze nerwowo w miejscu; wielki facet w stroju sportowym chodzi w tę i z powrotem jak lew w klatce; inna dziewczyna siedzi na schodach z czołem przyciśniętym do kolan. Kiwa się w przód i w tył, jakby miała chorobę sierocą. Ostatni chłopak z tej grupy, z zagubionym spojrzeniem, przypomina ducha ubranego w czerń, wydaje się wręcz unosić w powietrzu. Idę w stronę brunetki z kolczykami. Wydaje się sympatyczniejsza niż pozostali. Nabieram powietrza i mówię:

– Cześć…

Dziewczyna cofa się, kiedy się zbliżam.

– Cześć – odpowiada nieufnie.

– Jesteś… Jesteś całkiem sama.

Kręci głową, ma błyszczące oczy, robi jeszcze jeden krok w tył. Cholera, czy ona przede mną ucieka? Pospiesznie zadaję pytanie:

– Co tu robisz?

– Czekam na żołnierzy. Powiedzieli, że przygotują miejsca w bezpiecznej strefie i przyjdą do nas, kiedy wszystko będzie gotowe.

– Przyszli już?

– Nie, ale chciałabym wiedzieć, gdzie będzie Z-Punkt.

Ma zachrypnięty głos, jakby od dawna z nikim nie rozmawiała. Nie mam czasu zapytać o to, co znaczy „Z-Punkt”, bo już się oddala, wskazując ręką na afisz przyklejony do fasady merostwa, tuż obok kolumn. Pewnie boi się, że mogę być zarażony. Może ci wszyscy młodzi nie zbliżają się do siebie ze strachu przed wirusem? Szybko czytam obwieszczenie.

Wkrótce w pobliżu tej dzielnicy powstanie Z-Punkt. W strefie bezpieczeństwa militarnego dostępne będą woda pitna, artykuły pierwszej potrzeby i środki medyczne. Należy stawić się w centrum ewidencyjnym w celu dokonania rejestracji i otrzymania przydziału do odpowiedniego Z-Punktu.

Podpisane: Administracja wojskowa Paryża, komórka kryzysowa, wojska lądowe

To bez wątpienia oddziały bezpieczeństwa wojskowego jeżdżą po ulicach opancerzonymi ciężarówkami i kierują nad miasto drony oraz helikoptery. Idę o zakład, że ludzie w kombinezonach, których widziałem z okna, też należą do tych oddziałów. Kiedy dadzą nam jeść i pić? Być może trzeba będzie schronić się w tym miejscu, które nazywają „Z-Punktem”.

Tymczasem idę w stronę sklepu spożywczego przy ulicy Monsieur-le-Prince, gdzie bezdomne psy rozrywają trupa obok gromady nażartych szczurów, chichoczących z zadowolenia na widok takiej ilości krwistego mięsa. Ponownie strach porywa mnie za gardło, znów mam ochotę umrzeć. Dlaczego przeżyłem?

– Dobrze – mówię do siebie – działaj jak w WOT, zachowuj się, jakbyś nadal był w grze, w świecie Ukraün. Nie pozwól, żeby coś zrobiło na tobie wrażenie, nie daj Wrogowi – kimkolwiek jest – zdobyć przewagi.

Wrogiem jest śmierć, której muszę się wymknąć. Moimi przeciwnikami są te trupy, muszę je przechytrzyć. W Ukraün nigdy nie traciłem z pola widzenia swojego celu. Ustalałem położenie strażników kopalni żelaza, wywodziłem w pole wartowników i omijałem pułapki zastawione przez innych najemników. Teraz muszę działać dokładnie tak samo. Mam misję do wypełnienia: kopalnia to supermarket. Teraz wrodzy żołnierze to te wszystkie ciała. Przełączam się w tryb Wojownika. Idę wyprostowany, szybkim krokiem. Jestem Spider Snake’iem, a ta postać jest czymś więcej niż tylko moim awatarem w WOT. Czymś znacznie więcej. Towarzyszy mi w realnym życiu.

Przechodzę nad trupami, nie zwracając uwagi na szczegóły, które mogłyby przeszkodzić mi w realizacji celu. Muszę być operatywny – za wszelką cenę. A to pech, supermarket jest zamknięty. Będę musiał rozbić okno, żeby wejść do środka. No dobrze, czym można stłuc szybę? Krzesłem z najbliższego otwartego baru. OK. Z całych sił biorę zamach i uderzam w witrynę, która rozsypuje się na tysiące kawałków.

Zajmuję kopalnię, w której są zgromadzone zapasy surowców koniecznych do przeżycia we wrogim mi świecie. Odtąd jestem Ekspertem na służbie u Khronosa. Mam do tego prawo, od tej chwili to jest teren Spider Snake’a, a ja ominąłem wszystkie pułapki.

W supermarkecie cuchnie szczurami – to nieprzyjaciele drugiej strefy – rozpędzam je porządnym kopniakiem. Szybki ogląd miejsca pozwala mi stwierdzić brak śladów obecności istot ludzkich. Nie ma tu ani żywych, ani martwych – żadnych nieprzyjaciół pierwszego stopnia. OK, można kontynuować ekspedycję. Biorę wózek i wypełniam go wszystkim, czego potrzebuję. Zabieram wodę mineralną, zgrzewki mleka, konserwy, ciastka, chipsy, baterie, zapałki, chrupki dla kota… Nie znajduję trutki na szczury.

Kiedy wychodzę ze sklepu, zaczyna już zmierzchać. Zapomniałem wziąć pod uwagę tę ważną okoliczność. Nocą pozbawiony elektryczności Paryż – bez sygnalizacji świetlnej, lamp i latarni – to miasto pogrążone w mroku. Dostrzegam księżyc tuż przed nowiem, zbyt cienki, by mógł mi oświetlić drogę, gdy zapadnie noc. Nie mogę się ociągać. Warkot patrolujących helikopterów płoszy szczury i psy, które tchórzliwie chowają się za śmietnikami. Kruki zrywają się do lotu jak rój czarnych, rozwścieczonych szerszeni.

Zwycięsko pcham mój wózek ulicami. Nie patrzę na ciała, między którymi kluczę. Idę na bezdechu, oddzielam się od samego siebie, zapominam o fetorze śmierci. Żadna emocja nie może zniszczyć mojej koncentracji, zanim triumfalnie dotrę na miejsce.

Podejmuję decyzję przed wejściem do kamienicy.

Mam jeszcze jedno zadanie do wykonania. Trudno, muszę to zrobić. To zakończy moją misję aprowizacyjną.

Wdrapuję się na czwarte piętro, gdzie leżą ciała matki i dziecka. Chcę je wynieść na ulicę. Kobieta jest zbyt ciężka, muszę ją ostrożnie zepchnąć po schodach. Czuję zapach jej rozkładającego się, gnijącego pod ubraniem ciała. Oby tylko się nie rozpadła, nie rozczłonkowała, nie… Dostaję mdłości, a to nie jest czas na słabość – to moja pierwsza misja, której celem jest przetrwanie dla Khronosa. Zaraz zostanie ukończona. Spider Snake NIGDY nie miewa mdłości. Składam delikatnie ciało w małym Ogrodzie Luksemburskim, w cieniu kasztanowca. Chłopiec jest lżejszy, udaje mi się go podnieść, choć boję się, że jego drobne kończyny odpadną podczas znoszenia po schodach. Kładę go obok matki, w parku pod drzewem.

Mógłbym znaleźć się na ich miejscu: martwy, rozkładający się, pozostawiony na ziemi.

Teraz mogę wrócić do siebie. Z trudem wciągam wózek po schodach. Drzwi do mieszkania są otwarte! Zostawiam ładunek na wycieraczce i powolutku wchodzę do środka, żeby gość mnie nie zauważył – przecież nie wiem, kim on jest… W salonie nie ma nikogo, jakiś hałas dobiega z pokoju rodziców. Serce mi wali, biegnę, zapominając o zachowaniu ostrożności, i zatrzymuję się na progu pokoju. Jakiś chłopak, odwrócony do mnie plecami, otwiera jedną z szuflad mamy i z wściekłością wyrzuca z niej ubrania na ziemię. Jego ubranie jest całe w strzępach, brudne, przesiąknięte krwią na ramieniu. Mam uczucie, jakby ktoś wbił mi włócznię w klatkę piersiową.

Nagle chłopak się odwraca. Można by pomyśleć, że usłyszał bicie mojego galopującego serca.

– Kuźwa, Jules, gdzie się podziewałeś?

Ma przekrwione oczy.

To mój brat.

Jest naćpany.

4 listopada, wieczór

Pierre żyje. Mam ochotę tańczyć z radości. To mój brat. Z nadzieją robię krok w jego stronę, kamień spada mi z serca. On jednak napina mięśnie jak kot gotujący się do skoku. Widzę niemal przezroczystą, rozdrażnioną twarz, zapadnięte, oszalałe oczy, nadmiernie rozszerzone źrenice. Boję się tego dupka.

Czy mnie poznaje? Pamięta w ogóle, że ma młodszego brata?

– Gdzie jest biżuteria? – wrzeszczy, a w jego wysokim, podniesionym głosie słychać panikę. Nie rozumiem, o czym mówi.

– No rusz się, gdzie są diamenty mamy?

– Mama… Masz jakieś wiadomości? Czy ty…?

– Mama nie żyje, wszyscy dorośli umarli. Gdzie byłeś? Znów zaspałeś z nosem w monitorze? Nie masz o niczym pojęcia!

Mama nie żyje, wszyscy dorośli umarli. Ale co on o tym wie? Przeszywa mnie wzrokiem.

– Kuźwa, cuchniesz śmiercią, Jules, co ty wyrabiałeś? Cały jesteś we krwi!

– Nosiłem trupy…

Nie pozwolił mi skończyć zdania.

– Zawsze było z ciebie dziwadło. Nie boisz się złapać tego cholernego wirusa?

Wzruszam ramionami. Nie, myślę, że tak naprawdę już się nie boję zarazić. Pierre przestaje się mną interesować, wraca do gorączkowych poszukiwań.

– Potrzebuję biżuterii mamy.

– Po co?

– Jest taka jedna banda, a właściwie dopiero powstaje. Gang 16. Dzielnicy. Każą sobie płacić biżuterią rodzinną, dziełami sztuki i bronią.

– Ale nie możesz zabrać diamentów mamy… Nie na narkotyki.

– Nie chodzi o to, żeby kupić sobie kilka działek, tępaku! Chcę dołączyć do tej bandy, niedługo będą rządzić miastem, muszę się do nich wkupić, czaisz? Dzięki temu zdobędę broń.

Wycofuję się coraz bardziej, bo coraz bardziej zaczynam się go bać. Wielki szczur chowa się pod komodą, którą przetrząsa mój brat. Biorę porządny wdech, żeby dodać sobie odwagi i powiedzieć, co mam do powiedzenia.

– Może przestaniesz?

– Może przestanę? Może przestanę co?

– Ćpać i w ogóle. Zostaniesz ze mną?

Serce podchodzi mi do gardła.

– Przestań z tymi swoimi bzdurami, wszyscy jesteśmy załatwieni, nie rozumiesz? Będę się dobrze bawił, czekając na swoją kolej.

– Mogę zmienić bieg spraw. Nie odchodź. Przestań ćpać. Pomogę ci, pójdę do apteki po metadon. Pierre, proszę cię.

– O czym ty w ogóle mówisz? Jak chcesz coś zmienić? Tata i mama są martwi, dead.

– Wiem, jak uniknąć katastrofy. Mam taką moc, spróbuję z innymi Ekspertami z Warriors of Time…

Wlepia we mnie źrenice rozszerzone tak bardzo, że nikną pod nimi jego niebieskie tęczówki. Jego twarz jest tak przezroczysta jak twarz ducha.

– Jesteś bardziej szurnięty niż wszyscy ocaleni razem wzięci. Widziałem ich, zupełnie im odbiło. Wierz mi, Jules – kuźwa, gra padła ci na mózg. Rodzice mieli rację, że się martwili. Skończyło się, KONIEC, nie ma już o co się bić. Nie ma nadziei, to koniec świata. Nie wiem tylko, czemu my jeszcze nie umarliśmy.

Wyciąga z szuflady szkatułkę z biżuterią mamy.

– No proszę, tu jest!

– Nie! Nie zabieraj tego! Przestań! Nie możesz tego zrobić! Zależy jej na tym bardziej niż na czymkolwiek innym.

– W każdym razie nigdy niczego nie chciała mi dać.

– To diamenty od babci.

Zastawiam mu drogę.

– Daj mi przejść.

– Nie.

Próbuje uderzyć mnie drewnianą szkatułką. Robię unik. Ponawia atak, zadaje cios w głowę. Zataczam się. I nagle w szufladzie, którą brat zostawił otwartą, dostrzegam szczura z trzęsącymi się wąsami, obrzydliwego szczura tarzającego się w szalikach mojej mamy. Zaczynam wrzeszczeć, łapię go i rzucam Pierre’owi w twarz.

– Przestań, chory jesteś, człowieku!

Brat się wycofuje, twarz ma pokrytą zadrapaniami. Nie jestem już sobą. Ogarnia mnie fala wściekłości. Nie chcę się bać. Rzucam się na Pierre’a z krzykiem, łapię go za szyję. On łapie mnie za nadgarstki, zmusza do rozluźnienia uścisku i wali głową w nos. Tryska krew. Brat gwałtownie mnie popycha, upadam i uderzam o kant mebla, a Pierre kopie mnie w brzuch. Dławię się. Nie jestem silny, nie, jestem zbyt gruby, masywny, a teraz także ogłuszony. On podnosi szkatułkę.

„Cholerny ćpun” – myślę, wycierając pięścią krew, która leci mi z nosa.

– Cholerny złodziej – charczę. – Cholerny złodziej! – krzyczę. – Cholerny ćpun! Żywy trup! – krzyczę jeszcze raz zachrypłym, łamiącym się głosem.

Czekam, aż przestanie mi się tak kręcić w głowie. Powoli wstaję. Nogi odmawiają mi posłuszeństwa, ale nie wiem, czy z braku sił czy z rozpaczy. Może po prostu wcale nie chcę wstać. Nie chcę już nigdzie iść. To zbyt trudne. Jestem zbyt samotny.

Zapada zmierzch. Włączam latarkę, zanim zapanują całkowite ciemności. Światło migocze, bo baterie się wyczerpują. Potrzebuję nowych. W mroku wszystko zmienia się w koszmar, zęby szczurów się wydłużają, oczy wychodzą im na wierzch. Biegnę do wyjścia, wprowadzam wózek do środka i zaczynam w nim szperać, kiedy olbrzymi szary szczur wbija mi się w kostkę. Wrzeszczę i kopię, żeby strząsnąć go z siebie. Zaciągam wózek do swojego pokoju. Zostawiłem tam zamknięte drzwi, żaden szczur nie mógł wejść. Wchodzę i się zamykam. To moje jedyne schronienie. Gdzie jest Lego? Chowa się pod łóżkiem.

– Chodź do mnie, kotku, chodź.

Birę go na ręce i głaszczę pod brodą. Trzęsie się tak samo jak ja.

– Co z nami będzie, mój kotku? Umrzemy pożarci przez szczury? A może ja już umarłem?

Gdzie poszedł ten mój cholerny brat? Zapiera mi dech. A może prościej byłoby umrzeć. Zniknąć. Wykrwawić się w ciągu kilku godzin jak inni.

Dostaję napadu mdłości, dotykam mokrego czoła, no tak, złapałem wirusa, wkrótce poczuję pierwsze objawy. Oglądam dłonie, ale to nie krew, to tylko pot. Uspokoić się. Muszę się uspokoić. Nie zaraziłem się. Oddychać miarowo. Lego polizał mnie po twarzy. Przytulam go do siebie i wybucham płaczem. Płaczę bez przerwy. Nie mogę powstrzymać łez. Mamo, tato, na pomoc, nie zostawiajcie mnie samego. Gdzie jesteś, Pierre? Wróć, proszę, pomogę ci. Pomożemy sobie wzajemnie.

Leżę na łóżku, oparty plecami o ścianę, i rzucam wiązkę światła na gzymsy sufitu. Są tam dziwne roślinne ozdoby z innej epoki. A dziadkowie, czy możliwe, że przeżyli na wsi? Nie mam z nimi kontaktu, ale może jeszcze żyją?

Odcięci od świata, ale żywi.

Mój oddech się uspokaja.

Do nich udało mi się dodzwonić jako do ostatnich. Nie mogę sobie przypomnieć, kiedy dokładnie to było. Chronologia wydarzeń z ostatnich dwóch tygodni pozostaje poza ramami czasu rzeczywistego i czasu mojego życia, biegnie jakimś równoległym torem. Już nie liczę dni. Jedynymi punktami odniesienia, które pozwalają mi mgliście odtworzyć przebieg wydarzeń, są dźwięki. W pierwszej fazie kryzysu słychać było nieustannie wyjące syreny. To nie trwało długo, może pięć dni, od 22 do 26 października – zanim na chodnikach zaczęły pojawiać się stosy trupów. Wtedy jeszcze nie wierzyłem w tę historię z wirusem. Chyba 21 albo 22 zadzwoniłem do rodziców. Wszystko było w porządku, to był najważniejszy dzień wystawy w Hongkongu. Poszedłem do szkoły. Chodzę do gimnazjum, a Pierre do liceum. Skorzystał z nieobecności rodziców, żeby wypalić jointa na śniadanie, co mnie wyjątkowo wkurzyło.

Wspomnieniom tych pierwszych dźwięków towarzyszą nierealne sceny widziane przez okno. Widok ludzi wynoszących ciała bliskich na chodnik, zanim sami umarli, ostatnie wiadomości odebrane na iTELE czy BFM TV i nieustannie te same obrazy katastrofy: migoczące światła na dachach samochodów, strażacy, policja, ambulansy, wojsko, specjaliści w białych fartuchach uwijający się w laboratoriach, lekarze przywołujący nazwę nieznanego wirusa w rozmowach z potakującymi prezenterami telewizyjnymi o przerażonych minach. W dole ekranu na pasku pojawiały się najnowsze informacje na temat postępów epidemii, liczba ofiar, bilans, który z minuty na minutę stawał się bardziej przygnębiający: „Pandemia, której przyczyna pozostaje nieznana, przybiera na sile. (…) Epicentrum znajduje się w Holandii, a konkretnie w Utrechcie. (…) Zaraźliwość filowirusa krwotocznego wynosi osiemdziesiąt dwa procent, śmiertelność dziewięćdziesiąt osiem procent”. Te liczby mnie wówczas przeraziły, sparaliżowały. Wyłączyłem telewizor.

Później połączyłem się z internetem, żeby dowiedzieć się czegoś więcej. Wszystkie filmiki pokazywały stosy trupów leżących na ulicach, sterty zwłok na całym świecie, śmierć na żywo. Elektrownie atomowe wstrzymały produkcję prądu, wszędzie biegali ludzie w maskach ochronnych, widać było spanikowane tłumy, których żołnierze nie mogli utrzymać w ryzach.

Wyłączyłem YouTube’a.

Wszystko to było zbyt koszmarne.

A teraz jestem odcięty od internetu, bez telewizji, zupełnie sam i nie wiem, co się dzieje.

Z dziadkami rozmawiałem na chwilę przed wyłączeniem linii telefonicznej. Wydaje mi się, że to było tydzień temu. Za wszelką cenę chciałem dodzwonić się do rodziców, ale za każdym razem włączała się sekretarka w ich komórkach. Próbowałem dzwonić do Jérôme’a i Vincenta, moich kumpli ze szkoły. Też bez skutku. Jednak mój dziadek cudem odebrał.

– Jules, mój mały, żyjesz? Jak się czujesz? – pytał głosem drżącym z niepokoju. Opowiedziałem mu, co zobaczyłem przez okno z piątego piętra, i zapytałem, czy mama, tata albo Pierre do nich dzwonili. Niestety, dziadkowie nic nie wiedzieli na ich temat. Zamknęli się u siebie. Nie mogłem już dłużej wytrzymać sam w domu, zacząłem beczeć jak dzieciak, żalić się, że bardzo się boję, że pojadę pociągiem do Milly-la-Forêt, żeby do nich dołączyć.

– Nie, kotku, to zbyt niebezpieczne, przede wszystkim nie wychodź z mieszkania. Czekaj na wojsko. Oni będą wiedzieli, jak powstrzymać pandemię. Zadzwoń do nas jutro – tak mi odpowiedział. Na pewno bał się, że i ja się zarażę.

Potem nie udało mi się już połączyć z dziadkami. Dzwoniłem do nich dziesięć, piętnaście, może dwadzieścia razy. Bez skutku. Nie było nawet sygnału.

Później przestało nadawać radio, dźwięk uległ zakłóceniu. To samo stało się z telewizją. Żaden kanał nie odbierał. A w końcu padł internet.

Świat się zmieniał, a ja nie wychodziłem na zewnątrz.

Świat się walił, a ja czekałem.

Brat mnie porzucił, dziś jestem bardziej samotny niż kiedykolwiek wcześniej.

Przypominam sobie przetwory i konfitury babci, których próbowałem jako pierwszy.

Mają zapasy na całą zimę.

Niech świat się wali, ja do nich dołączę.

18 listopada, popołudnie

Okolice stacji metra Porte d’Orléans. Jadę zygzakiem na rowerze między samochodami, w kieszeni mam Sztylet pradziadka. Przełączyłem się w tryb Spider Snake’a w chwili, kiedy odkryłem w salonie dziadków ich bezkrwiste ciała.

Jestem Czyścicielem, jak mój pradziadek w czasie pierwszej wojny światowej, czyścicielem okopów.

Trzy dni zajęło mi dojechanie na rowerze do Milly-la-Forêt. Wybrałem autostradę A6, którą jechałem całą wieczność wśród porzuconych samochodów przypominających grobowce pod gołym niebem. Przejeżdżałem przez cuchnące wsie, gdzie jedynymi dźwiękami były okrzyki padlinożerców oraz wrzaski dzikich kotów i bezpańskich psów. Odnalazłem drogę do Milly, dom mojej rodziny, a potem ciała dziadków.

Do tej chwili chciałem wierzyć, że przeżyli. Przeklinałem wirusa, nawiedzało mnie echo słów Pierre’a: „Mama nie żyje, wszyscy dorośli umarli!”. Wziąłem łopatę, wykopałem olbrzymią dziurę w ziemi i złożyłem w niej ciała moich ukochanych. Powiedziałem im:

– Do widzenia, do zobaczenia, niech ziemia was chroni, jeszcze się spotkamy, do zobaczenia.

Zostałem tam tydzień, podczas którego korzystałem z ich obfitych zapasów. Dziadkowie byli przezorni.

Pewnego dnia przypomniałem sobie o Sztylecie.

Ta broń, należąca kiedyś do mojego pradziadka, zawsze mnie fascynowała. Dziadek czasem wyjmował z pochwy i pokazywał mi ten nóż, przeciągał palcem po metalowej klindze o zaostrzonym czubku, przypominającej olbrzymi gwóźdź:

– Ten sztylet został wykonany z części ostrza bagnetu. Ojciec potrzebował mniejszej, łatwiejszej we władaniu broni, żeby zabijać wrogów w okopach. W takich okolicznościach powstał ten nóż!

Dziadek naśladował przy tym cios polegający na wbiciu ostrza w ciało przeciwnika jednym poziomym ruchem. Ale uwaga, żadnych wygłupów, nie miałem prawa sam go dotykać. To było zabronione, zbyt niebezpieczne, nóż był za ostry. Miał długość mojej dziecięcej ręki.

Kiedy wyjąłem Sztylet z pochwy, od razu wiedziałem, że ten szpikulec, długi na jakieś czterdzieści centymetrów, stanie się moją bronią Wojownika. Odtąd będę Czyścicielem. Nieustannie powtarzałem sobie ostatnią wiadomość od Khronosa. Wrócić do przeszłości to jedyna nadzieja, której się uczepiłem. Chcę w to wierzyć. Uniknąć katastrofy, „zwyciężyć wirusa” – to jest możliwe dzięki nam, najlepszym graczom WOT.

W tym momencie przestałem się bać. Z innymi Ekspertami będziemy niepokonani. Bo kiedy gram, czuję się dobrze, jestem silny, mam pomysły, istnieję, jestem wielki i rozpoznawalny. Jestem Spider Snake’iem: szanowanym, budzącym trwogę i niepokonanym najemnikiem.

A ponieważ jesteśmy najpotężniejszymi wojownikami, Khronos zaproponował nam podjęcie próby zmodyfikowania czasu, żeby zapobiec Złu. Nie ma w tym nic szalonego, absurdalnego ani niezwykłego.

Przeciwnie, to jest logiczne, wszystko trzyma się kupy.

Przekopałem ziemię, zebrałem gruszki, ale tak bardzo bałem się ciemności po zapadnięciu zmroku, że zużyłem całe babcine zapasy świeczek i baterii do latarki.

Wyjechałem.

Ruszyłem w powrotną drogę do Paryża. Znów przejeżdżałem przez cuchnące wioski, splądrowane przez dziki, pełne szczurów, psów, kotów, lisów. Jadłem resztki znalezione na podłodze stacji benzynowych i w rozbitych witrynach; wypiłem dziesiątki napojów gazowanych; spałem na brudnej, pokrytej kurzem podłodze. Powrót zabrał mi tylko dwa dni.

I oto teraz pędzę na rowerze, jadę aleją generała Leclerca, gdzie jest chyba mniej trupów. Chcę dotrzeć do domu przed zmrokiem, a jest już wpół do piątej. Zimna wilgoć i odór śmierci przenikają moje ubranie.

Jestem gotowy. Znam już swoją misję: przy pomocy Khronosa cofnąć czas, tak jak robiłem to w Ukraün. Tak myślę. Jadąc pędem, czuję się tak, jakby wyrosły mi skrzydła, nabieram sił mutanta. Fala energii przechodzi przez moje ciało. Magia krąży, to pewne. Khronos jest moim Profesorem X, a ja chcę zostać jednym z jego X-Menów. Jestem jednym z Warriors of Time, takie jest moje przeznaczenie.

Trzy psy wałęsają się przed wykonaną z brązu rzeźbą lwa na placu Denfert-Rochereau. Można by pomyśleć, że czekały tylko na mnie. Przyspieszam, a one rzucają się w moją stronę. Mam pietra. Cholera, atakują mnie. Są umięśnione, pełne życia, mają wysoko postawione uszy, szerokie czoła, kwadratowe pyski. To pitbule, pojechałem w złą stronę. Zastępują mi drogę, stają przede mną w szeregu, zmuszają mnie do nagłego hamowania. Wpadam w poślizg, niewiele brakowało, żebym upadł. W ostatniej chwili odzyskuję równowagę i stawiam nogę na ziemi. Kulę się na siodełku, psy chyba wyczuwają strach i to podsyca ich wściekłość. Jestem w niebezpieczeństwie. Muszę zachować godność. Trzymam dłonie zaciśnięte na kierownicy, waham się, czy ją puścić, żeby sięgnąć po Sztylet przy pasku. Psy krążą wokół mnie i oceniają jak gladiatorzy. Jestem w potrzasku, co mogę zrobić? Półobrót? Kiepski pomysł, są wystarczająco silne, żeby mnie zrzucić z roweru. Jestem łatwą ofiarą, a one są szybkie.

Co zrobiłby Spider Snake? Posłużyłby się swoją bronią… Puszczam kierownicę jedną ręką i szybko sięgam po nóż, ale w tym samym momencie słyszę gwizd i bestie jednocześnie, niby roboty, odbiegają w kierunku bulwaru Arago, gdzie w półmroku dostrzegam jakąś sylwetkę. Chciałbym podziękować właścicielowi psów, ale kiedy próbuję krzyknąć, z gardła wydobywa mi się jedynie zachrypnięty charkot. Od dawna nic nie mówiłem, zapomniałem swojego głosu. Mimo że serce bije mi nieregularnie, ciągle jeszcze przerażone, ruszam pędem. Byle dalej od tych dzikich brytanów.

Dopiero pod moją kamienicą zatrzymuję się, żeby odetchnąć i uspokoić oddech. Rower zostawiam na klatce schodowej i opieram się o metalową poręcz. Ależ mi napędziły stracha te psiska! Myślałem, że rozszarpią mnie na kawałki. Zwalniam na drugim piętrze, na wycieraczce pediatry, który był lekarzem wszystkich dzieci z tej dzielnicy. Leczył już moją mamę, kiedy była mała. Drzwi są na wpół otwarte. Czyżby żył? Jest przecież lekarzem… Dlaczego nie pomyślałem o tym wcześniej? Przykładam ucho do drzwi. Czy ja śnię? Wydaje mi się, że słyszę jakieś jęki. Tam ktoś jest! Nie jestem sam w kamienicy!

Popycham drzwi, przechodzę szybko przez pustą i zimną poczekalnię. Zaglądam do gabinetu: smród chwyta mnie za gardło, znów te wyziewy rozkładu, nigdy się do nich nie przyzwyczaję. Doktor leży na podłodze, tuż obok lodówki, w której trzymał fiolki ze szczepionkami i lekarstwa. Zbliżam się do niego, pokój nie jest jeszcze całkowicie pogrążony w mroku, ale za chwilę już nic nie będzie widać. Zapalam latarkę i robię kilka kroków w stronę ciała. Cholera, rozdeptuję jakiś niewielki szklany przedmiot. Nachylam się i widzę ampułki leżące na podłodze. Jedną z nich właśnie stłukłem. Odłamki szkła tkwią w mojej stopie. Zraniłem się. Pediatra nie żyje, poznaję to po zielonkawym odcieniu skóry, nabrzmiałym, rozkładającym się brzuchu i rojących się robakach. Czy zmarł w ostatnim tygodniu października? Obok jego dłoni leży strzykawka. Co chciał zrobić? I skąd dochodzi coraz wyraźniejszy płacz?

Wydaje mi się, że to głos dziecka.

18 listopada, późne popołudnie

– Jest tu kto?

Płacz cichnie. Co to za obłęd?

– Hej, odezwij się! Nie jesteś już sam! Gdzie się ukrywasz?

Nic. Całkowita cisza. Nerwowo chodzę po gabinecie, rozglądając się: kozetka, ciężkie dębowe biurko, szafa, waga dla niemowląt, waga lekarska, miarka wzrostu… Nikogo nie widzę. Czyżby mi się zdawało?

– Mieszkam na piątym piętrze. Nie bój się, no wyjdź.

Dziecko – teraz jestem pewien, że to dzieciak – pociąga nosem.

Zupełnie mała dziewczynka wychodzi ze swojej kryjówki pod biurkiem, wypełza z miejsca po szufladzie, którą zdołała wyjąć. Poziome przepierzenie biurka całkowicie ją ukrywało. Jest wychudzona, blada i w świetle latarki przygląda mi się wielkimi szarymi oczami. Ma fioletowe wargi. Musi być jej zimno, w gabinecie jest nie więcej niż dziesięć stopni. Jej ubranie jest tak brudne, że z trudem jestem w stanie rozpoznać oryginalne kolory. T-shirt zapewne był kiedyś różowy, spodnie pomarańczowe, w żółtych skarpetkach są dziury. Koszulka jest gdzieniegdzie podarta, a ręce dziewczynki pokryte są śladami ugryzień. Jej opadające na ramiona włosy są tak przetłuszczone, że wydają się mokre. Nie sposób rozpoznać, czy jest blondynką czy szatynką, tak są brudne. Wokół ust dostrzegam białawe plamy, pewnie resztki jedzenia. Ile może mieć lat? Sześć, siedem? Pochylam się nad biurkiem, odkrywam papierki po cukierkach, okruchy chipsów i ciastek. Domyślam się, że żywiła się tym, co znalazła. Gabinet łączy się z mieszkaniem otwartymi na oścież drzwiami. Od jak dawna tu jest? W ręce czarnej od brudu trzyma mały kartonik soku jabłkowego ze słomką. Ma też fioletowy plecak ozdobiony rysunkiem Dory z kreskówki Dora Mała Podróżniczka. Nie wypuszcza z rąk swojej maskotki – niebieskiej małpki w czerwonych butach.

– Kim jesteś? Nigdy nie widziałem cię w tej kamienicy!

Żadnej odpowiedzi.

– Znasz doktora?

Kręci głową bez słowa.

OK, już rozumiem. Ona nie mówi. Pewnie mechanizm odpowiedzialny za mowę się u niej zablokował. Jeśli chcę się z nią porozumieć, muszę jej zadać odpowiednie pytania.

– Kto to jest? To twój lekarz?

Nie.

– Ktoś z rodziny?

Tak.

– To twój dziadek?

Tak. Spuszcza głowę.

– A gdzie są twoi rodzice?

Patrzy na mnie poważnym wzrokiem. Nie wie, tak samo jak ja nie wiem, gdzie są moi.

– Są u ciebie, w twoim domu? Mieszkasz w Paryżu?

Nie odpowiada ani nie kręci głową. No dobra, to robi się nudne, mogłaby się w końcu odezwać, opowiedzieć znaną mi historię o tym, jak przeżyła epidemię. Nagle zbliża się do dziadka i z czułością chwyta jego rękę.

Co ja mam zrobić z tym dzieckiem?

– Od dawna tu jesteś?

Pokazuje palcem kalendarz wiszący na ścianie – medyczny kalendarz rozdawany przez koncern Sanofi. Widnieje na nim hasało: „Zdrowe dzieci to szczęśliwe dzieci”. Zakreśliła tam dni tygodnia, które tu spędziła. Uświadamiam sobie, że jest w tym mieszkaniu od 25 października. Przeżyła sama ponad trzy tygodnie. A to dzielna dziewczynka!

– Jak masz na imię?

Nie odzywa się. Ależ uparta. A jeśli rzeczywiście jest niemową?

– Jesteś niemową?

Żadnej odpowiedzi, tylko ledwie zauważalne wzruszenie ramion. Ma nieprzeniknioną twarz. Co czuje? Mam pewien pomysł. Wyrywam kartkę z bloczku na recepty, biorę długopis i podaję jej z prośbą, żeby napisała swoje imię. O ile umie pisać. „Alicja” – zapisuje dziecinnym charakterem pisma. Potem z bardzo poważną miną wskazuje na swoją maskotkę i zapisuje: „Ma naimie Butek”. A więc umie pisać, ale nie za dobrze. Jest trochę starsza, niż myślałem, musi być w pierwszej albo drugiej klasie podstawówki. Butek, z czymś mi się to kojarzy… A tak, to ta małpa z kreskówki Dora Mała Podróżniczka!

– OK, Alicjo, nie wiem, gdzie są twoi rodzice, nie wiem też, gdzie są moi, ale myślę, że wiem, jak sobie z tym wszystkim poradzić. Poczekamy na nich, a na razie zajmę się tobą, zgoda? Nie będziesz już sama. Na początek pójdziemy po coś do jedzenia. Dobrze?

Nie odrywa ręki od dziadka, gładzi go po policzku. Czy rozumie, że on nie żyje? Jak mam poradzić sobie z tą sytuacją? W końcu nie jestem psychologiem!

– Alicjo, musisz teraz pożegnać się z dziadkiem, zostawić go w spokoju, rozumiesz?

Wyraz złości w jej błyszczących oczach działa na mnie jak policzek. Dziewczynka zaciska usta i chwyta rękę dziadka. Jest zdecydowana. Nie opuści go. Zbliżam się do tej dziwacznej pary i oświetlam latarką ciało pediatry. Dostrzegam okruchy na jego koszuli. Mój Boże! Ta mała próbowała go karmić w ciągu tych trzech tygodni i być może myśli, że jej się udało… Zajmowała się nim, jakby nie umarł.

Twarz dziewczynki nagle zmienia się pod wpływem fali ogarniającego ją przerażenia. Zasłania usta dłońmi, żeby powstrzymać krzyk. Odwracam się, jestem w pogotowiu, rękę trzymam na rękojeści Sztyletu. Wielkie szczurzysko wtyka nos do gabinetu. Skoro to dziecko tak bardzo boi się szczurów, w nocy musiało przeżywać istny koszmar. Kieruję światło latarki w jej stronę. Rany na rękach to ugryzienia szczurów, cała jest nimi pokryta. Dobrze. Oddychaj: wdech, wydech. Podnoszę głowę, stawiam latarkę na biurku, żeby lepiej oświetlić pokój. Patrzę na Alicję i na szczura. To jest odpowiednia chwila, żeby zacząć działać.

Rzucam się w kierunku gryzonia i wbijam mu w gardło stalowy szpikulec, który już kiedyś zabijał szczury w okopach. Zwierzak natychmiast zdycha. Łapię go za ogon, pohamowuję obrzydzenie, nielicujące z rolą tępiciela, i pewnym ruchem pokazuję Alicji truchło. Dziewczynka szeroko otwartymi oczami patrzy na to przedstawienie.

– Zobacz, Alicjo, co robię z tymi ohydnymi stworami. Przy mnie nigdy więcej nie zbliżą się do ciebie, przyrzekam ci na święty Sztylet moich przodków! Będę cię chronił, przysięgam, pierwszego szczura, który spróbuje się do ciebie zbliżyć, spotka taki sam los. Później uratuję świat i przyprowadzę cię do dziadka, obiecuję. A teraz chodź ze mną.

Dziewczynka obejmuje ciało dziadka, nie bacząc na nieznośny fetor, całuje jego brodate policzki, wstaje bez słowa i powoli oddala się od niego, jakby przyciągał ją widok włochatego trofeum, które ciągle trzymam koniuszkami palców. Czy zdaje sobie sprawę, że świat, w którym żyliśmy, już nie istnieje? Nieruchomieje przede mną, taka maleńka, podnosi swoje ogromne, zbyt poważne oczy w stronę mojej twarzy, wzdycha i bierze mnie za rękę. Dopiero wtedy rzucam szczura na ziemię.

Kiedy podaje mi lodowatą, lepką rączkę, czuję, że mi zaufała, i to mi dodaje odwagi. Zwykle dzieci ani mnie ziębią, ani grzeją. Ale ta dziewczynka jest inna. Będą ją chronił, nikt nigdy nie zrobi jej krzywdy. Czy ma płaszcz, ciepłe ubrania? Wkłada bluzę z obrazkiem Dory. Serce wali mi w piersiach. Jakże śmieszna wydaje mi się ta radosna postać na plecach maleńkiej dziewczynki o wielkich, pytających, szarych oczach.

Gdy zamykam drzwi do gabinetu, dziewczynka z drżeniem odwraca się w stronę pokoju, w którym spędziła ostatnie trzy tygodnie. Wpatruje się w drzwi jak skamieniała. Biorę ją więc w ramiona i podnoszę z ziemi. Nie opiera się, pozwala się podnieść. Jest taka leciutka. Wspinam się po schodach, a mała przyciska się do mnie. Czuję jej łzy przez sweter. Słyszę łkanie, bardziej przypominające czkawkę niż płacz. Oto pierwszy, straszny dźwięk, który wydobywa się z jej ust. Przytulam ją do piersi. Dla niej jestem olbrzymem, bohaterem, wybawicielem. Czyściciel Khronosa ma teraz nową misję: wytępić szczury, które napawają lękiem moją Maleńką. Zatrzymuję się na piątym piętrze.

– Alicjo, lubisz kotki?

Odrywa buzię od mojego swetra i patrzy na mnie zaciekawiona.

– Przedstawię ci Lego. Dodasz mu odwagi, jest całkiem mały i bardzo boi się czarnych ptaków, które głośno kraczą na zewnątrz. Na pewno cię pokocha. Zgoda?

Dziewczynka kiwa głową, pociąga nosem, ociera ręką gile. Jakoś udaje mi się otworzyć drzwi. Wchodzimy do środka. Jest zimno. Trzymam Maleńką w ramionach, aż docieramy do mojego pokoju, gdzie na dziesięć dni zamknąłem Lego z dystrybutorem wody i suchej karmy. Czuje się pewnie samotny, ale przynajmniej miał schronienie przed szczurami, nie był głodny ani spragniony.

Jego pełne rozpaczy miauczenie chwyta za serce. Skończyły mu się wszystkie chrupki, a pozostałe trzy litry wody nie wydają się zbyt apetyczne. Na szczęście to dachowiec, więc jest dość odporny. Wróciłem w samą porę. Na razie ma mi za złe, nie przyszedł nawet się ze mną przywitać. Normalka. Alicja kręci się niecierpliwie, chce, żebym postawił ją na ziemię. Gdy tylko to robię, klęka obok kotka, bierze go na ręce i tuli, a on przytula pyszczek do jej szyi. Bez najmniejszego wahania, choć trochę drży. Alicja przedstawia mu małpkę Butka, którą kładzie sobie na kolanach.

Uspokojony pozwalam im się zapoznać i idę sprawdzić w kuchni, co można przygotować do jedzenia i picia. Mała tego potrzebuje, ja zresztą też po wszystkich tych kilometrach, które przejechałem na rowerze. Zlewozmywak kipi od brudnych naczyń, podłoga klei się od brudu. Trzeba będzie coś zrobić z tym bałaganem, wziąć się za sprzątanie i zmywanie. Sprawdzam zapasy drewna do kominka i zapałek. Wystarczą na jakiś tydzień, o to przynajmniej mogę być spokojny. Jutro i tak muszę zająć się misją aprowizacyjną i odszczurzaniem.

Przymierzam się do otwarcia puszki ravioli moim Sztyletem, gdy nagle dochodzi do mnie cichy głos Alicji: „Przestań szczypać! Przestań szczypać! Przestań szczypać!”. Trzykrotnie powtarza ten dziwny rozkaz, a potem znów zapada cisza. Zdanie, które wypowiedziała z taką pewnością siebie, jest dla mnie całkowicie niezrozumiałe. Nadstawiam ucha, ale nie słyszę już żadnego dźwięku ani słowa. Przebijam pokrywkę konserwy, kiedy dobiega mnie przerażone miauczenie Lego. Tym razem jestem pewien, że mamy jakiś problem. Zapomniałem zamknąć drzwi i rozwścieczony szczur gryzie Alicję w rękę. Wbija zęby w jej cienkie ramię. Leje się krew, dziewczynka macha ręką, żeby się od niego uwolnić, ale zwierzak wczepił się w nią z taką zajadłością, że gdybym szybko nie zadziałał, wyrwałby jej kawałek ciała. Cholera, zapomniałem zabrać z kuchni mój nóż!

Mała z zaciśniętymi ustami, zdecydowanym wyrazem twarzy i ściągniętymi brwiami broni kociaka, którego tuli do siebie drugą ręką. Jestem pod wrażeniem. Nigdy nie porzuci Lego. Wślizguję się pod biurko, łapię deskorolkę i z całej siły walę w obrzydliwe stworzenie. Szczur leci na ścianę. Jego czaszka rozbija się o mur i martwy gryzoń spada na ziemię. Maleńka przygląda mi się z powagą, a później jej twarz rozpromienia się przelotnym, zachwycającym uśmiechem. Mogę sobie wyobrazić, jaka była jeszcze niedawno, Przed Tym. Ten błysk w oku jest podziękowaniem za to, że dotrzymałem obietnicy, nawet jeśli niewiele brakowało, żebym zawiódł.

Znów zaczyna kołysać kulkę czarno-białej sierści.

– Alicjo, muszę oczyścić twoją ranę, a ty powinnaś się wykąpać. Nagrzeję wody, dobrze?

W odpowiedzi tylko wzrusza ramionami.

– Trzeba też zmienić ci ubrania. Jutro pójdę po nowe do sklepu, te są już zbyt brudne.

Ruchem głowy pokazuje, że się nie zgadza. W jej oczach znów widzę błysk złości. Dlaczego nie chce założyć czystych ubrań? Jaki ma problem?

– Ale dlaczego, Alicjo?

Kilkakrotnie unosi brwi. Można by uznać, że naprawdę jestem ciężko myślącym imbecylem, który zupełnie nic nie rozumie. Wstaje, nie wypuszczając z ramion Lego. Dopiero wtedy orientuję się, że ma ze sobą swój fioletowy plecak, a Dora wyhaftowana na jego kieszeni ma na sobie pomarańczowe spodnie, różowy T-shirt i żółte skarpetki, czyli strój w takich samych kolorach jak ubranie Alicji. Powinienem raczej powiedzieć, że Alicja ma takie same ubrania jak Dora. Dziewczynka podnosi swój plecak, otwiera go i wyciąga z niego książkę Dora Mała Podróżniczka, flamastry, notes, błękitną pluszową gwiazdkę YooHoo, żółtą świecącą gwiazdkę, jeszcze jedną fioletową, której ramiona na sprężynkach wydają dźwięk „dzyń, dzyń” i kolejną robiącą „biiipip, biiipip”.

– Dziękuję, Alicjo, bez wątpienia masz wspaniałą kolekcję. No i co z tego?

Rozkłada wszystkie swoje gwiazdki z powagą naukowca, a ja nie śmiem przerwać jej rytuału, bo o to najwyraźniej chodzi. Później swoim niewprawnym pismem pisze w notesie: „Ja jeztem Dora podruszniczka”. Rzuca w moją stronę zamyślone spojrzenie i znów pisze: „Ty jezteź Diego”. Ach, no dobra, dlaczego nie, jeśli jej na tym zależy. Choć prawdę powiedziawszy, wolę być Czyścicielem. Kim jest ten Diego w kreskówce? Kuzynem Dory, o ile dobrze pamiętam…

Niewzruszona Alicja skrupulatnie zbiera swoje rzeczy do plecaka, zakłada go na plecy, a potem kładzie się na moim łóżku. Lego przytula się do niej. To koniec prezentacji. No dobrze, chyba zrozumiałem, Alicja nie może zdjąć swoich ubrań, bo strój „Dory podruszniczki” pozwala jej czuć się Dorą, być Dorą. Ona boi się, że utraci tę tożsamość, gdy przestanie go nosić. No dobrze, rozumiem i się poddaję. To jest jej zestaw ratunkowy.

Zapalam lampkę na baterie i zostawiam moich małych towarzyszy, zamknąwszy porządnie drzwi. Rozpalam w kominku w salonie i podgrzewam ravioli. Jutro będzie trzeba znaleźć trutkę na szczury, świeczki i środek dezynfekcyjny na rany Maleńkiej. Kiedy się najem, skończę zmywać naczynia, połyskujące we wpadającym przez okno migotliwym blasku księżyca w pełni.

Najbardziej martwi mnie konieczność znalezienia pomarańczowych spodni, różowego T-shirtu i żółtych skarpetek. To wydaje mi się teraz najtrudniejsze.

19 listopada, rano

– Alicjo, nie ruszaj się stąd. Zostawiam ci klucz do mojego pokoju, w razie problemów zamknij się na dwa razy, rozumiesz?

Biorę wózek i wychodzę. Zamykam zasuwę w drzwiach. Jest dziesiąta. Mimo chusty, którą zakryłem twarz, smród z alei Obserwatorium wpełza do moich nozdrzy i sprawia, że w gardle znów czuję żółć. Wilgotny chłód panuje w Paryżu. Drzewa straciły wszystkie liście, tak jak ulice mieszkańców. Pytam siebie samego, dlaczego idę chodnikiem pokrytym odpadkami. Równie dobrze mógłbym poruszać się po ulicy, między stojącymi samochodami. Jednak kierowcy i pasażerowie wewnątrz aut na dobre zaczęli się rozkładać, a to przyprawia mnie o gęsią skórkę. Zimno mi się robi na myśl, że wszyscy zmienią się w zombie jak w World War Z. Przejdę przez Ogrody Luksemburskie, może tam będzie lepsze powietrze.

Stado wróbli zrywa się na mój widok. Wskakuję w stosy zeschłych liści, znajome uczucie jest jakieś dziwne w tym nowym świecie. Mogę sobie do woli wskakiwać w kałuże i stosy liści. Nic mnie nie powstrzymuje, mógłbym to robić. Jednak to wydaje się zbyt normalne, zbyt radosne. Dźwięk butów depczących liście przywołuje wspomnienia dzieciństwa, echa śmiechów, które nie pasują do zbyt gęstej ciszy. Idę wzdłuż tarasu restauracji. Nadal walają się tu filiżanki do kawy i puste kieliszki. Przede mną wyrasta nagle budynek Senatu z białego kamienia. Machinalnie czytam napis na afiszu reklamującym wystawę w Oranżerii:

Dwadzieścia cztery miasta i regiony zapraszają do odkrywania zabytków, placów i dzielnic. Wystawa jest hołdem złożonym wszystkim tym, którzy codziennie przywracają życie naszemu dziedzictwu, umożliwiają nam jego poznanie, poddają je restauracji, odnawiają…

Nie jestem w stanie dokończyć tego zdania, zbytnio przytłacza mnie ogrom pustki, jaką ono we mnie wywołuje.

Iść naprzód. Nie popadać w marazm, pozostawać w ruchu, uwolnić się od ciężaru stagnacji. Albo umrzeć. W wielkiej sadzawce jest coraz więcej kruków, z daleka woda wydaje się równie czarna i żywa jak one. W parku nie zauważyłem ani jednego trupa. Ani żywej duszy, ani żywego trupa. Biorę ogromny haust powietrza, ale nie uwalniam się od mdłości. Niedaleko dostrzegam kiosk, w którym rodzice kupowali mi naleśniki i balony napełniane helem. Idę w jego stronę chwiejnym krokiem. Potrzebuję cukru. Wszystkie towary zostały na wierzchu. I nikt niczego nie zabrał. Jestem tego dnia pierwszym klientem… Klient, wielkie mi słowo w tym świecie, w którym pieniądze nie mają już sensu. Mogę wejść do banku i przywłaszczyć sobie bezużyteczne banknoty. Jakie towary będą miały teraz wartość? Broń, świeże produkty, lekarstwa? Tylko to będzie coś warte. Obraz Pierre’a kradnącego biżuterię mamy to dla mnie równie silny cios jak uderzenie głową, które zafundował mi przed odejściem.

Biorę puszkę coli i wypijam ją trzema łykami. Brak cukru przestaje mi dokuczać. Marsy, twiksy i liony zmieszały się na stojakach, napełniam nimi mój koszyk. To jest dopiero zdobycz. Maleńka będzie mogła sobie podjeść. Sam też zjem jednego, żeby się zapchać.

A teraz misja „trutka na szczury”. W parku wieje zimny wiatr, białe rzeźby odcinają się niemal świetliście od szarzyzny dnia. Wydaje mi się, że figura polującej Diany, która zawsze mnie fascynowała, zaraz się pochyli i podniesie upolowaną zwierzynę. Marmurowy lew na balustradzie schodów szykuje się do pożarcia kruka, który ośmielił się usiąść mu na głowie. Ich bezruch wygląda mi na coraz bardziej niepewny. Widzę, jak lew obnaża kły, a bogini wyciąga rękę. Lepiej czym prędzej wynosić się z tego upiornego miejsca.

Gdy wychodzę z parku, w oczy rzucają mi się jacyś ludzie pędzący przez plac Edmond-Rostand. Kierują się w stronę ulicy Soufflot.

– Hej, poczekajcie! Nie odchodźcie! – krzyczę za nimi, ale kiedy dobiegam do fontanny, nikogo już tam nie ma poza nerwowymi gołębiami, swarliwymi krukami i złośliwymi sępami. To pierzaste towarzystwo uważa się za nowych strażników Paryża.

Czy to jeszcze ciągle jest moje miasto?

Panteon przycupnięty na wzgórzu św. Genowefy rzuca makabryczny cień na całą dzielnicę. Zwiedzaliśmy go z klasą w szkole podstawowej. Pamiętam grobowce, mrok i odbijające się wśród murów echo szeptów. Zastanawiam się, co by powiedział Victor Hugo na ten chaos, który ogarnął świat.

Muszę iść do sklepu z narzędziami, żeby znaleźć najmocniejsze trutki na szczury. Znam duży sklep niedaleko placu Włoskiego i bulwaru Vincent-Auriol. Co prawda to spory kawałek stąd, ale mogę pójść ulicą Mouffetard, a później aleją Gobelins. Zajmie mi to nie więcej niż pół godziny.

Na ulicy Mouffetard zastaję wszędzie wybite szyby i splądrowane wystawy sklepów. Czasopisma rozmokłe na deszczu nadają chodnikowi wygląd mozaiki. Kawałki kości, fragmenty gnijącego mięsa, rozszarpane tusze kurcząt poniewierają się po ziemi. Psy skorzystały ze sklepów z mięsem i wędlinami przy tej ulicy.

Muszę zachować spokój, odwołać się do wewnętrznej siły Spider Snake’a. Nie mogę stchórzyć. Podziobane przez wróble warzywa i owoce marnieją na półkach. Ale jabłka i pomarańcze są w dobrym stanie. Napełniam nimi dwie duże siatki i wkładam do koszyka – dostarczą Alicji witamin. Drzwi sklepu z zabawkami są otwarte, nie mogę oprzeć się pokusie, żeby tam wejść. Wybieram lalkę Dory dla Maleńkiej. Niestety obok, w sklepie z ubraniami dla dzieci, znajduję tylko jeden różowy T-shirt odpowiadający jej wymaganiom. Dobre i to.

Nikogo nie mijam na alei Gobelins, oprócz postaci X-Mena i Iron Mana na fasadzie kina.

Towarzyszy mi dziwne uczucie, jakbym po raz pierwszy szedł przez plac Włoski. Pociąg metra stoi na przystanku nadziemnym, góruje nad bulwarem Vincent-Auriol tam, gdzie znajduje się supermarket z narzędziami. Witryna magazynu została w kilku miejscach rozbita uderzeniami siekiery. Jedna z większych wyrw pozwala mi wśliznąć się do środka. Nie udaje mi się jednak wprowadzić tam wózka. Ostrożnie wpełzam przez szczelinę. W środku panuje mrok. Włączam latarkę i biorę koszyk, po czym idę alejkami do części ze środkami insektobójczymi, grzybobójczymi i innymi trutkami przeciwko szkodnikom. Opróżniam półki z trutkami na szczury, biorę też środki przeciwko karaluchom, termitom i pchłom. W dziale dla zwierząt sięgam po chrupki dla Lego. Naglę słyszę hałas.

Truchleję. To nie sen, ktoś jeszcze jest w sklepie i pewnie też się zaopatruje. Zmniejszam jasność latarki i koncentruję się na tym, skąd dochodzą odgłosy. Nadstawiam ucha. Dźwięki dochodzą z działu ogrodniczego, z ziemią, doniczkami i nasionami. Nic, co by mnie interesowało.

Możliwie najciszej podchodzę do tego miejsca, kierując światło latarki w stronę podłogi i ukrywając się pod półką z puszkami farby. Chcę obserwować, nie będąc zauważonym. Spider Snake jest nieufny, doświadczenie zdobyte podczas długotrwałej wojny nauczyło go, że Wróg może zjawić się w każdym miejscu i w każdej chwili. Delikatnie przesuwam jedną z puszek zasłaniających mi pole widzenia. A to diabelny niefart: przy okazji zrzucam puszkę opierającą się na tej, którą przesunąłem. Fatalny błąd.

– Kto tam jest?

Głos wskazuje na dziewczynę. Wyciągam nóż, wychodzę z kryjówki.

– Nazywam się Spide… Eee, Jules, nie bój się…

– Ja się nie boję. Pokaż się!

Histeryczna intonacja sugeruje coś przeciwnego. Idę w kierunku prostopadłej alejki i ruszam w jej stronę. Dziewczyna kieruje na mnie swoją latarkę.

– Ja cię znam! Chodziłeś do gimnazjum Montaigne’a, prawda?

– Tak! Tak! Ty też!?

Nie posiadam się z radości i chętnie uściskałbym tę dziewczynę, gdybym miał śmiałość. Już mnie kiedyś widziała, wie, kim jestem! Podchodzi do mnie, ciągnąc ze sobą wózek. Jest niska, ma nie więcej niż metr pięćdziesiąt pięć, drobna… Ależ tak, ja też ją rozpoznaję, to Katia. Rok temu byliśmy razem w trzeciej klasie, później ona zdała do liceum. Zapamiętałem ją jako dość słabą uczennicę. Była jednak bardzo arogancka, gadatliwa i bezczelna. A także zabawna, prawdziwy błazen trzeciej B. Miała powtarzać rok, jednak w ostatnim trymestrze udało jej się poprawić oceny, w przeciwieństwie do mnie…

Wróćmy do teraźniejszości: Katia tu jest, stoi naprzeciwko mnie. Tym razem nie żartuje. W prawej ręce trzyma scyzoryk.

– Co robisz?

– Przyszedłem po zapasy trutki na szczury. Moje mieszkanie jest przez nie oblężone.

– Jesteś sam?

– Niezupełnie, w domu czekają na mnie dwa maluchy.

– Maluchy?

– Mój kot i Alicja, mała dziewczynka.

– Dziewczynka? Kto to jest? Twoja siostra?

– Taaa, moja młodsza siostra Alicja.