1

Zdarzyło się wam spotkać kiedyś ludzi, którzy urządzaliby przyjęcie z okazji własnego rozwodu? Mnie się zdarzyło. Zazwyczaj to przyszli małżonkowie się bawią. Słychać, jak w sobotę trąbią klaksonami w drodze do merostwa, dzień wcześniej zaś spotykamy ich w mieście przebranych za klaunów albo prawie nagich. Przy wtórze trąbek i bębenków publicznie demonstrują ponurym gapiom swoją radość z okazji zamknięcia rozdziału życia w stanie wolnym – czasami mając już na karku ponad trzydzieści pięć lat... Już jednak rok później, kiedy statystycznie dziewiętnaście procent związków się rozpada, nikt nie rozrzuca konfetti. Tymczasem Jérôme – jak najbardziej.

Nie uczestniczyłam w jego dwóch pierwszych ślubach, ale byłam świadkiem trzeciego. Trzy małżeństwa i trzy rozwody na koncie w wieku trzydziestu dwóch lat wymagają wyjaśnienia. Przysłowie mówi: „Gdy twój statek zatonie po raz drugi, nie obwiniaj morza”. Ludowa mądrość nie przewidziała trzeciej takiej sytuacji.

Między nami mówiąc, uważam, że jego przyjęcie z okazji rozwodu było znacznie sympatyczniejsze niż wesele. Żadnego udawania, wymuszonych zachowań, obowiązkowych rytuałów, duszącej sukni, obcasów wysokich jak nadmorskie klify, na których – jeśli się potknąć – można stracić życie, żadnej kwesty na odnowę kościoła, potraw w trudnych do strawienia sosach i debilnych dowcipów wujka Gérarda (szczęśliwie zresztą niezaproszonego na tę uroczystość). Tylko ludzie, z którymi łączą go prawdziwe więzy i którym szczerze wyznał: „Znów mi się nie udało, ale na was mi zależy”. Chyba nawet jego pierwsza żona przybyła na tę uroczystość.

W taki oto sposób znalazłam się w pewien sobotni październikowy wieczór w pięknym mieszkaniu pełnym ludzi, którzy naprawdę dobrze się bawią dzięki Jérôme’owi. Jest jeszcze wcześnie, wszyscy się uśmiechają, rozmawiają, każdy opowiada o tym, co mu się nie udało i czego żałuje, w dość surrealistycznej, choć nieprzytłaczającej atmosferze. Można pomyśleć, że to spotkanie anonimowych nieudaczników. Jérôme otworzył bal:

– Dziękuję wam wszystkim za przybycie. Nie mamy wiele do świętowania – poza tym, że was poznałem. Każde z was jest częścią mojego życia. Dla uściślenia: prezenty, którymi tak hojnie nas obdarowaliście (w każdym razie niektórzy), nie będą zwracane. Dziś wieczorem nie mam garnituru, nie liczę również, że sfinansujecie mi podróż poślubną, nie mam już zresztą żony. Zastanawiam się czasami, czy rozwód z Marie nie był spowodowany chęcią spędzenia z wami dzisiejszego wieczoru. Biorę wszystko na siebie. Specjalnie dla was będę tym najgorszym, tym najbardziej żałosnym. Jeśli kiedykolwiek poczujecie się źle, jeśli będziecie się winić za wasze porażki, pomyślcie o mnie. Szczerze wierzę, że wam to pomoże.

Wszyscy wybuchnęli śmiechem, wszyscy klaskali w dłonie, po czym jakaś dziewczyna zaczęła opowiadać, jak to trzy tygodnie wcześniej wyleciała z pracy, ponieważ roześmiała się w twarz podnieconemu facetowi, który ją podrywał. Wzięła go za nabuzowanego testosteronem handlowca, tymczasem on okazał się młodym i wymuskanym prezesem firmy będącej najważniejszym klientem jej szefa. Znalazła się na bezrobociu i padła ze śmiechu. Pozostali wraz z nią.

Od jednego wyznania do drugiego, wieczór rozkręcił się bardzo szybko – ludzie mieli o czym rozmawiać. Tematem nie była telewizja ani te wszystkie próżne sprawy, które niepotrzebnie zalewają nasze życie. Nikt nie musiał nic pić, żeby być zabawnym i czuć się dobrze. Byliśmy wśród swoich, otoczeni omylnymi ludźmi. Kiedy świętuje się urodziny, zwycięstwo albo inne szczęśliwe wydarzenie, panuje inna atmosfera. Zawsze ktoś jest gwiazdą, sam na swoim piedestale, pozostali zaś tylko mu się przyglądają. Może zyskalibyśmy więcej, celebrując nasze porażki? Bez podium i fałszywej chwały, za to ciesząc się z tego, że żyjemy, że jesteśmy razem. Być może mamy więcej wyrzutów sumienia niż powodów do dumy. W każdym razie tamtego wieczoru, mimo wszystkich wypowiedzi, które pozwalały pozbyć się kompleksów, nie ośmieliłam się zabrać głosu. Za bardzo się bałam, za bardzo się wstydziłam, za dużo tego było. Gdybym miała zwierzyć się ze wszystkiego, co mi się nie udało, potrzebowałabym miesięcy, zakładając oczywiście, że mówiłabym szybko.

Wzięłam udział w imprezie, żeby być z Jérôme’em, zapomnieć o wszystkim, spędzić miłe chwile – i się nie zawiodłam. Mimo to los nie spuścił mnie z oka. Nigdy nie wiadomo, kiedy zdecyduje się nas dopaść ani w jaki sposób. W moim wypadku stało się to właśnie podczas tamtego wieczoru, a posłaniec losu wyglądał naprawdę śmiesznie.

Wyszłam na balkon, żeby zaczerpnąć świeżego powietrza, znalazłam się jednak w towarzystwie wszystkich palaczy zaproszonych na przyjęcie, zaciągających się po kątach, jakby byli ukrywającymi się zbiegami. Było ciemno i chłodnawo. Patrzyłam w dół, na ulicę. Jérôme mieszkał w piątej dzielnicy, a z jego okien rozciągał się piękny widok na dachy i pobliski park. Oparłam się o aluminiową barierkę. Była lodowata. Wzięłam głęboki wdech, lecz – niestety – nie wciągnęłam do płuc rześkiego nocnego powietrza, ale podejrzany dym, jaki napływał od strony wysokiego faceta stojącego nieopodal. Rozkaszlałam się i znów zaryzykowałam. Tym razem się udało. Trzeba uparcie dążyć do celu. Świeże powietrze wypełniło mi płuca. Spokój. Z miejsca, w którym stałam, słyszałam śmiechy dochodzące z salonu, zmieszane z szumem zasypiającego miasta. Poczułam lekki dreszcz zadowolenia.

Zaczęłam rozmyślać o wszystkim, co mnie spotkało w ciągu ostatnich kilku miesięcy. Czułam się wystarczająco dobrze, żeby spojrzeć na wydarzenia z dystansem, jak gdyby chodziło o cudzą historię, którą mogłam analizować bez emocji. Nie było mowy o zadawaniu prawdziwych pytań. Z tymi nigdy sobie nie poradzę. Były zbyt liczne, zbyt prawdziwe. Chodziło mi tylko o ogólny pogląd, o neutralną, chłodną ocenę, żeby choć przez chwilę poczuć się bezpiecznie, bezkarnie zapanować nad polem bitwy.

Wtedy właśnie poczułam na sobie intensywne spojrzenie. Odwróciłam głowę i zobaczyłam młodego mężczyznę ubranego w obszerny sweter, nieco w stylu hippisowskim. Nie wiem dlaczego, ale od razu skojarzył mi się z wiewiórką. Małe roześmiane oczka, drgający nos i zęby świetnie się nadające do rozgryzania orzechów. Oto twarz posłańca losu. Wpatrywał się we mnie nieruchomo.

– Cześć!

– Dobry wieczór.

– Jestem Kevin, a ty?

– Julie.

– Jesteś koleżanką Jérôme’a?

– Tak jak wszyscy tu dziś obecni.

– Powiedz mi, Julie, jaka jest najgłupsza rzecz, jaką zrobiłaś w swoim życiu?

Zaskoczyło mnie nie tyle samo pytanie, ile odpowiedzi, które mi się od razu nasunęły. Mogłabym opowiedzieć o tym, jak wkładałam sweter, zbiegając równocześnie po schodach, co skończyło się rozpaczliwym upadkiem z zaklinowaną głową i rękami uwięzionymi w rękawach. Złamana ręka, obite dwa żebra i siniak na brodzie, który utrzymywał się przez ponad miesiąc. Mogłabym również opowiedzieć o dniu, w którym naprawiałam będące wciąż pod napięciem gniazdko elektryczne, i w chwili, gdy potrzebowałam obu rąk do wkręcenia śrubki, wpadłam na doskonały pomysł, żeby przytrzymać przewody ustami. Przez godzinę widziałam wszystko na żółto.

Miałam co najmniej pięćdziesiąt gotowych odpowiedzi – i wszystkie były równie dziwaczne – mimo to jednak nic nie powiedziałam. Pytanie podziałało na mnie jak policzek. Nie mam pojęcia, kim był Kevin, nie zamieniłam z nim już zresztą chyba ani słowa, ale w mojej głowie zaczęły buzować myśli. „Najgłupsza rzecz, jaką zrobiłam w życiu?” Musiałam się zastanowić, było tego bowiem sporo. Mogłabym przedstawić listę alfabetycznie albo chronologicznie – do wyboru. Jednego byłam pewna: potrzebowałam odpowiedzieć samej sobie. Nie wymigam się. W mojej głowie nie istniała żadna furtka, którą mogłabym się wymknąć. Mózg wykorzystał moment, żeby przyprzeć mnie do muru i zmusić do stawienia czoła egzystencjalnemu pytaniu, które odsuwałam od siebie od dawna.

Wtedy właśnie uznałam, że pora sobie na nie szczerze odpowiedzieć. Dlatego zwracam się do was. Opowiem wam o najgłupszej rzeczy, jaką kiedykolwiek w życiu zrobiłam.

2

Nurkująca orka prezentuje się naprawdę wspaniale. Fascynująca siła zwierzęcia, zwinność i precyzja, z jaką przecina fale, żeby następnie zaatakować ofiarę. Co nas to jednak obchodzi, kiedy właśnie zostaliśmy rzuceni?

Nazywam się Julie Tournelle, mam dwadzieścia osiem lat i jestem przerażona. Nie z powodu pędzącej w moją stronę orki, ale dlatego, że życie nie toczy się tak, jak bym to sobie wyobrażała. Z pewnością nie powinnam była przyjąć tego zaproszenia na południe. Znowu dałam się nabrać. Carole powiedziała: „Przyjedź do nas, dobrze ci to zrobi. Dawno nie spędziłyśmy wspólnego weekendu. Pogadamy sobie. Poza tym zobaczysz swoją chrześnicę. Bardzo urosła, jest słodka, spodoba ci się. Przyjeżdżaj!”.

To prawda, że Cindy bardzo urosła, choć pewnie to dopiero początek. Tak to już jest, kiedy ma się dziewięć lat. Prawdą jest również, że jest urocza, jednak obiecałam, że będę wam mówiła całą prawdę, dlatego muszę dodać, że jej „urocza” strona nie ujawniła się podczas pierwszego spędzonego razem poranka. Dziwne, że to mówię, uwielbiam bowiem dzieci. To znaczy, myślę, że będę uwielbiała własne, jeśli kiedykolwiek je będę miała. Tak więc w pewną piękną sierpniową sobotę znajdujecie się w Antibes, w wodnym parku rozrywki wciśniętym między dwie autostrady i kilka tysięcy innych osób, i oglądacie wielkie ryby i morskie ssaki zamknięte w basenach, skaczące po sardynki. Jest gorąco, asfalt klei się wam do butów, a cena butelki z wodą dorównuje wartością baryłce ropy. Idziecie przez parking wypełniony rodzinnymi samochodami z dziecięcymi fotelikami, zastanawiając się, co właściwie tutaj robicie. Odpowiedź pojawia się dość szybko, gdy nadchodzi pora, żeby zafundować Cindy watę cukrową. Miło wspominam watę cukrową. Jako dziecko uważałam tylko, że za bardzo klei się do warg. Tato, mamo – przepraszam! Wata cukrowa to istny koszmar, prawdziwe wyzwanie. Przeważnie jest za duża, żeby dziecko mogło ją zjeść w całości, ponadto wszędzie zostawia po sobie ślady. Przyczepia się nie tylko do warg, ale także do nosa, ubrań i włosów. Najgorsze, że kiedy stałyśmy w kolejce, jakiś wielki facet popchnął Cindy i jej wata cukrowa znalazła się na mojej ślicznej jasnej bluzce. Miła pani z kolejki stwierdziła, że to „przekleństwo Spidermana” (chodziło chyba o nawiązanie do lepkiej pajęczyny). I pomyśleć, że zdarzyło się to, zanim jeszcze weszłyśmy na teren parku rozrywki.

Przed występem delfinów obejrzałyśmy pawilony edukacyjne z pływającymi stworami i tabliczkami z objaśnieniami: Zwierzęta to nasi przyjaciele, Jesteśmy za nie odpowiedzialni, Ziemia jest zagrożona. To prawda. W taki jednak dzień, jak wtedy, mroczny mimo słońca, mam ochotę powiedzieć, że ja również znajduję się w niebezpieczeństwie, a mimo to nikt nie wypisuje tego na tabliczce.

– Popatrz, ciociu! Żółw. Ma na imię Julie. Jak ty!

– Ma twoje oczy – dodaje rozbawiona Carole. – Wygląda również na to, że jej udało się zatrzymać przy sobie faceta.

Nie wiem, skąd bierze się zastrzyk energii, który pozwala się uśmiechnąć, gdy pada taki dowcip, choć tak naprawdę chce się tylko płakać. Zapewne ta sama siła powstrzymuje was przed wymierzeniem policzka przyjaciółce za jej bolesny żart. Jest gorąco, Cindy chce się pić, Cindy chce pluszaka, a ja chciałabym umrzeć.

Reszta weekendu przypomina powolne zejście do piekieł. Zostaliście zaproszeni do grona prawdziwej rodziny, z jej domem wśród kwiatów, rodzinnym samochodem zaparkowanym na podjeździe, rozrzuconymi po salonie zabawkami, ze zdjęciami na ścianach, z żarcikami, które potrafią zrozumieć tylko jej członkowie. I mimo całej ich serdeczności czujecie się wyobcowani z tego świata uczuć, tak banalnego dla tych, którzy mają szczęście w nim żyć.

Cindy gra dla mnie na flecie. Nie rozpoznaję utworu. Zmasakrowane Panie Janie? Spartaczona Oda do radości? Nie. Czołówka nowego serialu pryszczatego Kalifornijczyka, którego podobizną wytapetowane są ściany jej pokoju. Później nadchodzi pora na degustację spalonych ciasteczek. Jeśli kiedyś zachoruję na raka, będę wiedziała dlaczego. Następnie bawiłyśmy się w salon makijażu. Powinnam nałożyć jej więcej tuszu do rzęs wokół nozdrzy, skoro ona nie zawahała się wetknąć mi szminki do uszu.

To jednak nie było jeszcze najgorsze. Carole nie skłamała: pogadałyśmy sobie.

– To niemal szczęście, że Didier odszedł. To nie był odpowiedni facet dla ciebie. W głowie zawsze będzie dziesięciolatkiem i przez całe życie miałabyś go na utrzymaniu.

Zauważcie, że gdyby zastąpić imię „Didier” imieniem „Donovan” i dorzucić: „Chodziło mu tylko o twoje pieniądze”, zabrzmiałoby to jak dialog z amerykańskiego tasiemca. Dziękuję, Carole. Naprawdę mi pomogłaś.

Płakałam przez całą powrotną podróż pociągiem. Próbowałam wszystkiego, żeby zacząć myśleć o czymś innym. Na dworcu, w przypływie słabości, kupiłam czasopismo opisujące wpadki gwiazd i ich pobyty na odwyku. Nigdy nie udało mi się pojąć, jak można zamieścić artykuł o dzieciach umierających z głodu, a na sąsiedniej stronie opublikować zdjęcia top modelek w luksusowych samochodach, zachwalając jednocześnie idiotyczne ciuchy, których cena odpowiada sześciu tysiącom lat pracy tych małych szkrabów, które być może zmarły, zanim wydrukowano ten kolorowy magazyn. Co z nas za ludzie, skoro się na to godzimy? Kartkowałam pismo, aż trafiłam na horoskop.

Lew: naucz się słuchać partnera, w przeciwnym razie atmosfera zrobi się gorąca.

Jakiego partnera? Słuchać – tylko to robiłam, a w rezultacie...

Zdrowie: nie nadużywaj czekolady. Praca: otrzymasz propozycję, której nie będziesz mogła odrzucić.

Fascynujące. Naprawdę chciałabym się dowiedzieć, w jaki sposób można wyczytać z gwiazd, że nie powinno się nadużywać czekolady. Nie wierzę, że Pluton albo Jowisz są w stanie określić, co powinnam jeść, ci zaś, którzy twierdzą coś przeciwnego, muszą być w najlepszym wypadku szarlatanami. Nie potrafię również zacząć interesować się plotkami na temat celebrytów i ich szokującymi deklaracjami w stylu: „Jestem gotowa na wszystko, żeby osiągnąć szczęście” albo „Uwielbiam, kiedy się mnie kocha”. Wyrzuciłam czasopismo.

Następnie starałam się zrozumieć, co Cindy usiłowała narysować na ślicznej kolorowance, którą wręczyła mi tuż przed wyjazdem. Kota zmiksowanego w robocie kuchennym? Roztocze pod mikroskopem? Nic nie pasuje. Popłakałam się. Myślałam o Didierze. Zastanawiałam się, co mógł robić w tej chwili. Jak spędził weekend? Rzucił mnie zaledwie dwa tygodnie temu, ale byłam przekonana, że już kogoś miał. Muzyk, miłośnik motocykli i przystojniak nigdy długo nie jest sam. Nieźle mnie nabrał. „Co za śmieć!” – tak teraz myślę. Poznałam go na koncercie. Nie w hali widowiskowej Zénith, ale w sali w Saint-Martin, w sąsiednim miasteczku. Był wokalistą alternatywnej grupy rockowej Music Storm. Powinnam była trzymać się od niego z daleka, już tylko słysząc tę nazwę. Byłam z dwiema koleżankami. Dostałyśmy darmowe bilety, poszłyśmy ich więc zobaczyć. Było za głośno, czułam drgania nawet w oczach. To żałosne, ale Didier stał tam w blasku reflektorów, pośród swoich histerycznych kumpli, którzy uważali się za gwiazdy rocka. Śpiewał w języku, który z trudem mógł uchodzić za angielski, był jednak przystojny... Przede wszystkim zwróciłam uwagę na jego pośladki. Moja koleżanka Sophie zawsze powtarza, że tylko źli chłopcy mają ładne pupy, Didier miał zaś naprawdę cudną. Po koncercie zobaczyłam również jego oczy i wszystko potoczyło się bardzo szybko. Wciąż nie wiem jak, ale podbił moje serce. W jednej czwartej przeklęty artysta, w jednej czwartej nakręcony nastolatek i w połowie ktoś, kogo nie umiałam określić. Prawdziwa miłość od pierwszego wejrzenia. „Padalec!” Warto zapamiętywać, co nas w pierwszej kolejności urzekło w danej osobie. Powinnam zawsze pamiętać o tych pośladkach. Zaczęliśmy się spotykać, chodziłam na jego koncerty. Przez dwadzieścia sześć lat nie postawiłam nogi w żadnym klubie, aż nagle, w ciągu trzech miesięcy, zwiedziłam wszystkie okoliczne knajpy. Dla niego porzuciłam przyjaciół. Powtarzał, że mnie potrzebuje. Najgorsze były chwile, kiedy „pisał”. Był wtedy w kiepskim nastroju. Potrafił przesiadywać godzinami przed telewizorem, po czym nagle zerwać się z wściekłością. Wyjeżdżał gdzieś na motorze, chciał kupować nowe ciuchy. Słyszałam już, że artyści, których dopada wena twórcza, miewają takie fazy. To chyba prawda, z wyjątkiem tych utalentowanych. Spędzaliśmy razem cały czas. Opowiadał mi o tym, co będziemy kiedyś robić, patrzyłam, jak przegląda czasopisma o motorach, patrzyłam, jak się ze mną kocha, kiedy tylko ma na to ochotę, przyglądałam mu się, gdy szukał inspiracji – w Internecie albo na paczkach z płatkami śniadaniowymi. Jak mogłam być tak głupia! Chcąc mu pomóc, przerwałam studia i podjęłam pracę w banku, w Crédit Commercial du Centre. Za dnia męczyłam się na seminariach motywacyjnych, które miały mnie nauczyć, jak sprawniej wciskać kit i tak już zrujnowanym klientom, wieczory zaś wypełniały nam koncerty i awantury. Aż szkoda opowiadać o wieczorze, kiedy w megalomańskim szale, pod koniec drugiego refrenu, Didier rzucił się w „swoją” publiczność, która powinna była złapać go jak gwiazdę rocka. Tymczasem garstka łysoli zebranych w małej salce w Monjouilloux rozstąpiła się na boki i mój facet wylądował na ziemi jak rozdeptany banan. Powinnam była dopatrzyć się w tym znaku.

Didier przeprowadził się do mnie. Płaciłam za wszystko. Traktował mnie jak fankę. Zdawałam sobie z tego sprawę, ale wciąż znajdowałam dla niego usprawiedliwienia. Trwało to dwa lata. Wiedziałam, że nie spędzimy razem całego życia, czasami jednak – już wam o tym wspominałam – nie potrafię stawić czoła rzeczywistości. Tak więc piosenkarz odszedł, ja zaś zostałam niewolnicą pracy w „jedynym uczciwym” banku. Cały mój świat runął. Najpierw samotność, później wieczory z wolnymi koleżankami. Gramy w idiotyczne gry, wmawiamy sobie, że jesteśmy wolne i że życie jest znacznie lepsze bez tych parszywych facetów. Powtarzamy to sobie, dopóki jedna z nas się nie zakocha. Dodajemy sobie otuchy. Mówię „jedna z nas”, ale tak naprawdę chodzi o „jedną z nich”, dla mnie bowiem to droga przez pustkowie. Nic, zero. Nasz krąg stale się zawęża. Czasami wracają dawne znajomości. Klub porzuconych. Ogólnie najbardziej przejmujące jest to, czego sobie nie mówimy. Spojrzenia, które nie pasują do odgrywanej komedii. Jest w nich rodzaj współczucia, niezręcznego, niemego, lecz szczerego. Nie spotykamy się ze względu na idiotyczne zabawy, ale wiedzione nieśmiałą solidarnością. W domach czekają na nas prawdziwe pytania: Czy byłam kiedykolwiek zakochana? Czy nadejdzie moja kolej? Czy miłość naprawdę istnieje?

Opuszczając dworzec, po przepłakaniu dwóch godzin i siedemnastu minut w pociągu, znów znalazłam się w punkcie wyjścia. Przemierzyłam piechotą pół miasta. Był piękny letni wieczór. Chciałam znaleźć się na mojej ulicy, w moim świecie. Los jednak jeszcze ze mną nie skończył. Wydaje się nam, że znamy swoje otoczenie, czasami jednak wystarczy, żeby zmienił się jeden szczegół, a wraz z nim niepostrzeżenie zmienia się całe nasze życie. I nie sposób tego przewidzieć.

3

Lubię swoją ulicę. Ma atmosferę i toczy się tutaj prawdziwe życie. Budynki są stare, ale dostosowane do potrzeb ludzi, balkony zaś pełne kwiatów, rowerów i psów. Od strony handlowej mamy wszystko, czego nam trzeba – od księgarni po pralnię. Nie jest to wielka miejska arteria, ci jednak, którzy na nią trafią, zawsze mają co robić. Ulica biegnie łagodnie w dół, ku zachodowi. O zachodzie słońca ma się wrażenie, że kawałek dalej, poniżej, rozciągają się port, horyzont i morze – mimo że najbliższe wybrzeże znajduje się setki kilometrów dalej. Dorastałam kilka przecznic stąd. Kiedy moi rodzice wyjechali, żeby na emeryturze osiedlić się na południowym zachodzie, zdecydowałam się zostać. Znam tu wszystkich i czuję się u siebie. Myślałam o wyprowadzce tylko raz, po odejściu Didiera. Za dużo wspomnień – szczególnie tych złych. Podziwiam ludzi, którzy wyjeżdżają odkrywać świat: pakują walizkę, żeby pomieszkać rok w Chile, wychodzą za mąż za Australijczyka, bez namysłu kupują bilet na samolot. Nie byłabym do tego zdolna. Potrzebuję punktów odniesienia, mojego świata, a przede wszystkim ludzi, którzy go wypełniają. To prawda, że łatwo się przywiązuję. Dla mnie życie to osoby, z którymi je dzielę. Uwielbiam swoją rodzinę, ale widuję ją dwa razy do roku, za to z przyjaciółmi spotykam się niemal codziennie. Wspólna codzienność tworzy często silniejsze więzy niż stopień pokrewieństwa. Nawet pani Bergerot z miejscowej piekarni stanowi część tej dziwnej rodziny. Zna mnie od dziecka, zagaduje, a czasami, mimo mojego wieku, potrafi wraz z resztą wsunąć mi w dłoń cukierek. Piekarnia znajduje się tuż obok sklepu spożywczego „ U Mohameda” – lokalu handlowego otwartego cały czas. To już trzeci Mohamed, jakiego znam, chyba jednak tylko pierwszy naprawdę miał tak na imię, pozostali woleli zachować nazwę, żeby nie zmieniać szyldu.

Im głębiej zapuszczam się w moją ulicę, tym lepiej się czuję. Gdyby kiedykolwiek zdarzyło mi się stracić orientację, gdybym oszalała, wiedziałabym, jak się odnaleźć. Wystarczy okno wystawowe chińskiego dostawcy dań na zamówienie, pana Pinga. Czasami się zastanawiam, czy to także nie jest fałszywe nazwisko. Przez pięć lat jego francuszczyzna w ogóle się nie poprawiła, ale jestem niemal pewna, że to celowa taktyka. Żeby sprawdzić, jaki mamy dzień tygodnia, wystarczy przeczytać tabliczkę na frontowej witrynie: w piątki – wielka promocja krewetek w naturalnym sosie, w sobotę – krewetki smażone z solą i pieprzem, w niedzielę – krewetki w przyprawie „pięć smaków”, w poniedziałki – krewetki w sosie słodko-kwaśnym, choć głównie kwaśnym, we wtorki – krewetki z pieprzem syczuańskim, w środę – krewetki na ostro. Jeśli kiedykolwiek znajdziecie się w okolicy, nigdy nie kupujcie niczego z niedzieli. Kiedyś, wkrótce po przeprowadzce, wzięłam jedzenie na wynos w środę wieczorem. Strasznie się pochorowałam. Przez trzy dni niemal mieszkałam w toalecie. Z nudów zaczęłam czytać książkę telefoniczną.

W tamten poniedziałek, po powrocie, było jeszcze jasno i ciepło. Rozkoszowałam się chwilą. Minęłam dom Nathalie o rozświetlonych oknach. Zbliżając się do mojego mieszkania, czułam się jak ktoś, kto wsuwa zmęczone stopy w ulubione bambosze. Po trzech dniach spędzonych u Carole wreszcie wracałam do siebie. Chyba nawet ten drań Didier wiedział, że lepiej będzie, jeśli nie pojawi się już w okolicy. Mohamed ruchami artysty układał brzoskwinie w stożek.

– Dobry wieczór, panno Julie.

– Dobry wieczór, Mohamedzie.

Dotarłszy przed mój budynek, stwierdziłam, że wszystko znajduje się na właściwym miejscu. Wybrałam kod zwalniający zamek, pchnęłam drzwi i skierowałam się bezpośrednio w stronę skrzynek na listy. Zajrzałam do swojej. Dwa rachunki i ulotka reklamowa. Na jednej z kopert napisano, że mogę wygrać roczny zapas pokarmu dla kota. Nie mam kota, sama zaś nie planuję na razie żywić się suchą karmą. Pomyśleć, że każą nam oszczędzać papier! Warto może zacząć od powstrzymania tej powodzi.

Dopiero zamykając skrzynkę, dostrzegłam nazwisko na sąsiedniej. Wiedziałam, że wyprowadziło się małżeństwo z trzeciego piętra, miało im się bowiem urodzić drugie dziecko, ale nie miałam pojęcia, że pojawił się już ktoś na ich miejsce. Ricardo Patatras. Co za nazwisko! Czyżby w pobliżu rozbił się cyrk, a jeden z klaunów postanowił tutaj osiąść? A tak poważnie, nieładnie wyśmiewać się z innych. Przez kilka sekund czytałam raz po raz etykietkę i znów na mojej twarzy pojawił się głupkowaty uśmiech. Pierwszy w ciągu całego weekendu.

Poszłam do swojego mieszkania. Zadzwoniłam do Carole, żeby ją powiadomić, że bezpiecznie wróciłam i że – niestety – wysoki brunet, który siedział naprzeciwko mnie, nie usiłował mnie wykorzystać. Uruchomiłam pralkę, wzięłam prysznic i – zgadnijcie! Nie mogłam przestać myśleć o tym nazwisku. „Ile lat może mieć ten Ricardo Patatras? Jak wygląda?” Sami przyznacie, że na dźwięk takiego nazwiska budzi się wyobraźnia. Gdyby piętro wyżej zamieszkał na przykład François Dubois, mielibyście wrażenie, że wiecie o nim wszystko – być może zresztą niesłusznie. Jednego François Dubois poznałam w drugiej klasie. Po raz ostatni usłyszałam o nim od kwiaciarki, która pocieszała jego matkę – podobno skazano go na dwa lata w zawieszeniu i wlepiono sporą grzywnę za handel podróbką oliwy z oliwek. Tak więc... Ricardo Patatras to jednak zupełnie co innego. Dźwięczne, imponujące – niczym nazwisko argentyńskiego śmiałka walczącego na rzecz orangutanów, wynalazcy urządzenia umożliwiającego spalanie na dużej wysokości albo wielkiego hiszpańskiego magika, który zdecydował się opuścić ojczyznę po tym, jak nadział na miecz swoją asystentkę, w której potajemnie się kochał. Samo nazwisko mówi o nim wiele, na pewno więc nie chodzi o banalnego sąsiada z bloku. I nagle, stojąc pod prysznicem, znalazłam w życiu nowy cel: dowiedzieć się, jaki on jest. Zakręciłam kran i złapałam ręcznik. Wtedy usłyszałam kroki na klatce schodowej. Rzuciłam się do drzwi, żeby sprawdzić przez wizjer, czy to przypadkiem nie on wraca do siebie. Wystartowałam jak wariatka i poślizgnęłam się. Gdybym była zwolenniczką łatwej gry słów, mogłabym powiedzieć „pata-tata-tras!”, ale było to raczej „bada-bum!”. Całkiem naga, upadłam jak długa na podłogę. Poczułam dotkliwy ból. Co za idiotka! Nawet jeszcze nie zobaczyłam tego faceta, a już przez niego robię coś głupiego. Po raz pierwszy. Nie był to jednak ani ostatni, ani najgłupszy raz.

4

Nie wiem, czy są ludzie, którym praca w banku sprawia przyjemność – ja jej nienawidzę. Moim zdaniem banki symbolizują upadek cywilizacji. Klienci i personel są tak samo nieszczęśliwi, kiedy muszą się tam udać, mimo to nie mają wyboru.

Codziennie po przyjściu do oddziału musimy sprawdzić stan bankomatów i jeśli coś nie działa, zgłosić awarię konserwatorowi. Kiedy jest to tylko kwestia wyczyszczenia urządzenia, mamy obowiązek sami się tym zająć. Wyobrażacie to sobie? Wszędzie ustawiają automaty, które odbierają nam pracę, dodatkowo zaś każą nam o nie dbać. To tak, jakby z przymusu zajmować się karmieniem, myciem zębów i ubieraniem kosmicznego pasożyta, który w końcu i tak nas pożre. Tego ranka zauważyłam tylko naklejkę reklamującą zespół raperów. Wyobraziłam sobie, że trafiam na podobną nalepkę kapeli Music Storm, informującą o ich żałosnym tournée. Teraz już nie trzeba mnie zmuszać do porządków. Zabieram się za nie z werwą.

Żeby dostać się do oddziału przed otwarciem, trzeba przejść przez komorę techniczną. Za każdym razem, kiedy znajduję się zamknięta w szklanym pudle, przeszywa mnie strach na myśl o tym, że ta głupia Géraldine pomyli przycisk i zamiast otworzyć wewnętrzne drzwi, zaserwuje mi dawkę gazu uspokajającego z instalacji w suficie. Widzę już, jak się rzucam niczym ryba w worku i macham rękami. Jaka byłaby moja ostatnia myśl? Na próżno powtarzam sobie, że potrafiłabym wygłosić mądrą, przekazywaną później przez pokolenia sentencję, ale czuję, że byłoby to coś w stylu: „Co za torba z tej Géraldine!”. Nigdy nie zostałaby zastępcą kierownika, gdyby długość jej nóg nie była odwrotnie proporcjonalna do długości spódniczek.

Tego dnia udało mi się przeżyć przeprawę przez komorę i drzwi się otworzyły.

– Dzień dobry, Julie. Kulejesz? Co się stało?

– Poślizgnęłam się pod prysznicem.

– Znów te cielesne szaleństwa!

Nie odpowiedziałam. Biedna Géraldine. To prawda, że z jej boską fizjonomią nie sposób brać prysznica bez cielesnych szaleństw. Ona nawet wynosząc śmieci, szaleje z ciałem. Myślę, że w gruncie rzeczy nie jest złą osobą, właściwie to ją lubię. Kiedy jednak widzę, jak piękna kobieta zmienia facetów niby rękawiczki i do tego pnie się po szczeblach kariery, chcę przynajmniej móc sobie powiedzieć, że jest głupia – z czystej zazdrości.

Miałam już zająć stanowisko w okienku, kiedy pan Mortagne wychylił głowę ze swojego biura.

– Panno Tournelle, zechce pani podejść?

Mortagne jest kierownikiem oddziału. Kogut rządzący kurami. Twarda sztuka. Czasami mam wrażenie, że naprawdę wierzy w treść ulotek, które rozdaje klientom. Jego garnitur przypomina przebranie. Nasz świat musiał naprawdę się stoczyć, skoro ludzie tego pokroju pozajmowali kierownicze stanowiska.

– Proszę, niech pani usiądzie, Julie.

Zasiada w swoim fotelu niczym airbus dotknięty awarią obu silników. Mruży oczy, wczytując się w ekran. Jest wtorek rano, pierwszy dzień naszego tygodnia. Coś czuję, że chce mnie przycisnąć i zmotywować do „osiągania celów”.

– Czy to pani zarządza kontem pani Benzema?

„Oczywiście, ciemnoto, przecież akta są opisane moim nazwiskiem”.

– W ubiegłym tygodniu była bliska podpisania z nami polisy ubezpieczenia domu i samochodu. Chciała także otworzyć konto oszczędnościowe dla córki. I nagle nic z tego nie wyszło. Była z nią pani umówiona?

– Tak, proszę pana. Spotkałam się z nią w zeszły czwartek.

– Dlaczego więc nie doprowadziła pani do tego, żeby podpisała dokumenty?

– Poprosiła mnie o radę...

– Tym lepiej, to dobrze. Jesteśmy po to, żeby doradzać klientom.

– Była gotowa podpisać umowę, ponieważ w zamian obiecał jej pan otwarty kredyt.

– Zgadza się. Zawarliśmy układ, w którym każda strona wygrywa. Na tym także polega nasz zawód.

Nie, no! Popatrzcie tylko na tę zwycięską minę, na ten krawacik i żel we włosach. Biedny głupek. Zero moralności, zero rozsądku. Gdybym była facetem, wstałabym i oddałabym mocz na jego biurko, ot tak, żeby w prosty, pierwotny sposób pokazać, jak dalece nim gardzę. Właściwie nie jestem przekonana, że kobiety są z zasady elegantsze niż mężczyźni. Prawdziwy problem polega na tym, że są bardziej ograniczone, jeśli chodzi o możliwość siusiania gdzie popadnie.

– Słyszała pani, co powiedziałem?

– Oczywiście, proszę pana.

– Proszę więc o wyjaśnienie.

– Nie miałam serca jej przyciskać. Uznałam, że nadużyłabym jej zaufania...

– Co pani opowiada? Bank to nie Caritas! W naszym świecie obowiązuje tylko jedna zasada: zjeść albo zostać zjedzonym. Jeśli więc chodzi o skłanianie klientów do podpisywania uczciwych umów, nie bardzo widzę, w jaki sposób można by to uznać za „przyciskanie”! Musi pani pojąć filozofię tej profesji, w przeciwnym razie spędzi pani resztę życia w recepcji.

Przypominał pitbula z doktoratem z przekrętów. Nagle grymas nienawiści zniknął z jego twarzy, a usta wykrzywił uśmiech osoby rażonej prądem. Łagodniej już dodał:

– Dobrze, nie będę się już nad panią znęcał. Wygląda pani na osłabioną z powodu chorej nogi. Tym razem pani daruję, ale następnym razem będę zmuszony wlepić pani naganę.

Wstałam i wyszłam. Pamiętajcie – najgorsze w naszym świecie nie są doświadczenia, najgorsza jest niesprawiedliwość.

Mimo dość przykrego poranka ani na chwilę się nie poddałam. Myślałam tylko o wieczorze, kiedy znów stanę przy wizjerze. Za kilka godzin dowiem się w końcu, jak wygląda tajemniczy Ricardo Patatras.

5

Po powrocie do domu wyjęłam pocztę, upewniłam się, że nikt nie schodzi po schodach, po czym wspięłam się na czubki palców i zajrzałam do skrzynki na listy pana Patatrasa. Dostrzegłam dwie lub trzy koperty, co pozwoliło domniemywać, że jeszcze nie wrócił do domu. Istnieje więc szansa, że go zobaczę, kiedy będzie mijał moje mieszkanie. Chyba że po prostu zapomniał o poczcie – wtedy wyczekam się na darmo.

Zdecydowana, wróciłam do siebie. Program wieczoru był napięty – miałam wiele planów. Przyniosłam do domu darmową gazetkę z lokalnymi ofertami pracy. Po wybryku pana Mortagne’a zaczynałam dochodzić do wniosku, że pora na zmianę ścieżki kariery. Przebrałam się w wygodny strój i włączyłam czajnik.

Mój plan jest tak prosty, że musi się udać. Siedzę przy stole (muzyka wyjątkowo jest wyłączona), przeglądam ogłoszenia, a kiedy tylko dobiega mnie odgłos kroków na korytarzu, wówczas rzucam się naprzód – zadbawszy tym razem, żeby mieć suche stopy, i upewniwszy się, że nic nie blokuje mi drogi do drzwi. Trochę przesadzam, salon od wejścia dzieli bowiem odległość mniejsza niż dwa metry sześćdziesiąt centymetrów.

Czytam kuszące ogłoszenia z ofertami dla akwizytorów – horoskop wygląda bardziej wiarygodnie – gdy nagle słyszę jakiś odgłos. Skradam się, przybliżam twarz do drzwi i wyglądam przez wizjer. Ktoś włączył światło. Wyraźnie widzę klatkę schodową, nieco zniekształconą, o zaokrąglonych konturach. Słyszę, że ktoś wchodzi po schodach, ciągnąc za sobą coś ciężkiego. Regularny łomot. Wytężam wzrok. „Niech to będzie Patatras!” Ciężki pakunek to zapewne oznaka dalszego ciągu przeprowadzki. Jeśli okaże się stary i sympatyczny, wyjdę mu pomóc. Tyle jestem mu winna. Myślałam o nim przez cały dzień. Nagle na zakręcie schodów dostrzegam cień. Nie sposób rozpoznać sylwetki. Dobiega mnie zmęczony odgłos oddechu. Widzę dłoń na starej poręczy, słyszę regularne kroki. Wtem pojawia się twarz pani Roudan, starszej kobiety z czwartego piętra. Zazwyczaj cieszę się na jej widok. Ciągnie wypełniony po brzegi wózek z zakupami – dziwne, biorąc pod uwagę, że mieszka sama. Nie pierwszy raz widzę ją tak objuczoną. Przecież nie może dużo jeść, sądząc po jej posturze. Cóż więc robi z taką ilością jedzenia?

Jestem rozczarowana i czuję się nieswojo. Jeśli wyjdę pomóc pani Roudan, poczuje się zażenowana, że ktoś ją zaskoczył, i pomyśli, że spędzam czas na szpiegowaniu współlokatorów. Jeśli jednak nie wyjdę, będą mnie dręczyć wyrzuty sumienia, że sama ciągnie taki ciężar. Pani Roudan jest bowiem sympatyczna, zawsze miło zagaduje. Nigdy złego słowa na nikogo nie powie. Poza tym mam do niej słabość – jest samotna, a tacy ludzie mnie wzruszają. Kiedy mam zły dzień, myślę czasami, że za czterdzieści lat będę jak ona jeść tylko po to, żeby utrzymać się przy życiu, nie czekając już na nikogo. Mimo zapału stwierdzam, że wyjście na korytarz nie będzie dobrym pomysłem. W czasie, gdy biłam się z myślami, kobieta zdążyła już dawno dotrzeć do siebie. Jestem żałosna.

Znów pogrążyłam się w lekturze ogłoszeń. Przygnębiające. Równie dobrze mogłabym paść kozy w Pirenejach. Oprócz wyrobu sera można jeszcze tkać koce z wełny, a resztę przerabiać na salceson i pasztet. Nie będzie to gorsze od sprzedawania kredytów konsumpcyjnych.

Zjadłam jabłko, kiedy na klatce schodowej ponownie rozległ się szmer. Wróciłam na stanowisko obserwacyjne. Tym razem kroki są bardziej energiczne. Nie wiem, kto by to mógł być poza dziewczyną z czwartego piętra, ona jednak chyba wyjechała na wakacje. Idiotyczne, ale serce zaczyna mi mocniej walić. Znów pojawia się cień i ręka... mężczyzny. Wysoka sylwetka. Już ma się wyłonić zza zakrętu schodów, gdy gaśnie światło. Ciemność. Nie wiem, kto to, jedno jest pewne – upadł. I to jak długi. Rozległ się hałas, jakby ktoś wypuścił na schody tuzin prosiąt. Zaklął. Nie zrozumiałam, co powiedział, ale sądząc po tonie, oberwało się Bogu, i to z lekkim cudzoziemskim akcentem. Prawie oszalałam. Chciałam otworzyć drzwi, włączyć światło, szybko wrócić do siebie i dalej obserwować tajemniczą postać przez wizjer. Musiał się nieźle poobijać. Rozcierał obolałe ciało. Nie wiem, co dokładnie, było bowiem ciemno. Znowu zaklął i ruszył dalej po omacku. Miałam ochotę wydłubać oczy psubratu, który ustawił czas, na jaki zapala się światło na schodach. Ricardo Patatras jest tuż obok, czuję jego obecność, słyszę jego kroki po drugiej stronie drzwi. Wciska przełącznik światła znajdujący się obok mojego dzwonka. Światło powraca, ale pod tym kątem nie mogę już zobaczyć osoby na klatce schodowej. Na próżno przyciskam twarz do drzwi. Nie udało się! Porażka. Zepsuty wieczór. Zmarnowane życie. Wszechświat, tak czy inaczej, eksploduje.

6

Nie przychodzi mi to łatwo, ale obiecałam być z wami szczera. Od tamtego wieczoru żyłam więc nękana chorobliwą obsesją – musiałam go zobaczyć. Chodziłam do pracy niczym zombie. Nie wiedziałam, z kim rozmawiam. Potakiwałam każdemu. Przestałam nawet opłacać rachunki... Trwało to cały dzień.

Drugiego wieczoru z rzędu wróciłam do domu biegiem i sprawdziłam, czy skrzynka na listy pana Patatrasa jest opróżniona. Udoskonaliłam nawet taktykę. Uniosłam klapkę zakrywającą szczelinę i za pomocą małej latarki sprawdziłam, czy nie są to listy z poprzedniego dnia. „Wariatka!” Gdyby Hitchcock mnie znał, stałabym się inspiracją jego najlepszego filmu. Cały czas czatuję pod drzwiami. Przestałam jeść. Powstrzymuję się przed pójściem do toalety. To straszne, ale rozważałam nawet umieszczenie nocnika przy drzwiach. Przysięgam jednak, że tego nie zrobiłam.

Wytrwałam na stanowisku bez przerwy od osiemnastej piętnaście do dwudziestej trzeciej trzydzieści. Niczym strażnik graniczny w Korei. Przeżyłam prawdziwe piekło wyczekiwania, egzaltację na widok zapalającego się światła, podniecenie na dźwięk kroków na schodach.

Każde pojawienie się nowej osoby w budynku budziło we mnie nadzieję, powodowało przypływ adrenaliny i sprawiało, że wilgotniały mi dłonie. Oko bolało mnie od wpatrywania się w świat zdeformowany przez wizjer. Odczuwałam wewnętrzną histerię porównywalną z tą, jakiej doświadczyłam w wieku sześciu lat w Boże Narodzenie, kiedy rozpakowywałam prezenty w nadziei, że zobaczę wśród nich wymarzoną lalkę, która woła: „Jupi!”.

Naoglądałam się tego dnia różnych osób. Był pan Hoffman, który pogwizduje cały czas tę samą melodię, była pani Roudan, znowu z wózkiem na zakupy, był nauczyciel gimnastyki z czwartego piętra, który zachowuje się jak ucieleśnienie bóstwa nawet sam na sam ze sobą. Nie odklejałam się już od drzwi – na policzku odcisnął mi się czerwony ślad. Mogłabym wyrecytować wam listę przemieszczających się po budynku osób, minuta po minucie. Nauczyłam się przynajmniej jednego: fatum istnieje. Wyobraźcie sobie bowiem, że w ciągu tych długich godzin pan Patatras mijał mnie kilkakrotnie, ale za każdym razem Bóg przypominał sobie, że ma mnie za co ukarać.

Za pierwszym razem przeszedł pod osłoną cienia. Niósł wielkie pudło, które w połowie go zasłaniało. Zobaczyłam jego nogi i cztery palce prawej dłoni. Za drugim razem, gdy znalazł się w pobliżu, zadzwoniła moja mama. Rozmowa trwała dziesięć sekund, ale wybiła mnie z rytmu i Patatras to wykorzystał. Istne przekleństwo.

Nie będę was zwodzić. W końcu go zobaczyłam, nawet jednak teraz, kiedy o tym myślę, naprawdę cierpię. Było to trzeciego dnia, gdy – jak co rano – w drodze do pracy wstąpiłam do piekarni po croissanta.

– Dzień dobry, Julie. Widzę, że już lepiej chodzisz.

– Dzień dobry, pani Bergerot. Tak, rzeczywiście już mi lepiej.

Nie wiem, jak ona to robi. Zawsze tryska energią i się uśmiecha, zawsze emanuje z niej szczera troska o ludzi. To jedna z nielicznych kobiet, jakie kiedykolwiek widziałam, która naprawdę była zakochana w swoim mężu. On wypiekał chleby, ona zaś je sprzedawała. Trzy lata temu niespodziewanie zmarł. Na zawał serca, w wieku pięćdziesięciu pięciu lat. To był jedyny raz, kiedy widziałam ją we łzach. Nazajutrz po pogrzebie piekarnia już była czynna. Nie miała co sprzedawać, ale i tak otworzyła. Trwało to tydzień. Klienci przychodzili. Kobieta stała jak zwykle za kasą, zupełnie bezradna. Ludzie zamieniali z nią kilka słów, nieśmiało zerkając na puste półki. Przez piętnaście dni nikt w dzielnicy nie jadł chleba. Dlatego lubię to miejsce – Mohamed nie wykorzystał okazji, żeby sprzedawać sucharki albo obniżyć ceny. Obserwował ją przez okno. To on zamieścił ogłoszenie, dzięki któremu miesiąc później pani Bergerot zatrudniła Juliena, nowego piekarza. Jest młody i piecze lepszy chleb, ale nikt jej tego nigdy nie powie.

Tego ranka, jak zwykle, w piekarni pachniało ciepłymi drożdżówkami. Vanessa, sprzedawczyni, układała croissanty na wystawie. Uwielbiałam ten rozkoszny, jedyny w swoim rodzaju zapach. Przy każdej świeżej partii wyciąganej z pieca po okolicy rozchodziła się cudowna woń. Wiele bym dała za to, żeby mieszkać nad piekarnią i wdychać ten zapach przez otwarte okna. Zamieniłyśmy kilka słów i pani Bergerot zapakowała mi croissanta. Kiedy już miałam wychodzić, zagadnęła:

– Poczekaj, pójdę z tobą. Muszę porozmawiać z Mohamedem. Znowu zajął mój chodnik swoimi warzywami.

– Mogę mu przekazać wiadomość, jeśli pani chce.

– Nie, trochę ruchu dobrze mi zrobi, poza tym musi zrozumieć, że nie wolno kolonizować cudzych ziem.

– Myślę, że się z panią w pełni zgodzi.

– Dlaczego więc układa warzywa przy mojej reklamie lodów?

Wyszła za mną i już sądziłam, że wda się w ekonomiczno-polityczne tyrady, którymi zamęcza biednego Mohameda. Są niczym dwie międzynarodowe korporacje walczące o rynki warte miliardy dolarów.

Zmieniając nagle temat, pani Bergerot rzuciła:

– Swoją drogą, ładniutki jest ten nowy z twojego bloku.

– Kto?

– Pan... Pataillas.

Prawie się udławiłam.

„Uściślijmy: nazywa się Patatras. Proszę mi go szczegółowo opisać, natychmiast. Nie ma pani przypadkiem jego zdjęcia? Nikt nie jest ciekaw tego mężczyzny tak bardzo, jak ja. Dlaczego więc tylko ja go nie widziałam? Do diabła, pewnie zobaczę go ostatnia, choć pierwsza nabijałam się z jego nazwiska”.

Powstrzymuję się:

– Ach, tak? Sympatyczny?

– Uważam, że ma sporo wdzięku. Wychodzi rano po tobie, ale na pewno wkrótce go spotkasz.

To zdanie sprawiło, że niemal oszalałam. Czy wyglądam na kogoś, kto zadowala się zwykłym „wkrótce”? Postawiłam sobie ultimatum. Jeszcze dziś wieczorem – nieważne, jakim sposobem – go zobaczę. Jeśli zajdzie potrzeba, będę udawać trupa na schodach, dopóki on nie wróci i mnie nie zauważy. Rozbiję się obozem na piętrze, udając ślepca cierpiącego na amnezję, albo zadzwonię bezpośrednio do jego drzwi z ofertą zakupu kalendarza, ot tak, żeby wyprzedzić o sześć miesięcy wszystkich kominiarzy. Nieważne jak, ale przyrzekłam sobie uroczyście, że nie spędzę kolejnego wieczoru z okiem przylepionym do drzwi.

Nie usłyszałam nawet tradycyjnej sprzeczki Mohameda i pani Bergerot. Wyruszyłam do pracy jak na front. Tego dnia wszystkim odmawiałam. Punkt szósta posprzątałam na biurku i popędziłam do domu jak strzała. Tragedia rozegrała się na miejscu.

7

Najpierw inspekcja skrzynki na listy. Wspinam się na palce. Oświetlam wnętrze i widzę trzy koperty. Dostaje sporo listów jak na kogoś, kto wprowadził się zaledwie kilka dni wcześniej. Dostrzegam druk urzędowy, być może z prefektury albo ministerstwa. „Co to może być?” Ta wiedza może stać się moją zemstą. Skoro wszyscy widzieli go przede mną, ja pierwsza się dowiem, czym się zajmuje. Potem będę mogła pytać z niewinną miną: „Ach tak? Nie wiedzieliście?”.

Usiłuję rozszyfrować tekst, ale koperta leżąca na wierzchu utrudnia mi lekturę. Jeśli posłużę się latarką, która idealnie mieści się w szparze, powinno mi się udać ją przesunąć. Wpycham latarkę jak najgłębiej. Brakuje jeszcze kilku centymetrów. Już prawie ją mam, jeszcze tylko kawałeczek. Niemal się udało, kiedy nagle – bada-bum! – latarka wpadła do skrzynki Patatrasa! Klątwa! Na dodatek włączona. Skrzynka natychmiast zmieniła się w rozjarzony światłami domek dla lalek. Tu będzie salon, tutaj kuchnia, a laleczka Jupi wprowadzi się, kiedy tylko zdobędzie klucz. „Chyba oszalałam! Znów popełniłam głupotę. Muszę odzyskać latarkę”. Wsuwam palec, w końcu nie może leżeć aż tak głęboko. Powinno mi się udać, mam szczupłe dłonie. Wpycham rękę jeszcze głębiej. Wstrętna laleczka Jupi mogłaby mi pomóc. Czuję się jak te biedne małpki schwytane w sidła kłusowników, które nie chcą wypuścić z łapki orzeszka ukrytego w łupinie kokosa. Dotykam już latarki czubkiem wielkiego palca. Przesuwa się. „Przytrzymaj ją, laleczko Jupi, albo urwę ci łeb!” Nie mam wyboru, wsuwam rękę jeszcze głębiej. Już niemal cała dłoń znalazła się w środku, ale latarka wciąż mi się wyślizguje. Nie będzie drugiego podejścia, pcham więc z całych sił, do bólu. Udało się! Zmiażdżyłam sobie rękę, teraz jednak już cała znalazła się w skrzynce. Boli mnie nadgarstek – metalowy brzeg szczeliny najpierw sprasował mi dłoń, a teraz zdziera z niej skórę. Wtedy zaczyna się prawdziwy koszmar. Słyszę elektryczny, trzeszczący sygnał zwalniającego się zamka w drzwiach do budynku. Ktoś wstukał kod i szykuje się do wejścia. Zastanie mnie, jak jakąś idiotkę, wiszącą na skrzynce na listy sąsiada. Teraz już wiem, co czuje królik oślepiony reflektorami pędzącej na niego ciężarówki. „Mój Boże, spraw, żeby to byli jacyś starsi, niedowidzący ludzie! Albo uczyń mnie niewidzialną!” Jestem do tego stopnia spanikowana, że wydaje mi się, że wypowiedziałam te modlitwy na głos. Wyobrażacie sobie, ilu idiotycznych próśb musi wysłuchiwać Najwyższy? Może lepiej, gdyby się okazało, że nie istnieje – zawsze to o jednego świadka naszej głupoty mniej. Drzwi się otwierają. Stoję pod światło, z unieruchomioną ręką, która nie pozwala mi się odwrócić, dlatego nie jestem w stanie zobaczyć, kto to.

– Co się pani stało?

Męski głos. To on! Jest tutaj, poznaję jego cztery palce i buty. Chyba zemdleję. Moje ciało zawiśnie z ręką uwięzioną w skrzynce na listy. Zataczam się, przed oczami mam mgłę.

– Pani się zablokowała! Proszę poczekać, pomogę pani!

„Boże, spraw, żeby nastąpiła eksplozja! Żeby ktoś w ramach dywersji upadł na schodach z butlą gazu! Nie pani Roudan, ona jest bowiem miła, ale ten debilny nauczyciel gimnastyki byłby w sam raz”. Los znęca się nade mną. Nic nie wybucha. Jak się nazywa patron zaklinowanych? Na co czeka z interwencją?

Patatras zbliża się do mnie. Jest raczej wysoki. Chwyta mnie za nadgarstek. Jego dłoń jest ciepła i miękka. Druga również. Stoi blisko. I mówi:

– Ależ to moja skrzynka!

Ciąg dalszy w wersji pełnej

8

Dostępne w wersji pełnej

9

Dostępne w wersji pełnej

10

Dostępne w wersji pełnej

11

Dostępne w wersji pełnej

12

Dostępne w wersji pełnej

13

Dostępne w wersji pełnej

14

Dostępne w wersji pełnej

15

Dostępne w wersji pełnej

16

Dostępne w wersji pełnej

17

Dostępne w wersji pełnej

18

Dostępne w wersji pełnej

19

Dostępne w wersji pełnej

20

Dostępne w wersji pełnej

21

Dostępne w wersji pełnej

22

Dostępne w wersji pełnej

23

Dostępne w wersji pełnej

24

Dostępne w wersji pełnej

25

Dostępne w wersji pełnej

26

Dostępne w wersji pełnej

27

Dostępne w wersji pełnej

28

Dostępne w wersji pełnej

29

Dostępne w wersji pełnej

30

Dostępne w wersji pełnej

31

Dostępne w wersji pełnej

32

Dostępne w wersji pełnej

33

Dostępne w wersji pełnej

34

Dostępne w wersji pełnej

35

Dostępne w wersji pełnej

36

Dostępne w wersji pełnej

37

Dostępne w wersji pełnej

38

Dostępne w wersji pełnej

39

Dostępne w wersji pełnej

40

Dostępne w wersji pełnej

41

Dostępne w wersji pełnej

42

Dostępne w wersji pełnej

43

Dostępne w wersji pełnej

44

Dostępne w wersji pełnej

45

Dostępne w wersji pełnej

46

Dostępne w wersji pełnej

47

Dostępne w wersji pełnej

48

Dostępne w wersji pełnej

49

Dostępne w wersji pełnej

50

Dostępne w wersji pełnej

51

Dostępne w wersji pełnej

52

Dostępne w wersji pełnej

53

Dostępne w wersji pełnej

54

Dostępne w wersji pełnej

55

Dostępne w wersji pełnej

56

Dostępne w wersji pełnej

57

Dostępne w wersji pełnej

58

Dostępne w wersji pełnej

59

Dostępne w wersji pełnej

60

Dostępne w wersji pełnej

61

Dostępne w wersji pełnej

62

Dostępne w wersji pełnej

63

Dostępne w wersji pełnej

64

Dostępne w wersji pełnej

65

Dostępne w wersji pełnej

66

Dostępne w wersji pełnej

67

Dostępne w wersji pełnej

68

Dostępne w wersji pełnej

69

Dostępne w wersji pełnej

70

Dostępne w wersji pełnej

71

Dostępne w wersji pełnej

72

Dostępne w wersji pełnej

73

Dostępne w wersji pełnej

74

Dostępne w wersji pełnej

75

Dostępne w wersji pełnej

76

Dostępne w wersji pełnej

A na zakończenie...

Dostępne w wersji pełnej

Czego się nie robi dla mężczyzny

Spis treści

Karta tytułowa

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

54

55

56

57

58

59

60

61

62

63

64

65

66

67

68

69

70

71

72

73

74

75

76

A na zakończenie...

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału:

Demain j’arrête!

Copyright © 2011, Fleuve Noir, Département d’Univers Poche

Copyright © 2014 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2014 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Ilona Gostyńska-Rymkiewicz

Redakcja: Marcin Grabowski i Olga Rutowska

Korekta: Magdalena Świtała, Iwona Wyrwisz

ISBN: 978-83-7999-105-1

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2014

Plik mobi przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl