Tytuł oryginału: Коллекционер Пороков и Страстей

Tłumaczenie z języka rosyjskiego: Aleksander Janowski

Współpraca: Anna Kłosowska

Projekt okładki: Sergiej Gruzdjew

Redakcja: Aneta Gawędzka-Paniczko

Korekta: Radosław Nowak

Koordynacja prac redakcyjnych: Anna Wajs-Magierska

Koordynacja projektu: Witold Bójski

© Polakowa T.B., 2015

Wydanie polskie © Wydawnictwo REA-SJ, 2016

ISBN 978-83-7993-229-0

Wydawnictwo REA-SJ Sp. z o.o.

Dział Handlowy

ul. Kościuszki 21, 05-510 Konstancin-Jeziorna

tel. 22 631 94 23; fax: 22 632 21 15

e-mail: handlowy@rea-sj.pl

www.rea-sj.pl

Skład i łamanie wersji drukowanej: Gravite DTP, Olsztyn

Druk i oprawa: Drukarnia Skleniarz, Kraków

Wszelkie prawa zastrzeżone. Każda reprodukcja, adaptacja całości lub części

niniejszej publikacji, kopiowanie do bazy danych, zapis elektroniczny, mechaniczny,

fotograficzny, dźwiękowy lub inny wymaga pisemnej zgody Wydawcy i właściciela

praw autorskich.

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

Kolekcjoner

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

„Kim jestem, pewno wiesz,

Lecz sensu gry mej jeszcze nie pojmujesz…”

Rolling Stones

Martwa wrona kołysała się lekko na krótkim sznurku. Ktoś zawiesił ją za nogi na niewysokim kołku wbitym w środek klombu. Wisiała tak głową w dół i lekki wiatr poruszał piórami jej rozpostartych skrzydeł.

Ten niedorzeczny widok absolutnie nie pasował do otoczenia, tym bardziej, że okazały kwietnik znajdował się w centrum miasta. Wątpię, by komukolwiek przyszło do głowy walczyć z nadmierną populacją natrętnego ptactwa w taki właśnie sposób, szczególnie w sąsiedztwie wiekowej cerkwi w otoczeniu starodrzewu, na dawnym terenie cmentarnym. Drzewa rosły tu od niepamiętnych czasów i ptaki masowo je obsiadały. Zrywały się nagle do lotu, przesłaniały niebo jak czarna chmura, kracząc głośno i złowieszczo. Co wrażliwsi obserwatorzy czuli się z tego powodu nieswojo.

Może i był ktoś, kto nie sprzeciwiłby się radykalnemu przetrzebieniu wrzaskliwego stada, ale przecież nie tak barbarzyńskimi metodami. Poza tym kwietnik znajduje się jednak w przyzwoitej odległości od cerkwi, na pewno nie o przysłowiowe trzy kroki. W dodatku trzeba przeciąć jezdnię z dość ożywionym ruchem, by znaleźć się po drugiej stronie. Kto zadał sobie aż taki trud? Jeśli już wieszać wrony do odstraszenia innych, to raczej przy drzewie, które natrętnie obsiadają. Skierowałam wzrok w tamtym kierunku.

Przy świątyni panował niezwykły spokój. Przyjrzałam się ptakom. Co chwila sfruwały z gałęzi i po krótkim locie nurkowały w gęstwinę sąsiedniego drzewa. Jakby czymś zaniepokojone. Wydawało mi się też, że od czasu do czasu w przestrachu zerkały na wbity w ziemię kołek i swoją nieszczęsną współtowarzyszkę.

– Co za bzdura – wymamrotałam pod nosem, lecz uczucie trwogi w ten letni dzień jakby na stałe zawisło w powietrzu. Jak aromat kwiatów z cierpką domieszką śmierci.

To musiał być głupi wybryk chłopaków z podwórka. Zabili ptaka i zawiesili na kołku pośrodku kwietnika. Na pewno uważali ten wygłup za śmieszny. Widok martwej wrony wywoływał we mnie wyraźny lęk z domieszką niejasnego przeczucia czegoś niedobrego, niedającego się zdefiniować, przez co bardziej dojmującego.

Wyglądało na to, że nikt prócz mnie nie zwracał na nieżywe ptaszysko żadnej uwagi. Ludzie mijali mnie w pośpiechu, pochłonięci własnymi troskami i nawet nie spoglądali w stronę klombu. Nic w tym zresztą dziwnego. Kwiaty zasadzono na skrzyżowaniu, na rondzie, a przejście dla pieszych umiejscowiono co najmniej pięćdziesiąt metrów dalej. Żaden przechodzień nie ma najmniejszej potrzeby przebywania w pobliżu kwietnika. Nawet nie ma po co patrzeć w jego kierunku. Ja natomiast spojrzałam, oczywiście, i ptaszysko zobaczyłam. Przejeżdżający tędy kierowcy na pewno wronę też widzą, ale jadą sobie dalej. Na pewno niejeden gubi się w domysłach, komu to strzeliło do głowy, aby zawiesić tu zdechłego ptaka.

– Miała kraczucha pecha – usłyszałam nad głową. Wzdrygnęłam się przestraszona i obróciłam w pośpiechu.

O trzy kroki ode mnie Dimka radośnie szczerzył zęby. Miałam nadzieję, że nie dlatego, że rozbawił go widok kwietnika. Zamierzał raczej zademonstrować, jak bardzo się cieszy z naszego spotkania. A mnie ono wcale nie ucieszyło. Dokładniej mówiąc, właściwie nie byłam pewna, jak mam się zachować na jego widok.

– Cześć – powiedział, a raczej szepnął i lekko musnął wargami moje usta, z pewną obawą, jakby nie wiedział, jak zareaguję.

Prawdę mówiąc, spotkanie wywołało we mnie rozdrażnienie i irytację. Odżyły niedawne pretensje, o które siebie nawet nie podejrzewałam.

Dimka nie dzwonił od tygodnia. W zeszły poniedziałek miał wrócić z Kamczatki, z wyprawy na ryby w doborowym męskim towarzystwie. Z samej definicji nie przewidziano dla mnie miejsca w grupie. Nawet się nie narzucałam. Dimka uprzedzał, że łączność jest tam diabła warta i że zadzwoni, jeśli da radę. Widocznie nie dał. Łączność okazała się diabła warta nie tylko na Kamczatce, ale i tu, na miejscu.

– Joker mówił, że pojechałaś do matki – ciągle uśmiechając się, wycedził niepewnie.

– Na pewno jest lepiej poinformowany – wzruszyłam ramionami.

– No to w końcu jeździłaś do niej, czy nie?

– Tak. Wróciłam w poniedziałek.

Wyczuł wyrzut w mojej odpowiedzi, gdyż teatralnie rozłożył ręce.

– Zaszła nieprzewidziana zwłoka. Jeep nam wysiadł, masz pojęcie? Nie mieliśmy ani łączności ani środka transportu.

– Prawdziwa przygoda – kiwnęłam głową.

– W rzeczywistości niezbyt przyjemna. Idziemy?

– Dokąd?

Dimka zareagował z prawdziwym zdumieniem.

– Do Jokera, oczywiście.

Wtedy pomyślałam, że martwą wronę idealnie przecież widać z okien domu, w którym mieszkał Bergman, czyli Joker, jak przezywali go kompani. On sam zresztą chętnie używał tego przydomka. Popatrzyłam na ptaka i przeniosłam wzrok na okna. Dimka zrobił to samo. Spytał:

– Coś nie gra?

– Skąd mam wiedzieć? – Nie byłam pewna, czy chodzi nam o to samo. – Jakiemu kretynowi przyszło do głowy wieszać tu martwego ptaka?

– Sądzisz, że ma to jakiś związek z Maksymilianem?

Mina Dimki wyrażała zwątpienie. I zaniepokojenie. Troszczy się o Bergmana, a na mnie nie zwraca uwagi. Czy jestem zazdrosna?

– Wrona czy inny kruk to zwiastun nieszczęścia. – Uśmiechnęłam się.

– Niepokoi cię to? Ptak – mam na myśli.

– Pytasz mnie jako jasnowidzącą? Czy jako swoją dziewczynę, którą niepokoją złe przeczucia?

– Podoba mi się to określenie. – Rozciągnął usta w kolejnym uśmiechu. – Jesteś moją dziewczyną? Naprawdę tak myślisz?

– Nie wiem. Myślę, że zależy to też od ciebie.

Dimka westchnął i powiedział, nagle poważniejąc:

– Czasem myślę sobie, że ode mnie w ogóle nic nie zależy.

– Bzdura. Mogłeś zrezygnować razem ze mną.

– A ty zrezygnowałaś? – Wydaje się, że serio w to wątpił. – Leno… – objął mnie i przyciągnął do siebie.

Stałam tak nieruchomo z opuszczonym rękami, ściskając w dłoni torebkę.

– Przepraszam, że nie zadzwoniłem… Szczerze mówiąc, sądziłem, że… żałujesz tego, co się stało. To wszystko… tak szybko się potoczyło.

Zdecydowanie uwolniłam się z jego uścisku i odsunęłam się krok w tył.

– Mów za siebie. Niczego nie żałuję. A jeżeli chodzi o zawrotną szybkość wydarzeń, to… no cóż… masz rację. Obiecuję, że następnym razem prześpię się z mężczyzną dopiero po ślubie.

– Mój Boże, nie o to chodzi – zaoponował Dimka.

– Przedyskutujmy to później – zaproponowałam dyplomatycznie. Chłopak odetchnął z widoczną ulgą.

– Dobrze. Idziemy. Spytamy go przy okazji, co sądzi o tym ptaku.

To pewnie miał być żart, ale wywołał moją irytację.

– Tak, spytaj.

– Nie idziesz ze mną? – zasępił się.

– Nie.

– To co w takim razie tu robisz?

– Odbieram z naprawy budzik właścicielki mojego mieszkania. Warsztat mieści się tam, a tu jest przystanek trolejbusu, którym przyjechałam. Wszystko bardzo proste.

– Nie mogłaś kupić nowego budzika?

– Mogłam, ale właścicielce podoba się ten stary. No to lecę. Cieszę się, że wróciłeś. Martwiłam się trochę. – Nie czekając na odpowiedź, skierowałam się do zegarmistrza.

– Zadzwonię! – krzyknął za mną Dimka.

Nie odwracając się, pomachałam ręką. „Dobra, dzwoń”.

Gdy tylko Dimka zniknął w bramie domu Jokera, cisnęłam swój telefon do kubła na śmieci. Powinnam była wyrzucić kartę pamięci, a nie komórkę. Kolejny dowód, że rozmowa wywarła na mnie silniejsze wrażenie niż myślałam. Z drugiej strony, dzięki temuż Jokerowi, nie odczuwam szczególnych potrzeb finansowych. Przynajmniej na razie. Bez problemu zafunduję sobie nowy telefon satelitarny.

W warsztacie spędziłam nie więcej niż pięć minut. Odebrałam budzik, wepchnęłam go do torby i skierowałam się na przystanek, inny niż ten obok domu Bergmana. Będę wprawdzie jechała nieco dłużej, ale za to wolna od obaw, że napotkam kogokolwiek z niedawnej trójki kompanów. Mogłam zresztą przyjechać tu samochodem. Albo wybrać inny warsztat. Na szczęście w mieście ich teraz dostatek.

Muszę jednak sama przed sobą się przyznać, że to wszystko odbyło się nieprzypadkowo. Nie liczyłam na spotkanie z Dimką, ale w skrytości ducha tego oczekiwałam. Miałam chęć na spacer koło domu Bergmana – chciałam się upewnić, że nie zniknął. Zasadniczość mojego charakteru często obraca się przeciwko mnie. To właśnie ten przypadek.

Chciałam, by Dimka zrezygnował z pracy razem ze mną, ponieważ bardzo pragnęłam dowodu, że coś dla niego znaczę. A nawet nie „coś”, tylko bardzo wiele. Ale on pozostał wierny swoim kolesiom, czy kimkolwiek dla niego są, a ja – dumnie trzasnąwszy drzwiami – zrozumiałam nagle, że bez tej trójcy otaczający mnie świat wyraźnie by zubożał. Ot i takie moje zmartwionko.

Kątem oka zobaczyłam szyld „Kawiarnia” i zdecydowanie skierowałam się w tamtą stronę. Umościłam się przy stoliku na tarasie, zamówiłam kawę i sok. Starannie unikałam spoglądania w kierunku dachu domu Bergmana, widocznego między koronami drzew.

A jeśli ta zdechła przedstawicielka rodziny skrzydlatych pojawiła się tam nieprzypadkowo?

„Nie przypadkiem… nie przypadkiem” – kołatało mi w głowie, jakby ktoś kpiąco szeptał mi do ucha.

Jeśli Dimka wybierał się do niego, oznaczałoby to, że Joker wrócił już z podróży do swojej umiłowanej Wenecji, a Wadim… Dokąd się wybierał? Na Seszele? Był wielkim miłośnikiem egzotyki.

W tym miejscu warto chyba wyjaśnić, kim jest ta trójca. Zadecydował o tym los przed kilkoma miesiącami, gromadząc nas w tym samym miejscu i o tym samym czasie. Moje życie przepołowiło się wskutek tego na dwie części – „przed” i „po”.

„Przed” to życie zwykłej dziewczyny z nie całkiem zwykłymi zdolnościami. Daleko mi do jasnowidzów, których pokazują w telewizji, ale co nieco potrafię. Próbowałam nawet wykorzystać swoje umiejętności, ale bez większego powodzenia. Mój kuzyn pracuje w policji i pomagałam mu w miarę swoich możliwości.

Kiedy nieznani sprawcy porwali małą dziewczynkę z zamiarem wymuszenia okupu, również starałam się mu pomóc. Porywacza odnaleźliśmy, ale dziecko już nie żyło. Zdecydowałam więc, że nie będę nikomu opowiadać o swoich „zdolnościach”, jako że większego pożytku nie przynoszą. Wyjechałam do innego miasta. Nowe życie prościej jest rozpocząć w nowym miejscu.

Mniej więcej od tego momentu rozpoczyna się owo „potem”. Przyjezdny guru opowiedział mi bajeczkę o tym, jak to czworo ludzi przysięgło sobie, że spotkają się w innym życiu. Troje niby się już spotkało i teraz czekają na mnie. A dalej potoczyło się gładko: otrzymałam kartę – zaproszenie w postaci damy kier i znalazłam się w towarzystwie trzech mężczyzn: waleta karo, czyli Poety vel Dymitra Sokołowa, króla trefl, czyli Wojownika albo Wadima Wołoszyna oraz Jokera, to znaczy Maksymiliana Bergmana. Prowadzili coś w rodzaju agencji detektywistycznej z całkiem pokaźną klientelą. W każdym razie forsę zgarniali niezgorszą, co pozwalało im na wypoczynek w absolutnie egzotycznych miejscach. Bergman zdecydował, że potrzebują kogoś z moimi zdolnościami. Szczerze mówiąc, zdolności miałam raczej przeciętne. Wątpię, bym potrafiła dokonać czegoś, czego on sam nie byłby w stanie zrobić.

Oprócz wspólnej pracy, rzeczoną trójcę łączyła jakaś tajemnica, której nie raczyli mi wyjawić. Bergman jest tam najważniejszy, chociaż twierdzą, że w zespole wszyscy są równi. Zarówno Wadim, jak i Dimka postępują zawsze tak, jak on im radzi. Powiedziałabym nawet, że rozkazuje, ale żaden z mężczyzn nie zgodziłby się ze mną. Dwóm nie pozwoliłaby duma, a trzeci – z powodu, którego mogę się tylko domyślać.

Osobiście nie mam wątpliwości: Joker umiejętnie manipuluje ludźmi. Jak tylko doprowadziliśmy śledztwo do końca, porzuciłam to towarzystwo, ponieważ nie zamierzałam być marionetką w czyichś rękach. À propos, śledztwo zakończyło się sukcesem. Sprawca poniósł zasłużoną karę, a ja weszłam w posiadanie całkiem okrągłej sumy pieniędzy. Szkoda tylko, że nie przyniosła mi szczęścia. I jeszcze jedno – w toku dochodzenia zdążyliśmy zostać z Dimką kochankami. Nieco zbyt pochopnie, owszem. Wychodzi na to, że obecnie jestem właśnie o to oskarżana.

Odsunęłam od siebie pustą szklankę i zasępiłam się, patrząc w stronę wiadomego domu. Doszłam do oczywistego wniosku, że wszystko, co mnie złego spotkało, zawdzięczam Jokerowi. Miałam podstawy, by tak sądzić. Podsłuchana rozmowa, na przykład. Zdaniem Jokera, Dimka popełnił duży błąd, wyobrażając sobie, że jesteśmy dla siebie przeznaczeni zrządzeniem niebios.

To, że Bergman myli siebie z Bogiem, mnie nie zdziwiło, ale dlaczego Dimka mu ulega…? Niestety, nie było żadnych wątpliwości. Jego zachowanie było tego najlepszym dowodem.

W tym momencie nie umiałabym określić, czy bardziej przepełniało mnie uczucie pretensji do Dimki czy złości na Bergmana. Niby pretensja powinna zdecydowanie przeważać – w końcu złamał serce biednej dziewczynie. Z drugiej strony, uczciwie mówiąc, serduszko moje pracowało nadal regularnie i w najbliższym czasie zgon z powodu nadmiernych cierpień mi nie groził. Natomiast złość na Bergmana występowała z brzegów, jak… ocean.

Najbardziej drażniło mnie to, że chyba miał rację. Rzeczywiście nieco pochopnie z Sokołowem… postąpiliśmy. Całkiem niedawno wydawało mi się, że go kocham… Trafnie dobrane słówko: „wydawało”. No to w końcu kocham go, czy nie? Ostatni raz zakochałam się dwa lata temu i wtedy też łamałam sobie głowę nad tym pytaniem. A może nie jestem w stanie tak prawdziwie kochać? A może „prawdziwa miłość” występuje tylko w powieściach, pisanych dla naiwnych i ufnych panienek przez chciwych na forsę autorów i autorki, którzy tyle akurat wiedzą o miłości, ile ja o polowaniu z sokołem. Ale się zagalopowałam… Dimka zapewne ma swoje zdanie na ten temat. Nie należy po prostu do mężczyzn, którzy dzwonią do swej lubej po dwadzieścia razy dziennie i wyznają jej bez przerwy miłość. À propos, w sobie też nie dostrzegałam szczególnej sentymentalności.

Nie chodzi o to, że nie dzwonił. Chodzi o to, że nie odszedł od Bergmana razem ze mną. A niby dlaczego miałby odejść? Praca mu się podoba, poza tym jest dobrze płatna.

Moje rozmyślania przerwała kelnerka.

– Czy jeszcze coś podać? – spytała z uśmiechem.

– Dziękuję. Proszę o rachunek.

Po zapłaceniu wyszłam z kawiarni i chyba z przekory udałam się na ten sam przystanek, w którego pobliżu widziałam martwego ptaka. Kobiety, jak wiadomo, to stworzenia zagadkowe.

Szłam powoli, starając się nie patrzeć w stronę domu Bergmana, ale, jak na złość, przyciągał wzrok. Zresztą było na co popatrzeć. Budynek znany w mieście, nazywany „domem pod maszkaronami”, które z dachu uważnie śledziły przechodniów. Pyski wstrętne i łatwo można pomylić je z diabłami.

Bergman zajmował cały dom. Na parterze mieścił się antykwariat z książkami, gdzie pełno było różnych rarytasów. Największym rarytasem był jednak niewątpliwie sam gospodarz. Wcale niebiedny, skoro pozwolił sobie na kupno zabytkowego kupieckiego domu. Chłopak jak ta lala. Zapalony bukinista. Do tego prywatny detektyw. Czy nie za dużo jak na jednego człowieka? Kim właściwie jest? Biznesmenem, zręcznym manipulatorem czy też wielkim miłośnikiem zagadek i szarad, które nie tylko rozwiązuje sam, ale i uwielbia podrzucać innym? Joker, jak wiadomo, zastąpi w talii każdą kartę.

Prawie doszłam do przystanku, kiedy pojawiła się ciężarówka Zakładu Oczyszczania Miasta z napisem na boku „Kocham moje miasto i troszczę się o jego czystość”. Z szoferki wysunął się tęgawy mężczyzna w pomarańczowej kamizelce, pośpiesznie przeskoczył jezdnię i pewnie wszedł na kwietnik. Wolno im deptać kwiaty? Wyszarpnął z ziemi kołek z przywiązanym martwym ptakiem, wrócił do ciężarówki i cisnął wronę do skrzyni ładunkowej. Samochód ruszył, a ja westchnęłam z ogromną ulgą. Dopiero teraz zdałam sobie sprawę, jak bardzo niepokoił mnie ten nieszczęsny widok.

– Smarkacze chuliganią – przekonywałam samą siebie, odpędzając niepokój i przyspieszając kroku, ponieważ właśnie zbliżał się trolejbus.

Po powrocie do mieszkania chodziłam z kąta w kąt w poszukiwaniu konkretnego zajęcia. W końcu usadowiłam się na tapczanie z tabletem na kolanach.

Po około dwudziestu minutach musiałam zerwać znajomość z zajmującym serialem, gdyż rozległ się dzwonek do drzwi. Poszłam otworzyć, usiłując po drodze zgadnąć, kogo diabli nadali. Na pewno Warię, moją kumpelkę… Niestety, a może na szczęście, jedyną. Pchnęłam drzwi i ujrzałam Dimkę z notebookiem w płóciennej torbie na ramieniu. W ręku ściskał bukiecik drobnych białych różyczek. Taki milutki. Bukiecik. Dimka wyciągnął kwiaty w moją stronę i spytał z odczuwalnym wahaniem w głosie:

– Mogę wejść?

– Możesz – kiwnęłam głową, biorąc kwiaty.

Dimka zastanowił się chwilę i pocałował mnie. Raczej po przyjacielsku, co mi całkiem odpowiadało. Namiętny pocałunek byłby raczej niestosowny. Poszłam wstawiać kwiaty do wazonu, a Dimka zaczął przygotowywać kawę. W mojej kuchni czuł się jak u siebie. Miał taką cechę – szybko się dostosowywał do otoczenia, oswajał przestrzeń wokół siebie.

– Masz pozdrowienia od naszej paki – powiedział wesołym tonem, obrócony do mnie plecami. – Wadim mówi, że nawet się stęsknił. Śniłaś mu się, wyobraź sobie. W długiej sukni, boso, jako blondynka, nie wiadomo dlaczego. Zastanawiał się, co to może oznaczać. Wierzysz w prorocze sny?

– W jego sny na pewno nie. Z jakiej racji mam się naraz stawać blondynką?

– I Bogu dzięki. Jego sen mi się wcale nie podoba. Sądząc z jego obleśnego uśmieszku, dalszy ciąg też nastąpił… Erotyczny.

– Nie wątpię. Z jego punktu widzenia kobiety do niczego innego się nie nadają.

– Nigdy tak nie myślałem – naraz poważnie powiedział Dimka. Postawił przede mną filiżankę kawy, pocałował lekko w usta i zajrzał mi w oczy. Wyglądało, jakby coś przemyśliwał lub usiłował rozwiązać nieistniejącą zagadkę. A może po prostu czekał na odpowiedź. Wypiłam łyk kawy, a Dimka usadowił się naprzeciwko mnie ze swoją filiżanką. Powolutku dostrajałam się do niego, licząc, że tego nie zauważy. Emanowało od niego takie równe ciepło, życzliwość, zainteresowanie i troska… Kochał mnie. Wyczuwałam to. Kochał bez namiętności, zazdrości i niepokoju. Ale czy ja potrzebuję tych namiętności? Jeśli odrzucić głupawe pretensje, to mój stosunek do niego był taki sam. Miłość – zaufanie, miłość – przyjaźń. Może to tylko przyjaźń? Może myśmy naprawdę… zbyt pochopnie… i Maks ma rację? na myśl o Bergmanie poczułam irytację.

„Po co zwalasz winę za swoje problemy na kogoś innego?” – zbeształam siebie w myślach. Na głos natomiast powiedziałam: – Wronę sprzątnęli śmieciarze.

– Zauważyłem.

– A Joker?

– Oczywiście. To on zadzwonił do administracji osiedla.

– Tylko tyle?

– A co jeszcze? – udał zdziwienie Dimka.

– Nie domyślasz się, komu chciało się wieszać biednego ptaka?

– Ach, ty o tym – Dimka uśmiechnął się, odchylił na oparcie krzesła i jakby nie wierząc we własne słowa, przybrał ironiczny ton:

– Joker uważa, że to chłopaki z podwórka. Zwykły chuligański wybryk.

Ewidentnie kłamał, starając się mówić z przekonaniem.

– Jak zawsze Joker wszystko wie lepiej – ironizowałam.

A Dimka spytał serio:

– A ty tak nie sądzisz?

Wzruszyłam ramionami.

– Z jakiej niby racji? Nie wisiała na moim podwórku.

– I nie na jego.

– Ale pod jego oknami.

– Tych okien naliczysz tam kilkadziesiąt – wzruszył ramionami. – Maks prosił, byś jutro wpadła. Wygląda na to, że mamy nowego klienta.

Dimka się zaśmiał, ja zachichotałam nerwowo i jak głupia spytałam o to, o co pytać nie należało:

– A ty po co przyszedłeś?

– Bo się za tobą stęskniłem. Mogłem ci przekazać wiadomość od Jokera przez telefon.

– Nie przyjdę – odmownie pokręciłam głową.

– Dlaczego?

– Mówiliśmy już o tym. Nie widzę żadnych korzyści z mojej obecności w waszej drużynie.

– Najważniejsze, że my widzimy. A widzimy. Zapewniam cię.

– Mam poczucie, że jestem zbędna w waszym męskim towarzystwie. – Znów z irytacją potrząsnęłam głową. – Szczerze mówiąc, nie ufam Bergmanowi. Manipuluje ludźmi… do diabła… Poza tym uważam, że potrzebujesz go o wiele bardziej niż mnie. I to mnie wnerwia.

– Nie jestem gejem – parsknął Dimka. – Joker też nie. Czym się martwisz?

Nie przyjęłam jego żarciku.

– Nie martwię się. Mam podstawy sądzić, że wolisz przyjaźń od miłości. Zresztą w jej istnienie też powątpiewam.

– Chcesz wiedzieć, czy cię kocham? Kocham cię. – Kolejny raz wzruszył ramionami, jakbym palnęła największe głupstwo i nie wiedział, jak ma na nie zareagować.

Poczułam nagle nieprzemożną chęć, by walnąć w niego czymś ciężkim. Albo posłać do wszystkich diabłów. Ponieważ o miłości nie tak się mówi. A niby jak? W napięciu, emocjonalnie, z przydechem? Dimka, z drugiej strony, sprawiał wrażenie, jakby mówił z absolutnym przekonaniem.

– Joker uważa, że pospieszyłaś się – kontynuował spokojnie.

Zacisnęłam zęby. Powstrzymywałam się z całej siły, by naprawdę go czymś nie walnąć.

– Ale poprzez wrodzony upór będziesz obstawała przy swoim. Potrzebujesz czasu, by się uspokoić i przeanalizować własne uczucia.

– Dlatego właśnie poleciałeś na tę swoją Kamczatkę?

– Ano. Szczerze mówiąc, nienawidzę łowienia ryb. Z Internetem w tamtych zapadłych kątach marnie, że tak powiem. Mało kręćka z nudów nie dostałem, ale za to zrozumiałem, że jesteś mi bardzo droga. I chcę, byś była szczęśliwa. ze mną czy beze mnie, ale szczęśliwa.

– Rycerskość znów w modzie? – powiedziałam zgryźliwie i zrobiło mi się głupio, ponieważ Dimka nie zasłużył na taką uszczypliwość.

– Przecież jestem Poeta – zaśmiał się mój gość. – Prawdziwy poeta zawsze jest rycerski wobec dam. Czyż nie tak?

– To co? Siedzimy każdy na swojej gałęzi, grzebiemy się we własnych uczuciach i czekamy na przyzwolenie Jokera?

– A ty co? Zakochałaś się w nim? – zaskoczył mnie Dimka.

– Oszalałeś?

– Innych niby widzisz na wylot. A siebie samą?

– Jeżeli chodzi o moje niby zakochanie się, to też jego pomysł? – wykazałam żywe zainteresowanie.

– Ależ skąd. Ale to jest całkiem logiczny wniosek – drażni cię nawet sama wzmianka o nim. Popełniłaś błąd – wybrałaś mnie zamiast niego. A teraz się złościsz.

– No i masz babo placek. Wychodzi na to, że wszystkiemu jestem winna.

– Nikt nie jest winien. – Dimka zaprezentował ten swój markowy uśmiech.

Wszystkie dalsze obiekcje wydały mi się naraz głupie, a co najważniejsze – absolutnie zbędne.

– Dobra. Poczynając od jutra, zajmę się swoimi uczuciami.

– Joker oczekuje nas o dziewiątej rano. – Dimka wstał i skierował się do przedpokoju, a ja ostatecznie uwierzyłam, że po to tylko przyszedł, by mi to zakomunikować.

– Posłałam go do diabła nie z powodu jakiegoś osobistego urazu – wypaliłam mu w plecy.– I swej decyzji nie zmienię.

– Mam jednak nadzieję, że cię jutro zobaczę. – Machnął mi ręką na pożegnanie, a ja zaklęłam szpetnie.

„ Gdzie mi tam do Jokera” pomyślałam niewesoło. Tak skutecznie im wszystkim ciemnotę wciskał, że naprawdę uważają go za swojego duchowego przewodnika.

– Joker powiedział – przedrzeźniam Dimkę.

Co to za idiotyczny pomysł z tym moim niby zakochaniem się? Siedziałam jakiś czas nieruchomo, wsłuchując się sama w siebie, jakbym miała nadzieję na wielkie objawienie. Od nienawiści do miłości jeden krok, jeśli wierzyć mędrcom.

Nie mam w sobie żadnej nienawiści. Uważam, że Joker to mętny typ, który z lubością zawraca głowę prostaczkom… No nie, to nie zupełnie tak. Jest mętnym typem – bez wątpienia – ale z masą zdolności i umiejętności, których na przykład nie posiadam. To człowiek, który lubi wyrażać się zagadkowo i tam samym komplikuje sprawy jeszcze bardziej. Przekonuje, że spotkaliśmy się nieprzypadkowo, tylko zapomniał powiedzieć, w jakim celu. Twierdzi, że powinniśmy być razem, bo uznał to za naszą misję, ale na czym ona polega, nie raczył mnie oświecić. „Albo sam nie wiedział, albo po prostu knuł intrygę”– pomyślałam z pretensją.

Umyłam tymczasem filiżanki i schowałam do kredensu. Dałam sobie słowo, że moja noga w domu Bergmana nie postanie.

Rano, przed dziewiątą postanowiłam, że pojadę do koleżanki do biura. Kupiłam po drodze telefon komórkowy. Lepiej byłoby spotkać się z Warią wieczorem po jej pracy, ale gdzie tu miejsce na logikę, jeżeli droga prowadziła obok domu Jokera.

Tym razem jechałam własnym wozem i mocno wyciągałam szyję, nie wiedząc, czego w sumie wypatruję i co miałam nadzieję zobaczyć. Może jeep Wadima lub jego samego? Albo Dimkę? Ten samochodem raczej nie pojedzie. Woli transport publiczny lub szybki galop na swoich dwóch odnóżach. Generalnie coś koło tego.

I zobaczyłam! Dwie wrony na wbitym w ziemię kołku, dokładnie pośrodku tego samego klombu. Teraz do kołka przymocowano poprzeczkę, z której obu końców zwisały dwa martwe ptaki. Skrzydła złożone, dzioby półotwarte.

Ostro zahamowałam, gapiąc się na nie. Sprowokowałam gniewne okrzyki, kakofonię klaksonów i gwałtowne gesty przez otwarte szyby ze strony innych kierowców.

A ja rozglądałam się. Kwietnik znajduje się najbliżej domu Bergmana. Jeśli komuś zależało, by Joker widział ptaki, trudno o lepsze miejsce.

Dom stoi przy samym placu, żadnych innych kwietników w pobliżu nie uświadczysz. Rośnie, owszem, kilka drzew, ale w ich gęstwinie nikt na ptactwo nie będzie zwracał szczególnej uwagi. Na przeciwległym krańcu placu panoszy się ogromny bank, nazywany przez okolicznych mieszkańców „krążkiem hokejowym” ze względu na płaski, kolisty kształt. Na lewo od niego – gmach sądu. Wydawałoby się, że przesłanie z wronami idealnie pasowałoby do pracowników tego właśnie gmaszyska, ale – niestety – przed samym wejściem do niego pysznił się kwietnik z przepięknymi petuniami. Możesz wbić i kilkanaście kołków. A tu nic. Pusto. Żadnych wron.

Pozostaje kino (nie tylko z kwietnikiem, ale i fontanną – można kilka ptaszków powiesić) oraz wielokondygnacyjny dom mieszkalny typu stalinowskiego z lat 50. Może wrony miały być przesłaniem dla jednego z mieszkańców? Nie – odległość zbyt duża, trudno byłoby je zauważyć. Smętnie spoglądając na powieszone ptactwo, coraz bardziej byłam przekonana, że nie był to głupi żart. Przeznaczone były „na prezent” dla Bergmana.

Przeniosłam wzrok na jego dom. Musiałam się powstrzymywać, by tam od razu nie pobiec. Ciekawe, co myśli o tych ptakach? Co by nie myślał, raczej mi nie powie. Obróci sprawę w żart. Kiedy tak sterczałam w swoim wozie koło klombu, blokując ruch kołowy, zjawiła się ciężarówka służby oczyszczania miasta. Chłopina w pomarańczowej kamizelce zbliżył się do klombu i chwycił za wbity w ziemię kołek, usiłując go wyciągnąć. Kołek stawiał opór. Klnąc głośno, mężczyzna w końcu go wyszarpnął i pociągnął w kierunku ciężarówki. Martwe ptaki wlekły się łebkami po asfalcie. Odprowadzając je spojrzeniem, skierowałam się w stronę domu. O koleżance zapomniałam. Przypomniałam sobie o niej, kiedy już skręcałam we własne podwórze. Zastanawiałam się, czy warto jeszcze do niej jechać czy nie, kiedy zobaczyłam wóz Bergmana.

Superwypasiony jaguar, zaparkowany trzy kroki od mojej bramy, cieszył wzrok. Naraz objawił się i sam Bergman, szeroko uśmiechnięty i życzliwie machający ręką na przywitanie.

Osiem kobiet na dziesięć uważałoby, że ma nieodparty urok. Dwie pozostałe, oceniając swe szanse na zwrócenie na siebie jego uwagi jako zbyt nikłe, mruknęłyby pod nosem: „zbyt przystojny”. Podejrzewam, że do tych właśnie dwóch należę. Dlaczego w takim razie wpadam w irytację, widząc przed sobą aż taką doskonałość? Długie smolistoczarne włosy, zawsze tej samej długości, spadały puklami na ramiona. Jak on to osiągał? Skracał je co tydzień?

Bergman nosił prostokątne okulary bez oprawy. Spoglądały przez nie na świat zimne jasnoniebieskie oczy z wielkimi źrenicami. Przy dziennym świetle wydawały się ciemne i głębokie, jak dwa bezdenne górskie jeziora. Oszaleć można. Lekko garbaty nos. Obrazek uzupełniał wydatny, męski podbródek oraz usta, które autorki romansów niechybnie nazwałyby zmysłowymi. Te usta przyciągały, odwracając uwagę od wzroku bazyliszka. Jakkolwiek głupio by to nie zabrzmiało, nie mogłam pozbyć się wrażenia, że w tę pociągającą pod każdym względem męską powłokę wcielił się ktoś inny, obcy i straszny.

Zaparkowałam niestarannie samochód i skierowałam się do bramy. Bergman czekał cierpliwie, bawiąc się kluczykami od jaguara. Ten zwykły dla każdego mężczyzny gest niezmiernie mnie drażnił, jakby maskował coś innego, ważniejszego, czego – zdaniem Jokera – nie powinnam widzieć.

– Cześć! – odezwał się.

Dziś Maksymilian ubrał się demokratycznie – granatowe dżinsy i śnieżnobiała koszulka polo. Pewne jest, że kosztowały kupę forsy, ale z takim wzrostem i figurą Bergman nawet w najtańszym odzieniu wyglądałby zabójczo.

– Cześć! – odpowiedziałam i zdałam sobie sprawę z niestosowności swego ubioru, odpowiedniego raczej na plażę – szorty, trykotowa koszulka, klapki. Usprawiedliwiał mnie tylko niezwykły jak na koniec lata upał. Jak w lipcu. Oczywiście, powinnam była wbić się w suknię i wskoczyć w pantofle na wysokim obcasie – nie twierdzę, że pod względem wzrostu czuję się upośledzona, ale przynajmniej wyglądałabym na wyższą.

– Jakim cudem tu się znalazłeś? – Starałam się, by w pytaniu nie było słychać drwiny ani rozdrażnienia.

– Odpowiedziałaś odmownie na moje zaproszenie, więc składam ci wizytę. Nie masz nic przeciwko?

– Skądże. Wchodź, skoro już przyszedłeś.

Razem weszliśmy na piętro. Mieszkanie należało do mojej koleżanki, która zostawiała je do mojej całkowitej dyspozycji. Niepotrzebnie Bergman tak uważnie się po nim rozglądał – po pierwsze nic się tu nie zmieniło od jego ostatniego pobytu, a po drugie prawie nie trzymałam tu swoich rzeczy.

– Ten lokal wcale do ciebie nie pasuje – podsumował.

– Powtarzasz się, moim zdaniem.

– Czyżby? – Usiadł w fotelu, założył nogę na nogę i zaczął mi się przyglądać.

– Jak wakacje? Jak mama?

– Dziękuję, doskonale. Mama w porządku. Powinnam spytać, jak twój urlop?

Pokręcił głową.

– Niczego nie powinnaś.

– W takim razie nie będę pytać i na twoje pytanie też nie odpowiem.

– Napiłbym się kawy – uśmiechnął się Joker. Wyglądało na to, że moje słowa wcale go nie dotknęły.

– Słuchaj! To nie ma sensu. Nie wrócę.

– Wcale tego nie chcę! – zaskoczył mnie.

– Co?

– Dlaczego myślisz, że mi na tym zależy?

Uśmiechnęłam się krzywo i nawet zmusiłam się do udawanej wesołości.

– Wszystko jest z góry przesądzone?

– Oczywiście.

– Cała zamieniam się w słuch. Może w końcu mnie oświecisz, na czym polega nasza misja.

– Paradoks polega na tym, że tylko ty znasz odpowiedź.

Gwizdnęłam z wrażenia, a Bergman spokojnie kontynuował:

– Mówiłem przecież, że czołową figurą w talii kart jest dziewczyna. Wszystkie pozostałe karty przyciąga ona, to znaczy ty.

– I nie masz wątpliwości, że ta dziewczyna to właśnie ja i nikt inny?

– Nie mam. Podobnie jak ty sama. Twoje niezdecydowanie, zaniepokojenie i nawet nieufność – to wszystko jest całkiem zrozumiałe. Nikt nie obiecywał, że misja będzie przyjemna. – Joker rozłożył ręce i zaśmiał się tak, że jego słowa można było interpretować, jako żart. – Ale skoro Pan Bóg obdarzył cię takimi niezwykłymi zdolnościami, to widocznie nie bez powodu.

– Nie umiem korzystać z jego daru – wbrew mojej woli w moich słowach zabrzmiało rozgoryczenie.

– To nie szkodzi. Żałuję tylko, że odrzucasz ofertę mojej pomocy. Razem moglibyśmy… – Zamilkł, przyglądając mi się uważnie. – Wiesz, popełniłaś błąd, wybierając Poetę, a złościsz się na mnie bez powodu. Jak mała dziewczynka.

– Małą dziewczynką byłam dość dawno temu. A złoszczę się dlatego, że usiłujesz kontrolować moje życie.

– Kontrolować? Nie ingerowałem, kiedy powinienem był… i masz skutek. Dimka cierpi z powodu nieodwzajemnionej miłości, a ty wymigujesz się od pracy.

– Cierpi z powodu nieodwzajemnionej miłości? – Sądziłam, że się przesłyszałam, ale Bergman zignorował moje pytanie.

– Dimkę zresztą taka przykrość już spotykała… Przeżył ją ostatnio i tym razem też przeżyje. Nie widzę powodu, dla którego miałabyś na mnie się złościć, a już na pewno nie zamierzam tym się przejmować. Zabieraj się wobec tego do roboty, tym bardziej, że pojawił się nowy klient. Przeniosę spotkanie na wieczór, byś mogła być obecna.

– Jestem wzruszona, ale… – We wzroku Jokera dostrzegłam ironię.

Pokręciłam głową, wściekła na siebie, na niego, na cały świat i, by mu dokuczyć, spytałam:

– Co, według ciebie, oznaczają martwe ptaki pod twoim oknem?

– Martwe ptaki? – zdziwił się.

– Wrony. Ktoś już drugi dzień wiesza je pod twoimi oknami.

– Jesteś pewna, że pod moimi? – spytał poważnie.

Kiwnęłam twierdząco.

– Jestem.

– Właściwie ja też jestem pewien. To zwiastun.

– Co?

– W każdej historii obowiązkowo musi być zwiastun. Od niego wszystko się zaczyna. Bohater otrzymuje pewne przesłanie, które burzy jego normalne życie i zmusza do podróży i tułaczki.

– I oczywiście towarzyszy mu jego wierna drużyna – zachichotałam.

– Rozumie się, jakże bez niej.

– No dobrze, a kim jest ten zwiastun? Gdzie jest?

– Na razie nie wiem. Może być postacią pozytywną, a może i nie całkiem… Wątpię, by dobry człowiek mordował niewinnego ptaka, a teraz już nawet trzy… Dlatego mam podstawy, by sądzić, że mamy do czynienia z…

– Psychopatą – dodałam. – Tylko psychol wiesza martwe ptaki pod oknami.

– Ptaki to głupstwo. Ważne jest, co pojawi się tam następnym razem.

– Widziałeś go? – spytałam grobowym tonem.

– Kogo niby? – zdziwił się Bergman.

– Tego typa.

– Oczywiście, że nie. Wątpię, czy chciał być widziany.

– Poczekaj. Wczoraj zobaczyłeś ptaka. Miałeś podejrzenie, że jest to przekaz adresowany do ciebie… I do głowy ci nie przyszło poobserwować z okna?

– Akurat. Warować przez całą noc w oczekiwaniu na ukazanie się jakiegoś psychola, jak go sama nazwałaś? W nocy mam zwyczaj spać, jeśli nie mam akurat bardziej atrakcyjnego zajęcia. To po pierwsze, a po drugie, już mówiłem, że ciekawsze jest to, co pojawi się pod moimi oknami następnym razem.

– Co niby?

– Trzy ptaki.

– Niepozbawione logiki.

– Na miejscu tego szurniętego nie zwlekałbym z kulminacją. W takich sprawach przesada nie jest wskazana, inaczej ze sceny powieje nudą.

– A czy ty sam ich nie powiesiłeś?

– Wyglądam na psychola?

– Kiedy zaczynasz pleść o zwiastunach, to owszem…

– Dobrze. To zwykłe wrony. Warto o nich dyskutować?

Szermierka słowna z Jokerem nigdy nie należała do łatwych zadań.

– A może wiesz, kto to zrobił? Albo się domyślasz?

– Ani jedno, ani drugie. Być może sprawa z tymi ptaszkami w ogóle nie jest warta mojej uwagi.

– Wątpię – powiedziałam poważnie.

– Naprawdę? Poczułaś zagrożenie?

– Tak.

– Twoje przeczucia łatwo można sprawdzić. Pożyjemy, zobaczymy. – Klepnął dłońmi po kolanach, podsumowując tym całą rozmowę, i wstał.– Kawę parzysz wyśmienitą. Zbiórka u mnie o siedemnastej minut trzydzieści. Pamiętaj.

– Wyśledzić tego typa nie będzie tak trudno, skoro pałęta się pod twoimi oknami.

– No to się tym zajmij – wzruszył obojętnie ramionami.

– Już pędzę! – zeźliłam się. – Dziś w nocy zalegnę przy klombie.

– No to na pewno się nie zjawi. Prościej byłoby obserwować kwietnik z okna mojego domu.

– Z jakiej racji? To jest przesłanie pod twoim adresem.

– Ale widzę, że cię to bardzo absorbuje. Do zobaczenia później.

Posłał mi w drzwiach pocałunek i zniknął. Zaklęłam. Chcesz rozwiązać zagadkę, to sam się nią zajmij. À propos, bardzo zdrowe rozumowanie. A jego samego to niby nie obchodzi? A może już znalazł rozwiązanie tej łamigłówki?

Zwinęłam się w kłębek na tapczanie, włączyłam tablet i wstukałam słowo „zwiastun”. Spojrzałam na pierwszą linijkę: „bohaterowi rzucają wyzwanie złe moce. Wieść o tym przynosi zwiastun, czyli posłaniec, zapowiadając nadejście wielkich przemian…”. Wygląda na to, że w chwilach wolnych odwiedzamy z Jokerem te same strony internetowe. Wkurzyłam się – Bergman zwyczajnie zawraca mi głowę tymi wszystkimi niedorzecznościami.

Z drugiej strony, te biedne wrony skądś się tam wzięły. Mam tam iść? Wałęsanie się przy kwietniku ciemną nocą nie jest zbyt bezpieczne. Do tego sprawca może mnie zauważyć i ukryć się w cieniu, a kiedy mi się znudzi całonocne czuwanie, znów się pojawi.

Może zwyczajnie szukam powodu, by powrócić do naszej drużyny? Bez kompromitacji? Nie dlatego, że bardzo tego pragnęłam, tylko dlatego, że obawiałam się tych trzech głupków.

Odłożyłam tablet i zaczęłam wpatrywać się w ledwie widoczną plamkę na suficie, starając się odzyskać równowagę duchową. Bardziej uświadomieni nazywają to medytacją. Medytacja widocznie poskutkowała, gdyż spokojnie zasnęłam. Obudziłam się nagle w półmroku. Wystraszona, że zaspałam, spojrzałam na zegarek. Wpół do piątej. W sekundę zrozumiałam dwie rzeczy: za oknem pada deszcz, dlatego w pokoju jest ciemno, i że czas się zerwać i udać się do Jokera. Odejść od niego zawsze zdążę (chciałam w to wierzyć). Historia z ptakami dotknęła mnie do żywego i czekała na rozwiązanie. Szybko wzięłam prysznic, założyłam lekki a jednocześnie dość „biznesowy” kostium, aby wywrzeć odpowiednie wrażenie na klientach, wrzuciłam do torby kilka rzeczy, które mogą się przydać podczas negocjacji i chwytając po drodze parasolkę, pomknęłam do swego samochodu.

Deszcz przemienił się w ulewę i zdążyłam cała przemoknąć. Parasolka niewiele pomogła. Włączyłam silnik i obserwowałam przez chwilę pracę wycieraczek. Strugi wody chlustały na przednią szybę i spadały na asfalt, wesoło pędząc wzdłuż chodnika do kanału burzowego.

Kiedy podjeżdżałam do bramy Jokera, na podwórku już zaparkowany był jeep Wadima i mocno poobijany volkswagen Dimki. Wbrew swojemu zwyczajowi, uruchomił go z powodu deszczu. Nacisnęłam klakson i brama otworzyła się automatycznie. Tym razem parasolki nie brałam i wysoko unosząc stopy, w rekordowym czasie dopadłam drzwi, które ktoś przezornie zostawił otwarte. Wchodząc po schodach i strząsając z włosów krople deszczu usłyszałam głosy, co dodatkowo potwierdziło moje obawy, że wszyscy już na mnie czekają.

Przy gabinecie przystanęłam na chwilę, by złapać oddech. Wyraźnie usłyszałam pytanie Wadima:

– Jak udało ci się ją namówić?

– Wcale nie musiałem jej namawiać.

Oczywiście rozmawiali o mnie. Myślałam przez chwilę, czy nie zawrócić na pięcie i nie uciec. To byłoby dość głupie, tym bardziej, że wszyscy już wiedzieli, że przyjechałam. Weszłam w końcu do gabinetu ze sztucznym uśmiechem na twarzy.

Joker stał przy oknie, które wychodziło na nieszczęsny klomb. Miał na sobie garnitur z ciemnoszarego jedwabiu i błękitną koszulę bez krawata, ale ze spinkami. Spinki zdobiły dwa dziwne, czarne kamienie. Mówię dziwne, ponieważ nie wyglądały na żadne znane mi minerały. Widocznie pełniły dla Jokera rolę talizmanu, ponieważ zawsze je zakładał na spotkania z klientami. Gdy go o nie zapytałam, odpowiedział mgliście, jak miał w zwyczaju: istotnie, ma taką skłonność, lubi spinki. Kamienie to wędrowcy, jak on. Dlatego też wzajemnie się uzupełniają.

Widząc niedowierzanie na mojej twarzy, dodał:

– To meteoryt. Podniebny wędrowiec.

– A ty skąd przywędrowałeś? Z Alfa Centauri? – błysnęłam wątpliwym dowcipem. Pytanie pozostało bez odpowiedzi.

Dimka siedział z boku ogromnego starego biurka ze wzrokiem utkwionym w notebooku, który trzymał na kolanach. Na mój widok odłożył komputer i wstał, by się przywitać, ale uprzedził go Wadim. Ogromny chłop z kpiarskim uśmiechem i filmową opalenizną, w czarnych dżinsach i szarej koszulce. Na szyi dyndał mu żołnierski medalion z numerem porządkowym. Nosił go jak chrześcijanin krzyżyk.

– Się masz, ślicznotko! – otworzył szeroko ramiona. – Boże, co za piękność… Stęskniłem się zresztą.

Nosem sięgałam mu do piersi. Nachylił się i pocałował mnie w usta. Chciał pewnie dokuczyć Dimce. Tamten, uważając widocznie, że nie ma sensu czekać w kolejce na przywitanie się ze mną, powrócił do swego notebooka. Usiadł. Skrzyżował ręce na piersi i gapił się na nas w milczeniu.

W międzyczasie Wadim dojrzał moją torbę i nie omieszkał spytać:

– Co tam masz?

– Rzeczy. Zostanę tu jakiś czas.

Trzej mężczyźni wymienili spojrzenia. Wadim – pytające, Dimka – ironiczne, Joker – z neutralnym uśmiechem.

– Nasza dziewczyna odkryła w sobie nową pasję, ornitologię – skomentował Bergman.

– Co to za paskudztwo? – spochmurniał Wadim.

– Nauka o ptakach – wyjaśnił Dimka.

Wołoszyn obrócił się do mnie.

– Sądzisz, że zdechłe ptaki pojawiły się nie bez powodu?

– Spytajcie o to gospodarza.

– I to jest jego pomysł, byś tu się zagnieździła? – nie krył ironii Dimka.

– Będziemy uważali to za decyzję zespołową – zamierzałam wygłosić tę kwestię neutralnym tonem, ale osiągnęłam tylko to, że uśmieszek na twarzy Dimki jeszcze bardziej się rozszerzył.

– Jeśli potrzebujesz pomocnika, jestem gotów. Spędzimy razem niezapomnianą noc w sąsiedztwie klombu i wyjaśnimy, kto ukatrupił ptaki – zgłosił się Wadim.

Bergman zerknął na stylowy i niewątpliwie drogi zegarek ozdabiający jego nadgarstek. Klasnął w dłonie, dając znak, że dość tych frywolnych igraszek.

– Panowie, za pięć minut zjawi się nasz potencjalny klient. À propos, powinieneś się przebrać – skinął w stronę Wadima.

Wołoszyn wskazał paluchem Dimkę, który zgodnie ze swoim zwyczajem ubrał się na „biednego studenta”: wojskowe bryczesy koloru khaki i pomarańczową koszulkę z krótkimi rękawami i wyciągniętym kołnierzem.

– Tylko ja, a on nie?

– Całkowicie mieszczę się w pojęciu statystycznego Rosjanina o tym, jak powinien wyglądać haker komputerowy. A ty wyglądasz bardziej jak tani podwórkowy żul niż Wojownik – odszczeknął się Dimka.

– Na pewno wiesz więcej o żulach niż ja – wyszczerzył się Wołoszyn i wyszedł. Po kilku minutach zjawił się w blado błękitnej koszulce polo, jasnych spodniach i jedwabnej marynarce.

– Solidnie i bez przesady – wesoło skomentował jego metamorfozę Dimka, a Bergman kiwnął z aprobatą.

To, że w domu Jokera znalazły się rzeczy Wołoszyna, wcale mnie nie zdziwiło. Czasami i on, i Dimka mieszkali tu po kilka dni z rzędu.

– No i jak? – Wadim spojrzał na mnie.

Przewróciłam oczami i wyszeptałam teatralnie.

– Jesteś niesamowity.

– Słyszałeś – zwrócił się do Dimki. – Nie tylko ciebie dziewczyny kochają.

– Mnie, szczerze mówiąc, interesuje tylko jedna dziewczyna – palnął tamten i zabrzmiało to poważnie, mimo lekkiego tonu i uśmiechu.

Bergman zamierzał coś wtrącić, ale rozległ się dzwonek do drzwi. Podszedł do domofonu:

– Proszę wejść na piętro.

Wkrótce usłyszeliśmy kroki za drzwiami i do pokoju jeden za drugim weszło dwóch mężczyzn. Jeden wysoki, tęgawy w ciemnym garniturze. Pomyślałam najpierw, że musi być pod pięćdziesiątkę, ale po chwili stwierdziłam, że jest o wiele starszy. Siwa czupryna krótko podstrzyżona. Zdrowy kolor cery i rumieniec świadczyły, że niemało czasu spędza na wolnym powietrzu.

Drugi stanowił jego całkowite przeciwieństwo – na oko dwadzieścia pięć lat, średniego wzrostu i jakiś niezgrabny. Kaczy nosek, zgasłe spojrzenie i takie wrażenie, jakby go całe życie niedożywiali. Najpewniej chłopaczyna po prostu należy do tego gatunku, który od wszystkich cudów przyrody woli swój komputer i nie wytyka nosa z pokoju.

– Dzień dobry panom – odezwał się starszy. – Dziękuję za wyrażenie zgody na spotkanie.

Bergman zbliżył się i uścisnął dłoń najpierw jemu, potem niedożywionemu, jak go w myślach przezwałam. Następnie przedstawił nam gości:

– Siergiej Borysowicz Allilujew – starszy skłonił się z godnością i nawet trzasnął obcasami.

– Stanisław Janowicz Wierbicki. Po prostu Staś – dodał niedożywiony.