Okładka

Strona tytułowa

Denise Hunter

Taniec ze świetlikami

Tom II z serii Chapel Springs

Tłumaczenie: Joanna Olejarczyk

Strona redakcyjna

Tytuł oryginału:

Dancing with Fireflies. A Chapel Springs Romance

Autor:

Denise Hunter

Tłumaczenie z języka angielskiego:

Joanna Olejarczyk

Redakcja:

Lidia Miś-Nowak

Korekta:

Natalia Lechoszest

Skład:

Alicja Malinka

Zdjęcie na okładce:

© 2016 fotolia 95538046

ISBN 978-83-65843-40-1

© 2014 by Denise Hunter by Thomas Nelson, HarperCollins Christian Publishing Inc.

© 2017 for the Polish edition by Dreams

Wydawnictwo Dreams Wydawnictwo Lidia Miś-Nowak ul. Unii Lubelskiej 6A, 35-310 Rzeszów www.dreamswydawnictwo.pl

Rzeszów 2017, wydanie I

Druk: drukarnia Skleniarz

Jeśli nie zaznaczono inaczej, wszystkie cytaty z Pisma Świętego podano za Biblią Tysiąclecia.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana jako źródło danych, przekazywana w jakiejkolwiek mechanicznej, elektronicznej lub innej formie zapisu bez pisemnej zgody wydawcy.

Taniec ze świetlikami

Jade McKinley zmniejszyła płomień pod palnikiem i przerzuciła filety z kurczaka na patelni. W co też ona się wpakowała? Mogła umówić się z nim w restauracji zamiast zapraszać go do maleńkiego mieszkania, które dzieliła z przyjaciółką. Ale wydawało się jej, że prościej będzie spotkać się z nim na własnym terenie, gdy Izzy będzie w sąsiednim pokoju wpatrzona w maraton z Jane Austen na PBS.

– W szafce jest butelka wina Merlot – zawołała Izzy. – Możecie się poczęstować.

Zadzwonił telefon.

– Możesz odebrać? – powiedziała Jade, otwierając szafkę i sięgając po butelkę. Miała nadzieję, że wino będzie dobre. Sama nigdy nie piła, alkohol jej nie smakował.

Kilka minut później Izzy weszła do kuchni z kwaśną miną.

– Eee, Jade?

– Nie przyjdzie, tak? To nic. I tak zastanawiałam się, czy dobrze zrobiłam. – I to nie jeden raz. – Nawet nie chciałam tej randki, pamiętasz?

– Spoko, dziewczyno. To był telefon z pracy. Potrzebują mnie na nocnej zmianie. Ktoś zachorował.

– Ach.

– Przydadzą mi się nadgodziny.

Jade przygryzła wargę. Nick od kilku miesięcy przychodził do knajpy, w której pracowała. Za każdym razem przysiadał się do jej stanowiska, a po kilku tygodniach jego nalegań, Jade zgodziła się na jedną randkę.

– No naprawdę, dziewczyno, musisz wrócić do gry – powiedziała miękko Izzy. – Aaron odszedł już dawno temu. Daj chłopakowi szansę.

Ktoś zapukał do drzwi.

– Muszę się przebrać. – Izzy wybiegła z pokoju, zanim Jade zdążyła zaprotestować.

Przechodząc obok, rzuciła okiem na stół, po czym otworzyła Nickowi drzwi i przypomniała sobie dlaczego wreszcie się poddała. Te szczenięce oczy i swobodny uśmiech.

– Hej – przywitał się. – Ładnie wyglądasz. Jak piękna cyganeczka.

Jade chwyciła rąbek spódnicy i dygnęła.

– Dziękuję. Chyba do tej pory oglądałeś mnie tylko w roboczym fartuchu? Wejdź proszę.

Nick otarł się o nią, a silny zapach jego wody kolońskiej sprawił, że musiała powstrzymać kichnięcie. Miał na sobie koszulę i ciemne dżinsy. Jade spojrzała na jego stopy, wyczuwając woń pasty do butów. Izzy zawsze powtarzała jej, by sprawdzała, jakie facet nosi buty. Nick włożył zwykłe, brązowe i skórzane. Nie, żeby to miało jakieś znaczenie. Tylko jedna randka i koniec!

– Ładnie pachnie – powiedział.

– Mam nadzieję, że lubisz kurczaka w sosie Marsala. Czuj się jak u siebie. Przyniosę wino.

Jade przetrząsnęła kuchenną szufladę w poszukiwaniu korkociągu. Właśnie usiłowała otworzyć butelkę, gdy do kuchni weszła Izzy ubrana w swój uniform i chwyciła leżącą na blacie torebkę.

– Daj mi to – powiedziała, po czym z łatwością odkorkowała butelkę. – Masz. Udanego wieczoru.

– Zaczekaj.

Izzy odwróciła się.

– Musisz iść? – Jade zniżyła głos. – Nie mogłabyś zostać jeszcze przez godzinę albo dwie?

– Już powiedziałam, że przyjdę. – Izzy skrzywiła się. – Słuchaj, to miły facet. Przychodził do twojej knajpy od kilku miesięcy, tak? Nie jest nieznajomym.

– To prawda.

– Będzie dobrze. Za ścianą jest pani Barlowe, a ona przecież przyleci tu od razu jak tylko usłyszy najmniejszy hałas.

– Okej. Masz rację. – Jade chyba dostawała paranoi.

Gdy Izzy wyszła, Jade wzięła wino i zaniosła na stół. Nick wstał, kiedy podeszła.

– Ja naleję.

– Świetnie.

Dwadzieścia minut później kurczak był już prawie zjedzony, a oni wciąż prowadzili dziwaczną pogawędkę. Jade dopiła ostatni łyk wina, opowiadając mu o swojej rodzinie w Chapel Springs, o pasji do gry na gitarze. Wino rozwiązało jej język. Nick przysłuchiwał się uważnie. Wyglądał całkiem atrakcyjnie w świetle świec, których płomienie odbijały się w jego ciemnych oczach.

– Zrobiłam deser – powiedziała Jade, gdy rozmowa przestała się kleić. – Lubisz sernik?

– To moje ulubione ciasto!

Była to jak dotąd jego najdłuższa wypowiedź. Jade wyjęła ciasto z lodówki. Kiedy wróciła do pokoju, zauważyła, że Nick ponownie napełnił jej kieliszek.

Przy deserze też głównie ona mówiła. Skorzystała z przepisu swojej siostry PJ i sernik wyszedł wyborny: górną warstwę stanowiła mieszanka jagód, truskawek i malin w cierpkim sosie.

Mówiła zdecydowanie za dużo, a gdy skończyli deser, pokój zaczął wirować. Na jej karku pojawiły się krople potu. Wino. Nie powinna wypijać drugiego kieliszka.

– Gorąco tu, prawda? – próbowała powiedzieć, ale słowa nie chciały płynąć z jej ust. Powinna otworzyć okna i wpuścić trochę wiosennego powietrza.

Stół zachwiał się i wydawało jej się, że Nick się kołysze. Zamrugała, próbując przywołać jasność spojrzenia.

– Wszystko okej? – spytał Nick.

– W porządku – odpowiedziała, ale jej słowa brzmiały jakoś dziwnie. Jakby ich dźwięk był stłumiony, a ona sama znajdowała się w tunelu.

– Usiądźmy na kanapie – zaproponował.

Jade potrzebowała pomocy, by do niej dotrzeć. Kolana się pod nią uginały, a stopy nie szły tam, gdzie chciała.

– Chyba za dużo wypiłam. – Zachwiała się wsparta o jego bok.

– Obejrzymy film? – spytał.

Usiadła ciężko na starej sofie i ulżyło jej, że nie będzie musiała dłużej podtrzymywać rozmowy. Tak naprawdę marzyła, żeby już poszedł, ale nie chciała być niegrzeczna.

– Jasne. Wybierz coś z szafki. – Sama raczej nie dałaby rady do niej podejść.

Wybrał jeden z filmów akcji z kolekcji Izzy. Włączył go, ale Jade nie nadążała za fabułą. Nie obejrzeli nawet połowy, gdy jej powieki zaczęły robić się ciężkie. Była taka zmęczona. Czy po alkoholu jest się zmęczonym? Nigdy nie piła na tyle dużo, by się tego dowiedzieć. Może pokój przestanie wirować, jeśli na minutkę zamknie oczy...

– Jade?

Głos dochodził z jakiegoś bardzo odległego miejsca.

– Hmmm? – odpowiedziała. A potem ogarnęła ją ciemność i cisza.

Ze snu wyrwało ją skręcanie w żołądku. Podciągnęła kolana pod brodę. Drżała. Sięgnęła po kołdrę, ale jej dłoń niczego nie napotkała. Leżała na zaścielonym łóżku. Wciąż miała na sobie ubranie.

Zmrużyła oczy oślepiona promieniami porannego słońca, próbując przypomnieć sobie minioną noc. Kolacja z gościem z knajpy. Nie pamiętała jak znalazła się w łóżku ani kiedy się pożegnali. Zjedli, czuła się przy nim dziwnie. Oglądali film.

Co jeszcze? Nic.

Przewróciła się na bok. Bolało ją całe ciało. Obciągnęła spódnicę do kolan. Jej wzrok napotkał skrawek lawendowego aksamitu leżący u stóp łóżka.

W jej umyśle pojawił się przebłysk wspomnienia. Ciemność i ciężar. Przytłaczający zapach wody kolońskiej. Miarowe skrzypienie łóżka.

Zerwała się i usiadła na łóżku. Miała zawroty głowy. Omiotła spojrzeniem pokoik, czując, jak ściany zacieśniają się wokół niej. Serce waliło jej jak młot. Nie mogła złapać tchu.

Nie. Błagam, tylko nie to.

Co się wydarzyło? Jej wspomnienia były zamazane i poprzerywane czarnymi dziurami.

Jej żołądek skurczył się gwałtownie. Pobiegła do łazienki i wymiotowała tak długo, aż poczuła, że jej wnętrzności wywróciły się do góry nogami. Jej czoło oblał zimny pot. Drapało ją w gardle. Piekły ją oczy.

Opadła na wykafelkowaną podłogę i oparła głowę o ścianę. Ból, który odczuwała gdzieś wewnątrz, zaczął się rozprzestrzeniać i pożerać ją od środka. Trzęsła się na samą myśl o tym, co się stało.

– Jade? – Usłyszała pukanie do drzwi. – Wszystko okej?

Czuła się tak, jakby jej oczy płonęły. Otworzyła buzię, ale żadne słowo nie przeszło jej przez spierzchnięte usta. Jak to mogło się stać?

– Jade? – Izzy przekręciła gałkę do drzwi i wśliznęła się do łazienki. – Jesteś chora?

Jade przyciągnęła kolana pod brodę z nadzieją, że wszystko wokół przestanie wirować. Że znowu będzie wczoraj. Zanim powiedziała: tak. Zanim on...

– Kochana, co się stało?

Do oczu napłynęły jej łzy. Idiotka. Jak mogła być taka głupia? Przecież to nie Chapel Springs, tylko Chicago. Dobrze o tym wiedziała. A teraz została...

Izzy przyklękła na podłodze i dotknęła jej czoła.

– Mogę coś dla ciebie zrobić? Może to grypa?

Jade pokręciła głową. Przeszedł ją dreszcz. A wydawał się taki miły z tym swoim swobodnym uśmiechem i wielkimi brązowymi oczami. Przymknęła powieki. Nie chciała o nim myśleć. Najchętniej wymazałaby jego twarz z pamięci. Jak mógł jej zrobić coś takiego? Jak ona mogła na coś takiego pozwolić? Boże, gdzie jesteś?

– Czy coś się stało w nocy?

Jade nie umiała powstrzymać drżenia, jej zęby zadzwoniły w ciszy. Kiwnęła głową. Jej ciałem coś wstrząsnęło, jej małe prywatne trzęsienie ziemi.

– Kochana, powiedz mi. – Łagodne spojrzenie brązowych oczu Izzy spoczęło na niej.

– Ja... On chyba coś mi dosypał do wina. Zakręciło mi się w głowie, a potem nie umiałam nic powiedzieć. Oczy same mi się zamykały. Nie pamiętam, co było potem. Obudziłam się w ubraniu, ale bez bielizny. Wszystko mnie boli. Mam przebłyski, coś mi się przypomina...

– Och, skarbie... – Izzy wzięła Jade w ramiona. – To wszystko moja wina!

Przed jej oczami znowu pojawiły się urywki wspomnień. Zacisnęła powieki, by zniknęły. Jego obrzydliwy zapach. Jej ciało przygniecione i bezbronne. Dźwięki oddechów i skrzypiącego łóżka dobiegające gdzieś z oddali. Teraz wydawały się bliskie, stanowczo zbyt realne. Jego szorstkie dłonie na jej ciele. Przytłaczający ciężar.

Jade niezgrabnie stanęła na nogi.

– Muszę wziąć prysznic.

– Kochana... Musisz pojechać do szpitala.

Jade odkręciła wodę. Musiała się tego wszystkiego pozbyć. Jego dotyku. I zapachu. Czuła na sobie jego wodę kolońską. Musiała to z siebie zmyć. Natychmiast.

– Zawiozę cię.

Jade pokręciła głową, pociągając za gałkę kierującą strumień wody do słuchawki prysznica.

– Jade! Muszą pobrać próbki.

– Nie mogę. – Chciała tylko być czysta. Chciała zapomnieć, że to się wydarzyło. Gdyby mogła tak po prostu zapomnieć, to byłoby prawie tak, jakby to wszystko w ogóle nie miało miejsca. Mogłaby zostawić to wszystko za sobą.

– Jade... – Izzy złapała ją za ramię. Jade wyrwała się gwałtownie.

– Nie mogę, Izzy! Zostaw mnie!

– Przepraszam. – Izzy posłała jej długie spojrzenie. – Będę w pokoju, gdybyś czegoś potrzebowała.

Zamknęła cicho drzwi, wychodząc.

Jade rozebrała się i po minucie stała pod strumieniem gorącej wody. Ale bez względu na to, jak mocno się szorowała, nie potrafiła tego zmyć. Zaczęła się zastanawiać, czy jeszcze kiedykolwiek poczuje się czysta.

Jade zdjęła nogę z gazu, gdy przejeżdżała obok przystani – nie dlatego, że zmieniono ograniczenie prędkości, tylko dlatego, że serce podskoczyło jej do gardła. Już niedaleko.

Nie spodziewała się wrócić do Chapel Springs w stanie Indiana w najbliższym czasie. Minął tylko rok – rok przegranych marzeń. Ale podobno życie czasem nas zaskakuje. Promienie wieczornego słońca odbijały się w rzece Ohio, a różowe chmury rozjaśniały taflę wody. Wiosna zagościła już na dobre w dolinie, pokrywając wzgórza zielenią i rozwijając pąki na drzewach.

Zatrzymała się na czerwonym świetle i opuściła szybę, wdychając świeży zapach typowy dla wiosny w tych okolicach: woń deszczu, rzeki i sosen. Sezon turystyczny jeszcze się nie rozpoczął, więc miejsca parkingowe przy Main Street były puste. Sklepy i lokale zamknięto już na noc.

Nic się tu nie zmieniło. Te same ceglane elewacje, wypłowiałe od słońca baldachimy, starodawne latarnie uliczne.

Na rogu ulic światła kinoteatru Rialto goniły się nawzajem bez końca po torze w kształcie trójkąta. Na tablicy widniały zapowiedzi dwóch filmów, które miały premierę w Chicago kilka miesięcy temu.

Jade wcisnęła pedał gazu, gdy światło zmieniło się na zielone. Jej auto niechętnie ruszyło z miejsca. Jechała ulicą poprzez miasto i skręciła za róg, oddalając się od rzeki. Zaschło jej w ustach, kiedy zbliżyła się do zakrętu prowadzącego do farmy jej rodziców.

Pola już pewnie były zaorane, a kukurydza zasiana. Mama i tata pewnie siedzieli przytuleni na kanapie i oglądali jakiś stary, czarno-biały film. Nagle zaczęła żałować decyzji, by zrobić im niespodziankę.

Jej serce mocno waliło o żebra. Ścisnęła dłońmi kierownicę, aż pierścionki wrzynały jej się w palce. Jej stopa nie przesunęła się na pedał hamulca i Jade minęła zakręt, jadąc dalej krętą, główną drogą.

Przed sobą, po lewej stronie zobaczyła podjazd. Trudno było go nie zauważyć, oświetlonego latarniami, prowadzącego na porośnięty drzewami pagórek.

Skręciła i wjechała po podjeździe na szczyt wzgórza, chociaż był to nie lada wysiłek dla jej wysłużonego gruszkowego forda. Zmierzch przeciskał się między gałęziami starych drzew. Świerszcze i cykady zaczęły już wieczorny koncert. Wcisnęła pedał gazu do oporu i podjechała ścieżką na szczyt wzgórza, które zaczęło opadać w kierunku rzeki. Ujrzała przed sobą sylwetkę krytego dachówką, położonego tuż nad taflą wody domu, rysującą się na tle ciemnego nieba. W przesłoniętym cienką zasłoną oknie na piętrze paliło się samotne światło.

Zaparkowała i wyłączyła silnik. Nie była u Daniela od lat. Zawsze to on odwiedzał dom jej rodziców albo przychodził do kawiarni, w której pracowała, z laptopem i przyjaznym nastawieniem.

Wysiadła z samochodu i zatrzasnęła drzwi, których głośne skrzypnięcie poniosło się echem po rzece. Weszła na molo i po schodach biegnących wzdłuż domu, zastanawiając się, czy Daniel będzie bardzo niezadowolony. Nie odzywała się do niego od tak dawna.

Gdy dotarła pod drzwi, zastukała i czekała. Pod jej nogami, woda omywała falami brzeg i podpory molo. Zerwał się wiatr. Łódź Daniela uderzyła o drewnianą konstrukcję. Jade zastanawiała się, czy wciąż wypływa w niej na rzekę, gdy potrzebuje chwili wytchnienia.

Drzwi się otworzyły i go ujrzała. Zamarł na jej widok, rozchylił usta, a jego niebieskie oczy zrobiły się duże i okrągłe. Jade pewnie by się roześmiała, gdyby nie to, że tak bardzo ulżyło jej na jego widok.

– Jade? Co ty tu robisz?

Weszła w jego ramiona i poczuła, jak jego zaskoczenie pomału ustępuje, gdy mocno ją nimi otulił. Jade miała już starszego brata, ale Daniel wypełnił w jej sercu lukę, o której istnieniu nawet nie wiedziała, dopóki Ryan nie przyprowadził go do domu, kiedy wszyscy jeszcze byli dziećmi.

Usłyszała jakiś głos, który nie należał do żadnego z nich dwojga i odsunęła się. Dobiegał z telefonu, który Daniel trzymał w dłoni.

Daniel przyłożył go do ucha, odsuwając się, by wpuścić Jade do domu.

– Muszę kończyć, mamo, zadzwonię później. Pa.

Schował telefon do kieszeni i odwrócił się do Jade. Wydawał się wyższy i miał jakby szersze ramiona. Urosły mu włosy, jego grzywka opadała mu prawie do oczu. W ogóle nie wyglądał na burmistrza. Ale trzeba przyznać, że z taką fryzurą było mu do twarzy.

– Przepraszam, wpadłam tylko na chwilę. Dobrze cię widzieć.

Patrzyła, jak jego spojrzenie tężeje od ciepłego do chłodnego w odstępie zaledwie dziesięciu sekund. Zawsze miał zachwycające oczy.

– Masz chwilę?

– Właściwie to jestem trochę zajęty. – Daniel skrzyżował ręce na piersi.

Jade uciekła wzrokiem od jego spojrzenia i rozejrzała się po pokoju. Przy skórzanym fotelu stała zapalona lampa. Na stoliku stał otwarty laptop otoczony stosem formularzy, od których aż wiało nudą.

Wytarła dłonie w cygańską spódnicę i przerzuciła warkocz przez ramię.

– Przepraszam, że nie zadzwoniłam.

– Przez cały rok.

– Przepraszam.

– Wiem, że nie jestem twoim prawdziwym bratem, ale...

– Przestań. – Zmarszczyła brwi.

– ...jeden telefon to chyba nie tak dużo? List, pocztówka, SMS...

– Masz rację. – Skrzywdziła go. I pewnie nie tylko jego.

– Przepraszam. W Chicago nie było tak, jak się spodziewałam.

– Miałaś wielkie marzenia.

To była ostatnia rzecz, o jakiej chciała rozmawiać. Poszła za Danielem do salonu, mijając pokój, w którym pełno było sztang i ciężarków. W kącie stała solidna bieżnia, której panel jarzył się na pomarańczowo. Jade wyczuła zapach potu i ambicji.

Daniel wziął do ręki pilota. Polityczny talk-show wchłonęła ciemność i nastała cisza, która przepełniła pokój niezręcznością. Patrzył na nią przenikliwie tak długo, aż poczuła się jak ameba pod mikroskopem.

– Przyjechałaś tylko na wesele? – spytał wreszcie. Pokręciła głową.

W jego wzroku pojawiła się jakaś emocja, ale nie zdążyła jej rozszyfrować, bo odwrócił się i skierował do kambuza, który służył mu za kuchnię.

Wesele miało się odbyć już za niespełna miesiąc. Jej siostra Madison i Beckett O’Reilly. Jej serce zamarło na samą myśl o spotkaniu z przyszłym szwagrem. To całe zamieszanie z tajemniczym wielbicielem przyniosło jej tylko mnóstwo wstydu. To dlatego wyjechała. Albo przynajmniej to właśnie ono przechyliło szalę goryczy. W głębi serca już od lat pragnęła zacząć wszystko od nowa.

Jade sądziła, że to Beckett wysyłał jej liściki i kwiaty. Myślała, że jej pragnie. Ale on był zainteresowany Madison. A teraz Jade wróciła do domu w samą porę na ich ślub.

Daniel otworzył lodówkę, wyjął z niej dzbanek herbaty i nalał do szklanki. Dosypał dwie kopiaste łyżeczki cukru, przyniósł do salonu i wręczył Jade.

– Siadaj. – Wskazał na brązową skórzaną sofę.

– Dzięki. – Wypiła pół szklanki, a następnie odstawiła ją na tytułową stronę gazety Twoje Chapel Springs. Omiotła spojrzeniem pokój i zawiesiła je na czymś, co robiło za zasłonę – białym prześcieradłem przewieszonym niedbale przez rurkę karnisza.

– Twoi rodzice nie mówili mi, że wracasz do domu.

– Nie wiedzieli. Ciągle nie wiedzą. To jest mój pierwszy przystanek.

– Czemu?

– Impuls. – Wzruszyła ramionami.

Powoli dochodziła do wniosku, że to jednak był błąd. Obraziła Daniela, nie odzywając się do niego przez cały rok. A teraz miała prosić go o przysługę?

Była samolubna i bezmyślna. Powinna była pojechać do rodziców albo do Madison. Im przynajmniej zrobiła tę wielką łaskę, że zadzwoniła kilka razy w ciągu minionego roku. Wypiła kolejny łyk herbaty, marząc, by był to napój imbirowy. Daniel przekrzywił głowę.

– Co mogę dla ciebie zrobić, Jade?

A więc zgadł. Poczuła się okropnie. Nie chciała od razu do tego przechodzić. Przypomniała sobie rozmowę telefoniczną, którą przez nią przerwał.

– A jak twoi rodzice? To twoja mama dzwoniła?

Posłał jej spojrzenie mówiące: wiem, co kombinujesz, po czym rozsiadł się w fotelu i odpowiedział:

– W porządku. Mama znowu znalazła mi druga połówkę i jest bardzo zdeterminowana, by nas połączyć, gdy zjawię się tam w przyszły weekend.

„Tam” to znaczy w Waszyngtonie. Ojciec Daniela był senatorem z Indiany. Gdyby rodzice Daniela mieli na ten temat cokolwiek do powiedzenia, to najchętniej oglądaliby syna w wielkiej polityce. Póki co pogodzili się z jego stanowiskiem małomiejskiego burmistrza, które jego dziadek sprawował przez szesnaście lat, ale pewnie w pełni usatysfakcjonowani byliby dopiero wtedy, gdyby Daniel zamieszkał w Białym Domu.

Jade posłała mu zmęczony uśmiech.

– Może to rzeczywiście twoja druga połówka? Wiesz jak jest – mama wie najlepiej!

Daniel odwrócił wzrok. Zamknął laptop.

– Opowiedz mi, co u ciebie, bo mam zaległości – powiedziała.

Daniel złożył ręce, oparł podbródek na czubkach palców i zaczął opowiadać. Wciąż był strażakiem ochotnikiem. Miał dużo na głowie w pracy. Babcia Dawson miała pełne ręce roboty w swoich społecznych i charytatywnych projektach.

– A ty, Jade? – spytał, gdy skończył opowiadać. – Co u ciebie?

Jade odchrząknęła, myśląc o ostatnich czterech tygodniach, które kosztowały ją tyle stresu. Dlaczego zawsze było tak, że jej życie zdawało się wymykać spod kontroli? Dziś wieczorem nie będzie się w to zagłębiać.

– Potrzebuję pracy, Danielu. – To była najmniejsza i najłatwiejsza z przysług, o które będzie musiała go poprosić.

– Czemu?

– Żeby mieć co jeść, w co się ubrać i gdzie mieszkać...

– Nie o to mi chodzi! – Jego niebieskie oczy były jak lasery, wdzierały się zbyt głęboko, widziały zbyt dużo.

Jade uciekła od nich wzrokiem, kręcąc pierścionek na środkowym palcu.

– Bo zostaję na stałe.

– Czemu?

Jej rodzina na pewno przekazała mu, co było u niej słychać. Mieszkała u przyjaciółki, pracowała w kawiarni, grywała na gitarze w modnej knajpie.

A teraz wróciła do domu. Bezrobotna.

– Nie chcę o tym mówić.

Daniel skoczył na równe nogi i znowu poszedł do kuchni. Opróżnił karafkę, wlewając jej zawartość do kubka, po czym pociągnął łyk. Jego biała koszula opinała mu ramiona przy każdym ruchu. Miał podwinięte rękawy, które odsłaniały silne przedramiona.

– Pomyślałam, że może będziesz wiedział, kto w mieście szuka kogoś do pracy.

Minęło kilka sekund. Daniel odwrócił się i pochylił nad blatem.

– Mogłabyś dostać swoją posadę z powrotem w Kawiarence pod latarenką, włącznie z koncertami. Ten gość, którego zatrudnili po twoim wyjeździe nie dorasta ci do pięt. – Kąciki jego ust uniosły się, zanim zrobił kolejny łyk.

Ten uśmiech. Tak bardzo jej go brakowało. Zastanawiała się, czy u niego rzeczywiście wszystko w porządku – tak, jak powiedział. A może był na nią bardziej wkurzony, niż dawał po sobie poznać?

– Potrzebuję czegoś lepszego. – Na samą myśl, o wdychaniu zapachu kawy przez cały dzień, skręcało ją w żołądku.

– Czegoś więcej, niż stawka minimalna. Mam nadzieję, że będę mogła zatrzymać się u Madison, ale po ślubie...

– Nie chcesz się pętać nowożeńcom pod nogami?

– No właśnie. I nie chcę też być dwudziestokilkuletnim pożeraczem Cheetosów zalegającym przed telewizorem w piwnicy u rodziców.

– To co, możesz mi pomóc? – Jade uniosła brwi, które znikły pod jej ciemną grzywką.

Zapomniał już jak magnetyczne było spojrzenie jej zielonych oczu. W jej twarzy coś się zmieniło. Spojrzał na nią uważnie, chcąc rozwiązać tę zagadkę. Te same oczy w kształcie migdałów, z lekko uniesionymi kącikami. Ten sam prosty, okrągło zakończony nos. Te same pełne usta, które tak rzadko się uśmiechały – Daniel czuł się jak bohater, gdy udało mu się ją rozśmieszyć.

– A co z twoją muzyką? – spytał.

Usiadła prosto i uniosła podbródek, w którym dostrzegł dołeczek. Jej pierścionki zastukały o siebie, gdy splotła palce dłoni.

– Czas dorosnąć. Potrzebuję pracy z prawdziwego zdarzenia.

Daniel nigdy w życiu by nie pomyślał, że usłyszy takie słowa płynące z ust Jade. Muzyka była dla niej całym życiem. Oddychała nią. Było tak od czasu, gdy nauczył ją pierwszych chwytów gitarowych, kiedy była w pierwszej klasie. Ćwiczyła codziennie godzinami i w ciągu kilku miesięcy grała już lepiej od niego. Przez całe liceum pisała piosenki i udzielała lekcji gry każdemu znajomemu, który wykazywał zainteresowanie. Wyjeżdżając, zostawiła sporą grupkę uczniów.

Co takiego wydarzyło się w Chicago? Zawsze chodziła własnymi ścieżkami. Pamiętał dobrze ten moment, gdy zobaczył ją pierwszy raz. Zmierzchało. Jade kręciła się w kółko w ogrodzie McKinley’ów, jej spódniczka wirowała wokół patykowatych nóg.

– Co robisz? – spytał ją wtedy, trochę rozbawiony, trochę zafascynowany.

– Tańczę ze świetlikami! – odpowiedziała. – Zatańczysz ze mną?

Jade zawsze robiła swoje. Ale teraz wydawała się jakaś inna. Straciła swoją iskierkę. Od czasu śmierci Aarona bardzo się zmieniła.

– Daniel?

Zamrugał, by odgonić wspomnienie.

– Sprawdzę. Popytam. Może czegoś się dowiem.

– Będę ci bardzo wdzięczna. – Jade dokończyła herbatę i wstała. Jej długi ciemny warkocz ześliznął się po ramieniu.

– Nie będę ci dłużej przeszkadzać w pracy.

Daniel odprowadził ją do drzwi, zastanawiając się dlaczego to właśnie jego dom wybrała na pierwszy przystanek w Chapel Springs. Czy chodziło tylko o pracę? Chyba nie. Było coś jeszcze, o czym mu nie powiedziała, ale Daniel wolał jej nie naciskać.

– Rodzina na pewno się ucieszy, że wracasz do domu – powiedział, gdy doszli do drzwi.

Odwróciła się i nachyliła, by go uściskać, a on zapragnął już jej nie puszczać. Zamiast tego pogłaskał ją delikatnie po plecach tak, jak powinien.

– Dobrze znowu cię zobaczyć – powiedziała.

– Ciebie też, pętaku – wtrącił.

I wtedy Jade wyszła, zeszła po schodach i wsiadła do samochodu. Wróciła do swojego życia tak samo płynnie i niepostrzeżenie, jak wśliznęła się do jego serca.

Jade wypłukała usta nad umywalką w łazience Madison, posprzątała po sobie i poszła do kuchni. Lulu, należąca do Madison suczka rasy border collie, poszła w ślad za nią, stukając pazurami o drewnianą podłogę. Na stoliku kawowym pośród weselnych akcesoriów leżał notes i pusta miska z łyżką.

Gdy Jade przyjechała, siostry nie było w domu. Nagrała jej więc wiadomość na pocztę głosową. („Zgadnij, kto stoi właśnie na ganku przed twoim domem? Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko temu, że się rozgoszczę?”)

Zadzwoniła do rodziców, żeby powiedzieć im, że wróciła i obiecała, że wpadnie na poranną herbatę. Potem zadzwoniła do Ryana doskonale wiedząc, jak szybko roznoszą się wieści pomiędzy członkami rodziny. Brat zadał jej o wiele więcej pytań niż rodzice, ale udzieliła mu wymijających odpowiedzi i zakończyła rozmowę, gdy poczuła, że skręca ją w żołądku.

Chwyciła butelkę wody, próbując wypłukać kwaśny smak z gardła. Wystarczyło jedno spojrzenie na restaurację Burger Barn, jeden wdech zapachu grillowanej wołowiny, by zdecydowała podjechać do okienka drive-through i zamówić wielkiego, tłustego, ociekającego burgera. Niebo w gębie. Piekło w żołądku.

Ktoś przekręcił gałkę drzwi wejściowych, wsunął klucz do zamka i drzwi otworzyły się z hukiem. Madison wbiegła do domu, odnajdując Jade spojrzeniem swoich ciemnych oczu. Na jej twarzy wymalował się uśmiech, a drzwi się zatrzasnęły. Przeleciała przez pokój, biorąc Jade w ramiona i kołysząc ją na boki.

– Wróciłaś! Czemu nie zadzwoniłaś? Jade nie mogła powstrzymać uśmiechu.

– Jak to nie?

– Zanim znalazłaś się u mnie pod drzwiami! – Madison odsunęła się trochę, nie puszczając siostry. – Mama i tata wiedzą?

– Właśnie z nimi rozmawiałam.

– Moje wesele dopiero za miesiąc.

– Co powiesz na współlokatorkę? Do czasu wesela?

– Przez cały miesiąc?! – Madison wydała okrzyk radości. – Gdzie twój bagaż?

– W aucie.

Madison odwróciła się gwałtownie i wyszła przed dom, układając w głowie plany dla nich obu. Lulu podreptała za nią, merdając ogonem, a Jade szła na końcu.

Madison otworzyła drzwi samochodu. Zielony dywanik łazienkowy Jade wypadł na podjazd i rozwinął się. W bagażniku był kufer z gitarą, lampa w kwiatki, regalik na książki, który zauważyła w Chicago w jednym ze sklepów z antykami, dwie walizki i wielkie pudło wszelkiego rodzaju dupereli.

Madison odwróciła się do siostry. Miała szeroko otwarte oczy i zdziwiony wyraz twarzy.

– Zostajesz?

– Tak... – Jade zmarszczyła nos.

– Hurra! – Madison ponownie uściskała siostrę, tym razem mocniej.

Jade wypuściła powietrze, które bezwiednie przetrzymywała w płucach.

Madison pomogła jej przenieść rzeczy do jej dawnego pokoju. Nic się tu nie zmieniło: lawendowe ściany, drewniana podłoga przykryta zużytym fioletowym dywanem, wysokie łóżko przykryte kocem i stosem poduszek w trzech kolorach: lawendowym, czarnym i zielonym. Nie ma jak w domu. Przez kilka tygodni.

Madison postawiła lampę na stole.

– Interesująca...

– Izzy nazwała ją moją kwiecistą dziecięcą lampką.

– Zgrabnie. – Madison potrząsnęła abażurem, a jego zielone frędzelki zatańczyły.

Jade opadła na łóżko. Zmęczenie ogarniało ją coraz bardziej w miarę pogawędki z siostrą. Madison przybliżyła jej wszystkie weselne szczegóły i rodzinne sprawy bieżące, a potem zaczęła mówić o pracy. Zawsze była zdolna – została weterynarzem w lokalnej lecznicy.

– Jadłaś już? – Madison spytała po chwili.

– Taaak... – Nieważne, że burgera już dawno nie było w jej żołądku. Jedzenie było jedną z ostatnich rzeczy, której teraz chciała.

– Wyglądasz na zmęczoną.

– Długa jazda.

– Połóż się wcześnie spać. Będziemy miały mnóstwo czasu na nadrobienie zaległości.

– Chyba tak zrobię. Ledwo umiem utrzymać otwarte oczy.

– Wskakuj w piżamę i idź spać. Jutro spokojnie pogadamy. – Madison podeszła do drzwi, ale odwróciła się jeszcze.

– Cieszę się, że wróciłaś, Jade. Tęskniłam.

– Ja też.

Drzwi zamknęły się. Jade zrzuciła ze stóp sandały. Wszystkie kończyny miała jak z ołowiu. Położyła się na poduszkach, próbując znaleźć w sobie dość energii na to, by otworzyć walizkę i przyszykować się do snu. Zamiast tego przewróciła się na bok i otworzyła szufladę szafki nocnej.

Odsunęła na bok listy od cichego wielbiciela, próbując stłumić uczucie poniżenia, które wywołał ich widok. Pod spodem były listy Aarona. Wciśnięte w róg szuflady. Tam, gdzie je zostawiła. Zastanowiła się przez chwilę, czy nie przeczytać ich znowu. Tęskniła za nimi, tysiące razy chciała mieć je przy sobie w Chicago.

Ale nie, to wszystko miała już za sobą. Miłość ma to do siebie, że atakuje szybko i wciąga w cudowny wir uczuć. I wtedy, gdy myślisz, że jesteś niezwyciężona, ona ściąga cię w dół i trzyma tak mocno, że tracisz oddech. Że zaczynasz błagać o śmierć.

Nigdy więcej.

Poza tym miała teraz większe zmartwienia na głowie niż romanse i „żyli-długo-i-szczęśliwie”. Pociągnęła łańcuszek wyłączający lampkę i położyła dłoń na brzuchu. Za siedem miesięcy pojawi się ktoś, kto będzie na nią liczył. A ona tego kogoś nie zawiedzie.

Maleńkie białe światełka rozwieszone wzdłuż zadaszenia nad gankiem mrugały niczym świetliki pośród gęstniejącej ciemności. Jade patrzyła, jak na podwórzu pod domem rodziców tata i Madison grają mecz dwóch na dwóch z narzeczonym siostry i ich bratem Ryanem. Beckett właśnie wyminął Madison i wykonał dwutakt. Trafił.

Ryan przybił Beckettowi żółwika, a Madison jęknęła żałośnie.

Jade usadowiła się na stojącej na ganku huśtawce, wsłuchując się w napływające zewsząd znajome dźwięki wieczornej pory. Świerszcze, cykady, wiatr szumiący w gałęziach drzew. Piłka do koszykówki odbijająca się od betonowego boiska. Owinęła się ciaśniej swetrem, próbując odgrodzić się od chłodnego powietrza.

Ponowne spotkanie z Beckettem było dokładnie tak niezręczne, jak się spodziewała. Jego przyjazna twarz pokryła się rumieńcem, gdy tylko weszła na podwórze. Ale już po chwili nastąpił zwyczajny rodzinny chaos, który odepchnął ten moment w przeszłość. Pomimo poniżenia, jakie Jade odczuwała z powodu tamtego nieporozumienia, dobrze było zobaczyć siostrę szczęśliwą. Beckett był wyraźnie zauroczony Madison i tylko to teraz się liczyło.

Daniel rozsiadł się na krześle naprzeciwko niej z wyciągniętymi nogami. Światła ganku tworzyły złocistą aureolę ponad linią jego ramion. Gdy odmówił wejścia na boisko, ona też wycofała się z gry. Szukała okazji, by porozmawiać z nim w cztery oczy.

– Czemu nie grasz? – spytała.

– Naciągnąłem mięsień – powiedział i poruszył ramieniem. – Na pięćdziesiątej szóstej był wczoraj wypadek.

– Są ranni?

– Tylko wstrząśnienie mózgu i złamane żebro. Nikt ze znajomych. Gdzie Mama Jo?

– Bolały ją plecy. Dałam jej ibuprofen i posłałam do łóżka. Kazałam jej leżeć do rana.

Jade musiała stoczyć z nią walkę, bo PJ wróciła właśnie do domu z uczelni, a ona z Chicago. Wszystkie moje dzieci naraz w domu. I mają się dobrze, powiedziała mama.

Tak przynajmniej się jej wydawało.

– Dopiero co przyjechała i już się panoszy – drażnił się Daniel.

– À propos rządzenia się, jak tam twoja randka z Panną Waszyngton?

– Ona się nie rządzi. – Daniel zmarszczył brwi.

– Miałam na myśli raczej twoją mamę. – To nie było zbyt miłe. Prawdziwe, ale niemiłe. – Przepraszam.

– Spoko.

– No to jak tam randka? Gorąca babka?

– Jest bardzo atrakcyjna. – Daniel zrobił wymowną minę.

– Inteligentna? Dowcipna? Lalunia? No dalej, Dawson, powiedzże coś więcej.

– Bardzo miła.

– Miła.

– Prowadziliśmy inteligentną rozmowę i mamy mnóstwo wspólnych tematów. Czego ty oczekujesz?

– Mężczyźni! Jak ma na imię? Co miała na sobie? Gdzie poszliście? Pocałowałeś ją na dobranoc?

– Courtney, czarną sukienkę, Vidalia i nie.

– Dobra, dobra, utnij temat, jak chcesz. Opowiedz mi co tam w pracy. Czy to też tajemnica?

– W pracy wszystko okej. – Opowiedział jej o ostatnim fiasku z departamentem do spraw mieszkaniowych, dotyczącym odnawiania domów w zabytkowej dzielnicy. Daniel miał talent do rozmawiania z ludźmi. Nie był otwarty i gadatliwy jak jego ojciec, ale potrafił załatwiać różne rzeczy. Umiał słuchać.

– A jak tam poszukiwania pracy? – spytał, gdy skończył swoją historię.

– Chyba dobrze...

– Nic się jeszcze nie pokazało?

– Nie.

Daniel dał jej cynk o trzech potencjalnych miejscach pracy. Złożyła podanie do wszystkich, w jednym zaproszono ją na rozmowę, ale nikt do niej potem nie zadzwonił. Przeglądała też ogłoszenia w gazecie i powiedziała wszystkim znajomym, że czegoś szuka. Ale chyba przeceniła możliwości zatrudnienia w Chapel Springs.

– Coś się znajdzie. Minął dopiero tydzień.

– Myślałam, że w sezonie turystycznym...

– Wszyscy już zatrudnili sobie kogoś do pomocy. Słyszałem też o pracy w szpitalu. Asystent w dziale administracji. Jesteś zainteresowana?

– Jasne.

Brzmiało to jak coś nudnego, ale pewnie dobrze płacili i może były jakieś dodatki do pensji.

– Jutro prześlę ci szczegóły.

Jade nie miała doświadczenia w pracy biurowej, ale czas uciekał. Miała trzy tygodnie na to, by znaleźć nowe lokum, a termin czegoś o wiele ważniejszego za siedem miesięcy. Myślała, że najpierw upora się z pierwszym etapem swojego planu, a potem przystąpi do kolejnej. Dlaczego wydawało się jej, że to będzie proste? Czy kiedykolwiek cokolwiek w jej życiu poszło jak z płatka?

Bardzo nie chciała ponownie prosić Daniela o przysługę, ale czy to jej wina, że on znał tylu ludzi?

Boisko przemieniło się w prawdziwe pandemonium, gdy Madison spudłowała bardzo łatwy rzut i wrzeszczała, że Beckett ją sfaulował.

– To był tylko blok! – odkrzyknął Beckett.

– Tak! Jasne!

– Wiedziałem, że nie powinni kryć siebie nawzajem. – Ryan przeczesał ręką ciemne włosy.

Tata zakozłował. Jego siwa grzywka tańczyła mu na czole.

– Dobra, dobra. Nasza piłka.

– Oszust! – Madison zmierzyła narzeczonego groźnym spojrzeniem.

– Jak mnie nazwałaś? – Udał, że chce na nią naskoczyć, po czym ruszył do ataku.

Madison uchyliła się, trzasnęła go w plecy i Beckett spudłował.

Odwrócił się w tempie błyskawicy i przerzucił ją sobie przez ramię, nie zważając na jej piski.

– Świetnie. Po prostu wspaniale – powiedział Ryan.

Jade uśmiechnęła się, patrząc, jak jej tata próbuje przywołać wszystkich do porządku. Traktował sport tak poważnie. Sport i kukurydzę. Jade odepchnęła się, wprawiając huśtawkę w ruch. Łańcuchy zaskrzypiały.

– Wyglądają na szczęśliwych – powiedziała.

– Madison i Beckett? O, tak – odparł Daniel.

Patrzyła na nich cały wieczór, głównie przyglądając się Beckettowi i temu, jak spoglądał na Madison: wzrokiem mówiącym „na zawsze”. Niektórzy ludzie najwyraźniej bywali szczęśliwie zakochani.

– Ich życie bardzo się zmieni – powiedział Daniel. – Ale wygląda na to, że są na to gotowi. Pasują do siebie.

Jade nie mogła marzyć o lepszym wprowadzeniu. Etap drugi czas zacząć.

– À propos „pasowania do siebie”...

Odwrócił się i spojrzał na nią. Zobaczyła w jego oczach krótki przebłysk, który jednak szybko znikł. Pomyślała, że może Daniel ma jakieś swoje tajemnice.

– Głupio mi prosić cię o kolejną przysługę, ale... – To było trudniejsze niż poprzednio. Bardziej osobiste.

– Wal śmiało. – Jego głos był głębszy.

– Chodzi o to, że znasz tylu ludzi. W końcu jesteś burmistrzem. Chciałam poprosić Ryana, ale on jest trochę zbyt... Jest moim starszym bratem i... gdybym mu to zostawiła, to pewnie nigdy nie znalazłabym...

– Wyrzuć to z siebie, Jade.

– Potrzebuję faceta. – Skrzywiła się. Serio, Jade? Tak właśnie chciałaś to powiedzieć?

Zacisnęła mocno pięści wokół zimnych metalowych linek. Jej twarz złagodniała. Cieszyła się, że to nie na nią padają teraz światła.

– Słucham? – Daniel uniósł lewą brew. Kąciki ust mu drżały. Jade uniosła głowę.

– Jestem gotowa, aby się ustatkować. Znajdę pracę, mieszkanie, a potem... to będzie następny krok.

– Facet.

– Mam dwadzieścia trzy lata, Danielu. To nic niezwykłego. Podparł podbródek czubkami palców i przyglądał się jej uważnie. Jego wzrok wdarł się w głąb jej duszy w poszukiwaniu... No właśnie – czego?

Poruszyła się pod ciężarem jego spojrzenia. I wyrzutów sumienia. Nie miała jednak powodu, by czuć się winna. Powie o ciąży mężczyznom, z którymi będzie się spotykała – nie chciała nikogo oszukiwać. Pragnęła tylko znaleźć chętnego partnera. Zdawała sobie sprawę, że w jej sytuacji może to być nie lada wyzwanie, ale odpierała te myśli.

Wciąż może zawrzeć szczęśliwe małżeństwo, zbudowane na przyjaźni i ukorzenione w miłości. Nie musi przecież być zakochana, by wyjść za mąż i mieć rodzinę.

– Na pewno znasz jakichś miłych singli... Daniel zmrużył oczy. A potem zamrugał.

– Nie szukam bratniej duszy, drugiej połówki, czy coś. Tylko miłego odpowiedzialnego faceta. Masz. Zrobiłam listę. – Poszperała w kieszeni dżinsów.

– Listę?!

– Podstawowe rzeczy. Wskazówki, które pomogą ci zawęzić pole poszukiwań.

– Od kiedy ty sporządzasz listy? – Chwycił kartkę i skrzywił się. – I po co ten pośpiech?

– Zegar tyka. – Jade wzruszyła ramionami. To była prawda. Tykał, a gdy rozlegnie się alarm, jej dziecko będzie wychowywało się bez ojca. Nie może do tego dopuścić. Dlatego musi zacząć działać szybko. Chciała dać swojemu dziecku wszystko to, co sama otrzymała: matkę i ojca. Daniel na pewno to zrozumie, ale jeszcze nie mogła powiedzieć mu o ciąży.

– Po trzydziestce? – przeczytał.

– Mężczyźni wolniej dojrzewają. Chcę kogoś dojrzałego i odpowiedzialnego.

– Ja mam dopiero dwadzieścia osiem i jestem cholernym burmistrzem.

– Nie bierz tego do siebie. – Zmarszczyła brwi. – Ty nie jesteś typowy.

– Musi lubić dzieci... stabilna sytuacja finansowa... mieszkać w Chapel Springs...

– Rozsądne, nie powiesz?

– Czyta się to jak listę zakupów.

– Jak nie chcesz pomóc, to powiedz. – Wyrwała mu kartkę.

Huśtawka przestała skrzypieć, gdy Jade ją zatrzymała.

– Tego nie powiedziałem – Daniel westchnął. Czuł się tak, jakby jego płuca były ze stali. Świetnie. Co mogłoby być gorszego niż organizować randki dziewczynie, którą kochał?

I skąd u niej ten pośpiech do tego, by się ustatkować? Szuka praktycznej pracy i – jak to ujęła? – odpowiedzialnego i dojrzałego faceta. Jade, która poświęcała długie godziny na grę na gitarze. Jade, która żyła chwilą i była zdeterminowana, aby znaleźć sposób na to, by zarabiać na życie muzyką.

– Co się stało w Chicago? Skąd ci się to wszystko wzięło?

– Nic. Znikąd.

– Zmieniłaś się.

– Nie było mnie rok. Może dojrzałam? – Schowała listę z powrotem do kieszeni. – Dobra, nieważne. Zapomnij. Poproszę Ryana.

Czy istniało coś gorszego niż umawianie Jade na randki w ciemno? Tak – pozwolić, by zrobił to ktoś inny.

– Czekaj no. Po prostu mnie zaskoczyłaś. Już przyszło mi do głowy kilku kandydatów.

Na przykład Lloyd Webster z domu starców. Bardzo dojrzały.

– Serio?

– Jasne.

– Dzięki – westchnęła tak głęboko, że opadły jej ramiona. Wdzięczność w jej zielonym spojrzeniu sprawiała, że mógłby się dla niej wspiąć na Mount Everest. Przyszło mu do głowy, że kosztowałoby go to mniej wysiłku niż to, o co go poprosiła.

– Znasz mnie dobrze, więc pomyśl o kimś, kto by do mnie pasował. I o liście.

Lista. Jasne. A na niej wszystko to, czym nie był i czego nie miał. Nie, żeby to miało jakieś znaczenie. Przecież i tak nie mógłby z nią być. Dotarło to do niego już dawno temu, ale to wcale nie znaczyło, że miał ochotę patrzeć, jak Jade pada innemu mężczyźnie w ramiona. A co dopiero jej w tym pomóc.

– To kim oni są? – spytała.

– Co?

– Ci faceci, którzy przyszli ci do głowy.

– A. – Lepiej nie będzie wspominał pana Webstera. – Eee, sprawdzę, czy są wolni i dam ci znać.

– Dobra myśl. Tylko... Czy to mogłoby zostać pomiędzy nami? To trochę niezręczne i... no wiesz... – Wskazała ręką w kierunku boiska. PJ dołączyła do gry, wspomagając drużynę taty i Madison. – Oni nie dadzą mi spokoju, jak się dowiedzą.

Daniel nie mógł uwierzyć, że został sprowadzony do roli Kupidyna. To naprawdę musiało się źle skończyć.

Ale czy na pewno? Będzie miał kontrolę nad wszystkimi jej randkami. Kryteria były dość szerokie – nawet jeśli on sam ich nie spełniał. Będzie tylko musiał się postarać, by Jade nie znalazła tego, kogo szuka.