PROLOG

1.

Każda z ponad pięćdziesięciu miliardów komórek jego ciała wyrywała się do przodu. Jednak biegnący człowiek wyróżnia się w tłumie i zwraca na siebie uwagę, a to była ostatnia rzecz, na której mu zależało. Dlatego przemierzał niekończący się korytarz powoli. Bardzo powoli, jak na łowną zwierzynę. Tętno waliło mu w skroniach jak obuchem i zagłuszało odgłos jego własnych kroków. Na szczęście mógł słyszeć swoje myśli.

Jak mnie odkryli? Skąd się dowiedzieli? Przecież byłem taki ostrożny.

Nie patrzył mijanym ludziom w oczy. Z pewnością zauważyliby w jego wzroku panikę. Tak – panikę, nie strach. Na szczęście nie było ich wielu. Trzy, cztery osoby. Reszta ślęczała nad klawiaturami, zamknięta w dziesiątkach pomieszczeń rozmieszczonych po obu stronach długiego korytarza. Dostępu do nich strzegły solidne drzwi. Przesuwały mu się w kącikach oczu jak klatki szpiegowskiego thrillera. Były solidne, wyposażone w zamki szyfrowe i logo złożone z trzech splecionych z sobą pozłacanych liter „NVW”.

Non Virus World!

Bezwiednie zacisnął pięści, aż zbielały mu kłykcie i chrupnęło w stawach. Obejrzał się z lękiem, jakby ten odgłos mógł go zdradzić. Zatrzymał się przy windzie i kilka razy nerwowo wcisnął przycisk ze strzałką w dół, który od razu rozjarzył się na czerwono. Rozejrzał się ukradkiem i odetchnął z ulgą. Było pusto.

Po chwili rozległ się melodyjny sygnał. Drzwi windy rozsunęły się z cichym szumem, odsłaniając dwóch rosłych ochroniarzy. Wyglądali jak klony: bez znaków szczególnych, wciśnięci w identycznie ciemne garnitury. Mierząc przed siebie z broni, w tej samej chwili nacisnęli na spusty. Pociski opuściły zaopatrzone w tłumiki lufy i plasnęły o mur naprzeciw. Zabrzmiało to niegroźnie, jak splunięcia. Nie oszczędzali amunicji. Za jednym zamachem wygarnęli całe magazynki, dziurawiąc ścianę jak sito. Dopiero gdy skończyły im się naboje, ochroniarze zorientowali się, że właśnie rozstrzelali powietrze. Z zaskoczenia szczęki opadły im do podłogi. Nie wahali się. Zanim jeszcze szary pył ze ściany opadł na błyszczącą posadzkę, wyskoczyli z windy, zmieniając w lot magazynki. Błyskawicznymi ruchami skierowali lufy w przeciwne strony i zamarli. Celowali w pusty korytarz.

– Fuck!

Jeden z ochroniarzy przysunął nerwowo usta do lewej klapy marynarki i poruszał nimi nerwowo.

– Nie ma go.

W odpowiedzi zatrzeszczało mu w uchu wściekłym głosem Bluma, szefa ochrony NVW.

– To gdzie, kurwa, jest?!

Był na schodach pożarowych. Wezwał windę dla zmyły – chciał zyskać kilka cennych jak życie sekund. Nawet gdyby nadjechała pusta, i tak zatrzymaliby ją między piętrami i znalazłby się w śmiertelnym potrzasku. Zanim opuścił swoją pracownię, przeprogramował kilka wybranych kamer. Działały, ale z opóźnieniem i choć teraz zbiegał schodami po trzy stopnie, na ekranach monitoringu wyświetlała się pusta klatka schodowa, obraz sprzed kilkunastu sekund.

– Zablokować wszystkie drzwi!

Słuchawki w uszach wszystkich ochroniarzy zaskrzeczały wściekłym głosem Bluma. To także przewidział. Znał instrukcje bezpieczeństwa. Dlatego skorzystał ze schodów awaryjnych, które wiły się ślimakiem w dół i prowadziły do drzwi przeciwpożarowych. Pamiętał aferę, gdy inspekcja straży stwierdziła, że są zablokowane. Firma zapłaciła sporą karę i od tej pory drzwi były otwierane ręcznie. Zanim się połapią, on już będzie na ulicy.

Na zewnątrz oślepił go promień słońca, który przebijał ołowiane chmury niczym sztylet zabójcy ciało ofiary. W powietrzu panował zaduch jak w piecu do pizzy, przez co ledwo dało się oddychać. Dopiero zbierało się na burzę, ale on spływał potem jakby już zlał go deszcz.

Gdy poczuł otwartą przestrzeń, chciał od razu rzucić się pędem do samochodu, ale znów zdołał się opanować. Ruszył wolnym krokiem, jakby tylko wyskoczył na hot doga. Jeepa, którym od lat przyjeżdżał do pracy, nie wypuściliby już z firmowego parkingu. Dlatego kilka dni temu zaparkował po sąsiedzku starego forda. Grata z dobrym wyglądem, ale bez elektroniki i komputera, bez centralnego zamka, radia i innych bajerów. Z lat świetności pozostał mu jedynie granatowy kolor, jego ulubiony, choć w wielu miejscach już poocierany. Otwierały się jedynie drzwi od strony kierowcy. Nawet szyby działały na korbkę. A właściwie to nie działały. Opadły kiedyś i nie chciały się domknąć. Podczas deszczu lało się do środka i czuć było stęchlizną.

Wsiadł. Ledwo trzasnął drzwiami, gruchnął strzał. Padł na siedzenie i serce stanęło mu dęba. Zaczął się obmacywać i sprawdzać, czy nie dostał. Ale nie poczuł nigdzie bólu. Dopiero gdy walnęło jeszcze raz i rzęsisty deszcz zadudnił w blaszany dach jak w werbel, zdał sobie sprawę, że to było tylko uderzenie pioruna.

Wyprostował się i przekręcił kluczyk. Silnik zagadał schrypniętym basem Toma Waitsa. Ruszył i wolno przejechał kilka przecznic. Miał złe przeczucia, ale z każdą przejechaną milą rosła w nim nadzieja…

Matka głupich!

Jechał niemal na ślepo, bo przednia szyba, nie dość, że mokra, to jeszcze całkiem od środka zaparowała. Usiłował przeniknąć ją wzrokiem. Para i strugi wody rozmywały mu obraz świata, ale i ślepiom świata zamazywały obraz jego twarzy. Właśnie o to mu chodziło i dlatego nie uruchamiał wycieraczek. Przetarł tylko dłonią wąski pasek na wysokości oczu i od razu poczuł się jak czołgista. Niestety – bez pancerza i działa.

Pomyślał, że ta mokra szyba mogłaby służyć za metaforę jego życia – zawsze działać z ukrycia. Tyle że życia nie uda się dziś na dłuższą metę ukryć. Nawet jemu, choć był informatykiem i hakerem i znał wszystkie sztuczki. Każdy krok, gest czy słowo są rejestrowane, analizowane i odczytywane. I pozostawiają nieścieralny ślad. Mnożą się, powielają, rozsyłają i wracają jak bumerang, by rozbić głowę i przebić mózg.

Będziesz kiedyś jednorożcem…

Na głównej mocniej docisnął pedał gazu. Ale znów odpłynął myślami i przed samym skrzyżowaniem zaskoczyła go zmiana świateł. Gwałtownie wcisnął hamulec i samochód zatańczył na mokrej jezdni. Ledwo zdołał go opanować.

Szlag!

Lodowaty dreszcz przebiegł mu po plecach. Omal nie wjechał na skrzyżowanie na czerwonym. Znów padało mocniej i zacinało przez niedomkniętą szybę. Lewe ramię miał już całkiem przemoknięte. Ale nie to go martwiło. Nie wiedział, co dalej. W głowie miał pustkę. A raczej zamęt. Był jedynym, który mógł zabić bestię. Potwora, który opanował świat. Czaił się gdzieś w chmurze, niewidzialny, ale realny. Nazwał się Morthus i przez lata budował swoją potęgę. Jak pająk oplatał wszystko siecią i podporządkowywał sobie najbardziej wpływowych ludzi, aż w końcu dopiął swego – stał się wszechmocny i nieśmiertelny.

Nie dla mnie…

Kilka tygodni temu odkrył wreszcie sposób, jak pokonać bestię. Piekielny sposób. Podstępny. Opierając się na nim, stworzył kod i czekał na właściwą chwilę, by go wpuścić do Jądra. Właściwie mógł to zrobić wcześniej, ale odwlekał ten moment. Nie był pewny, co się wtedy wydarzy. Bał się, że zdychająca bestia będzie chciała pociągnąć za sobą do grobu cały świat. W końcu zdecydował się działać, lecz gdy właśnie miał pociągnąć za spust, wszystko się nagle wydało. Z myśliwego w sekundę zmienił się w łowną zwierzynę, na którą polują z nagonką. Mógł tylko uciekać, bo bez dostępu do Jądra był bezbronny. Jego kod Morthusa był tylko niezrozumiałym ciągiem bezużytecznych znaków. Niczym więcej.

Czerwone światło paliło się wyjątkowo długo i odniósł wrażenie, że stoi już niemal całą wieczność. Pot spływał strużkami po jego twarzy jak deszcz po szybie. Zdawało mu się, że słyszy chrapliwe dyszenie pogoni.

A może to światło to podstęp, żeby mnie tu zatrzymać i dopaść.

Wszystko w nim krzyczało, żeby wcisnąć gaz do dechy i palić gumę, nie zważając na światła, na nic. Ale stłumił ten atak paniki i karnie czekał. Za wszelką cenę musiał zachować spokój. To była teraz jego jedyna broń. Jedyna szansa, i nie mógł zrobić fałszywego ruchu. Na czerwonym stać, na zielonym jechać. W szeregu. Jak dziesiątki, setki innych samochodów. Tysiące świecących punkcików na pulsującej wszystkimi kolorami mapie miasta. Miliony pikseli na matrycach obserwujących to miasto kamer, rozmieszczonych w centrum na niemal każdym rogu, przy każdym większym sklepie, banku, restauracji.

Nagle coś go tknęło. Z kieszeni sztruksowej marynarki wyciągnął komórkę. Gdyby ktoś w pracy zobaczył go z tym telefonem, uznałby go albo za szpanera, albo za świra.

Najpewniej to drugie!

W końcu informatyk, w dodatku na kierowniczym stanowisku w dużej firmie, kojarzy się z najnowszymi gadżetami. I rzeczywiście, na co dzień posługiwał się najnowszym smartfonem. Telefon, który teraz miał w dłoni, był starym, w zasadzie muzealnym rupieciem, z obłą antenką i małym, zielonkawym ekranikiem. To była jego oaza wolności. Grat bez Internetu, GPS-u i co najważniejsze – incognito. Na anonimowo kupioną kartę, poza jakąkolwiek kontrolą. Telefon na czarną godzinę, która właśnie wybiła!

Wybrał jedyny numer, jaki miał zapisany w tej komórce, żeby wysłać jedyną wiadomość, którą wpisał kilka dni temu, a potem sprawdził jeszcze ze trzy albo cztery razy, czy wszystko się zgadza i nie ma żadnej, choćby najdrobniejszej pomyłki. Jeden mały błąd, brak jakiejś literki, ukośnika czy pauzy i wszystko poszłoby na marne.

2.

Chłodne, obojętne oko kamery rejestruje wszystko. Dostrzeże każdy detal. Nie przeoczy żadnej twarzy. W tym samym ułamku sekundy przesyła obraz siecią do Centrum. Tam, z użyciem właściwego oprogramowania, następuje analiza i identyfikacja. Szybka i bezbłędna.

Zwykle nic nie umyka czujności urządzenia. Zawsze jednak może się zdarzyć jakieś drobne przeoczenie. Ktoś przebiegnie zbyt szybko i obraz jego twarzy rozmaże się jak ćma na przedniej szybie samochodu. Coś na dalszym planie zapisze się nieostro, gdy „obiektywny” obiektyw nie skupi się dostatecznie szybko na danym obiekcie czy obszarze kadru.

Kiedy jednak obiektyw nie jest „obiektywny”, to jest w przypadku gdy oko kamery nie jest chłodne, ale przeciwnie: rozgrzane do białości z wysiłku wytropienia czegoś lub kogoś, żaden obiekt nie ma szans. Nie rozmaże się i nie może liczyć na nieostrość. Zostanie namierzony i zidentyfikowany. I wtedy, jeśli zachodzi taka potrzeba, zneutralizowany i wymazany na zawsze z życia.

Chyba że zdarzy się tak zwana siła wyższa. Nieprzewidziana przeszkoda. Jakieś zakłócenie, jak choćby deszcz na przedniej szybie samochodu czy para od wewnątrz zacierające widoczność. Albo gorzej, wystąpią te dwie rzeczy naraz. To skutecznie zakłóca obraz i może utrudnić, a czasem wręcz uniemożliwić identyfikację.

Taki właśnie deszcz zalewał przednią szybę granatowego, co najmniej dziesięcioletniego, ale dobrze wyglądającego forda. Samochód stał na światłach na jednym z głównych skrzyżowań. Nie miał włączonych wycieraczek i spływająca strużkami po szybie woda zniekształcała obraz w środku. Widać było tylko pofalowany lekko kształt mężczyzny. Mimo maksymalnego zbliżenia i skupienia nie można było rozpoznać jego twarzy. To jednak nie było konieczne. Osobą w środku na pewno był on, Tom Clark. Zdrajca i największy wróg. Identyfikacja została przeprowadzona, gdy został wyłowiony z niedużego tłumu przechodniów, jak wsiadał do samochodu w pobliżu budynku NVW, z którego udało mu się wymknąć. Pociągła twarz z lekko sypiącym się zarostem, zmierzwione ciemne włosy umyte szamponem dla mężczyzn. Do tego nad wyraz uważne spojrzenie brązowych oczu, minus jeden w lewym i minus pół w prawym. No i ten znak szczególny: wyraźna blizna przecinająca ukośnie czoło, pamiątka po wywrotce na rowerze w wieku dwunastu lat podczas rajdu z kolegami po ulicach osiedla.

Kamera rozpoznała kształt w jego dłoni: telefon komórkowy, stary model. Skupiła się usilnie na małym wyświetlaczu i próbowała odczytać treść wpisywanej wiadomości. Od tego zależały losy świata. Jednak mimo największego zbliżenia i zastosowania najnowocześniejszych filtrów małe znaki pojawiające się jeden za drugim zlewały się w mokrą plamę. Nie było szansy na odczytanie czegokolwiek. Jedyne, co w tej sytuacji można było zrobić, to zapobiec wysłaniu tego SMS-a. Za wszelką cenę.

3.

Dotknął kciukiem klawisza „wyślij” i już miał go nacisnąć, lecz w ostatniej chwili coś go powstrzymało. Susan była jedyną osobą, do której mógł wysłać tego SMS-a, a zarazem jedyną osobą, do której nie powinien był go wysyłać.

Przecież nazwała mnie psycholem owładniętym manią prześladowczą i kazała wynosić się ze swojego życia!

Poczuł bolesny ucisk w piersiach. Robił to wszystko dla niej. I przez nią. I dzięki niej! Gdyby nie ona, gdyby jej nie poznał i nie pokochał jak szaleniec, nawet nie przyszłoby mu do głowy kiwnąć palcem, by ratować ten nędzny świat. Przeciwnie, sam od lat pracował nad jego końcem. Lecz od kiedy poznał Susan… Wszystko się zmieniło. Tyle że nie od razu. Nie szukał miłości. Nie po tym, jak wiele lat temu został zdradzony i zraniony przez dziewczynę o imieniu Memory, którą kochał do szaleństwa.

Nie szukałem miłości, to ona znalazła mnie. I ma na imię Susan…

Nachalne trąbienie z tyłu zagłuszyło jego myśli. We wstecznym lusterku zobaczył nalanego łysielca w dużej terenowej toyocie, będącej najpewniej przedłużeniem jego penisa. Czerwony na twarzy natarczywiec z coraz większą zajadłością wciskał klakson, jakby walił swojego liliputa i właśnie zaczął dochodzić. Tom domyślił się powodu jego wściekłości: od jakiegoś czasu paliło się już zielone światło i on hamował ruch. Podniósł rękę, żeby pokazać tamtemu fucka, lecz w dłoni wciąż trzymał komórkę z kciukiem przyklejonym do klawisza „wyślij”, więc z żalem zrezygnował z tego gestu. Ruszył niespiesznie, gładząc delikatnie wypukły klawisz, jakby głaskał policzek Susan. Musiał znaleźć sposób wyjścia z matni, w której się znalazł. Jakiś plan B, pomysł, dokąd jechać, gdzie się ukryć i jak przygotować atak. Ale głowę miał zajętą myślami o Susan. Coś nie dawało mu spokoju, coś związanego właśnie z nią. Coś, co dręczyło go od momentu, gdy tylko się zorientował, że nagle stracił dostęp do Jądra.

Przecież chyba nie chodzi o tę kłótnię? Takie rzeczy się zdarzają… Musiała przeżyć prawdziwy szok, gdy dałem jej ten telefon, na wypadek gdyby mi się coś stało… Więc w czym rzecz?

I nagle jak cios tępym narzędziem w głowę uderzyła go przerażająca myśl: Przecież tylko Susan o wszystkim wiedziała! Powiedziałem tylko jej, nikomu innemu! Mimo to mnie odkryli. A może właśnie dlatego! Może to ona…

Nie zdążył dokończyć myśli. Ułamek sekundy później po granatowym fordzie, który wjechał na skrzyżowanie, łącznie z całą jego zawartością – żywą i martwą – nie było już śladu. Wszystko, a w szczególności sam Tom Clark, w jednej chwili wyparowało i przestało istnieć.

ROZDZIAŁ I

1.

Ledwo przekroczył próg biura z tabliczką „Skalsky, Detektyw” na drzwiach, wyczuł woń męskiego potu. Przez moment ten zapach wydał mu się dziwnie znajomy. Próbował skojarzyć go z jakąś osobą. Na pewno z mężczyzną, bo z babami się nie zadawał. Przeszukiwał pamięć… Bezskutecznie. W końcu domyślił się, co tu mogło być swojskiego: ten pot cuchnął ludzkim strachem.

Fetor zdążył wywietrzeć, czyli najpewniej intruza już nie było. Inaczej już by mu rozwaliło nos. Ale przezorny zawsze ubezpieczony. Wyrwał spod pachy spluwę i adrenalina uderzyła mu do głowy. Poczuł się, jakby nigdy nie wypadł z gry. A przecież już od dawna jego jedynymi trupami były prusaki, rozgniatane butelką na podłodze i biurku.

Najwyższy czas to zmienić!

Przyjrzał się drzwiom. Były nienaruszone. To go zaskoczyło. Ktoś naprawdę znał się na rzeczy. Żeby tu wleźć, musiał rozkodować zamek.

W środku panował swojski burdel. Gdyby ktoś tu szperał, mógłby zrobić tylko większy ład. Przynajmniej na biurku, bo cały syf zapewne wylądowałby na podłodze, odsłaniając solidny blat, zawalony teraz stertami papierów, kubkiem z niedopitą kawą, niedojedzoną kanapką i biegającymi po niej jak po boisku prusakami.

W kącie rzęził telewizor. Nigdy go nie wyłączał. Bał się, że stary grat zamilknie wtedy już na amen. A jednak coś się zmieniło. Ktoś przełączył go na inny kanał i pierdolące się na okrągło golasy, które uwielbiał jako niezobowiązujące tło do swoich myśli, zostały zastąpione przez przykuwający uwagę serwis informacyjny.

– Jakiś pieprzony jehowa, czy jak?

Na wszelki wypadek sprawdził jeszcze wnękę kuchenną i łazienkę. Na koniec podniósł deskę sedesową. Nie po to, by tam kogoś szukać, ale by oddać mocz. Uśmiechnął się na myśl, że ktoś mógłby się tam ukryć. Musiałby teraz przyjąć na twarz złoty deszczyk.

A co, jakby mi odstrzelił?

Nadzieja w tym, że pewnie by chybił. Zawsze, gdy sięgał do rozporka, czuł się, jakby łapał za obrzyna, a nie za porządną armatę. Otaksował swojego fiuta krytycznym wzrokiem. Chętnie zamieniłby go na swój nos.

Spuścił wodę i wrócił do głównego pomieszczenia. Jego kinol jak zwykle nie kłamał. Nieproszony gość zdążył już opuścić jego biuro. Za to niepokój nie chciał opuścić jego głowy. Zadomowił się w niej na dobre, a na widok szarej koperty na biurku wzrósł jeszcze bardziej.

Nie bez żalu odłożył rozeschniętego od nieużywania gnata i nieufnie obejrzał przesyłkę. Oczywiście brak było oznaczenia nadawcy i odbiorcy, choć nazwiska i adresu tego ostatniego akurat można się było domyślić.

Skoro wylądował na moim biurku.

Powyginał list na wszystkie strony, lecz nie odkrył w ten sposób w środku żadnego przedmiotu. Powąchał papier, ale i wtedy nie wyczuł nic podejrzanego. Wreszcie otworzył kopertę i ostrożnie wyjął ze środka zgiętą wpół kartkę. Sprawdził dla pewności, że nie ma na niej żadnego proszku, jak wąglik czy inne gówno. Dopiero potem ją rozchylił.

Kartka była zapisana ołówkiem, dość niezdarnie, i to wyłącznie dużymi literami. Skrzywił się bezwiednie. Domyślił się, że to po to, żeby nie przyszło mu nawet na myśl bawić się w grafologa.

To musiał napisać ktoś starszy. Młodzi już chyba nie potrafią ręcznie pisać. Pewnie nie umieją też czytać, ale to już akurat nie był jego problem.

Przeleciał list wzrokiem i ściągnął brwi. Do głębokich zmarszczek, które przeorywały jego czoło w poziomie, doszła jaszcze jedna, biegnąca z góry do dołu i głęboka jak Wielki Kanion Kolorado.

Według listu musiał kogoś odnaleźć, ale szczegółowe instrukcje i zdjęcia miał dostać później.

– Fuck!

Po takim intrygującym początku tak marny finał. To tak, jakby magnum po naciśnięciu spustu pierdnęło jak korkowiec. Stawiał flachę, że ze swoim nochalem w jeden dzień znajdzie ciało żywe lub zagrzebane pięć metrów pod ziemią, albo utopione w zatoce w betonowych bucikach.

Też mi gówniane zadanie!

Robota niskopłatna i beztrupowa – w sensie, że jeśli jest trup, to na pewno nie „Made in Skalsky”. Z wściekłością rozgniótł listem prusaka. Chrupnęło. Poczuł pod palcem małą porcję błota wsiąkającego w papier, a jego nos wyniuchał ostry smród. Trochę mu ulżyło.

Trup to trup! A robota to robota. Zaraz, zaraz… „odnaleźć i zająć się!”.

Tak stało w liście. A w jaki sposób miałby się niby tym kimś zająć?!

Wiadomo, Skalsky, wiadomo!

W detektywa wstąpiła nadzieja. Wyciągnął gnata i położył na biurku.

Wreszcie będzie po co go czyścić.

Ta myśl poprawiła mu zdecydowanie humor. Jednak coś mu wciąż nie dawało spokoju. Jakaś obawa tłukła mu się po głowie, ale nie chciała się objawić. Jakby miał zatwardzenie. Znał to uczucie. Kiedyś nie mógł się wypróżnić przez tydzień. Nie pomagały żadne środki. Dopiero jak wsadził sobie w dupę wąż od prysznica niemal do połowy i odkręcił na cały regulator kran, puściło tak, że aż zalało mu łazienkę.

Może chodzi o ten pot?

Ten, kto tu wtargnął, zbyt mocno cuchnął strachem, jak na taką gównianą sprawę! Z obrzydzeniem otarł list z miazgi prusaka i jeszcze raz przeleciał go wzrokiem.

Dziwne…

Z tekstu wynikało, że zleceniodawca w ogóle nie brał pod uwagę odmowy. Przeczytał półgłosem ostatnie zdanie:

„To zaliczka. Reszta po wykonaniu zlecenia”.

Jak mógł to przeoczyć. Najważniejszą informację! W jednej chwili poczuł, że ma serce. Łupnęło tak, że aż złapał się za piersi. Jakby nie trzymał w dłoniach kartki papieru, tylko talerze defibrylatora.

Dziadziejesz, Skalsky…

Zajrzał ponownie do koperty w nadziei, że zaliczka, o której była mowa w liście, przykleiła się w środku gdzieś do ścianki. Liczył na jakąś stówę albo choćby z pięć dych. No, w ostateczności nie pogardziłby też dwudziestakiem. Zawsze to kilka butelek jego ulubionej „wódy na myszach”.

Pudło!

W środku było pusto jak w jego sedesie po spuszczeniu wody. Gorzej, bo nawet nie cuchnęło forsą jak z jego kibla gównem. Na blacie też nie zauważył żadnego banknotu. Zajrzał pod szpargały. Nic, nawet dychy. Przeciwnie, biurko uginało się pod stertą zakurzonych i nieopłaconych rachunków. Przez głowę przeleciała mu nawet desperacka myśl, że banknot mogły pożreć prusaki. Wyciągnął gnata i zaczął bezmyślnie walić kolbą w biurko, dokonując rzezi na owadach. Jakby to mogło zwrócić mu szmal. Ale wnętrzności robali były brudnobiałe, a nie zielone. A i tak uspokoił się dopiero, gdy niedobitki tego tałatajstwa rozbiegły się po kątach.

Jeśli tyle wynosi zaliczka, czyli nic, to na tej reszcie po wykonaniu zlecenia, o której mowa w liście, też się nie obłowię.

Z ciężkim westchnieniem osunął się na krzesło. Było solidne i wzmocnione dodatkowymi wkrętami, lecz i tak zaskomlało przejmująco głosem bezpańskiego kundla pod jego niemal trzystoma funtami żywej wagi.

Dobre i tyle. Z czegoś trzeba żyć… I pić.

Sięgnął do swoich zapasów pod biurkiem i zastygł na moment bez ruchu. Zamiast na butelkę natrafił na jakiś kanciasty, chłodny w dotyku kształt, który po wyciągnięciu okazał się metalową walizką. Była sporych rozmiarów, całkiem nowa i dość ciężka. Postawił ją na biurku i przytknął do niej ucho. Nasłuchiwał przez chwilę, ale nie zarejestrował żadnych podejrzanych dźwięków.

Nie tyka.

Skrzywił się pod nosem, gdyż wcale to nie znaczyło, że wewnątrz nie ma bomby. Obwąchał walizkę, lecz szczelna stal nie przepuszczała też żadnych zapachów. Po chwili wahania ustawił srebrzysty neseser na samym brzegu biurka, po czym, stękając głośno, wcisnął się na kolanach pod blat. W ciemno namacał zamki i otworzył. Nic nie wybuchło. Odetchnął z ulgą i otarł pot, który w sekundę zdążył pokryć mu wielkimi kroplami twarz. Gdyby walizka eksplodowała, drewniany blat i tak nie ochroniłby mu dupska.

Odczekał chwilę, po czym wygrzebał się spod biurka i zajrzał do środka.

– Fuck!

Wewnątrz walizki leżały ciasno upchnięte i równiutko ułożone paczki studolarówek. Tak na jego nos pół miliona w używanych setkach. Z wrażenia odebrało mu oddech.

Mówi się, że pieniądze nie śmierdzą. I jest w tym cholerna prawda. One pachną przyjemniej niż jakiekolwiek kwiaty czy perfumy. Im wyższy nominał, tym milszy zapach. A najpiękniej pachną banknoty z wydzierganym Franklinem.

Kiedy Skalsky nasycił się już tym zapachem, zrzucił z biurka szpargały i rozłożył na blacie wszystkie paczki w rzędach, jedna obok drugiej. Gdy nie starczyło blatu, zaczął budować piętro. Na końcu przeliczył, odkładając paczki z powrotem do walizki. Kilka razy się pomylił i musiał zaczynać od nowa. Ale nie wkurwiał się, jak to miał wcześniej w zwyczaju. Sam proces liczenia, dotykania, przesuwania banknotów w palcach sprawiał mu wielką przyjemność. Nie miałby nikomu za złe, gdyby od tego ponownego przeliczania pieniądze się mnożyły.

W końcu się udało. Nos jak zwykle go nie mylił: w walizce było dokładnie pół bańki.

Skąd więc ten kurewski ucisk w tyle głowy?

Zamknął walizkę, lecz szybko znów ją otworzył. Odetchnął z ulgą: pieniądze nie zniknęły. Leżały tak, jak je ułożył. Mimo to dziwny niepokój, który pojawił się w jego głowie, gdy tylko wszedł do biura, wcale nie minął. Przeciwnie, rozrastał się w jego mózgu jak guz.

O co tu kaman?!

„Została powołana komisja do zbadania przyczyn tej przerażającej katastrofy” – zatrajkotał nagle telewizor głosem reporterki Sam Wallch, tlenionej blondynki z wydatnym biustem z programu America’s Newsroom w Fox News Channel. Swoimi napompowanymi balonami wypełniała niemal cały ekran, przysłaniając tym samym widok jakiejś potężnej katastrofy.

„Eksperci nie wypowiadają się na temat przyczyn. Nieoficjalnie wymieniają błąd ludzki lub awarię sygnalizacji świetlnej…”

Słuchał jednym uchem, ale coś go tknęło. Jakieś przeczucie, że słowa reporterki przeznaczone są specjalnie dla niego. Tak jakby mówiła: „Skalsky, wyciągaj gnata i wal prosto w mój cyc!”.

Propozycja była kusząca i w innych okolicznościach chętnie by skorzystał. Ale nie w sytuacji, gdy przed nim leżała walizka pełna szmalu. Nie był w stanie oderwać wzroku od równiutko ułożonej kasy. Jakby się bał, że w chwili nieuwagi pieniądze wyparują jak kamfora. Dzielnica należała do najpodlejszych. Tu wszyscy byli bandziorami od poczęcia do nienaturalnej śmierci. Kradły i rabowały już nawet płody w brzuchach i rodziły się z paragrafami na karku. Jedyny ruch, jaki udało mu się wykonać, to było sięgnięcie po butelkę ulubionej whisky.

Po kilku łykach poczuł ciepło rozchodzące się po całym jego ciele, jakby wygrzewał się na plaży gdzieś na Seszelach czy innych Malediwach. Wyjął paczkę banknotów i wsunął ją do kieszeni, a potem spojrzał jednym okiem w telewizor, nie spuszczając drugiego z kasy. Za późno. Ku jego rozpaczy Sam Wallch zniknęła już z wizji, zabierając z sobą swoje imponujące zderzaki. Zamiast niej ekran czerniał teraz spalonymi fasadami budynków, gwałtownie pozbawionymi okien. Wszystko spowijał dym. Jeden z biurowców wciąż płonął, mimo usilnych prób ugaszenia ognia przez kilkanaście jednostek straży. W powietrzu latały helikoptery policji i stacji telewizyjnych. Wszystko zagłuszało przejmujące wycie karetek.

Fuck! Ale jatka!

Pociągnął kilka solidnych łyków. Pił po części z żalu za utraconą Sam Wallch, po części z radości z powodu kasy, wreszcie także z obrzydzenia, które wywołały u niego widoki gruzowiska.

Napis płynący u dołu ekranu zapowiadał emisję zapisu z monitoringu i ostrzegał przed drastycznością obrazów. Głos spikera uprzedzał, że „jakość nagrania pozostawia dużo do życzenia, gdyż kamera umieszczona była na odległym budynku. Ale dzięki temu film w ogóle ocalał”.

Rzeczywiście, obraz był niewyraźny i zamazany, i nawet następny łyk podłej whisky go nie wyostrzył.

„Dzięki cudom dokonanym przez telewizyjnych techników możemy prześledzić ogólny przebieg zdarzeń”.

Skalsky dostrzegł rozpędzoną cysternę, która wpadła na skrzyżowanie. Przerażony kierowca nawet nie próbował hamować na widok osobowego forda wjeżdżającego mu prosto pod koła. Zresztą hamowanie nic by nie dało. Cysterna była ciężka, wypełniona po brzegi łatwopalnym paliwem, i miała olbrzymią bezwładność.

Wszystko rozegrało się w ułamku sekundy. Rozległ się przerażający huk, potężny wybuch targnął powietrzem. Kamera się zatrzęsła i obraz jeszcze bardziej się rozmazał. Słup ognia wystrzelił w górę i przewyższył okoliczne budynki i biurowce. Wydawało się, że zaraz podpali niebo. Żar topił konstrukcje, jakby były uformowane z wosku, a nie z aluminium i stali. W zasięgu mili z okien posypały się szyby. Z granatowego forda, jak i z innych samochodów, które znalazły się w pobliżu wybuchu, nie było nawet co zbierać.

Fuck!

Widok tych zniszczeń uświadomił mu nagle, co oznaczał niepokój, który od samego początku, odkąd tylko tu wszedł, ciążył mu w głowie jak kamień.

– Nie! To niemożliwe!

Zerwał się na równe nogi, trącając przy tym biurko. Postawiona nieostrożnie na samej krawędzi blatu butelka gruchnęła o podłogę i jego nos wyczuł ostry zapach uwolnionych oparów alkoholu. Nie zamierzał lamentować nad rozlaną whisky, gdyż był już przy wejściu do biura. Wybiegł na korytarz i spojrzał na tabliczkę przykręconą po zewnętrznej stronie drzwi.

– Fuck!

Przekleństwo wybuchło mu w ustach jak granat i odbiło się głośnym echem na klatce schodowej. Zza drzwi mieszkania naprzeciwko rozległ się natychmiast wściekły psi jazgot, ale on nawet go nie słyszał. Głowę wypełnił mu ogłuszający szum.

– „Skalski, Detektyw” – odczytał napis na tabliczce i poczuł nagłą suchość w gardle. Jakby nic dziś nie pił.

2.

Wierzy się, że w przyrodzie występuje coś takiego jak dusza. Nawet ci, co nie wierzą w duszę nieśmiertelną, która będzie pokutować nieskończenie w piekle lub żyć w wiecznej chwale w niebie, są pewni, że istnieje coś na kształt duszy śmiertelnej. Ona też nie odchodzi równocześnie z ciałem. Po śmierci opuszcza je i zanim zniknie, trwa przez jakąś chwilę. Toczą się uczone dyskusje, jak długa to chwila, ile ta dusza waży, a przede wszystkim z czego jest zbudowana – jeśli tak się w ogóle można wyrazić odnośnie do duszy. Może jednak właściwsze byłoby pytanie, czym ona w ogóle jest? Rodzajem energii? Polem? Ideą? Jakimś przekazem, czyli informacją?

Może po prostu ostatnią myślą?

Albo wręcz obsesją, która była tak silna, tak dręczyła do końca, że teraz nie może zwyczajnie zniknąć bez śladu. Tak po prostu rozpłynąć się w niebycie razem ze śmiertelną powłoką. Przynajmniej jeszcze przez jakiś czas.

Bo może, gdy przed samą śmiercią czegoś się bardzo pragnie, o czymś intensywnie myśli, coś ważnego chce się komuś przekazać, ale to się nie udaje – wtedy to „coś” zostaje jeszcze, utrzymuje się jakoś poza ciałem przy, nazwijmy to, życiu. Przy nadziei… To pragnienie, ta myśl czy idea trwa nadal, jakby nie nadążyła za śmiercią. Jakby nie chciała pójść w ślady ciała, nie mogła się pogodzić z końcem i musiała się wypowiedzieć, wykrzyczeć, spełnić. I dopiero po tym spełnieniu może zniknąć na zawsze i ostatecznie. Z czystym sumieniem…

– Odejść w spokoju…

Monotonne zdania mowy pogrzebowej zmieszały się z jej własnymi myślami jak owoce w porannym koktajlu, który przyrządziła sobie na szybkie śniadanie. O ile w ogóle można nazwać śniadaniem byle co, pochłaniane byle jak, o byle jakiej godzinie, wcześnie rano.

– Amen…

Bardziej poruszyła ustami, niż dołączyła do rozespanego mruczanda zebranych na cmentarzu żałobników.

Czy ostatnia myśl jest domyślnie tą najważniejszą myślą?

Nawet nie ostatnie słowa, a właśnie myśl. To, co lęgnie się w głowie, choćby podświadomie. Bo na ustach w obliczu niespodziewanej, gwałtownej śmierci pojawiają się zwykle przekleństwa. „Fuck” i „Shit”. Często „Jesus”. Albo zestawy, w stylu: „Fuck Jesus”.

Może tak…

Ostatnia myśl jest tym jedynym „czymś”, co pozostaje po człowieku. Jest tak naładowana energią, bojaźnią i drżeniem, pragnieniem życia, że nie może tak po prostu zniknąć. Rozpłynąć się w niebycie.

Właśnie… Energia.

– Był młodym, energicznym człowiekiem, pełnym wizji, planów, zamierzeń…

Słowa ostatniego pożegnania wygłaszane przez dyrektora NVW Johna Johnsona na tle muru kolumbarium docierały do Susan falami. To się pojawiały, to zanikały. I nie była to tylko kwestia odległości, szumu miasta, który dobiegał zza murów cmentarza, ani też liści klonów szeleszczących przy każdym podmuchu wiatru. Winne tu były jej własne myśli, które kłębiły jej się w głowie. To odpływały, to napływały, zagłuszając odgłosy ze świata.

A więc myśli… Jeśli coś zostało po Tomie, to właśnie jakaś myśl.

Bo na miejscu nie było nawet co zbierać. Wszystko stopiło się w jedną bezkształtną masę. Metal i plastik samochodów, ludzkie ciała, asfalt ulicy, szkło z okien. Susan wolała się nie domyślać, czym tak naprawdę wypełniona była metalowa urna z wyrytym złotym napisem „Tom Clark”, która właśnie powędrowała do wnętrza jednej z nisz w kolumbarium, wykupionej przez pracodawcę, czyli NVW. Zresztą cały pogrzeb był zorganizowany i sfinansowany przez ich firmę.

Spojrzała w niebo. Było jasnobłękitne, bez jednej chmurki. Po kilku burzowych dniach zanosiło się wreszcie na pogodny dzień. Przezornie stanęła trochę dalej, lekko przygarbiona. Dzięki temu, choć była dość wysoką kobietą, nie zwracała niczyjej uwagi. Zielone oczy ukryła za szerokimi przeciwsłonecznymi okularami i przybrała grymas oficjalnej żałoby. Wczesna pora tej smutnej ceremonii oraz zmęczenie uczestników pogrzebu pracą na okrągło przez ostatnie dni spowodowały, że nikt nie zwracał na nią uwagi. Każdy myślał tylko o tym, jak ukryć ziewanie i dotrwać do końca, żeby zaraz potem zapalić albo wypić mocną kawę. A najpewniej i jedno, i drugie.

Ciekawe, o czym pomyślał. Czy w ogóle miał czas o czymś pomyśleć. Przecież wydarzenia rozegrały się błyskawicznie.

Naraz zreflektowała się, że trzyma rękę zanurzoną w torebce i ściska kurczowo w dłoni komórkę, choć wie, że ona już nigdy nie zadzwoni. Tylko jedna osoba mogła wybrać ten numer. Ta, która jej ją dała, a której nie było już wśród żywych. Była martwa, tak jak ten kawałek plastiku.

Nawet bardziej. Bo z niego został tylko popiół… Jeśli jednak miał chwilę, sekundę, ułamek… Czy pomyślał o mnie?

Ściskała telefon coraz mocniej, jakby chciała wydusić z niego to wyznanie, ale przedmiot milczał jak zaklęty. Wszystko milczało. Otwarła dłoń i komórka utonęła w torebce.

Rozejrzała się. Nie zauważyła nawet, że zdawkowa ceremonia dobiegła tymczasem końca i ludzie zaczęli się rozchodzić. Odczekała, aż cmentarz opustoszeje, i zbliżyła się do świeżo zamurowanej niszy. Marmurowa płyta była zimna jak martwe ciało. Przeciągnęła powoli palcami po wygrawerowanym napisie „Tom Clark”. Choć skupiła się na dotyku i wręcz cała zmieniła się w dotyk, nie wyczuła żadnej myśli, energii czy przekazu. Żadnej duszy. A przecież gdyby coś takiego było, najmniejsza choć iskierka, musiałaby to odczuć. Przecież łączyło ich coś… wiecznego.

Czyżby tony atramentu wylane na poematy o wielkiej sile miłości zdolnej przekroczyć granice życia i śmierci były zwykłym łgarstwem, rojeniem niezrównoważonych umysłów?

Nagle przypomniała sobie ich ostatnią kłótnię, po której się rozstali. A właściwie to ona kazała mu się wynosić ze swojego życia. Krzyczała, żeby się leczył, i wyzwała go od szaleńców czy jakoś tak, nawet sama już dobrze nie pamięta jak. Lecz co miała robić, kiedy zaczął ją tak przerażać? Jego obsesja stawała się groźna dla niej, dla firmy, w której pracowali, ale zwłaszcza dla niego samego. Początkowo wszystko, co mówił jej o Cieniach, wirusie i jakimś kodzie, brała za czystą fantazję. Wiedziała, że lubił gry i nawet wymyślał sobie jakieś scenariusze. Jego opowieści brała za jeden z nich, za niegroźną fikcję, która w końcu wyparuje mu z głowy. Ale z czasem ta fikcja zaczęła przeważać i przerażać. Aż w końcu nadszedł tamten wieczór. Tom był dziwnie podminowany. Dał jej starą komórkę, ponoć nie do namierzenia, na wypadek gdyby coś mu się stało…

Cicho, Susan! Cicho! Miałam przecież pamiętać tylko dobre chwile! Ale widać tego nie da się zamieść pod dywan i będę musiała już z tym żyć…

Nagle podskoczyła, jakby ktoś poraził ją prądem. Telefon w jej torebce ożył. Serce zadrżało jej w rytm telefonicznych wibracji, aby po chwili zastygnąć w bezruchu.

To nie ten! Firmowy!

Pod wpływem jakiegoś szaleńczego impulsu zaczęła uderzać pięścią w marmurową płytę. Waliła nią jak młotem, z coraz większą wściekłością na Toma, na świat, na los, na siebie. Tłukła tak zajadle, że po chwili przestała czuć cokolwiek, nie tylko rękę.

Nie pamiętała, jak długo to trwało ani kiedy przestała. Nie zarejestrowała nawet swojej drogi powrotnej do biura. Oprzytomniała dopiero, gdy jak lunatyczka weszła do pracowni. Brad Fox i Richard Green oderwali zaczerwienione oczy od monitorów. Po ich twarzach poznała, że nic nie znaleźli.

W przeciwieństwie do Susan, dla której – jako kierowniczki zespołu – udział w pogrzebie był obowiązkowy, oni nie dostali zezwolenia na opuszczenie stanowisk. Zresztą niezbyt się rwali do udziału w pochówku jakiegoś anonimowego pracownika. Inna sprawa, że sytuacja w NVW była skrajnie napięta. Od czterech dni, a dokładnie od dnia, w którym zginął Tom, nie mogli sobie poradzić z potężną awarią sieci. Zdarzyła się nagle, i to od razu na niespotykaną dotąd skalę. Obowiązywał czerwony alarm. Kraj ledwo zipał. Kiepsko działał i słabo się komunikował, jak człowiek po udarze. Wszystkie siły zostały rzucone na front walki z awarią. Mieli jak najszybciej znaleźć jej przyczynę, najpewniej jakiegoś wirusa, i ją zlikwidować. Dlatego siedzieli w firmie praktycznie na okrągło i padali już na twarz. Ona też, choć w pierwszych godzinach praca przynosiła jej ulgę i zapomnienie. Zanurzała się w niej jak w wannie wypełnionej przyjemnie ciepłą wodą…

Samodzielnie Fox z Greenem mogli odczytywać jedynie zidentyfikowane wiadomości. To jest takie, co do których nie było wątpliwości, kto był ich nadawcą lub odbiorcą. Albo oczywiście i jedno, i drugie. Przepuszczali je grupowo przez filtry wyłapujące podejrzane treści. Pochylali się dopiero nad pojedynczymi przypadkami, i to tylko wtedy, gdy program filtrujący raportował alarm. Co zastanawiające, nie chodziło w tym przypadku o słowa klucze, jak terroryzm, bomba, Al-Kaida czy coś w tym rodzaju. Przeciwnie, tu szło o wykrycie jakiegoś niezrozumiałego przekazu, ciągu liter i znaków, które nie składają się w powszechnie znane słownikom językowym wyrazy.

I nic. Dupa blada.

Wiadomości niezidentyfikowane, oznaczone jako „NN”, wymagały specjalnego potraktowania, i badanie ich było zarezerwowane tylko dla niej.

Pieprzone SMS-y!

Nie mogła zrozumieć, dlaczego najlepszy team w całej firmie, a za taki uważała swój trzyosobowy zespół, dostał najgłupsze zadanie. Bo jak inaczej można określić badanie SMS-ów?

Miliona pieprzonych SMS-ów!

Była to żmudna i czasochłonna harówa. I całkowicie odmóżdżająca. Jedynym pocieszeniem był fakt, że dodatkowo płatna, co w dzisiejszych kryzysowych czasach miało niewątpliwe zalety. Dlatego nawet Green, przedwcześnie wyłysiały trzydziestolatek, któremu właśnie urodziła się druga córeczka, ślęczał tu z nimi całymi dniami i nocami.

Dotąd nie znaleźli nic groźnego lub choćby tylko podejrzanie odbiegającego od normy. Same banalne wiadomości, wywołujące u nich ziewanie, którego nie likwidowała nawet siódma kawa. Tu rozmiar butów, tam zwolnienie z pracy. Jakieś bluzgi lub wyznania miłosne. Czasem tylko Green i Fox wpadali w krótkotrwałą euforię, gdy wygrzebali jakiś lubieżny filmik albo zdjęcie.

Że też ludzie wysyłają sobie takie rzeczy. Na przykład jak się onanizują.

Faceci opryskują sobie z lubością telefon i szczęśliwi wysyłają to swoim wybrankom. Pewnie wyobrażają sobie, że dziewczyny na taki widok robią się mokre i napalone.

Chybabym się porzygała… No dobra, do roboty.

Złapała za myszkę i syknęła z bólu, aż Fox i Green jak na komendę odwrócili w jej stronę głowy. Dłoń miała zaczerwienioną i opuchniętą od walenia w nagrobną płytę. Przezwyciężając ból, najechała strzałką na plik oznaczony numerem 13647287 i przesunęła go do okienka najnowszej wersji programu odzyskującego dane. Wykonując tę banalną czynność, czuła się jak strong woman przeciągająca ciężarówkę. Niemal natychmiast na ekranie pokazała się klepsydra, po czym wyświetlił się niebieski komunikat: „Processing”. Towarzyszył mu tego samego koloru pasek postępu. Wgapiła się w niego bezmyślnie.

Jeden procent, dwa, pięć…

3.

Z niebytu, ślepego i głuchego, wyrwał go potworny krzyk. Właściwie skowyt. Otworzył wpółprzytomne oczy. Przed nimi na betonowej posadzce szarpało się dwóch mężczyzn w szarych drelichach. Jeden, młody i wątły chłopak, wrzeszczał i wzywał przeraźliwym głosem pomocy. Rzucał się w drgawkach jak epileptyk podczas ataku. Drugi, dryblas w sile wieku, przytrzymywał go za ręce, jakby chciał go uchronić przed rozbiciem czaszki o kamienną posadzkę. Jednak złowroga siła targająca mizernym ciałem była nie do powstrzymania. Jego konwulsje stawały się coraz bardziej gwałtowne. Głowa uderzała o kamienie posadzki, aż nieprzyjemnie trzaskało, a z gardła chuderlaka wyrywał się to wrzask, to skowyt, to ledwo słyszalny charkot.

Gdy chłopak szarpnął się mocniej, rękaw jego kombinezonu podwinął się i odsłonił przeświecający przez skórę przedramienia licznik. Bladoczerwone cyfry przeskakiwały szybko do tyłu: trzy, dwa, jeden… Nagle stop. Licznik zatrzymał się na samych zerach i krzyk podobny do kwiku zarzynanej świni rozdarł zatęchłe powietrze pomieszczenia. Chudy mężczyzna wyprężył się, aż zatrzeszczały mu kości i ścięgna. Chwilę potem zesztywniał. Zapanowała mroczna cisza.

Pomyślał, że to sen. Koszmar, ale tylko sen. Tak uspokojony, zamknął powieki i natychmiast odpłynął. Kiedy znów się ocknął, uderzył go w nozdrza znajomy smród moczu, zmieszany z zapachem grzyba i pleśni. Zanim jeszcze zdążył otworzyć oczy, już widział, że to nie był sen.

Wciąż znajdował się w tej samej ponurej i ciemnej sali o kamiennej podłodze i ścianach z ciemnej, niemal czarnej cegły. Pomieszczenie rozświetlała blado okratowana żarówka umieszczona wysoko pod sufitem. Wypełniało je głuche buczenie. Dźwięk był tak niski, że niemal na granicy słyszalności. Przenosił się niepokojącym drżeniem na posadzkę i ściany, wdzierał się przez skórę i przenikał aż do szpiku kości. Co jakiś czas powtarzały się też inne dźwięki. Coś jak kruszenie lodu, łamanie gałęzi czy miażdżenie kości. Były ciche i rozlegały się w nieregularnych odstępach, ale przez to wydawały się jeszcze bardziej złowieszcze.

Przez małe zakratowane okno z matowymi zbrojonymi szybami wpadała do środka nocna poświata. Po mizernym sztywniaku z licznikiem na przedramieniu nie było śladu. Został tylko dryblas. Ten sam, który próbował tamtego ratować. Jak widać bezskutecznie. Siedział teraz w kącie pod ścianą i przypatrywał mu się uważnie. Ich spojrzenia się skrzyżowały. Wzrok tamtego przewiercał go na wylot. Poczuł lęk.

Spróbował wstać, lecz w tym samym momencie zachwiał się i z jękiem zwalił na zimną posadzkę.

– Nie radzę jeszcze wstawać.

Głos dryblasa był niski i chropowaty. Pasował zarówno do właściciela, jak i do tej mrocznej, cuchnącej sali.

– Za wcześnie.

Nieznajomy podniósł się i podszedł. Oglądany od dołu wydawał się jeszcze większy. Był koło czterdziestki. Umięśniony, z wygoloną głową, niskim czołem i wydatną szczęką. Musiał mieć z sześć stóp i trzy cale wzrostu, ale z perspektywy podłogi wyglądał nawet na grubo ponad sześć stóp i dziesięć cali. Na szarej bluzie zauważył naszywkę z nadrukiem „MOSER”.

– Moser… Jak widać.

Mężczyzna pochylił się i wyciągnął rękę do przywitania.

Nie odpowiedział mu. Nawet otworzył usta, ale nie wiedział, co powiedzieć. Z przerażeniem stwierdził, że nie pamięta, jak się nazywa! W panice spojrzał na swoją pierś i zlał go zimny pot. Na jego naszywce nadrukowane były tylko dwie pojedyncze litery: „NN”.

Moser się skrzywił. Pewnie to miał być uśmiech. Na takich kanciastych twarzach uśmiech często wygląda jak złość.

– Zdarza się. – Teraz wskazał głową jego naszywkę. Pewnie rąk używał tylko do zabijania. – Nawet często. Amnezja pourazowa.

– Gdzie ja jestem?

Przeraził się swojego głosu. Brzmiał obco. Pewnie dlatego, że gardło miał ściśnięte jak stalowymi szczypcami. Spróbował przełknąć ślinę, ale wcale jej nie miał.

Moser odpowiedział nie od razu. Najpierw ponownie zmierzył go świdrującym spojrzeniem.

– Skup się. Przypomnij sobie. To może ci uratować życie.

– Jak to?

– Pamiętasz tamtego chudego?

Znów nie użył rąk, tylko głową wskazał fragment podłogi, gdzie na jego oczach facet zmienił się w sztywniaka. Nie czekając na jego odpowiedź, jakby była oczywista, współwięzień pomógł mu dźwignąć się do pionu. W zasadzie to sam go podniósł i z łatwością postawił na nogi niczym sklepowego manekina.

Zakręciło mu się w głowie i zachwiał się, ale dryblas nie pozwolił mu upaść. Kiedy ciemne plamy przed jego oczami znikły, Moser pociągnął go za sobą do okna. W matowej szybie zauważył wybitą dziurę, przez którą wpadało z zewnątrz do środka żółte światło reflektorów. Ale nie tylko to. Przy oknie głuchy dźwięk się nasilił i jego mózg do razu zaczął mocniej wibrować.

Przytknął oko do dziury i wyjrzał ostrożnie. Przez środek wybetonowanego dziedzińca, pozbawionego jakiejkolwiek roślinności, przesuwał się wolno taśmociąg. Wytężył wzrok i na widok jego ładunku z ust wyrwał mu się tłumiony okrzyk. Na czarnej gumowej taśmie sunęły zwłoki. Dziesiątki, setki zesztywniałych zwłok w szarych kombinezonach, identycznych jak ten jego i Mosera. Rzucone byle jak, jedne na drugie, na plecach bądź na brzuchu, jak odpady. Jechały z rękami nad głową albo rozrzuconymi bezwładnie na boki. Nierzadko ze zwisającymi nogami, które wlokły się bezwładnie po betonowych płytach, gubiąc po drodze buty. Tych leżały już pod taśmociągiem setki, o ile nie tysiące.

Prześliznął się wzrokiem po trupach i nagle się wzdrygnął. Na końcu taśmociągu rozpoznał ze zgrozą chłopaka z ich celi. Wątłe ciało wjeżdżało właśnie w dużą, obudowaną grubą stalą dziurę w ścianie budynku zamykającego dziedziniec. Otwór wyglądał jak wjazd do ciemnego tunelu. Gdy tylko trup w nim zniknął, rozległ się odgłos chrupotu, który go tak bardzo mierził, a zaraz potem ze środka trysnęły strumienie czarnej jak smoła cieczy.

– To czeka nas wszystkich.

Szorstkie jak papier ścierny słowa Mosera otrzeźwiły go.

– Co to? – spytał, choć przeczuwał odpowiedź.

– Niszczarka. – Czuł na sobie świdrujące spojrzenie Mosera. – Jej widok już niejednemu przywrócił pamięć. To twoja ostatnia szansa… bo potem…

Czuł, że towarzysz z celi wpatrywał się w niego intensywnie, jakby usiłował czytać w jego myślach. Odwrócił głowę od podwórza i od razu natrafił wzrokiem na odłamek zbitego lustra, zwisający na kawałku sznurka z klamki okna. Na widok odbitej w nim twarzy jęknął z wrażenia. Zachwiał się i gdyby nie mocny chwyt Mosera, zwaliłby się z nóg.

Jak zahipnotyzowany wpatrywał się w wyłupiaste, wodniste oczy, osadzone wąsko w pulchnej, pokrytej kilkudniowym zarostem twarzy. Ryże, pozlepiane brudem włosy odsłaniały nienaturalnie wysokie czoło, a mały, zadarty, pełen piegów nos i cofnięta broda z rysującym się wyraźnie podbródkiem dopełniały żałosnego widoku.

Ta twarz nie budziła w nim żadnych odczuć z wyjątkiem obrzydzenia i była całkiem obca.

Zaraz, zaraz… „Ryży z piegami i brzuszkiem”. Skąd ja znam te słowa?

Był pewny, że kiedyś już je słyszał, ale nie miał pojęcia kiedy ani gdzie. Ani kto je wypowiedział. Przeciągał dłonią po policzkach i brodzie. Odbicie zrobiło to samo. Nie mógł mieć żadnych wątpliwości: ten obcy człowiek w lustrze to był on.

Wpatrywał się w tego siebie z narastającą nienawiścią. Naraz jakaś przerażająca myśl przyszła mu do głowy. Zaczął się dokładnie oglądać w kawałku lustra i obmacywać po policzkach, czole, podbródku i szyi. Szukał blizn po jakiejś operacji. Bo tylko takie wytłumaczenie mu się nasuwało: przeszczep twarzy albo coś jeszcze gorszego.

Eksperyment medyczny!

Próbował wyczuć ślady po skalpelu albo podłączeniu elektrod czy jakichś sond… Znaleźć cokolwiek, co pozwoliłoby mu coś z tego zrozumieć. Coś sobie przypomnieć.

Nic.

4.

Czym jest jaźń? Co decyduje o tym, że „ja” to ja? Niepowtarzalny, jedyny. Nie do podrobienia i nie do przeniesienia.

Tylko czy aby na pewno nie do przeniesienia? Nikomu się to nie udało, przynajmniej na razie. Choć było wiele prób, które zakładały, że mieszkaniem jaźni jest mózg. Do tej pory nie udało się go przeszczepić. Eksperymentowano przeważnie na zwierzętach. Małpach i psach. Ale była też próba z człowiekiem. Zabieg przyszycia odciętej głowy skazańca psu. Prawie się udał. Prawie, bo przeszyli tyle, że pacjent natychmiast zmarł.

To się działo w dziewiętnastym wieku. Ale teraz mamy już wiek dwudziesty pierwszy. Wiedza i technika bardzo poszły naprzód. Powstało wiele tajnych laboratoriów. Prywatnych, rządowych, cywilnych i przede wszystkim wojskowych. Codziennie dowiadujemy się o nowych osiągnięciach. Przeszczepach twarzy, kończyn, szyi. A o ilu sprawach się nie dowiadujemy? Licho wie, nad czym tam pracują potajemnie, zwłaszcza w takich Chinach czy Izraelu.

Jednak nawet gdyby taka operacja mózgu się udała, to wcale nie ma pewności, czy mielibyśmy do czynienia z przeniesieniem jaźni. To znaczy, czy jaźń dawcy pozostałaby u biorcy w oryginalnym, niezmienionym stanie. Bo weźmy takie proste, oczywiste chciałoby się powiedzieć, przeszczepy. Podobno zmieniają one osobowość biorcy. Miesza się ona z osobowością nieżyjącego już przecież dawcy. Razem z nerką czy sercem przejmuje on też cechy charakteru albo lęki czy fobie właściwe dla dawcy. Na przykład otrzymując serce samobójcy, dostaje też jego manię samobójczą. Albo razem z nerką dziecka bierze też jego dziecięcy strach przed ciemnością.

Jeśli jest tak, to mogłoby być i odwrotnie. Mózg zaimplantowany w inne ciało mógłby być podatny na obce wpływy i jaźń dawcy mogłaby zostać zainfekowana przez lęki i fobie zalegające w ciele biorcy. Powstałby jakiś wieloskładnikowy koktajl jaźni o mieszanym smaku.

Przy okazji rodzi się tu pytanie, oczywiście jeśli nie zadowalają kogoś religijne dogmaty, czym w ogóle jest ta jaźń? Co się na nią składa? Co o niej decyduje? Co powoduje, że ja to ja, a ty to ty, i że nic tego nie zniesie? Największe współczucie w cierpieniu, ekstaza w najgłębszym miłosnym zespoleniu ani najmocniejszy uścisk dłoni w chwili śmierci. Nic!

Moja jaźń nigdy nie będzie twoją, a twoja moją. Największe współczucie będzie tylko odczuciem obcej osoby dla obcej osoby. Największa miłość będzie tylko uczuciem do kogoś obcego, nazwanego teraz bliskim, choć nawet o cal nie mniej przecież obcym. Ty będziesz zdychał osobno, a ja osobno, choćby działo się to w tej samej sekundzie i w tym samym łóżku, w tej samej mokrej od strachu i wydzielin pościeli. Będziemy ściskać swoje dłonie, ale ty będziesz cierpiał swoje, ja swoje. Zawsze ja będę mną, a ty będziesz sobą. A jeśli nawet odejdziemy od zmysłów, to moje szaleństwo będzie tylko moje, a nigdy twoje, i odwrotnie.

Na czym to polega? Co o tym decyduje? O tym poczuciu własnej, unikalnej świadomości? Czy to jakaś specyficzna sekwencja w łańcuchu DNA? Unikalne, osobnicze proporcje w składzie chemicznym? Szczypta więcej azotu, a mniej potasu i już jest się kimś innym, jedynym?

Wtedy jednak jaźń byłaby śmiertelna i podlegała rozpadowi. Razem z ciałem rozkładałaby się i wędrowała do ziemi albo wcześniej do pieca krematorium.

A co, jeśli jaźń jest jakimś rodzajem energii? Na przykład polem, promieniowaniem, unikalną dla każdego człowieka długością czy częstotliwością fali. Wtedy mogłaby przetrwać jego śmierć i istnieć choćby odrobinę dłużej. Niezależnie od śmiertelnej powłoki, spopielonej czy też zabitej na głucho w trumnie, przysypanej ziemią i podlegającej od samego początku procesowi rozkładu.

Tak, mogłaby istnieć dłużej i przez jakiś czas, nawet najkrótszy, pozostawać poza ciałem. Uwolnić się, wyswobodzić z niego i przenieść jakąś informację, myśl, ideę. Istotę mojej, twojej, czyjejś jaźni. Ponieść ją razem z falą dalej i dłużej. Objawić się jako coś, co potocznie nazywamy duszą.

Susan drgnęła, wybudzona eksplozją chichotów, które jak granat hukowy rozdarły ciszę panującą w pracowni. Zorientowała się, że musiała wpaść na krótką chwilę w jakiś letarg, zahipnotyzowana wolno rosnącym paskiem postępu. Przetarła oczy, naciskając lekko na gałki, podobno to przynosi ulgę, i spojrzała na Foxa. Pochylał się nad ekranem Greena, a jego galaretowaty brzuch falował od tłumionego śmiechu jak ocean w czasie sztormu.

Pewnie znów znaleźli gołe cycki. Albo gorzej…

Golizny wynagradzały im żmudny wysiłek. Nieoczekiwanie sprawdzanie cudzych wiadomości okazało się dla Foxa i Greena bardziej wciągające niż jakaś gra online, którą ponoć pasjonowało się pół firmy. Gra była dobra w czasach pokoju, a teraz panował stan wyjątkowy i nie było na nią czasu.

– Tylko zobacz tego fiuta. Czegoś takiego jeszcze nie widziałaś – rzucił do niej Fox, a Green dodał:

– I pewnie nigdy nie zobaczysz.

Zawahała się.

Kiedy pomyślałam „gorzej”, chodziło mi o coś zupełnie przeciwnego niż fiut.

Korciło ją, żeby się przemóc i do nich dołączyć. Może gdyby porechotali wspólnie, zatrzymałaby się ta prasa, która od kilku dni bezlitośnie miażdżyła jej mózg jak wrak zezłomowanego samochodu. Niemal czuła, jak jej głowa zmienia kształt i przeobraża się w kanciastą kostkę. A jednak coś ją zmusiło, by pokręcić przecząco głową.

Nawet nie miała kiedy przetrawić śmierci Toma. Wziąć urlopu i się upić. Albo przespać kilka dni i nocy. Zamknąć się w mieszkaniu i nie wychodzić przez tydzień z pokoju, łóżka czy łazienki.

I dobrze! Sama z sobą mogłabyś zwariować.

W sumie szybko doszła do wniosku, że ta awaria, która wydarzyła się dokładnie w dniu śmierci Toma, spadła na nią jak wybawienie. Jakby sam Tom zadbał o to, żeby zagłuszyć jej cierpienie.

Dziś w zasadzie wszystko jest już jedną wielką siecią i wszystko, dosłownie wszystko, potrzebuje oprogramowania. Od telefonów, poprzez windy i samochody, aż do wyrzutni rakiet nuklearnych i elektrowni atomowych. Zainfekowanie jakiejś najdrobniejszej nawet nitki może pociągnąć za sobą niewyobrażalne skutki. Awaria, jak jad węża, dostaje się do krwi i błyskawicznie zatruwa cały organizm. Pada komunikacja, bankowość, służba zdrowia, wojsko. Wsio! A gdy dojdzie do serca… zapadają ciemność i cisza. Kończy się nie tylko cywilizacja. Kończy się świat. Przynajmniej to, co my nazywamy światem.

Dlatego wcale nie dziwiła się takiej mobilizacji w firmie. W końcu noblesse oblige! NVW, czyli Non Virus World, to przecież lider zabezpieczeń wszelkich systemów, odpowiedzialny za bezpieczeństwo w sieci.

Nowa seria chichotów Foxa i Greena dotarła do jej uszu. Postanowiła się przemóc i zobaczyć, co ich tak śmieszy. Głupawka może być chwilowym lekarstwem na ból duszy, jak apap na kaca.

Podniosła się z krzesła, ale w tej samej chwili w okienku na jej ekranie zamigotał czerwony ostrzegawczy komunikat: „Fail”.

Co jest…

Zaniepokojona opadła z powrotem sztywno na krzesło. Najbardziej zaawansowane narzędzie do odzyskiwania danych, czyli najnowszy produkt NVW o nazwie „Intruder 1.0 beta”, nie dało rady plikowi wiadomości o numerze 13647287.

Dziwne. Przecież sam Johnson zapewniał, że „to nawet z gówna wyssie dane osobowe i myśli właściciela dziesięć lat wstecz”.

Co prawda, program był jeszcze w fazie testów i bywało, że się zwieszał albo bezpowrotnie uszkadzał badany plik, i dlatego nie dopuszczono go do normalnego użytku, ale w tym wypadku, czyli w stanie najwyższej konieczności, dostali zielone światło.

Susan szybko weszła w zaawansowane funkcje programu. Zaznaczyła kilka pozycji i wcisnęła klawisz enter. Intruder ostrzegł ją, że plik może ulec uszkodzeniu i zażądał potwierdzenia.

Zawahała się. Wiedziała, że to oznacza ostrą jazdę.

„Potwierdzić” albo „Anulować”. Oto jest pytanie…

Potwierdziła i młyny programu zaczęły mleć z cichym zgrzytem twardych dysków i szumem wentylatorów.

5.

Johnson siedział zapadnięty swoim wielkim ciałem w swój wielki fotel ustawiony na środku wielkiego gabinetu za wielkim biurkiem, na którego środku stała tablica z napisem wielkimi literami: „John Johnson, Dyrektor Generalny NVW”, i tępo wpatrywał się w czarny ekran swojego wielkiego laptopa. Czuł się całkowicie pusty, jakby jakiś robak wydrążył go od środka. Wyżarł mu myśli i uczucia i zostawił tylko próżnię obleczoną w kości i skórę, w której jak echo odbijały się od ścian czaszki dawno już wypowiedziane słowa mowy pogrzebowej.

Tak czułby się Judasz przy złożeniu Chrystusa do grobu, gdyby wcześniej się nie powiesił.

On też o tym myślał. Nie raz. Ale tylko by się ośmieszył. Jego ciężaru nie utrzymałaby żadna rura, żyrandol ani hak. Nie, ten sposób był zdecydowanie nie dla niego.

Co za ironia losu! Kolejny pogrzeb musiał być akurat dzisiaj, dokładnie w dziesiątą rocznicę śmierci Dereka.

Przeleciało jak jeden dzień. Koszmarny dzień… a potem koszmarna noc. W dzień zginął Derek, a w nocy odeszła Lucy.

Nie umarła, tylko właśnie odeszła. Śmierć syna była dla niej tak wielkim ciosem, że coś w niej pękło. Dosłownie: brzdęk i wylew w jednej chwili zmienił ją w roślinę, którą on przez tyle już lat dzień w dzień i noc w noc podlewa.

A teraz Tom…

Johnson zapadł się głębiej w skórzany fotel, który ugiął się niemal do podłogi, ale nie odważył się pisnąć. Ukrył twarz w dłoniach. Jego galaretowate policzki rozlały się wokół parówkowatych palców na podobieństwo obfitego biustu ściśniętego zbyt ciasnym stanikiem.

Cofnął się pamięcią kilkanaście lat wstecz. To wtedy wszystko się zaczęło, gdy został prezesem niewielkiej firmy z branży IT, którą założył wraz z eksprofesorem Davidem Felsmannem. Sam nie uważał siebie za informatycznego geniusza, był raczej zdolnym organizatorem. Felsmann przeciwnie: był wiecznie zagubionym i zestresowanym niedorajdą, ale genialnym informatykiem. Pochodził z Europy Wschodniej i opracował nowatorski na ówczesne czasy, lecz niezwykle skuteczny program antywirusowy.

„W przeciwieństwie do funkcjonujących na rynku antywirusów, które reagują na zaistniałe już zagrożenie i przez to pozostają o krok w tyle za hakerami, mój program potrafi zlikwidować potencjalne niebezpieczeństwo. Potencjalne, a więc zanim ono realnie zaistnieje”.

Wzdrygnął się, jakby usłyszał wysoki, drżący głos Felsmanna. Profesor zawsze mówił cicho. Nachylał się wtedy w kierunku ucha rozmówcy, jakby czegoś się bał. Jego program działał bezpośrednio w sieci i dzięki wymyślnym algorytmom monitorował, analizował, przewidywał i likwidował wszelkie niebezpieczeństwa, zanim miały szansę się zagnieździć i zainfekować net, komputer czy cokolwiek, co używało oprogramowania.

Wtedy to było całkowite novum. Gdyby chcieć to opisać po ludzku, program Felsmanna nie był policjantem, który widzi trupa, po czym po nitce dowodów dochodzi do kłębka i łapie przestępcę. On był niejako szamanem, który przewiduje przestępstwo i likwiduje sprawcę, zanim je popełni.

Jednego dnia podczas testów program Felsmanna dokonał w sieci pewnego odkrycia. Zaraportował istnienie bardzo przebiegłego, używając ludzkiej terminologii, wirusa. Przewyższał on o głowę wszystko, co dotąd się pojawiło. Nie stanowił jeszcze większego zagrożenia, ale miał w tym kierunku jakąś niezwykłą potencję. Johnson wpadł na pomysł, by zainteresować sprawą sektor obrony. Widział w tym szansę dopływu kapitału i rozwoju firmy. Oczywiście nie mógł wejść do Departamentu Obrony prosto z ulicy. Skorzystał ze wstawiennictwa wiceprezydenta Newmana, wtedy jeszcze senatora.

Wojskowi od razu zwietrzyli krew i lawina ruszyła. To były czasy wielkich napięć na świecie, zresztą kiedy ich nie ma? Od ręki dostali ofertę niemal nieograniczonych funduszy na badania. Pojawił się jednak poważny problem – Felsmann i jego zasady.

– Jestem pacyfistą i nigdy, przenigdy nic nie zrobię dla wojska!

Johnson nigdy wcześniej ani nigdy później nie widział go tak wściekłego. Po raz pierwszy staruszek nie mówił, tylko wrzeszczał. I nie było z nim rozmowy. Okazało się, że z jakiegoś powodu David nienawidził wszystkiego, co choćby kojarzyło się z mundurem.

– Wszystko, czego się dotkną, zawsze zmienia się w śmierć! Niezależnie od koloru munduru!

– Ja też chcę pokoju. I też mam zasady. Na przykład: si vis pacem, para bellum. Słyszałeś?

Felsmann aż się żachnął. Od dawna byli na ty, choć profesor był dużo od niego starszy i John od biedy mógłby być jego synem.

– W końcu jestem prezesem i to byłby grzech nie schylić się po taką kasę. Nie słyszysz, jak cicho szeleści: „No, pomóżżeż mi i podnieś mnie z tej zimnej ziemi!”.

Felsmann nie zrozumiał żartu. „Po moim trupie!” – krzyczał. A wojskowi naciskali, Newman się dopytywał i czas uciekał, więc postanowił załatwić to samemu. I załatwił, a raczej zrobili to za niego prawnicy. Szybko i skutecznie, jak to oni. Zlikwidował spółkę z Felsmannem, korzystając z nowych funduszy, powołał do życia NVW, i sprawy ruszyły z kopyta.

Do nowego projektu potrzebował najlepszych specjalistów. Mógł przebierać w ofertach najzdolniejszych informatyków, programistów i naukowców. Nie widział jednak wśród nich nikogo, kto byłby w stanie pokierować projektem. Musiał to być ktoś wyjątkowy. Geniusz na miarę Felsmanna, tyle że bez jego skrupułów.

I tu pomógł Johnsonowi szczęśliwy przypadek. Pewnego wieczora przerzucał w domu przy szklaneczce whisky kanały w kablówce. Nic ciekawego, sama sieczka. Już chciał wyłączyć telewizor, gdy jego uwagę przykuł news o schwytaniu jakiegoś hakera. Chłopakowi groził duży wyrok za serię włamań do komputerów najważniejszych instytucji państwowych.

– Sprawa była głośna kilka lat temu. Służby ścigały go po całym świecie, w końcu wpadł – relacjonował spiker obojętnym głosem. – Z nieoficjalnych źródeł wiemy, że nastąpiło to na skutek donosu kogoś ze środowiska.

Komentarzowi spikera towarzyszyły zdjęcia, na których funkcjonariusze prowadzili w błyskach kogutów jakiegoś chuderlaka z narzuconą na głowę kurtką. Obok, w rogu ekranu, pojawiło się zdjęcie wystylizowanej czaszki z podpisem: „Tak wyglądał wirus stworzony przez oskarżonego hakera”.

„O ile wirus może wyglądać…” – uśmiechnął się w duchu Johnson, po czym zaklął już całkiem na głos, gdy uświadomił sobie, że przecież sam padł wtedy jego ofiarą. Zdarzyło się to, gdy pracował w sztabie wyborczym senatora Newmana. Był odpowiedzialny za niezakłóconą pracę komputerów. Już wtedy Internet odgrywał dość istotną rolę. I nagle, w najgorętszym momencie kampanii, na ekranach włączonych komputerów zamiast najnowszych sondaży, adresów potencjalnych wyborców, statystyk i tej całej wyborczej papki ukazała się złożona z kwadracików trupia czaszka z czerwonym podpisem: Memento mori.

Nigdy wcześniej ani nigdy później nie widział tak wściekłego Newmana. W sekundzie przyklejony na stałe uśmiech spełzł mu z twarzy, a wraz z nim opadła z niej zasłona politycznej poprawności. Bluzgał i szalał. Zrzucił monitor i rozwalił klawiaturę, aż klawisze rozsypały się po podłodze jak koraliki z zerwanego z szyi niewiernej żony naszyjnika. W końcu wyzwał Johnsona od gównianych amatorów i kazał mu wygrzebać informatyka „z prawdziwego zdarzenia”.

– Nawet spod ziemi!

I Johnson wygrzebał: Davida Felsmanna. Szybko się okazało, że atak dotknął też uznane za niemożliwe do zdobycia rządowe komputery, z komputerem prezydenta włącznie. Zarówno wirus, jak i jego twórca zostali ochrzczeni mianem „Memento”, od pierwszego słowa wyświetlanego podpisu. Newman przeprosił Johnsona i zaproponował mu nawet stałą współpracę w biurze senatora, oczywiście po zwycięstwie. Jednak Johnson miał już na oku coś innego: to wtedy właśnie zaproponował Felsmannowi spółkę.

Pociągnął łyk Yamazaki Single Malt Sherry Cask 2013, ponoć najlepszej whisky na świecie, i wrócił pamięcią do hakera, którego ujrzał wtedy w telewizorze. Nazywał się Tom Clark. Dzięki swoim wojskowym kontaktom Johnson bez problemu uzyskał wówczas do niego dostęp. Wygląd Clarka go rozczarował.

Straszny gówniarz.

Ale nie chodziło wcale o jego wiek. To było coś innego. Coś w Clarku, w jego wnętrzu. Jakaś właściwość sprzeczna z ludzką naturą. Bo on sam, gdy tylko znalazł się w świecie krat, szczękających zamków, strażników o podejrzliwym spojrzeniu, omal nie narobił w gacie. A przecież był tu tylko gościem odwiedzającym tego dwudziestolatka, któremu w najlepszym razie groziło kilka lat odsiadki. A w najgorszym i bardziej prawdopodobnym? Wcześniejsze opuszczenie więzienia nogami do przodu, bo nie było takiej siły, która uchroniłaby tu takie młode ciacho przed schrupaniem przez jakichś czarnych, białych albo żółtych zwyrodnialców. Pewnie dlatego oczekiwał kogoś złamanego i potulnego. Łatwego do urobienia. O zalęknionym, rozbieganym i błagalnym wzroku: „Pomóż mi! Wyciągnij mnie stąd!”. Tymczasem oczy Clarka były nieruchome i bez wyrazu, jak czarny ekran wyłączonego laptopa.

– Wychodzi na to, Clark, że los się do ciebie uśmiechnął.

Johnson ze swoimi nowymi koneksjami w wysokich i ściśle tajnych kręgach mógł w każdej chwili ukręcić łeb całej sprawie i wyciągnąć stąd chłopaka. A to było naprawdę coś. Spodziewał się więc, jeśli nie natychmiastowego wybuchu entuzjazmu, to przynajmniej zaciekawienia połączonego z początkowym niedowierzaniem, nawet nieufnością, przechodzącymi w coraz większą nadzieję. Lecz, ku swojemu zaskoczeniu, natknął się na całkowitą obojętność. Zero reakcji. Niezmieszany wyciągnął kartkę papieru i wypisał kwotę, na widok której każdemu oczy wylazłyby na wierzch. Gówniarz tylko omiótł ją beznamiętnym spojrzeniem i nawet nie zadał sobie trudu, by to w jakikolwiek sposób skomentować.

– Miesięcznie – uściślił Johnson, myśląc, że może tamten niedokładnie go zrozumiał. Clark nawet nie mrugnął. To już całkiem wytrąciło Johna Johnsona z równowagi. Pewnie dlatego wziął długopis i dopisał na końcu kwoty jedno zero. Nawet dziś taka suma by szokowała, a co dopiero wtedy, kilkanaście lat temu? To były prawdziwe Himalaje, więcej, to był Kosmos zarobków!

Clark tylko spojrzał na niego z nieskrywaną pogardą w oczach. To go maksymalnie ubodło i wkurwiło. Pomyślał, że źle smarkacza ocenił i w rzeczywistości miał do czynienia nie z geniuszem, ale z jakimś niedorozwojem.

– Zdajesz sobie sprawę, że gdybyś jakimś cudem stąd wyszedł, to już do końca życia srałbyś czarną albo żółtą spermą?! Ale bardziej prawdopodobne od cudu jest to, że czeka cię tu pewna śmierć.

Ku zdziwieniu Johnsona Clark zareagował na słowo „śmierć” nie tak, jak by on sobie tego życzył. Chłopak wcale się nie przeraził. Przeciwnie, skrzywił usta w takim grymasie, jakby wręcz jej pragnął.

ROZDZIAŁ II

1.

Zamek szczeknął krótko kilka razy jak łańcuchowy pies i stalowe drzwi zaskrzypiały złowieszczo. Do pomieszczenia wpadło dwóch rosłych typów w przepoconych granatowych uniformach. Błyskawicznie podskoczyli do niego, odpychając Mosera z taką siłą, że ten aż zatoczył się pod ścianę. Zdążył tylko zauważyć, że jeden ze strażników miał ciemne wąsy, a drugi bliznę przecinającą lewy policzek. Cuchnęło od nich papierochami i czosnkową kiełbasą.

Szukał wzrokiem dryblasa, lecz ten siedział bez ruchu, skulony w ciemnym kącie. Otworzył usta, by krzyknąć „ratunku”, „co ja tu robię?”, „wypuśćcie mnie” czy coś w tym rodzaju, ale jeden ze strażników przywalił mu w szczękę i potężny cios w jednej chwili pozbawił go nie tylko chęci do krzyku, ale w ogóle przytomności.

Nic nie czuł, kiedy wyciągnęli go z sali i powlekli długim, blado oświetlonym jarzeniówkami korytarzem. Był jak worek ziemniaków: ciężki, nieporęczny i bezwładny. Nie odzyskał świadomości, gdy wrzucili go do skąpanego w niebieskawej poświacie monitorów pomieszczenia, pełnego migających różnymi kolorami urządzeń. Nie ocknął się też, kiedy zdzierali z niego bluzę, żeby przypiąć go mocnymi pasami w półleżącej pozycji do specjalnego fotela. Nie otworzył nawet oczu, kiedy podłączali mu do głowy kilka elektrod, a w ciało wbijali długie stalowe szpile. A przecież to musiało boleć, i to jak cholera. Obudziło go dopiero pojedyncze słowo wypowiedziane dość cicho i łagodnie:

– Nazwisko?

Otworzył oczy i strumień mocnego światła dźgnął go w źrenice jak szpikulec. Jęknął i zacisnął kurczowo powieki. Pod powiekami pozostał mu powidok długiego tunelu, na końcu którego biła łagodna jasność. Kusiło go, żeby udać się w jej stronę. Wydostać się z wszechotaczającego mroku, który kojarzył mu się z bólem.

– Nazwisko! – powtórzył ten sam głos, lecz tym razem już bardziej zdecydowanie. Szarpnął się, ale był całkiem unieruchomiony. Bardzo ostrożnie uniósł powieki. Próbował coś dojrzeć, ale światło biło go po oczach i oślepiało. Zdołał się tylko zorientować, że leżał przywiązany pasami do dużego, pochylonego prawie poziomo fotela. W ciało miał powbijane jakieś szpile, z których odchodziły przewody, każdy innego koloru. Łączyły się w grubsze zwoje i wiły jak węże, wpełzając do rozmigotanych kolorowymi wyświetlaczami urządzeń. Poruszył głową. Zachrzęściło i poczuł dziwne mrowienie, jakby oblał się wrzątkiem. Domyślił się, że do skroni i do czoła poprzyczepiane miał jakieś czujniki.

A więc jednak! Jakieś eksperymenty medyczne.

Nagle lampki i ekrany zamigotały, jakby zabrakło mocy. Jego ciałem wstrząsnęły drgawki, a wszystkie narządy wewnętrzne zatańczyły w nim kankana. Dopiero po ułamku sekundy przyszedł przeszywający ból. Przez chwilę myślał, że ktoś przerzyna go piłą łańcuchową wzdłuż kręgosłupa. Z trzewi wyrwał mu się przejmujący krzyk podobny do kwiku zarzynanej świni. Jego mięśnie się napięły i zaczęły podrygiwać w konwulsjach, a on nie miał żadnej możliwości nad tym zapanować. Krępujące go pasy trzeszczały z napięcia, ale zamiast popękać i uwolnić jego członki, wbijały mu się głębiej w ciało.

Myślał, że nie wytrzyma i wyzionie ducha. Nawet zapragnął tego całym swoim jestestwem. Wtedy ból się urwał tak samo niespodziewanie, jak się pojawił, ale jego ciało wciąż podskakiwało jak na batucie. Przez chwilę myślał, że to jego mózg wyłączył odczuwanie bólu. Podobno tak się dzieje, gdy natężenie cierpienia przekracza pewne brzegowe granice. Ale nie, to oni przekręcili przełącznik i odcięli napięcie.

Przez swąd przypalonego mięsa i smród amoniaku przebił się do jego nozdrzy delikatny aromat świeżych kwiatów. Ożywczy zapach wydał mu się dziwnie znajomy. Wciągnął go w siebie jak nadzieję i nie wypuszczał.

– Nazwisko? Adres? Z kim miałeś się skontaktować?

Dopiero teraz zorientował się, że głos należał do kobiety i także brzmiał znajomo. Przeraził się, że wpada w paranoję i zaczyna mieć omamy.

Pewnie jakaś węchowa fatamorgana.

Wytężył wzrok w nadziei, że uda mu się ją zobaczyć, ale oślepiający strumień światła zasłaniał mu widok jak szczelny parawan.

Światło znów zamigotało i dopadły go drgawki połączone z rozdzierającym bólem. Chciał wykrzyczeć swoje nazwisko, imię, adres. Dać jej to, czego tylko zażąda. Wyskomleć jednym tchem, byle ten koszmar się już skończył i zostawili go w spokoju. Tyle że nic nie pamiętał: ani jak się nazywa, ani gdzie mieszka, ani z kim miał się skontaktować. Wszystko w jego głowie tonęło w jeszcze większym mroku niż pomieszczenie, w którym poddawany był torturom. I nie było tam żadnego światła, nawet nikłego płomyczka świecy. W tym momencie jego ciało wykręciły jeszcze silniejsze paroksyzmy skurczów, ale tym razem nikt już się nie kwapił, by przekręcić przełącznik.

Odzyskał przytomność w celi, gdy Moser zdzielił go solidnie otwartą dłonią w twarz.

– Byłeś na przesłuchaniu – dotarł do niego niski głos współwięźnia. Głowa mu pękała, a w uszach dzwoniło, jakby ktoś wywiercił mu w czaszce wielką dziurę na wylot. Cały kombinezon miał w czarnych, lepkich plamach. Jedyne, co pamiętał poza bólem, to ostre światło w oczy i niezwykły kwiatowy zapach…

– Kogo… szukają?

Słowa ledwo przecisnęły się przez gardło. Moser się skrzywił.

– Wroga. – Wskazał głową na jego pokiereszowane ręce i poplamioną juchą bluzę. – W taki sposób zawsze szuka się wroga.

– Ja… nie… To nie ja…

– Zaraz się okaże.

Dryblas bez słowa uniósł jego rękę i podsunął mu ją pod oczy. Zamarł. Na swoim przedramieniu ujrzał przeświecające przez skórę nieruchome cyferki. Bladoczerwoną jedynkę, dwójkę i dwa zera.

Licznik!

Spojrzał z przerażeniem na Mosera. Chciał zasypać go gradem pytań, ale dryblas powstrzymał go zdecydowanym gestem dłoni. Wpatrywał się milcząco w jego cyfry i nasłuchiwał, jakby czekał na coś w napięciu.

2.

Susan była pewna, że badany SMS zawierał jakąś treść. Tyle że nie mogła się do niej dobrać. Jak pies, który nie może ugryźć jeża. Puste kwadraty tyle tylko Intruder, mimo zastosowania najbardziej bezwzględnych algorytmów, zdołał wycisnąć. Plik z wiadomością wyglądał na nieodwracalnie uszkodzony.

A może uszkodzenie to sprawka Intrudera… Tak czy inaczej…

– Czas na kawkę.

Green uśmiechnął się i puścił do niej oko, a Fox czekał już w drzwiach.

Złapała ikonkę pliku, znów krzywiąc się z bólu, bo oczywiście zapomniała o rozbitej o marmurową tablicę dłoni, i nasunęła ją na folder Niszczarki. Nie był to zwykły, systemowy kosz do pozbywania się danych. Był to zaawansowany algorytm w ramach Intrudera, służący do ich bezpowrotnej anihilacji. Już miała upuścić tam plik, lecz w ostatniej chwili się zawahała.

Dziwne.

W ciągu kilku dni w Niszczarce wylądowały tysiące wiadomości. Fox i Green działali jak automaty. Ona sama wrzuciła tam setki niezidentyfikowanych SMS-ów. Zawierały wulgarne wyzwiska, groźby, w tym także groźby śmierci. Odczytywała też w nich rozpaczliwe prośby o pomoc i miłosne wyznania. Wiedziała, że wiadomości te przepadną w otchłani niszczycielskiego folderu i nigdy nie dotrą do adresatów. Prośby pozostaną bez odpowiedzi, a miłość nie zostanie spełniona. Lecz mimo to ani razu wcześniej się nie zawahała.

Nie zastanawiała się też długo przy innych uszkodzonych SMS-ach. Dlaczego więc teraz tkwiła z palcem przyklejonym do myszy i nie była w stanie pozbyć się tego pliku? Bo nie mogła jasno myśleć i działać z powodu przemęczenia i przybicia śmiercią Toma?

Siedziała jak sparaliżowana. Fox i Green przypatrywali się jej ze zniecierpliwieniem i rosnącym zdziwieniem. Przyłożyli ponaglająco palce do ust i udawali, że puszczają dymka.

Puściła mysz i cofnęła dłoń. Od razu się skrzywiła, sama nie wiedząc, czy z bólu, czy dlatego, że plik oznaczony symbolem NN i opatrzony numerem 13647287 utonął jak kamień w jeziorze w folderze nazwanym „Niszczarka”.

3.

Rozległ się cichy, krótki pisk i licznik ruszył: zero, dziewięć, osiem… Odliczał do tyłu.

– To nie ty.

W głosie Mosera wyczuł wyraźny zawód, ale wcale się tym nie martwił. Przeciwnie, ulżyło mu. Nie był wrogiem, a to znaczyło, że pomyłka szybko się wyjaśni i tylko patrzeć, kiedy opuści to ponure miejsce. A tam, za murem, odzyska swoje życie i szybko zapomni o tym całym syfie. Wszystko będzie jak dawniej.

– Co to jest? – wydusił z siebie, z trudem dźwigając się na nogi. Zrobił krok do przodu, jakby szykował się do wyjścia, ale od razu się zachwiał i omal nie padł z powrotem na posadzkę. Po przesłuchaniu jego ciało było jedną wielką raną. Każdy ruch i każde słowo sprawiało mu ból. Jak pocisk rozrywało głowę, szczęki i gardło. – Co to… wszystko… znaczy?

Wyciągnął przed siebie przedramię z licznikiem.

– Masz dwanaście godzin.

– Dwanaście?

– Już niecałe…

– Ale… czego?!

– Życia! Niszczarka nie wyrabia. Pracuje na pełnych obrotach. Tu na śmierć trzeba swoje odczekać.

Słowa Mosera podziałały jak zastrzyk z pavulonu. Nogi mu zwiotczały, aż musiał się oprzeć o ścianę. Tępo wpatrywał się w licznik. Cyferki przeskakiwały miarowo i odmierzały sekundy jego życia. Życia, którego ubywało, a z którego nic nie pamiętał. Mimo to, a może właśnie dlatego, nie chciał go zakończyć. Nie teraz. Wypełniał go jakiś wewnętrzny przymus życia. Za wszelką cenę. Wbrew bólowi, torturom, więzieniu. I temu przeklętemu licznikowi.

– Ja nie mogę teraz umrzeć. Ja muszę… Muszę…

Każdą komórką swojego ciała czuł, że musi coś do zrobić. Coś bardzo ważnego. Najważniejszego w życiu… Problem w tym, że zupełnie nie pamiętał co.

– Musisz jedno… – podchwycił Moser. W jego głosie wyczuł nagłą zmianę tonu, a w oczach zauważył dziwny błysk. Dryblas złapał go stalowym chwytem za przeguby rąk. Wyglądał, jakby nagle oszalał. – Musisz umrzeć! Oddać swój czas!

Zaczął się szarpać, ale był unieruchomiony w wielkich łapach jak w imadle. Rękaw bluzy Mosera się podwinął i na jego wytatuowanym przedramieniu zauważył taki sam licznik. Tylko że napastnikowi zostało ledwie kilka sekund. I nagle przed oczami stanął mu obraz dwóch szarpiących się na posadzce mężczyzn – Mosera i chudego chłopaka. W jednej chwili wszystko zrozumiał.

– Tak, zgadłeś, nie ratowałem tamego biedaka… – wycharczał Moser, jakby czytał w jego myślach. – Pozyskiwałem jego czas. Jak wcześniej czas innych, którzy tu byli przed tobą.

Wielkolud wykrzywił usta w okrutnym grymasie.

– Teraz przejmę twój czas. Mój za parę sekund dobiegnie końca, a tobie zostało jeszcze wiele godzin. Cennych godzin, które ty i tak byś zmarnował. A ja je wykorzystam. Dla dobra sprawy.

– Jakiej sprawy?

Jego słowa zagłuszył świdrujący uszy pisk. W tej samej chwili Moserem szarpnął nagły dreszcz. Oprawca krzyknął mu coś w odpowiedzi, ale całkiem niezrozumiale. Twarz wykrzywiła mu się w przerażającym grymasie. Jego współwięźniem rzuciło mocno o ścianę, lecz ten nie zwolnił uchwytu, tylko pociągnął go za sobą. Niemal widział, jak po rękach dryblasa przepływa jak po kablach śmiercionośny impuls i wdziera się w jego własne ciało. Poczuł przeszywający do szpiku kości ból.

– To nie będzie… przyjemna śmierć – sapnął mu Moser prosto w twarz i owionął go odór śmierci.

– Oszalałeś!

– Każda twoja sekunda posłuży…

Dostrzegł pianę na ustach Mosera i domyślił się, dlaczego ten ani na sekundę nie wypuszczał go z rąk: był dla swojego kata ostatnim ogniwem. Ofiarą, która sama ginąc, miała jego wybawić od śmierci. Bo niszczycielska energia przepływała tylko przez Mosera, by ze zdwojoną siłą uderzyć właśnie w niego. Czuł, jak w jego ciele, nie mając już dalszego ujścia, zabójcza moc kumuluje się i błyskawicznie rośnie w siłę, powodując cierpienie nie do zniesienia. Gałki oczne niemal wylazły mu na wierzch. Zaczął dygotać, jakby był przywiązany do młota pneumatycznego, lecz morderczy impuls nie ustawał. Napływał wciąż z siłą niepowstrzymanego żywiołu. I wtedy z najgłębszych czeluści własnego „ja” wydobył mu się przejmujący, ledwo zrozumiały, zwierzęcy skowyt:

– Morthus!

W tej samej chwili ogarnęła go nieprzenikniona, lepka ciemność.

Druga Rzeczywistość

Wydanie pierwsze, ISBN 978-83-8083-814-7

© Andrzej Mathiasz i Wydawnictwo Novae Res 2017

W powieści wykorzystano fragmenty libretta Antonio Ghislanzoniego do opery Aida Giuseppe Verdiego według scenariusza Auguste’a Mariette w wolnym przekładzie Ireneusza Szczepaniaka.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Marzena Kwietniewska-Talarczyk

KOREKTA: Alicja Januszkiewicz

OKŁADKA: Artur Rostocki

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

al. Zwycięstwa 96 / 98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.