Terri Blackstock

Dopóki biegnę

Tłumaczenie Jarosław Mrugała

Tytuł oryginału:

If I Run. If I Run Series. Book One

Autor:

Terri Blackstock

Tłumaczenie z języka angielskiego:

Jarosław Mrugała

Redakcja:

Brygida Nowak

Lidia Miś-Nowak

Korekta:

Dominika Wilk

Barbara Dudek

Skład:

Alicja Malinka

ISBN 978-83-65843-45-6

© 2016 by Terri Blackstock by Zondervan

© 2018 for the Polish edition by Dreams Wydawnictwo

Rzeszów, wydanie I

Dreams Wydawnictwo Lidia Miś-Nowak

ul. Unii Lubelskiej 6A, 35-310 Rzeszów

www.dreamswydawnictwo.pl

Druk: Drukarnia Skleniarz

Książkę wydrukowano na papierze iBook 2.0 80g dostarczonym przez Igepa Polska

Jeśli nie zaznaczono inaczej, wszystkie cytaty z Pisma Świętego podano za Biblią Tysiąclecia.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana jako źródło danych, przekazywana w jakiejkolwiek mechanicznej, elektronicznej lub innej formie zapisu bez pisemnej zgody wydawcy.

Książkę tę z miłością dedykuję Nazarejczykowi

1
Casey

Na podeszwach moich butów była krew. Opłukałam je, choć wiedziałam, że na podstawie gumowego wzoru policja i tak ustali, że to Skechers. Dotrą do płatności w sklepie dokonanej należącą do mnie kartą kredytową i będzie jasne, że to ja je kupiłam.

Krew znikała w odpływie, a serce biło mi tak szybko, jakby to moja własna krew tam spływała. Jednak ona nie należała do mnie. Gardło miałam całkiem ściśnięte, a łzy wypełniały oczy, mimo że usiłowałam z nimi walczyć. To nie czas na uczucia.

Buty wydawały się już wystarczająco czyste, więc osuszyłam je ręcznikiem i włożyłam do torby.

I tak znajdą ślady krwi w zlewie, na odciskach stóp przy drzwiach, gdzie zdjęłam obuwie, na ręczniku. Przeszukają całe moje mieszkanie, świecąc luminolem, a potem dopiszą to do listy dowodów przeciwko mnie. Nie było sensu tracić czasu na sprzątanie. Po prostu musiałam się stąd wynieść.

Niełatwo jest zapakować całe swoje życie w jedną torbę, ale nie miałam innego wyjścia. Spakowałam wszystko, co uznałam, że będzie mi potrzebne – spódnicę, dwie pary jeansów, kilka koszulek i nożyczki – żeby obciąć włosy, jak tylko znajdę się w bezpiecznym miejscu, bieliznę, tusz do rzęs, szczoteczkę oraz pastę do zębów, pojemnik na soczewki i okulary. Podeszłam do komody i wyciągnęłam jedną z szuflad. Grzebiąc pomiędzy skarpetkami, odnalazłam pudełko po cygarach. Pliki studolarówek wciąż były w środku. Nadeszła czarna godzina, nagły wypadek, w którym natychmiast potrzebowałam pieniędzy. Schowałam je do kieszeni torby, a następnie szybko przeszłam do aneksu kuchennego zaaranżowanego w salonie, by zabrać z półki oprawioną w ramkę fotografię mojej rodziny. Ją też wcisnęłam do torby.

Pospiesznie wypisałam czek na czynsz, wydarłam z książeczki i zostawiłam na blacie z informacją dla właściciela, że może wynająć moje mieszkanie a to, co zostawiłam, oddać biednym. Nie chciałam go w nic wkopać. Przez chwilę zastanawiałam się jeszcze, czy nie zadzwonić do pracy, żeby powiedzieć, że już się tam nie pojawię, ale lepiej było tego nie robić.

Przerzuciłam pasek torebki przez ramię, złapałam torbę i opuściłam mieszkanie. Zamknęłam drzwi na klucz, chociaż właściwie nie wiedziałam po co.

Wsiadając do samochodu, dostrzegłam na klamce ślady krwi, jednak starałam się nie przywiązywać do tego wagi. Z wolna wjechałam na parking hotelu w centrum, gdzie porzuciłam samochód i nie oglądając się za siebie, zjechałam windą na parter. Weszłam do damskiej toalety i spięłam włosy w kucyk, a następnie zawiązałam bandanę na głowie. Zdjęłam soczewki, zmyłam tusz z rzęs i założyłam okulary. Kiedy byłam gotowa, chwyciłam za bagaż i przez szklane drzwi wyszłam na podjazd hotelu, gdzie znajdował się postój taksówek. Wręczyłam boyowi napiwek, a on wskazał mi wolną taryfę.

Wsiadłam, polecając kierowcy, żeby zawiózł mnie na dworzec autobusowy.

Prawdopodobnie jeszcze nie zaczęli mnie szukać. Wiedziałam, że upłynie chwila, zanim znajdą ciało Brenta. Poddałam się potrzebie modlitwy, chociaż nie miałam pewności, czy Bóg mnie usłyszy. Miałam problem z wiarą, ale kiedy piętrzyły się przeciwności, w mojej głowie często tworzyły się ciche błagania. Nie wiedziałam, o co prosić. O czas? Miejsce? Drogę ucieczki?

Sprawiedliwość?

Tak, właśnie tak.

W końcu zdecydowałam się poprosić o pomoc tak w ogóle, ufając, że jeśli ktoś jest po drugiej stronie, to będzie wiedział, czego mi potrzeba. Gdy jechaliśmy przez miasto, osamotnienie spowijało mnie jak mgła i zastanawiałam się, co zrobię bez swoich przyjaciół. „Kocham ludzi. Zawsze kochałam. Nie lubię być sama”.

A rodzina? Moja półroczna siostrzenica, która do swojego repertuaru umiejętności co tydzień dodawała jakiś nowy trik... Czy kiedykolwiek ją jeszcze zobaczę? Myśl o tym, że nigdy już nie będę jej kołysać, okazała się równie brutalna, jak obraz mojego najlepszego przyjaciela martwego, leżącego na podłodze.

Wpatrywałam się w miasto, w którym dorastałam i które kochałam. Zabawne, do tej pory nawet nie zdawałam sobie sprawy, że je kocham.

Próbowałam odciągnąć uwagę jak najdalej od tego, co wydarzyło się wcześniej. Godzinę temu? Dwie? Odsunęłam myśli od tej przerażającej sytuacji.

Wszystko po kolei. „Najpierw muszę dostać się na dworzec. Potem będę mogła płakać”.

2
Casey

Nigdy wcześniej nie byłam na dworcu autobusowym. Miał w sobie jakąś straszną aurę tajemniczości – wzbudzał poczucie obcości, którego zawsze się bałam. Wiedziałam jednak, że nie mogę wydostać się z miasta swoim samochodem. Na pewno zaczną go szukać. Lotnisko również było wykluczone. Za dużo kamer i za dużo ochrony. Miałam nadzieję, że nie zostanę rozpoznana od razu, jak tylko moja twarz pojawi się na ekranach monitoringu z kamer w poczekalni. Spojrzałam na nieco przygasłą tablicę, na której wyświetlały się kierunki podróży i godziny odjazdów. Nie miałam pojęcia, dokąd się udać.

Musiało to być na tyle daleko, by moje zdjęcie nie pojawiło się w tamtejszych lokalnych wiadomościach. Miejsce, z którym nie jestem związana i nie ma powodu, dla którego miałabym się tam wyprawić. Miejsce, w jakie nigdy bym nie pojechała. W dodatku musiał to być jeden z autobusów, które niedługo odjeżdżały, nieważne dokąd. Nie zamierzałam pokonać całej trasy. Chciałam wysiąść na jednym z przystanków po drodze.

Ale po kolei. Znalazłam damską toaletę i zajrzałam pod drzwi kabin, żeby sprawdzić, czy jestem sama. Na razie byłam. Stanęłam przed brudnymi umywalkami i popatrzyłam w lustro, a potem rozpięłam suwak torby i wyjęłam z niej nożyczki. Rozpuściłam swoje blond włosy, by je rozczesać i wygładzić po raz ostatni.

Włosy zawsze stanowiły mój największy atut i żal było mi się ich pozbywać. Próżność nie mogła mnie jednak powstrzymywać. Ucięłam je na wysokości dolnej szczęki i patrzyłam, jak części mnie spadają na podłogę. Nie zamierzałam się nad tym rozwodzić, więc starałam się nie zatrzymywać. Szybko cięłam dookoła głowy, aż doszłam do drugiej strony.

Wyglądało jak amatorski bob, ale mogło być gorzej. Niestety wciąż za bardzo przypominałam siebie. Zatknęłam włosy za uszy – trochę inaczej, ale niewystarczająco. Może powinnam je obciąć krócej, bardziej na chłopaka? Nie, za długo by to zajęło, a niefachowe cięcie przyciągałoby zbyt dużą uwagę. To musiało wystarczyć, dopóki nie znajdę miejsca, w którym będę mogła je ufarbować.

Wyciągnęłam zwitek pieniędzy z torby i wsunęłam do kieszeni spodni. Powinnam trzymać je przy sobie.

Schyliłam się, by zebrać obcięte włosy, a następnie wrzuciłam je do muszli klozetowej i spłukałam. Potem wróciłam z mokrym ręcznikiem papierowym i wytarłam podłogę, żeby upewnić się, że nie zostaną na niej żadne blond pyłki. Wróciłam do kabiny i spuściłam wodę jeszcze raz, stojąc przez moment w miejscu i obserwując, jak dawna Casey wiruje na dnie muszli, a później znika w odpływie.

Oparłam się o drzwi kabiny. „Jestem w stanie to zrobić. Przetrwałam już tak trudne chwile. Muszę tylko zrobić to, czego policja najmniej się spodziewa. Od tego zależeć będzie moje życie”.

Zdjęłam tył obudowy komórki, wyjęłam baterię i wyrzuciłam ją do kosza na śmieci. Potem rozbiłam telefon, a jego szczątki włożyłam do kieszeni, aby pozbyć się ich gdzie indziej po drodze. Nie wiedziałam, czy to wystarczy, żeby policja nie namierzyła mnie przez GPS w telefonie, ale widziałam w telewizji, że przestępcy często tak robią.

Wyszłam z łazienki, rozglądając się po dworcu, i skierowałam się do okienka, przy którym na szczęście nie było kolejki. Z torebką i torbą na ramieniu podeszłam do kasjerki.

– Dokąd? – spytała.

– Hmmm... Który autobus teraz zabiera pasażerów?

Kobieta podniosła wzrok. Nasze oczy się spotkały, ale miałam wrażenie, jakby w ogóle mnie nie widziała.

– El Paso. Odjeżdża za dwadzieścia minut.

Nie zastanawiałam się ani chwili.

– Idealnie. Chciałam właśnie do El Paso.

Kasjerka wyglądała na zaspaną, gdy drukowała bilet i brała ode mnie pieniądze.

– Lepiej się pospieszyć.

Podziękowałam jej i szybkim krokiem ruszyłam w stronę autobusu. Kiedy podałam kierowcy bilet do zeskanowania, on sięgnął po moją torbę.

– W porządku – powiedziałam. – Położę ją obok siebie.

– Autobus może być pełny. Nie będzie dla niej miejsca.

Nie miałam pojęcia, że El Paso to tak popularny kierunek ze Shreveport.

– Włożę ją pod nogi. Jak długo trwa podróż?

– Dziesięć i pół godziny, w przybliżeniu.

To chyba dobrze. Im dłużej będę tkwić w autobusie, tym lepiej. Jeśli nie wpadną na to, jak opuściłam miasto, to mogło być dobre miejsce, żeby przez chwilę znajdować się poza zasięgiem.

Weszłam do pojazdu. Jak na razie był zapełniony mniej więcej w połowie. Przeszłam między siedzeniami, mijając rodzinę z dwoma maluchami, i wybrałam miejsce przy oknie w pustym rzędzie. Położyłam torebkę i torbę na siedzeniu obok, ale autobus szybko zaczął się zapełniać. Starałam się nie nawiązywać kontaktu wzrokowego z tymi, którzy szukali miejsca. Utykający mężczyzna, który ledwo wszedł po stopniach, nastolatka z cieniami pod oczami i słuchawkami w uszach, starsza kobieta z laską, żołnierz w mundurze polowym z torbą wojskową.

Żołnierz zerknął na mnie i zatrzymał się w przejściu.

– Czy wolne tutaj? – zapytał, wskazując na moje rzeczy.

Nie chciałam odmawiać żołnierzowi. Tyle od nich oczekujemy, a oni tak niewiele się od nas spodziewają. Pokiwałam głową i przesunęłam bagaż pod nogi. Wślizgnął się na miejsce, muskając mój bok swoim szerokim ramieniem.

– Do El Paso? – zagadnął.

– Nie, będę wysiadać po drodze. Jest pan z El Paso?

– Tak – odpowiedział. – Ale nie było mnie przez ponad rok. Afganistan.

– Nie fundują samolotu do domu? – zapytałam, oniemiała.

– Odwieźli mnie w miejsce, z którego wyleciałem, ale tam nie mam rodziny. Nie chciałem jechać od razu do domu – mówił. – Chciałem zatrzymać się i odwiedzić po drodze rodzinę kolegi. Nie wrócił do domu, więc...

Moje serce zaczęło rosnąć. Musiał być naprawdę dobrym człowiekiem, skoro przedłożył rodzinę zmarłego przyjaciela nad swój powrót do domu.

– Autobusem to nie tak daleko.

– Kto czeka tam na pana? – spytałam.

– Moi rodzice – odparł. – I dziewczyna. Bardzo chcę się z nimi wszystkimi zobaczyć.

– Założę się, że bardzo za panem tęsknią.

– Tak, to będzie świetny weekend – powiedział, a potem przełknął ślinę. – Trochę się denerwuję.

Rozumiałam go. Prawdopodobnie zmienił się od czasu swojego wyjazdu na wojnę. Powrót do relacji będzie trudny, a może nawet dziwny. Mąż mojej przyjaciółki Nory wyjechał na misję cztery tygodnie po narodzinach ich pierwszego dziecka i nie było go przez ponad rok. Utrzymywał kontakt przez Skype’a na tyle, na ile mógł, ale to nie to samo. Nie sposób odzyskać straconych miesięcy.

Kiedy wrócił do domu, radość Nory szybko przerodziła się w ciche zmartwienie i wszyscy widzieliśmy, że dzieje się coś złego. Człowiek zmienia się przez rok, zostając matką... albo żołnierzem. Czasem dwie osoby stają się tak różne, że ich drogi się rozchodzą. Miałam nadzieję, że dziewczyna tego mężczyzny potraktuje go jak bohatera i da mu tyle czasu i miejsca, ile będzie mu potrzeba, by się dostosował.

Włożył w końcu swoje słuchawki, a ja poczułam ulgę, że nie pyta o mnie. Sama także założyłam słuchawki, zamknęłam oczy i udawałam, że śpię, ale gdy autobus zaczął powoli wyjeżdżać ze stanowiska, otworzyłam je, aby jeszcze raz rzucić okiem na moje miasto. Mogłam nie zobaczyć go już nigdy więcej.

Przymknęłam znów oczy, kiedy zaczęły do nich napływać łzy. Powiedziałam sobie, że dam radę. „Jestem silna. Jestem skupiona. Jestem zdeterminowana”.

„Nie pozwolę, żeby oni wygrali”.

Łzy odpłynęły. Zapragnęłam usłyszeć muzykę naprawdę, by móc zatopić w czymś myśli, ale mój telefon leżał rozbity w kieszeni. Słuchawki przynajmniej izolowały mnie od wszystkiego wokół.

Nie wiedziałam tylko, czy to dobrze, czy źle.

3
Casey

Kiedy zatrzymaliśmy się na stacji Greyhound w Dallas, zdecydowałam, że wysiądę i znajdę jakieś miejsce, w którym mogłabym przenocować. Autobus pojechał dalej, do El Paso, ale beze mnie.

Z przystanku dostrzegłam Overnight Inn, więc ruszyłam w jego stronę, starając się ignorować myśl, że ktoś może mnie napaść, zanim zdołam dotrzeć do hotelu. Noc zdawała mi się pełna cieni i ruchu, ale szłam szybko, czując, jakby serce miało zaraz wyskoczyć mi z piersi.

W połowie drogi rozpacz dogoniła mnie i uderzyła z całą siłą. Nie byłam w stanie uwierzyć, że znalazłam się w tym miejscu, chowając się przed prawem. Rodzice wychowali mnie tak, bym miała szacunek dla władzy i wierzyła w system... Ale to było, zanim system obrócił się przeciwko nam.

Dla mojej rodziny dokonanie zabójstwa było równie odległe jak popełnienie samobójstwa.

„My nie poddajemy się łatwo – powtarzałam sobie wiele razy od śmierci mojego ojca trzynaście lat temu. – On nigdy by się nie powiesił”. Miałam tego stuprocentową pewność, mimo że gdy go znalazłam, jego ciało wyglądało jak zwłoki kogoś, kto chciał z tym wszystkim skończyć. Nawet w wieku dwunastu lat wiedziałam, co zobaczyłam. Mój kochany tata nigdy by nie pozwolił, żebym znalazła go po śmierci, która nastąpiła w taki sposób.

Teraz zastanawiałam się, czy mogłabym zrobić to jako pierwsza w rodzinie. Czy potrafiłabym być kimś, kto naprawdę się poddał?

Może byłoby najlepiej, gdybym została napadnięta i zamordowana. Mój instynkt przetrwania okazał się jednak zbyt silny, więc szłam tak szybko, jak tylko mogłam, aż dotarłam do drzwi hotelu. Gdy uzyskałam informację, że mają jeszcze wolne pokoje, powiedziałam, że mój portfel został skradziony, ale mam gotówkę, a następnie zameldowałam się pod fałszywym nazwiskiem. Niedługo później dostałam klucz do pokoju.

W końcu weszłam do pomieszczenia, które pachniało pleśnią i papierosami. Łóżko było twarde, a pościel nie zakrywała materaca, ale przypomniałam sobie, że mam szczęście, że jestem tutaj, a nie w areszcie.

Brak nadziei kłuł mnie boleśnie w środku i nagle myśl o samobójstwie powróciła. Zastanawiałam się, w jaki sposób powinnam się do tego zabrać, by wywołać jak najmniejszą traumę u kogoś, kto mnie znajdzie. Przez kilka minut leżałam, rozmyślając nad tym, że już niedługo wszystko mogłoby się skończyć. To, że nie muszę uciekać, żeby ratować swoje życie, i ukrywać się jak przestępca, sprawiłoby mi prawdziwą ulgę. Nie musiałabym się martwić o to, jak zarobić na utrzymanie i gdzie mieszkać, ani przejmować się ludźmi, którzy mnie otaczają. Nie musiałabym walczyć z nieuniknionym mianem zabójcy.

Jednak nie mogłam zbyt długo ulegać tej fantazji. Wyobraziłam sobie mamę podczas wystawienia mojego ciała przed pogrzebem, bez końca powtarzającą swoje rytuały, związane z nerwicą natręctw, przyjmującą kondolencje i pocieszającą pocieszających. Po pogrzebie nie mogłaby spać całymi nocami, dręczona przez przerażające wizje. Trwałoby to tygodniami, dopóki lekarz nie zastosowałby odpowiedniej dawki leków. Moja siostra byłaby tak zrozpaczona i rozkojarzona, że nie dałaby rady zajmować się małą Emmą. Jej małżeństwo ucierpiałoby, bo gorycz i złość zaczęłaby kipieć w jej sercu jak lawa, aż w końcu publicznie powiedziałaby coś, czego nie powinna, a potem po nią również by przyszli.

W telewizji mówiliby o moim samobójstwie jak o dramacie tygodnia. Opisaliby to szczegółowo, a filmy z moim ciałem znalazłyby się na YouTubie. Nancy Grace [1] przeprowadziłaby psychologiczną analizę mojej osobowości.

W końcu odrzuciłam ten pomysł. Odbieranie sobie życia byłoby skrajnie egoistyczne. Zbyt wiele klocków domina, by się przewróciło. Taki czyn wywierałby wpływ na wiele osób, i to nie przez tydzień czy miesiąc, ale przez lata... Dziesiątki lat.

Nie można tak po prostu się wypisać i mieć nadzieję, że w ten sposób wszystko się skończy. Nie skończy się dla nikogo, kto nas kocha. Zostawilibyśmy bliskich goniących za skrawkami nas samych rozrzuconymi przez wściekły wiatr. Zostawilibyśmy ich z rozpaczliwymi próbami rozwiązania problemów, z którymi sami nie potrafiliśmy się uporać – i to w trakcie zabliźniania się ich własnych ran. Nawet ktoś taki jak ja, bez męża i dzieci, może wpłynąć na kolejne pokolenia.

„Czy szybka ulga jest tego warta?”

„Nie, nie jest. Wolałabym sama zmagać się z bólem, byle oni nie musieli tego robić”.

W końcu zdałam sobie sprawę, że muszę przez to przebrnąć. Nie mogło być mowy o uldze. Podejmując tę decyzję, wykazałam się na pewno determinacją, skoro postanowiłam, że uporam się z tym dla mojej rodziny. Mała Emma nie będzie musiała mówić o swojej ciotce, która popełniła samobójstwo. Oczywiście za wiele lat jej przyjaciele z piaskownicy nazwą mnie morderczynią. Ale matka wyprowadzi ją z błędu. Może nawet Emma usłyszy dobre wspomnienia o ciotce Casey.

Wreszcie udało mi się zasnąć i sen przyniósł wytchnienie, o które nie prosiłam. Śniłam o tym, że Brent nadal żyje, że spotkaliśmy się w Malico’s Pizza Plaza i jedliśmy pepperoni, narzekając na zapominalskiego kelnera, jakby to, że nie pamiętał o kiełbasie, było najgorszą rzeczą, jaka mogłaby się wydarzyć.

Gdy się obudziłam, Brent znów nie żył. Kiedyś uwielbiałam sobotnie poranki, ale w tym stęchłym hotelowym pokoju wszystko było nie tak. Cicho płakałam, biorąc prysznic i przygotowując się do wyjścia nie wiadomo gdzie.

4
Casey

Gdyby policja zdobyła informację, że kupiłam bilet do El Paso, raczej nie szukałaby mnie w Dallas. Mimo to zawiązałam sobie bandanę dookoła głowy i dopiero wtedy zdecydowałam się wrócić na dworzec autobusowy. Nie podjęłam decyzji, gdzie jechać dalej, ale najbliższy autobus zmierzał do Tulsy w Oklahomie, więc kupiłam bilet. Na szczęście siedziałam sama przez większość drogi, jednak podróż zakłócała obawa, że zasnę i prześpię wszystkie przystanki po drodze, aż w końcu dojadę do samej Tulsy. Musiałam wysiąść wcześniej.

Durant w Oklahomie wydawało mi się równie dobre, jak wszystko inne. Chociaż nie było tutaj przystanku, pasażerowie mieli dziesięć minut na to, żeby zapalić albo kupić sobie colę. Rozejrzałam się. Nie byliśmy w zbyt rozwiniętej części miasta, ale na rogu, cztery budynki dalej, zobaczyłam drogerię. Skierowałam się tam pewnym krokiem, starając się nie sprawiać wrażenia zagubionej. Nawet w środku dnia mogłam stać się łatwym celem – drobna blondynka samotnie przemierzająca okolicę o złej sławie.

Uciekinier chyba powinien być odważny, tymczasem ja czułam się jak więdnący tulipan, którego płatki zwieszają się ku ziemi. Strach znów pulsował wraz z krwią w moich żyłach, dudnił mi w uszach i uderzał do głowy.

„Moja dzielna dziewczynka” – mówił tata, gdy miałam dziesięć lat i w nowej szkole radziłam sobie z łobuzem, który próbował mnie zgnębić. Nie byłam wtedy bardziej dzielna niż teraz. Unikałam tej dziewczyny na korytarzu i starałam się trzymać blisko nauczyciela, kiedy znajdowała się obok. Byłam nowa, więc samotnie bawiłam się na placu zabaw. Pamiętam, że poruszałam ustami, jak gdybym śpiewała piosenkę, i uśmiechałam się, nie zważając na fakt, że jestem sama.

Teraz uśmiechałam się i poruszałam ustami jak przy tamtej niemej piosence, jakby mój umysł był czymś zaabsorbowany, a ja sama – zadowolona. Nikt zdawał się nie zauważać fałszu w tym wyrazie twarzy i tornada wzbierającego w mojej głowie.

Nikt mnie w ogóle nie widział.

Weszłam do drogerii i od razu skierowałam się do działu z produktami do stylizacji włosów. Stanęłam przed farbami L’Oréal, próbując zdecydować się na nowy kolor włosów. Zawsze lubiłam być blondynką, ale jakikolwiek odcień blondu zbyt mocno przypominałby mój. Nie, chyba musiałam zostać brunetką. Wzięłam z półki ciemny brąz, z cichą nadzieją, że go nie zepsuję.

Nagle usłyszałam łoskot i aż podskoczyłam. Ktoś w przedniej części sklepu zaczął przeklinać. Dysząc, podeszłam do przejścia na środku, aż w końcu dostrzegłam kasjerkę klęczącą wśród góry przewróconych leków na refluks kwasowy, sprzedawanych po dwa w cenie jednego.

Bez namysłu ruszyłam szybko w jej kierunku.

– W porządku? – zapytałam. – Przewróciła się pani?

Jej policzki były zarumienione.

– Tak, jestem taka niezdarna. Wywróciłam wystawę. – Podałam jej rękę, a ona ją chwyciła i podniosła się. – Dziękuję. Mogę skasować, jeśli to wszystko.

Spojrzałam w górę, dostrzegając nad drzwiami kamerę.

– Tak, to wszystko. Ale mogę poczekać, jeżeli musi pani posprzątać.

– Nie, wystawa poczeka.

Normalnie pomogłabym jej pozbierać opakowania. Małe uprzejmości nic mnie nie kosztowały, jednak teraz wydawały się droższe, niż mogłam sobie na to pozwolić. Poszłam za nią do kasy, biorąc po drodze batonik i orzechy z regału obok, z nadzieją, że uda mi się odciągnąć trochę jej uwagę od koloru włosów kobiety na opakowaniu farby.

– Czy zna pani jakiś bezpieczny motel w okolicy? Przejeżdżam przez miasto, a nie mam rezerwacji.

Kasjerka przesunęła przed skanerem kod farby, batonika oraz orzechów, a potem włożyła je do torby.

– Jest jeden na tej ulicy, ale szczerze mówiąc, na pani miejscu bym się w nim nie zatrzymywała – stwierdziła. – Pojechałabym dalej, w głąb miasta, do Hampton Inn na Burngard Street. Ale to kilka kilometrów stąd.

– Czy mogłabym skorzystać z pani telefonu, żeby zamówić taksówkę? To jeden z moich gorszych dni. Samochód się zepsuł, a bateria w komórce padła.

– Jasne. – Kobieta przesunęła w moją stronę telefon dla pracowników sklepu. – Proszę zadzwonić na informację i zapytać o Dean’s Taxi Service. Są jedyni w mieście.

Zadzwoniłam po taryfę, podziękowałam kasjerce i wyszłam, by zaczekać na zewnątrz, gdzie w skupieniu rozważyłam każde słowo, które do niej wypowiedziałam. Jeśli będą z nią rozmawiać, może mnie pamiętać. Ale to Durant i pewnie nie zamierzają mnie tutaj szukać, a przynajmniej nie do czasu, gdy odjadę już daleko stąd. Może nigdy nie usłyszy, że nazwą mnie morderczynią.

Kiedy tak stałam z opakowaniem farby do włosów, powoli zaczęła do mnie docierać rzeczywistość. Co ja sobie właściwie myślałam? Powinnam była zadzwonić na policję w tej samej chwili, w której znalazłam Brenta, powiedzieć im, że leży martwy na podłodze i poinformować ich, kto naprawdę jest za to odpowiedzialny. Ale tak szybko, jak ta myśl przyszła mi do głowy, pojawiła się również pewność, że to by nie zadziałało. Moje instynkty były prawidłowe.

Chciałam zobaczyć się z moją matką i opowiedzieć jej o wszystkim. Marzyłam, żeby mnie przytuliła i zapewniła, że to mnie nie złamie. Nie zastanawiałam się nad tym, jak mogłoby to na nią wpłynąć. Uporała się już z tyloma kłamstwami, przeszła wstrząsającą rozpacz i stała się inną osobą – z cieniami ogarniającymi jej duszę i odbijającymi się w jej pełnych niepokoju oczach.

Przez cały czas miała przy sobie moją siostrę i siostrzenicę, która zawsze wywoływała na jej twarzy uśmiech. Nie byłam w stanie znieść myśli, że nie mogę z nimi porozmawiać.

I tęskniłam za Brentem. Był moim powiernikiem, tym, którego interesowała moja przeszłość i dręczące mnie problemy. Dziwne, ale na każdym kroku czułam impuls, by wziąć do ręki telefon i wybrać jego numer. Znaleźli go już? Powiedzieli jego rodzicom?

Czy wszyscy, którzy go kochali, płakali teraz z żalu?

Czy obwiniali mnie?

Może powinni, bo ponosiłam odpowiedzialność za jego śmierć. Poczucie winy rosło we mnie, a ja nie umiałam z nim walczyć. Po prostu musiałam wziąć oddech i zrobić następny krok.

Policja ze Shreveport nie była wszechwiedząca i nawet jeśli zaangażowałaby policję stanową, ich zasięg był ograniczony. Ale wiedziałam, że to nie sprawiedliwość spowoduje, że po mnie przyjdą. Sprawiedliwość nie miała z tym nic wspólnego.

Taksówka podjechała i wsiadłam na tylne siedzenie. Za kierownicą siedział pulchny, siwowłosy mężczyzna z głębokimi zmarszczkami wokół oczu.

– Dziękuję, że pan przyjechał – powiedziałam. – To pewnie nie jest miejsce, z którego zazwyczaj odbiera pan pasażerów.

– Nie, proszę pani – odparł kierowca. – Ale jeżdżę właściwie wszędzie. Jak się pani tu znalazła?

– Przyszłam ze stacji benzynowej. Mój samochód się zepsuł i nie uda się go naprawić do jutra. Mam nadzieję, że w Hampton Inn są wolne pokoje.

– Powinny być. W ten weekend nie ma żadnych ślubów. Czyli jest pani przejazdem?

– Tak. Jechałam do Tulsy w interesach.

– Naprawdę? A co pani robi?

Spróbowałam wymyślić jakieś najmniej zapadające w pamięć zajęcie.

– Pracuję w firmie, która projektuje kartonowe pudła. – Nie podobało mi się to, jak łatwo przychodziły mi kłamstwa.

– Pudła kartonowe? – spytał kierowca. – Nigdy o tym nie słyszałem.

Uśmiechnęłam się.

– Tak, właśnie. Ktoś musi to robić, prawda? Nie sądził pan chyba, że te wszystkie pudła same się takie tworzą? – Zamilkłam, myśląc, czy nie posunęłam się za daleko. – Jak długo jeździ pan taksówką?

Na szczęście podchwycił temat.

– Trzy lata. Straciłem pracę, kiedy zamknęli fabrykę, i nie mogłem znaleźć innej, więc pracuję tutaj.

– Robiąc to, co trzeba – odpowiedziałam. – Dobrze. Ma pan rodzinę?

– Żonę i córkę, i kochaną wnuczkę. Córka nie ma męża i na początku byłem zdania, że to koniec świata, ale dziecko owinęło nas sobie wokół palca. Ma piętnaście miesięcy i jest największą radością w naszym życiu.

– Uwielbiam dzieci.

– Ma pani swoje?

– Nie, ale mam nadzieję, że kiedyś zostanę mamą. Ma pan jej zdjęcie?

Nie próbowałam jedynie zmanipulować rozmowy. Naprawdę uwielbiałam patrzeć na rodzinne fotografie, zwłaszcza gdy były na nich dzieci.

Kierowca odblokował telefon i podał mi nad oparciem siedzenia. Popatrzyłam na pucołowatą twarz i śmiejące się oczy.

– Jest urocza.

– Bóg stworzył je śliczne, więc ich nie odsyłamy. Zdarzają się długie noce, ale one wszystkie są tego warte.

Niedługo później wjechaliśmy na parking Hampton Inn. Miałam nadzieję, że z niczym się nie wysypię.

– Dziękuję za kurs – powiedziałam. – Pana wnuczka ma wielkie szczęście.

Zapłaciłam mężczyźnie, a potem wysiadłam z taksówki. W Hampton Inn były wolne miejsca, więc zameldowałam się pod fałszywym nazwiskiem, znów zapewniając, że straciłam prawo jazdy. Kiedy poinformowałam recepcjonistę, że chciałabym uregulować należność za nocleg gotówką, wezwał kierownika, który musiał wydać pozwolenie. Mężczyzna przyszedł, by mi się przyjrzeć, a następnie przystał na taką formę zapłaty. Prowadzona przez niego obserwacja stresowała mnie, mimo że w końcu wyraził zgodę i dostałam klucz do pokoju. Pierwszą rzeczą, którą zrobiłam, gdy schroniłam się w nowym lokum, było włączenie wiadomości z kraju w telewizji. Zastanawiałam się, czy pojawi się w nich materiał o zabójstwie w Shreveport. Wątpiłam w to, bo morderstwa mężczyzny w jakimś mieście w Luizjanie nie można przecież uznać za wydarzenie na skalę krajową, nieważne, jak niesamowitym był człowiekiem. Słuchając podawanych informacji, szybko ufarbowałam włosy. Miałam nadzieję, że na moim jasnym kolorze brąz złapie wystarczająco intensywnie. Odczekałam piętnaście minut, a potem weszłam pod prysznic i spłukałam włosy.

Farba krążyła wokół odpływu, przywodząc na myśl krew na podłodze. „Brent...”

Zamknęłam oczy i opadłam na dno brodzika. Woda spływała po moim ciele nieprzerwanym strumieniem, podczas gdy trawiąca mnie rozpacz nareszcie znajdowała swoje ujście. Zakryłam usta, by stłumić szloch, aż w końcu woda zrobiła się zimna. Zakręciłam ją i siedziałam w mokrym brodziku do momentu, w którym wreszcie odzyskałam oddech.

Po pewnym czasie znów byłam w stanie się poruszyć, więc wyszłam spod prysznica i wytarłam włosy, zaskoczona wyglądem nowej osoby stojącej przed lustrem. Nie wyszedł z tego idealnie ciemny kolor, ale było, jak było. Moje jasne brwi zbyt mocno kontrastowały z resztą, więc zignorowałam ostrzeżenia na opakowaniu i nałożyłam na nie pozostałości farby, a potem leżałam plackiem na łóżku z nadzieją, że ani odrobina nie dostanie się do oczu. Żeby ich nie podrażnić przy spłukiwaniu, zamiast umyć brwi wodą, wytarłam je wilgotnym ręcznikiem.

Gdy w końcu byłam ubrana, a moje włosy całkiem wyschły, wpatrzyłam się w swoje odbicie i sama siebie nie poznałam.

Tak, ale oczy nadal były moje... o podłużnym kształcie i trochę za duże, by z łatwością zniknąć w tłumie. Może byłoby trudniej je zauważyć, jeśli dla odmiany przestałabym je malować – pozbywając się mojego ukochanego eyelinera. Okulary powinny pomóc. Były dosyć nowe i niewiele osób zdążyło je zobaczyć, więc stanowiły względnie bezpieczne rozwiązanie.

Koło jedenastej zeszłam na dół i wyrzuciłam opakowanie po farbie do kosza na śmieci na końcu korytarza. Potem znalazłam centrum biznesowe i usiadłam przed hotelowym komputerem. Nie odważyłabym się zaglądać na profile moich znajomych na Facebooku czy wysłać do kogoś e-mail. Nawet przeczytanie wiadomości w czasie pobytu w tym mieście mogło mnie wydać, jeśli policja sprawdzała logowania spoza Shreveport. Może przejrzałabym je jutro, tuż przed wyjściem. W ten sposób, choćby ustalili, gdzie to zrobiłam, byłabym już w innym miejscu. Na razie potrzebowałam jednak rozkładów ze stacji Amtraka i Greyhounda [2]. Musiałam podjąć decyzję, gdzie się udać z Durant. Szybko znalazłam Amtraka, ale stacji Greyhounda tu nie było. Najbliższa znajdowała się w Ardmore. Mimo to wydrukowałam jej rozkład, razem z harmonogramem jazdy pociągów. Później wróciłam do pokoju i przeliczyłam pieniądze.

Miałam 12 tysięcy dolarów. Kiedy dwa lata po śmierci mojego taty wraz z siostrą sprzątałyśmy jego rzeczy, znalazłyśmy pliki studolarówek – razem 36 tysięcy, które odkładał przez całą swoją policyjną karierę. Były w pudełku podpisanym: „Na czarną godzinę”. Oddałyśmy je naszej mamie, ale ona nalegała, żebyśmy podzieliły je między nas trzy. Nigdy nie ruszałam tych pieniędzy, nawet nie wpłaciłam ich do banku. Trzymałam je przez te wszystkie lata w pudełku po cygarach, nie wiedząc, na co miałabym je wydać. Były prawie jak rekompensata, bo nie dostałabym ich, gdyby nie jego śmierć. Teraz wiedziałam, że to swego rodzaju zabezpieczenie przyznane mi przez tatę, tak jakby zdawał sobie sprawę, że kiedyś będę musiała uciekać przed jego wrogami. Powinno wystarczyć na pokoje hotelowe i jedzenie, możliwe, że również na nowy komputer i telefon. Może nawet na używany samochód, gdy już dotarłabym tam, gdzie jechałam.

Po znalezieniu kryjówki powinnam natychmiast podjąć pracę, żebym mogła uzupełnić to, co już straciłam.

Wdzięczność zaczęła wzbierać w moim sercu na myśl, że tata był tak przezorny, by nam to zostawić. Z drugiej strony czułam także, że byłby przerażony, gdyby wiedział, jak wykorzystywałam jego oszczędności.

W środku nocy nadal nie mogłam spać, więc usiadłam i zaczęłam rozmyślać. Doszłam do wniosku, że będzie mi potrzebne nowe prawo jazdy. Bez dokumentu nic nie zdołałabym zrobić.

Zamiast kolejny raz podjąć próbę zmrużenia oka, zeszłam do centrum biznesowego, napotykając po drodze jedynie kobietę i mężczyznę siedzących przy stole. Nie zauważyli mnie, zajęci chichotaniem i flirtowaniem ze sobą. Kiedy weszłam do małego pokoju i odpaliłam komputer, wpisałam w wyszukiwarce hasło: „fałszywe prawo jazdy”.

Nic pomocnego nie pojawiło się na ekranie. Chyba ludzie, którzy łamią prawo, nie reklamują się tak otwarcie. W końcu wróciłam do łóżka i starałam się tym nie martwić.

-

Sen w końcu nadszedł, ale obudziłam się już o siódmej rano, pełna obaw, że policja czeka przed wejściem do hotelu, by złapać mnie w momencie, gdy tylko pojawię się w drzwiach. To była głupia myśl. Nie czekaliby. Antyterroryści wyważyliby drzwi pokoju i wbiegli z wycelowanymi karabinami, gotowi do tego, żeby mnie skuć i wyprowadzić.

Zeszłam jeszcze raz do centrum biznesowego, by znaleźć na komputerze mapę, która wskazałaby mi drogę na stację Amtraka. Nie chciałam jechać taksówką. Potrzebowałam czasu, żeby się przejść i oczyścić umysł. Przed wyjściem sprawdziłam jeszcze szybko profil kolegi na Facebooku. Napisał post o mnie.

Przed szklanymi drzwiami pojawił się ktoś z kartą magnetyczną, więc w pośpiechu zamknęłam stronę i postanowiłam zajrzeć na nią później.

Wyłączyłam komputer, a potem wróciłam do mojego pokoju, gdzie wyciągnęłam z kieszeni 100 dolarów. Miałam jeszcze trochę pieniędzy w torebce, a resztę rozdzieliłam na dwie części i włożyłam do butów. Teraz mogłam opuścić hotel.

Z torbą na ramieniu ruszyłam przez ulicę w kierunku stacji. Po drodze natknęłam się na mężczyznę stojącego na rogu.

„Może to diler” – przemknęło mi przez myśl, kiedy zbliżałam się do niego. Przyglądał mi się z uwagą, podczas gdy ja walczyłam z nieodpartą chęcią przejścia na drugą stronę ulicy, żeby uniknąć bliskiego kontaktu. Nagle jednak uświadomiłam sobie, że ktoś taki mógłby mi pomóc.

Kiedy już byłam nieopodal, zaczęłam iść wolniej, i uniosłam brodę, jakbym wcale się nie bała.

– Jak leci?

Wydawał się zaskoczony tym pytaniem. Jego dredy ciężko chwiały się na wietrze.

– Całkiem w porządku – odpowiedział, przeciągając słowo „porządku” nieco za bardzo.

– Zastanawiałam się właśnie, czy może mógłbyś mi polecić kogoś w okolicy, kto pomoże mi zrobić prawo jazdy?

Mężczyzna zmrużył oczy.

– Byłaś w Departamencie Pojazdów Mechanicznych?

– Nie chodzi mi o legalne. – Poczułam, jak gorąco napływa do moich policzków.

Kiwnął głową, ale odpowiedź chwilę mu zajęła.

– Może kogoś znam – rzekł w końcu. – Daj mi swój numer. Zadzwonię do ciebie.

– Nie mam numeru – odparłam.

Znów skinął głową, jakby zrozumiał, że próbuję utrzymać wszystko w tajemnicy.

– Ile to dla ciebie warte?

Wyjęłam 20 dolarów.

– Nie, to nie wystarczy.

– A płacę ci za prawko czy za informację?

– Informację, ale to trochę kosztuje. Skąd mam wiedzieć, czy nie jesteś gliną?

– A skąd mam wiedzieć, że ty nie jesteś? – spytałam.

Roześmiał się i dostrzegłam, że w jego szczęce brakuje trzonowców.

– Sześćdziesiąt dolców zaprowadzi cię na miejsce.

Poszukałam w kieszeni dwóch kolejnych banknotów i wyciągnęłam zwitki w jego stronę. Bez dalszego ociągania wziął ode mnie pieniądze.

– Na West Cedar Street, obok Taco Casa, znajduje się Pedro’s Place. Idź tam i powiedz gościowi za barem, że przysłał cię D.J. Dodaj, że próbujesz odnaleźć siebie.

„Próbuję odnaleźć siebie. To chyba dobre określenie”.

– Okej, dzięki.

– Jak będziesz szukać pocieszenia, to wróć. Będę tu! – zawołał za mną, kiedy oddalałam się szybkim krokiem.

Potrzebowałam pocieszenia, wiedziałam o tym. Ale narkotyki nigdy nie były właściwym rozwiązaniem.

Jedynym pocieszeniem, jakie w tym momencie mogłam otrzymać, było przetrwanie.

5
Casey

Długa droga na piechotę zaczęła mnie nużyć. Przeszłam cztery kilometry na West Cedar Street, pytając po drodze kasjera z małego sklepu, którędy powinnam iść. Miałam wrażenie, że nigdy nie dotrę do Pedro’s Place. Czyżby facet z dredami po prostu mnie wkręcił? Zdobycie informacji wydało mi się nagle zbyt proste, spodziewałam się przecież, że napotkam więcej przeszkód do pokonania. Ale jeszcze nic nie było przesądzone.

W końcu zauważyłam neon, ale do tego czasu buty wypchane pieniędzmi zdążyły już tak obetrzeć mi stopy, że zrobiły się pęcherze. Weszłam do restauracji, w której na szczęście była klimatyzacja.

– W czym pomóc? – zapytał mężczyzna wyglądający na Latynosa.

Podeszłam do baru i pochyliłam się w jego stronę.

– Przysłał mnie D.J. Próbuję odnaleźć siebie.

Mężczyzna zmierzył mnie wzrokiem, jakby nie dowierzając, że ktoś taki jak ja potrzebuje nowej tożsamości. Po chwili się odwrócił.

– Podać menu?

Zaskoczyło mnie, że się odwrócił.

– Co? Nie.

– Dajemy tu jeść – powiedział łamaną angielszczyzną. – Jak chce pani coś zjeść, to menu podam.

Moje serce przyspieszyło.

– Nie, on powiedział mi, że to miejsce... gdzie mogę znaleźć siebie.

Mężczyzna sprawiał wrażenie, jakby w każdej chwili miały mu puścić nerwy.

– Znasz go osobiście?

– Nie. Po prostu go spotkałam. I poprosiłam o pomoc.

– Bo wygląda na szlachetny?

Poczułam się jak złapana na czymś, czego jeszcze nie zrobiłam.

– Nie, bo nie wygląda.

Szczerość sprawiła, że znów się we mnie wpatrywał.

– Mam pieniądze – powiedziałam cicho. – Mogę zapłacić.

Nadal mi się przyglądał i zaczęłam się zastanawiać, czy nie pomyślał, że jestem gliną, jak zasugerował D.J. Poczułam się nagle prześwietlona, tak jakby doskonale wiedział, że ostatnio ufarbowałam włosy, że moje brwi są przyciemnione, że zazwyczaj używam szkieł kontaktowych i eyelinera i że uciekam przed policją ze Shreveport. Ale skąd miałby to wiedzieć?

To jakaś pomyłka. Machnęłam obojętnie dłonią.

– Nieważne. Ja... rozmyśliłam się.

Pozwolił mi odejść do drzwi, ale tuż przed wyjściem podszedł do mnie od tyłu i wyszeptał:

– Tylne drzwi. Spotkać się tam i wpuszczę cię.

Mimo wszystkich trudności związanych z dotarciem w to miejsce, nagle ogarnęła mnie niepewność. Nie wiedziałam, czy to rzeczywiście dobry pomysł. Co jeśli zamierzał mnie tam wpuścić i sprawić, bym zaczęła żałować, że kiedykolwiek spotkałam tego gościa, który mówił o sobie D.J.? Właściwie już zaczęłam.

Ale poszłam. Poszłam, bo przecież potrzebowałam prawa jazdy i nie miałam innego wyjścia. Uciekanie przed prawem zmusza człowieka do zaskakujących rzeczy.

„Moja dzielna dziewczynka”.

Udałam się na tyły baru i stanęłam przed drzwiami. Serce łomotało mi w klatce piersiowej, kiedy czekałam, aż się otworzą. W końcu pojawił się w nich barman i rozglądając się wokół, wpuścił mnie do środka. Pomieszczenie, do którego weszłam, było lepiej oświetlone niż sala restauracyjna. Do ściany taśmą izolacyjną przyklejono białą tkaninę, a na statywie stał aparat fotograficzny.

– Czego trzeba? – zapytał.

– Nowego prawa jazdy.

– Po co?

– Bo... chcę zacząć od nowa. – Mój głos zaczął się łamać.

– Ile lat masz?

– Dwadzieścia pięć – odpowiedziałam.

Podszedł do biurka i zaczął przeglądać papiery. Wreszcie zatrzymał się przy jednych i wyjął je, by przyjrzeć im się bliżej.

– Tu jest dwadzieścia pięć lat, ale mężczyzna.

– Nie – odparłam. – Musi być kobieta. – Gdyby sytuacja nie wyglądała tak poważnie, pewnie bym się roześmiała. – I jeszcze nie chciałabym, żeby to był ktoś, kto na tym ucierpi. Nie mam zamiaru kraść niczyjej tożsamości. Po prostu potrzebuję zmyślonego nazwiska, żebym mogła gdzieś zamieszkać i tak dalej.

– Pracować chcesz?

– Tak, oczywiście.

– To potrzeba karta ubezpieczenia społecznego. – Przeglądał dalej papiery i wyciągnął następne. – Jest... Dziewczyna, dwadzieścia sześć lat, zmarła. Prawdziwa osoba.

Wstrzymałam oddech.

– Na co zmarła?

Popatrzył na mnie, jakbym była idiotką.

– Nie wiem, na co. To nie moja robota jest.

– Ale... jej rodzina. Jeśli odkryją, że ktoś używa jej nazwiska...

– Chcesz nowe nazwisko czy nie?

Zastanawiałam się nad tym przez chwilę. Nie podobało mi się to, ale co mogłam zrobić? Musiałam od czegoś zacząć, a bez numeru ubezpieczenia nie miałabym szansy dostać pracy.

– Jak się nazywała?

– Grace Newland. Biała. Powinno być dobrze.

Nie potrafiłam przestać myśleć o śmierci tak młodej kobiety.

– Kiedy zmarła?

– Dwa lata, w Oklahoma City. Chcesz czy nie? Interes czeka.

Poczułam się, jakbym w jakiś sposób była współwinna śmierci tej dziewczyny.

– Mogę zobaczyć jej zdjęcie?

Mężczyzna wyraźnie zaczynał tracić cierpliwość.

– Nie mam jej zdjęcia, proszę pani. Na prawo jazdy wstawiam twoje zdjęcie, twój wzrost i waga.

Stałam tam przez chwilę, zastanawiając się, na co mogła umrzeć dziewczyna w moim wieku. Wypadek samochodowy? Choroba? Przestępstwo? Poczułam nagły przypływ żalu, a w oczach stanęły mi łzy.

– Zmarła tak młodo.

Mężczyzna pokręcił głową, jakbym była beznadziejnym przypadkiem. Zastukał w swój zegarek.

– Okej – rzuciłam w końcu. – Zostanę Grace Newland.

Wtedy przesunął mnie przed powieszoną tkaninę i zrobił zdjęcie. Nie miałam możliwości nawet fałszywie się uśmiechnąć.

– Dobra, jest gotowe jutro rano.

– Co? Nie, potrzebuję go teraz. Dziś wyjeżdżam z miasta.

– Trudno – odpowiedział. – Robię wieczorem, gotowe jest rano. Albo tak, albo nie.

Wydałam z siebie długie westchnienie, ale – podobnie jak na wszystko inne w ostatnim czasie – na to też nie miałam wpływu.

– Okej, biorę.

– To teraz pięćset dolarów, w gotówka. Następne pięć stów jutro.

Kiwnęłam głową, ale nie chciałam przy nim wkładać ręki do buta i pokazywać mu pieniędzy.

– A mogę najpierw skorzystać z łazienki?

Wskazał mi tę używaną przez pracowników, z betonowymi ścianami i ustawionym w kącie wiadrem z pomyjami. Weszłam do środka i zamknęłam drzwi, a potem zdjęłam jeden but i odliczyłam pięć banknotów, po czym szybko włożyłam go z powrotem.

Pieniądze były nieco wilgotne i ciepłe, gdy je mu podałam, ale on nie narzekał. Przeliczył je, sprawdził jeszcze raz zdjęcie w aparacie, a później polecił mi, żebym przyszła następnego dnia o wpół do ósmej.

Wyszłam z Pedro’s Place, myśląc, czy to był właśnie Pedro, czy może Pedro to jego ksywa. Poczułam iskierkę nadziei z powodu decyzji, którą podjęłam i dzięki której mogłam dalej podążać tą drogą. Liczyłam tylko na to, że ten mężczyzna właśnie mnie nie okradł. Co miałabym zrobić, jeśli nie dałby mi rzeczy, za które zapłaciłam? Chyba nie mogłam tego nigdzie zgłosić.

Pamiętałam, że po drodze mijałam zajazd Holiday Inn Express, więc wróciłam tymi samymi ulicami i zatrzymałam się tam, by wynająć pokój. Jeszcze jedna noc i znów zmienię miejsce pobytu. Musiałam jedynie zdecydować, gdzie pojadę tym razem.

Ponownie się zameldowałam, płacąc gotówką – pod kolejnym nazwiskiem wymyślonym na poczekaniu. Nie chciałam jeszcze używać nazwiska Grace Newland, bo gdyby znaleźli w tym mieście mój ślad, dałabym im w ten sposób oczywistą wskazówkę co do tego, kim będę od jutra.

Wyjrzałam przez okno swojego pokoju i zauważyłam bibliotekę w budynku obok. Ciekawe, czy mieli tam komputer, z którego mogłabym skorzystać.

Dzięki klimatyzacji powietrze w bibliotece było chłodne i świeże, a ja czułam się komfortowo, wdychając zapach książek. Krążyłam dookoła, próbując zrobić rozeznanie, żebym nie musiała zwracać się do nikogo z prośbą o wskazanie drogi. Sala komputerowa znajdowała się niedaleko od wejścia, jednak znak przy drzwiach głosił, że do skorzystania z komputera niezbędna jest karta. Podeszłam więc do najbardziej zajętej bibliotekarki, by poprosić o kartę, a ona podała mi ją, nawet na mnie nie patrząc.

Kiedy weszłam do sali komputerowej, rozejrzałam się wokół. Było tam dwanaście komputerów, po cztery pod każdą ścianą, a przy kilku ludzie wpatrujący się w monitory. Przy jednym z nich siedział mężczyzna, wcale nie kryjąc się z tym, że ogląda film pornograficzny. Szybko odwróciłam wzrok, ale nadal słyszałam odrażające dźwięki.

Usiadłam na krześle i otworzyłam przeglądarkę. Zawahałam się, czy wejść na Facebooka, ale potrzeba wiedzy o tym, co się stało z ciałem Brenta, w końcu zwyciężyła. Komputer był stary i wymagał sporo czasu na uruchomienie. Kiedy w końcu udało mi się dostać na portal, pojawiła się strona logowania. Nie mogłam użyć swojego konta, więc utworzyłam nowe. Zaczęłam zastanawiać się nad swoim internetowym imieniem. Nie chciałam używać nazwiska Grace Newland, więc poszukałam dookoła jakiegoś dowolnego wyrazu. Zobaczyłam obok znak z napisem: „Proszę nie zostawiać dzieci bez opieki”.

Bez opieki. Wyrażenie dobre jak każde inne, więc wpisałam nazwę użytkownika z losowym numerem. Nie było zajęte, więc wymyśliłam hasło i zalogowałam się jako Bez Opieki.

Na ekranie wyświetliła się strona nowego profilu, gdzie Facebook przekonywał mnie, żebym zdradziła swoje największe sekrety.

„Jestem poszukiwana za morderstwo, a moje hobby to książki, podróżowanie i spacery po plaży o zachodzie słońca”.

Wpisałam dużo mniej interesującą informację, a potem weszłam na profil mojego znajomego, Carla. Był to człowiek, który publikuje każdą myśl przychodzącą mu do głowy, zdjęcie każdego posiłku, który je, wszystkich rzeczy, jakie kupuje i każdej książki, którą czyta, udostępnia wszystkie piosenki, jakich słucha.

Przyjmował też każde zaproszenie do znajomych, które dostawał, nawet nie sprawdzając, od kogo pochodziło. W szkole średniej nigdy nie cieszył się popularnością, więc duża liczba znajomych na Facebooku miała chyba stanowić rekompensatę i próbę umocnienia poczucia własnej wartości. Po co rozbijać tę bańkę?

Jeśli słyszał o śmierci Brenta, na pewno o tym napisał. Jego posty były publiczne, więc bez problemu mogłam zobaczyć, że udostępnił artykuły na interesujący mnie temat. Moje serce zadrżało. Przewinęłam stronę do pierwszego z nich, w którym znajdował się link do materiału z wczorajszej gazety. W komentarzu napisał: „Jestem zszokowany i załamany śmiercią mojego kolegi Brenta, ale bez wahania mogę wam powiedzieć, że moja koleżanka Casey go nie zabiła!”.

Na te słowa łzy napłynęły mi do oczu.

– Dziękuję, Carl – wyszeptałam, uśmiechając się na widok tak stanowczej obrony mojej osoby. Kliknęłam na artykuł.

Brent Pace (30 l.) ostatniego wieczora o 21.00 został znaleziony martwy w swoim domu na Ringbow Avenue 231. Źródła z komendy policji w Shreveport podają, że został on sześciokrotnie ugodzony nożem i zmarł kilka godzin przed tym, jak odnaleziono jego ciało. Policja poszukuje Casey Cox, przyjaciółki Brenta, która może mieć informacje dotyczące sprawy. Na pytanie o to, czy Cox jest w kręgu podejrzanych, rzecznik policji Joe McDonald odpowiedział, że „policja interesuje się jej osobą”.

Zdjęcie, które umieścili, było stare i nie wyglądałam na nim jak ja. Zaczęłam się zastanawiać, skąd je wzięli. „Może moja mama albo siostra specjalnie dały im taką fotografię, na której nie przypominałam siebie?” Wdzięczność przyniosła więcej łez, ale szybko je wytarłam, by nie zwracały niczyjej uwagi. Wiedziałam, że moi znajomi, w dobrej wierze, prawdopodobnie niedługo zaczną publikować moje ostatnie zdjęcia, jeśli jeszcze nie zaczęli tego robić. Każdy chciałby stać się częścią takiego dramatu.

Za mną jakaś kobieta zwróciła się do mężczyzny oglądającego film pornograficzny:

– Czy mógłby pan założyć słuchawki albo przyciszyć komputer?

On zignorował ją i zostawił dźwięk tak, jak był. Kobieta wstała i szybko opuściła pomieszczenie.

Wróciłam na profil Carla, gdzie kliknęłam na następny artykuł. To link do nagrania z porannych lokalnych wiadomości na ten sam temat, ale nie odtworzyłam go, bo nie chciałam, by któraś z przebywających tu osób mogła je usłyszeć.

Do sali weszła kobieta z dziewczynką, która miała na oko osiem lat. Matka usadziła ją obok mnie, uruchomiła komputer i włączyła kanał na YouTubie, który chyba sama dla niej przygotowała.

– Mama usiądzie tuż obok, jeśli będziesz czegoś potrzebować – powiedziała do niej.

Dziewczynka szybko kliknęła na pierwszy filmik. To coś o kociętach. Rzuciłam okiem na mężczyznę, którego ekran był stąd widoczny – wystarczyło, żeby dziecko spojrzało w lewo. Nadal oglądał swoje pornosy, które stały się teraz jeszcze głośniejsze.

Odsunąwszy krzesło, wstałam i podeszłam do jego komputera, a potem pociągnęłam za wtyczkę od zasilania. Ekran zrobił się czarny, a dźwięki ustały.

– Co pani robi? – spytał.

– Akt zwykłej przyzwoitości – odpowiedziałam, okręcając przewód wokół swojej dłoni, żeby nie mógł go zabrać z powrotem. – Tu jest dziecko.

– Nie może pani tego robić. Mogę oglądać na tym komputerze, co tylko chcę.

– Dobra – oznajmiłam. – Oglądaj.

Spojrzał na pozostałe komputery. Inni użytkownicy mierzyli go wzrokiem z zażenowaniem, niektórzy powstrzymywali uśmiechy.

Mężczyzna wyszedł, prawdopodobnie na mnie donieść, a kilka z obecnych osób zaczęło mi gratulować. Nie odpowiadałam, skupiając całą uwagę na ekranie, jednak po chwili ten facet wrócił z bibliotekarką. Popatrzyłam na jego dłoń, szukając wzrokiem obrączki. Tak, była tam.

Kobieta sprawdziła jego komputer, jakby jeszcze nie powiedział jej, co się stało. Obok mnie dziewczynka chichotała z mówiącego psa.

– Wyrwała z gniazdka kabel zasilający – powiedział głośno. – Zaraz zabierze cały komputer.

To dosyć ironiczny fakt, że pomimo stereotypu bibliotekarki, którą postrzega się jako szarą myszkę i mola książkowego, którego ulubione słowo to „ciii...”, niektóre z nich czasem podejmowały się obrony praw obleśnych popaprańców do oglądania porno w miejscach publicznych. Miałam nadzieję, że tym razem tak nie będzie.

– Komputer tego pana się zepsuł – odezwałam się, oddając jej przewód. – Znam jego żonę i jestem przekonana, że nie oglądałby pornografii celowo.

Bibliotekarka zarumieniła się i zwróciła do mężczyzny:

– Proszę pana, właściwie to nasz regulamin zabrania oglądania nieprzyzwoitych materiałów.

Mężczyznę nagle ogarnęło zmieszanie. Może jednak miał sumienie... Albo poważne obawy przed żoną. Przyglądał mi się nieco zbyt długo, jakby próbując stwierdzić, czy naprawdę ją znałam. Najwyraźniej zdecydował, że lepiej tego nie sprawdzać, bo w końcu poddał się i wyszedł.

Bibliotekarka podziękowała mi i podłączyła zasilanie z powrotem, a potem wyczyściła historię, żeby ostatnia strona, którą przeglądał, przez przypadek nie wyskoczyła jakiejś ośmiolatce szukającej szczeniaków.

Uświadomiłam sobie, jak bardzo ryzykowne było to, co zrobiłam. Powinnam była teraz jak najszybciej opuścić to miejsce. Byłam widziana przez wiele osób, które mogły przypomnieć sobie o mnie, jeśli zobaczą moje zdjęcie w wiadomościach. Dlaczego ciągle robiłam coś, czym zwracałam na siebie uwagę?

Zastanawiałam się, czy jeśli bibliotekarka o mnie usłyszy, to fakt, że uciekinierka przyszła do biblioteki, zszokuje ją bardziej od faktu, że jakiś mężczyzna bez skrępowania oglądał pornografię w obecności dziecka.

Zamknęłam przeglądarkę i wyszłam z sali. Przy jednym ze stolików zobaczyłam matkę dziewczynki, siedzącą przy książkach i robiącą notatki. Pewnie była studentką.

– Przepraszam – zwróciłam się do niej. – Są osoby, które oglądają pornografię na komputerach w bibliotece. Może chciałaby pani być teraz przy córce?

Kobieta wyglądała na wstrząśniętą i od razu się podniosła.

– Teraz? Widziała to?

– Nie, chyba nie. Ale pomyślałam, że powinna pani wiedzieć, że dzieje się coś takiego.

Wzięła do ręki książki i notatnik i odparła:

– Dziękuję. Nie zdawałam sobie sprawy...

– Wiem. Kto by pomyślał?

Kobieta ruszyła w kierunku sali komputerowej, a ja wyszłam z biblioteki.

W drodze powrotnej do Holiday Inn zastanawiałam się, czy ktoś mnie nie zauważył i nie zawiadomił policji. Dlaczego po prostu nie zostałam w hotelu?

Do tej pory policja na pewno dowiedziała się, że kupiłam bilet do Tulsy. Pewnie skontrolowali wszystkie przystanki po drodze ze Shreveport. Czy sprawdzili też miejsca, gdzie zatrzymywaliśmy się na tankowanie? Czy w ogóle brali pod uwagę Durant?

Przed wejściem do hotelu zatrzymałam się jeszcze w restauracji McDonald’s, kupiłam trochę jedzenia i zabrałam je do pokoju. Po pierwszym kęsie usłyszałam burczenie w brzuchu, dlatego wmusiłam w siebie posiłek, choć nie miałam zbyt wielkiego apetytu.

Wyobraziłam sobie, jak zdruzgotana musiała być matka Brenta. W jej głowie na pewno powstawało wiele pytań.

Mimo że byłam wykończona, nie mogłam zasnąć. Dręczyły mnie koszmary, w których znajdowałam Brenta martwego... unoszący się w powietrzu zapach śmierci, wyraz jego twarzy, przerażająca rzeczywistość... i strach. Jego twarz zmieniała się po chwili w twarz mojego ojca, widziałam plamy krwi na podłodze...

Niektórzy zaczynają działać, gdy są w szoku. Ja znieruchomiałam na zbyt długą chwilę. Po tym, jak znalazłam Brenta i w końcu mogłam się ruszyć, zaczęłam krążyć dookoła, wszędzie zostawiając ślady i DNA.

Oczywiście, że policja się mną interesowała. Dlaczego miałoby być inaczej?

Miałam nadzieję, że barman z Pedro’s Place mnie nie zawiedzie. Rano będę gotowa na kolejny krok. Chciałam tylko, żeby okazał się tak prosty jak włożenie dokumentów obcej osoby do portfela.

- [1] Nancy Grace – znana w USA dziennikarka telewizyjna zajmująca się kwestiami prawnymi, a dawniej prokurator. (Jeżeli nie zaznaczono inaczej, wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza).

- [2] Amtrak – operator połączeń kolejowych w USA; Greyhound – operator busów dalekobieżnych w kilku krajach.