Anna Partyka – Judge

Puzzle

„The earth has music for those,who listen”.

Wiliam Shakespeare

Marciatej – z miłoscią.

Copyright © by Wydawnictwo WasPos 2018
All rights reserved
Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Korekta
Agnieszka Przyłucka

Okładka
Wydawnictwo Dygresje

Skład i łamanie
Wydawnictwo WasPos

Wydanie II – pierwsze elektroniczne

ISBN 978–83–950389–6–9

Wydawnictwo WasPos
ul. Rembielińska 8a/120, 03–343 Warszawa
tel. 514–979–839, kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Spis treści

I.

Konwencja

II.

Zmiany

III.

Romans

IV.

Nie tak szybko!

V.

Szkoła Callana

VI.

Wyjście awaryjne

VII.

Churchland

VIII.

Londyn z perspektywy

IX.

Wisbech

XX.

Palmerston Road

XI.

„Dom w Leverington”

XII.

Szkoła

XIII.

Bob

XIV.

Pensjonariusze Leverington

XV.

Pani Ritson.

XVI.

Andre

XVII.

Strach ma wielkie oczy?

XVIII.

Interview

XIX.

Szczęśliwa Trzynastka

XX.

Nowa

XXI.

Retrospekcja

XXII.

Rejestracja

XXIII.

Urodziny

XXIV.

Straty

XXV.

Portal randkowy

XXVI.

Pomyłka

XXVII.

Tajemnice

XXVIII.

Gwiazdka

I.

Konwencja

– Franiu, czujesz ten zapach? – zmęczona zapytała koleżankę, wciągając powoli powietrze w nozdrza.

– Jaki zapach? O czym ty mówisz? Czuję tylko zmęczenie. – Niepewnie uśmiechnęła się Frania.

Właśnie wyszły ze stacji metra na Holborn. Już na Liverpool Street były zaniepokojone czy wsiadły we właściwą kolejkę. Wprawdzie miały ze sobą instrukcję, która szczegółowo wskazywała jak poruszać się po Londynie, jednak nieznajomość miasta nie pomagała. Nie, nie mogły się zgubić!

Wielokolorowy tłum przemieszczał się w różne strony. Zgiełk londyńskich ulic mieszał się z ciężkim, popołudniowym powietrzem, osiadając na twarzach przechodniów, uodparniając ich na zewnętrzne bodźce.

Kobiety nie wiedziały zbytnio, w którą stronę mają iść. W pewnym momencie zatrzymały się. Rozejrzały się wokół, jednocześnie spoglądając na mapę dołączoną do pakietu startowego kursu. Dopiero teraz Marysia poczuła ten dziwny zapach… To był zapach wspomnień… Zamknęła oczy. Jeszcze raz wciągnęła powietrze w nozdrza. Tym razem bardziej łapczywie… Niezwykłe wrażenie, nieoczekiwane, wzbudzające wewnętrzny niepokój, a jednocześnie dające poczucie bezpieczeństwa. Zupełnie jak w domu! Jeszcze raz łapczywie wciągnęła w płuca haust powietrza – zapach tymianku i świeżych kwiatów. Co jest u licha? Skąd to dziwne wrażenie w tej porannej kakofonii dźwięków ulicy, gdzie tłum szturmuje ulice, a pojazdy suną w ulicznym korku?

Wcześniejsze obawy, które się pojawiły nagle, tak samo nagle zniknęły, a umysł i całe ciało zalała fala zadowolenia! Co to ma być? Przecież nigdy tu nie była! Przed oczyma stanęły jej zabawy w popołudniowym słońcu wczesnego lata, w nozdrzach poczuła zapach podwórka z dzieciństwa, pulchnej ziemi w ogródku, w której mama uprawiała każdego roku kwiaty i zioła.

– To jest to! Moje nowe miejsce na ziemi! Właśnie tutaj powinnam rozpocząć kolejny etap życia! – z jej piersi wydobyło się coś, jakby westchnienie, a może to były myśli, które chwilowo wyparły świadomość.

– Marysiu! Musimy spojrzeć na mapę, albo kogoś zapytać o dokładną drogę do naszego Club Quarters Lincloln`s Inn Fields! – z zamyślenia wyrwał ją głos zdezorientowanej Frani.

– Miało być tylko 300–350 metrów od stacji metra przy Chancery Lane. To chyba musi być dalej, bo tu nie widzę żadnego hotelu!

W końcu dotarły na miejsce i jak się okazało, były już tam oczekiwane – dziewczyny z Polski, uczestniczki międzynarodowych warsztatów, konwencji dla klubów mówiących w języku angielskim. Teraz tylko należało się zgłosić do hotelowej recepcji, by odebrać pakiet materiałów, potrzebnych podczas kursu. Power Talk Szczecin pod przewodnictwem Frani z jednoosobową ekipą uzupełniającą dotarł wreszcie do celu!

Marysia nie mówiła biegle po angielsku. Próbowała sobie przypomnieć wszystko to, co z wielkim trudem starał się wtłoczyć w głowy uczniów profesor Świrski. Dumna absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. Mieszka I w Świnoujściu wspominała z rozrzewnieniem swego ukochanego nauczyciela i wychowawcę. Jednak po 25 latach od matury, używanie języka angielskiego okazało się czynnością, hm mm… delikatnie mówiąc, dość trudną. Pewnie dlatego tak skrzętnie skorzystała z okazji wyjazdu w towarzystwie Frani. Z nią czuła się pewniej. Przecież zawsze mogła liczyć na jej pomoc. Zagraniczny wyjazd zaowocował wiedzą, która bynajmniej nie zachwycała – Marysia zdała sobie sprawę jak niewiele potrafi! Oj, kochany profesorze, przydałaby się pańska pomoc! Świadomość bariery językowej zmusiła Marysię do podjęcia nowych postanowień i ich konsekwentnej realizacji.

Podczas samych warsztatów nie rozumiała zbyt wiele. Jednakże ich program był ułożony na tyle czytelnie, że Marysia jakoś sobie radziła bez pomocy Frani. Wiedziała jedno – Anglia to miejsce, w którym chciała się znaleźć i żyć! Czuła, że narodziła się na nowo. Tę nową szansę musiała w pełni wykorzystać. Sama nie wiedziała skąd wzięło się to przeświadczenie, towarzyszyło jej ono już od pierwszej chwili pobytu. Pomimo językowych trudności, czuła się dziwnie wolna. Często uśmiechała się do siebie, a może raczej do swoich myśli. Po zajęciach spacerowała po mieście. I to w dodatku sama, bo Frania wolała odpoczywać w hotelowym pokoju albo plotkować z koleżankami z kursu, które znała już z wcześniejszych „zlotów”.

Zatłoczone ulice Londynu ani trochę nie przerażały Marysi, jak to często zdarza się obcokrajowcom, wręcz przeciwnie. Nie czuła się nawet zmęczona. Miała ochotę na długie spacery po nieznanej dzielnicy, w której na trzy dni warsztatów zamieszkała z Franią. Tłumy obcych ludzi, kiepska znajomość języka, a wszystko grało jak w zegarku! No, może nie całkiem. Słyszała przecież syreny karetek, policji czy klaksony zniecierpliwionych kierowców. Ale przecież tak właśnie tętni życie w wielkim mieście.

Ostatniego wieczoru, kiedy spacerowała wzdłuż ulicy Kingsway, przystanęła naprzeciw pubu. Na chodniku nie było zbyt wielu ludzi. I znowu ten zapach! Przymknęła oczy… Skąd u diabła to wrażenie, przecież nie z pubu? Poczuła jak jeżą się jej włosy na karku! Próbowała się skoncentrować. Niestety! Do mózgu docierały tylko otaczające ją dźwięki. A wrażenia zapachowe wyparła... muzyka! Tak! Stały rytm, linia melodyczna chóru i przeplatające się solówki sopranu i basu. Nagła zmiana frazy spowodowana coraz mocniejszym dźwiękiem ambulansu. Zmienił się rytm muzyki. Nastąpiła fraza oddechu, po czym wszystko wróciło do pierwotnego rytmu. Frazowanie linii melodycznej chóru i solówek nakładały się teraz w pełnej harmonii.

– To brzmi jak nowoczesna symfonia! – pomyślała, po czym ponownie oddała się nastrojowi wieczoru. Do hotelu wróciła podekscytowana odkryciami i kiełkującym w niej przekonaniem, że musi tu wrócić.

Nowo poznane, warsztatowe towarzystwo, zaakceptowało jej nieśmiały start w przygodę z językiem angielskim. Wiele osób zapamiętało jej imię i to w dwustuosobowej grupie. Imponujące! Została otoczona opieką i mimo widocznych braków językowych, włączono ją do wykonywania prostych zadań. Ta iście macierzyńska czułość pozwoliła Marysi uwierzyć w siebie. Miała pewność, że teraz może być już tylko dobrze. Nie przejmowała się tym, co może się wydarzyć za chwilę. Z ufnością smakowała każdą mijającą minutę. Dziwnie niezrozumiała, ale przyjazna siła, wtłoczyła ją we właściwe miejsce. Można powiedzieć, że poza jej wiedzą i wolą, jednak bez zastrzeżeń akceptowała ten stan.

W drodze powrotnej do Polski próbowała zapisać swoje przeżycia, oczywiście po angielsku. Niestety, nie obyło się bez pomocy Frani. Dla Marysi było to jednak niezwykle satysfakcjonujące doświadczenie.

Mówi się, że każdy powinien kreować i wizualizować rzeczywistość swojego życia. Tak właśnie, mniej lub bardziej świadomie, zrobiła Marysia. Nikt i nic nie było w stanie powstrzymać jej od raz obranego kierunku działania. Wszystko potoczyło się błyskawicznie i nawet Marysia nie była już w stanie zatrzymać biegu wydarzeń. Stało się!!!

II.

Zmiany

Jak zapanować nad chaosem naszego życia, wprowadzić w nim porządek? Czy można to zrobić na przykład poprzez sztukę? Czy siła sztuki kryje się w samym dziele? A może w jego oddziaływaniu na człowieka? Dlaczego Homer mnie paraliżuje, a Dante Alighieri rozśmiesza do łez? – Marysia wiąż stawiała sobie kolejne pytania, próbując zrozumieć samą siebie.

– Słoneczniki Van Goga wprowadzają smutek i melancholię, Śniadanie na trawie Edwarda Moneta przypomina mi smak świeżych rogalików z masłem, zapach kawy ze śmietanką? A Tancerki w zieleni Edgara Degas przywołują wspomnienia z dzieciństwa...? Dlaczego piąta symfonia Beethovena jest apoteozą współczesnej krągławej piękności, połączonej z dużą dawką humoru?

Beethoven, korzystając z przemyśleń nad symfoniami Haydna i Mozarta, zdołał wprowadzić w swe dzieła moralność i odpowiedzialność. Jak to możliwe? Czy słuchając jego muzyki myślimy o swoim morale? Czy współczesny Wojciech Kilar jest wyrazem naszego myślowego chaosu? Na pewno nie w przepojonej miłością wokalizie, śpiewanej przez Małas – Godlewską, miodu na skołatane myśli!

Porządek myślowy mozartowskich kwartetów smyczkowych pozwala na skupienie. Uporządkowanie tego, co rozchełstane wirem szalonych dni. Lacrimosa z Requiem Mozarta wyciska łzy. Aż chce się zatrzymać, uścisnąć każdego, kto jest, obok, bo taka okazja może się już nie zdarzyć.

Tak naprawdę moc tkwi w nas samych. Moc analizy, przeżywania i dostrzegania ewolucji. Jednocześnie tę moc wyzwala w nas sztuka, która potęguje emocje i uczucia. Selekcjonuje je. Chaos, tkwiący w nas samych, może pokonać geniusz artysty. Konieczny jest więc jego dotyk. Dotyk poprzez dzieło, które będzie w nas ewoluowało i dostarczało narzędzi do własnej życiowej kompozycji. To ciężka praca. Czasem zapiera dech w piersi, ale czasem dostarcza tylu endorfin, aż chce się skakać, śmiać się i tańczyć. Wówczas chaos znika. Widzisz jedynie wspaniałą, prostą drogę do celu.

W Marii następowały zmiany – dojrzała kobieta, analizująca życiowe zmiany. Po rozwodzie. Z plątaniny myśli wyłaniał się zarys nowego, osiągalnego, radośniejszego, a jednocześnie odpowiedzialnego życia... Bez stresu, że:

– nie dasz rady,

– nie nadajesz się,

– za późno,

– na co ty chcesz się porwać?

– w twoim wieku?

Tysiące sprzecznych ze sobą myśli, wątpliwości, zaczęło się scalać, mieszać i dojrzewać, by wydać nowe pragnienie, które chciała dotknąć, poczuć i przeżyć. Każdy dzień przybliżał ją do opuszczenia kraju. Zdarzenia szybko następowały po sobie, jakby wyłączając kontrolę świadomości. Decyzje dyktowała podświadomość i to ona podsuwała rozwiązania.

Po wakacyjnym pobycie w Londynie, w szkole językowej Callana, gdzie pojechała po kursie dla Power Talk, Marysia żyła jakby w innym wymiarze. Praca, która zawsze sprawiała jej wiele radości i satysfakcji, nadal była pierwszoplanową, ale myśl o nowej, angielskiej przygodzie wciąż wracała, nie dawała spokoju. Wszędzie widziała, wręcz czytała „znaki”, choćby to – koleżanka przygotowująca projekt sceniczny oparty na... Szekspirze. – Dlaczego właśnie Szekspir? – pytała samą siebie Maria. Aż do dnia, gdy oglądając próby zespołu teatralnego, zastygła trzymając rękę na drzwiach, zaskoczona niespodziewaną myślą. Sądziła, że trwało to nieskończenie długo, a jedyne, co przyszło jej do głowy, to sarkastyczne pytanie. – No i czego ty chcesz kobieto? – by sekundę później głośno przekonywać samą siebie. – Przecież to wyraźne przesłanie dla ciebie! – nie mogła uwierzyć, że w dojrzałym wieku mogą ją jeszcze czekać poważne zmiany. Czy na pewno to jest ten właśnie moment?

– Hej Marysiu! Jak ci się podoba? – zapytała Iwona, koleżanka pracująca z grupą teatralną.

– Tak… Tak. Przepraszam, nie chciałam przeszkadzać. – Marysia z uśmiechem wycofała się do swoich zadań. Uwaga Iwony przywołała ją do rzeczywistości, ale jej myśli dalej krążyły wokół nowego pomysłu.

Zaczęła układać „rozrzucone puzzle”, sprawdzać swoją sytuację finansową i rodzinną. Rozmawiała z osobami, które pojawiały się nieoczekiwanie w jej życiu i okazywało się, że albo już mieszkają w Anglii, albo mają zamiar tam niedługo wyjechać.

– Nic z tego nie rozumiem. Czyżby cały wszechświat się zmówił?

Niektórzy opowiadali o swoich obawach związanych ze zmianami w ich życiu. Inni snuli śmiałe plany. Jednakże ona poczuła już w sobie bakcyla przygody. Nie obawiała się zmian, ani pokonywania nowych barier czy wyzwań. Słuchała znajomych z ogromnym zaciekawieniem, by później wszystko przeanalizować, biorąc pod uwagę swoje dotychczasowe doświadczenia i potrzeby. Budziła się w niej świadomość nieuchronności zmian. Po londyńskim Callanie minął prawie rok, a ona coraz bardziej i głębiej była pochłonięta staraniami o uporządkowanie chaosu myśli. Lista, z nagłówkiem „Wyjazd do Anglii”, podzielona na za i przeciw, posiadała coraz więcej punktów po stronie „za”.

III.

Romans

– Uwe, kannst du mir bitte helfen? (Uwe, czy możesz mi pomóc?) – Zapytałam, próbując włożyć sportową marynarkę. Wieczór był dość chłodny, a moje ramię nie było jeszcze na tyle sprawne bym mogła sama sobie poradzić. Niestety, wypadek samochodowy, operacje ramienia i nogi, sparaliżowały moją mobilność na dość długo.

Uwe, wysoki i przystojny niemiecki biznesmen, którego poznałam przypadkiem na spacerze gdy wracałam z Anitą z ćwiczeń rehabilitacyjnych, stał się moją obsesyjną namiętnością. Byłam jego kochanką i pewnie, dlatego to, co czułam, było tak dziwne. Związałam się z żonatym mężczyzną! Po dwóch latach samotności, ktoś wreszcie obdarzył mnie uczuciem. Imponowało mi to, ale … Każdego dnia toczyłam z sobą wewnętrzną walkę. Mimo to, z utęsknieniem czekałam na kolejne spotkania! Niemoralny związek z Uwe pozwalał mi jednak na kontrolę nad własnym życiem. Emanował świeżością, dając mi jednocześnie swobodę wyboru. Akceptowałam jego małżeństwo, które, jak to zwykle mężczyźni określają, chyliło się ku upadkowi; żona go nie rozumie, nie kocha już tak jak by tego chciał... Hahaha! Banalne tłumaczenia mężczyzn szukających odskoczni od małżeńskiej monotonii. Nie pytałam, dlaczego szukał przygody. Jednocześnie czułam, że byłam dla niego kimś więcej. Moje poglądy na temat moralności powędrowały „na dno starej szafy”.

Spotykaliśmy się prawie dwa lata! Dla Uwe sytuacja była niezwykle wygodna, ale i mnie odpowiadały nasze potajemne schadzki. Nie szukałam kolejnego stałego związku. To, co miałam z Uwe wystarczało mi w zupełności. I choć miałam świadomość, że moje postępowanie jest trudne do zaakceptowania, to mimo wszystko pozwoliłam sobie czerpać przyjemność ze spotkań w takim samym stopniu jak Uwe, który przyjeżdżał dwa razy w miesiącu lub częściej. Taki układ całkowicie mi odpowiadał! Dokładnie wiedziałam, kiedy Uwe przyjedzie i mogłam tak zorganizować swoje plany, aby nic nam nie przeszkadzało. Przede wszystkim zachowywałam swoją niezależność. Mogłam pracować, spotykać się z koleżankami, planować wyjścia do teatru czy na koncert. Czas spędzany z Uwe był czasem naszej intymności, bliskości, po prostu – pełnią szczęścia! Uwe doskonale wypełnił brakujący element w moim życiu. Nie czułam się winna, a jego adoracja pozwalała czuć się kobietą spełnioną, wprawiając mnie w wyśmienity humor.

Im bliżej byliśmy ze sobą, tym więcej o sobie wiedzieliśmy. Kto by pomyślał, że ten twardy w negocjacjach biznesmen okaże się wspaniałym, ciepłym mężczyzną, uwielbiającym poezję i muzykę klasyczną. Uwe znał wielu ludzi i robił wiele rzeczy, o których nie miałam pojęcia. Jednakże często wystarczało zaledwie kilka słów, bym znalazła się w jego świecie, dopuszczona do jego tajemnic.

Dzielące nas światy nie stanowiły problemu. Byliśmy niczym dwa matematyczne zbiory elementów, które mają zarówno części odrębne jak i wspólne. We dwoje stanowiliśmy tę wspólną część obu zbiorów. Nasz związek trwał na przekór wszystkiemu i wszystkim, a zwłaszcza wbrew zdrowemu rozsądkowi. Żyliśmy niczym w kokonie, w oczekiwaniu na jego pękniecie doświadczaliśmy czułości i rozkoszy, ze świadomością nieodliczania czasu. Ten ostatni jednak nieubłaganie działał na naszą niekorzyść.

Czasem spotykaliśmy się z przyjacielem Uwe. Dyskretny Carl i jego narzeczona nie rozliczali Uwe z życiowych decyzji, a nawet więcej, czerpali radość z sekretnych spotkań przyjaciela. Obu przyjaciół łączyło wspaniałe poczucie humoru, a wzajemne zrozumienie i podobne podejście do życia, pozwalały na wieloletnią przyjaźń. Podobne relacje panowały między całą naszą czwórką. Mieliśmy mnóstwo wspólnych tematów zarówno do dyskusji jak i żartów. Potrafiliśmy śmiać się nawet z menu w restauracji, wymyślając zabawne rymowanki na temat potraw.

– Was erwartest du von mir, Uwe? (Czego ode mnie oczekujesz Uwe?) – Pytałam wielokrotnie. Nie mogłam uwierzyć, że ten przystojny i delikatny mężczyzna wybrał mnie na towarzyszkę pozamałżeńskich tete a tete. Wręcz odwrotnie, twierdził, że to on czuje się zaszczycony moim wyborem.

– Du bist eine wunderbare Frau, eine schöne Frau. Ich liebe dich. (Jesteś wspaniałą kobietą. Piękną kobietą. Uwielbiam cię.) – Szeptał mi do ucha, mocno przytulając do siebie. A ja tonęłam w tych czułościach, szczęśliwa, nie widząc już niczego wokół mnie. Czułam ogarniające pożądanie, dziwną słodycz w środku brzucha, zwaną przez wielu motylami. Potrzebowałam tej adoracji, niezwykłej energii, dającej mi siłę odczuwania doznań, na które tak długo czekałam. Z radością powtarzałam jego imię. Uśmiechałam się do siebie na samą myśl o brzmieniu jego głosu wypowiadającego z pożądaniem:

– Deine Brüste macht mich schwindlig... (Twoje piersi przyprawiają mnie o zawrót głowy) – I już byłam w jego objęciach.

Wspólne wieczory i noce pozwalały oderwać się od codzienności, przyziemnych problemów z pracą czy rodziną. Chyba podświadomie czułam, że nasz związek, uznawany zapewne przez wielu za niemoralny, oparty na seksualnym pożądaniu, długo nie przetrwa. A jednak trwaliśmy, połączeni wzajemną fascynacją niczym cyrkowi artyści, którzy w tym cyrku życia żonglują moralnymi postawami i odpowiedzialnością za rodzinę. Ryzykowaliśmy, choć wiedzieliśmy, że prędzej czy później ten kokon namiętności pęknie. Ważne było tylko tu i teraz. Tylko Uwe i ja. Nikt i nic więcej.

– Maryjko, pozwól sobie troszkę pomóc. Mam wystarczające możliwości, aby się z tobą podzielić. Chciałbym żeby ci było lżej. – Powiedział pewnego wieczoru, kiedy słuchaliśmy Trzeciej Symfonii Beethovena Es–dur op.55 – Posłuchaj tej symfonii i poczuj, że to ja jestem tym bohaterem, który chce cię wyzwolić z jarzma zależności finansowych polskich tyranów. Chcę być twoim „Eroikiem”! Romantycznym Eroikiem! A wszystko, dlatego, że Uwe zainteresował się moją sytuacją w Polsce, moim mieszkaniem, wysokością rat spłacanych bankowi. Chciał wiedzieć, jakie są moje potrzeby finansowe, abym mogła żyć z godnością i w miarę wygodnie. On nie potrafił zrozumieć polityki finansowej, którą stosowali pracodawcy w Polsce.

– Maryjko, posłuchaj teraz – i udawał, że gra w kwartecie partie skrzypiec. Słuchaliśmy Adagia molto a maestozo, granego przez Belcea Quartet z Kwartetu F op. 59 N 1. Piękne, tęskne nuty, romantyczne i wzniosłe, jednocześnie pełne lekkości i Uwe z miną skupionego skrzypka – i jak tu się nie śmiać?

– No widzisz Maryjko, mimo wszystko potrafię cię rozśmieszyć! Wszystko będzie dobrze, tylko pozwól sobie pomóc, proszę! – jego łagodny głos przemawiał do mnie pełen pieszczoty i troski zarazem.

I pomagał. Bardzo lubił robić mi drobne prezenty, przynajmniej on tak je określał. Cieszył się jak dziecko, kiedy razem wchodziliśmy do jakiegokolwiek sklepu. Nie było ważne czy to był sklep ze słodyczami, czy z damską bielizną. Kupował mi lizaka i puszczał oczko. A gdy kupował stringi, mówiąc – Chcę ciebie w nich dziś zobaczyć… – Oblizując się z rozkoszą.

Zakupy, rachunki w restauracjach, prezenty, a wszystko z takim wyczuciem, delikatnością i tak naturalnie. Mimo to, we mnie budziła się coraz częściej świadomość, że zaczynam być nie tylko kochanką, ale i utrzymanką.

– Maryjko, ślicznie wyglądałabyś w tym sweterku. Musisz go mieć.

I kupował mi sweterek. Kiedyś pokazałam mu naszyjnik z kryształkami Swarovskiego, jaki kupiłam sobie do sukienki na rodzinną kolację.

– Musiał cię wiele kosztować! Proszę, pozwól, że oddam ci pieniądze za ten naszyjnik. Kiedykolwiek go założysz, będziesz miała świadomość mojej obecności na twoim ciele. Będę cię dotykał tymi kamyczkami. Bardzo tego pragnę! – i już całował delikatnie moją szyję, z figlarnym uśmiechem pieścił kryształkami moje piersi.

– Maryjko! – uwielbiałam, kiedy tak pieszczotliwie mnie nazywał. – Dlaczego mając tak dobry zawód, tak mało zarabiasz? Nie rozumiem tego...

– Tak się dzieje w moim kraju. Nie docenia się tu wykształconych ludzi. – Odpowiadałam z westchnieniem, a on patrzył na mnie z niedowierzaniem w oczach.

Któregoś dnia zapytałam:

– Würdest du mir bitte helfen? (Pomógłbyś mi?)

Spojrzał na mnie dziwnie.

– A o jaką pomoc chodzi?

– Finansową. Muszę naprawić samochód. To będzie dość duży koszt, a moje oszczędności ostatnio stopniały do zera. Remont samochodu trzeba zrobić jak najszybciej, zanim mój niebieski ptaszek (jak pieszczotliwie nazywałam fiacika, którym jeździłam) dokumentnie się rozpadnie.

– Oczywiście, że coś z tym zrobimy. Powinnaś mieć sprawny samochód. Pomogę ci też spłacać twój kredyt mieszkaniowy. Dobrze? Proszę, pozwól mi na to! – i przytulił mnie mocno, jednocześnie głaszcząc i całując moje włosy. Wreszcie poczułam się bezpieczna.

Tej nocy został do rana. Kochaliśmy się niemal całą noc. Spaliśmy może dwie lub trzy godziny, ale pomimo zmęczenia i obolałego ciała, czułam się kochana. To było wspaniałe uczucie!

– Ich werde dich vermissen – (Będę za tobą tęsknił) – Szepnął mi do ucha, wychodząc z mieszkania. Trudno nam było się rozstać. Niestety, rzeczywistość była nieubłagana. Uwe wsiadł do samochodu i odjechał. Obserwowałam go z okna. Jak zwykle pomachał mi na pożegnanie, uśmiechnął się i przesłał ostatniego, słodkiego całusa. Mieliśmy się spotkać za dwa tygodnie. Niestety, nie odezwał się, nie zadzwonił. Nie przyjechał.

Carli zadzwonił dwa dni później, gdy minął ustalony termin spotkania.

– Marysiu, Uwe miał wypadek. Zabrano go do szpitala, ale w drodze... zmarł. Marysiu, Uwe odszedł... – Carli załamanym głosem próbował mówić dalej.

– Wpadł w poślizg. Zarzuciło go na przeciwległą stronę drogi, a nadjeżdżająca ciężarówka nie dała rady zahamować. Było ślisko. Zbyt ślisko. Oddychał jeszcze, kiedy go zabierano do karetki, ale nie dał rady... Nie słyszałam już, co dalej mówi Carl. Słuchawka wypadła mi z ręki. Osunęłam się bez czucia na fotel.

– Marysiu! Jesteś tam? – usłyszałam dochodzący krzyk z leżącego na podłodze telefonu. Podniosłam go.

– Carl... Jestem... – I rozpłakałam się do słuchawki. – Tak, rozumiem... Carl... Dziękuję.

– Maryniu, wiem, co czujesz. Czy chciałabyś się spotkać?

– Nie, nie teraz!

Tego wieczoru długo płakałam popijając samotnie wino, jakie kupiłam na spotkanie z Uwe. Łzy płynęły bez końca. Właśnie pękł kokon, w najmniej oczekiwanym momencie. A ja roztrzaskałam się na tysiące maleńkich kawałeczków. Dotarło do mnie, że nawet nie będę mogła się z Uwe pożegnać, bo przecież moja obecność na pogrzebie byłaby z mojej strony zbyt wielkim nietaktem. Nigdy nie przypuszczałam, że kara za ten związek będzie tak dotkliwa. Śmierć bliskiej osoby jest zawsze tragedią dla strony pozostającej przy życiu. Kierowca ciężarówki nieświadomie odebrał mi Uwe, pozostawiając krwawiącą dziurę w sercu i nieopisany ból. To tak jak po ekstrakcji zęba. Nie możesz jeść ani spać, czujesz przeszywający ból, bierzesz środki uśmierzające, ale po jakimś czasie wracasz do normalności i tylko językiem „gładzisz” gojącą się bliznę.

Gładziłam swoje wspomnienia o Uwe, oglądałam jego zdjęcie, które mu zrobiłam przed pałacem Sanssouci w Poczdamie. Pojechaliśmy tam przed świętami wielkanocnymi, gdzie Uwe miał się spotkać z przedstawicielem jednego z instytutów badawczych, zajmujących się udoskonalaniem solarów słonecznych.

Spacerowałam po tym przepięknym zespole parkowo – pałacowym wybudowanym przez Ferdynanda Wielkiego, zachwycając się pałacową architekturą, wspaniałą przestrzenią i cudownym ogrodem. W kafejce dla zwiedzających kupiłam kawę na wynos, jakbym wiedziała, że właśnie nadejdzie Uwe. I przyszedł. Szedł radosny, w promieniach słońca lśniły jego czarne włosy, a delikatna siwizna na skroniach rozświetlała mu twarz. Wyjęłam aparat fotograficzny i pstryknęłam zdjęcie.

Spacerowaliśmy po parku, popijając kawę. Uwe zadowolony z efektu biznesowych rozmów zaproponował:

– Maryjko, mam nadzieję, że nie masz na jutro żadnych planów? A teraz zamienimy się w studenciaków. Jaki wydział wybierasz? Ja będę studentem.. Hm... Akademii filmowej, to jest Wyższej Szkoły Filmu i Telewizji Poczdam – Babelsberg! Czy zechcesz się spotkać z przyszłym aktorem i prezenterem? – żartował Uwe.

– Ok, panie student! Będę studentką Uniwersytetu Poczdamskiego wydział... Architektura wnętrz, może być? – podjęłam zabawę.

Wspaniale spędziliśmy czas. Odmłodnieliśmy o jakieś o dobre 15–20 lat!

Na obiad poszliśmy do restauracji w hotelu Ahstadt. Przestronna sala zabytkowego budynku lśniła dostatkiem. My kontynuowaliśmy naszą zabawę, śmiejąc się ze studentów, których zapewne nie byłoby stać na obiad w tak wykwintnym miejscu.

– Ej Maryjko, przecież zostaliśmy tu zaproszeni, bo wygrałaś główną nagrodę w konkursie na aranżację tego zabytkowego wnętrza. Super eklektyzm. Pięknie połączyłaś tradycję z nowoczesnością. Kochanie, ależ ty jesteś zdolna!

Tydzień później siedzieliśmy w „Colorado” na szczecińskich Wałach Chrobrego, gdzie pierwszy raz się zobaczyliśmy. Był maj – plątanina słońca i chłodnego wiatru. Poszliśmy na długi spacer. Trzymając się za ręce, milczeliśmy razem długie minuty, przypominając sobie początek naszej sonaty – Sonaty Księżycowej, do jakiej zawsze porównywaliśmy nasz spotkania. To był taki elegancki dialog między dwiema pokrewnymi duszami. Uwe doskonale wiedział, że serce wyrywa mi się do niego, ale brutalna rzeczywistość wzywała mnie gdzie indziej. Dzień wcześniej opowiedziałam mu o planach wyjazdu do Anglii. Następnego dnia przyjechał, pomimo, że nie umawialiśmy się. Czułam jego puls, czuły dotyk rąk, gorący oddech i to niewidoczne porozumienie. Uwe przeżywał moją decyzję równie mocno jak ja. Oboje wiedzieliśmy, jakie mogą być konsekwencje mojej decyzji.

To wszystko było ponad moje siły. Tego dnia nie chciałam, by Uwe odwoził mnie swoim samochodem. Prowadząc, nie mógłby trzymać mnie za rękę, a ja tak bardzo pragnęłam jego bliskości. Poprosiłam, by poszedł ze mną na przystanek autobusowy. Wolnym krokiem szliśmy bukową alejką. Do przyjazdu autobusu było kilka minut.

– Uwe – zaczęłam niepewnie – chcę wyjechać, ale to jeszcze nie znaczy, że na zawsze. Wciąż będziesz w moim sercu. To do ciebie będę wracała. Ja nie odchodzę. – Przytuliłam się do niego, a Uwe zamknął mnie w swoich ramionach, złożywszy mi gorący pocałunek, który nie trwał długo. Nadjechał autobus… Gdybym wówczas zmieniła zdanie, moje życie potoczyłoby się zapewne inaczej. Tego jednak nie mogłam zrobić.

– Będę za tobą tęsknił! – powiedział machając mi ręką na pożegnanie. Czuły, wspaniały, silny mężczyzna jakiego potrzebowałam. Już nie usłyszę jego pięknego głosu, głębokiego barytonu, nie poczuję miękkiego dotyku dłoni na moich piersiach… Już nigdy nie będziemy razem. Los odebrał mi to, co i tak nie należało do mnie. Wyrwany z mojej prywatnej rzeczywistości, pozostawił po sobie tylko wspaniałe wspomnienia.

Odłożyłam zdjęcie z Sanssouci. Jaką pustkę musi teraz czuć jego rodzina?

Wreszcie powiedziałam sobie: – Kobieto, weź się w garść! Dość tego użalania się! Uwe, mój i nie mój, zawsze będzie miał swoje miejsce w moim sercu. Pokochałam tego mężczyznę i niestety nie powiem mu już o tym.

Znów zostałam sama. I choć słowa Uwe wciąż jeszcze brzmiały mi w uszach – „Będę za tobą tęsknił Maryjko!” – jego fotografia powędrowała do skrzynki z sentymentalnymi pamiątkami. Odszedł bezpowrotnie. Los okrutnie sobie ze mnie zadrwił. Proces wysupływania się z emocjonalnej więzi miał jeszcze potrwać jakiś czas.