Miłość to wszystko, co jest.

Dla Renaty

SPIS TREŚCI

TU I TERAZ

PODZIĘKOWANIA

~ 1 ~

Michał stał na lotnisku. Do odlotu miał jeszcze prawie dwie godziny. Ten cały wyjazd był tak potrzebny, że szkoda gadać. Praga to piękne miasto, ale żeby od razu służbowo? Mówiło się o tym w firmie już od kilku lat. Prawie wszyscy w departamencie mieli to wpisane w celach: pojechać na kilka dni do oddziału czeskiego, czegoś się nauczyć, czegoś ich nauczyć. Całe szczęście, że leciał tam z Moniką. Kiedy temat wypłynął po raz pierwszy, zażartowali sobie, że może pojadą razem, co – mówiąc szczerze – było mało prawdopodobne.

W końcu stało się. Delegacje ruszyły i co miesiąc dwie osoby z pionu wyjeżdżały, zazwyczaj od poniedziałku lub wtorku do piątku. Całkiem miła perspektywa, wizyta w pięknym mieście, trochę pracy, jeśli można to w ogóle nazwać pracą. Obiad w miłym miejscu, zero obowiązków domowych. Właściwie urlop i jeszcze diety. Szału nie ma, ale zawsze. Kiedy zaczęto ustalać pary, mieli z Moniką nadzieję, że pojadą razem, tak ze śmiechem, na wesoło. Ale kiedy zbliżał się już czas ogłoszenia propozycji – wiadomo, nie każdemu może pasować termin, mimo że odbywało się to z minimum miesięcznym wyprzedzeniem – zaczęli się niepokoić, czy aby na pewno będą parą na wyjazd. Nie mogli się o to ubiegać ani wyrażać zbyt dużego zainteresowania, bo mogłoby się to wydać podejrzane. Tak naprawdę nic się za tym nie kryło, ale jeśli nie pojechaliby razem, to z kim?

Ile to już lat, jak to określali, „byli razem”, pięć, sześć? Parę razy próbowali policzyć, ale zawsze zapominali, kiedy ich znajomość, koleżeństwo, może coś na zasadzie przyjaźni, dokładnie się zaczęła. Dobrze im się ze sobą rozmawiało, mieli podobne poczucie humoru, czytali te same książki, oglądali te same filmy. To był początek, później poznali się lepiej, dowiedzieli się o sobie więcej, utrzymując relacje na czysto koleżeńskim poziomie. Żadne z nich nigdy nie próbowało zacieśniać więzi. Kontaktów poza pracą nie było praktycznie wcale. Okazjonalny SMS, gdy w ich życiu wydarzyło się coś, czym chcieli się podzielić. Jak przyjaciele. Tym właściwie byli – pomyślał Michał, nawet jeśli nie przykleili na to etykietki z nazwą.

Fakt, że im obojgu zaproponowano wyjazd w tym samym czasie, był bardzo szczęśliwym zbiegiem okoliczności, choć w sumie ich obowiązki nie kolidowały ze sobą, więc z korporacyjnego punktu widzenia to miało sens. Reprezentowali różne działy w tym samym pionie. Strach pomyśleć, że musiałby jechać z kimś innym. Wyjazd z domu na cztery, prawie pięć dni stanowił wystarczająco nieciekawą perspektywę, a jeszcze jechać z kimś przypadkowym, kto nie ma z tobą wiele wspólnego? Lepiej nawet tego nie rozważać.

– Cześć, Michał – usłyszał za sobą.

– O, cześć – powiedział do zbliżającej się Moniki i jej męża Piotra. – Gotowa na zgłębianie czeskich tajników korporacyjnych? – spytał, kiedy stanęli przed nim.

– Nie mogę się doczekać – odpowiedziała z uśmiechem.

– Mam tylko nadzieję, że nie będą dużo mówić po czesku, bo padniemy ze śmiechu – nieporadnie zażartował.

– Pewnie nie będą, dlaczego w Pradze mieliby to robić? – Monika od razu odpowiedziała na jego żart. – Bardziej martwię się o niego – kontynuowała, wskazując na męża. – Sam z dziećmi przez pięć dni… Dasz radę, kochanie?

– Nie wiem, nie wiem… A to trzeba dać coś jeść, umyć, położyć spać, ubrać. Jezu, ile tego, już mnie przerasta – odpowiedział z humorem.

– Nie rób z niego takiej sieroty, kanapkę im da. – Michał postanowił okazać męską solidarność.

Roześmiali się wszyscy. Pożartowali chwilę, po czym udali się do odprawy. Piotr poprosił o opiekę nad żoną i ochronę przed czeskimi podrywaczami. Uważaj, o co prosisz – zaśmiał się Michał w duchu, uznał jednak, że wypowiedzenie tego na głos może zostać źle zrozumiane przez męża Moniki. Z nią to co innego, ich dowcipy często dotyczyły „bliskich relacji” między nimi, ale to były żarty i oboje doskonale zdawali sobie z tego sprawę. Ich oddanie współmałżonkom było stuprocentowe i niezależnie od wszystkiego nienaruszalne. Zaśmiał się pod nosem. Poczucie humoru, tylko to może cię uratować.

W samolocie okazało się, że nikt koło nich nie siedzi, więc mogli wygodnie rozsiąść się na trzech fotelach.

Monika była naprawdę zadowolona, że lecą razem. Znali się kilka lat, a jej się wydawało, że od zawsze. Wiedzieli o sobie tak wiele, biorąc pod uwagę to, że ich kontakty ograniczały się tylko do pracy. Jak to się zaczęło? Chyba poszli na lunch, na pewno nie sami, ktoś z nimi był. Nie, to Michał przysiadł się do niej i jej koleżanki. Iza, bo tak jej było na imię, dosyć szybko się wykruszyła i zaczęli chodzić na obiady sami. Tak po prostu, zupełnie naturalnie. Czy Michał był jej najlepszym przyjacielem? Trudno to było jednoznacznie stwierdzić. Wiedział o niej bardzo dużo, czasami wydawało się, że zna ją lepiej niż jej własny mąż. Tak to pewnie jest z przyjaciółmi, że wiedzą o nas rzeczy, o których nawet małżonkowie nie mają pojęcia. Nie chodziło o żadne tajemnice, czasami zwyczajnie odnosiła wrażenie, jakby czytali sobie w myślach. Kiedy o czymś rozmawiali albo żartowali, można było wyczuć, że nadawali na tych samych falach. Gdyby ktoś im się przyglądał, mógłby pomyśleć, że jest tam coś więcej niż przyjaźń. Ale to nigdy nie wchodziło w grę. Oczywiście żartowali na ten temat nie raz, śmiali się z chemii między nimi. Gdy Monika była na urlopach macierzyńskich po urodzeniu najpierw jednego, a potem drugiego syna, nie widzieli się miesiącami, ale to specjalnie nie wpłynęło na ich relacje. Rozmawiali ze sobą przez telefon przynajmniej raz na tydzień, żeby – jak sobie żartowali – wiedzieć, co się dzieje u drugiej osoby i żeby wyeliminować zagrożenie, że się nie poznają, jak wróci. Kiedy zaś wracała, wydawało się, jakby tej przerwy nie było. Przejście było płynne, jak zawsze w ich przypadku.

Teraz zaś lecieli razem, nie mogło się lepiej ułożyć. Jeśli już musisz być w obcym miejscu, daleko od domu, to wtedy zdecydowanie pomaga fakt, że jesteś z osobą, z którą się świetnie dogadujesz. Będą też mieli okazję obejrzeć wreszcie razem film. Monika uśmiechnęła się do siebie. Tyle razy oglądali te same filmy, mniej więcej w tym samym czasie, aby móc potem na bieżąco je komentować, ale nigdy razem. Było to w sumie zrozumiałe, no bo niby jak. Nagle jej myśli zawędrowały do chłopców. Ciekawe, jak oni sobie dadzą radę. Szymek miał cztery lata, a Adaś dwa i jeszcze nigdy nie zdarzyło się, żeby mama ich nie usypiała, nie mówiąc nawet o spędzeniu nocy poza domem. Piotr będzie miał pełne ręce roboty.

Z rozmyślań wyrwał ją głos Michała.

– Dadzą sobie radę – powiedział uspokajająco.

– A ty co, w myślach czytasz? – spytała z uśmiechem.

– To było łatwe do odgadnięcia, zwłaszcza na widok zatroskania na twojej twarzy.

– Obserwujesz mnie po cichu?

– Zawsze – uśmiechnął się szeroko – i naprawdę nie martw się. Przecież nie zostawiłaś dzieci z obcym. To po pierwsze, a po drugie, twój mąż chyba potrafi zrobić wszystko. Wiem, wiem, na pewno nie tak dobrze jak ty. Tylko mnie nie bij – dodał szybko ze śmiechem, widząc jej groźną minę.

– Za kogo ty mnie uważasz?

– Jak to za kogo? To chyba oczywiste: za kochającą mamę, która chętnie się podzieli obowiązkami, ale i tak wiadomo, że wszystko zrobi najlepiej. – Michał ledwo mógł powstrzymać się od śmiechu.

– Doigrasz się.

– I co? Będę spać w stołowym.

Teraz już śmiali się oboje. Dużo nie potrzebowali, żeby się dobrze bawić; trochę powagi wokół i zaraz zaczynali żartować. Kiedy już przestali się śmiać, Monika powiedziała:

– W jakim stołowym, czy panu marzy się wspólny pokój?

– Jak to? To nie będzie dwuosobowy? – spytał z udawanym oburzeniem.

– Przygotuj się lepiej na szok ze stresem, ale nie wydaje mi się, żeby umieścili nas w dwójce.

– Tą informacją przebiłaś mnie na wskroś.

– Przepraszam bardzo, szykowałeś się na coś? – spytała z uśmiechem, który w zamierzeniu miał uchodzić za zalotny.

– Ja? Połączenie świętego i mnicha.

Monika zaczęła się śmiać tak głośno, że aż ludzie siedzący parę rzędów przed nimi odwrócili głowy, żeby zobaczyć, cóż takiego się dzieje.

– Chyba powinienem czuć się urażony. Skąd ten śmiech? – Michał zachowywał poważną minę, tylko w kącikach ust czaił się uśmiech. To sprawiło, że Monice jeszcze trudniej było opanować wesołość.

– To moja wina, przepraszam – powiedziała – zawsze wyglądałeś mi na kogoś, kto chciałby pójść do klasztoru. Zdecydowanie. Żeńskiego.

Znowu zaczęli się śmiać.

– Zaraz każą nam wysiąść – stwierdził Michał, tłumiąc chichot.

– Myślisz, że jesteśmy jeszcze nad Polską? Nad górami byłoby łatwiej. Wracając do pokoju, co planowałeś sobie w tej dwójce?

– Zaraz planowałeś. Pamiętasz, że mieliśmy obejrzeć jakieś filmy?

– Oczywiście, i mam nadzieję, że jesteś przygotowany.

– Zawsze. – Uśmiechnął się dwuznacznie i kiedy zobaczył jej uśmiech, powiedział: – O filmach mówię, naprawdę, wstydziłabyś się. Przepraszam, czy pani próbuje mnie uwieść?

– Nieźle, nieźle, ale do Dustina Hoffmana ci troszeczkę brakuje. I czy on nie był młodszy w „Absolwencie”?

– Tak, trochę, miał trzydzieści lat, ale grał młodszego. Ty za to jesteś zdecydowanie młodsza od pani Robinson.

– A to ma znaczenie?

– Po prostu uwiedzenie mnie poszłoby ci o wiele łatwiej.

– Chcesz mi powiedzieć, że aby cię uwieść, musiałabym się w ogóle wysilać? – powiedziała, szeroko się uśmiechając.

– Ty myślisz, że ja jakiś łatwy jestem? – odpowiedział, chichocząc.

– Skąd, nigdy by mi to nie przyszło do głowy. To ja jestem taka sexy, plus te blond włosy. – Jej uśmiech zdecydowanie mógł oszołomić.

– Rozumiem, że chcesz mi zawrócić w głowie, a potem będziesz siedzieć i śmiać się w pokoju, podczas gdy ja będę całą noc skomlał pod drzwiami twojego pokoju: „Mooonikaaa!”.

– To byłby widok. Z hotelu wyrzuciliby nas jeszcze szybciej niż z samolotu.

Przez chwilę wyglądali przez okno. Lecieli nad chmurami, słońce oświetlało je jak białe prześcieradło, tworząc przepiękny widok. Samolot powoli zaczął obniżać pułap, zbliżali się do miejsca przeznaczenia.

– To jakie masz te filmy? – spytała po dłuższej chwili Monika.

– Niespodzianka. Z każdego gatunku coś, a i tak pewnie będziemy oglądać „Przyjaciół”.

– Masz „Przyjaciół”?

– Wszystkie sezony. Jeśli przypomni nam się jakiś fajny odcinek, wyszukamy w internecie, który to numer, i będziemy oglądać. W tym momencie mogę wyjaśnić, dlaczego pytałem o dwójkę.

– Chętnie posłucham, rozumiem, że w tej chwili to wymyśliłeś.

– Naprawdę, bolą mnie te wszystkie podejrzenia.

– Oczywiście. – Monika z trudem powstrzymywała się od śmiechu.

– Chodzi o to, że zdarza mi się usnąć na filmie i gdyby to się stało, nie musiałbym już się rozbudzać, żeby wrócić do siebie. – Spojrzał na nią z miną niewiniątka.

– Strasznie to naciągane. Tak w ogóle skąd ci przyszło do głowy, że przy mnie tak łatwo uśniesz? – Monika popatrzyła mu w oczy, jednocześnie przygryzając lekko dolną wargę, by po chwili się roześmiać.

– Tak się nie robi, to nie jest fair – odpowiedział jej z uśmiechem.

– Czego? Zupełnie nie wiem, o czym mówisz.

– Jasne, niewiniątko!

W tym momencie ogłoszono obowiązkowe zapięcie pasów, gdyż rozpoczęli podchodzenie do lądowania.

– Szybko minął ten lot – stwierdziła.

– Nam na pewno, nie wiem, jak tym, co siedzą wokół – dokończył szeptem.

Uśmiechnęli się do siebie konspiracyjnie. Za oknami widzieli już zarys lotniska.

~ 2 ~

W związku z tym, że mieli tylko bagaże podręczne, nie musieli tracić czasu na czekanie na walizki i w hotelu zameldowali się już godzinę po wylądowaniu. Dostali dwie jedynki, naprzeciwko siebie.

– Będę blisko, gdybyś potrzebowała szklanki wody – zażartował – albo kawy lub herbaty.

– Myślisz, że mogę liczyć, iż zamówienie zostanie dostarczone przez naoliwionego przystojniaka w stringach? Chociaż wróć, tylko nie w stringach!

– Uff, kamień z serca, myślałem, że będę musiał przycinać bokserki. Muszę tylko po kujawski wyskoczyć do Biedronki i da się zrobić. Nawiasem mówiąc, ciekawe, czy tu mają takową. No i z tym przystojniakiem to już kwestia gustu.

– Może być z Lidla i wolałabym oliwę z oliwek. Jeśli chodzi o przystojniaka, to cóż, jest, jak jest – roześmiała się.

– Dzięki, dostaję dzisiaj cios za ciosem. Rozumiem, że pierwsze tłoczenie, znaczy się na bogato?

– Jeśli można prosić.

– Dla ciebie wszystko.

– Uważaj, uważaj, bo mogę tę obietnicę wykorzystać – powiedziała, uśmiechając się szeroko.

Jakkolwiek by to wszystko nie brzmiało, to były dla nich normalne żarty. Może sytuacja się zmieniła, nie znajdowali się w „bezpiecznych okolicznościach” swojej firmy. Żarty w dalszym ciągu były niewinne, jak na nich w każdym razie. Przy wszystkich tematach, jakie kiedykolwiek poruszali, nigdy nie powiedzieli, czy się sobie podobają. Oczywiście on żartował, jaki z niej „lachon”, a ona, że na imprezie firmowej on będzie stał otoczony wianuszkiem napalonych torped. Ale to były tylko cytaty z ich kabaretowego guru, Roberta Górskiego. Nigdy na poważnie. Chyba.

Umówili się o wpół do ósmej na obiad, a właściwie na kolację, na dole w hotelowej restauracji. Na zwiedzanie praskich lokali nie mieli już siły.

– Ho, ho, ho, ktoś się naprawdę odszykował – stwierdził Michał z podziwem.

– Jak głosi stara prawda, kobieta nie taka straszna, jak się umaluje.

– Ja się raczej zastanawiam, jak to robisz, że wyglądasz jeszcze lepiej.

– Przestań, bo spłonę rumieńcem. Na szczęście mam makijaż, więc nie będzie widać. – Uśmiechnęła się.

– Można by pomyśleć, że tak łatwo sprawić, żebyś się zarumieniła. Jak cię zobaczą, to stolik dostaniemy bez problemu. Żeby tylko mnie też wpuścili do środka… – powiedział, udając zmartwionego.

– Naoglądałeś się za dużo filmów.

– To na pewno – przyznał.

– Nie sądzę, aby w restauracji hotelowej były jakieś problemy ze stolikami.

– Nie wiadomo, może akurat jest jakaś konferencja.

– To będę musiała użyć mojego uroku. – Monika mrugnęła do niego.

– Jeszcze na kimś?

– Ty nie masz stolika – stwierdziła.

– To chodźmy, nie chcę stać z hamburgerem i patrzeć przez szybę z zewnątrz, jak bajeruje cię jakiś czeski Brad Pitt, który, tak się składa, ma i stolik, i wolne miejsce przy nim.

– Na deszczu i wilki jakieś – roześmiała się.

– Widzę się bardziej jako Clint Eastwood w „Madison County”.

– Romantycznie, ale on chyba nie miał hamburgera w dłoni.

– Wyrzucamy hamburgera. Tak będę stał.

– A nie będziesz walczył? Nigdy nie myślałam o tobie jak o kimś, kto się poddaje. – Spojrzała na niego, jakby rzucała mu wyzwanie.

– A co myślałaś?

– Jeszcze niczego się nie napiłam, żeby odpowiadać na takie pytania – stwierdziła wymijająco, uśmiechając się delikatnie.

– Ładny unik. – Pokiwał głową z uznaniem. – Musimy w takim razie coś na to zaradzić, chodźmy.

W restauracji, wbrew pozornemu tłokowi przy wejściu, który zrobiły dwie pary tuż przed nimi, nie było dużo osób. Zajęli stolik usytuowany przy oknie, z którego rozpościerał się widok na zamek na Hradczanach. Restauracja znajdowała się na pierwszym piętrze budynku hotelowego, więc widok mieli znakomity.

– No ładnie, takiego miejsca nawet Brad Pitt nie przebije – stwierdziła Monika.

W tym momencie podszedł kierownik sali i spytał, czy wszystko w porządku. Michał podziękował mu i odpowiedział, że w jak najlepszym.

– O co chodziło? – spytała Monika, gdy zostali sami.

– Muszę się do czegoś przyznać. Przyszedłem tu trochę wcześniej i poprosiłem o stolik z najładniejszym widokiem.

– Serio? – Zdziwienie na jej twarzy mieszało się z podziwem.

– Serio, w końcu to kolacja jedyna w swoim rodzaju, jeszcze na takiej nie byliśmy.

– A w Warszawie kilka lat temu? – spytała.

– My i cały pion.

– Tam był cały pion? – udała zdziwienie. – Ja pamiętam tylko wino.

– Wino zdecydowanie było.

– Zdecydowanie to za szybko stamtąd wyszliśmy, ale ty się zawsze spieszysz.

– Winny, ale ty chyba miałaś trochę dość.

– Po pierwsze, to ciekawe, kto to wino polewał, po drugie, kto powiedział, że miałam dość, a po trzecie, byłam już nieźle rozmiękczona, ale to tobie, podkreślam ponownie, oczywiście się spieszyło. – Spojrzała za okno z zamyśleniem.

– Po raz kolejny przyznaję się do winy, ale to przestępstwo już się chyba przedawniło.

– Nie wiem, muszę pomyśleć – powiedziała, robiąc poważną minę.

– W każdym razie proszę o najmniejszy wymiar kary albo największy – roześmiał się.

Zawtórowała mu. Młoda kelnerka przyniosła karty i Monika zaczęła żartować, że jak tylko na chwilę odwróci wzrok, to Michał ucieknie z kelnerką, a ona zostanie z rachunkiem.

– Kuszące, bardzo kuszące, ale obiecałem opiekować się tobą, więc sama rozumiesz…

Kolacja upływała miło, jedzenie było smaczne, popijali wino, rozmawiali o wszystkim i o niczym. Dobrze się bawili, jak zawsze zresztą w swoim towarzystwie. Trudno było stwierdzić, czy coś wisi w powietrzu, ponieważ nawet najśmielsze żarty nie były niczym nowym. Jedynie miejsce, w którym się znajdowali, nie było już bezpieczną przystanią, gdzie mogli być pewni, że nic nierozsądnego nie przyjdzie im do głowy.

– Chyba zamówię jeszcze butelkę, bo tak nam dobrze idzie – zaproponował Michał.

– Chyba tobie, ja prawie nic nie wypiłam. – Monika uśmiechnęła się, mrużąc oczy.

– Tak sobie mów. Pijemy prawie równo, ja troszeczkę więcej, ale dosłownie troszeczkę.

– Troszeczkę? Jasne. Jeszcze jedną? Przepraszam bardzo, ale chyba jednak ma pan jakiś tajny plan. Najpierw ten stolik…

– Przepraszam bardzo, jeśli chodzi o stolik, to muszę przyznać, że mężczyzna zrobi wszystko, by zrobić wrażenie na pięknej kobiecie.

Monika poczuła, że teraz już się czerwieni. Czy Michał nie przesadzał z tymi komplementami? Z drugiej strony nie mówił nic, z czego wcześniej by sobie nie żartowali. To musiał być wpływ wina.

– To o mnie? – spytała, uśmiechając się i przekrzywiając lekko głowę.

– Chciałem być przygotowany na wypadek, gdyby jakaś się pojawiła, ale w ostateczności… – Michał zaczął się śmiać.

– Foch!

Monika zrobiła obrażoną minę. Niestety, patrząc na śmiejącego się przyjaciela, nie potrafiła jej długo utrzymać i już po chwili zaczęła mu wtórować.

– Przecież wiesz, że żartuję – powiedział poważnie, by dosłownie po sekundzie z powrotem się rozpromienić. – Wracając do twojego podejrzenia: czy ja wyglądam na kogoś, kto ma tajny plan? Oświeć mnie w takim razie, jaki to miałby być.

– Jak to jaki? Upić i wykorzystać.

– Piękny plan. – Michał uśmiechnął się szeroko. – Jeśli mam być szczery, to wolałbym opuścić pierwszą część.

Nagle poczuli coś dziwnego, uśmiechy delikatnie zastygły im na twarzach, tak jakby zrozumieli, że już nie jest bezpiecznie i że może to wszystko to nie są tylko żarty. Może nigdy nie były.

– Może już nie zamawiajmy. I tak wydaje mi się, że za dużo wypiłam – powiedziała poważnie Monika.

– Ale nie jesteś rozmiękczona – spróbował zażartować Michał, żeby trochę rozładować napięcie, które tak nieoczekiwanie się pojawiło.

– Nie, nie jestem, ale obawiam się, że za chwilę mogę być – odpowiedziała niepewnie.

Gdzieś nagle zniknęła jej pewność siebie, z którą tak zdecydowanie szła przez każdy dialog, jaki ze sobą prowadzili. Robiło się niebezpiecznie. Mieszanina uczuć, która nią wstrząsnęła, napełniła ją przerażeniem. Tak wiele razy żartowali z szalonego romansu, który mógłby ich połączyć. Zawsze byli przekonani, że to nigdy nie nastąpi, że wcale tego nie chcą. Nie myślała o Michale w ten sposób. Owszem, podobał się jej, chyba – nie zastanawiała się nad tym. Może to poczucie humoru? Zawsze potrafił ją rozbawić. Mieli tyle wspólnych tematów, mogli porozmawiać praktycznie o wszystkim. Ale to tylko w najlepszym razie przyjaźń. Góra. Maksimum. Czas się zbierać.

– Myślę, że dokończymy wino i będziemy szli do pokojów. To był długi dzień, a jutro musimy do pracy – powiedziała.

– Dokładnie. Chyba wystarczy, jak będziemy tam na dziewiątą, jak myślisz?

– Myślę, że w zupełności wystarczy.

Dokończyli resztkę wina, która im została. Michał podpisał rachunek i udali się w stronę wind. Jechali w milczeniu. Bali się nawet zażartować. W końcu on postanowił przerwać tę strasznie niezręczną ciszę.

– Zrobiło się dziwnie.

– Dziwnie? Nie zauważyłam.

– OK, rozumiem, ciężar rozmowy spada na mnie.

– W końcu ty jesteś mężczyzną.

– Równouprawnienie w zależności od sytuacji. – Uśmiechnął się delikatnie.

– Nie chcesz chyba, żeby ktoś tak kruchy jak ja dźwigał jakieś ciężary.

W tym momencie winda się zatrzymała, powoli wysiedli i skierowali się w stronę swoich pokoi. Po chwili stali już przy drzwiach.

– Niedobrze – powiedział – alkohol już praktycznie wyparował, czyli człowiek trzeźwo myśli…

– Żaden czyn nie może być nim usprawiedliwiony – weszła mu w słowo.

– Ale w sumie to dobrze, bo o ile pod wpływem jest pewnie łatwiej narobić głupot, to wolałbym być pewny tego, co robię.

– Pewny robienia głupot? Czy to nie byłaby jeszcze większa głupota?

– W sumie może masz rację. Wejdziesz? Głupio tak się rozmawia na korytarzu – zaproponował.

– Śmiało pan postępuje, to nowy plan? – Uśmiechnęła się.

– Uparłaś się z tym planem – powiedział ze śmiechem. – OK, to jest plan B, improwizacja i dostosowanie się do sytuacji. – Kiedy zobaczył zaskoczenie na jej twarzy, dodał: – Żartuję, żadnych ukrytych zamiarów, chciałem tylko, żebyśmy usiedli na fotelach, podkreślam, mam dwa, a nie tak stali na korytarzu. Nie chciałem się po prostu wpraszać do ciebie.

– Mieliśmy się już położyć.

– Czy to propozycja? – Ponownie spróbował się uśmiechnąć.

To, co jeszcze piętnaście minut temu byłoby najnormalniejszym żartem na świecie, nagle nabrało nowego wymiaru. Coś się zmieniło, tylko nie bardzo wiedzieli co, a może nie chcieli wiedzieć.

Monika uśmiechnęła się zmieszana, nie odzywając się ani słowem.

– Teraz oczekiwałem błyskotliwej riposty – powiedział z niepewnym uśmiechem.

– Przepraszam, to wino chyba spowolniło moje reakcje, zaraz wrócę do formy.

– To wejdziemy na chwilę do mnie? Tak przyjemnie się rozmawia – zażartował.

– Masz na myśli, odkąd zrobiło się dziwnie?

– Teraz to już wyjątkowo dobrze.

– Wiesz co, to chodźmy do mnie. Jak mi się zachce spać, to będę u siebie.

– OK, wezmę tylko coś z pokoju i już jestem.

– Coś? – spytała z uśmiechem. Była znowu sobą, tylko jak długo?

– Tia, no wiesz, nie pomyślałem o tym, tak daleko mój wyrachowany plan nie sięgał. Dobra, bo się rozmarzyłem, zaraz przyjdę.

Po chwili już pukał do drzwi jej pokoju. Otworzyła mu w koronkowej koszulce na ramiączkach i skromnych figach, aż zaparło mu dech.

– Michał, MICHAŁ! Halo, jest tam kto?

Usłyszał jej głos i nagle się ocknął. W dalszym ciągu stał przed otwartymi drzwiami, tylko że Monika była ubrana tak jak poprzednio. Musiało mu się wydawać. Mam nadzieję, że to alkohol, bo inaczej kiepsko ze mną – zaśmiał się w duchu.

– Co się stało? – spytała.

– Wyłączyłem się na chwilę.

– Miałeś taki zdziwiony wyraz twarzy.

– Żebyś wiedziała – powiedział i uśmiechnął się w myślach.

– Co żebym wiedziała?

– Za chwilę, daj mi ochłonąć, a tak w ogóle to może jeszcze po małej lampce? Już dawno zapomnieliśmy o winie obiadowym – zaproponował, wyciągając butelkę zza pleców.

– A to skąd? – Spojrzała na niego podejrzliwie.

– Poszedłem do sklepu koło hotelu, gdy szykowałaś się do obiadu – oznajmił z miną niewiniątka.

– Stolik, wino, aż się nasuwa słowo na „p”.

– Taki „p”, żeby było miło, a to tylko wino, kupiłem z myślą o ewentualnym filmie.

– Ale teraz już chyba nie będziemy nic oglądać, jest wpół do dziesiątej.

– Oczywiście, tylko tłumaczę, skąd to wino. Napić się bez filmu też możemy.

– Pewnie, że tak.

Michał nalał wina, usiedli wygodnie w fotelach naprzeciwko siebie. Spojrzał na Monikę i wydawało mu się, jakby patrzył na nią po raz pierwszy. Oczywiście zawsze mu się podobała. Była miła dla oka, jak lubił to określać, a z czego się śmiali. Może to miejsce, może to wino i sceneria jak z taniego romansidła. Zdecydowanie bardzo taniego – pomyślał.

Czy może być coś bardziej stereotypowego? On i ona, koledzy z pracy w delegacji. Ciekawe, co mówią statystyki. No ale który badany powiedziałby prawdę? Wszyscy chcą wierzyć, że są wyjątkowi, czyż nie? Wyjeżdżają w delegacje, na wyjazdy integracyjne i chcą myśleć o sobie lepiej. Czy przyznają się przed sobą: „Tak, jestem niewiernym sukinsynem, tak, jestem zdradzającą dziwką”? Czy raczej szukają wymówek, że to przez alkohol, że to tak naprawdę nic nie znaczyło, to tylko seks. Jeśli nic nie znaczyło, to tym gorzej niszczyć coś wartościowego dla nic nieznaczących paru minut. Możliwe, że bardzo przyjemnych, chociaż w większości przypadków pewnie droga do celu jest przyjemniejsza.

Michał, patrząc na Monikę, chciał wierzyć, że to coś więcej, że to uczucie, które nagle nim zawładnęło, jest czymś więcej. A dom? O domu starał się nie myśleć, dom był daleko, tutaj był inny świat. I on już w nim zanurzony, wszystko wydawało się jasne. Tak przynajmniej chciał myśleć.

– Hej, jesteś tutaj czy znowu się wyłączyłeś? – Pytanie Moniki wyrwało go z zamyślenia.

– Jestem, jestem.

– O czym myślałeś?

– O tej dziwnej atmosferze, która się pojawiła podczas kolacji.

– Tak, co z nią? – spytała, przygryzając nerwowo wargę.

– Do tej pory zawsze żartowaliśmy sobie praktycznie ze wszystkiego, jeśli chodzi o nas. Nie było tematów tabu.

– Potwierdzam.

– I wszystko traktowaliśmy jak żarty. – Zrobił pauzę.

– Mimo że żartami nie było – ni to stwierdziła, ni to zapytała, a minę miała poważną.

– Nie wiem, może. Mogę mówić za siebie.

– Ja też nie wiem, to robi się ciężkie, zacznijmy znowu żartować, proszę – powiedziała błagalnie. – Boję się – dodała po chwili.

Michał delikatnie wyciągnął rękę i położył ją na dłoni Moniki.

– Co to znaczy? Czego się boisz?

– Nie wiem, przecież to ty miałeś dźwigać ciężar tej rozmowy i żeby było tak jak przedtem, przecież nic sobie nie powiedzieliśmy, tylko żartowaliśmy, jak zawsze.

– Widać rozumiemy się bez słów, nic nie powiedzieliśmy, a wszystko wiemy.

– Nic nie wiemy – powiedziała, gwałtownie wyrywając swoją dłoń – nic nie wiemy, bo nie ma co wiedzieć. Czy dostrzegasz, jak idiotyczna jest ta cała rozmowa? Denerwuję się przez ciebie, rozmawiamy i zaraz się pokłócimy, tak naprawdę nie wiadomo o co. O parę żartów, które niby miałyby świadczyć o czym? Że – dobrze, powiem to na głos – że jest coś między nami. Oczywiście, że jest, znamy się tyle lat, wiemy o sobie tak dużo, świetnie się dogadujemy, lubimy się. OK, zgadzam się, to prawda i to jest wszystko. Lubimy się, po prostu lubimy. – Odetchnęła głęboko. – Zabrakło mi tchu – powiedziała już spokojniej.

– Pewnie masz rację.

– Nie zgadzasz się?

– To wszystko prawda, co powiedziałaś.

– Ale? Bo rozumiem, że jest jakieś „ale”.

– Jest, bo skoro już sobie tak szczerze rozmawiamy – uśmiechnął się łagodnie – to muszę ci powiedzieć.

– Czy chcę to usłyszeć? – przerwała mu.

– Jeśli jest prawdą to, co mi tu przed chwilą powiedziałaś, to nie masz się czego obawiać, ale jeśli chcesz, to w tym momencie przerwę i już do tego nie wrócimy. Jutro wszystko będzie po staremu.

– Przerwij i chodźmy spać.

– W normalnych warunkach spytałbym żartem, czy razem.

– A ja bym odpowiedziała, że oczywiście, po czym byśmy się rozeszli.

– Po czym byśmy się rozeszli – powtórzył. – I właśnie jeśli o to chodzi, to czas na mnie – powiedział, wstając i podchodząc do drzwi.

Monika spytała:

– Myślisz, że coś teraz tracę?

– Tak, tracisz stresy i złamane serce.

– To chciałeś mi powiedzieć?

– Ten pociąg już odjechał, moja droga, i może lepiej.

– A jeśli go zatrzymałam i spóźniony pasażer chce wsiąść?

– Jesteś tego pewna? Przecież tylko się lubimy.

Nie odpowiedziała, tylko popatrzyła na niego smutno. Odwzajemnił spojrzenie. Uwielbiał te jej blond włosy i jasną karnację; gdyby wyjechała do Szwecji, mogłaby spokojnie uchodzić za miejscową. Odezwał się spokojnie:

– Nie sądzę, żeby udało nam się wrócić do tego, co było.

Kiwnęła głową prawie niedostrzegalnie.

– Jeśli teraz wyjdę – kontynuował – tak jak miałem zrobić, nigdy się nie dowiemy o nas niczego więcej, chociaż może to byłoby lepsze. Możliwe, że nie ma się czego dowiadywać, ale jeśli wyjdę, będziemy się zawsze zastanawiać. A jeśli zostanę, szybko się przekonamy.

– Że nic nie ma – podpowiedziała.

– Tak, że nic nie ma. Gdyby to był film, to bym się denerwował i poganiał: „Człowieku, przejdź do rzeczy!”.

Uśmiechnęła się.

– W filmie łatwiej.

– Po krótkim zastanowieniu stwierdzam, że w filmach też tak ciągną w nieskończoność, tylko nam, z bezpiecznej pozycji sofy, wydaje się, że zrobilibyśmy wszystko bardziej zdecydowanie. I widzisz, w ten właśnie sposób mówię o pierdołach.

– Nie mogę tego komentować, gdyż ciężar jest znowu na twoich barkach. – Uśmiechnęła się do niego.

– Widzisz…

– To już – zażartowała. – Przepraszam, chciałam rozładować napięcie.

– Możesz oczywiście w każdej chwili wtrącić coś od siebie. – Wziął głęboki oddech. – Myślę, że to, co jest między nami, trudno nazwać.

– Nawet takiemu erudycie jak ty?

– Nie do końca o takie wtrącenia mi chodziło. – Uśmiechnął się mimo widocznego napięcia.

– Sorki, chciałam pomóc.

– Jak mówiłem, trudno nazwać coś, co się czuje w naszej sytuacji. Myślę, że to, co jest między nami, najlepiej opiszę w ten sposób. – Znowu zrobił pauzę. – Gdybyśmy byli wolni, już od dawna stanowilibyśmy parę i nie mieli najmniejszego problemu z określeniem naszych uczuć. – Michał wypuścił powietrze, jakby to, co przed chwilą powiedział, było nie lada ciężarem.

– Zgadzam się z tobą – powiedziała tak cicho, że ledwo ją usłyszał.

Położył delikatnie dłoń na jej policzku. W pierwszym odruchu drgnęła, jakby chciała się odsunąć, ale już po chwili wtuliła się w jego dłoń i zamknęła oczy. Po paru minutach ciszy odezwała się:

– Chwilo, trwaj.

– Jest tu i teraz – odpowiedział – to nasz moment.

– Tylko moment?

– Nie wiem, ale jest.

Przytulił ją, następnie wziął jej twarz w swoje dłonie i delikatnie pocałował. Tak samo delikatnie odpowiedziała na jego pocałunek. Czy to możliwe, żeby naprawdę czuć tę iskierkę? Czy płynie między nami prąd, czy tylko umysł płata figle? – pomyślał.

– Zrobiliśmy ten krok, czy czeka nas przepaść?

– Robimy go razem, to najważniejsze – odpowiedział i ponownie ją pocałował.

~ 3 ~

Michał leżał na plecach, a Monika przytulała głowę do jego piersi. Dochodziła pierwsza w nocy, w pokoju było ciemno, jedynie światło ulicznych lamp wpadało do środka. Od momentu drugiego pocałunku żadne z nich nie wypowiedziało ani słowa. Cieszyli się sobą w ciszy, którą przerywały tylko ich oddechy. Stali się jednością. Teraz leżeli, wyczekując, które pierwsze się odezwie. Słowa wydawały się niepotrzebne, a jednocześnie ich brak męczył, tak jakby potrzebowali potwierdzić na głos, że to wszystko, co się wydarzyło, miało głębszy sens. Że to, czego doświadczyli, będąc ze sobą tak blisko, wynika z ich uczuć, nie jest tylko chwilowym kaprysem.

– Nie tak to sobie wyobrażałem – zdecydował się przerwać ciszę Michał.

– O, proszę, proszę, czyli mimo wszystkich protestów to była jednak zaplanowana akcja.

– Nie, nic w niej nie było zaplanowane. Jeśli kiedykolwiek pomyślałem o nas w ten sposób, to spodziewałem się, że to będzie po alkoholu, niby przypadkiem, taki przyjacielski seks.

– Przypadkiem się rozbierzemy i pójdziemy do łóżka?

Monika poczuła, że znów rozmawiają jak kiedyś. Kiedyś, znaczy kilka godzin temu, choć wydawało się, że minęły wieki. Może Michał wybrał dobrą drogę do rozpoczęcia rozmowy, by poczuli się bezpiecznie, jak w swoim starym świecie.

– Tak mniej więcej, może tylko myślałem, że najpierw pójdziemy do łóżka i tam się rozbierzemy – odpowiedział z wesoło.

– Często o tym myślałeś – roześmiała się.

Jak dobrze było usłyszeć jej śmiech, można się było od niego uzależnić. Zazwyczaj śmiała się ze wszystkich jego dowcipów, nie tylko z tych wybitnych, ale i tych jedynie bardzo dobrych, jak lubił żartować ze swojego poczucia humoru. I teraz to właśnie robiła, a jej twarz delikatnie rozjaśniał blask świateł miasta.

– Chyba nie – odpowiedział – w sumie to nie wiem… Wiesz, mężczyzna czasem wyobraża sobie seks z atrakcyjną kobietą.

– Nie wiem jak inne kobiety, ale ja sobie nie wyobrażam seksu z przygodnymi mężczyznami.

– A z nieprzygodnymi?

– To trochę inna sprawa. Ale na pewno nie wyobrażam sobie seksu, nie jak z porno, bardziej to, jak by mnie całował, jak by dotykał, taki bardziej film o miłości, jak John Malkovich i Michelle Pfeiffer w „Niebezpiecznych związkach” albo lepiej Gary Oldman i Winona Ryder w „Draculi”.

– Oba były inne i oba nie kończyły się dobrze.

– Skupmy się raczej na tych chwilach, kiedy byli szczęśliwi.

– OK, mam pełen obraz. A o jakichś konkretnych myślałaś?

– Co, już jesteś zazdrosny? – zaśmiała się.

– Nie, skąd, tak pytam – odparł z udawaną powagą.

Przez chwilę nie rozmawiali; ona rozmyślała, on czekał w spokoju na to, co mu powie, ciesząc się tą chwilą. Przekręcił głowę w lewą stronę i wciągnął przez nos zapach jej włosów. Tak mógłbym zostać – pomyślał. Ciszę przerwał jej głos:

– Kilka godzin temu pewnie bym się do tego nie przyznała, ale to ty byłeś w moich myślach. Czasami budziłam się w nocy i nie mogłam usnąć. Wtedy przypominałam sobie nasze rozmowy i może moje myśli szły trochę dalej… To mnie uspokajało. Zamiast myśleć o czymś, co by mnie mogło zdenerwować, myślałam o tobie i zawsze dosyć szybko usypiałam. Rzadko dochodziłam do konkretów. – Uśmiechnęła się szeroko.

Przekręcił się na bok i pocałował ją.

– Myślałam, że to już czas na spanie, ale widzę, a właściwie czuję, że ta noc jeszcze się nie skończyła.

– Jeszcze nie, jeszcze chwileczkę.

– Tylko chwileczkę? – odparła z udawanym smutkiem.

– Może ją troszkę wydłużymy.

– No, mam nadzieję.

~ 4 ~

Obudził go dźwięk wody lejącej się pod prysznicem. Podniósł głowę, łóżko obok niego było puste. Spojrzał na zegarek, było kilka minut po siódmej. Pora wstawać – pomyślał. Mieli być w miejscowej siedzibie swojej firmy między ósmą a dziewiątą, ale raczej nikt się ich nie spodziewał za wcześnie. Pewnie się trochę pokręcą, zostaną przedstawieni, później zjedzą lunch, a potem jakieś spotkanie i czas się zbierać. W świetle wczorajszych wydarzeń Michał miał nadzieję, że nie będzie chętnych do zaopiekowania się nimi i zostaną pozostawieni sami sobie. Trzeba iść do siebie, umyć się i przygotować do wyjścia, musieli jeszcze zjeść śniadanie.

Kiedy kończył się ubierać, Monika wyszła z łazienki. Uśmiechnął się do niej, a ona odpowiedziała słabym uśmiechem. Od razu było widać, że coś jest nie tak. Chciał wziąć ją za rękę i pocałować, ale lekko skręciła głowę i jego usta wylądowały na jej policzku.

– Zrobiłem coś niewłaściwego? – spytał.

– Zrobiłeś, zrobiłam, zrobiliśmy.

– Ćwiczysz odmianę? – zażartował.

– To nie jest śmieszne. – Nie wyglądała na szczególnie ubawioną.

– Trochę jest, chcesz o tym porozmawiać? – Przybrał poważną minę.

– Nie mamy czasu, panie doktorze.

– No widzisz, można sobie pożartować.

– Nie, nie można, a my musimy się zbierać – powiedziała zdecydowanym tonem.

– Posłuchaj mnie uważnie: widzę, że coś jest nie tak, i domyślam się co, ale jeśli w tej chwili wyjdziemy, to nie będziemy mieli okazji porozmawiać w cztery oczy aż do wieczora. Czy naprawdę chcesz, żeby cały dzień tak wyglądał?

– Uważasz, że jeśli porozmawiamy, to wszystko będzie w porządku.

– Nie wiem, czy będzie w porządku, ale nie będzie między nami niedomówień, jeśli w tej chwili jakieś są. Powiedz mi więc, co się stało. – Spojrzał na Monikę zachęcająco.

– Kiedy, teraz czy w nocy? Chyba wiesz, co się stało – podniosła lekko głos.

– Czy tak będziemy rozmawiać? Będziesz odpowiadać pytaniem na pytanie?

Zapanowała cisza. Michał czuł, że ciężar rozmowy ponownie spocznie na jego barkach.

– OK, więc heavy lifting znowu należy do mnie.

– Tak – potwierdziła.

– W czym problem? W tym, że teraz, rano, wszystko wygląda inaczej? Że światło dnia wyciąga na powierzchnię całe zło, które uczyniliśmy skryci w mroku nocy? – Spróbował się uśmiechnąć.

– Może mniej poetycko, ale dokładnie tak – powiedziała, po czym dodała cicho: – Naprawdę myślisz, że to było samo zło?

– Nie, ale najwyraźniej ty tak myślisz i uprzedzając twoje pytanie: mogę oczywiście mówić tylko za siebie, ale mam nadzieję, że to, co powiem, odnosi się do nas obojga. Nie, mam nie tylko nadzieję – wiem, że odnosi się do nas obojga.

– Jesteś pewien?

– Jeśli się mylę, to jesteś najlepszą oszustką, jaką znam. W każdym razie uważam, że to, co wydarzyło się dzisiaj w nocy, nie było jakąś zabawą, przygodnym seksem bez uczuć w delegacji. My, ani ja, ani ty, nie robimy takich rzeczy. Jesteśmy, znaczy byliśmy wierni i nie złamalibyśmy tego dla zabawy. – Popatrzył na nią. Kiwnęła lekko głową, wzrok miała opuszczony. Po chwili mówił dalej: – Nie będę używał wielkich słów, po prostu uważam, że łączy nas coś wyjątkowego, nie tylko przyjaźń, nie tylko koleżeństwo. To na pewno jest coś więcej. W innym razie wszystko, co się wydarzyło, nie miałoby miejsca. Nie możemy sobie w tej chwili pozwolić na żadne deklaracje i może ten moment nigdy nie nastąpi – głos mu lekko zadrżał – ale chcę, żeby to trwało, nawet jeśli to ma być tylko te kilka dni. Nasz świat, nasze miasto, my, nic i nikt poza tym.

– A co potem? – spytała, patrząc mu w oczy.

– Jest tu i teraz, my jesteśmy tu i teraz. Nie wiem, co będzie jutro, i tym bardziej nie wiem, co będzie, gdy wrócimy. Mamy dla siebie ten czas i chcę, żebyśmy go wykorzystali. Będziemy mogli powiedzieć, że zawsze mamy Pragę. – Uśmiechnął się, a ona odwzajemniła uśmiech.

– „Casablanca”? – spytała.

– Trzeba korzystać z dobrych inspiracji.

– Najlepszych.

– To jest to, co myślę i czuję, może więcej czuję, niż myślę – powiedział.

– Ja się zwyczajnie boję. Boję się tego, co jest między nami, tego, co może być. Nigdy nie przyszłoby mi do głowy, że mogę coś takiego zrobić. Ja mam zasady – roześmiała się gorzko – a może raczej miałam. Boję się tego, co będzie. Strasznie smęcę, prawda?

– Nie, skąd. Ale lepiej po prostu myśleć o bieżącej chwili. Tę granicę już przekroczyliśmy i nic tego nie zmieni, na pewno nie zadręczanie się. Mógłbym powiedzieć, że to przeznaczenie, że los nas połączył, ale wiesz dobrze, że nie wierzę w te rzeczy. To dobre dla nastolatków, żeby poczuli wyjątkowość i romantyzm swojego zakochania. W najlepszym razie przypadek sprawił, że się spotkaliśmy. Ale nie był to przypadek, że się tak dobrze poznaliśmy. To był wybór, nasz wybór, i nie ma w tym nic złego, że się zaprzyjaźniliśmy.

– Widać nie może istnieć tylko przyjaźń między mężczyzną a kobietą – stwierdziła.

– Oczywiście, że może.

– My chyba już się nie liczymy. Miałeś jakieś „tylko” przyjaciółki? Bo ja mężczyzn jako przyjaciół nie miałam.

– Miałem, ale był jeden problem.

– Nie pojechałeś z nimi do Pragi?

– Nie, one po prostu nie były tobą.

Popatrzył na Monikę, wszystko w niej było idealne. Jak jakiś szczeniak, który się pierwszy raz zakochał – pomyślał o sobie.

– Chcesz, żebym się zarumieniła. – Jej twarz rozjaśnił uśmiech.

– Masz na myśli „spąsowiała”?

Monika popatrzyła na uśmiechniętego Michała. Jak on to robił, że zawsze udawało mu się ją uspokoić? Ilekroć coś ją dręczyło, on umiał sprawić, że potrafiła spojrzeć na problemy z dystansem.

– Nie, mam na myśli „oblała rumieńcem”. Sprawiasz, że czuję się jak wstydliwa nastolatka w obliczu… – Nagle zamilkła, jakby bała się tego słowa.

Michał postanowił ją wyręczyć.

– W obliczu zakochania. Ja się czuję jak jakiś licealista, motyle w brzuchu i tak dalej. A może to jest właśnie piękne, że możemy tak czuć.

– Piękne? Nie zapominasz o czymś, a właściwie o kimś?

– Nie, nie zapominam, ale powtórzę jeszcze raz: jesteśmy tu i teraz, i może to pójście na łatwiznę i totalna negacja, ale na tym chcę się skupić przez te kilka dni. Skoro przekroczyliśmy tę granicę, chcę się przekonać, dokąd ta droga nas zaprowadzi. To już się stało, a ja nie chcę przez resztę życia zastanawiać się, czy było prawdziwe.

– I w ciągu tych paru dni się przekonamy? – spytała.

– Nie wiem, wiem, że chcę to sprawdzić – wyciągnął do niej rękę – wiem, że się boisz, ja też. Możemy powiedzieć, że przynajmniej dobrze się znamy i że najpierw się poznaliśmy.

– Nie była to… nie było to pierwsze spojrzenie. – Wzięła jego dłoń.

– Kto wie, może było, moja Szwedko, kto wie. Chodź do mnie.

Wtuliła się w niego i zamknęła oczy. Po co jej to było, po co im to było? Teraz nic już nie będzie takie samo. Ale tak dobrze czuła się w jego ramionach… Może by nie poszli dzisiaj do pracy? Monika rozmarzyła się przez chwilę. Zostać i nie wychodzić z pokoju.

Michał jakby czytał jej w myślach.

– Zostajemy? – spytał.

– Tak, jasne, bardzo bym chciała, ale wiesz, co by było.

– Wiem, żartowałem. Idę, muszę jeszcze wziąć prysznic i się przebrać. Która jest godzina? Już po ósmej! Lecę, przyjdź do mnie, jak będziesz gotowa.

– Muszę się jeszcze zrobić na bóstwo. – Uśmiechnęła się.

– Po co? Przecież jesteś piękna.

– Znowu zrobię się czerwona.

– Też pięknie.

– Patrzysz na mnie oczami… – Nie mogło jej to przejść przez usta, bała się tych słów.

– Pewnie tak, takimi oczami na ciebie patrzę i nic na to nie poradzę. Na pewno nie będę walczyć z tym, co czuję.

– Nie walcz, możesz mi tak mówić.

– Idę – pocałował ją – za chwilę się zobaczymy.

– Za chwilę – odpowiedziała.

***

On: – Cześć.

Ona: – Cześć.

On: – Pierwszy dzień?

Ona: – Aż tak to widać?

On: – Zaglądasz do wszystkich szafek po kolei, pewnie w poszukiwaniu kubka, co znaczy, że nie przyniosłaś jeszcze swojego.

Ona: – Zgadza się, panie Holmes.

Roześmiał się.

Ona: – Jeszcze coś mnie zdradza?

On: – Oczywiście, ale to pewnie słyszysz na każdym kroku.

Ona: – Co mianowicie?

On: – Nie ma takiej możliwości, żeby twoje przybycie do tej firmy przeszło niezauważone.

Ona: – Coś ze mną nie tak?

On: – Myślę, że zostałaś tu wysłana jako tajna agentka z centrali. Będą sprawdzać wydajność pracy w warunkach… trudnych, kiedy jesteś w pobliżu.

Ona: – To znaczy?

On: – Kiedy praca jest ostatnią rzeczą, na jakiej można się skupić.

Teraz ona się roześmiała.

Ona: – Tutaj jest tak zawsze? – spytała z uśmiechem.

On: – Nie wiem, pytanie, czy zawsze się tu pojawiasz – odparł z uśmiechem. – Miłego dnia w każdym razie.

Ona: – Dziękuję, tobie też miłego dnia.

~ 5 ~

Piotr był ledwo przytomny. Nigdy nie został z chłopcami sam na całą noc, a przed nim były jeszcze trzy dni. Monika raz na rok chodziła na imprezę firmową, ale zazwyczaj wychodziła, gdy chłopcy już spali, a rano, jeśli nawet musiała pospać następnego dnia trochę dłużej, to i tak świadomość tego, że jest, że niedługo wstanie, była krzepiąca. Dali mu wczoraj ostro popalić. Starszy Szymek pozwolił się jeszcze jakoś przekupić kanapką z nutellą, potem włączyli bajkę, jego ulubioną, „Kubusia Puchatka”, o skałozaurze. Z Adasiem sytuacja nie była tak łatwa – mały był zmęczony, w dzień nie chciał spać, jakby czuł, że mama wyjeżdża, a wieczorem cały czas się mazał i nic nie działało: ani ulubione zabawki, ani smakołyki. Kiedy wreszcie usnął ze zmęczenia tuż po dwudziestej trzeciej, Piotr padał z nóg. Oczywiście synek obudził się rześki i skory do zabawy już około piątej trzydzieści.

Tuż przed ósmą ojciec odstawił obu do przedszkola i czuł, że najlepiej by było wrócić do domu, położyć się spać i wstać dopiero na czas odbioru chłopców. Całe szczęście, że mieli to prywatne przedszkole, gdzie mógł zawieźć obu. Do żłobka się nie dostali, chociaż próbowali, tak naprawdę tylko dla zasady. Adaś miał iść do przedszkola, do którego przyjęto jego brata, takie było założenie, ale dla spokoju sumienia wpisali go też na listę do państwowego żłobka. Oczywiście znalazł się na trzydziestym ósmym miejscu, na liście rezerwowej. Pieniądze nie stanowiły problemu, oboje dobrze zarabiali, więc Adaś od razu trafił do przedszkola Szymka, gdzie otworzono grupę maluchów. Opieka była naprawdę dobra, Szymek wracał do domu bardzo zadowolony. Kiedy on chętnie chodził, to i oni byli szczęśliwi. Czesne nie było niskie, ale warte każdej złotówki. Oni byli spokojni, dzieci miały zapewnioną opiekę na najwyższym poziomie. Czego chcieć więcej.

Na dodatek byli szczęśliwi. Kiedy Piotr poznał Monikę, a właściwie kiedy ona się nim zainteresowała, uważał się za największego farciarza na ziemi. Nie żeby mu czegoś brakowało, ale jego poczucie własnej wartości nie było na najwyższym poziomie, a ona… W amerykańskim filmie powiedzieliby o niej „dziesiątka”. Marzenie każdego chłopaka z jej roku, a ona wybrała jego. Ciekawe dlaczego, odwieczne pytanie. Właściwie od pierwszego dnia z Moniką jego pewność siebie wzrosła o sto procent, nie było innej możliwości przy takiej dziewczynie, nic poniżej nie wchodziło w grę.

Pewnie dlatego po zatrudnieniu w polskiej filii niemieckiego potentata samochodowego kariera Piotra potoczyła się w błyskawicznym tempie. Zaczynał jako szeregowy informatyk, którego zadaniem było przede wszystkim dawanie rad w stylu: „Zresetuj komputer”. Fakt, że zawsze starał się jednak zgłębić problem, spowodował, że był powszechnie lubiany przez współpracowników, co raczej nigdy nie szkodzi. Po jakimś roku przeszedł do działu zajmującego się programowaniem i ku swojemu zdziwieniu świetnie się tam odnalazł. Miał smykałkę do tej roboty i teraz, osiem lat później, był szefem połowy działu IT, z perspektywą na zarządzanie całym pionem. To oczywiście kwestia przyszłości, jego bezpośredni szef miał jeszcze, delikatnie mówiąc, trochę do emerytury, ale zawsze istniała szansa, że i szefa awansują. W takiej sytuacji, co nie było specjalną tajemnicą, to on był pierwszy w kolejce na to stanowisko.

Teraz niestety musiał jechać do biura, chociaż marzył o wolnym dniu. Właśnie dzisiaj przyjeżdżali ludzie z centrali w Niemczech i szykowała się masa spotkań. To jakaś zmora korporacji; czy oni naprawdę uważają, że jak masz cały dzień zajęty spotkaniami, to robisz coś pożytecznego? OK, zresztą jeśli płacicie za prywatne przedszkole dla moich dzieci, to chyba jest w porządku – podsumował w myślach. To wciąż marnotrawstwo czasu, ale cóż… W każdym razie dzisiaj jest dopiero wtorek, Monika wraca w piątek. Da radę, w końcu jest ojcem. Musi zadzwonić do żony po południu, będzie taniej, on ma w końcu służbowy telefon. Wczoraj dostał tylko SMS-a na dobranoc, że jest zmęczona i idzie spać, dzisiaj się jeszcze nie odezwała. Pewnie zrobi to z biura, gdy się podłączy do sieci i wejdzie do skrzynki mailowej.

Tęsknił za nią praktycznie od momentu, kiedy się rozstali, zawsze tak było. Pojechała z Michałem; choć Piotr nie znał go osobiście za dobrze, widział zaledwie kilka razy, przelotnie, sprawiał jego zdaniem sympatyczne wrażenie. Dużo o nim wiedział z opowiadań Moniki. Na swój sposób byli przyjaciółmi. Czasami żartował sobie, żeby z tej przyjaźni nic się nie urodziło. Monika zawsze zbywała to śmiechem i odpowiadała, że Michał za bardzo kocha swoją żonę, a ona, Monika, kocha Piotra. To, co opowiadała o Michale, świadczyło o tym, że to kochający mąż i ojciec dwójki dzieci: trzynastoletniej córki i dziewięcioletniego syna. Z żoną poznał się w liceum i do tej pory byli razem. Tyle wiedział Piotr i oczywiście to, że Michał z Moniką świetnie się rozumieli. Nie żeby nie bywał zazdrosny, kiedy opowiadała, z czego się śmiali albo o czym rozmawiali, ale Monika zawsze mówiła mu o wszystkim. Tylko czy na pewno? Gdy wyjechała, głupie myśli przychodziły mu do głowy. Nie, ona nic takiego by nie zrobiła, nie kobieta, którą znał. Dla niej liczyła się tylko miłość, prawdziwe uczucie, jak z powieści romantycznej. Przeszedł go dreszcz. Jezu, te myśli, jestem zmęczony, czas na nowy dzień.

~ 6 ~

Do praskiego biura Monika i Michał dotarli parę minut po dziewiątej. Nikt się specjalnie nie zdziwił, wszyscy wiedzieli, że przyjechali późnym popołudniem. Ponadto tutaj nikt im czasu nie wyliczał. To była taka forma szkolenia i traktowano ją na pewnym luzie. Pokręcili się trochę po biurze, poznali parę osób. Wszystkich pracowników było około pięćdziesięciorga, to właściwie nic w porównaniu z biurem w Warszawie, gdzie pracowało ponad czterysta osób. Ich opiekunem została Adelka, z pokrewnego im pionu finansowego.

Koło godziny dwunastej udali się na lunch do pobliskiej restauracji, która specjalizowała się w obsłudze pracowników kilkunastu firm mieszczących się w praskim centrum korporacyjnym. Jadłopodawalnia, jak ją natychmiast nazwali – znowu przypomniał o sobie kabaret – była czynna tylko od jedenastej do piętnastej. Krótko, ale treściwie, naraz mogła pomieścić około siedemdziesięciu osób. Jak ktoś przyszedł późno, zazwyczaj musiał trochę poczekać. Oni zjawili się tuż po trzynastej, kiedy restauracja była pełna, ale była to także pora, gdy pierwsza fala powoli odpływała do biur.

Adelka właściwie ich nie odstępowała, takie jej przydzielili zadanie; chodziło chyba o to, żeby nawet przez chwilę nie czuli się zaniedbani. Ludzie w praskim oddziale byli bardzo serdeczni i na każdym kroku oferowali pomoc. Po lunchu mieli udać się do biura na spotkanie organizacyjne, na którym będzie dokładnie omówiony plan ich pobytu, po nim wolne. Jak się okazało, każdą parą osób opiekował się ktoś inny i była to kwestia prestiżowa – goście powinni być zadowoleni. Adelka została ich przewodnikiem po mieście. Ta dwudziestosiedmioletnia kobieta pracowała w firmie od czterech lat, z czego ostatni rok spędziła na urlopie macierzyńskim i dokładnie trzy tygodnie temu wróciła do pracy. Podczas lunchu było jasne, że Adelka się czymś martwi, więc Monika postanowiła dowiedzieć się, co smuci ich czeską koleżankę.

– Adelko, wyraźnie widać, że coś cię smuci. Czy mogłabym ci jakoś pomóc? Mam nadzieję, że to nie dlatego, że musisz się nami zająć.

– Przepraszam – powiedziała wyraźnie zmieszana kobieta.

– Nie masz za co przepraszać, po prostu nie da się ukryć, że coś cię gnębi.

Monika popatrzyła na nią i uśmiechnęła się zachęcająco, jakby chciała dać jej do zrozumienia, że może im powiedzieć, co ją trapi. Czeszka patrzyła raz na nią, raz na Michała.

– Spokojnie, nie gryziemy – powiedział na głos.

W każdym razie nie obcych i nie przed dwudziestą trzecią – zaśmiał się w myślach. Tej uwagi Adelka nie musiała jednak słyszeć.

– Jak wiecie – odezwała się po chwili – niedawno wróciłam do pracy po urlopie macierzyńskim. W domu mam jedenastomiesięczną córeczkę, którą opiekuje się moja mama. Julia, tak ma na imię, jest chora, ma zapalenie oskrzeli i prawda jest taka, że gdyby nie fakt, iż mam się wami zająć, byłabym na zwolnieniu. To nie wasza wina, tak się złożyło.

– Nie mogłaś się z kimś zamienić? – spytał Michał.

– Wiesz, jak to jest, przydziały i przygotowania trwały od dawna. Dla mnie właściwie od chwili, kiedy wróciłam prawie miesiąc temu. Taki pech po prostu. Szczerze mówiąc, to wolałabym być teraz w domu, a biorąc pod uwagę popołudniowe zwiedzanie, nie mam pojęcia, kiedy tam dotrę.

Monika i Michał popatrzyli przez sekundę na siebie. Źle, że dziecko było chore, ale można było tę sytuację obrócić zarówno na korzyść dziewczyny, jak i ich.

– Posłuchaj, Adelko. – Monika uśmiechnęła się i zaczęła wyjaśniać spokojnie: – Myślę, że bez problemu możesz od razu po pracy jechać do domu. My z pewnością damy sobie radę sami.

Nawet nie masz pojęcia jak świetnie – tę myśl postanowiła zachować dla siebie.

Oczy Adelki aż rozbłysły na propozycję takiego rozwiązania sytuacji, niestety po chwili początkowa radość zgasła.

– Chętnie bym skorzystała z waszej propozycji, ale nie mogę… Co by mój szef powiedział? Jak by to wyglądało, że od razu pierwszego dnia pozostawiamy was samych sobie? Piękna gościnność!

Monika popatrzyła na Michała, jakby chciała powiedzieć: „Teraz twoja kolej, w końcu z nas dwojga kto ma tutaj gadane?”.

Michał momentalnie poczuł się wywołany do odpowiedzi. Spojrzał uspokajająco na Adelkę.

– Doskonale zdajemy sobie sprawę, że trudno oprzeć się naszemu towarzystwu – zażartował, by już na poważnie dodać: – Twoje myśli są cały czas przy twojej córeczce, co jest oczywiste. Ona jest w tej chwili najważniejsza i jeśli uważasz, że powinnaś z nią być, to jak najszybsze udanie się do domu jest priorytetowe. My w każdym razie tak uważamy.

– Myślami i tak jesteś cały czas w domu – dodała Monika.

– Sama nie wiem…

Widać było wyraźnie, że waha się właściwie tylko dla zasady.

– Mam propozycję – odezwał się ponownie Michał. – Gdy wrócimy do biura, zrobisz nam listę rzeczy, które miałaś nam pokazać. Będziemy przygotowani na wypadek, gdyby ktoś zapytał. Nie sądzę, żeby kogoś to interesowało, ale lepiej być przezornym.

– Dobrze – powiedziała wyraźnie uradowana dziewczyna – zrobię wam bardzo dokładny plan.

– Super – dodała równie zadowolona Monika.

– Będziecie mieli takie informacje, że nawet gdybyście nie poszli w te miejsca, to i tak będziecie wszystko wiedzieć. Ale oczywiście pójdziecie, prawda?

– Oczywiście, co innego mielibyśmy robić – zapewnił ją Michał.

Wrócili z lunchu tuż przed czternastą i od razu udali się na spotkanie. Na szczęście udało się je w miarę szybko skończyć i już o szesnastej trzydzieści wyszli z biura. Adelka pognała na autobus do domu, a oni powoli poszli spacerem w stronę hotelu. Szli wolnym tempem około godziny. Postanowili odświeżyć się po całym dniu i wyjść coś zjeść. Potem może pospacerować po Starym Mieście.

– Może odświeżymy się razem? – spytał Michał z uśmiechem.

– Myślę, że wtedy nie byłoby szansy, abyśmy wyszli dzisiaj z hotelu – odpowiedziała Monika.

– Mówisz tak, jakby to było coś złego.

– Ze względu na Adelkę powinniśmy przynajmniej przejść trasę, którą nam wyznaczyła – stwierdziła, robiąc smutną minę.

– Killjoy – roześmiali się.

– Jak wrócimy, to sobie odbijemy – dodała ona, po czym momentalnie odwróciła się na pięcie i zniknęła w swoim pokoju.

Miała rację, musieli przynajmniej zobaczyć miejsca wskazane przez Czeszkę, na wypadek gdyby ktoś jutro spytał. Poszli zobaczyć most Karola, o którym przede wszystkim wspomniała ich sympatyczna opiekunka. Rzeczywiście robił wrażenie, zwłaszcza trzydzieści okazałych rzeźb na nim umieszczonych. Michał oczywiście nie mógł się powstrzymać od komentarza.

– Piękne. – Pokiwał głową z udawaną powagą, po czym dodał: – Jeśli tylko kogoś to interesuje.

– Mógłbyś przez chwilę być poważny – powiedziała Monika, próbując zrobić srogą minę.

– Jestem poważny, powaga to moje drugie imię. Myślę, że dla fanów rzeźb to miejsce musi być wyjątkowe.

Roześmiali się. Idąc dalej mostem, doszli do pomnika Świętego Jana Nepomucena, przy którym znajduje się mała żelazna brama. To na niej zakochani zamykają kłódki ze swoimi imionami, aby potem wrzucić kluczyk do Wełtawy. Legenda głosi, że wodnik Kabourek ma zapewnić zakochanym szczęście.

W tym momencie znowu zrobiło się im jakoś dziwnie. To były takie sytuacje, kiedy nie wiedzieli, jak się zachować, kiedy znikał nagle luz, który prawie zawsze im towarzyszył.

Gdy wyszli z firmy i oddalili się na bezpieczną odległość, Michał wziął Monikę za rękę i tak szli do samego hotelu: nie puszczając się nawet na chwilę, wręcz przeciwnie – często zacieśniając uścisk. Od czasu do czasu delikatnie się całowali. Dla postronnych obserwatorów wyglądali jak para zakochanych. Czuli ciepło między sobą, lecz nie nazywali tego na głos.

Kiedy więc stanęli przed tą bramą i popatrzyli na wszystkie kłódki, poczuli nagłe zakłopotanie. Tak jakby nie mieli prawa, żeby dołożyć swoją kłódkę do tych już wiszących, chociaż i tak nie mieli żadnej ze sobą. Ale niezależnie od tego, co między nimi było, to było zakazane i nie ich. Ich serca były zajęte. Nawet jeśli ta cała brama była zabawą, legendą, z jakiegoś powodu czuli się tam nie na miejscu. Michał starał się obrócić wszystko w żart.

– Ciekawe, ilu parom wodnik naprawdę zapewnił szczęście.

– Dobra, dobra, nie udawaj, nie jesteś takim cynikiem.

– Oczywiście, że jestem – powiedział z poważną miną.

– Myślę, że pierwszy byś poleciał po kłódkę, gdyby miała zapewnić szczęście.

– Przyznaję, pewnie, że bym poleciał, ale tak bardziej dla nastroju, romantyczny gest i te sprawy, bo szczęście to już trzeba sobie samemu zapewnić.

– Nie lubisz romantycznych gestów?

– Uwielbiam. Ja w ogóle jestem romantyczny facet i jak sama zauważyłaś, do cynika mi raczej daleko.

– Czyli brama jest w porządku.

– Jest w porządku, tylko muszę kłódkę kupić.

– Dla nas? – spytała poważnie.

– Dla nas – odpowiedział i objął ją szybko ramieniem. – Chodźmy, bo się późno robi.

Mieli zjeść na mieście, ale niespecjalnie czuli głód, więc poszli tylko na lody, potem spacerowali około dwóch godzin, a kiedy poczuli się wreszcie głodni, nie chciało im się już szukać knajpy. Uznali, że zjedzą w hotelu, jedzenie nie było najgorsze, a i rachunek szedł od razu na pokoje.

Właśnie kończyli kolację, kiedy Michał zapytał:

– Gdzie dzisiaj śpimy?

– Jak to gdzie? Każde u siebie – odpowiedziała z poważną miną, tylko jej oczy uśmiechały się delikatnie.

– Widzę, że ktoś chce być codziennie zdobywany.

– Nie warto? – spytała.

– Każdego wysiłku.

– Sam widzisz, kobieta tego potrzebuje, żeby ją doceniać i zdobywać.

– Mam nadzieję, że się dobrze spisuję.

– Bardzo dobrze, ale nie możesz spocząć na laurach.

– Wszystko zależy od tego, ile by tych Laur było. – Udał rozmarzonego, ale gdy tylko zobaczył groźną minę Moniki, szybko dodał: – Ale tak szczerze, to zdecydowanie wolę, jeśli wybaczysz takie określenie, spocząć na pewnej M.

– Spocząć?

– Przepraszam, z odpoczynkiem, mam nadzieję, to nie będzie miało nic wspólnego.

– Znam tę M.?

– Myślę, że całkiem nieźle.

– Ładna? – dociekała.

– Bardzo.

– Powiesz mi o niej coś więcej?

– Kobiety to też lubią? – spytał z uśmiechem.

– Inaczej bym nie pytała. Opowiedz mi coś o niej.

– Całkiem inteligentna, tak bez przesady, ale rozumie, co się do niej mówi… Au! Proszę mnie nie kopać – zawołał, kiedy poczuł kopnięcie w kostkę.

– Widzisz, zrozumiała, co się do niej mówi – odpowiedziała ze śmiechem.

– Teraz będę kontuzjowany i trzeba będzie mnie opatrzyć.

– Od jednego malutkiego dotknięcia? Mój ty biedaku…

– Widzisz, a miałem jeszcze tyle do powiedzenia.

– Musisz się bardziej postarać.

– Mogę mówić tylko to, co myślę – stwierdził Michał.

– Dobrze, już nic nie mówię i nic nie robię. A zatem co możesz powiedzieć o tej M.?

– Jest szefem komórki agentów zero zero z licencją na zabijanie.

– To chyba taka trochę starsza jest.

– Tak, przy czym wspaniała kobieta, ale to nie o niej.

– Kamień z serca. – Monika uśmiechnęła się szeroko.

– To co, zbieramy się?

– Nie, nie, nie, tak się nie wymigasz.

– Pozwól mi się zastanowić. – Michał wziął głęboki oddech, uśmiechnął się do Moniki. – Ma piękne blond włosy, mały nosek, śliczne oczy, w których można utonąć, a gdy raz w nie spojrzysz, to jesteś stracony na zawsze. Kiedy ją widzisz, serce zaczyna bić ci szybciej, chcesz przy niej wypaść jak najlepiej, ale jednocześnie nie czujesz presji, bo wiesz, że i tak będzie zadowolona dopóty, dopóki będziesz sobą. Ma w sobie siłę, a jednocześnie wydaje się taka krucha, że jedyne, czego chcesz, to ją ochronić, chcesz ją wziąć w ramiona i nie puszczać.

– To dlaczego tego nie zrobisz? – spytała drżącym głosem, a oczy jej się zaszkliły.

~ 7 ~

Czuli się, jakby byli ze sobą pierwszy raz. Technicznie to była druga noc, ale tak naprawdę to dopiero teraz siebie poznawali. Nie było tej niepewności, tego strachu, jak to będzie, co my robimy, czy powinniśmy. Oczywiście, że nie, ale czy ktoś naprawdę w takich chwilach się wycofuje? Tej nocy cieszyli się sobą w pełni, wszystko było spokojne, tak jakby chcieli celebrować każdą chwilę. Zaraz po kolacji udali się szybko na górę, poszli do pokoju Moniki, gdyż ona stwierdziła, że od wczoraj to jest ich miejsce i nie ma sensu tego zmieniać. Michał był ostatnią osobą, która miała zamiar się o to kłócić.

– Może zgłosimy w recepcji, że jeden pokój jest niewykorzystany? To nas taniej policzą – zażartował.

– Świetny pomysł. Już widzę miny ludzi w pracy, gdyby zobaczyli rozliczenie za jeden jednoosobowy pokój dla nas dwojga.

– Plotki by się nigdy nie skończyły – potwierdził.

– Myślę, że plotki byłyby naszym najmniejszym zmartwieniem.

– Przynajmniej możemy jednocześnie brać prysznic.

– Co to za jednocześnie, jak w osobnych łazienkach. – Monika uśmiechnęła się delikatnie.

– Obiecuję, że to się więcej nie powtórzy.

– Trzymam cię za słowo.

– Chodź do mnie. – Przyciągnął ją do siebie, popatrzył w oczy. – To gdzie pani sobie życzy?

– To znaczy?

– Prysznic czy łóżko?

– Myślałam o łóżku, ale prysznic jest taki filmowy… Zastanawiam się, czy ktoś autentycznie tak to robi.

– Muszę się przyznać, że jak na takiego miłośnika filmów to nie mam tego w swoim CV.

– To jest nas dwoje.

– Teraz połóż się na łóżku i poczekaj dosłownie kilka minut.

– Na co? – spytała zaciekawiona.

– Niespodzianka, musisz zamknąć oczy.

– OK.

– Żadnego podglądania, proszę, za chwilę będę z powrotem.

Monika usłyszała zamykanie drzwi do pokoju. Gdy otworzyła oczy, Michała nie było. Dosłownie chwilę później zjawił się przy niej.

– Nie podglądamy – powtórzył i zniknął w łazience.

Położyła się na plecach i zamknęła oczy. Co ja robię? – zadała sobie to pytanie po raz nie wiadomo który w ciągu tej właściwie ledwo doby; odkąd przekroczyła granicę, której przekroczenie nigdy jej przez myśl nie przeszło. W pracy wymieniła kilka maili z Piotrem, spytała, jak chłopcy, jak sobie radzi, i napisała, że tęskni. Na szczęście nie miała w zwyczaju zapewniać o swojej miłości w mailach, więc przynajmniej tutaj nie musiała kłamać. Czy rzeczywiście kłamała? Przecież niezależnie od tego, co się dzieje, nie przestała kochać swojego męża. A może przestała dawno temu, inaczej to nigdy by się nie stało? Za dużo myśli, w tej chwili to nie jest czas i miejsce na ocenę własnych uczuć. Może to z Michałem to tylko zabawa. Tylko dlaczego ma tyle wątpliwości? Dla Michała to na pewno nie była zabawa, chciała w to wierzyć równie mocno, co w szczerość swoich intencji. Szczerość intencji, kiedy zdradza się ludzi, których powinno się kochać? Nie powinien zostawiać jej nawet na chwilę samej. Po prostu o tym nie myśl – powiedziała do siebie.

Z zadumy wyrwał ją głos Michała:

– Nie otwieraj oczu, wezmę cię za rękę.

– Czy powinnam się zacząć bać?

– Ciii, poczekaj chwilę. – Wziął ją za rękę i poprowadził powoli do łazienki. – Teraz możesz otworzyć oczy.

Kiedy to zrobiła, zobaczyła małą hotelową łazienkę skąpaną w słabym świetle trzech świeczek. Spojrzała na Michała, który – jakby chcąc się usprawiedliwić – powiedział:

– Tylko trzy, niestety nie miałem jak w filmach całej ekipy do przygotowania.

Położyła mu palec na ustach.

– Nic nie mów, jest doskonale.

– Nie, to ty jesteś doskonała.

~ 8 ~

Był środek nocy, leżeli wtuleni w siebie, słuchając swoich oddechów, chłonąc te chwile.

– Śpisz? – spytał Michał.

– Nie, myślisz, że teraz mogłabym zasnąć?

– Masz na myśli to coś pod prysznicem czy raczej to, gdy już się przenieśliśmy tutaj?

– Dlaczego mówisz „to coś pod prysznicem”? Ja uważam, że było super.

– Dziękuję, jesteś bardzo miła.

– A tobie się nie podobało?

– Martwiłem się raczej o ciebie, to wina filmów, tam wszystko jest idealne.

– I tak właśnie było, za bardzo się przejmujesz.

– Miałem wrażenie, że nie mogliśmy, że tak to określę, w pełni rozwinąć skrzydeł.

– Po pierwsze, twoje obawy były całkiem bezzasadne, a po drugie, zdecydowanie rozwinęliśmy skrzydła – powiedziała, uśmiechając się. – Rozumiem, że to wszystko po to, żebym była zadowolona – dodała po chwili.

– Jak już dużo wcześniej ustaliliśmy, wszystko dla ciebie. – Uśmiechnął się w ciemnościach.

Monika zamyśliła się. Przez kilka minut leżeli w ciszy, ciesząc się swoją bliskością.

– Jak to się stało? – spytała, przerywając ciszę.

– Cóż takiego?

– Że tego wcześniej nie zauważyliśmy. Czy to, że tak dobrze czuliśmy się w swoim towarzystwie, przesłoniło fakt, że to może być coś więcej?

– Kiedy się poznaliśmy, każde z nas było już jakiś czas po ślubie, więc nawet nie przyszło nam do głowy, aby się wzajemnie podrywać, a naturalne jest, że – biorąc pod uwagę, ile życia spędzamy w pracy – chcemy zamienić ze dwa słowa z kimś, kto nam intelektualnie odpowiada – wyjaśnił.

– „Intelektualnie odpowiada”, jak ładnie powiedziane. Dziwne, że nie powiedziałeś, że chciałeś porozmawiać z kimś, kto przynajmniej trochę może ci intelektualnie odpowiadać. – Uśmiechnęła się.

– Widzisz, jak mnie dobrze znasz – roześmiał się – ale lepiej brzmi moja wersja.

– Zdecydowanie lepiej – potwierdziła. – Rozumiem, że chodzi ci o to, że się najpierw świetnie poznaliśmy.

– Tak, przez tyle lat widzieliśmy się takimi, jakimi jesteśmy, bez romantycznej naleciałości, bez różowych okularów zakochania, kiedy ludzie nie dostrzegają swoich wad lub niedoskonałości, bo wszystko chcą widzieć w najbardziej optymistycznej wersji.

– A ty widziałeś wszystkie moje niedoskonałości – powiedziała, udając zasmucenie.

– Tak, niestety muszę przyznać, widziałem. – Pokiwał smutno głową.

– Odsuń się ode mnie. – Odepchnęła go od siebie, śmiejąc się. – Nie możesz mnie przytulić, dopóki ich nie wymienisz.

– Chętnie, ale nie mamy tyle czasu – roześmiał się, łapiąc ją szybko w objęcia.

– To może wady.

Michał zamyślił się, by po chwili powiedzieć:

– Widzisz, my byliśmy w takiej luksusowej sytuacji, że widzieliśmy się tylko przez pryzmat świetnego dogadywania. Różowe okulary tego obrazu nie zniekształcały, a codziennego życia nie dzieliliśmy, więc nie odczuliśmy na własnej skórze żadnych negatywnych zachowań. Najwyżej usłyszeliśmy o nich od siebie. Wtedy też zresztą trzymaliśmy swoją stronę.

– O jakich zachowaniach mówisz? Ja sobie wypraszam!

– Mój błąd, przepraszam. Takowych nie było, jesteśmy doskonali, moja droga.

– To rozumiem.

– Dla przeciwwagi opowiem krótką historię mojego kolegi.

– On miał inaczej? – spytała.

– On miał książkowo. Po prostu wziął się, debil, i zakochał.

– Debil, bo się zakochał? – Spojrzała na niego dziwnie.

– Pozwól mi skończyć.

– Znowu?

– Tak, znowu – roześmiał się – ale ty oczywiście pierwsza. A teraz mogę kontynuować?

– Proszę bardzo.

– Był sobie koleś, nawiasem mówiąc, „debil” to jest jego określenie. W każdym razie poznał dziewczynę kilka lat młodszą od siebie i zawrócił jej w głowie. Z wzajemnością. Problem tkwił w tym, że on miał żonę, byli parę lat po ślubie. Widzisz, oni patrzyli na siebie, a może raczej on patrzył na nią, znaczy na tę dziewczynę, bo to w końcu jego wersja, przez bardzo różowe okulary, wszystko, co z nią związane, było super. Może nie wszystko, ale powiedzmy sobie otwarcie: w takich sytuacjach ewentualnych minusów staramy się nie zauważać.

– To ma się jakoś do nas?

– Podsumowując, w wyniku zbiegu szczęśliwych okoliczności nie dane im było być razem jako para. O ile wtedy jego uczucia były mieszane, to patrząc na to z dystansu, wie, że lepiej jego życie nie mogło się ułożyć. Mimo tego, że starał się je spieprzyć maksymalnie, wyszedł z tego najlepiej, jak się dało w tej sytuacji. Oczywiście krzywda się stała i przeszłości nie da się odwrócić, ale gdyby zostali razem, to byłaby to największa pomyłka w jego życiu, ponieważ tak naprawdę nie mieli ze sobą wiele wspólnego. Jakaś chemia na początku była, ale o to pewnie nietrudno na każdym początku, a później nic nie zostaje.

– Wniosek z tego…

– Wniosek z tego taki, że gdyby się najpierw dobrze poznali, to możliwe, że do niczego nigdy by nie doszło. My się najpierw poznaliśmy, poznawaliśmy się przez kilka lat.

– Wczoraj powiedziałeś, że w innej sytuacji bylibyśmy od dawna razem. – Popatrzyła mu poważnie w oczy.

– Tak, bo uważam, że do siebie pasujemy.

Monika przytuliła się do niego mocniej.

– Ja też tak myślę – powiedziała.

– Jedyne, czego nam brakowało, a może czego nie dopuszczaliśmy do głosu, to…

– Może tego nie było, może rozwinęło się w miarę poznawania się – weszła mu w słowo.

– Może, w każdym razie jakkolwiek by to nie brzmiało, mieliśmy szczęście.

– Szczęście?

– Tak, wiem, jak to brzmi, i powtórzę się pewnie, ale dzięki temu nie jest to wszystko bez znaczenia, tak to czuję.

– Też wierzę, że to ma znaczenie, ale czy przez to nie jest trudniej? Czy nie byłoby łatwiej, gdyby to była tylko niezobowiązująca zabawa?

– Łatwiej? Z pewnością, ale w końcowym rozrachunku chciałbym myśleć, że był powód tego wszystkiego.

Przytulił ją mocno i zamknął oczy.

***

On: – Cześć, witam ponownie.

Ona: – Cześć.

On: – Zaaklimatyzowałaś się?

Ona: – Tak, w miarę szybko.

On: – To ile czasu już minęło?

Ona: – Powiem szczerze, że to boli: najpierw serwujesz młodej, biednej dziewczynie takie powitanie, od którego w głowie się kręci, a potem po prostu zapominasz – powiedziała, uśmiechając się.

On: – Powiem ci w tajemnicy, że to taka metoda. Najpierw wzbudzasz zainteresowanie, a później udajesz obojętność – odpowiedział z uśmiechem.

Ona: – I co, działa?

On: – Nie wiem, tylko raz jej używałem.

Ona: – Czuję się wyróżniona – roześmiała się. – Co masz na kubku? – spytała po chwili.

On: – „Sześć stóp pod ziemią”, taki serial, moim zdaniem jeden z najlepszych, jakie nakręcili, jeśli nie najlepszy.

Ona: – Tytuł obił mi się o uszy, ale nic bliżej nie wiem. Możesz powiedzieć, o czym jest? Tak w dwóch słowach.

Spojrzał na zegarek.

On: – To będzie musiało być w dwóch słowach, zaraz mam spotkanie – westchnął.

Ona: – Lubisz spotkania?

On: – Kocham. Skupmy się jednak na serialu, bo jak zacznę opowiadać, dlaczego kocham spotkania, to do jutra stąd nie wyjdziemy. W telegraficznym skrócie, jest to historia rodziny prowadzącej zakład pogrzebowy. W każdym odcinku mamy do czynienia z osobnym przypadkiem śmierci, przez której pryzmat obserwujemy losy Fisherów, tak się nazywają bohaterowie. To w sumie taki dramat psychologiczny.

Ona: – Brzmi interesująco.

On: – Polecam zdecydowanie. Widzę, że się grzejesz. – Wskazał głową na działającą mikrofalę.

Ona: – Tak – odpowiedziała z uśmiechem – jeszcze minutkę i będę gotowa.

On: – Co za pech, że muszę lecieć – uśmiechnął się szeroko – na razie.

Ona: – Twoja strata, na razie.

~ 9 ~

Marta obudziła się zmęczona, źle spała drugą noc z rzędu. Nie lubiła, kiedy Michał wyjeżdżał. Zdarzało się to niezmiernie rzadko, ale zawsze w takich przypadkach czuła jakiś trudny do zidentyfikowania niepokój. Jej najlepsza przyjaciółka Edyta twierdziła, że jest zazdrosna i nie ufa Michałowi. Oczywiście mówiła to tak pół żartem, pół serio, ale kto wie, może podświadomie tak się działo. Michał nie był typem, który by zaszalał z przygodną znajomą. Przez dwadzieścia lat razem, w tym piętnaście w małżeństwie – można się poznać. Nigdy nie dał jej choćby najmniejszego powodu do podejrzeń. Na szczęście tych wyjazdów nie było dużo, trzy wszystkiego, ale dwa poprzednie były krótsze. Ten był wyjątkowo długi, jakieś szkolenie.

Nieważne, jeszcze tylko dwa dni i dwie nieszczęsne noce. Wstała wcześniej niż zwykle, przynajmniej na spokojnie wyszykuje się do pracy i dzieci do szkoły. One też się specjalnie nie wysypiały, jak taty nie było. Tak właśnie jest, kiedy rodzina to całość – jednego elementu zabraknie i każdy czuje się nieswojo. Wczoraj, kiedy szli, jak to często mieli w zwyczaju po kolacji, obejrzeć film, Natalia zaczęła wszystkich poganiać, dokładnie tak, jak to normalnie robił Michał. Kiedy już zasiedli, spytała: „Wszyscy wszystko mają?”, po czym złapała się za usta i stwierdziła: „OMG, zamieniam się w tatę!”. Nawet film, który tym razem dzieci wybrały zamiast tatusia, musiał być taki, który już wspólnie oglądali, bo bez taty nie chcą niczego nowego. Musiałby potem sam oglądać, a samemu smutno i na to nie pozwolą. Stanowili bardzo dobry zespół, pod każdym względem.

Te myśli zdecydowanie poprawiły jej samopoczucie. Niestety, zmęczenie czuła w całym ciele. Może wezmę wolne – pomyślała. Kuszące, ale nie za bardzo możliwe, nie z jej poczuciem obowiązku. Dzisiaj środa, w piątek kończy po dwunastej, Michał przylatuje gdzieś między trzynastą a czternastą. Zanim dojedzie do domu, ona przygotuje wszystko na jego przyjazd. Będą mieć taki trochę wydłużony weekend. Brakowało jej jego głosu, porozumiewali się tylko mailami i SMS-ami. Zadzwonił wczoraj na chwilkę, żeby zamienić kilka słów w czasie pracy. Spytał o dzieci, jak sobie radzą bez niego. „Bez kogo?” – zażartowała. Odpowiedział, że już za kilka dni będą musieli się z nim znowu męczyć. Dużo by dała, żeby to było już dzisiaj.

W czasie całego małżeństwa rozstali się tylko kilka razy: jego trzy wyjazdy, jej dwa jednodniowe oraz pobyty w szpitalu z okazji urodzenia dzieci. Wszędzie praktycznie chodzili razem, to zresztą Michał zawsze powtarzał, że nie po to brali ślub, żeby wspólny czas spędzać osobno. Ten wyjazd był niestety służbowy i nie do uniknięcia, ale dobrze, że miał przynajmniej towarzystwo. Nie będzie go nigdzie nosić. Co prawda nie znała Moniki osobiście, ale wydawała jej się sympatyczną dziewczyną i chyba nie taką, która uwodzi cudzych mężów. Sama miała męża, ten fakt dodatkowo uspokajał. W końcu facet i dwójka małych dzieci w domu, chłopców, zdaje się, nie są motorem napędowym szaleństw w delegacji. Czasami Marta czuła się zazdrosna o tę zażyłość między Michałem a jego koleżanką, ale przecież znali się już tyle lat, więc nie było powodów do zazdrości. Podczas ich znajomości Monika urodziła synów; ona i Michał byli chyba bardziej jak brat i siostra, a ponadto gdyby coś miało między nimi być, to już dawno by się wydarzyło. Znowu te myśli… Czyżby naprawdę coś było z tym zaufaniem, jak żartowała Edyta? To bez sensu, po prostu tęskni za nim, jak zawsze. Jeszcze tylko dwa dni.

Czas budzić dzieci, bo znowu będą wychodzić w ostatniej chwili, a i ona musi być na ósmą w szkole. Lekcje miała od samego rana. Marta była nauczycielką w gimnazjum i zdecydowanie lubiła swoją pracę. Pierwotnie planowała uczyć w liceum, gdzie młodzież już starsza, w pewnym sensie wyselekcjonowana, przynajmniej w teorii inteligentniejsza, wiedząca, czego chce. Jako młoda nauczycielka na starcie swojej kariery jedyne oferty, jakie dostała, dotyczyły nauki w gimnazjum. Biorąc pod uwagę mity narosłe wokół tych szkół, z przerażeniem patrzyła na perspektywę swojej pracy. Rzeczywistość okazała się nie taka straszna, jak ją malują. Dzieci oczywiście były w trudnym wieku, ale czy kiedy ona chodziła do ośmioletniej podstawówki, to nie były? Gdy przypominała sobie zachowania chłopców w klasie siódmej albo ósmej, to ręce opadały. Tak było i tak będzie, czasy się zmieniają, ale młodzież jest młodzieżą. Rzecz jasna byli uczniowie bardziej zdolni i ci mniej, a może, jak ze smutkiem zauważała, dzieci, którymi się bardziej lub mniej interesowano. Czasami serce pękało, kiedy widziało się tę butną postawę ucznia, który – jak to się teraz mówi – „miał wyjebane”, po prostu olewał wszystko, a rodziców i tak to nie obchodziło. Praca z uczniami, którzy chcieli się uczyć, była oczywiście przyjemna, ale prawdziwą satysfakcję czuła wtedy, kiedy udało się jej zainteresować ucznia słabszego. Kiedy on lub ona zaczynali pracować, kiedy zaczynało im się chcieć. Takich przypadków niestety nie było tak dużo, jak by sobie Marta życzyła. Kiedyś odbierała wszystko personalnie. Michał śmiał się, że ona walczy z wiatrakami, że chce zbawiać świat. Ale czy to źle mieć ideały? Wiadomo, rzeczywistość wszystko zweryfikuje. Najważniejsze, żeby nie zabiła tych marzeń, nie znielubiła tej raz obranej drogi.

No dobrze, już naprawdę trzeba się zbierać. Jeśli maluchów – no może już nie takich maluchów, chociaż dla niej zawsze takie będą – nie zerwie z łóżek, to na pewno się spóźni.

~ 10 ~

W środę rano obudzili się tuż przed wpół do ósmej. Monika poderwała się z przerażeniem po spojrzeniu na budzik. Obudziła Michała, który rozejrzał się nieprzytomnym wzrokiem i dobrą chwilę zabrało mu dojście do siebie.

– Dzisiaj wracamy do pokoju i idziemy od razu do łóżka – powiedziała.

– Oczywiście – uśmiechnął się Michał – mnie nie trzeba dwa razy powtarzać.

– Nie to miałam na myśli, musimy odespać te dwie zarwane noce.

– I tak po prostu każde pójdzie do siebie, położymy się i uśniemy? – upewniał się ubawiony.

– Tak, a co myślisz, że nie można ci się oprzeć?

– Możesz próbować, dziewczyno, ale popatrz na to ciało. Myślisz, że ci się uda? Powodzenia.

Roześmiała się, po czym pogoniła go do swojego pokoju, żeby się szykował. Dwadzieścia minut później już byli na dole, w restauracji hotelowej na śniadaniu. W biurze zjawili się tuż przed dziewiątą. Tam spotkali Adelkę, która na ich pytanie o zdrowie córeczki odpowiedziała, że mała ma się zdecydowanie lepiej, i jeszcze raz podziękowała za wczorajsze popołudnie. Bardzo dużo dla niej znaczyło, że mogła być wtedy w domu. Monika pospieszyła z zapewnieniem, że jeśli dzisiaj też chce mieć wolne, to nie ma sprawy, oni z pewnością dadzą sobie radę. Powiedziała to z takim uśmiechem, że Michał pomyślał, że im szybciej przyjdzie wieczór, tym lepiej. Niestety wszelkie plany, jakie robili, momentalnie legły w gruzach. Adelka poinformowała ich, że na dzisiaj zaplanowana jest kolacja dla gości, czyli dla nich, w której weźmie udział szef pionu oraz kilku kierowników, no i oczywiście ona. Ten obrót sprawy niespecjalnie ich ucieszył. Takie obowiązkowe spotkania były wystarczająco uciążliwe, a dodatkowo musieli poświęcić na nie parę godzin z tych niewielu, które mieli tutaj dla siebie. Perspektywa była przygnębiająca. Na pytanie, jak długo trwają takie kolacje, Adelka smutnym głosem powiedziała, że szybko się nie kończą, gdyż oni tutaj nie wychodzą zbyt często służbowo na miasto i w takich sytuacjach starają się maksymalnie wykorzystać okazję na zabawę za firmowe pieniądze.

Michał skwitował, że w sumie ich rozumie. Monika spojrzała na niego zdziwiona, gdyż doskonale wiedziała, że z jego strony to czysta kurtuazja. Zawsze wszem wobec powtarzał, że nigdy nie zrozumie ludzi, którzy nie dość, że widzą się w pracy, to jeszcze po niej chcą spędzać razem czas. Posuwał się nawet do stwierdzenia, że tacy najprawdopodobniej nie mają życia i trzymają się kurczowo jego namiastki, jaką jest praca. Oczywiście nigdy nie omieszkał dodać, jak smutno musi wyglądać ich dom, skoro tak bronią się przed powrotem do niego. Tym bardziej była zdziwiona teraz jego tak szczerym zrozumieniem. Jej zdanie z grubsza pokrywało się z jego, tylko ona nie była tak radykalna. Naszła ją jeszcze jedna myśl, że wszystkie wyjścia firmowe tak naprawdę były do zniesienia, wyłącznie gdy byli na nich ona i on. Kiedy on nie mógł być na którymś spotkaniu, ona zawsze starała się wyjść jak najszybciej. Psipadek – zaśmiała się w duchu. W każdym razie dzień nie zapowiadał się różowo: teraz obowiązki, a później jeszcze więcej obowiązków, tylko ubranych w szatę zabawy. Zamienili jeszcze z Adelką kilka słów i udali się we dwoje do kuchni. Michał starał się pocieszyć Monikę, że nie będzie tak źle i szybko minie. Zdziwiło ją, że była bardziej zła od niego; ona, zawsze taka opanowana. Z tego, co wiedziała, Michał nie należał do ludzi dobrze znoszących zmiany planów, zwłaszcza na gorsze. Ale czy plany kiedykolwiek zmieniały się na lepsze…? Teraz jednak bardzo szybko dostosował się do jej nastroju. Zamiast nakręcić ich oboje, momentalnie poprawił jej humor swoim spokojem i trzeźwym spojrzeniem. Może rzeczywiście tak dobrze się znali i pasowali do siebie? Serio? A to ma jakiekolwiek znaczenie? Poczuła, że jej myśli chcą się zderzyć z rzeczywistością, więc szybko powiedziała sobie „stop”. Jest tak, jak mówił Michał, tu i teraz.

Poszli na kawę. W kuchni byli sami, więc Michał zaskoczył ją pocałunkiem, wcale nie takim szybkim.

– Nie żeby mi się nie podobało, ale w każdej chwili ktoś może wejść – powiedziała z uśmiechem.

– Pomyślałem, że odrobina pozytywnej energii ci się przyda, i mnie oczywiście.

– I to był najlepszy sposób?

– No nie, znam lepszy, ale wtedy to by nas na pewno ktoś nakrył – roześmiał się.

– Tylko o jednym, prawda?

– Oczywiście, ale widziałaś siebie. Takiemu połączeniu intelektu i urody nie można się oprzeć.

– Uf, myślałam, że to tylko uroda.

Popatrzył jej głęboko w oczy.

– Jesteś piękna, to jest bezdyskusyjne, ale twój umysł to prawdziwy afrodyzjak.

– Mam swoje momenty, może czasem powiem coś mądrego przez przypadek.

– Oczywiście. – Przyciągnął ją do siebie.

– Zaraz ktoś wejdzie.

– To lepiej się pośpieszmy.

Znów się pocałowali.

– Myślisz, że teraz będzie łatwiej iść do pracy? Dziękuję panu bardzo!

– Proszę się nie dąsać, droga pani, to jest pozytywna energia.

– Ale ja potrzebuję jej o wiele więcej i co pan na to poradzi?

– Idziemy na wagary.

Roześmiała się.

– Lepiej? – spytał.

– Zdecydowanie, to potrafisz zrobić. Wszystko zepsułeś, bo miałam odejść na fochu i z żalem.

– To do ciebie nie pasuje.

– A ty wiesz, co do mnie pasuje?

– Doskonale, ja. – Uśmiechnął się szeroko, obiema dłońmi wskazując na siebie.

– To chyba dobrze. Idę już i ty też ruszaj, na pewno na nas czekają. Do zobaczenia później.

– Na razie.

~ 11 ~

Dzień w biurze ciągnął się w nieskończoność, a oni spotkali się dopiero przed wyjściem, tuż po szesnastej. Cały dzień spędzili ze swoimi czeskimi odpowiednikami, dzieląc się doświadczeniami. Tak naprawdę ich praca niewiele się różniła i właśnie na tych drobiazgach się skupiali, pokazując, jak można w odmienny sposób podejść do tych samych zagadnień. Michała zawsze dziwiło, ile czasu można stracić na pieprzenie o niczym. Gdyby się skupili, omówiliby te kwestie w godzinę, góra dwie, i po wymianie doświadczeń. A tutaj ponad sześć godzin powtarzania rzeczy, które obie strony wiedzą i znają. Ktoś tam w head office brał ciężkie pieniądze za takie pomysły o wymianie wiedzy i doświadczenia, bonding and shit. Pięciodniowy wyjazd, który pewnie dałoby się załatwić w dwa. Nie żeby narzekał, w końcu był tego beneficjentem. Ktoś w head office, jasne, pewnie cały pieprzony dział do spraw rozwoju i kształcenia pracowników przybijał sobie piątki, i jak to świetnie ujął pan Wolf w „Pulp Fiction” – „całował się po chujach”, odnotowując kolejny sukces ich doskonałej kreatywności i przydzielając sobie premie. Seria szkoleń, my ass, kiedy cały czas słyszy się o ograniczaniu kosztów. Co tam, wywali się z dziesięć osób i się sfinansuje. Czy nikt tam nigdy nie pomyślał, że jakby zwolnili jednego członka zarządu, to oszczędności by było na kilka lat? A jak dobrze by to wpłynęło na morale pracowników! Praca firmy też by specjalnie nie ucierpiała, powiedzmy sobie szczerze. No właśnie, trudno znaleźć słowa do opisania ich pracy, bo nie ma za bardzo czego opisywać.

Dobra, człowieku, bawisz się świetnie za pieniądze firmy, ktoś uznał, że jesteś dla niej coś wart. Wart dla firmy, to też jest dobre, ale zostawmy to, płacili przyzwoicie, więc swoje obowiązki traktował poważnie, tutaj nie mogło być niedociągnięć. Nigdy nie zapomni jednego prezesa – ile to lat temu? dziesięć może więcej – który spotykał się z pracownikami i opowiadał o dwóch czapkach. Szkoda, że nie parafrazował prezydenta Kennedy’ego, mówiąc: „Nie patrz, co firma może zrobić dla ciebie, tylko co ty możesz zrobić dla firmy”. Sens był taki sam, jedna czapka to były twoje obowiązki, a druga to wszystko inne i każdy powinien się zastanowić, czy tylko jedną czapkę chce nosić. Ja pierdolę, to się działo naprawdę! Chociaż pewnie to jest motto każdej motywującej korpogadki.

To była tylko praca, miała zapewnić chleb na stole. Nie był naukowcem, nie pracował nad lekiem na raka, nie tworzył też nic wartościowego, jak na przykład muzyki. Był pracownikiem biurowym, a każde skierowane do nich przemówienie brzmiało, jakby taki lek wymyślali codziennie. Dobrze, że nie skanują myśli, bo jego wspaniała kariera prędziutko dobiegłaby końca. No ale czyja to wina, że nie był naukowcem albo muzykiem? Tylko jego. Trzeba było skończyć inne studia, ale Szkoła Główna Handlowa wydawała się słusznym wyborem, z tego miały być pieniądze i w sumie są. I pewnie byłyby większe, gdyby tylko włożył więcej wysiłku w – jak to się ładnie mówi – kształtowanie ścieżki swojej kariery. Ale sam przed sobą przyznawał, że hipokryzja też powinna mieć swoje granice. To, co robił, pozwalało zachować mu twarz przed samym sobą i nie udawać kogoś, kim nie jest. Nagle zdał sobie sprawę z tego, że jest masa ludzi, którzy się w tym spełniają i wcale nie są hipokrytami, po prostu to lubią. Jezu, to jest dopiero straszne – zaśmiał się w duchu.

Stał na korytarzu sam ze swoimi rozważaniami, kiedy zobaczył zbliżającą się Monikę. Trudno było opisać, co w tym momencie poczuł. Myśli przeleciały mu przez głowę w błyskawicznym tempie. Czuł szczęście. Jakie szczęście?! To wszystko było nie tak i nawet jeśli to uczucie między nimi było prawdziwe, nie mogło trwać. A nawet jeśli, to bliscy zostaną skrzywdzeni; już zostali, tylko o tym nie wiedzą. Pamiętaj, tu i teraz. Powtarzali to oboje jak jakąś mantrę. Wiedział, że z Buddą to nie ma nic wspólnego, w jego „tu i teraz” na pewno nie chodziło o krzywdzenie innych. Zostaw to, ona już jest – przywołał się do rzeczywistości.

Monika podeszła do niego; mijali ich pracownicy zbierający się powoli do domu.

– Chciałabym się przytulić do ciebie – powiedziała po cichu.

– To jest nas dwoje – odpowiedział.

– Też chciałbyś się do siebie przytulić, okeeej.

Michał roześmiał się cicho.

– To chodź do mnie.

– Jasne. Tak pomyślałam, że jeśli oni by jeszcze nie wychodzili, to byśmy oznajmili, że pójdziemy na chwilę do hotelu i spotkamy się na miejscu w restauracji, którą nam wskażą.

– Już szukam Adelki… O nie! – Michał ruchem głowy wskazał zbliżającą się do nich grupę.

Na czele szedł sam szef pionu, Josef, za nim dwójka menedżerów, Jiri i Petra, kompletu dopełniali kierownicy Katerina, Lenka i Pavel, no i oczywiście ich opiekunka Adelka. To tyle, jeśli chodzi o wyskoczenie do hotelu – pomyśleli natychmiast.

– A już się zapaliłem do pomysłu – wyszeptał Michał.

– Trudno, idziemy się dobrze bawić. Biorąc pod uwagę, że jest wcześnie i środek tygodnia, może szybko się skończy. – Monika postanowiła postawić na optymizm.

~ 12 ~

Czescy koledzy zdecydowali się zabrać ich do jednej z najlepszych restauracji w Pradze o nazwie Mlynec. Z jej okien rozciągał się piękny widok na most Karola. Jedzenie też było wyśmienite, a towarzystwo – jak się okazało przy bliższym poznaniu – doskonałe. Josef był prawdziwą duszą towarzystwa i mimo że w pracy sprawiał wrażenie sztywniaka, prywatnie potrafił w mgnieniu oka stworzyć swobodną atmosferę. Żartami sypał jak z rękawa i nie były one bynajmniej w stylu prowadzącego „Familiadę”, ale naprawdę śmieszne. Człowiek nie musiał wymuszać uśmiechu, tylko mógł się swobodnie i szczerze śmiać.

Jiri i Lenka stanowili kopalnię wiedzy o filmach. Michał, który uważał siebie za nie wiadomo kogo w tej kwestii, musiał przyznać, że ich znajomość historii kina była, delikatnie mówiąc, onieśmielająca. Monika, śmiejąc się z jego konsternacji, co chwila powtarzała: You know nothing, Jon Snow, cytując „Grę o tron”. Na szczęście kiedy weszli na temat dokonań jego ulubionych reżyserów, takich jak Coppola, Scorsese czy bracia Ridley i Tony Scott, Michał poczuł się jak ryba w wodzie i oznajmił z uśmiechem, że jest back on track.

Monika z kolei zatopiła się w dyskusji z Pavlem i Kateriną o ekspansji literatury skandynawskiej, która miała miejsce w ostatnich latach. Zgodzili się, że prawdziwy wybuch na skalę światową nastąpił wraz z ukazaniem się trylogii Stiega Larssona. Oczywiście literatura skandynawska była zawsze wysokiej jakości, ale od tego momentu przekroczyła granice na poziomie popkulturowym. Nagle okazało się, że Szwecja to nie tylko Astrid Lindgren i komisarz Wallander. Dyskusja wywiązała się, kiedy próbowali ustalić, kto jest lepszy: Arne Dahl, Stieg Larsson czy Norweg Jo Nesbø. Na szczęście zgodnie doszli do wniosku, że zhierarchizowanie jest po prostu niemożliwe, każdy pisarz jest genialny na swój sposób i z niecierpliwością wyczekują na książkę każdego z nich. Z wyjątkiem, oczywiście, zdecydowanie przedwcześnie zmarłego Larssona. Swoją drogą jaki potencjał w nim tkwił! Czy „Millenium” było jego opus magnum, czy mógłby stworzyć książki jeszcze lepsze? Śmiali się, że nie zaczęli nawet jeszcze omawiać Camilli Läckberg, Karin Fossum czy Lizy Marklund, o Edwardsonie i innych nie wspominając. Michał wtrącił, że jeśli ktoś z nich nie czytał książki „Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął” Jonasa Jonassona, to powinien to szybko nadrobić, bo jeśli to nie jest doskonała literatura, to on nie wie, co nią jest.

Jiri, zostając w szwedzkim klimacie, spytał Michała, którą kreację Lisbeth Salander woli; on bardziej cenił tę w wykonaniu Noomi Rapace z oryginalnej wersji, Lence bardziej odpowiada rola Rooney Mary. Michał zaśmiał się, że nie rozstrzygnie tej kwestii, gdyż o ile był zakochany w szwedzkiej wersji Lisbeth i nie sądził, że można ją przebić, to uważa, że Rooney Mara poradziła sobie doskonale. Miała o tyle trudne zadanie, że mierzyła się nie tylko z oryginałem literackim, ale również z doskonałą kreacją swojej poprzedniczki i potrafiła wyjść z tego zadania obronną ręką. Stworzyła swoją własną Lisbeth Salander. Oboje rozmówcy wydali się zadowoleni z jego odpowiedzi. Nic nie zostało oczywiście rozstrzygnięte, ale czy cokolwiek może być w takich sporach? Najważniejsze, że się dobrze bawili.

Kiedy Petra powiedziała, że bardzo tutaj przyjemnie, ale muzyka w tle powinna być troszeczkę ostrzejsza, Michał nie wierzył własnym uszom. Pozostali zaczęli się śmiać, że jeśli pozwolą Petrze rozkręcić się w temacie muzyki, to ciężko będzie ją zatrzymać. Polak dopytywał, cóż ostrzejszego miała na myśli. Jej zdaniem na ekstrema takie jak polski Behemoth to oczywiście nie ma co liczyć, ale coś lżejszego jak Metallica, Megadeth lub Slayer to mogliby już pozwolić. Kiedy zobaczyła zdziwioną minę Michała, stwierdziła, że pewnie facet nie ma pojęcia, o czym ona mówi. On z poważnym wyrazem twarzy odparł, że nie wie jak wymienione przez nią zespoły, ale do klimatu tego miejsca świetnie by się nadawał taki jeden norweski zespół, może kiedyś słyszała o Dimmu Borgir. Oczy Petry tak się zaświeciły z zaskoczenia i radości, że ktoś może znać to, co ona, że wszyscy jednocześnie wybuchnęli śmiechem. Okazało się, że Czeszka podobnie jak Michał była fanką ciężkiego grania, więc tematów do rozmowy mieli bez liku. Po chwili nie zwracali uwagi na nic, co działo się wokół nich.

Reszta towarzystwa stwierdziła, że nawet gdyby teraz wyszli, to rzeczona dwójka nawet by tego nie zauważyła. Bawili się tak dobrze, że nim się spostrzegli, wybiła dwudziesta pierwsza trzydzieści i był już najwyższy czas, aby udać się do domów i hotelu w przypadku Michała i Moniki. Josef oznajmił, że jutro nie spodziewa się ich wcześniej w biurze niż około dziewiątej, i podkreślił, że niestety nie dotyczy to pracowników miejscowych. Na widok posmutniałych min dodał, że oni muszą się stawić do ósmej czterdzieści pięć. Czesi od razu się ożywili, do zabawy byli pierwsi, a do pracy wiadomo, jak wszyscy, jak wszyscy normalni w każdym razie. Monika i Michał powiedzieli pozostałym, że do hotelu przejdą się piechotą, przyda im się przewietrzyć głowy przed snem, a także rozchodzić trochę tę ucztę, w której brali udział.

– Nie było tak źle – stwierdził Michał, kiedy zostali sami i ruszyli powoli w stronę hotelu.

– Zwłaszcza jak zniknąłeś z Petrą.

– Przecież nigdzie nie zniknąłem. – Popatrzył uważnie na Monikę.

– Tak to wyglądało.

– Czyżbym wyczuwał zazdrość? – spytał z uśmiechem.

– Żartuję sobie – roześmiała się Monika.

– To było dobre, już się przestraszyłem. A tak w ogóle to nieczęsto się zdarza, żeby z przypadkowo poznaną osobą, zwłaszcza na spotkaniu służbowym, można było porozmawiać o wpływie nowej fali brytyjskiego heavy metalu na scenę thrash z Bay Area, na powstanie thrash metalu i wielu od niego pochodnych. Jest takie powiedzenie, że wiele przyjaźni zaczyna się od pytania: „Ty też lubisz to, co ja?”.

– Czyżbyś szykował się na jakąś przyjaźń? – spytała z poważną miną.

– Pewnie z Petrą się już nigdy nie zobaczę, a zresztą to przecież byłaby tylko przyjaźń – odparł, lekko się uśmiechając.

– Jak nasza?

– Przy całej mojej sympatii do Petry nie może być jak nasza z prostej przyczyny: ona nie jest tobą.

Monika wtuliła się w idącego obok i obejmującego ją Michała. Szli przez kilka minut w ciszy.

– Bardzo fajnie się z nimi rozmawiało.

– To prawda, byłem w szoku, myślałem, że to będzie jedna wielka depresja.

– Tak, przedłużenie pracy, a tu taka niespodzianka! Rozmawialiśmy o wszystkim, tylko nie o pracy. Czy to moje wrażenie, że Czesi są bardziej wyluzowani? – stwierdziła.

– Zgadzam się całkowicie, to taka miła odmiana móc porozmawiać o wszystkim, tylko nie o pracy.

– To było odświeżające – dodała.

– Nie tylko o robocie, jak na moim spotkaniu z kumplami ze studiów. Świetni goście, inteligentni, elokwentni, ale zaraz po standardowym „co słychać” praca, praca, praca.

– Może po prostu mają się czym pochwalić w przeciwieństwie do ciebie? – spytała przekornie.

– Spodziewasz się, że się tym przejmę? – Uśmiechnął się.

– Nie, znam twoje zdanie i oczywiście osiągnięcia zawodowe.

– Osią… co?

Roześmiała się.

– Osiągnięcia oczywiście – powtórzyła – ale mówiliśmy o wspaniałym wieczorze, a ktoś się tu zaczął nakręcać.

– Nie, nie, spokojnie, to jest po prostu taka miła odmiana, kiedy możesz porozmawiać z kimś o książkach, muzyce czy filmach i ten ktoś ma coś ciekawego do powiedzenia, coś, czego słuchasz z zainteresowaniem, i sam musisz się wysilić w takiej rozmowie. To jest takie…

– Stymulujące – podpowiedziała Monika.

– Dokładnie takie.

– Rozmowa z Petrą też była taka stymulująca?

– Coś nie może ci ta Petra wyjść z głowy. Mieliśmy wspólny temat. – Rzucił jej szeroki uśmiech.

– Widziałam, jak starałeś się błyszczeć, co chwila jakiś żarcik.

– Starałem się? Chyba błyszczałem – odparł Michał, chichocząc – czuję się urażony.

Monika odsunęła się od niego i zaczęła go na niby bić zaciśniętymi dłońmi w brzuch i klatkę piersiową. On robił uniki i cały czas się śmiejąc, spytał:

– Za co, za co?

– Tak dla zasady – odparła Monika – i nie zbliżaj się do mnie.

– OK, to tak powagą lecimy? Straszna z ciebie zazdrośnica.

Monika ruszyła przed siebie. Michał pospieszył za nią.

– Przepraszam – powiedziała – wiem, że nie mam prawa być zazdrosna, ale sam mówiłeś „tu i teraz”. Trochę to głupie.

– Nieprawda. – Objął ją ramieniem. – Kiedy widziałem, jak Pavel za wszelką cenę starał się ci zaimponować, moje uczucia do niego też do przyjacielskich nie należały. I tak, doskonale zdaję sobie sprawę z faktu, że to było głupie. I oczywiście wcale mu się nie dziwię.

– Oczywiście, że się nie dziwisz, panie podrywaczu. – Uśmiech wrócił na jej twarz, ale po chwili spoważniała. – Widzisz – zaczęła powoli – tu i teraz chcę myśleć, że należymy do siebie. Wiem, że to nieprawda, ale chcę trochę iluzji, skoro doszliśmy do tego momentu.

– Ja też chcę tak myśleć. Tu i teraz.

Dalszą drogę do hotelu pokonali w ciszy, starając się zagłuszyć wszelkie myśli związane z rzeczywistością. Chcieli tkwić w tej bańce, którą dla siebie nadmuchali.

***

– Ja też tutaj jestem – powiedziała pół żartem, pół serio Iza.

On: – Przepraszam, to moja wina, to ja się do was dosiadłem.

– No ja myślę, muszę lecieć, jestem umówiona, ale wam to pewnie nie będzie przeszkadzać. – Wstała, odwróciła się i wyszła.

Popatrzyli na siebie i wybuchnęli śmiechem.

Ona: – To się naprawdę zdarzyło?

On: – Boję się, że tak. Swoją drogą fajne masz koleżanki.

Ona: – Chyba miałam.

On: – Jeszcze raz przepraszam, nigdzie nie było wolnych miejsc.

Ona: – Przestań, cieszę się, że to zrobiłeś. Ile można rozmawiać o raportach? Nawet myślałam ostatnio o tobie.

On: – Naprawdę? Chyba się zarumienię.

Ona: – Chodziło mi o to, o czym rozmawialiśmy przez ostatnie – spojrzała na zegarek – czterdzieści pięć minut.

On: – O „Sześciu stopach pod ziemią”. Cóż, dobre i to, żeby znaleźć się w myślach pięknej kobiety.

Ona: – Teraz to ja się zrobię czerwona. – I szeroko się uśmiechnęła.

On: – Gorąco tutaj… A wracając do tematu: imponujące, pięć sezonów. Ile odcinków?

Ona: – Sześćdziesiąt trzy.

On: – Sześćdziesiąt trzy w dwa miesiące, ładnie. Cieszę się, że ci się podobał.

Ona: – Słowo „genialny” to za mało.

On: – Tylko że rozmowa o nim może cię teraz kosztować towarzystwo na lunchach.

Ona: – Będę musiała poszukać innego i tak między nami mówiąc, to żadna strata.

On: – Jako winny zaistniałej sytuacji mogę jedynie zaoferować moje towarzystwo. Tylko nie rozmawiamy o pracy.

Ona: – Na taki warunek mogę przystać. Poproszę o kolejny serial.

On: – Proszę bardzo, „Rodzina Soprano”, sześć sezonów, a ile odcinków – nie pamiętam.

Ona: – To teraz będziemy omawiać na bieżąco.

~ 13 ~

Już czwartek – pomyślał Piotr – nareszcie, jeszcze tylko jeden dzień. Był już trochę zmęczony. Zastanawiał się, jak mogą to wszystko ogarnąć samotni rodzice. Trudno mu było sobie to wyobrazić. On był ojcem i mężem, który od samego początku czynnie uczestniczył w zajmowaniu się domem i opiece nad synami, więc to, czemu musiał sprostać, nie było nowością. Nowością było to, że musiał wszystko robić sam, i to stanowiło nie lada wyzwanie. Był i tak z siebie dumny, kiedy patrzył na mieszkanie. Nie było tragicznie. Fakt, że każdego dnia, kiedy chłopcy wreszcie usnęli, sprzątał cały bałagan, który z niesamowitym zacięciem, godnym lepszej sprawy, codziennie robili. Ewidentnie czuli, że w związku z faktem, iż mamy nie ma, mogą sobie pozwolić na więcej. Piotr z kolei, nie chcąc pogłębiać, jak przypuszczał, traumatycznego przeżycia, godził się, z grubsza rzecz biorąc, na wszystko. Bez przesady – mówił do siebie – jak przez kilka dni ich wieczorne posiłki składać się będą z bułek z nutellą i batona, świat się nie zawali. Obiady na szczęście jedli w przedszkolu. Oczywiście na swoje usprawiedliwienie miał fakt, że warunkiem zjedzenia słodyczy było najpierw zjedzenie dwóch wybranych przez nich owoców. Sumienie mam czyste – śmiał się sam z siebie. Również porozrzucanie zabawek po praktycznie całym mieszkaniu nie uważał za coś złego, w końcu i tak robili to na co dzień. Jedyną różnicą było, że zwykle to razem z Moniką wymuszali na nich sprzątanie bałaganu. Z większym lub mniejszym skutkiem, ale przynajmniej częściowo chłopcy sami sprzątali. Tym razem machnął na to ręką. Niech się wyszaleją, zmęczą, szybciej usną – myślał. I musiał sam przed sobą przyznać, ta taktyka się sprawdziła.

Została mu jeszcze jedna doba. Jutro odwiezie chłopców do przedszkola, wróci do domu, trochę go ogarnie i pojedzie na lotnisko. Jeszcze tylko jeden dzień. Delegacja z centrali na szczęście już wyjechała, dzisiaj będzie musiał nadrobić zaległości w pracy, które się narobiły przez te dwa dni, jak najbardziej owocne, ale bieżące sprawy należy jednak zrobić. No cóż, będzie trzeba to wszystko przemyśleć, zastanowić się. Oboje będą musieli. Ale nie teraz. Czas budzić chłopców.

~ 14 ~

Monika obudziła się tuż przed ósmą, spojrzała na zegarek i pomyślała, że wczorajsze oświadczenie Josefa, że w biurze mają być nie wcześniej niż o dziewiątej, potraktowali bardzo poważnie. Przypomniała sobie ubiegły wieczór. Do hotelu dotarli tuż po dwudziestej drugiej, chwilę pożartowali, że teraz każde idzie spać do swojego pokoju. Potem zmienili zdanie, że jednak położą się razem, tylko od razu pójdą spać. Uzgodnili, że tak właśnie zrobią, i poszli wziąć prysznic, każde osobno, zero pokus. Później się położyli i za jakieś trzydzieści minut już spali. Ale jakie to było pół godziny, uśmiechnęła się do siebie, żeby po chwili się upomnieć, że zachowuje się jak jakaś dzierlatka. Tak, to słowo z pewnością spodobałoby się Michałowi. Ten spał obok w najlepsze. Wstanie, umyje się i go obudzi.

Dzisiaj czwartek, ostatni dzień i ostatnia noc, nie spodziewała się takiego obrotu spraw. Nigdy nie przyszłoby jej do głowy, że coś takiego może się wydarzyć. Kiedyś taką możliwość wrzuciłaby do szuflady z napisem „fantasy + science fiction”, tylko że w tej chwili była to rzeczywistość. Kto przy zdrowych zmysłach chciałby się wdać w taki romans? Co spowodowało to wszystko – nuda, przewidywalność każdego dnia? Byli z Piotrem razem od studiów, czternaście lat. Kiedy o nim pomyślała, poczuła ukłucie bólu. Kochała go, zawsze go kochała, a teraz to. Czy coś czuła do Michała? Z jednej strony miała nadzieję, że tak, że to wszystko, co się wydarzyło, miało jakikolwiek sens. Z drugiej strony najlepiej by było, gdyby to był tylko seks, dobra zabawa z kimś, kogo się lubi, zerwanie z rutyną, coś dla siebie. Każde z tych określeń wydawało się bardziej idiotyczne. Ciekawe, czy ludzie naprawdę używają takich usprawiedliwień… Jedyne słowa, które jej się nasuwają na opisanie tego, co zrobili, należą do powszechnie uznanych za obelżywe. Teraz już trochę za późno na kajanie się, przecież to nie tak, że ktoś ich do czegoś zmusił, że mieli słabą wolę. Doskonale wiedzieli, co robią, i nawet jeśli potrzebowała popchnięcia w stronę Michała, to pewnie i tak by się to stało. A Marta? Czy to tylko problem Michała? Niech się każde martwi o swoją połowę? Żeby to było takie proste! Od tej chwili nic już nie będzie, proste się skończyło, kiedy on przekroczył próg jej pokoju, a ona już wiedziała, że nie wyjdzie, a nawet gdyby chciał to zrobić, to ona by go nie puściła. Jak pełne sprzeczności były jej myśli! Pewnie byłoby inaczej, gdyby nie mieli małżonków. Może Michał miał rację, gdy powiedział tego pierwszego wieczoru, że w takiej sytuacji już od dawna byliby razem.

Czym to wszystko było? Miłością? Oby tak, oby nie. Wrócą i zapomną, nikomu nie powiedzą, co się stało w Pradze. To zostanie w Pradze. Na samą myśl o końcu, że nigdy więcej, poczuła fizyczny ból. To nie może się jutro skończyć. Nie, wróć, to musi się jutro skończyć!

Siedziała tak na łóżku, zatopiona we własnych myślach, kiedy poczuła dotyk ręki Michała. Drgnęła lekko.

– Przepraszam, nie chciałem cię przestraszyć – powiedział.

– Nie przestraszyłeś, zamyśliłam się po prostu – odpowiedziała i położyła się obok niego. Wtuliła się, przylegając plecami do jego brzucha.

– Zostajemy, tak? – spytała.

– Myślisz, że nie zauważą, że nas nie ma?

– Po tym, jak ich wczoraj zabawialiśmy, coś nam się należy.

– Oni pewnie myślą tak samo, że to oni nas zabawiali.

– To niech sobie też wezmą wolne – powiedziała.

– To ostatni dzień, załatwimy sprawy szybko i mamy czas dla siebie.

– Nie wiem, czy szybko, jeśli w biurze będziemy pewnie po dziewiątej, i to tylko wtedy, gdy się pospieszymy.

– Jakoś nie czuję, żebyś się wyrywała z moich ramion – stwierdził i mocniej ją przytulił.

– To jest nasz ostatni dzień. – Głos jej zadrżał.

– Sprawmy więc, żeby się liczył. – Po chwili ciszy Michał kontynuował: – Zrobimy tak: szybko się wyszykujemy, pojedziemy do biura… Dużo masz zaplanowane na dzisiaj?

– Nie, niespecjalnie, dokończenie wczorajszych spraw. Tak naprawdę będziemy się powtarzać, podsumowanie wszystkiego, takie tam.

– OK, ja z grubsza też, ruszymy ostro, powiemy, że na lunch nie idziemy, bo chcemy szybciej skończyć, żeby ostatni raz przejść się po ich pięknym mieście, kupić jakieś pamiątki. Myślę, że zrozumieją, pogadam z Josefem.

– Myślisz, że się uda?

– Zobaczysz mnie w akcji, a raczej wynik mojej akcji – roześmiał się – i o piętnastej pożegnamy naszych kolegów.

– Piętnasta, trzymam cię za słowo. – Monika wyraźnie się rozluźniła.

– Zobaczysz, a teraz lecę się szykować, za dwadzieścia minut wychodzimy. Dasz radę.

– Mój drogi, chyba postrzegasz mnie wedle jakichś stereotypów! – Popatrzyła na niego z udawanym gniewem.

– Pani wybaczy! – odkrzyknął już z korytarza.

~ 15 ~

Josef, wbrew pierwszemu wrażeniu, okazał się tak samo świetnym gościem w biurze, jak i poza nim. Doskonale rozumiał, że to całe szkolenie miało na celu głównie zapoznanie się z tym, jak funkcjonuje firma w innym kraju, jak pod inną szerokością geograficzną podchodzi się do podobnych spraw. Wiedział, że nie tyle o naukę chodzi, ile o nawiązanie kontaktów, wychylenie nosa poza własny kraj. Menedżerowie oraz członkowie zarządów częściej jeździli w delegacje, teraz chodziło o to, aby pracownicy niższych szczebli zobaczyli, jak wyglądają biura gdzie indziej, jak się tam realizuje szeroko pojętą strategię firmy. W związku z tym nie widział powodu, żeby trzymać Monikę i Michała w biurze dłużej, niż to było konieczne. Ten cały wyjazd jego zdaniem był za długi, przynajmniej jeśli chodzi o korzyści szkoleniowe, ale cóż – ktoś podjął taką decyzję. Dlaczego ludziom żałować, niech sobie pozwiedzają, niech też skorzystają.

Oboje okazali się świetnymi kompanami do zabawy. Wszyscy jego podwładni zgodzili się z nim, że czas z Polakami spędzili wspaniale. Nie przyznał się przed Michałem, kiedy ten wyznał mu, że w Polsce takie wieczorne spotkania są przedłużeniem pracy, że u nich, Czechów, też niestety tak się często zdarza. Tym bardziej cieszyło go, że o pracy praktycznie wcale nie wspominali. Może miało na to wpływ międzynarodowe towarzystwo, nikt nie musiał nikomu imponować osiągnięciami zawodowymi i popisywać się wiedzą. Powody nie były ważne. Ważne było to, że Josef nie pamiętał, kiedy tak świetnie bawił się na służbowej kolacji. Ten czas i Polaków będzie wspominał bardzo dobrze i z tego, co oboje mówili, domyślał się, że oni też. I to jest najważniejsze. Co więcej, powiedział im, że nie muszą nawet siedzieć w biurze do piętnastej. Mogą lecieć, jak tylko skończą, co mają do zrobienia. Niech tylko nie zapomną się pożegnać.

Nie zapomnieli. Już wpół do trzeciej Michał znalazł Monikę i oznajmił jej, że są gotowi. Piętnaście minut później stali w gabinecie Josefa i dziękowali mu za ciepłe przyjęcie, za pomoc we wszystkim i oczywiście za superimprezę. Michał wyznał, że chociaż trochę przywrócili im wiarę w to, że służbowe spotkanie może być jednak przyjemne. Josef z typowym dla siebie humorem powiedział, żeby Michał nie robił sobie zbytnich nadziei, gdyż na następnym firmowym przyjęciu, na które wybiorą się razem z Moniką, żadnego z ich czeskich kolegów nie będzie. Wszyscy się roześmiali. Następnie Josef stwierdził, że chyba się spieszą, więc nie będzie ich dłużej zatrzymywał. Na odchodne dodał, że jutro rano w hotelu spotka się z nimi Adelka i załatwi wszelkie formalności związane z ich pobytem.

Pożegnali się i już ich nie było. Niemal wybiegli z budynku. Kiedy znaleźli się poza zasięgiem okien firmy, padli sobie w ramiona i się pocałowali.

– Ostatni dzień – powiedział Michał.

– Ostatni – usłyszał w odpowiedzi.

Następnie objął ją ramieniem i poszli powoli przed siebie. Przez dłuższy czas spacerowali po uliczkach Pragi, od czasu do czasu przysiadając na ławkach; szli tam, gdzie ich nogi zaniosły. W pewnym momencie poczuli, że chyba się zgubili, ale na szczęście wystarczyło spojrzenie na panoramę zamku na Hradczanach, żeby odnaleźć właściwą drogę. Mało rozmawiali, czuli, że na to przyjdzie jeszcze czas, że jeszcze będą mieć dość rozmów. Teraz po prostu byli razem. Cieszyli się sobą, a jednocześnie bali się nazwać to, co ich łączy. Czuli się jeszcze bardziej zagubieni niż na początku.

Kwiecień w Pradze był piękny, drzewa bardzo powoli zaczynały się zielenić, lecz zima jeszcze nie całkiem odeszła. Była tutaj wyjątkowo długa i podobnie jak w Polsce gdzieniegdzie leżał śnieg. W powietrzu jednak było już czuć zapach wiosny, mimo że wieczory i poranki bywały bardzo zimne. Słońce chyliło się już ku zachodowi, kiedy znaleźli się przed hotelem.

– Jemy w hotelu czy idziemy gdzieś indziej? – spytał.

– Wolałabym w hotelu, tutaj jedliśmy po raz pierwszy – odpowiedziała.

– Zgadzam się, będziemy mogli sobie posiedzieć, ile będziemy chcieli, i będziemy mieć blisko do pokoju.

Ustalili, że najpierw się spakują, zostawiając tylko to, co najpotrzebniejsze, i gdy któreś z nich będzie gotowe, to przyjdzie do drugiego.

Michał kończył się pakować, kiedy usłyszał pukanie do drzwi. Otworzył, a przed nim stała ona. Czuł… No właśnie, co czuł? Szczęście, miłość? Co to było? W jej oczach dostrzegł swoje uczucia, radość połączoną z niepokojem. I o ile powody radości dało się bardzo łatwo określić, to niepokój składał się z tak wielu czynników… My tutaj szczęśliwi, bez jakiegokolwiek prawa do tego szczęścia, oni w domach szczęśliwi z całkowicie innych powodów, nieświadomi tego, co się dzieje. Tu i teraz, pamiętaj – przestrzegł się w myślach.

– To tak wygląda twój pokój – powiedziała, wchodząc i rozglądając się.

– Taki sam jak twój.

– Prawie, tylko ten sprawia wrażenie, jakby nikt w nim nie mieszkał, łóżko wygląda, jakby nikt w nim nie spał.

– To zawsze możemy zmienić. – Uśmiechnął się.

– Nie – powiedziała stanowczo.

– Wiem, tamto jest nasze – wszedł jej w słowo.

– Dokładnie. Jesteś gotowy? Jakim cudem ja już jestem gotowa, a ty nie?

– To dosyć proste – odpowiedział, obejmując ją w pasie i patrząc jej w oczy – ty jesteś naturalnie piękna i nie ma znaczenia, czy jest środek dnia, czy środek nocy, czy się kładziesz, czy dopiero budzisz. Wszystkie zachody słońca i wszystkie poranki świata bledną przy tobie.

– Znowu spłonęłam jak pensjonarka. – Odetchnęła głęboko. – To pojechałeś…!

– Podobało się? Trochę takie kiczowate było. – Uśmiechnął się niepewnie.

– Nie było i bardzo mi się podobało – powiedziała szeptem.

– Jakkolwiek to brzmi, nie jest przez to mniej prawdziwe.

– Tak, ale ty patrzysz na mnie…

– Przestań, nie musimy wszystkiego rozbierać na czynniki pierwsze, zostańmy na chwilę w tej bajce.

– OK. – Przytuliła się do niego.

– Idziemy? – spytał. – Już prawie skończyłem. Jak widzisz, ja musiałem się postarać, żeby wyglądać jako tako.

– Myślisz, że po tych przygotowaniach przestaniesz sprawiać, że kwiaty więdną, a zwierzęta się niepokoją?

Michał roześmiał się.

– Widzę, że oboje mamy skłonność do pewnego rodzaju egzaltacji.

– Sam zacząłeś.

– Jakim cudem w takim razie patrzysz na mnie bez przerażenia w oczach?

– Przypadek pięknej i bestii.

– Znaczy, że wnętrze mam piękne. – Uśmiechnął się szeroko.

– Ujdzie.

– Ujdzie? Twój gust naprawdę pozostawia wiele do życzenia. – Teraz już zaczął się śmiać.

– Już wystarczy, idziemy czy nie? – spytała.

***

On: – Z tym urlopem to wymyśliłaś… – Uśmiechnął się.

Ona: – Przepraszam, ale mój mąż musiał w ostatniej chwili przesunąć.

On: – Wszystko misternie zaplanowane, wyjeżdżamy w tym samym terminie, a tu taka niespodzianka.

Ona: – Wiem, wiem, ale co zrobisz…

On: – Miałaś szczęście, że mogłaś tak w ostatniej chwili przesunąć wszystko.

Ona: – To prawda, Iza idzie na urlop we wrześniu, więc teraz było jej obojętne.

On: – Muszę z nią poważnie porozmawiać. – Zrobił groźną minę.

Ona: – Już za późno, przyplute, przytarte – roześmiała się.

On: – Pewnie, śmiej się. – On też już nie mógł się powstrzymać.

Ona: – To śmiech przez łzy.

On: – Widzę.

Ona: – Ja się naprawdę martwię – powiedziała, usiłując przestać się śmiać.

On: – Ciekawe czym?

Ona: – Jeszcze się pytasz? Mieliśmy się nie widzieć przez dwa tygodnie, a tak to będzie miesiąc.

On: – Czyja to zasługa?

Ona: – Technicznie rzecz ujmując, nie moja. Ale spójrz na to w ten sposób: to będzie taki teścik przed nieuniknioną dłuższą rozłąką.

On: – Nawet mi nie mów, w głowie się przewraca, dziecka się zachciało – powiedział z uśmiechem.

Ona: – Powiedział ten, co ma dwójkę.

On: – Dobrze, dobrze, najpierw urlop przed nami.

Ona: – Dokładnie, najpierw urlop.

~ 16 ~

Kolacja minęła im bardzo szybko. W restauracji byli niemal sami. Siedzieli przy oknie, przy tym samym stoliku co trzy dni temu. Rozmowę udawało im się toczyć niezobowiązująco, mówili głównie o swoich czeskich kolegach, jakie dobre wrażenie na nich zrobili, o tym, co działo się w biurze, o wczorajszej imprezie. Zdołali przez dłuższy czas starannie omijać to wszystko, co między nimi zaszło, nie tracąc luzu, nie wywołując napięcia. Po prostu dobrze się bawili, jak kiedyś, a może lepiej niż kiedyś. Przynajmniej w tym momencie. Kiedy talerze po posiłku zostały sprzątnięte, a oni siedzieli tylko z kieliszkami wina przed sobą, Michał położył ręce na stole, wyciągając dłonie w stronę Moniki. Włożyła swoje w jego i uśmiechnęła się.

– Denerwujesz się? – spytał.

– W sumie sama nie wiem – odpowiedziała. – Dobrze się czuję, o dziwo, jestem spokojna, gdzieś we mnie jest to twoje „tu i teraz”. Pewnie powinnam zacząć, ale jakoś nie potrafię, a może nie chcę. Jednocześnie boję się jutra, nie wiem, co powinnam czuć. Widzisz, jak się miotam? Mógłbyś mnie wybawić.

– Miotają nami sprzeczne uczucia, mam dokładnie tak samo. Cieszę się, że tutaj jestem, jestem szczęśliwy razem z tobą, a jednocześnie wiem, że to jest nie w porządku, bo takie szczęście jest zarezerwowane już od dawna i tak było do poniedziałku.

– Czy te trzy dni nie miały nam odpowiedzieć na jakieś pytania?

– W teorii na pewno.

– A odpowiedziały? – spytała.

– A co czujesz?

– Może ty pierwszy. – Uśmiechnęła się do niego prosząco.

– Myślisz, że wszystko na ten uśmiech załatwisz?

– A nie? – udała zdziwioną.

– Cóż, ze mną na pewno, więc co, heavy lifting znów po mojej stronie?

– Chyba nie taki heavy, w końcu masz tylko powiedzieć, co czujesz.

– Mężczyźni podobno mają z tym kłopoty – powiedział.

– Z tego, co się orientuję, ty do nich nie należysz.

– Do mężczyzn?

– Próbujesz żartami grać na zwłokę, wiesz, co miałam na myśli.

– Wiem, masz szczęście, nie należę do tego typu facetów.

Uścisnęła jego dłonie, ich palce się splotły.

– Te dni miały nam dać odpowiedź na pytanie, co czujemy – zaczął powoli – i powiem ci, że mnie nie dały.

– Może to jest właśnie odpowiedź – podsumowała.

– Jeśli odpowiedzią jest mój strach, że cię stracę, że brakuje mi oddechu na samą myśl o tym, że jutro się pożegnamy i to będzie nasz koniec…

– Nie będzie – szepnęła – nie chcę, żeby był.

– Tylko co będzie? Kim dla siebie jesteśmy? Co jest między nami?

– Jesteśmy dwojgiem ludzi, którzy… – przerwała, nie mogła tego z siebie wydusić. Tak bardzo bała się tych słów, a jednocześnie zdawała sobie sprawę, że wydają się formalnością, potwierdzeniem ich uczuć.

– Wiem – wybawił ją z milczenia Michał – dopóki tego nie nazwiemy tym słowem, możemy myśleć, że mamy furtkę, przez którą możemy uciec, mimo że ona jest już pewnie dawno zamknięta. Wiesz, zawsze możemy myśleć, że to jest taki nasz miesiąc miodowy, dlatego jest tak świetnie, ponieważ przeżywamy najlepszy okres, jaki związek może mieć.

– A później będzie tylko gorzej, bo najlepsze już za nami. Naprawdę w to wierzysz?

– Przecież nie wiemy, co będzie.

– Zdaję sobie sprawę, że nie wiemy – podniosła głos – nigdy nie wiemy, ale ja się pytam, czy wierzysz, że to, co w chwili obecnej jest naszym udziałem, jest tylko teraz takie wspaniałe i nie mogłoby być w normalnym życiu, że jest możliwe wyłącznie w tej bańce.

Michał uspokajająco uścisnął jej dłonie.

– Nie wierzę nawet przez chwilę, myślę, że moglibyśmy być szczęśliwi i to by trwało. W innym czasie, w innym miejscu.

– To zatrzymaj czas.

– Wciąż to robię, każde moje spojrzenie utrwala twoją twarz w moim sercu.

– Przestań – powiedziała smutno.

– Za bardzo kiczowate? – spytał.

– Nic nie jest kiczowate, ty to czujesz i ja to czuję, i boję się, tak bardzo boję się jutra!

– Widzisz, ja wiem, że to jest złe, tego nie powinno być.

– Jak to może być złe? Taka ironia losu, coś takiego spotyka właśnie nas! Jest tyle osób, które tego nie doświadczają. A my jesteśmy przecież szczęśliwi, mamy rodziny, mamy dzieci. – Po policzkach popłynęły jej łzy. – Jesteśmy złymi ludźmi…

Delikatnie zebrał palcami jej łzy.

– Prawdopodobnie. Chciałbym myśleć, że to, co nas łączy, usprawiedliwia to, co robimy, ale obawiam się, że tak nie jest, nie czuję, żeby tak było. Jest tylko jeden sposób, żeby nikt nie ucierpiał.

– Nikt poza nami – dodała.

– Tak, nikt poza nami, pod warunkiem że nikt się o tym nie dowie. A to oznacza…

– Wiem, co to oznacza, i skoro nie nazywamy tego, co nas łączy, to tym bardziej nie chcę słuchać o tym, co ma nas rozdzielić.

Michał uśmiechnął się lekko.

– Lepiej było, jak rozmawialiśmy o pracy, dzisiaj w każdym razie.

– Lepiej – odpowiedziała z delikatnym uśmiechem. – Wiesz, co przed chwilą zrobiliśmy.

– Co?

– Zmarnowaliśmy cenny czas, nasz czas! Sam powtarzałeś „tu i teraz”, a zajęliśmy się jutrem, chociaż doskonale wiemy, co przyniesie jutro. Nie co przyniesie – poprawiła się – a co może przynieść.

– To się nazywa postawa.

– Dumny ze mnie? – spytała, próbując się szeroko uśmiechnąć.

– Bardzo, dlatego… – zawiesił głos.

– Dlatego co?

– Właśnie dlatego i z miliona innych powodów.

– Zdradzisz mi kilka kiedyś?

– Na pewno. Wiesz co, dopijmy szybko wino i zjedźmy na dół.

– A po co? – spytała zaintrygowana.

– Zobaczysz, chodź.

Poprowadził Monikę korytarzem, który skręcał za recepcją i nie było go widać od wejścia do hotelu. Z jednej strony były okna na ulicę, z drugiej zaś szereg drzwi prowadzących na bardzo dużą salę wykorzystywaną pewnie do konferencji, a może i balów. Na samym końcu korytarza stał automat do robienia zdjęć.

– Nie wiem, po co on tu stoi i kto z niego korzysta, ale jest – powiedział Michał.

– Taki jak na amerykańskich filmach – stwierdziła Monika. – Chociaż w Polsce też takie są, zawsze będzie mi się kojarzył z filmami.

– Mnie też. Chcę, żebyśmy zrobili sobie zdjęcia.

Przeczytali, jak się obsługuje automat, wrzucili pieniądze i zaczęli. Po chwili mieli zrobione cztery fotki. Śmiejąc się z całego zdarzenia, udali się do pokoju. Kiedy weszli do środka, Monika oplotła Michała ramionami wokół szyi i spytała:

– Po co właściwie robiliśmy te zdjęcia?

– Chcę zatrzymać nas na tych zdjęciach; to, czym jesteśmy, co czujemy, nasze wspomnienia na zawsze tutaj… Może to jest jedyna prawda o nas.

– Nie chcę tylko wspomnień.

– Ja też nie.

~17 ~

Był środek nocy, kiedy nagle się przebudziła, Michał leżał obok oparty na ręku i patrzył na nią.

– Która godzina? – spytała.

– Coś koło wpół do drugiej.

– Dlaczego nie śpisz?

– Nie chcę zasnąć, nie chcę cię nawet na chwilę stracić z oczu. Boję się, że jak się obudzę, będzie już ranek i będziemy musieli się spieszyć, i koniec. Dlatego nie chcę stracić nawet chwili.

Przytuliła się do niego mocniej, a Michał mówił dalej:

– Wiem, że to jest nie w porządku, ale wiem, co czuję, i wiem, że będę to czuł jutro i pojutrze. Nie tak powinno być, ale jest.

– Nie mamy do siebie prawa, ale czuję, że jesteś mój, i nie chcę cię nikomu oddać. Sprawiasz, że jestem sobą tak, jak nigdy nie byłam. Myślałam, że byłam, ale to nieprawda. Jest tak, jakbym się obudziła ze snu, wyszła z jakiegoś kokonu. To jest nie fair.

– Zawsze istnieje możliwość, że to tylko chwilowe, wiesz, miejsce, okoliczności, po prostu zauroczenie.

– Tak myślisz, że to tylko zapach wiosny? – spytała z nutą powątpiewania w głosie.

– Wiesz, że nie.

– Na samą myśl o tym, że się rozstaniemy chociaż na chwilę, czuję, jakby wyrywano mi serce z piersi, czuję fizyczny ból. – Przycisnęła się do niego tak mocno, że z trudem mogli złapać oddech.

– Co zrobimy? Nie chce mi to przejść przez usta, ale jeśli mamy kogokolwiek oszczędzić, to mamy tylko jedno wyjście.

– Wiem, że to samolubne, ale co z nami? Czy nas nie można uratować? – spytała.

Zapadła cisza. Po chwili Michał zdecydował się ją przerwać:

– Pewnie każdy w naszej sytuacji tak mówi, ale…

– …nikt nie jest w naszej sytuacji.

– Wiem, nie ma nikogo jak my – odpowiedział z uśmiechem. – Pewnie wszyscy tak myślą i wszyscy sobie tak mówią.

– Czy to jest możliwe?

– Chciałbym, żeby było, ale jestem niemal pewien, że rzadko to się zdarza. Droga, która do tego prowadzi, jest długa, ciężka i wiedzie przez zgliszcza.

– Zbyt dużo ludzi zostanie skrzywdzonych, wiem… Ale ja nie chcę tęsknić i cierpieć całe życie!

Michał pogłaskał ją po policzku.

– Nie będziesz. Za jakiś czas wyda ci się to tylko snem. W sobotę rano obudzisz się szczęśliwa, że jesteś w domu.

– Po co to mówisz?

– Bo tak musimy zrobić, bo to jest właściwe.

– I dasz radę? Nie brzmisz nawet trochę przekonująco.

Uśmiechnął się smutno.

– Powiedz… Dasz radę? – nie odpuszczała Monika. – Bo ja nie dam. Nie jestem sobie w stanie wyobrazić, jak mam teraz wrócić, co mam zrobić, gdzie stanąć. To wszystko, co na mnie czeka, już nie jest moje, oddałam to, wyrzuciłam trzy dni temu. Moi chłopcy na mnie czekają, a ja będę ich przytulać i myśleć o tobie.

– Oni są najważniejsi, nie będziesz myśleć o mnie, tylko o nich.

– Tak jak ty nie będziesz o mnie myślał, kiedy weźmiesz swoją rodzinę w ramiona?

– Pomyśl, że może tak będzie: wrócimy, zobaczymy, co moglibyśmy stracić, i nagle to, co w tej chwili jest nie do wyobrażenia, stanie się rzeczywistością. Życzę ci tego.

– Naprawdę mi tego życzysz? – spytała.

– Chcę, żebyś była szczęśliwa, tak jak byłaś przedtem.

– Na to już chyba za późno.

– Wiem, i to moja wina.

– Nieprawda, powiedziałam ci, że i tak bym cię wtedy nie wypuściła, więc jeśli chcesz szukać winnych, to jest nas dwoje. Przytul mnie mocno i nie puszczaj! Nie wiem, co będzie jutro, a właściwie to dzisiaj, i myślenie o tym nic nie pomoże.

– Wiem, mamy siebie, choćby jeszcze tylko przez chwilę.

– Mamy siebie i będziemy mieć, zobaczysz.

– Zobaczę.

~ 18 ~

Michał obudził się, gdy było jeszcze ciemno, ale już powoli zaczynało świtać. Kiedy otworzył oczy, zobaczył plecy Moniki siedzącej na łóżku i wpatrzonej w okno. Poruszył się powoli, a ona odwróciła się, spojrzała na niego i uśmiechnęła się. Uwielbiał, kiedy swoje blond włosy układała po prawej stronie z przodu, tak że spływały, odsłaniając lewą część ramienia i szyi. Odpowiedział uśmiechem. Nie mówiąc ani słowa, Monika położyła się obok i przytuliła do niego. Leżeli tak w ciszy, chłonąc się nawzajem. Po chwili odwróciła się plecami i pozwoliła, żeby ją objął, jakby się chciała schronić w jego ramionach, jakby chciała, żeby ją pochłonął. Chciała zaszyć się w kokonie z jego ciała. Czerpał jej ciepło, czuł zapach jej włosów. Jego Szwedka, odcień blondu jej włosów tak inny niż spotykany pod naszą szerokością geograficzną, kolor jej cery… Musiała mieć jakichś skandynawskich przodków. Może pozostałość po potopie, jak sobie gorzko żartowała, od kiedy zaczął używać tego określenia. To była jego nazwa i jego Szwedka.

Nic nie mówili, wszystko już powiedzieli. Właściwie to nie wszystko, ale w tej chwili tak naprawdę nie wiedzieli, czy jakiekolwiek wyznania tylko nie pogorszą sytuacji. Ich czas się kończył, a później jedna wielka niewiadoma. Jaką tak naprawdę mieli szansę na bycie razem i co trzeba by zrobić, żeby to osiągnąć, co zniszczyć? Oboje mieli życie, szczęśliwe życie, teraz podali to w wątpliwość, ale czy na pewno? Może to tylko zauroczenie, zabawa, może przypisują temu zbyt dużą wagę. Jest im ze sobą dobrze, zgadza się, ale to tylko kilka dni, czy one mogą decydować o całym życiu? W normalnych warunkach wszystko toczyłoby się zwykłym torem. Chłopak poznaje dziewczynę, zakochują się i jeśli to miłość, to przetrwa zwykłe dni i wtedy będą mieli pewność. W ich przypadku nic nie było normalne, poznawali się przez kilka lat, nigdy nie postrzegając siebie jako życiowych partnerów – tych już mieli, byli z nimi szczęśliwi. Pewnie dlatego tak się bezpiecznie ze sobą czuli, wierzyli, że żadna pokusa ich nie dopadnie, nie zrobią sobie tego nawzajem. Jak to się stało, skąd przyszło – to już nie ma teraz znaczenia. Co się stało, to się nie odstanie. Pozostaje pytanie, czyby tego chcieli.

Leżeli tak w ciszy dłuższy czas, kiedy Monika spytała:

– Żałujesz?

– Nie – usłyszała w odpowiedzi.

– Ja też nie.

– Nie oddałbym ani jednej sekundy, ani jednej z naszych chwil, niezależnie od tego, co nas połączyło! Nie chciałbym tego nie znać, nie poczuć, jak jest, gdy jesteśmy razem. Powiedziałbym, że może było to nam pisane, ale to bzdura, nic nie jest nikomu pisane. Wierzę natomiast, że podświadomie zbliżaliśmy się do siebie przez te wszystkie lata, odnajdywaliśmy się powoli i może nasze uczucia zbierały się, żeby eksplodować.

– Gdybyśmy tutaj nie przyjechali, to nigdy by się to nie stało?

– Myślę, że prędzej czy później byśmy sobie to uświadomili, ale nie sądzę, żebyśmy sobie o tym powiedzieli.

– Czyli wierzysz, że to jest coś więcej?

– Tak, i myślę, że wkrótce się o tym przekonamy.

– Co wtedy?

– Nie wiem.

– To nie jest pożegnanie – ni to stwierdziła, ni to zapytała.

– Chcesz, żeby było?

– Nie, tylko nie wiem, jak by to wszystko miało wyglądać. Nie chcę zostać kochanką spotykającą się w pokojach hotelowych.

– To się nie stanie, nie będziemy tak żyć. Będziemy razem albo nie będzie nas wcale.

– Ale będziemy.

– Będziemy.

Chcieli w to wierzyć, choć zdawali sobie sprawę, jak bardzo jest to nierzeczywiste i co musi się stać. Świadomość tego faktu kładła się ciężarem na tych ostatnich wspólnych chwilach. Wiedzieli, że prawdopodobnie dają się zwieść iluzji, że czeka ich jakaś przyszłość, przecież nawet nie nazwali tego, co ich łączy.

Przygotowania do wyjazdu odbyły się w ciszy, próbowali żartować, ale nie za bardzo im to wychodziło. Opuszczenie hotelu, pożegnanie z Adelką, podróż na lotnisko odbyły się jakby poza nimi. Czuli się jak zombie. W samolocie próbowali rozmawiać, ale obok siebie mieli pasażera i jakakolwiek osobista wymiana zdań była krępująca. Siedzieli więc tylko, patrząc na siebie i trzymając się za ręce. Słowa i tak były zbędne, prawie wszystkie już padły. Podróż minęła nie wiadomo kiedy i już byli na lotnisku, od wyjścia dzieliło ich tylko kilkadziesiąt metrów. Zaraz mieli przejść przez drzwi, za którymi stał Piotr. Marta czekała w domu. Zatrzymali się jak na komendę, stanęli twarzami do siebie. Monika miała łzy w oczach.

– To koniec? – spytała.

Michał patrzył tylko, nie odzywając się.

– Coś ty mi zrobił?! Co zrobiłeś tu w środku? Zmieniłeś całą mnie.

Michał w dalszym ciągu tylko stał i patrzył na Monikę.

– Dlaczego nic nie mówisz?

– Już wszystko powiedziałem – w końcu się odezwał – wszystko poza jednym: kocham cię, zawsze cię kochałem, nawet kiedy nie zdawałem sobie z tego sprawy.

Monika na moment zaniemówiła, nie wierzyła w to, co usłyszała. Na jej twarzy pojawił się uśmiech, objęła Michała i wyszeptała:

– Ja ciebie też, kocham cię, wiedziałam to od chwili, kiedy przekroczyłeś próg mojego pokoju. Bez ciebie mnie nie ma.

***

Ona: – Jestem w ciąży.

On: – Super, gratuluję, wiedziałem, że planujecie następne dość szybko, ale nie że aż tak.

Ona: – Nie chcieliśmy dużej różnicy.

On: – Zdecydowanie nie będzie duża. Nie cieszysz się?

Ona: – Cieszę.

On: – Nie brzmi to przekonująco.

Ona: – Sama nie wiem… Wszystko było planowane i oczywiście w każdej chwili można się było tego spodziewać, ale teraz mam wątpliwości, czy się nie pospieszyliśmy.

On: – Posłuchaj mnie. Denerwujesz się i to jest całkowicie naturalne. Zastanawiasz się, czy dasz sobie radę, bo twój synek jest jeszcze taki mały. Nagle strach przed nieznanym, bo dwójka dzieci to jest mimo wszystko nieznane, obezwładnia cię. Zastanawiasz się, jak to będzie z dwójką maluchów. To wszystko jest jak najbardziej uzasadnione, tylko że zapominasz o najważniejszym. Nie jesteś z tym wszystkim sama. Masz kochającego męża, który – o ile się dobrze orientuję – jest zawsze przy tobie, jest bardzo dobrym ojcem, który potrafi wszystko, co trzeba zrobić przy dzieciach. Czego chcieć więcej. Ja wiem, że to nie jest proste, ale co w życiu jest proste? Kto ma mieć dzieci jak nie ludzie, którzy się kochają i są szczęśliwi? Więc, dziewczyno, uśmiechnij się, jesteś szczęściarą.

Ona: – Histeryzuję trochę, wiem – uśmiechnęła się – dzięki.

On: – Jest tylko jeden minus tej sytuacji.

Ona: – Tak? Jaki?

On: – Znowu zostawisz mnie samego na tak długo. Padnę z głodu bez lunchów.

Ona: – Myślę, że dałoby się znaleźć kogoś, kto by z tobą poszedł. Mam wymienić?

On: – Dzięki, przytrzymam się krzesła, zostanę.

Ona: – Zadzwonię od czasu do czasu.

On: – Lepiej tak zrób.

~ 19 ~

Piotr leżał w łóżku i przetrawiał minione dwa dni. Była pierwsza w nocy z soboty na niedzielę. Monika spała obok, była w miarę spokojna – poprzedniej nocy wyglądało to zupełnie inaczej. Przewracała się z boku na bok prawie przez cały czas. Niby wszystko było w porządku, ale cały czas miał wrażenie, że coś jest nie tak. Często przyłapywał ją na tym, że siedzi jakaś zamyślona, jakby była w zupełnie innym miejscu. Na każde pytanie, czy wszystko dobrze, odpowiadała, że oczywiście, tylko że jest zmęczona, bo te cztery dni były bardzo intensywne, mieli więcej pracy, niż można się było tego spodziewać.

W piątek, kiedy wreszcie zobaczył ją po wyjściu z samolotu, rzeczywiście wyglądała na zmęczoną. Michał nie wyglądał lepiej. Piotr nawet sobie zażartował, że musieli tam nieźle balować. Niestety jego dowcip nie spotkał się ze zrozumieniem żadnego z nich. Michał nawet stwierdził, że myślał, że tak właśnie będzie, ale niestety orali nimi jak pańszczyźnianymi chłopami, a ten Josef, szef pionu, był najgorszy. Monika tylko przytakiwała. Piotr odniósł wrażenie, że to całe szkolenie nie przypadło obojgu za bardzo do gustu. Kiedy spytał, jak Michał wraca do domu, i usłyszał, że taksówką, zaproponował podwiezienie. Było po drodze i nie stanowiło żadnego problemu. Pojechali więc razem i po wysadzeniu Michała ruszyli do domu. Piotr przypuszczał, że czescy koledzy musieli im zgotować jakąś imprezę, bo Monika nie wyglądała dobrze, a Michał jeszcze gorzej. Przeszło mu nawet przez myśl, czy czasem nie było między nimi jakiegoś konfliktu, ich relacje były tego dnia raczej chłodne. Miał nadzieję, że w domu Monika się rozluźni, ale tak się niestety nie stało.

– Jak w ogóle było? – spytał, kiedy zostali sami w samochodzie.

– Generalnie w porządku – odparła, jakby chciała tym stwierdzeniem zamknąć temat.

– To wszystko? – Piotr nie dawał za wygraną. – Coś się stało?

– Jestem po prostu zmęczona. – Zrobiła na chwilę pauzę. – Było OK, nasi gospodarze bardzo sympatyczni, pomocni i tak dalej, tylko tak jak wcześniej wspomniał Michał, mieliśmy bardzo dużo pracy, a tego się nie spodziewaliśmy.

– Dziwne, to miało być szkolenie.

– Dokładnie, wymiana doświadczeń, nieważne zresztą. W ogólnym rozrachunku było w porządku.

Monika zamilkła i spojrzała w okno. Piotr odniósł wrażenie, że tylko tyle uda mu się w tej chwili z niej wyciągnąć. Na nieśmiałą uwagę, czy między nią a jej kolegą jest wszystko dobrze, zareagowała zbyt nerwowo jak na jego gust, mówiąc przy tym, że jest OK. Jego zdaniem – wręcz przeciwnie. Może dlatego żona była nie w humorze, w końcu zawsze tak się świetnie dogadywali z Michałem, a wiadomo, że to najbliżsi najbardziej ranią.

Z lotniska zamiast do domu pojechali odebrać chłopców z przedszkola. Chłopcy byli przeszczęśliwi, podobnie jak mama. Po złym nastroju nie było śladu. Reszta popołudnia upłynęła im w cudownej, rodzinnej atmosferze, było tak jak zwykle. Żona pochwaliła męża, że świetnie wywiązał się ze swoich obowiązków, a bała się, że nie da się wejść do mieszkania. Piotr zaczął udawać obrażonego. Monika szybko go uspokoiła; doskonale wiedziała, jakim jest wspaniałym mężem i ojcem, i nawet przez chwilę się nie martwiła. Wieczorem, kiedy chłopcy usnęli, usiedli sobie na sofie, popijając wino. Piotr stwierdził:

– Trochę dużo tego wina dzisiaj pijesz.

– Naprawdę? – zdziwiła się.

– Właśnie otworzyłem drugą butelkę, a pierwszą to ty w większości osuszyłaś.

– Może – odpowiedziała – ale pierwsza była przy obiedzie. A zresztą wiesz, czescy koledzy poili nas winem, więc teraz muszę utrzymywać stały poziom alkoholu we krwi – zaśmiała się.

– To jednak trochę balowaliście.

– Bez przesady, kolacje i takie tam.

– Takie tam, takie tam, pewnie jakiś pepik przystawiał się do mojej żony.

– Właściwie to tak, był taki jeden, Pavel. Michał śmiał się, że mało nie wyszedł z siebie, żeby zaimponować twojej żonie – stwierdziła z uśmiechem.

– A co na to moja żona? – Piotr popatrzył na Monikę z udawaną podejrzliwością.

– Serio? Co na to twoja żona?

– Zdążyłem już się przyzwyczaić, że gdziekolwiek się nie pojawi, to budzi zainteresowanie.

– Tak, trzydziestoczterolatka z dwójką małych dzieci. – Popatrzyła na męża pobłażliwie.

– Wiesz, może ten Pavel nie chciał się od razu żenić. – Piotr uśmiechnął się szeroko.

– Po pierwsze, to ja też musiałabym być zainteresowana, a po drugie, jak doskonale wiesz, przygodne związki mnie nie interesują.

– Wiem, ty jesteś na całe życie.

– Tak, właśnie, ja jestem na całe życie – powtórzyła, a po jej twarzy przeszedł cień smutku, prawie niedostrzegalny, by po chwili wrócić jako uśmiech.

– No to jestem szczęściarzem, zawsze byłem, właściwie odkąd cię poznałem.

– I to takie szczęście?

– Nawet sobie nie zdajesz sprawy.

– Skoro tak mówisz, to sprawia, że i ja jestem szczęściarą.

Kiedy później włączyli telewizję, okazało się, że leci „Zakochać się” z Robertem De Niro i Meryl Streep. Bardzo lubili ten film, ale zawsze zastanawiali się, jak to jest, że tak bardzo kibicują miłości głównych bohaterów, którzy zdradzają współmałżonków. Wniosek zawsze był ten sam: to przecież De Niro i Streep, oni dopiero teraz spotkali prawdziwą miłość, a w ich małżeństwach pewnie miłości nie było. Nie to co u nich.

Piotr chciał się położyć, ale Monika postanowiła obejrzeć cały film i oczywiście dopić do końca butelkę wina. Poszedł więc spać sam, zostawiając ją w salonie, i kiedy obudził się przed drugą w nocy, żony nie było koło niego. Znalazł ją śpiącą na sofie, przed włączonym telewizorem. Zabrał ją do łóżka nieprzytomną. Jutro nie będzie się dobrze czuć – pomyślał.

Rano Monika wstała już dobrze po dziesiątej, weszła do kuchni, w której przy stole siedział Piotr z chłopcami.

– Przepraszam – uśmiechnęła się niepewnie – chyba wczoraj przedobrzyłam.

– Nic się nie stało. Szczerze mówiąc, to nie pamiętam, kiedy coś takiego miało miejsce, może zanim urodzili się chłopcy. Jak się czujesz?

– Nieszczególnie, ale po kawie szybciutko dojdę do siebie.

– Już gotowa – powiedział, nalewając do kubka świeżo zaparzonej małej czarnej.

– Zawsze przygotowany – powiedziała z uśmiechem.

– Za to mnie kochasz.

– Oczywiście. Jakieś plany na dzisiaj?

– Widzę, że ten wyjazd całkowicie cię wyłączył, przecież to ty jesteś od planów.

– Nie dzisiaj – stwierdziła, kręcąc głową.

– Plan jest taki, że właściwie go nie ma. Pojedziemy zrobić zakupy, a że według prognoz ma dzisiaj cały dzień padać, pomyślałem, że po powrocie po prostu posiedzimy w domu, nacieszymy się naszą mamą. Prawda, chłopcy?

Szymek i Adaś potwierdzili radośnie słowa taty, po czym zaczęli mówić jeden przez drugiego, w co się będą bawić z mamą. Szymek więcej mówił, gdyż Adasiowi trudno było przekrzyczeć starszego brata. W każdym razie chłopcy już byli gotowi do zabawy, a te dziwne, wymyślone przez rodziców zakupy stanowiły bardzo niemiłą przeszkodę.

– Skarbie – Piotr wyrwał Monikę z zamyślenia – jutro ma być słonecznie, więc pomyślałem, że może byś wzięła chłopców na plac zabaw, do parku na parę godzin po śniadaniu. Mam kilka rzeczy do zrobienia.

– Przecież ty nigdy nie pracujesz w domu. – Spojrzała na niego z zaskoczeniem.

– Wiem, ale przez tę delegację z Niemiec jestem dwa dni do tyłu i jeszcze piątek wziąłem wolny, a do końca nadchodzącego tygodnia muszę zamknąć jeden projekt.

– Dobrze, nie ma problemu – stwierdziła, jej twarz jakby się rozjaśniła.

Nareszcie moja Monika jest w domu – pomyślał Piotr.

– Stęskniłem się za tobą. – Uśmiechnął się.

– Ja za wami też – odpowiedziała.

Pojechali na zakupy, lecz zdecydowanie za późno się wybrali. Zazwyczaj jeździli w piątki po pracy, ale poprzedniego dnia ze względu na powrót Moniki odłożyli je na sobotę. Ludzi było zatrzęsienie, kolejki do kas na pół godziny stania. Kiedy wreszcie zapakowali wszystko do samochodu, mieli tak dosyć, że stwierdzili, iż na obiad będzie pizza na wynos. Trzeba chociaż trochę skorzystać z tej soboty.

Teraz, kiedy Piotr leżał w łóżku, myślał o rozmowie, do której zbierał się od dwóch dni i jeszcze nie udało mu się jej przeprowadzić. Dlaczego tak trudno mu to szło? Nigdy nie miał żadnych trudności z rozmawianiem z żoną, a teraz podchodził jak do jeża. Czy to kwestia tematu, czy miał wrażenie, że jego żona się zmieniła? Dlaczego miała się zmienić? Ale właśnie wszystko miało ulec zmianie, całe ich życie. Nie żeby kiedyś nie poruszali tego tematu, ale to było dawno i tak naprawdę nie traktowali tego poważnie. Jutro, znaczy się dzisiaj, muszą koniecznie o tym porozmawiać. Niestety, on też nie dostał dużo czasu na decyzję.

~ 20 ~

Marta obudziła się przed ósmą, rzadko wstawała tak wcześnie w niedzielę. To był jedyny dzień w tygodniu, kiedy mogli sobie pofolgować. W sobotę zawsze robili zakupy i żeby uniknąć tłoku w sklepach, wstawali zazwyczaj najpóźniej koło siódmej trzydzieści. Dzisiaj obudziła się wcześniej, nadzwyczaj rześka i wypoczęta. Po raz pierwszy od tygodnia spała w miarę spokojnie. W nocy z piątku na sobotę było już lepiej, ale Michał za to kręcił się przez sen całą noc. W piątek zrobił jej niespodziankę i nie dzwoniąc wcześniej, nagle stanął u drzwi. Okazało się, że Monika z mężem go podwieźli, co pozwoliło mu być w domu trochę szybciej. „Nareszcie!” – powiedziała i mocno go przytuliła, Michał odwzajemnił jej uścisk tak mocno, że myślała, że ją zadusi, i nie chciał jej puścić. Kiedy wreszcie wyrwała się z jego ramion, powiedziała z uśmiechem, że ona też się za nim stęskniła.

Kiedy dzieci wróciły do domu, nie odchodziły od Michała. Gadały jak najęte jedno przez drugie. Bartek opowiadał o postępach w szkółce piłkarskiej, do której zapisali go na jesieni, i oczywiście o nowych grach, które miał na tablecie. Kiedy jednak zobaczył spojrzenie ojca na wzmiankę o grach, natychmiast dodał, że od niedzieli przeczytał dwie książeczki z popularnej szwedzkiej serii o tajemnicach, mianowicie „Tajemnicę w muzeum” i „Tajemnicę w kinie”. Mówił to z taką dumą, że Michał nie mógł powstrzymać śmiechu. W tym momencie swoje wtrąciła córka:

– Ja przez ostatnie dni słuchałam takiego nowego zespołu. Zaraz, zaraz… jak on się nazywa? – Natalia udawała, że próbuje sobie przypomnieć.

– Nie trzymaj ojca w niepewności – roześmiał się Michał.

– Mówi ci coś nazwa Avenged Sevenfold? – próbowała zachować powagę.

– No proszę, proszę! I jak wrażenia?

– Całkiem, całkiem.

Do rozmowy włączyła się Marta.

– Tak całkiem, całkiem, że twoja córka po kilku dniach już jest fanem numer jeden. Cały tatuś. Jak się czemuś oddaje, to w pełni.

Teraz Michał śmiał się już pełnym głosem, to było ich MO, ich modus operandi. Kiedy on zaczynał słuchać jakiegoś nowego zespołu, puszczał go niemal w kółko, na co Natalia zazwyczaj reagowała zainteresowaniem, ale przy każdym kolejnym puszczeniu pytała: „Znowu?”. Dopiero kiedy intensywność jego słuchania malała, córka ruszała do ataku, z pasją charakterystyczną dla młodych ludzi. Wtedy słuchali wszystkiego jeszcze raz, w kółko, od początku, razem. Cali oni.

Oczywiście, gdy tylko pierwsze emocje opadły, rodzeństwo jak gdyby się umówiło – chórem spytali: „To co dzisiaj oglądamy?”. Kiedy to też zostało ustalone, rodzice odesłali ich do lekcji, z obietnicą, że jeśli odrobią je dzisiaj, to jutro wybiorą się na przedpremierowy pokaz filmu „Kapitan Ameryka: Wojna bohaterów”. Natalia i Bartek nie potrafili ukryć radości i jak na zawołanie ruszyli do swoich pokojów. Bilety udało im się kupić kilka tygodni temu, czekali tylko na właściwą chwilę. Jeszcze przed wyjazdem Michała uznali, że jego powrót będzie stanowił idealny moment na powiadomienie pociech o niespodziance. Wybór okazał się właściwy, dzieci do kolacji nie wychyliły nosów ze swoich pokojów. Rodzice śmiali się, że mają nadzieję, że to lekcjami się zajmują. Szybkie zerknięcie do nich potwierdziło, że ich pociechy poważnie podeszły do swoich obowiązków. Po kolacji usiedli wspólnie do wybranej wcześniej komedii. Oczywiście skończyło się tym, że panowie się pospali i tylko żeńska część dotrwała do końca filmu. Panie miały satysfakcję, bo często kończyło się odwrotnie, ale z żartowaniem musiały poczekać do następnego dnia, gdyż obaj półprzytomni mężczyźni powlekli się do łóżek. Michał miał dosyć niespokojny sen, ale chyba się wyspał, gdyż już po siódmej był na nogach, gotowy na wyprawę do sklepu.

Gdy wrócili do domu, dzieci jeszcze spały. Zjedli późne śniadanie i pojechali do kina. Ku radości Bartka w drodze powrotnej do domu podjechali do McDonalda i zamówili dla niego Happy Meal, dla siebie i dla Natalii kupili chińszczyznę w restauracji usytuowanej w pobliżu domu. Nie najbardziej wyrafinowane jedzenie jak na sobotni obiad, ale już wcześniej zaplanowali, że sami nie będą nic przygotowywać.

Byli już po posiłku, kiedy do Marty zadzwoniła Edyta, jej najlepsza przyjaciółka, i namawiała ją na spotkanie we dwie. Marta powiedziała, że najpierw musi porozmawiać z Michałem, ale wstępnie nie widzi przeszkód, w końcu bardzo dawno się nie widziały. Michał siedział przed telewizorem, jedną ręką przerzucał kanały, a w drugiej trzymał komórkę.

– Jeszcze brakuje ci trzeciej ręki, mógłbyś piwo trzymać – powiedziała ze śmiechem.

– Na piwo muszę sobie sprawić taki kask na głowę, w którym są uchwyty na trunek, a pijesz przez słomkę zwisającą do ust – odpowiedział.

– Jest coś takiego?

– Widziałem w serialu „Kości”, główny bohater miał takie cuś. Co prawda on używał tego, siedząc w wannie i czytając gazetę, ale mnie by się teraz przydało. Kto dzwonił?

– Edyta. Zaprasza mnie jutro na kawę.

– I co powiedziałaś?

– Że muszę porozmawiać z tobą.

– Oczywiście, idź. Kiedy widziałyście się ostatni raz?

– Nie pamiętam. Przy każdej rozmowie telefonicznej mówimy sobie, że „następnym razem się widzimy”. I tak ciągle.

– Miałaś ciężki tydzień, należy ci się chwila relaksu bez nas.

– Bez ciebie miałam już wystarczająco relaksu. – Uśmiechnęła się do niego znacząco.

– Wiesz, co mam na myśli. O której się spotykacie?

– Koło południa.

– Ile czasu może wam to zająć?

– Myślę, że tak koło dwóch godzin, maksymalnie. A co, masz jakieś plany? – spytała wesoło.

– Oczywiście. Wezmę naszego syna jako przynętę na plac zabaw i będę łowił. Nie sądzę, żeby Natalia chciała z nami iść, a na dwójkę to bym się dopiero nawyrywał!

Marta roześmiała się głośno.

– Jesteś kochany.

– Hm, tego to nie wiem. – Uśmiechnął się.

– A co, masz mi coś do powiedzenia? – Usiadła i spojrzała na niego z udawaną powagą. – Jakaś Czeszeczka zawróciła ci w głowie?

– Może to ja zawróciłem Czeszeczce?

– Mój casanova. A tak serio, bo jakoś nic nie opowiadałeś, były jakieś imprezki z koleżankami zza południowej granicy?

– Nie imprezki, tylko jedna, ale fakt, że bardzo przyjemna. Ludzie okazali się super, a jedna dziewczyna, Petra…

– Petra – powtórzyła. – Jest w tym imieniu erotyczne napięcie. Ładna?

– Owszem, ale nie to jest najważniejsze. Najważniejsze jest, że znała się na metalu.

– Wow, miała praktyki w hucie? Imponujące.

Michał się roześmiał.

– Tak, i rozmawialiśmy o surówce.

– Wegetarianka, tak? – Marta zachowywała pełną powagę, kiedy Michał nie potrafił powstrzymać się od śmiechu.

– Szczerze mówiąc, nie wiem, ale na stopach metalu to się znała, od kalifornijskiego thrashu po skandynawski black, nawet polski znała.

– To naprawdę imponujące. Mam nadzieję, że na rozmowach się skończyło.

– Gwarantuję ci, że z Petrą tylko rozmawialiśmy.

– OK, to z Petrą, może miała jakieś atrakcyjne koleżanki?

– Sympatyczne zdecydowanie, ale czy atrakcyjne? Petra biła je na głowę – zachichotał.

– Ale mówiłeś, że była tylko jedna impreza. Co robiliście w pozostałe popołudnia? – Marta spojrzała na męża uważnie.

– Nic szczególnego, kolacja i spać, dwa razy obejrzeliśmy film na laptopie.

– Z Moniką?

– Tak.

– A potem grzecznie spać?

– Oczywiście.

– To dobrze, bo nie wiedziałam, czy mam się denerwować, w końcu to chyba atrakcyjna dziewczyna.

– Pewnie, może się podobać, ale bez przesady. Dzwonisz do Edyty?

– Ktoś zmienia temat – zaśmiała się.

– Tak, jasne. Jakie szczegóły wyglądu Moniki chciałabyś znać?

Odpowiedziała uśmiechem i poszła zadzwonić do przyjaciółki. Później ułożyli się wygodnie, żeby obejrzeć film, i po godzinie już spali. Obudzili się w nocy i tylko przenieśli się do sypialni.

Pijąc poranną kawę, Marta myślała, że nie tak sobie wyobrażała noce z mężem po powrocie, ale widocznie zmęczenie wzięło górę nad nimi obojgiem. Przygotuje zaraz śniadanie i czas się zbierać. Michał miał wybrać się z Bartkiem na plac zabaw. Natalia, tak jak przewidzieli, wolała się spotkać z przyjaciółką, niż ciągać po miejscach dla dzieciaków. Bartek z kolei się ucieszył, bo w parku, do którego się wybierali, często bywali jego koledzy ze szkoły. A ona po raz pierwszy od nie wiadomo kiedy spotka się z Edytą. Rzadko gdzieś wychodziła. Musiała przyznać, że częściowo z jej winy, to ona zawsze miała obiekcje dotyczące zostawienia dzieci samych. Michał natomiast mówił, że bez przesady, nic się nie stanie, jak kilka godzin pobędą bez rodziców. Trzeba coś zmienić w tej kwestii. O, Michał wstał.

Tu i teraz

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8083-812-3

© Tomasz Kieres i Wydawnictwo Novae Res 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Barbara Kaszubowska

KOREKTA: Katarzyna Kusojć

OKŁADKA: Izabela Surdykowska-Jurek

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.