Tytuł oryginału: The Bolds

Redaktor prowadzący: Justyna Zyśk

Przekład: Natalia Wiśniewska

Redakcja językowa: Justyna Zyśk

Korekta: Ewa Staszkiewicz

Redakcja techniczna: Dawid Żabiński

Projekt okładki: David Roberts

Adaptacja okładki: Dawid Żabiński

Opracowanie e-wydania:

Text copyright © Julian Clary, 2015

Illustrations copyright © David Roberts, 2015

Map copyright © Chris Williams, 2015

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Józef Częścik, 2017

Koedycja Wydawnictwa Józef Częścik i Wydawnictwa Adamada

Grupa Wydawnicza Harmonia

Wydawnictwo Adamada

ul. Morenowa 109

80-172 Gdańsk

www.harmonia.edu.pl

al. Grunwaldzka 411

80-309 Gdańsk

www.adamada.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone. Zarówno cała publikacja, jak i jakakolwiek jej część nie może być przedrukowywana ani reprodukowana – mechanicznie, elektronicznie lub w jakikolwiek inny sposób, z kserokopiowaniem i odtwarzaniem w środkach masowego przekazu włącznie – bez pisemnej zgody Grupy Wydawniczej Harmonia.

ISBN 978-83-8118-020-7 (epub)

ISBN 978-83-8118-021-4 (mobi)

Gdańsk 2017 – Wydanie I

Spis treści

1. Okładka

2. Strona tytułowa

3. Strona redakcyjna

4. Dedykacja

5. Rozdział 1

6. Rozdział 2

7. Rozdział 3

8. Rozdział 4

9. Rozdział 5

10. Rozdział 6

11. Rozdział 7

12. Rozdział 8

13. Rozdział 9

14. Rozdział 10

15. Rozdział 11

16. Rozdział 12

17. Rozdział 13

18. Rozdział 14

19. Rozdział 15

Dla moich wspaniałych siostrzeńców i siostrzenic: Nico, Jake’a, Dani, Mii, Alexa i Zaca

JC

Z kłamania NIGDY nie wynika nic dobrego. Powiedziałem kiedyś znajomym, że jestem hot dogiem. Upierałem się, że to prawda. I kiedy wreszcie zdołałem ich przekonać, oblali mnie ketchupem i ugryźli w nogę.

W końcu musiałem krzyknąć:

– Przestańcie! Nie jestem hot dogiem! Jestem człowiekiem!

Dostałem niezłą nauczkę, słowo daję. Nie opowiadam już kłamstw. Nigdy.

Dlatego uwierzcie, kiedy mówię, że opowieść, którą ode mnie usłyszycie, jest w stu procentach prawdziwa. Zależy mi, żebyście o tym wiedzieli, bo to naprawdę dość niezwykła historia. A do tego zabawna. I dziwaczna. W sumie to bardzo dziwaczna, jeśli mam być szczery.

Ale prawdziwa. Od początku do końca.

Zanim zacznę, musicie przede wszystkim zrozumieć, że z jakiegoś powodu istoty ludzkie mają o sobie wysokie mniemanie. I od pewnego czasu uważają się za znacznie mądrzejsze od innych stworzeń.

Nic bardziej mylnego. Ludzie uważają się za lepszych od innych zwierząt tylko dlatego, że potrafią czytać i pisać, a także posługiwać się nożem i widelcem oraz komputerem. Co za nonsens! Czy wiecie, że wiewiórka może ukryć w lesie dziesięć tysięcy orzechów i zapamiętać miejsce kryjówki każdego z nich? A czy wy bylibyście w stanie zapamiętać, gdzie schowaliście dziesięć tysięcy orzechów?

Żaby mogą spać z otwartymi oczami. A wy?

Kot potrafi wylizać sobie zadek. Prawda, że sprytnie?

W rzeczywistości zwierzęta są równie mądre jak ludzie, chociaż na swój wyjątkowy sposób. Czasami to one mają nas za półgłówków.

Kiedy następnym razem będziecie mijali pastwisko pełne owiec, zatrzymajcie się i popatrzcie na nie, a dostrzeżecie ich litościwe spojrzenia skierowane w waszą stronę. Jeśli przyjrzycie się uważniej, być może zauważycie nawet, jak potrząsają głowami – rozbawione faktem, że musimy nosić swetry i płaszcze zrobione z wełny, która całkiem naturalnie rośnie im na grzbietach. Toż to przecież istny absurd!

Ale wróćmy do mojej opowieści. Zaczyna się dziesięć lat temu w dalekiej Afryce. Afryka, jak może wiecie ze zdjęć i programów telewizyjnych, to bardzo gorące i piękne miejsce. Są tam lasy i busz, i rozległe równiny, gdzie żyje mnóstwo dzikich zwierząt: lwów, słoni i żyraf. Są tam też jaskrawo ubarwione ptaki, gnieżdżące się wśród drzew, małpy i goryle, jaszczurki, hieny, jeżozwierze i bawoły. Ta kraina tętni życiem w każdym rozmiarze i kształcie, jaki tylko możecie sobie wyobrazić.

I powiem wam, że dzikie zwierzęta zamieszkujące Afrykę także są bardzo mądre. Obserwują istoty ludzkie i śmieją się w duchu.

– Ludzie! Urządzają te ekstrawaganckie eskapady, upchani w swoich klimatyzowanych autobusach i samochodach, i jedzą nudne gotowane potrawy. I żaden z nich nie wygląda na zadowolonego!

– My, tak zwane dzikie zwierzęta, poruszamy się swobodnie – rozmawiają między sobą. – Cieszymy się świeżym powietrzem i świeżym jedzeniem, które dla siebie upolujemy, zerwiemy albo wyskubiemy. I tak jest znacznie lepiej, naszym skromnym zdaniem!

A co wam odpowiada bardziej?

Wszystkie zwierzęta w Afryce wiedzą, że najmądrzejsze spośród nich są hieny. Nie zaliczają się do grona najszybszych ani najgroźniejszych, ani też – powiedzmy to sobie szczerze – najpiękniejszych, jednak odznaczają się sprytem i determinacją, i potrafią współpracować, żeby osiągnąć cel. Poza tym to wytrawni padlinożercy.

Ale to, czym władają najlepiej i co inne zwierzęta doprowadza wprost do szału, to śmiech.

Właściwie słyną jako hieny chichotki. Chichrają się i rechoczą, długo i głośno.

Potrafią przechytrzyć stado lwów. Biegają wokół nich, śmiejąc się i prychając, żeby po chwili w całym tym zamieszaniu wykraść im kolację.

Szczerze mówiąc, hieny nie cieszą się zbytnią popularnością wśród zwierząt. Śpiew ptaków jest piękny, ryk lwów imponujący, ale bezustanny chichot mądrych hien tylko przyprawia o ból głowy.

Ale do rzeczy. Pewnego razu w Masai Mara, ogromnym afrykańskim parku narodowym, żył sobie duży klan hien. Hien chichotek oczywiście. I to takich, które śmiały się jeszcze częściej od większości sobie podobnych.

Mieszkały w norach nieopodal obozowiska safari, dokąd przybywali liczni turyści, żeby obserwować zwierzęta w ich naturalnym środowisku. Powoli hieny przyzwyczajały się do dziwnych gości. Podkradały się do obozowiska coraz bliżej, węsząc resztki jedzenia. Z czasem poczynały sobie śmielej i śmielej. Aż wreszcie zrozumiały, jak ludzie komunikują się między sobą, i nauczyły się ludzkiej mowy.

W tym konkretnym obozowisku safari pojawiało się wielu Anglików, dlatego po pewnym czasie hieny zaczęły ich naśladować i przemówiły po angielsku. Pierwsze zdanie, jakie wypowiedziały, brzmiało:

Pewnego dnia para nowożeńców nierozważnie wybrała się na przechadzkę po buszu, wyposażona jedynie w plecaki. Kiedy południowe afrykańskie słońce zaczęło dawać się im we znaki, wyskoczyli ze swoich strojów safari i zanurzyli się w stawie.

I to był duży błąd. Mieszkały tam bowiem głodne krokodyle, które schrupały tych niemądrych ludzi na obiad.

Dwie władające językiem angielskim hieny, o imionach Spot i Sue, które bardzo się kochały, widziały całe zdarzenie i przybiegły obwąchać porzucone rzeczy.

– Hej! – zwrócił się Spot do Sue. – Tylko spójrz na to! – I podał jej dwa paszporty, które wyciągnął z jednego z plecaków.

– Proszę, proszę! – wykrzyknęła Sue. – Biedacy nazywali się Fred i Amelia Hardzi. Niech spoczywają w spokoju. – Dwie hieny na moment zamarły bez ruchu ze zwieszonymi głowami, rozmyślając o biednych nieboszczykach.

Ale hieny znane są ze swojej oportunistycznej natury i wkrótce Sue zaświtała w głowie bardzo zuchwała myśl.

– Umiesz chodzić na tylnych łapach, mój drogi? – zapytała Spota.

– W takim razie posłuchaj – dodała podekscytowana Sue. – Wygląda na to, że te ubrania mogą na nas pasować. Włóżmy je zatem i udajmy się do obozowiska safari jako Fred i Amelia Hardzi!

– I co potem? – zapytał Spot, marszcząc czoło.

– Nie rozumiesz? – odparła Sue. – Możemy się stąd wydostać. Zawsze marzyłam o życiu w Anglii. Niewątpliwie nie jest tam tak gorąco jak w Afryce, a tamtejsi ludzie uwielbiają wystawać w kolejkach. To byłaby taka miła odmiana po nieustannych zmaganiach i walce o każdy ochłap mięsa z resztą klanu hien. To nasza szansa na nowe życie!

– O rajuśku! – zaśmiał się Spot z niedowierzaniem. – To zwariowany pomysł! Naprawdę sądzisz, że może nam się udać?

– Czemu nie? – odparła Sue, dalej przeglądając rzeczy zmarłej pary. – Spójrz tutaj. Mamy dwa bilety na samolot, prawo jazdy, klucze od domu, kluczyki od samochodu… i nasz nowy adres: ulica Fairfield 41, Teddington w Middlesex…

– Przyznaję, że to brzmi kusząco – odparł Spot, wciągając szorty w większym rozmiarze. – I muszę dodać, że te spodnie leżą jak ulał!

– Schowaj ogon, na litość boską! Wystaje przez nogawkę. Od razu byś nas zdemaskował.

Spot się roześmiał.

– Och, Sue, jak ja cię kocham! – zawołał, przymierzając duży kapelusz przeciwsłoneczny.

– Pamiętaj, że nie nazywam się już Sue – powiedziała z akcentem charakterystycznym dla wyższych sfer, zapinając guziki koszuli w kolorze khaki. – Od tej pory musisz się do mnie zwracać Amelia. A ty, mój mężu, nazywasz się Fred. Jesteśmy Fred i Amelia Hardzi!

I oboje zaczęli tarzać się ze śmiechu. Potem stanęli na tylnych łapach i udali się do obozowiska safari na spotkanie swojego nowego życia.