Tytuł oryginału: U4. Koridwen

© Copyright by Editions Nathan et Editions Syros, SEJER, Paris, France, 2015

© Okładka: Aleshyn_Andrei/Shutterstock.com

© Copyright for the Polish translation by Paweł Łapiński, 2016

© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo Polarny Lis, Warszawa, 2016

Redaktor prowadzący: Sylwia Sawicka

Redakcja: Milena Schefs

Współpraca redakcyjna i korekta:
Zofia Krzywicka-Vauthier

Adaptacja okładki: Jan Bersz

Projekt map, skład i przygotowanie do druku: Marta Krzywicka

Polarny Lis

ul. Dąbrowiecka 22, 03-932 Warszawa

www.polarnylis.pl

www.facebook.com/polarnylis

ISBN 978-83-945617-1-0

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Dla Pierre’a, Simona i Paula

Wszystkich was zabijam

słowa Ankou, bretońskiego uosobienia śmierci,
zapisane na drzwiach kaplicy cmentarnej
kościoła w Braspart

1 listopada

Mija już dziesięć dni, odkąd atakujący opony mózgowe filowirus krwotoczny U4 – nazwany tak od Utrechtu, miasta w Holandii, w którym pojawił się po raz pierwszy, i czwartej generacji – sieje spustoszenie.

Piorunująco złośliwy, w czterdzieści godzin zabija wszystkich bez wyjątku: wywołuje osłabienie organizmu, migreny, astenię i paraliże, po których dochodzi do gwałtownego krwawienia, zawsze kończącego się śmiercią.

Rozprzestrzenił się już w całej Europie. Berlin, Lyon, Mediolan… Kolejne dzielnice, miasta, aglomeracje próbowano poddawać kwarantannie, aby powstrzymać epidemię. Na próżno.

Ponad dziewięćdziesiąt procent światowej populacji uległo zagładzie. Przy życiu pozostały jedynie nastolatki.

Zaczyna brakować pożywienia i wody pitnej. Połączenie z internetem staje się niestabilne. Istnieje obawa, że skończy się prąd i zerwą sieci komunikacyjne.

—

Warriors of Time (lub WOT – dla wtajemniczonych) była przed epidemią popularną grą komputerową w typie multiplayer. Gracze mogli w niej – w zależności od poziomu – podróżować między epokami w fikcyjnym świecie Ukraün, zmieniać bieg wydarzeń i w ten sposób wypełniać swoje misje. Uczestnicy regularnie spotykali się na forum, żeby wypracowywać strategie i wysłuchiwać rad doświadczonych wojowników – Ekspertów albo nawet samego mistrza gry, Khronosa.

Pierwszego listopada, przedostatniego dnia działania internetu, szeregi WOT liczyły około stu pięćdziesięciu Ekspertów pozostałych przy życiu na terytorium Francji. Ci z nich, którzy weszli na forum tego dnia, żeby zapomnieć o otaczającej ich rzeczywistości albo wymienić się informacjami na temat kataklizmu, otrzymali taką wiadomość:

Od: Mistrz gry

Do: Eksperci

To z pewnością moja ostatnia wiadomość. Połączenia stopniowo rwą się na całym świecie.

Nie traćcie nadziei. Wciąż pozostajemy Warriors of Time.

Znam sposób na cofnięcie czasu. Zawsze go znałem. Jednak sam nie mogę nic zrobić.

Dołączcie do mnie. Razem możemy uniknąć katastrofy, napisać przeszłość na nowo. Uwierzcie we mnie, uwierzcie w samych siebie, a pokonamy naszego najpotężniejszego wroga: wirusa.

Spotkanie 24 grudnia o północy pod najstarszym zegarem w Paryżu.

Khronos

—

Jules, Koridwen, Stéphane i Yannis to czworo Ekspertów. U4 jest historią o nich.

Jeden

7 listopada

Jak zwykle wstałam wcześnie, żeby nakarmić zwierzęta. Dziś rano kosztowało mnie to jednak bardzo dużo wysiłku. Przez całą noc praktycznie nie zmrużyłam oka. Wraz z upływającym czasem moje myśli stawały się coraz bardziej ponure i pełne rozpaczy. Około czwartej czy piątej nad ranem odkorkowałam fiolkę z trucizną i zbliżyłam ją do ust. Przed pierwszym łykiem postawiłam sobie ultimatum: „Koridwen, jeżeli w ciągu minuty nie znajdziesz ani jednego powodu, żeby ze sobą nie skończyć, to pij!”.

I wtedy, po długich sekundach całkowitej ciemności, gdzieś w zakamarkach mojego mózgu zobaczyłam wielką głowę starej Bergamotki. Nie ma szans, żeby poradziła sobie z porodem beze mnie. Znam ją. Towarzyszyłam jej poprzednim razem i nie była to przyjemna sprawa. Jeżeli zabraknie mnie obok, z pewnością zdechną oboje. Ona i jej cielaczek.

Właśnie dzięki tej krowie wciąż jeszcze żyję. Kiedy już się ocieli, będę musiała ponownie zadać sobie zasadnicze pytanie. Odkąd jestem jedyną żyjącą osobą w całej osadzie, funkcjonuję jak robot, bez chwili zastanowienia. Na zmianę przeżywam momenty wzmożonej aktywności i całkowitej martwoty, kiedy kucam w kącie i płaczę albo pozwalam so bie na odrobinę snu.

Nadal doję zwierzęta, ale mleko wylewam do koryta. Powinnam przestać to robić – krowy pomęczyłyby się chwilę, ale później mleko zniknęłoby z ich wymion. Jednak te czynności pozwalają mi zająć czymś głowę, mogę łudzić się, że życie toczy się dalej w prawie niezmienionym rytmie. Wymieniam im ściółkę. Ładuję obornik na taczkę. Mocno śmierdzi, ale to pocieszające. Ciężar ładunku czuję w całych ramionach. Szybko mnie to wyczerpuje, więc wieczorem łatwiej jest mi zasnąć. To nudne i męczące zajęcie, ale od razu widać postępy, a na koniec ma się poczucie wypełnienia konkretnego zadania. Wiejskie odgłosy zmieniły się przez te dwa tygodnie. Ciszy nie zakłóca już hałas samochodów i maszyn rolniczych.

A jednak kilka minut temu zdawało mi się, że słyszę nadjeżdżający samochód. Potem już nic. Wyszłam to sprawdzić, ale nikogo nie zobaczyłam. Pomyślałam, że być może zaczynam tracić rozum.

Wykładam teraz czystą słomę na ziemię w oborze. Nagle zwierzęta robią się nerwowe jak przed burzą albo kiedy latem nękają je gzy. Wzdrygam się, czując za plecami czyjąś obecność. To dwóch chłopaków, niewiele ode mnie starszych. Są do siebie podobni, może to bracia. Jednego z nich poznaję. Nieraz widywałam go w mieście przed katastrofą. Kręcił się razem z innymi przed wejściem do marketu. Sączyli piwo i żebrali. Czyli nie tylko ja przeżyłam w tej okolicy. Doznaję czegoś w rodzaju ulgi, jednak ich towarzystwo nie rozproszy mojej samotności. Sposób, w jaki na mnie patrzą, przyprawia mnie o dreszcz. Czuję w powietrzu wrogość i niechęć. Starszy z nich mówi z grymasem:

– Potrzebujemy narzędzi w stylu wiertarkowkrętarki, piły tarczowej, młotka, siekiery, piły łańcuchowej. Mamy w okolicy trochę drzwi i rolet do sforsowania.

– Nie jesteście tutaj u siebie i nie macie prawa – oznajmiam, groźnie podnosząc widły.

– Hej, dzieciaku – gniewnie odwarkuje chłopak. – Żyjesz na innej planecie czy co? To już koniec. Wszyscy poumierali, poza kilkoma młodymi w naszym wieku. Teraz nic już do ni ko go nie należy. Jeśli chcesz przetrwać, trzeba z tego korzystać. Kto będzie chciał pozostać uczciwy, ten zdechnie.

– Czemu nie pójdziecie gdzieś indziej? Przecież w okolicy nie brakuje opuszczonych osad.

– Bo wiedzieliśmy, że tutaj znajdziemy towarzystwo – rzuca młodszy. – Wygląda na to, że pod tymi ogrodniczkami ukrywa się boskie ciało.

– Skończ te wygłupy, Kev! Nie po to tu przyszliśmy. A ty, mała, odpowiadaj zaraz, bo pożałujesz!

– Klucz do przybudówki wisi na drzwiach.

– Dzięki, piękna.

Młody Kevin rzuca mi spojrzenie, które oznacza, że i tak się doigram. Udaję, że wracam do pracy, i spuszczam wzrok. Starszy wychodzi, a młodszy mnie pilnuje. Podchodzę, żeby porozrzucać słomę kilka metrów od niego. W końcu nudzi mu się patrzenie na mnie i odwraca wzrok w stronę podwórka. Wtedy rzucam się na niego z widłami i wbijam mu dwa zęby w lewe udo. Chłopakowi z bólu uginają się kolana i pada u moich stóp. Zdaje się, że zabrakło mu tchu i nie jest w stanie krzyczeć. Omijam go i biegnę do szafki na broń ukrytej w schowku w komórce za kuchnią. Chwytam jedną ze strzelb myśliwskich, z których ojciec uczył mnie strzelać. Ładuję do niej naboje znalezione w skrzyni w salonie. Wybiegam na zewnątrz, wchodzę do przybudówki i strzelam dwa razy ponad głową rabusia, który rzuca to, co wziął, i robi się szary na twarzy.

– Idź zabrać swojego kolesia i spadajcie stąd. A jak nie, to powystrzelam was jak kaczki.

Zrozumiał i kieruje się do obory, żeby zabrać swojego brata, który ryczy teraz jak małe dziecko. Udaje mu się podnieść rannego i wsunąć mu rękę pod ramię. Oddalają się w kierunku samochodu, zaparkowanego poniżej drogi powiatowej.

Nie mogę się powstrzymać przed udzieleniem mu rady:

– Oczyść tę ranę, inaczej dojdzie do zakażenia.

Chłopak, nie odwracając się, podnosi lewą rękę z wyciągniętym w górę środkowym palcem.

Od dwóch dni nikogo nie widziałam. Osta tni miejscowy umarł wczoraj. Nazywał się Yffig. Był pra gma tycznym człowiekiem. Kiedy tylko usłyszał w telewizji o rozmiarach epidemii spowodowanej wirusem U4, przygotował się na najgorsze. Pojechał do marketu budowlanego i wypożyczył koparkę z łyżką dostosowaną do ko pania rowów.

Z pomocą jego maszyny pochowaliśmy dziewięcioro pozostałych mieszkańców osady. Pokazał mi, jak obchodzić się z koparką, gdyby zaszła taka potrzeba. Dobrze zrobił, bo to ja musiałam złożyć go do grobu. Skorzystałam z okazji i wykopałam jeden dla siebie. Kiedy dopadnie mnie choroba albo nie będę już mogła wytrzymać, rzucę się do niego. Szkoda, że nie będzie już wtedy nikogo, kto mógłby mnie pogrzebać.

8 listopada

Kolejna praktycznie bezsenna noc. Od kiedy pojawili się tu ci złodzieje, czuję się zagrożona. Poznałam po ich nienawistnych spojrzeniach, że wrócą ukarać mnie za to, jak ich upokorzyłam. Teraz dzielę łóżko z nabitą strzelbą i nasłuchuję najcichszych odgłosów.

Nadal nawiedza mnie myśl, żeby dołączyć do reszty i umrzeć. Przed skończeniem ze sobą nie powstrzymuje mnie strach przed wielkim krokiem, tylko poczucie, że popełniłabym błąd, naruszyłabym naturalny porządek, według którego nikt nie decyduje sam o końcu własnego życia. Babka zawsze uczyła mnie, że życie jest cenne, zarówno gdy chodzi o ludzi, jak i o zwierzęta czy nawet rośliny. Możemy sobie pozwolić na odbieranie go tylko w przypadku najwyższej konieczności. Mawiała, że wszyscy jesteśmy żyjącymi komórkami wielkiego organizmu zwanego Ziemią, że każdy gra w nim pewną rolę. Odczuwam to co rano, zajmując się zwierzętami. Ich ciepło, zapach, porykiwanie, wszystko wydaje się na swoim miejscu.

Co stałoby się z moimi zwierzętami, gdybym je porzuciła? Nigdy nie doświadczyłam cierpienia krowy, której się nie poi albo pozostawia samą przy cieleniu się. Jak daleko sięgam pamięcią, widzę mojego ojca co rano i co wieczór opiekującego się zwierzętami. Widziałam, jak zajmował się nimi, nawet kiedy ledwo trzymał się na nogach, bo przez całą noc pił z kumplami. To było jak święty obowiązek, od któ rego nic nie może zwolnić.

Teraz, kiedy pozostały już tylko zwierzęta, powinnam być zadowolona – ja, która powtarzałam wciąż, że wolę je od ludzi, bo łatwiej je zrozumieć i zadowolić. Zwierzęta nie chowają się za stodołę, żeby popłakać, ani nie wpadają w histerię z powodu plamy po winie, która nie znikła w praniu.

Brakuje mi rodziców. Jeszcze kilka tygodni temu nie pomyślałabym, że kiedyś wypowiem to zdanie. Od czterech czy pięciu lat miałam w głowie tylko jedną myśl: uciekać z tej ponurej chaty, którą określiłam nawet mianem grobu. Dziś, kiedy prawie cała ludzkość wymarła, wstydzę się tego słowa. Czuję się winna, że używałam go z taką łatwością. Ktoś, kto wierzy w znaki, mógłby się nawet posunąć do stwierdzenia, że to moja wina – moja osada rzeczywiście zamieniła się w cmentarz.

O piątej trzydzieści postanawiam wstać. Biorę latarkę i idę przez pole do Bergamotki, która oddzieliła się od reszty. Patrzę jej prosto w oczy. Wydaje się taka spokojna. Czuje, jaki wysiłek ją czeka, ale wie, że może na mnie liczyć. To nie będzie pierwszy raz ani dla niej, ani dla mnie, ale zawsze – aż do teraz – wiedziałam, że ojciec jest w pobliżu i w razie czego będzie mógł interweniować albo wezwać weterynarza.

Mówię do niej spokojnie, by dodać jej otuchy, i prowadzę w kierunku domu. Bergamotka daje się prowadzić, a ja dziękuję jej za to, drapiąc sierść między rogami. Łatwiej będzie mi jej doglądać. Przywiązuję ją w oborze i szepczę do ucha:

– No, stareńka, bardzo cię proszę, nie ociągaj się zbytnio.

Biorę się za generalne porządki w kuchni. Matka stwierdziłaby z zadowoleniem, że wreszcie idę za jej przykładem. Przypominają mi się soboty, kiedy marzyłam o odespaniu całego tygodnia spędzonego w internacie, lecz regularnie budził mnie hałas nieuważnie przestawianych naczyń. Nie było lepszego sposobu na to, żeby przeszkodzić mi w spaniu. Teraz lepiej rozumiem, dlaczego matka lubiła szorować szafki od środka i czyścić lodówkę. Dzięki temu mniej się kombinuje. Człowiek się męczy i upaja uderzającym do gło wy zapachem detergentów. Na komodzie dostrzegam truciznę, którą przygotowałam sobie po pochowaniu Yffiga. Utarłam pół na pół antydepresanty taty z tymi mamy, po czym rozpuściłam je w kolorowej, słodkiej wodzie z syropem z grenadyny. Od tego czasu wygląd mikstury znacznie się zmienił. Gruby kredowy osad opadł na dno, przykrywa go cienka czerwona warstwa. Wyżej woda jest ledwo zmącona. Nie mogę się powstrzymać i chwytam za buteleczkę. Potrząsam nią gwałtownie, żeby płyn znów nabrał jednolitego wyglądu syropu. Przez kilka minut nieruchomo przyglądam się, jak poszczególne warstwy układają się na nowo. Następnie ostrożnie odstawiam naczynko. Być może pewnego dnia mi się przyda.

Po dwóch godzinach ciężkiej pracy czuję się wyczerpana. Siadam przy stole w kuchni. Herbata się zaparza, a tymczasem moje powieki się zamykają i zapadam w sen. Budzi mnie ból pleców spowodowany niewygodną pozycją. Nie słyszę już pocieszającego pochrapywania lodówki. Otwieram ją. W środku nie zapala się światło. Pstrykam przełącznikiem górnej lampy, nic z tego. Skończył się prąd. Po tym jak ponad tydzień temu zniknął najpierw internet, a potem telewizja, można się było tego spodziewać.

Wychodzę na świeże powietrze, żeby do końca się obudzić. Pada drobny deszcz, ledwo skrapiający ziemię. Gdy zdejmuję fartuch matki, nagle czuję jej zapach. Zamykam oczy. Kiedy widziałam ją ostatni raz, wydawała mi się odmieniona. Biła z niej jakaś energia, której nigdy wcześniej u niej nie dostrzegłam. Właśnie dowiedziałyśmy się, że mój ojciec umarł powalony wirusem w barze w Morlaix, wśród swoich kompanów od kieliszka. Nie pozwolono nam zobaczyć go po raz ostatni. Przy takim tempie rozprzestrzeniania się epidemii władze zrezygnowały z rozpoznawania ciał i indywidualnego grzebania zwłok. Byłam zszokowana śmiercią taty i nie rozumiałam, dlaczego matka nie chce mnie przytulić. Dziś myślę sobie, że już wtedy czuła się chora i bała się mnie zarazić. Sytuacja, w której się nagle znalazłyśmy, musiała nią wstrząsnąć. Mówiła do mnie długo, jak nigdy przedtem. Powtarzała, że jestem odważną dziewczyną i że będę wiedziała, co zrobić ze swoim życiem.

Ku mojemu wielkiemu rozczarowaniu nie rozwodziła się nad odejściem ojca, bowiem tego, jak mawiała, nie można już zmienić i trzeba iść naprzód. Ja chciałam, żebyśmy powspominały szczęśliwe chwile spędzone we trójkę i razem przeżywały smutek. Ona wolała napomknąć o istnieniu listu, który moja babka napisała do mnie tuż przed śmiercią, rok wcześniej. „Ojciec nie chciał, żebyś go otwierała – wyjaśniła. – Wahał się, czy go nie spalić. Dlatego schowałam go pod moim materacem”. Wówczas ta informacja wydała mi się zupełnie bez znaczenia. Była tak odległa od dramatu, który przeżywałyśmy. „Póki co – kontynuowała matka – musimy przygotować się na najgorsze. Kocham cię, Koridwen, i zawsze będę w twoim sercu, nawet jeśli znajdę się daleko od ciebie”. „Czemu tak mówisz?” zapytałam.

Zostawiła mnie wtedy, żeby ugotować coś do jedzenia. Następnej nocy już nie żyła. Odtąd jestem sama na świecie.

9 listopada

Wczoraj padłam jak kłoda na kanapę w salonie tuż po zapadnięciu zmroku. Cztery godziny później obudził mnie chłód. Powlokłam się do łóżka, ale zasnęłam dopiero, kiedy zaczynało już świtać.

Ze zmęczenia staję się nerwowa i słaba. Staram się cały czas coś robić, ale zdarzają mi się gwałtowne momenty przygnębienia. Nagle całkiem niespodziewanie wybucham płaczem. Wyciągam się na długie godziny na kanapie albo na łóżku i wyobrażam sobie najgorsze scenariusze. Przede wszystkim boję się bólu i upokorzenia, jeżeli dopadną mnie jacyś ludzie. Gdybym połknęła truciznę, to wszystko nie mia łoby już znaczenia.

Jakby tego było mało, dziś rano zabrakło bieżącej wody. Na szczęście jest jeszcze ręczna pompa podłączona do starej studni. Widziałam, jak ojciec ją obsługiwał, kiedy z powodu upałów ogłaszano ograniczenia w zużyciu wody. Robię obchód po innych domach, żeby pozbierać zapas baterii i świec. Na całe szczęście miałam zapobiegliwych sąsiadów i nie muszę się o to martwić. Przetransportowałam też do stodoły ich butle z gazem. Opróżniłam całkowicie zamrażarkę i lodówkę, zanim jedzenie się zepsuło. Piekę mięso i przygotowuję zupę. Od dawna nie jadłam nic ciepłego. Wszystko, co nie nadawało się do jedzenia, zakopałam w ziemi, bo zaczynało śmierdzieć.

Skoro postanowiłam żyć dalej, to nie powinnam być sama. Ale gdzie są inni? Ilu ich zostało? Przypominają mi się słowa jednego z szabrowników: „Wszyscy poumierali, poza kilkoma młodymi w naszym wieku”.

To mogłoby oznaczać, że z jakiegoś tajemniczego powodu wirusowi U4 oparły się tylko nastolatki. Faktem jest, że kiedy zamykano internat, żaden z uczniów nie zdradzał objawów choroby, dotknęła ona tylko nauczycieli i pracowników administracyjnych. Wobec tego Cindy powinna jeszcze żyć. Chcę się z nią zobaczyć. Może zgodzi się zamieszkać tu ze mną. Potem mogłybyśmy pojechać po Maksa, mojego kuzyna, starszego dokładnie o rok. On też powinien żyć. Gdybyśmy byli we trójkę, życie stałoby się bardziej znośne.

Udało mi się uruchomić stary motorower ojca. Częściej widziałam, jak go reperował, niż jak na nim jeździł. Proszę pojazd tylko o to, żeby wytrzymał jeden dzień. Muszę zobaczyć się z moją koleżanką i kuzynem, którzy mieszkają kawałek stąd. Za pomocą elastycznych pasków przymocowałam do bagażnika strzelbę. Mam nóż, naboje i lornetkę w plecaku. Prędkość i hałas sprawiają mi szaloną przyjemność. Mam wrażenie, jakby z mojej głowy znikały wszystkie czarne myśli. Muszę skorzystać z okazji, bo ten stan nie potrwa długo. Zmniejszam prędkość, kiedy z daleka dostrzegam gęsty dym. To w tamtym rejonie mieszka Cindy. W miejscu, w którym jestem, zasłona z drzew uniemożliwia mi sprawdzenie, czy to jej dom się pali. Zatrzymuję motor, po czym chowam go za krzyżem. Znam drogę, która pozwoli mi zbliżyć się niepostrzeżenie. Być może coś sobie wkręcam, ale nie mogę powstrzymać się od myśli, że te okolice stały się łupem bandytów w rodzaju tych dwóch chłopaków, którzy byli u mnie.

Jestem mniej niż dwieście metrów od domu Cindy. Widok się przejaśnia. Siadam i sięgam po lornetkę. W oddali dopala się jakaś szopa. W nocy padał deszcz, trawa jest bardzo mokra i ogień się nie rozprzestrzeni. Na podwórku przed domem Cindy stoją trzy samochody. Na zewnątrz jest sporo ludzi. Sześciu chłopaków i trzy dziewczyny. Niektórych znam z widzenia. Dostrzegam Kevina, który chciał mnie okraść. Popija i chodzi o lasce. Najwyraźniej cała załoga zajęła dużą stodołę, którą niedawno wyremontowała pewna rodzina z Nantes. Przypomina mi się ich syn, Nathan, strasznie namolny jedenastolatek, który próbował poderwać moją przyjaciółkę. W ostatnie wakacje poznałam jego starszą siostrę. Przyjechała z Lyonu, gdzie mieszkała z ojcem. Wyglądała niesamowicie: krótkie, jasnoszare włosy, czarne ubrania. Ta rodzina przeprowadziła się tu raptem cztery miesiące wcześniej. Nie nacieszyli się długo swoim ładnym domem.

Drugi ze złodziei pojawia się z butelką piwa w dłoni. Widzę też starszego brata Cindy. Paraduje z gołym torsem, chociaż powietrze jest dość chłodne. Moja koleżanka na pewno jest w swoim pokoju. Wiem, jak dostać się tam po kryjomu. Chowam rzeczy w zaroślach, żeby było mi lżej, zostawiam sobie tylko nóż. Wsuwam go do skarpetki. Dobrze, że założyłam myśliwską kamizelkę ojca, dzięki temu mniej rzucam się w oczy. Nadkładam drogi, żeby dojść do budynku od tyłu. Stukam w szybę. Cindy bardzo szybko wpuszcza mnie do środka. Na jej twarzy dostrzegam radość, ale też niepokój. Daje mi znak, żebyśmy mówiły cicho.

– Cieszę się, że cię widzę, ale nie możesz tu zostać. Kumple mojego brata są trochę podejrzani. A Greg i Kevin mają ci za złe to, co im zrobiłaś. Dotychczas mojemu bratu udaje się trzymać ich w ryzach, ale chcą się zemścić. A szczególnie chcą twojej broni. Musisz uciekać z Menesguen, zanim cię dopadną.

– Gdzie niby miałabym pójść?

– Nie wiem, ale boję się o ciebie.

– Czemu spaliła się ta szopa?

– Wczoraj wieczorem faceci trochę popili i zaczęli się wygłupiać.

– Przyjedź do mnie, tam będzie spokojniej.

– Nie, wolę zostać w domu. Tutaj przynajmniej mam brata, który mnie ochroni. Ty też musisz znaleźć kogoś, kto by nad tobą czuwał. Nie możesz żyć całkiem sama. Za bardzo się narażasz.

– Postanowiłam przygarnąć Maksa.

– Bardzo lubię twojego kuzyna. Jest miły. Ale nie wiem, czy to dobry pomysł. Będzie dla ciebie ciężarem, a nie wsparciem.

Cindy ze mną nie pojedzie. Nie ma sensu naciskać.

– Straszne jest jednak to, co się stało – zmieniam temat. – Pamiętasz, jakie byłyśmy szczęśliwe we dwie w naszym pokoju w internacie? Od zawsze byłyśmy jak siostry. Tam w końcu zamieszkałyśmy razem.

– To fakt. Czułyśmy się takie wolne i niezależne.

Milknie na chwilę, jej wzrok posępnieje.

– A potem, przez ten cholerny wirus – mówi dalej łamiącym się głosem – cały świat dookoła nas się zawalił. Nasze życie nagle się przerwało. Nic już nie będzie takie jak kiedyś.

Moja przyjaciółka jest wstrząśnięta. Nie powinnam była przywoływać tych wspomnień. Staram się zmienić temat.

– Nantejczycy wyjechali?

– Nie, umarli na samym początku.

– Pochowaliście ich?

– Kumple mojego brata po prostu przerzucili ich ciała do lasku za stawem, żeby smród nie przeszkadzał.

– To obrzydliwe. Każdy ma prawo spoczywać w pokoju.

Jej wzrok wyraża niemoc. Jest tak samo zszokowana jak ja. Wiem o tym i nie naciskam.

– Pójdę już. Jeśli zmienisz zdanie, to wiesz, gdzie mieszkam.

Ściskamy się przez dłuższą chwilę. Ona płacze. Ja się po wstrzymuję.

Pcham motorower kilkaset metrów, zanim go odpalę. Gdyby reszta chciała mnie ścigać samochodami, szybko by mnie dogonili. Potem staram się, jak poprzednio, zapomnieć o wszystkim, pozwolić, by upoiły mnie prędkość i buczenie silnika, ale to już niemożliwe. Cindy mnie opuściła.

Po powrocie do domu stawiam szezlong w oborze blisko Bergamotki i zawijam się w kilka koców. Od razu zapadam w sen. Budzi mnie szczekanie w oddali. Byłam w samym środku snu. Latałam nad gospodarstwem jak Superman, a potem krążyłam nad plażą smaganą wiatrem. Tam płonął ogromny krąg ognia. W jego środku dziewczynka, której twarz trudno było dostrzec, wołała o pomoc, podnosząc ręce w górę. Jakaś groab, stara kobieta o przerzedzonych, brudnych włosach, starała się zwabić ją do ognia. Na szczęście w ostatniej chwili interweniowałam i wyciągnęłam stamtąd dziewczynkę. Uniosłam ją do nieba. Całej scenie przyglądała się wataha psów usadowionych na klifie i ujadających z pianą na pyskach.

Wstaję i przyciągam broń do siebie. Przez dłuższą chwilę stoję nieruchomo, próbując zinterpretować dźwięki w oddali. Nie słychać żadnego podejrzanego odgłosu, więc postanawiam się ruszyć. Głaszczę Bergamotkę, dla której najwyraźniej nie nadszedł jeszcze czas na wydanie na świat malucha.

Odgrzewam resztki jedzenia i siadam naprzeciwko milczącego telewizora. Przyglądam się swojemu odbiciu. Wyglądam jak nigdy przedtem. Od trzech dni nie czesałam się ani nie myłam. Bo i po co?

10 listopada

Zakład, w którym przebywa mój kuzyn, znajduje się na północy aglomeracji Morlaix, z dala od domów mieszkalnych. Na szczęście daleko również od centrów handlowych, a podejrzewam, że to właśnie tam grasują bandy.

Okolica jest dziwnie spokojna. Chowam motorower i torbę w zagajniku. Idę przez ogród w kierunku głównego budynku. Wielkie drzwi wejściowe nie są zamknięte na klucz, więc wchodzę do holu. Uderza mnie paskudny odór zgnilizny i ekskrementów. Jest prawie całkiem ciemno, bo zasunięto rolety. Nie zamykam drzwi – chcę, żeby docierało tu jakieś światło i żeby smród trochę zelżał. Czuję wokół siebie obecność kilku osób, ale nikogo nie dostrzegam. Jestem obserwowana. Mieszkańcy udają, że to miejsce jest puste, i mają nadzieję, że sobie stąd pójdę. Boję się, ale powstrzymuję chęć ucieczki. Oznajmiam niepewnym głosem:

– Chcę się widzieć z Maksem. Max, jesteś tu? Max!

Idę dalej w kierunku świetlicy, gdzie widywałam się z moim kuzynem w weekendy, raz lub dwa razy w miesiącu. Kiedy kładę rękę na klamce, słyszę za sobą przeraźliwy gwizd. Zanim zdążę się obrócić, zostaję otoczona przez tłum osób, których twarze są zasłonięte plastikowymi maskami z wizerunkami postaci z kreskówek. Kilkanaście rąk chwyta mnie w pasie, czepia się moich ramion i nóg. Jakiś raczej wątły Kaczor Donald rozpina moją bluzę i podciąga mi koszulkę aż do stanika. Kulę się, ogarnięta paniką. Donald ściąga moje spodnie dresowe, ale prawie od razu wciąga je z powrotem. Pewnie sprawdzają, czy nie jestem uzbrojona. Ciągną mnie na piętro. Słyszę, jak dyszą i zrzędzą. Są podekscytowani. Praktycznie donoszą mnie do jakiegoś krzesła, do którego zostaję brutalnie przywiązana. Staram się opanować. Jeżeli mam do czynienia z pensjonariuszami, to sprawy nie powinny potoczyć się źle. Wszyscy znają mnie z widzenia. Z niektórymi już kiedyś rozmawiałam, poza tym przecież Max musi tu gdzieś być. Staje przede mną wysoki Piotruś Pan. Podnosi rękę, żeby uspokoić pozostałych, którzy krążą wokół mnie i popychają. Mówi niepewnie, ale ma mocny głos.

– Czemuś tu przyszła?

– Chcę się spotkać z Maksem.

– Czemu?

Zdaje się, że wiem, kto to. Rzucam się na głęboką wodę:

– To mój kuzyn. Wiesz o tym. Jesteś Jason, prawda?

– Nie, ja jestem Piotruś Pan – wrzeszczy, wyraźnie rozgniewany. – I jestem zły!

Gwałtownie przyciska swoją dłoń do mojego czoła i powtarza, żeby weszło mi to do głowy:

– Jestem zły Piotruś Pan! Zły Piotruś Pan! Jesteśmy psychopatami!

– Psychopatami! Psychopatami! – podejmują krzyk pozostali.

Ktoś ciągnie mnie do tyłu za włosy i skręca szyję. To boli, moje oczy zalewają się łzami. Gdzie jest Max?

Ktoś puszcza mój warkocz. Mam wrażenie, że nie wiedzą, co ze mną zrobić. Jason i reszta wychodzą z pomieszczenia. Zostawiają mnie pod nadzorem Myszki Minnie i Śpiącej Królewny. Staram się być miła, żeby poprawić swoje położenie:

– Proszę, czy mogłybyście otworzyć okno? Żeby wpuścić trochę powietrza?

Patrzą po sobie, po czym Królewna postanawia mnie posłuchać. Wreszcie mogę zaczerpnąć trochę powietrza. Koncentruję się na tym, żeby przywołać wszystkie wspomnienia. Muszę koniecznie nawiązać z nimi kontakt, żeby dowiedzieć się, co się stało z moim kuzynem. Obserwuję je. Minnie ma tik. Bez przerwy skręca szalik. Staje mi przed oczami młoda dziewczyna, trochę krągła, która ciągle słuchała muzyki przez słuchawki i miała ten sam nerwowy odruch. Podśpiewywała przy tym. Czasami robiła to za głośno i Max serdecznie się z niej nabijał: „Solène, nie zgrywaj Madonny!”. Ona za każdym razem odpowiadała ze śmiechem: „Głupi jesteś! To nie Madonna! Madonna jest za stara”.

– Solène? Gdzie jest Max? – próbuję, starając się uspokoić strach.

– Max jest głupi!

– Czemu jest głupi?

– Max nie chce być zły!

– Poszukaj go! Powiedz, że Kori przyjechała.

Dziewczyna spogląda na swoją koleżankę, która kiwa przecząco głową. Solène spuszcza wzrok i znów koncentruje się na szaliku. Jeżeli mojego kuzyna tu nie ma, to nie wiem, jak z tego wybrnę. Przez ponad godzinę nic się nie dzieje. Zaczynają mnie boleć mięśnie. Jakiś okutany Alladyn przyniósł każdej z moich dozorczyń garść surowego makaronu i małą plastikową buteleczkę, pełną podejrzanej wody. Powoli chrupią i połykają swój ohydny posiłek, krzywiąc się przy tym.

– Surowy makaron jest niedobry – zauważam jak najspokojniejszym głosem. – Trzeba go ugotować! Pochorujecie się od tego. Powiedzcie Piotrusiowi Panu, że mogę wam coś ugotować! No już! Idźcie mu to powiedzieć!

Minnie porozumiewa się wzrokiem z drugą dziewczyną, która daje jej znak, że się zgadza.

Kwadrans później przychodzi ich przywódca z Goofym. Wyglądają na spokojnych. Ponawiam moją propozycję. Piotruś Pan długo mi się przygląda, po czym stwierdza:

– OK, ale nie próbuj żadnych numerów! Zrozumiałaś?

Prowadzą mnie do innego, parterowego budynku. Po cichu modlę się, żeby zbiornik z gazem, który widziałam podczas mojej poprzedniej wizyty, nie był pusty. Podłoga na stołówce jest usłana śmieciami. Jedna ze ścian kuchni jest czarna od sadzy. Kafle pokrywa coś przypominającego kleik, miejscami mniej lub bardziej rozwodniony. Zapasy znajduję na zapleczu kuchni. Przy odpowiednim zarządzaniu mogłyby im wystarczyć na kilka tygodni. Pomagają mi Minnie, Królewna i Alladyn. Woda, której używają, pochodzi z pobliskiej rzeki. Napełnili nią wielkie beczki, ale woda w nich już zaśmiardła i musimy ją wylać. Przewracamy beczki na ziemię i wytaczamy je przez drzwi wychodzące na dwór. Gotuję w wielkim kotle świeżą wodę, dolewając ją stopniowo, kiedy tylko ciecz dochodzi do wrzenia. Minnie śledzi wszystkie te czynności z zainteresowaniem. Proszę wszystkich, żeby wyczyścili beczki i napełnili je świeżą wodą. Dodaję do niej po kilka kropel wybielacza. Pytam mojej pomocnicy, ile osób jest w ośrodku. Żeby mnie zrozumiała, podnoszę po kolei palce i wymieniam ich ksywki: Minnie, Piotruś Pan, Królewna, Alladyn, Goofy…

Doliczamy się piętnastu osób, w tym Maksa, którego Minnie wymienia na końcu i po dłuższym wahaniu. Podnosi mnie to na duchu. Max gdzieś tu jest. Wydzielam makaron, potem wszyscy czworo nakrywamy do stołu. Stwierdzam, że musieli robić to już wcześniej, bo ich gesty są dokładne. Piotruś Pan wraca ze swoją bandą, kiedy zabieramy się właśnie do wydawania posiłku. Wszyscy w jednej chwili zsuwają maski na głowę. Pytam o Maksa. Nikt nie odpowiada. Rzucają się na jedzenie. Dostrzegam uśmiechy zadowolenia. Pięć minut później talerze są już czyste. Przywódca, wyraźnie rozluźniony po posiłku, wstaje i daje mi znak, żebym za nim poszła.

– Max? – pytam się.

– Max – powtarza ze śmiechem.

Zabierają mnie razem z Goofym w stronę jakiegoś budynku na uboczu. To tam, gdzie schowałam motorower. Jeden z nich wyciąga klucz i otwiera drzwi. Zaprasza mnie do wejścia, a ponieważ się waham, chwyta mnie za koszulkę, podczas gdy drugi staje za mną i gwałtownie popycha do przodu. Udaje mi się wyrwać i nurkuję w trawie. Obydwaj są zaskoczeni moją szybkością. Przekręcam się na bok i z powrotem wstaję. Rzucam się do swojej torby i sięgam po strzelbę. Oni od razu się oddalają i podnoszą ręce.

– Max! – krzyczę.

Odbezpieczam broń i strzelam w ziemię. Goofy zatyka sobie uszy i kuca. Piotruś Pan krzywi się ze strachu: przekaz został odebrany. Wie, że nie żartuję. Reszta wyszła ze stołówki, ale trzyma się z daleka. Powtarzam, starając się okazać spokój, ale celując w klatkę piersiową przywódcy:

– Max!

Piotruś Pan nerwowo pokazuje coś Solène, która do niego podeszła. Dziewczyna kiwa głową i od razu się oddala. Po dłuższej chwili wreszcie nadchodzi mój kuzyn. Wciąż jest tak samo potężny i przerasta mnie o dwie głowy. Wydaje się bardzo zmęczony. Kiedy mnie dostrzega, jego wzrok się rozpromienia. Zrozumiał, że przyjechałam po niego. Strasznie śmierdzi, a ja pocieram nos. Max się uśmiecha i daje mi znak, żebym poczekała. Zawraca i idzie w drugą stronę. Od razu żałuję, że nie potrafiłam ukryć mdłości. Piotruś Pan chyba się poddał, usiadł i cierpliwie czeka. Reszta idzie za jego przykładem, po czym zaczynają rozmawiać między sobą. Po kwadransie Max wraca w czystszym ubraniu i z mokrymi włosami. Smród jest trochę mniejszy. Odjeżdżamy, zanim jego towarzysze zdążą się tym przejąć.

Droga powrotna jest długa, bo motorower nie wytrzymał naszego ciężaru. Maszerujemy i robimy postoje, kiedy mój kuzyn jest zmęczony. Próbuję go wypytać o to, co przeżył przez ostatnie tygodnie, oraz o powód jego uwięzienia. Max nie chce nic wyjaśniać i zadowala się powtarzaniem słowa „zły” na wszelkie sposoby. Potem udaje strzały i ludzi zabitych z broni palnej.

– Zabici! Zabici! – oznajmia bardzo zdenerwowany.

Niczego więcej się nie dowiaduję. Docieramy do domu. Mój kuzyn wyciąga się na kanapie i głęboko zasypia.

11 listopada

O świcie budzi mnie Max, który buszuje po kuchni w poszukiwaniu jedzenia. Kiedy do niego dołączam, nurkuje akurat głową w brytfance, w której piekłam mięso dwa dni temu.

– Nie wiem, czy to jeszcze dobre, Max – uprzedzam go. – To było mrożone mięso, rozchorujesz się. Nie wolisz, żebym ci coś przygotowała?

Max przyciąga do siebie naczynie. Po brodzie spływa mu sos. Uśmiecha się do mnie.

– Nie, jestem głodny – oznajmia z pełnymi ustami.

Po śniadaniu kuzyn prowadzi mnie do salonu i chwyta album ze zdjęciami. To był jego rytuał: robił tak za każdym razem, kiedy do nas przyjeżdżał. Nie mogłam mu przerywać.

Teraz siedzimy obok siebie i przeglądamy kolejne strony. Jako dzieci często bawiliśmy się razem. Max głośno śmieje się na widok zdjęcia, na którym jesteśmy cali goli na plaży. Długo uznawałam go za brata. Nie wiem, kiedy dokładnie otoczenie zdało sobie sprawę z jego upośledzenia. Matka mówiła mi, że bardzo późno zaczął mówić. Z biegiem lat jego ciało się rozwijało, ale sposób wyrażania się pozostał taki jak dawniej. Od zawsze jestem przekonana, że Max się ukrywa i że jest o wiele zdolniejszy, niż to pokazuje. Fakt, że nie popadł w zbiorowy obłęd swoich kumpli w zakładzie, jest na to kolejnym dowodem. Cieszę się, że tu jest. Mój kuzyn spędzał większą część wakacji u nas w gospodarstwie. Pomagał w pracy na polu, kiedy tylko chciał. Marzyło mu się jeżdżenie traktorem, ale mój ojciec nigdy na to nie pozwolił. Dobrze się razem bawiliśmy – kotłowaliśmy się na sianie albo ganialiśmy, żeby oblać się nawzajem wodą.

– Śmierdzisz, kuzynie! Jeżeli następną noc chcesz przespać w pościeli, trzeba cię będzie wyszorować. Dobrze?

Max kiwa głową, po czym stwierdza uśmiechnięty:

– Ty też śmierdzisz.

Nic nie odpowiadam. Wierzę mu na słowo.

Zaglądam do Bergamotki. Położyła się na boku. Jest w odpowiedniej pozycji, ale poród jeszcze się nie zaczął. Na wszelki wypadek przygotowuję sprzęt. Sznury, miskę czystej wody, wyjałowione rękawiczki, które sięgają aż do łokci. To na wypadek, gdyby trzeba było włożyć rękę do środka. Przysunęłam nawet wycielacz, metalowe urządzenie, pomocne, kiedy trzeba wyciągać cielaka. Bergamotka mi się przygląda. Klepię ją po głowie. Nie stresuje się. Ma rację – kiedy tracimy głowę, popełniamy głupstwa.

Podgrzewam wodę, żeby Max mógł wziąć kąpiel. Kiedy tylko zanurza się w pianie, podbieram jego rzeczy, żeby je namoczyć. Od ponad dwudziestu minut słyszę, jak się bawi. Podśpiewuje, fałszując, i puszcza bańki. Domyślam się już, w jakim stanie zastanę łazienkę. Przygotowuję mu rzeczy mojego ojca do ubrania po kąpieli. Pewnie będą go uwierać, bo ojciec nie był aż taki potężny. Potem idę pościelić Maksowi łóżko w pokoju moich rodziców. Otwieram szeroko okno, żeby spróbować wygonić ich zapach, który przenika tkaniny i meble. Gdy wkładam rękę pod materac, natrafiam na list od mojej babki, o którym mama mówiła mi przed śmiercią. Najpierw kończę z łóżkiem, a potem siadam, żeby go przeczytać. Waham się, czy go otworzyć, bo wiem, że ojciec by tego nie chciał. Bardzo kochałam moją babkę, ale to, co opowiadała pod koniec swojego życia, czasami wprawiało mnie w zakłopotanie. Była przekonana, że jest prawdziwą czarownicą. Mawiała na przykład, że komunikuje się z drzewami i siłami, które rządzą wszechświatem. Kiedy byłam mała, zabierała mnie na coś, co nazywała „wyspami ciszy”. Były to zalesione, podmokłe lub pochyłe miejsca, gdzie nie mogły się dostać maszyny rolnicze. Przysłuchiwała się szelestowi liści i pomrukom lasu. Przykładała rękę do pni i trzymała oczy zamknięte. Nawet nie poruszając ustami, mówiła do drzew. Ja sumiennie ją naśladowałam i dziwiłam się, że nic nie słyszę. Pewnego dnia mi to wytłumaczyła.

– Jeśli chcesz wiedzieć… Teraz, w tej chwili, stary dąb skarży się na twojego ojca, który wysuszył jego pole. Część jego korzeni nie dosięga wody, a to zagraża równowadze drzewa. Jednak dąb nie chce, żebyśmy się martwiły. Mówi, że się dopasuje. To dumny typ i nigdy nie poprosi o pomoc.

– Kiedy będę wystarczająco duża, żeby rozumieć drzewa? – zapytałam ją.

– Kiedy staniesz się prawdziwą kobietą, drzewa ci zaufają, a ja przekażę ci schedę.

Otwieram kopertę i wyciągam dwie kartki zapisane okrąg łym i starannym pismem.

Koridwen,

jeżeli czytasz ten list, to znaczy, że osiągnęłaś piętnaście lat, celtycki wiek dojrzałości. Czas więc na Ciebie. Musisz wybrać, czym będzie Twoje życie. Jesteś wystarczająco inteligentna, żeby wiedzieć, że decyzje nie zapadają tylko wówczas, gdy mamy piętnaście lat. Masz już pewną historię, która zaczęła się jeszcze przed Twoimi narodzinami.

Twoje imię: Koridwen

To mnie zawdzięczasz swoje imię. Podpowiedział mi je sen. Pewnej nocy złożyła mi wizytę czarodziejka we własnej osobie – ta, którą Galowie nazywają Kerridwen albo Cerridwen. Zapowiadała wielkie nieszczęście i zapewniała, że możesz ocalić świat od chaosu, jeżeli nazwie się Ciebie jej imieniem. Postanowiłam jej posłuchać, chociaż bałam się jej, bo legenda opisuje ją jako budzącą strach. Ale na pewno to kobieta wolna, niezależna i odważna. Jest boginią nauki i natchnienia, szczęścia, ale też śmierci.

Mój syn jest przekonany, że Twoje imię to odrobinę dziwaczny pomysł Twojej matki. A ponieważ nie chciał sprawiać jej przykrości – jej, która i tak była nadwrażliwa – nie sprzeciwił się tej propozycji. Gdyby wiedział, że to ja za tym stoję, odmówiłby. Twój ojciec nie znosi wszystkiego, co ma w sobie choćby ślad dawnych wierzeń. Ponieważ regularnie korzystałam ze swoich zdolności znachorki, niektórym w okolicy łatwo przychodziło wyzywanie mnie od czarownic. Twój ojciec wiele wycierpiał w dzieciństwie z powodu mojej reputacji i myślę, że chciał Cię od tego uchronić. Wszystko przez to, że od ponad wieku kultura naszych przodków bywa często wyśmiewana lub odrzucana.

Wiedza o snach

Przypomnij też sobie, co Ci zawsze mówiłam: słuchaj swoich snów.

– Uczą Cię one, kim jesteś naprawdę.

– Pomagają Ci przewidywać przyszłość i dokonywać dobrych wyborów.

– Pozwalają Ci zrozumieć przeszłość poprzez przeżywanie minionych wydarzeń we własnej osobie lub pod postacią Twoich wrogów.

– Pozwalają Ci penetrować nieznane światy, niewidzialne dla innych. Te światy koegzystują z naszym.

Kiedy nadejdzie odpowiedni moment, będziesz wiedziała, jak się tam przedostać i wpłynąć na bieg historii.

Twoje przeznaczenie

Powtarzam Ci to, odkąd byłaś całkiem mała: jesteś powołana do zastąpienia mnie i zostaniesz kimś o wiele większym, niż ja byłam.

Twoje miejsce jest tutaj. Należysz do tej ziemi, do tych pejzaży. Ale pewnego dnia być może będziesz musiała ruszyć w wielką podróż. Jeżeli się tak stanie, nie obawiaj się – będę blisko Ciebie i Cię ochronię.

Powierzam Ci mój kuferek znachorki.

Zadbaj szczególnie o książki i notatniki. Jest tam zapisane wszystko, co musisz wiedzieć, żeby zrozumieć, działać i wypełnić swoją misję. W saszetkach znajdziesz podstawowe rośliny, które pozwalają przywracać zdrowie, nieść ulgę, leczyć, ale też odstraszyć przeciwnika, zranić, a nawet zabić. To ogromna odpowiedzialność. Włożyłam tu również kociołek i drewnianą łyżeczkę, które otrzymałam od mojej babki (a ona dostała je od swojej), święty nóż i kamienie do jego ostrzenia, świeczki do modlitw. Nie zabieraj ze sobą współczes nych leków. Większość z nich to trucizny.

Mamm-gozh

Podpisała się słowem „babka” po bretońsku, w języku, którego nauki moi rodzice wciąż mi odmawiali – pod pre tekstem, że przeszkodzi mi to w poprawnym opanowaniu francuskiego. Teraz lepiej rozumiem, dlaczego mój ociec chciał zniszczyć ten list. Dobrze znał swoją matkę i musiał domyślać się, co zawiera ta korespondencja. Jako dziecko byłam gotowa uwierzyć we wszystko, co mówiła mi babka, i zazdrościłam jej tego, co brałam za magiczne moce. Dorastając, dalej lubiłam z nią przebywać, ale często uznawałam za dziwne jej słowa lub zachowania i bardzo się pilnowałam, żeby nie opowiadać o nich koleżankom. Natomiast nie da się zaprzeczyć, że moja babka posiadała gruntowną wiedzę o roślinach i była znachorką szanowaną przez swoich pacjentów. Naprawdę niosła im ulgę w bólach i nie żądała żadnej zapłaty. Tutaj, Mamm-gozh, posuwasz się jednak trochę za daleko. Według ciebie jestem od dzieciństwa predestynowana do uratowania świata, a wszystko to dlatego, że jestem twoją wnuczką i noszę imię bogini-czarodziejki.

Przez kilka sekund rozmyślam nad listem. Powinnam się go pozbyć i jak najszybciej wymazać jego treść z pamięci. Postanawiam jednak złożyć go na pół i schować do kieszeni. Jak mogłabym zniszczyć bez wyrzutów sumienia list od mojej babki, którą tak kochałam? Poza tym zastanawiam się, czy w głębi ducha nie chciałabym chociaż trochę w niego uwierzyć.

Kąpiel Maksa całkiem już wystygła, ale on daje mi do zro zumienia, że nie zamierza wyjść. Robiąc bańki, znika w odmętach wody pełnej mydlin.

– Max, przeziębisz się. No już, jeżeli wyjdziesz od razu, to nauczę cię strzelać ze strzelby.

Trafiłam w punkt, bo kuzyn nagle wyskakuje z wody, ochlapując mnie przy tym. Uciekam za drzwi.

Widok Maksa w ubraniach mojego ojca jest naprawdę zabawny. Zdaję sobie sprawę, że mój ojciec zawsze nosił za duże ubrania, jak gdyby chciał się w nich ukryć. To dlatego jego rzeczy pasują na mojego kuzyna i uwypuklają jego nieco masywną budowę. On sam wydaje się bardzo zadowolony i paraduje przede mną, napinając bicepsy.

Maksowi z trudem przychodzi niezamykanie oczu podczas naciskania spustu. Za pierwszym razem praktycznie wypuścił broń. Odrzut i wybuch wprawiają go w popłoch, ale nie chce zrezygnować. Zabieram mu broń po trzeciej próbie i obiecuję, że jutro wrócimy do nauki. Nie robię tego tylko po to, żeby mu sprawić przyjemność. Kto wie, może pewnego dnia uratuje nam to życie.

Bergamotka zaczęła rodzić beze mnie. Widzę dwa zwisające kopytka i kołyszący się strzęp błon płodowych. Na prawą rękę wsuwam rękawicę, żeby chwycić w środku nadpęcia, czyli kostki cielaczka. Powoli ciągnę, żeby odsłonić wystarczająco dużo i przymocować sznury. Jest dobrze, cielak wychodzi przednimi kopytami. Teraz mogę pomóc Bergamotce. Zachęcam ją na głos. Czuję, że reaguje, jednak niespecjalnie szybko posuwamy się do przodu. Wiem, że wystarczy mi siły, żeby zrobić to samodzielnie, więc ponawiam wysiłki. Wiem też z doświadczenia, że może to potrwać długo i że nie należy marnować całej energii na sam początek. Cielak wychodzi spokojnie centymetr po centymetrze. Wkrótce widać już całe przednie nogi, a potem głowę. I już, wyciągnęłam go. Nie rusza się. Drażnię jego nozdrza słomą, żeby wciągnął powietrze. Grzebię mu ręką w pysku, żeby usunąć klejącą maź, która zapycha mu gardło. Wreszcie reaguje. Wtedy powoli prowadzę go do matki. Dostrzegam, że to jałówka. Jest całkiem czarna, jak Bergamotka, z białą plamą pośrodku czoła. Krowa instynktownie zaczyna lizać cielątko i uwalnia je z białawych skórek, które maleństwo wciąż jeszcze ma na sobie tu i tam. Czuję ulgę Bergamotki. Mnie samej też ulżyło.

Wracam do kuchni zrobić sobie herbaty, do której przegryzam sucharki starej Yvonne, posmarowane jej konfiturą z morw. Obok mnie Max topi wosk ze świeczki, żeby ulepić kształty przypominające zwierzęta. Jest wyciszony. Po raz pierwszy od dłuższego czasu czuję się prawie dobrze.

12 listopada

Dziś w nocy z dziesięć razy przeczytałam list od Mamm-gozh. Z początku robiłam to, żeby poczuć się blisko mojej babki, która tyle dla mnie znaczyła. Czytając jej słowa, przypominałam sobie jej pełną zmarszczek, pogodną twarz. Była jedynym dorosłym, któremu się zwierzałam. Jej oczy były jak lustro, które pozwalało mi widzieć samą siebie taką, jaką jestem. Była gotowa wysłuchać wszystkiego. W każdych okolicznościach przybierała pocieszający uśmiech i obdarowywała mnie kojącymi słowami. Kiedy trochę zawstydzona zwierzałam jej się z moich wygłupów, zawsze odpowiadała mi tymi samymi słowami: „Dopóki pozostajesz szczera sama ze sobą, dopóki nie ranisz innych, nie można ci nic zarzucić. Dobrze, że popełniasz błędy, w ten sposób nauczysz się życia. Jesteś jeszcze za młoda, żeby znać dobrą drogę”. Uważałam, że jest bardzo mądra, choć ktoś mógłby powiedzieć, że odpowiadała mi banałami i miała gdzieś moje historie.

Babka pokazała mi niezawodny sposób na przezwyciężenie napadów złości albo przygnębienia. Często uciekałam się do tej metody, aby jakoś znieść moich rodziców, ignorujących moje problemy, ale jednocześnie nerwowych i niepotrzebnie autorytarnych. Miałam recytować bretońską wyliczankę Ar Rannoù. To bardzo stary tekst o tajemniczym pochodzeniu, który przedstawia rozmowę druida z jego uczniem. Oczywiście jego, wszechwiedzącego, utożsamiałam z Mamm-gozh, a siebie samą widziałam w roli dziecka. Po francusku Ar Rannoù tłumaczy się jako Sekwencje. Druid kojarzy liczby – od jednego do dwunastu – z obrazami, wydarzeniami, które interpretuje się jako najważniejsze w dziejach świata, od jego stworzenia aż po kres. Nawet moja babka przyznawała, że słowa wyliczanki są dość niejasne i ludzie powtarzają je od wieków, tak naprawdę ich nie rozumiejąc. Stary mędrzec recytuje strofy po kolei, ale za każdym razem powtarza poprzednie sekwencje. W konsekwencji wypowiedzenie całego tekstu zajmuje ładne kilkanaście minut.

Według mojej babki ten magiczny dialog oczyszcza mózg ze złych myśli i nie trzeba docierać aż do końca recytacji, żeby odczuć efekty. Często go powtarzałam, więc znam go na pamięć.

– Moje dobre, piękne dziecko – mówi druid. – Cóż mam ci zaśpiewać?

– Zaśpiewaj mi sekwencję numer jeden, niech się jej dziś nauczę.

– Nie ma sekwencji o numerze jeden – odpowiada druid. – Wyjątkowa konieczność, Śmierć, ojciec Bólu, nic wcześniej, nic później.

– Zaśpiewaj mi sekwencję numer dwa, niech się jej dziś nauczę – prosi dziecko.

I tak dalej.

W świetle trudności, z którymi się dziś borykam, ten początek przypomina to, co widzę. Śmierć jest wszędzie wokół mnie, a ból wypełnia mi serce i mózg. Babcia widziałaby w tym wiadomość z zaświatów.

Noc powoli mijała, a niektóre zdania zawarte w liście od Mamm-gozh zaczynały strasznie mnie niepokoić.

Najpierw to polecenie, żeby odczytywać swoje sny. Jedyny sen, jaki sobie przypomniałam, to ten, w którym leciałam nad plażą w ogniu i ratowałam jakąś dziewczynkę. Leciałam jak legendarna Kerridwen, która przemieniła się w krogulca, żeby ścigać karła Gwiona, który sam wcześniej zamienił się w ptaka, aby przed nią uciec.

W jeszcze większe zakłopotanie wprawiła mnie poczyniona przez Mamm-gozh aluzja do wielkiego nieszczęścia. No i to, że według niej mogę podróżować do światów równoległych i zmieniać bieg historii. To już totalne szaleństwo, ale dobrze je znam, bo bardzo przypomina Warriors of Time, grę, od której byłam uzależniona aż do czasu zamieszkania w internacie. W tej grze uczestnik przeskakuje między epokami, żeby zmieniać przeszłość i ratować świat. Mogłabym pomyśleć, że to wszystko jest prostym zbiegiem okoliczności, gdybym 1 listopada nie otrzymała przez internet pewnej wiadomości.

Na to wspomnienie wstałam z łóżka, żeby przekopać biurko. Przezornie wydrukowałam sobie wówczas tę wiadomość i w nocy musiałam jeszcze raz przeczytać ją na głos:

Od: Mistrz gry

Do: Eksperci

To z pewnością moja ostatnia wiadomość. Połączenia rwą się stopniowo na całym świecie.

Nie traćcie nadziei. Wciąż pozostajemy Warriors of Time.

Znam sposób na cofnięcie czasu. Zawsze go znałem. Jednak sam nic nie mogę zrobić.

Dołączcie do mnie. Razem możemy uniknąć katastrofy, napisać przeszłość na nowo. Uwierzcie we mnie, uwierzcie w samych siebie, a pokonamy naszego najpotężniejszego wroga: wirusa.

Spotkanie 24 grudnia o północy pod najstarszym zegarem w Paryżu.

Khronos

Co właściwie chciał powiedzieć? Że to, co jest opisane w grze, istnieje naprawdę i wszystko dzieje się tam według tego samego scenariusza? Że gdzieś w Paryżu miałoby się znajdować przejście do przeszłości, wyglądające jak tunel pełen świetlistej mgły? Każdego, kto by tam wszedł, przeszywałoby gwałtowne, wciągające wyładowanie energii, od którego traci się przytomność, żeby następnie obudzić się dokładnie w miejscu i czasie, o których pomyślało się przed wejściem, kilka sekund wcześniej?

Z początku wzięłam to za dziecinadę. Zastanawiałam się, jak ktoś może wciąż jeszcze czerpać przyjemność z gry, podczas gdy wokół nas wszystko wali się w gruzy. Doszłam do wniosku, że to jakiś dorosły wszedł na forum i w trochę idiotyczny sposób chciał dać nadzieję nastolatkom, których mogła kusić myśl o samobójstwie.

Dziś rano te nocne przemyślenia wydają mi się bardzo odległe. Trudno mi nawet wyobrazić sobie, że coś takiego nie dawało mi spać. Fakt, że dwie nieznające się osoby wpadły na ten sam idiotyczny pomysł, nie czyni go godnym uwagi. Nie, Mamm-gozh, nie, Khronosie, nikt nie może zawrócić czasu i napisać historii na nowo!

Ja, Koridwen, pochodzę ze wsi i stąpam twardo po ziemi. Nie będę się zapalać do jakichś bzdur. Myślę o zwierzętach, za które jestem odpowiedzialna. Myślę o Maksie, którego przygarnęłam. To jest moje prawdziwe życie, a nie ta fikcja.

Mój kuzyn wchodzi do salonu i siada, opierając się o mnie na kanapie. Nic nie mówi, trzyma głowę wspartą na moim ramieniu, trochę jak dziecko szukające pieszczot matki. Pozwalam mu na to, bo ten kontakt mnie także dobrze robi. Max ładnie pachnie. Postanawiam, że po śniadaniu sama też się umyję.

Po południu ruszam na poszukiwanie kuferka, o którym babka pisała mi w swoim liście. Przeszukuję jej kącik w przybudówce do gospodarstwa. Moi rodzice zostawili ją taką, jaka była. To tam babka przyjmowała swoich „pacjentów”. Pomieszczenie jest niewielkie, więc szybko dostrzegam wierzbowy kufer zapięty dwoma pasami. Odpinam je i rozpoznaję różne wspomniane w liście przedmioty, ale też bardzo stare książki z rycinami przedstawiającymi dziwne znaki i sceny – mitologiczne albo historyczne. Co ciekawe, w jednej z nich za zakładkę służy rentgenowskie zdjęcie lewego nadgarstka mojej babki. Strony najbardziej zniszczonej książki są połączone sznurkami. Jest tam też zielnik. Nazwy roślin są napisane po bretońsku, piórem, bardzo starannym pismem. Babka dodała ołówkiem francuskie tłumaczenia i komentarze, z pewnością z myślą o mnie. Chciała ze mnie zrobić znachorkę. Na samym dnie znajduję medalionik, który nosiła pod ubraniem. To złoty triskelion, symbol Bretończyków, z trzema krzyżującymi się spiralami. Babka mówiła, że dostała go od swojej babki. Ta ozdoba zawsze wydawała mi się śliczna, ale rodzice nie chcieli mi takiej dać. Od razu zakładam go sobie na szyję. W ręce trafia mi też notesik zawiązany na sznureczek. Odsupłanie węzełków zajmuje kilka minut. W środku znajdują się nazwiska i adresy. W sumie koło trzydziestu. Pośpiesznie przebiegam po nich wzrokiem. Przeważająca większość wymienionych tu osób mieszka lub – jak pewnie powinnam dziś powiedzieć – mieszkała w Bretanii, ale jest tam kilka adresów z Paryża, a jeden nawet z Nowego Jorku. Trudno mi sobie wyobrazić, że Mamm-gozh miała koleżankę w Ameryce. Na ostatniej stronie babka pozostawiła dla mnie wiadomość.

Droga Koridwen,