Nakładem Wydawnictwa Sonia Draga
ukazały się następujące powieści tego autora:

Bursztynowa komnata, 2006

Przepowiednia dla Romanowów, 2007

Trzecia tajemnica, 2007

Dziedzictwo Templariuszy, 2007

Zagadka aleksandryjska, 2008

Wenecka intryga, 2009

Tajemnica grobowca, 2010

Paryska wendeta, 2011

Dedykacja

Fran Downing, Frankowi Greenowi, Lenor Hart, Davidowi Poyerowi, Nancy Pridgen, Clyde’owi Rogersowi i Daivie Woodworth

– nadzwyczajnym nauczycielom

Badaj przeszłość, jeśli chcesz kształtować przyszłość.

KONFUCJUSZ

Historia jest dziewicą, którą możesz przyodziać
w każde wybrane przez siebie szaty.

CHIŃSKIE PRZYSŁOWIE

Wszystkie państwa, wielkie i małe, mają jedną wspólną wadę
– ich władcy otaczają się ludźmi niegodnymi tego zaszczytu.
Ci, którzy pragną kontrolować władców, pierwsi odkrywają
ich głęboko skrywane lęki i ambicje.

HAN FEI, III WIEK P.N.E.

PODZIĘKOWANIA

Ekipie z Random House: Ginie Centrello, Libby Mcguire, Cindy Murray, Kim Hovey, Katie O’Callaghan, Beckowi Stvanowi, Carole Lowenstein, Rachel Kind oraz wszystkim osobom zaangażowanym w promocję i sprzedaż książki. Raz jeszcze stokrotne dzięki.

Markowi Tavaniemu dziękuję za to, że był tak wytrwałym redaktorem.

Pam Ahearn kłaniam się nisko i ofiaruję jej dozgonną wdzięczność.

Simonowi Lipskarowi, którego cenię za mądrość i dobre rady.

I jeszcze kilka specjalnych podziękowań: Charliemu Smithowi za nieocenioną pomoc w przeprowadzeniu rekonesansu w Chinach; Grantowi Blackwoodowi, znakomitemu autorowi thrillerów, za to, że uratował mnie w Denver; Els Wouters, która w bardzo krótkim czasie zebrała kluczowe materiały na miejscu w Antwerpii; Ester Levine za pokazanie mi wystawy terakotowej armii; Bobowi i Jane Stine’om za inspirację podczas wspólnych lunchów i skontaktowanie mnie z „Julią” Xiaouhui Zhu; Jamesowi Rollinsowi za to, że po raz kolejny uratował sytuację; Michele i Joemu Finderom za mądre rady; Meryl Moss i jej cudownym współpracownikom; Melisse Shapiro, która nawet nie zdaje sobie sprawy z tego, jak bardzo mi pomaga; i wreszcie Esther Garver i Jessice Johns za zarządzanie fundacją History Matters oraz spółką Steve Berry Enterprises.

Chciałbym również podziękować wszystkim moim czytelnikom na całym świecie. Jestem Wam wdzięczny za Wasze lojalne wsparcie, przenikliwe uwagi, zaraźliwy entuzjazm, a nawet za słowa krytyki. To dzięki Wam piszę każdego dnia.

No i oczywiście Elizabeth, która jest dla mnie jednocześnie krytykiem, kibicem, redaktorem, żoną i muzą.

Na sam koniec niniejszą książkę pragnę zadedykować Fran Downing, Frankowi Greenowi, Lenore Hart, Davidowi Poyerowi, Nancy Pridgen, Clyde’owi Rogersowi i Daivie Woodworth. Oni wszyscy pokazali mi, jak być lepszym pisarzem.

To, czy odniosłem sukces, wciąż pozostaje kwestią otwartą.

Ale jedno jest pewne. Gdyby nie oni, żadna z moich książek nie zostałaby nigdy wydana.

WAŻNE EPIZODY
W HISTORII CHIN

1765–1027 p.n.e. – panowanie dynastii Shang (najstarsza znana dynastia chińska)

770–481 p.n.e. – Okres Wiosen i Jesieni

551–479 p.n.e. – lata życia Konfucjusza

535 p.n.e. – pojawienie się eunuchów na dworze cesarskim

481–221 p.n.e. – Okres Walczących Królestw i narodziny legalizmu

200 p.n.e. – pierwsze odwierty w poszukiwaniu ropy naftowej

221 p.n.e. – zjednoczenie walczących królestw przez Qin Shi, który zostaje Pierwszym Cesarzem

210 p.n.e. – śmierć Qin Shi, ukończenie budowy terakotowej armii i umieszczenie jej w podziemnym grobowcu Pierwszego Cesarza

146 p.n.e.–67 n.e. – wzrost politycznego znaczenia eunuchów

89 p.n.e. – Sima Qian kończy pracę nad Zapiskami historycznymi (Shiji)

202–1912 n.e. – rozkwit rządów dynastycznych

1912 – odsunięcie od władzy ostatniego cesarza, koniec rządów dynastycznych, utworzenie Republiki Chińskiej

1949 – rewolucja komunistyczna, utworzenie Chińskiej Republiki Ludowej

1974 – odkrycie terakotowej armii

1976 – śmierć Mao Tse–tunga

MAPA

PROLOG

PAKISTAN, TERYTORIA PÓŁNOCNE
PIĄTEK, 18 MAJA, GODZ. 8:10

Tuż obok Cottona Malone’a świsnęła kula. Rzucił się na kamienistą ziemię, próbując się schronić za niezbyt gęstymi topolami. Cassiopeia Vitt poszła w jego ślady i oboje zaczęli czołgać się po twardym żwirze, aż udało im się znaleźć głaz na tyle duży, że zapewnił im osłonę.

W ich kierunku padły kolejne strzały.

– To się zaczyna robić poważne – powiedziała Cassiopeia.

– Tak myślisz?

Do tej pory ich wyprawa przebiegała bez niespodzianek. Wokół nich rozciągało się największe skupisko wyniosłych szczytów górskich na naszej planecie. Dach świata. Znajdowali się ponad trzy tysiące kilometrów od Pekinu, w najdalszym, południowo–zachodnim zakątku chińskiego regionu autonomicznego Sinciang – lub też na Terytoriach Północnych Pakistanu, zależy, kogo spytać – w miejscu, o które toczyły się zaciekłe spory graniczne.

Co oczywiście tłumaczyło obecność wojska.

– To nie Chińczycy – stwierdziła. – Zdążyłam rzucić okiem. Z całą pewnością Pakistańczycy.

Poszarpane, ośnieżone szczyty dochodzące nawet do sześciu tysięcy metrów wysokości stanowiły osłonę dla lodowców, zielono–czarnych lasów i kotlin wypełnionych bujną roślinnością. Zbiegały się tu łańcuchy górskie Karakorum, Hindukusz, Pamir i Himalaje. To kraj czarnych wilków i niebieskiego maku, koziorożców i panter śnieżnych. „Tam, gdzie zbierają się duchy”, jak zauważył pewien czytany kiedyś przez Malone’a starożytny autor. Być może region ten stanowił nawet inspirację dla Jamesa Hiltona, gdy ten tworzył swoją krainę Shangri–La. Istny raj dla wędrowców, narciarzy, amatorów wspinaczki i kajakarstwa górskiego. Niestety pretensje do tego obszaru rościły sobie zarówno Indie, jak i Pakistan, podczas gdy pozostawał on wciąż w rękach Chin. Wszystkie trzy państwa od dziesięcioleci walczyły o panowanie nad tym odludnym zakątkiem świata.

– Oni chyba wiedzą, dokąd idziemy – powiedziała Cassiopeia.

– Też mi to przyszło do głowy – odparł. – Mówiłem ci, że ten facet to same kłopoty.

Mieli na sobie skórzane kurtki, dżinsy i ciężkie buty. Chociaż znajdowali się na wysokości 2500 metrów ponad poziomem morza, temperatura powietrza była zaskakująco przyjemna. Jakieś piętnaście stopni, ocenił Malone. Na szczęście oboje mieli przy sobie broń – chińskie pistolety półautomatyczne i kilka zapasowych magazynków.

– Musimy iść tamtędy. – Wskazał za siebie. – A ci żołnierze są dostatecznie blisko, żeby zrobić nam krzywdę.

Zaczął przeszukiwać swoją pamięć ejdetyczną. Wczoraj dokładnie zapoznał się z mapą regionu i zapamiętał, że ten skrawek ziemi, niewiele większy od New Jersey, nosił niegdyś nazwę Hunza. Przez ponad dziewięćset lat był niezależnym księstwem, a jego suwerenność dobiegła końca dopiero w latach siedemdziesiątych XX wieku. Miejscowa ludność o niezbyt ciemnej karnacji i jasnych oczach wywodziła się podobno od greckich żołnierzy z armii Aleksandra Wielkiego, którzy najechali te tereny przed przeszło dwoma tysiącami lat. Kto wie? Kraj ten przez stulecia pozostawał całkowicie odcięty od świata, aż do lat osiemdziesiątych, kiedy Chiny z Pakistanem połączyła przebiegająca przez Karakorum autostrada.

– Musimy mieć nadzieję, że on da sobie radę – odezwała się wreszcie.

– To ty podjęłaś decyzję, nie ja. Idź pierwsza, będę cię osłaniał.

Ścisnął w dłoni chiński pistolet. Nie najgorsza broń, piętnastostrzałowa i w miarę precyzyjna. Cassiopeia też się przygotowała. To mu się w niej podobało. Była gotowa na każdą sytuację, a razem stanowili naprawdę zgrany zespół. Ta na wpół Hiszpanka, na wpół Arabka nie przestawała go fascynować.

Popędziła w kierunku kępy jałowców.

Wychylił się zza głazu z uniesionym pistoletem, gotów zareagować nawet na najmniejszy ruch. Po swojej prawej, wśród upiornego światła przedostającego się przez wiosenną roślinność, dostrzegł błysk lufy karabinu wysuwającej się zza pnia drzewa.

Strzelił.

Lufa zniknęła.

Postanowił wykorzystać ten moment i pobiegł za Cassiopeią, starając się, by głaz pozostawał pomiędzy nim a ścigającymi ich żołnierzami.

Rozległ się huk krótkich serii z broni automatycznej. Wokół nich zaczęły śmigać kule.

Kręta ścieżka wyprowadziła ich spośród drzew, po czym zaczęła się wznosić stromym, ale możliwym do pokonania zboczem, przylegającym do ścian luźnego, skalistego urwiska. Teren nie oferował tu już zbyt dobrej osłony, ale nie mieli wyboru. Poza szlakiem widział kaniony tak głębokie, że światło słoneczne docierało do nich jedynie w samo południe. Biegli po krawędzi wąwozu rozpościerającego się po ich prawej. Ponad przeciwległym końcem wznosiło się słońce, którego blask nieco tłumiło czarne zbocze góry. Trzydzieści metrów niżej, na dnie wąwozu pienił się rwący potok, plując w powietrze szarą od piasku wodą.

Wdrapali się na stromą skarpę.

Zobaczył most. Dokładnie tam, gdzie mówił ich informator.

Nie była to zbyt wyszukana konstrukcja. Między skały po obu stronach rozpadliny wciśnięto chwiejne słupy i połączono je kładką z belek związanych grubymi włóknami konopi. Pomost kołysał się nad płynącą w dole rzeką.

Cassiopeia doszła do końca szlaku i zatrzymała się.

– Musimy przejść przez most.

Nie podobało mu się to, ale miała rację. Ich cel leżał po drugiej stronie.

W oddali odbiły się echem kolejne wystrzały. Spojrzał za siebie.

Nie widział żołnierzy. To go zaniepokoiło.

– Może to on ich od nas odciągnął – powiedziała.

Jego nieufność kazała mu zachować czujność, ale nie było czasu, by przesadnie analizować sytuację. Wsadził broń do kieszeni. Cassiopeia zrobiła to samo, po czym wkroczyła na kładkę.

Poszedł za nią.

Impet wzburzonej rzeki sprawiał, że belki pomostu dygotały. Ocenił, że od drugiej strony dzieli ich mniej niż trzydzieści metrów, ale na razie byli na wiszącym w powietrzu moście bez jakiejkolwiek osłony i wychodzili z cienia prosto w słońce. Na przeciwległej krawędzi wąwozu zaczynał się kolejny szlak, prowadzący po żwirowej drodze w kierunku rosnących tam drzew. Daleko przed nimi, w górującej nad krajobrazem ścianie skalnej dostrzegł wyrzeźbioną w kamieniu postać, wysoką na dobre cztery metry – wizerunek Buddy, dokładnie tak, jak im mówiono.

Cassiopeia odwróciła się do niego. Z jej zachodnimi rysami twarzy silnie kontrastowały typowo wschodnie oczy.

– Ten most widział lepsze dni.

– Miejmy nadzieję, że został mu chociaż jeszcze jeden dobry dzień.

Mocno złapała poskręcane liny, dzięki którym kładka utrzymywała się w powietrzu.

On też zacisnął palce na szorstkich powrozach.

– Pójdę pierwszy.

– A to dlaczego?

– Jestem cięższy. Jeśli most utrzyma mnie, utrzyma i ciebie.

– Z taką logiką nie mogę polemizować – przesunęła się, żeby zrobić mu miejsce – więc bardzo proszę.

Pierwszy wkroczył na most, dostosowując kroki do miarowych wibracji drewnianych belek.

Wciąż nie było śladu pościgu.

Uznał, że lepiej iść w szybszym tempie, nie dając deskom czasu na reakcję. Cassiopeia poszła za jego przykładem.

Ponad huk wzburzonej wody wzniósł się zupełnie nowy dźwięk – głębokie, basowe uderzenia, na razie daleko od nich, ale przybliżające się z każdą chwilą.

Odwrócił głowę i wyłowił okiem cień na skalnej ścianie, w oddalonym może o półtora kilometra miejscu, gdzie wąwóz, który właśnie pokonywali, przecinał prostopadle inny.

Znajdowali się w połowie drogi i jak dotąd most wydawał się stabilny, choć spróchniałe deski uginały się pod stopami jak gąbka. Przez cały czas muskał palcami szorstkie włókna konopi, gotowy w każdej chwili zacisnąć pięści, gdyby kładka jednak nie wytrzymała i pękła mu pod nogami.

Daleki cień na skale powiększył się i przerodził w kształt śmigłowca szturmowego AH–1 Cobra.

Maszyna była amerykańskiej produkcji, ale wcale nie leciała im na ratunek. Śmigłowców tego typu używały także pakistańskie siły zbrojne – Pakistańczycy dostali je od Waszyngtonu do pomocy we wspólnej walce z terroryzmem.

Cobra leciała prosto na nich, wyposażona w dwułopatowy wirnik, dwa silniki, działka kalibru 20 mm, pociski przeciwpancerne i rakiety powietrze–powietrze. Szybka jak trzmiel i równie zwrotna.

– Oni nie lecą, żeby nam pomóc – usłyszał głos Cassiopei.

W duchu przyznał jej rację, ale nie uważał za konieczne mówić na głos, że od początku jego przeczucia były słuszne. Zostali z premedytacją zapędzeni w to miejsce.

Niech diabli wezmą tego cholernego...

Śmigłowiec otworzył ogień, posyłając w ich stronę grad kul z dwudziestomilimetrowego działka.

Malone rzucił się brzuchem na deski mostu i przewrócił na plecy. Kątem oka, poprzez własne stopy, widział, jak Cassiopeia zrobiła to samo. Cobra z hukiem leciała prosto na nich; turbiny jej silników głośno pracowały w suchym, pustynnym powietrzu. Pociski dosięgły kładki, z dziką furią drąc na strzępy drewno i konopne wiązania.

Kolejna seria uderzyła w kilkumetrową przestrzeń pomiędzy dwiema postaciami znajdującymi się pośrodku mostu.

W oczach Cassiopei zapłonęła wściekłość. Malone patrzył, jak dziewczyna dobywa broni, podnosi się na kolana i strzela, celując w kabinę pilota. Wiedział jednak, że szansa wyrządzenia w ten sposób szkody opancerzonemu śmigłowcowi mknącemu z prędkością dwustu siedemdziesięciu kilometrów na godzinę równała się zeru.

– Padnij, do cholery! – krzyknął.

W tym momencie kolejna seria doszczętnie zniszczyła odcinek mostu pomiędzy nim a Cassiopeią. W jednej chwili kawał konstrukcji z drewna i sznurów przestał istnieć.

Zerwał się na równe nogi, zdając sobie sprawę, że cała kładka zaraz zwali się w przepaść. Nie mógł się cofnąć, więc zaczął biec przed siebie. Pokonywał ostatnie metry, z całych sił chwytając się lin, podczas gdy za jego plecami kolejne części mostu załamywały się i spadały do rwącej rzeki.

Śmigłowiec wyprzedził go, lecąc w kierunku przeciwległej krawędzi wąwozu. Malone zacisnął dłonie na konopnych sznurach i poleciał w dół, ciągnięty przez opadającą połówkę mostu. Kładka razem z uczepionym jej mężczyzną mocno uderzyła w skałę, odbiła się, po czym zwisła luźno wzdłuż ściany wąwozu.

Nie dał sobie czasu na odczuwanie strachu. Zaczął się wspinać, wolno pokonując ostatnie metry, które dzieliły go od szczytu. Uszy wypełniał mu huk rwącej rzeki i łomot łopat helikoptera. Wbił wzrok w przeciwną stronę rozpadliny i wypatrywał tam Cassiopei, w nadziei, że zdołała uciec z walącego się mostu.

Nagle zobaczył ją i serce podeszło mu do gardła. Kurczowo trzymała się oburącz resztki mostu zwisającej wzdłuż pionowej skarpy. Pragnął jej pomóc, ale nie mógł nic zrobić. Dzieliło ich trzydzieści metrów pustej przestrzeni.

Cobra wykonała zwrot w ciasnym wąwozie, wzniosła się po łuku, po czym ponownie ruszyła w ich stronę.

– Dasz radę się wspiąć?! – zawołał, przekrzykując hałas.

Potrząsnęła głową.

– Zrób to – krzyknął.

Odwróciła głowę w jego stronę.

– Uciekaj.

– Nie zostawię cię tu.

Cobra była kilkaset metrów od nich. W każdej chwili spodziewał się usłyszeć strzały.

– Wspinaj się! – ryknął.

Wyciągnęła jedną rękę w górę. I wtedy spadła z piętnastu metrów, prosto do rwącej rzeki.

Nie miał pojęcia, jak głęboka jest woda, ale widok wystających ponad powierzchnię skał nie napawał optymizmem.

Cassiopeia zniknęła w spienionej wodzie. Rzeka musiała być lodowata, w końcu powstawała z topniejącego górskiego śniegu.

Czekał, aż jego towarzyszka wypłynie na powierzchnię. Gdziekolwiek.

Nie wypłynęła.

Wpatrywał się w szare, mętne wody rzeki, której silny nurt unosił ze sobą muł i kamienie. W pierwszym odruchu chciał skoczyć za Cassiopeią, ale zdał sobie sprawę, że to niemożliwe. Nie przeżyłby upadku.

Stał na skraju wąwozu, nie mogąc uwierzyć w to, co się stało.

Po tym wszystkim, przez co razem przeszli w ciągu ostatnich trzech dni.

Cassiopeia Vitt zginęła.

CZĘŚĆ PIERWSZA

TRZY DNI WCZEŚNIEJ

ROZDZIAŁ 1

KOPENHAGA, DANIA
WTOREK, 15 MAJA, GODZ. 12.40

Cotton Malone drżącymi palcami wpisał adres do przeglądarki. Anonimowe wiadomości nigdy nie oznaczały nic dobrego, zupełnie jak telefon dzwoniący nagle w środku nocy.

Liścik został przyniesiony przed dwiema godzinami, kiedy Cottona nie było akurat w jego księgarni, a pracownica, która przyjęła nieopisaną kopertę, zdążyła o niej zapomnieć. Wręczyła mu ją dopiero parę minut temu.

– Ta kobieta nie mówiła, że to pilne – powiedziała na swoją obronę.

– Jaka kobieta?

– Jakaś Chinka, ubrana w boską spódnicę od Burberry`ego. Prosiła, żeby przekazać ci to do rąk własnych.

– Wymieniła moje nazwisko?

– Dwa razy.

W kopercie znajdował się złożony arkusz szarego papieru welinowego, na którym widniał wydrukowany adres strony internetowej z przyrostkiem „.org”. Natychmiast pobiegł po schodach do swojego mieszkania nad księgarnią i otworzył laptopa.

Wstukał adres i czekał. Ekran najpierw zrobił się czarny, a następnie pojawił się na nim interfejs świadczący o tym, że za chwilę rozpocznie się transmisja wideo w czasie rzeczywistym.

Połączenie zostało nawiązane.

Na ekranie pojawiła się ludzka sylwetka leżąca na plecach z ramionami nad głową, przywiązana za nadgarstki i kostki do dużej drewnianej płyty. Skrępowaną osobę ułożono pod takim kątem, że jej głowa znajdowała się na nieco niższym poziomie niż stopy. Twarz miała szczelnie owiniętą ręcznikiem, ale nie było wątpliwości, że to kobieta.

– Panie Malone – rozległ się głos przepuszczony przez elektroniczne filtry w celu ukrycia tożsamości mówiącego. – Czekaliśmy na pana. Niespecjalnie się panu spieszyło, co? Mam panu coś do pokazania.

W kadr weszła zakapturzona postać trzymająca w rękach plastikowe wiadro. Zaczęła zalewać wodą ręcznik omotany wokół głowy kobiety, która wiła się i szamotała, próbując uwolnić się z więzów.

Wiedział, co się dzieje.

Woda przenikała przez ręcznik i zalewała usta i nos kobiety. Z początku była w stanie łyknąć trochę powietrza – gardło samoistnie się zaciskało, dzięki czemu do przełyku przedostawała się jedynie mała ilość wody – ale ten stan mógł się utrzymać tylko przez parę sekund. Potem zacznie się naturalny odruch krztuszenia i kobieta zupełnie straci kontrolę. Jej głowa była umieszczona niżej niż stopy, toteż grawitacja przeciągała jej agonię. Można w ten sposób utonąć, nie wchodząc nawet do wody.

Człowiek w kapturze przestał lać wodę.

Kobieta nie przestawała się szamotać.

Tę metodę stosowano już za czasów inkwizycji. Zawsze cieszyła się dużą popularnością, ponieważ nie zostawiała żadnych śladów na ciele ofiary. Głównym minusem była sama skala cierpienia – po czymś takim ofiara przyzna się do wszystkiego. Malone też to kiedyś przeżył, wiele lat temu, w trakcie szkolenia na agenta jednostki specjalnej Magellan Billet, kiedy jak wszyscy rekruci przeszedł szkołę przetrwania. W jego przypadku intensywność procedury potęgowała wrodzona awersja do przebywania w ciasnocie i zamknięciu. Mokry ręcznik w połączeniu z więzami krępującymi całe ciało wywoływał u niego przerażające uczucie klaustrofobii. Pamiętał, że kilka lat temu w mediach toczyła się publiczna debata na temat podtapiania i tego, czy stanowi ono tak naprawdę formę tortur.

Jasne, że tak.

– Oto dlaczego nawiązałem z panem kontakt – zabrzmiał komputerowy głos.

Kamera zrobiła zbliżenie na zakrytą głowę kobiety. Nagle czyjaś ręka zerwała przemoczony ręcznik, a spod niego wyłoniła się twarz Cassiopei Vitt.

Po plecach przeszedł mu zimny dreszcz. Zakręciło mu się w głowie.

To nie może być prawda.

Tylko nie to.

Na ekranie komputera Cassiopeia zamrugała oczami, wypluła wodę z ust i odzyskała oddech.

– Nic im nie mów, Cotton. Ani słowa.

Na jej twarz z powrotem zarzucono mokry ręcznik.

– To nie byłoby najmądrzejsze – powiedział głos. – Zwłaszcza z jej punktu widzenia.

– Słyszysz mnie? – Malone przysunął się do mikrofonu wbudowanego w laptopa.

– Oczywiście.

– Czy to wszystko jest konieczne?

– Przez wzgląd na pana doświadczenie, myślę, że tak. Jest pan człowiekiem godnym szacunku. Były agent Departamentu Sprawiedliwości. Wysoce wykwalifikowany.

– Jestem antykwariuszem.

Głos zaśmiał się cicho.

– Proszę nie obrażać mojej inteligencji ani nie narażać życia panny Vitt. Chcę, żeby pan dobrze zrozumiał, jaka jest stawka w tej grze.

– A ty musisz zrozumieć, że mogę cię zabić.

– Do tego czasu panna Vitt będzie już martwa. Darujmy sobie więc tę brawurę. Chcę dostać to, co ona panu dała.

Widział, jak Cassiopeia jeszcze mocniej zaczęła się szarpać, kręcąc na boki głową owiniętą w ręcznik.

– Nic mu nie przekazuj, Cotton! Dałam ci to na przechowanie. Nie oddawaj tego!

Więcej wody. Jej protesty ucichły, gdy musiała walczyć o powietrze.

– Proszę przynieść ten przedmiot o godzinie drugiej do ogrodów Tivoli, pod chińską pagodę. Ktoś się tam z panem skontaktuje. Jeśli nie zjawi się pan na miejscu... – głos zamilkł na moment – chyba nietrudno wyobrazić sobie, jakie będą konsekwencje.

Połączenie zostało przerwane.

Malone odchylił się na krześle.

Ostatni raz widział się z Cassiopeią ponad miesiąc temu. Od dwóch tygodni z nią nie rozmawiał. Mówiła, że wybiera się w podróż, ale jak to ona, nie podała mu żadnych szczegółów. To, co ich łączyło, trudno było nazwać związkiem. Istniało między nimi pewne wzajemne przyciąganie, z którego oboje zdawali sobie sprawę, ale o którym nie mówili. Co ciekawe, najbardziej zbliżyła ich do siebie śmierć Henrika Thorvaldsena i w ciągu paru tygodni po pogrzebie ich wspólnego przyjaciela spędzili ze sobą dużo czasu.

Z pewnością była twarda, bystra i odważna.

Ale podtapianie?

Wątpił, czy kiedykolwiek wcześniej doświadczyła czegoś podobnego.

Jej widok na ekranie komputera ścisnął mu gardło. Nagle zrozumiał, że gdyby coś stało się tej kobiecie, jego życie nigdy nie byłoby już takie samo. Musiał ją znaleźć.

Ale był pewien problem.

Cassiopeia w oczywisty sposób została postawiona pod ścianą. Musiała zrobić wszystko, co konieczne, by przeżyć. Możliwe jednak, że tym razem przeholowała.

Nie zostawiła mu nic na przechowanie.

Nie miał pojęcia, o co chodziło zarówno jej, jak i porywaczowi.

ROZDZIAŁ 2

CHONGQING, CHINY
GODZ. 8.00

Karl Tang przybrał wyraz twarzy, który w najmniejszym stopniu nie zdradzał jego myśli. Niemal trzydzieści lat praktyki pozwoliło mu opanować tę sztukę do perfekcji.

– A w jakim celu przychodzi pan tym razem? – zapytała lekarka, kobieta o twardych rysach twarzy i sztywnej postawie ciała, nosząca proste, czarne, krótko przycięte włosy.

– W dalszym ciągu jest pani na mnie zła?

– Ależ ja nie odczuwam żadnej wrogości, panie ministrze. Podczas swojej ostatniej wizyty dał mi pan wyraźnie do zrozumienia, że to pan tu rządzi. Niezależnie od faktu, że jest to moja placówka.

Puścił jej obraźliwy ton mimo uszu.

– Jak się miewa nasz pacjent?

Pierwszy Szpital Zakaźny położony na przedmieściach Chongqingu zapewniał opiekę prawie dwóm tysiącom osób chorych na gruźlicę oraz zapalenie wątroby. Była to jedna z ośmiu placówek tego typu na terenie całego kraju. Każda z nich wyglądała podobnie – posępny kompleks z szarej cegły otoczony zielonym płotem, gdzie pacjenci z chorobami zakaźnymi mogli bezpiecznie przechodzić kwarantannę. Z uwagi na duży stopień odizolowania szpitale te idealnie nadawały się również do przetrzymywania chorych więźniów chińskiego wymiaru sprawiedliwości.

Takich jak Jin Zhao, który dziesięć miesięcy temu doznał wylewu krwi do mózgu.

– Leży w łóżku, jak zawsze od pierwszego dnia, kiedy go tu przywieziono. Jego życie wisi na włosku. Uszczerbek na zdrowiu jest ogromny. Ale – zgodnie z pańskim poleceniem – nie zastosowano wobec niego żadnej formy terapii.

Wiedział, że wtrącanie się w jej kompetencje doprowadza lekarkę do szału. Minęły już czasy wychowanych przez Mao posłusznych bosonogich lekarzy, którzy według oficjalnej propagandy dobrowolnie i z poczucia wyższego obowiązku żyli wśród ubogich mas i zajmowali się chorymi. Jednak chociaż ona była naczelnym dyrektorem szpitala, Tang był ministrem nauki i techniki, członkiem Komitetu Centralnego, pierwszym wiceprzewodniczącym Komunistycznej Partii Chin oraz pierwszym wiceprezydentem Chińskiej Republiki Ludowej. W łańcuchu władzy ustępował jedynie samemu prezydentowi.

– Pani doktor, jak już wyjaśniłem ostatnim razem, to nie ja wydałem to polecenie. Była to dyrektywa Komitetu Centralnego, któremu zarówno ja, jak i pani, winni jesteśmy pełne posłuszeństwo.

Wypowiedział tę formułkę nie tylko z uwagi na upartą lekarkę, ale także stojących za nim trzech członków jego personelu oraz dwóch oficerów Chińskiej Armii Ludowo–Wyzwoleńczej. Obaj wojskowi mieli na sobie zielone mundury z przyszytą na czapce czerwoną gwiazdą, symbolem ojczyzny. Któryś z nich był z pewnością kapusiem i najprawdopodobniej donosił o wszystkim więcej niż jednemu panu, tak więc Tang wolał się upewnić, że wszystkie raporty będą przedstawiały go w jak najlepszym świetle.

– Proszę nas zaprowadzić do pacjenta – spokojnie polecił wiceprezydent.

Szli wzdłuż ścian wyłożonych jasnozielonym tynkiem, tu i ówdzie popękanym i wybrzuszonym. Drogę oświetlały słabe lampy fluorescencyjne. Podłoga była czysta, ale pożółkła od ciągłego zmywania. Pielęgniarki z twarzami ukrytymi pod maseczkami chirurgicznymi zajmowały się chorymi ubranymi w prążkowane niebiesko–białe piżamy. Niektórzy mieli na sobie brązowe szlafroki, przez co bardziej przypominali więźniów niż pacjentów w szpitalu.

Przez metalowe drzwi wahadłowe wkroczyli na kolejny oddział. Sala była przestronna, mogła pomieścić tuzin albo i więcej pacjentów. Ale znajdowało się tam tylko jedno łóżko, a na nim pod brudną białą pościelą leżał człowiek.

Powietrze cuchnęło.

– Widzę, że nie zmienialiście mu pościeli – zauważył Tang.

– Zgodnie z pańskim poleceniem.

Jeszcze jeden punkt na jego korzyść w przyszłym donosie. Jin Zhao został aresztowany dziesięć miesięcy temu, ale w trakcie przesłuchania doznał wylewu. Oskarżono go o szpiegostwo i zdradę stanu, osądzono w sądzie w Pekinie i wydano wyrok skazujący – wszystko to pod nieobecność oskarżonego, który przez cały ten czas pozostawał tu, w głębokiej śpiączce.

– Jest dokładnie w takim stanie, w jakim go zostawiliście – powiedziała lekarka.

Pekin był oddalony o prawie tysiąc kilometrów na wschód od Chongqingu. Tang podejrzewał, że ta ogromna odległość wzmaga tupet tej kobiety. Możesz pozbawić Trzy Armie ich dowódcy, ale nie zdołasz odebrać najpośledniejszemu wieśniakowi jego zdania. Konfucjusz i jego bzdury. W rzeczywistości rząd potrafił to zrobić, a ta bezczelna wiedźma powinna mieć to na uwadze.

Dał znak i jeden z wojskowych odprowadził lekarkę na drugą stronę sali.

Podszedł do łóżka.

Leżący nieruchomo mężczyzna był po sześćdziesiątce. Miał tłuste, długie włosy, wychudzoną twarz i zapadnięte policzki. Wyglądał jak trup. Jego twarz i klatkę piersiową pokrywały sińce, a obie ręce oplatały przewody od kroplówek. Stojący obok respirator pompował powietrze do jego płuc.

– Jin Zhao, zostałeś uznany za winnego zdrady Chińskiej Republiki Ludowej. Przyznano ci prawo do procesu sądowego oraz do odwołania się od jego wyroku. Z żalem zawiadamiam, że Najwyższy Sąd Ludowy odrzucił twoją apelację i wydał zgodę na przeprowadzenie kary śmierci.

– On nie słyszy ani słowa – przypomniała stojąca pod ścianą lekarka.

Minister nie odrywał wzroku od skazanego.

– Być może, ale te słowa muszą zostać głośno wypowiedziane. – Odwrócił się i spojrzał na nią. – Takie jest prawo, a jemu przysługuje rzetelny proces.

– Osądziliście go, kiedy nawet go tam nie było. Nie pozwoliliście mu powiedzieć ani słowa.

– Jego pełnomocnik miał możliwość zaprezentowania materiału dowodowego.

Lekarka z oburzeniem potrząsnęła głową i pobladła z wściekłości.

– Czy pan słyszy, co pan mówi? Ten adwokat nie miał szansy porozmawiać z Zhao. Jakie mógł niby przedstawić dowody na jego obronę?

Tang nie mógł się zdecydować, czy donosicielem jest ktoś z jego ekipy, czy któryś z oficerów. Coraz trudniej już być czegokolwiek pewnym, pomyślał. Wiedział jednak, że raport, jaki on sam złoży przed Komitetem Centralnym, nie będzie jedyną relacją z tego dnia, zatem postanowił zawczasu rozwiać wszelkie wątpliwości. – Jest pani pewna? Zhao ani razu nie próbował nic przekazać?

– Został pobity do nieprzytomności. Jego mózg jest zniszczony. Nigdy nie obudzi się ze śpiączki. Utrzymujemy go przy życiu tylko dlatego, że pan – przepraszam, Komitet Centralny – wydał taki rozkaz.

Nie uszło jego uwagi obrzydzenie widniejące w jej oczach. To też coś, co ostatnimi czasy zauważał coraz częściej, zwłaszcza u kobiet. A kobiety stanowiły niemal cały personel szpitala – od pielęgniarek po lekarki. Pod tym względem bardzo dużo się zmieniło od czasów rewolucji Mao, ale Tang wciąż stosował się do starego porzekadła, którego nauczył go ojciec. „Mężczyzna nie zabiera głosu w sprawach dotyczących domu, natomiast kobieta nie zabiera głosu w sprawach dotyczących tego, co dzieje się poza domem”.

Ta nic nieznacząca lekarka, zatrudniona w podrzędnym państwowym szpitalu, nie była w stanie pojąć ogromu wyzwań, z jakimi on musiał się zmagać. Pekin rządził krajem rozciągającym się na pięć tysięcy kilometrów ze wschodu na zachód i ponad trzy tysiące kilometrów z południa na północ. Dużą część tego terenu stanowiły nienadające się do zasiedlenia góry i pustynie, należące do najbardziej nieprzyjaznych regionów na całym globie. Ziemie uprawne stanowiły zaledwie dziesięć procent całego terytorium. Na tym obszarze żyło prawie półtora miliarda ludzi – więcej niż łącznie w Ameryce, Rosji i Europie. Lecz jedynie sześćdziesiąt milionów – zaledwie trzy procent populacji – było członkami Komunistycznej Partii Chin. Lekarka należała do partii od ponad dziesięciu lat. Sprawdził to. W przeciwnym razie nie miałaby żadnych szans na zdobycie stanowiska kierowniczego na tak wysokim szczeblu. Wyłącznie Hanowie mający legitymacje partyjne mogli osiągnąć podobny status. Chińczycy Han stanowili przeważającą większość populacji kraju, natomiast pozostałe kilka procent zawierało pięćdziesiąt sześć mniejszości narodowych. Ojciec lekarki był prominentnym urzędnikiem lokalnych struktur rządowych i lojalnym człowiekiem partii; uczestniczył w rewolucji 1949 roku i znał osobiście zarówno Mao Tse–tunga, jak i Deng Xiaopinga.

Mimo to Tang czuł, że musi postawić sprawę jasno.

– Jin Zhao miał obowiązek być lojalnym wobec chińskich władz ludowych. Zdecydował się wspomóc naszych wrogów...

– Co takiego mógł zrobić sześćdziesięciotrzyletni geochemik, żeby zaszkodzić władzy ludowej? Niech pan mi to powie, panie ministrze. Chcę się dowiedzieć. A jaką krzywdę mógłby nam teraz wszystkim wyrządzić?

Zerknął na zegarek. Czekał na niego helikopter, który miał go zawieźć na północ.

– Nie był szpiegiem – ciągnęła – ani zdrajcą. Co on naprawdę zrobił, panie ministrze? Jaki czyn usprawiedliwia takie pobicie człowieka, że jego mózg zacznie krwawić?

Nie miał czasu dyskutować teraz o tym, co już zostało dawno postanowione. Obecny na sali donosiciel przypieczętuje los tej kobiety. Za miesiąc zostanie przymusowo przeniesiona, pomimo uprzywilejowanej pozycji jej ojca. Zapewne wyśle się ją kilka tysięcy kilometrów na zachód, gdzieś na najdalsze rubieże. Tam, gdzie z reguły ukrywa się wszystkie większe i mniejsze problemy.

Odwrócił się do drugiego wojskowego i kiwnął na niego głową.

Oficer wyjął z kabury pistolet, podszedł do łóżka i strzelił Jin Zhao prosto w czoło.

Ciało skazanego podskoczyło, po czym zastygło w bezruchu.

Respirator dalej pompował powietrze do jego martwych płuc.

– Wyrok został wykonany – oznajmił Tang. – Zgodnie z prawem egzekucja odbyła się w obecności świadków: przedstawicieli rządu ludowego, wojska... oraz dyrektora niniejszej placówki medycznej.

Dał znak, że pora opuścić szpital. Niech szefowa szpitala zajmie się teraz tym bałaganem.

Ruszył w stronę drzwi.

– Zabiliście bezbronnego człowieka! – wrzasnęła lekarka. – Czy tak nisko upadł nasz rząd?

– Powinna pani być wdzięczna – odparł.

– Za co?

– Za to, że rząd nie obciąży budżetu szpitala kosztem zużytego naboju.

I wyszedł.

ROZDZIAŁ 3

KOPENHAGA
GODZ. 13.20

Malone opuścił księgarnię i wyszedł na skwer Højbro Plads. Popołudniowe niebo było bezchmurne, a duńskie powietrze bardzo przyjemne. Ulice wewnątrz Strøget – strefy zamkniętej dla ruchu samochodowego, pełnej sklepów, kawiarni, restauracji i muzeów – tętniły życiem i aktywnością.

Dylemat związany z tym, co zabrać ze sobą na spotkanie, rozwiązał w najprostszy możliwy sposób – zdjął z półki pierwszą z brzegu książkę i zapakował ją do dużej koperty. Wciągając go w tę aferę, Cassiopeia najwyraźniej miała nadzieję kupić sobie trochę czasu. Niegłupie zagranie, jednakże podobna mistyfikacja nie mogła się długo utrzymać. Żałował, że nie zna jej planów. Od ostatnich świąt kilka razy się wzajemnie odwiedzili, zjedli wspólnie parę posiłków i kontaktowali się telefonicznie i mailowo. Większość ich kontaktów miała związek ze śmiercią Thorvaldsena, która dla nich obojga stanowiła bolesny cios. Wciąż nie mógł uwierzyć, że jego najlepszego przyjaciela już nie ma. Każdego dnia wydawało mu się, że ten cwany, stary Duńczyk wejdzie do jego antykwariatu i odbędą kolejną wesołą rozmowę. Wciąż skrywał w sercu głęboki żal, ponieważ jego przyjaciel umarł, myśląc, że został zdradzony.

– Wtedy w Paryżu zrobiłeś to, co musiałeś – powiedziała mu Cassiopeia. – Zrobiłabym to samo na twoim miejscu.

– Henrik widział to inaczej.

– On nie był doskonały, Cotton. Wdepnął w to wszystko na własne życzenie. Nie myślał i nie chciał nikogo słuchać. Stawką było coś więcej niż tylko jego prywatna zemsta. Nie miałeś wyboru.

– Zawiodłem go.

Wyciągnęła rękę poprzez dzielący ich stół i mocno ścisnęła jego dłoń.

– Wiesz co, jeśli kiedyś znajdę się w naprawdę dużych tarapatach, chcę, żebyś mnie tak samo zawiódł.

Szedł przed siebie, słysząc w głowie echo jej słów.

Historia się powtarzała.

Opuścił strefę Strøget i przekroczył bulwar zatłoczony błyszczącymi w słońcu samochodami, autobusami i rowerami. Szybkim krokiem przeszedł przez Rådhuspladsen, kolejny z wielu placów w centrum Kopenhagi, rozciągający się przed ratuszem miejskim. Rzucili mu się w oczy trębacze z brązu ustawieni na szczycie budynku, bezgłośnie wygrywający swoje starodawne hejnały. Ponad nimi wznosiła się miedziana statua biskupa Absalona, założyciela Kopenhagi, który w 1167 roku przekształcił maleńką wioskę rybacką w otoczoną murem fortecę.

Po przeciwnej stronie skweru, za kolejną zakorkowaną ulicą, dojrzał bramy ogrodów Tivoli.

W jednej ręce ściskał kopertę z książką. Pod kurtką miał ukrytą swoją berettę, która została mu po latach służby w Magellan Billet. Przed wyjściem wyciągnął pistolet spod łóżka, gdzie przechowywał go w małym plecaku wraz z innymi pamiątkami po dawnym życiu.

– Wydaje mi się, że jesteś trochę zdenerwowany – powiedziała Cassiopeia.

Stali na ulicy przed jego księgarnią w mroźny marcowy dzień. Miała rację, był zdenerwowany.

– Nie jestem specjalnie romantyczny.

– Naprawdę? Nie domyśliłabym się. W taki razie masz szczęście, że ja jestem.

Wyglądała wspaniale. Wysoka, szczupła, o skórze barwy jasnego mahoniu. Gęste kasztanowe włosy, opadające luźno na ramiona, okalały jej wyrazistą twarz o cienkich brwiach i wydatnych kościach policzkowych.

– Nie zadręczaj się, Cotton.

Ciekawe. Wiedziała, że przez cały czas myślał o Thorvaldsenie.

– Jesteś dobrym człowiekiem. Henrik to wiedział.

– Spóźniłem się o dwie minuty.

– I w żaden sposób tego nie zmienisz.

Miała rację.

Ale i tak nie potrafił uwolnić się od tego uczucia.

Widział Cassiopeię zarówno w najlepszej formie, jak i w sytuacjach, gdy okoliczności pozbawiły ją całej pewności siebie – kiedy stawała się bezbronna i zaczynała popełniać błędy. Na szczęście zawsze był przy niej, by ją wesprzeć, tak samo jak ona pomagała jemu, gdy role się odwracały. Stanowiła niezwykłą mieszankę kobiecości i siły, ale każdemu, nawet jej, zdarzało się przecenić własne możliwości.

Przez głowę znowu przemknął mu obraz Cassiopei przywiązanej do deski z ręcznikiem na twarzy.

Dlaczego ona?

Dlaczego nie on?

Karl Tang wszedł na pokład helikoptera i zajął miejsce z tyłu kabiny. Jego praca w Chongqingu była zakończona.

Nie cierpiał tego miejsca.

Trzydzieści milionów ludzi wyeksploatowało każdy metr kwadratowy wzgórz otaczających punkt, w którym rzeka Jialing wpływała do Jangcy. W czasach panowania Mongołów oraz później, w okresie dynastii Han i Manchu, ten region znajdował się w samym centrum imperium. Sto lat temu Chongqing służył jako tymczasowa stolica państwa podczas inwazji japońskiej. Dzisiaj mieszało się tu stare z nowym: meczety, świątynie taoistyczne, kościoły chrześcijańskie, budowle komunistyczne i nowoczesne drapacze chmur tnące linię horyzontu. Gorące, wilgotne i wyjątkowo paskudne miejsce.

Śmigłowiec wzbił się w niebo i zanurzył w unoszącym się nad miastem smogu, po czym obrał kurs na północny zachód.

Towarzyszących mu współpracowników i oficerów odprawił jeszcze przed startem. W tę część podróży nie zamierzał zabierać ze sobą żadnych szpiegów.

Następną sprawą musi się zająć sam.

Malone zapłacił w kasie za wstęp i wszedł na teren ogrodów Tivoli. Ta kraina czarów, cała w drzewach i kwiatach – po części park rozrywki, a po części ikona kulturowa – bawiła Duńczyków już od 1843 roku. Wewnątrz tego swoistego skarbu narodowego staroświeckie diabelskie młyny, teatry mimów i statki pirackie mieszały się z bardziej współczesnymi kolejkami górskimi, rzucającymi wyzwanie grawitacji. Nawet armia niemiecka oszczędziła wesołe miasteczko w trakcie drugiej wojny światowej. Malone lubił tu wpadać i oglądać miejsce, które inspirowało zarówno Hansa Christiana Andersena, jak i Walta Disneya.

Spod głównej bramy poszedł wzdłuż centralnej alejki wytyczonej przez rzędy kwiatów. Kaskady róż i lilii, a także setki kasztanowców, lip i drzew wiśniowych rosły zasadzone według perfekcyjnego planu, dzięki czemu obszar parku zawsze wydawał mu się większy niż jego rzeczywiste dwadzieścia jeden akrów. W powietrzu unosił się zapach popcornu i waty cukrowej, dobiegał go też dźwięk walca wiedeńskiego i melodii granej gdzieś przez jazzowy big–band. Malone wiedział, że kiedy twórca ogrodów Tivoli zachwalał swój projekt królowi Chrystianowi VIII, uzasadniał cały ten przepych słowami: „Gdy ludzie dobrze się bawią, przestają myśleć o polityce”.

Dobrze znał chińską pagodę, pod którą miał się stawić. Ta ponad stuletnia budowla, wysoka na cztery piętra, stała pośrodku lasku, zwrócona frontem w stronę jeziora. Sylwetka tej typowo azjatyckiej konstrukcji widniała na niemal każdej broszurze czy ulotce reklamującej park.

Sąsiednią alejką przemaszerowała grupa młodych chłopców wystrojonych w czerwone marynarki z przewieszonymi przez pierś skórzanymi bandolierami oraz futrzane czapy z niedźwiedziej skóry – była to Gwardia Ogrodowa, orkiestra marszowa parku. Goście ustawiali się wzdłuż trasy, żeby obejrzeć paradę. Zresztą przy wszystkich atrakcjach tłoczyło się zaskakująco dużo ludzi, jak na zwykły wtorek w środku maja; letni sezon rozpoczął się dopiero w zeszłym tygodniu.

Z daleka zobaczył pagodę. Każdy z pnących się pionowo w górę poziomów stanowił proporcjonalnie mniejszą kopię podstawy całej wieży. Wszystkie piętra wykończone były wystającym daszkiem z zagiętymi do góry rynienkami. Przy wejściu do mieszczącej się na parterze restauracji panował wielki ruch, sporo osób odpoczywało na okolicznych ławkach w cieniu drzew.

Dochodziła czternasta. Stawił się punktualnie.

Kaczki, które wyszły z jeziora, spokojnie spacerowały między ludźmi, nie okazując strachu. Malone nie mógł tego samego powiedzieć o sobie. Wszystkie zmysły miał wyostrzone, a jego umysł pracował na pełnych obrotach, jak przystało na agenta Departamentu Sprawiedliwości, którym był przez dwanaście niebezpiecznych lat. Planował przejść na wcześniejszą emeryturę, zostawić całe to ryzyko za sobą, osiąść w Danii i prowadzić antykwariat z książkami. Ale ostatnie dwa lata niewiele miały wspólnego z ciszą i spokojem.

Myśl. Bądź czujny.

Głos z komputera powiedział, że gdy Malone przybędzie na umówione miejsce, ktoś nawiąże z nim kontakt. Najwyraźniej ludzie, którzy przetrzymują Cassiopeię, dokładnie wiedzą, jak on wygląda.

– Panie Malone.

Odwrócił się.

Przed nim stała kobieta o szczupłej, pociągłej twarzy. Miała proste czarne włosy i brązowe oczy osłonięte długimi rzęsami, nadające jej twarzy nieco tajemniczy charakter. Prawdę rzekłszy, Malone miał słabość do orientalnego typu urody. Nieznajoma miała na sobie elegancki strój podkreślający walory jej figury, w tym markową spódnicę od Burberry`ego opinającą jej wąską talię.

– Przyszłam po przesyłkę – powiedziała.

Podniósł trzymaną w ręku kopertę.

– Po to?

Kiwnęła głową.

Na oko miała niecałe trzydzieści lat. W jej ruchach wyczuwało się dużą swobodę. Sprawiała wrażenie, jakby cała ta sytuacja w ogóle nie robiła na niej wrażenia. Malone z każdą sekundą coraz bardziej utwierdzał się w swoich przypuszczeniach.

– Może zjemy razem późny lunch? – zapytał.

Uśmiechnęła się.

– Innym razem.

– Brzmi obiecująco. Jak mogę panią znaleźć?

– Wiem, gdzie jest pańska księgarnia.

Pozwolił sobie na szeroki uśmiech.

– No tak, dureń ze mnie.

Wskazała na kopertę.

– Muszę już iść.

Wręczył jej paczkę.

– Może jeszcze kiedyś wpadnę do pańskiego sklepu – powiedziała z uśmiechem.

– Zapraszam.

Patrzył za nią, jak spokojnym i pewnym krokiem odchodzi i wtapia się w tłum spacerowiczów.

Tang przymknął oczy i pozwolił, aby jednostajny warkot silnika helikoptera wyciszył go i ukoił mu nerwy.

Ponownie sprawdził zegarek. Godzina 21.05 tutaj oznaczała 14.05 w Antwerpii.

Tyle rzeczy działo się naraz. O jego całej przyszłości miała zadecydować sekwencja wydarzeń, nad którymi musiał zachować pełną kontrolę.

Przynajmniej problem Jin Zhao został już rozwiązany.

Nareszcie wszystkie elementy układanki zaczęły trafiać na właściwe miejsce. Trzydzieści lat poświęcenia miało w końcu zostać wynagrodzone. Każde zagrożenie udało się już albo opanować, albo całkiem wyeliminować.

Pozostawał jeszcze tylko Ni Yong.

ROZDZIAŁ 4

ANTWERPIA, BELGIA
GODZ. 14.05

Ni Yong rozsiadł się wygodnie w czarnym lakierowanym krześle w stylu dynastii Qing. Dobrze znał te eleganckie linie i piękne łuki. Krzesło stanowiło doskonały przykład tradycyjnego chińskiego rzemiosła sprzed XVIII wieku, wykonano je z ogromną precyzją, bez użycia kleju czy gwoździ.

Jego surowo wyglądający gospodarz, Pau Wen, siedział w wiklinowym fotelu. Miał bardziej pociągłą twarz i bardziej okrągłe oczy niż większość Chińczyków, wysokie czoło i rzadkie, nieco kręcone włosy. Ubrany był w białe spodnie i jedwabną marynarkę koloru jadeitu.

– Ma pan bardzo elegancki dom – powiedział Ni w ich ojczystej mowie.

Pau skwitował komplement kiwnięciem głowy, przyjmując pochwałę z pokorą wymaganą od mężczyzny zbliżającego się do siedemdziesiątki. Był zbyt młody, aby walczyć wspólnie z Mao w 1949 roku, kiedy fala ludowej rewolucji wyparła Czang Kaj–szeka i jego nacjonalistów do Tajwanu, ale jego rola wzrosła w latach sześćdziesiątych i pozostał ważnym graczem nawet po śmierci Mao w 1976 roku.

Dziesięć lat później Pau wyjechał z Chin i z jakiegoś powodu trafił tu, do Belgii.

– Chciałem, żeby moje mieszkanie przypominało mi dom – powiedział gospodarz.

Rezydencja oddalona o kilka kilometrów od Antwerpii wyglądała z zewnątrz na prostą budowlę z wysokich szarych murów, z wielopoziomowymi daszkami, zakrzywionymi rynnami i dwoma wieżyczkami, w których można było odnaleźć wszystkie podstawowe elementy tradycyjnej chińskiej architektury, takie jak symetria i hierarchia. Wnętrze było jasne, przestronne i utrzymane w kolorystyce i stylistyce wystroju klasycznego, choć nie brakowało wszelkich nowoczesnych udogodnień – klimatyzacji, centralnego ogrzewania, systemu alarmowego czy telewizji satelitarnej.

Ni znał oczywiście ten rozkład zabudowy, dla Chińczyków stanowiący najwyższą oznakę zamożności. Ten dom to typowy siheyuan, czyli wielorodzinna rezydencja, w której centralny dziedziniec otaczają cztery budynki, zazwyczaj upiększona dekoracyjnym ogrodem. Kiedyś tak mieszkali szlachetnie urodzeni, dziś na podobny dom stać było tylko wojskowych, hierarchów partyjnych oraz budzących wstręt nowobogackich.

– Ten dom – powiedział Ni Yong – przypomina mi pewną posiadłość, którą odwiedziłem niedawno na północnym wschodzie, należącą do miejscowego burmistrza. W środku znaleźliśmy ukryte dwieście pięćdziesiąt sztabek złota. Całkiem nieźle jak na człowieka, który zarabiał zaledwie kilka tysięcy juanów rocznie. Rzecz jasna jako burmistrz sprawował kontrolę nad lokalną gospodarką, z czego najwidoczniej zdawali sobie sprawę działający na tamtym obszarze przedsiębiorcy i zagraniczni inwestorzy. Aresztowałem go.

– A potem, jak mniemam, został szybko stracony.

Pau Wen, co zrozumiałe, dobrze orientował się w chińskim systemie karnym.

– Proszę mi powiedzieć, panie ministrze, co pana sprowadza do Europy i do mnie?

Ni stał na czele Centralnej Komisji Inspekcji Dyscyplinarnej Komunistycznej Partii Chin. Jego jednostka podlegała bezpośrednio Zgromadzeniu Przedstawicieli Ludowych i znajdowała się na tym samym poziomie w hierarchii co wszechpotężny Komitet Centralny. Zajmowała się tropieniem i eliminowaniem przejawów korupcji i nadużyć władzy.

– Zważywszy na pańskie stanowisko, nie chciałbym mieć w panu wroga – stwierdził Pau. – Z tego, co do mnie dotarło, jest pan człowiekiem budzącym największy strach w całych Chinach.

Ni słyszał to już wcześniej.

– Inni z kolei utrzymują, że jest pan być może najuczciwszym człowiekiem w całych Chinach.

To też obiło mu się o uszy.

– Pan natomiast jest nadal jednym z naszych obywateli. Nigdy nie zrzekł się pan swoich praw.

– Jestem dumny z mojego chińskiego dziedzictwa.

Siedzieli w salonie z drzwiami wychodzącymi na wewnętrzne patio ozdobione kwitnącymi drzewami. Ciszę zakłócało jedynie brzęczenie uwijających się pomiędzy pachnącymi kwiatami pszczół oraz delikatny szum stojącej na dziedzińcu fontanny. Od sąsiedniego gabinetu oddzielały ich szklane drzwi i jedwabne zasłony.

– Z tego, co widzę – odezwał się Ni – opuszczając ojczyznę, postanowił pan zabrać ze sobą niektóre z naszych cennych zabytków.

Pau roześmiał się, po czym powiedział:

– Ma pan pojęcie, jak to było, kiedy żył Mao? Niech mi pan powie, ministrze, jako osoba na tak wysokim stanowisku, jako strażnik sumienia partii, ma pan jakiekolwiek wyobrażenie o naszej historii?

– W tej chwili interesuje mnie tylko dokonana przez pana kradzież.

– Nie było mnie w Chinach od niemal trzydziestu lat. Dlaczego moja kradzież dopiero teraz stała się tak istotna?

Ostrzegano go przed nim. Pau Wen – wykształcony historyk, wprawny mówca i mistrz w obracaniu niekorzystnych sytuacji na swoją korzyść. Zarówno Mao, jak i Deng Xiaoping chętnie wykorzystywali jego liczne talenty.

– Dopiero niedawno zwrócono mi uwagę na pańskie przestępstwo.

– Anonimowy informator?

Pokiwał głową.

– To prawdziwe szczęście, że ich mamy.

– A pan tak bardzo ułatwia im zadanie. Macie nawet specjalną stronę internetową. Wystarczy wysłać e–mail, bez żadnego nazwiska czy adresu, za to pełen oskarżeń. Proszę mi powiedzieć, czy są w ogóle jakieś reperkusje za złożenie kłamliwego donosu?

Ni nie miał zamiaru wpaść w tę pułapkę.

– Idąc tu od strony głównej bramy, zauważyłem ceramicznego konia z okresu dynastii Han. Brązowy dzwon z okresu Zhou. Figurkę z czasów dynastii Tang. Wszystko autentyki, ukradzione przez pana.

– Skąd taki wniosek?

– Był pan nadzorcą wielu muzeów i kolekcji dzieł sztuki. Z łatwością mógł pan przywłaszczyć sobie wszystko, czego pan zapragnął.

Pau podniósł się z fotela.

– Mogę coś panu pokazać, panie ministrze?

Czemu nie? I tak miał ochotę zobaczyć większą część domu.

Gospodarz wyprowadził go na dziedziniec, który obudził w Ni Yongu wspomnienie jego rodzinnego domu w Syczuanie, prowincji zielonych wzgórz i żyznych ziem uprawnych. Ród Ni żył tam od siedmiuset lat, wśród bambusowych zagajników wytyczających granice pól ryżowych. W tamtej rezydencji także znajdowało się centralne patio. Z jedną różnicą: tam chodziło się nie po ceglanej nawierzchni, lecz po ubitej ziemi.

– Mieszka pan tutaj sam? – zapytał Ni.

Aby utrzymać tak ogromny dom w dobrym stanie, trzeba ciągle o niego dbać, a panował w nim idealny porządek. Tymczasem Ni nie widział ani nie słyszał żadnego innego domownika.

– Znowu przemawia przez pana śledczy. Bardzo pan dociekliwy.

– To chyba proste pytanie.

Pau uśmiechnął się.

– Żyję w samotności, którą sam sobie narzuciłem.

To nie była żadna odpowiedź, ale Ni właściwie niczego więcej się nie spodziewał.

Przeszli przez patio krętą ścieżką biegnącą obok roślin doniczkowych i karłowatych drzewek i zbliżyli się do wysokich czarnych drzwi z czerwonym okręgiem pośrodku. Prowadziły do przestronnego holu, którego strop podtrzymywały masywne kolumny; sufit zdobiły zielone geometryczne wzory. Pod jedną ze ścian stały półki z książkami, na innej wisiały zwoje z chińskimi rękopisami. Przez papier zastępujący w oknach szkło przenikało łagodne światło. Ni widział misterne drewniane meble, przeszklone regały, jedwabne draperie i ciężkie stoły, a na nich przedmioty wyeksponowane jak w muzeum.

– Moja kolekcja – powiedział Pau.

Ni nie mógł oderwać wzroku od tego skarbca.

– To prawda, panie ministrze. Wchodząc do mojego domu, widział pan cenne dzieła sztuki. Są one bardzo wartościowe. Ale to tu trzymam prawdziwe skarby. – Pau wykonał zapraszający gest i weszli razem w głąb pomieszczenia. – Na przykład tutaj. Glazurowana – ceramiczna figura. Dynastia Han, dwieście dziesiąty rok przed naszą erą.

Ni uważnie obejrzał rzeźbę wykonaną z zielonkawego kamienia. Przedstawiała mężczyznę obracającego korbę jakiegoś urządzenia, prawdopodobnie ręcznego młyna rotacyjnego.

– To doprawdy fascynujące – ciągnął Pau. – Ziarno wsypywano przez otwór na górze, a żarna młyna oddzielały ziarno od plew. W Europie tego rodzaju maszyny pojawiły się dopiero niecałe dwa tysiące lat później, kiedy z Chin przywieźli je holenderscy żeglarze.

Na następnym podeście stała ceramiczna figura jeźdźca na koniu. Pau zauważył zainteresowanie swojego gościa.

– To dzieło z okresu dynastii Tang. Datowane między szóstym a siódmym wiekiem naszej ery. Proszę zwrócić uwagę na wojownika na koniu. Trzyma stopy w strzemionach. Chińczycy wynaleźli strzemiona kilkaset lat wcześniej niż Europejczycy – tam pojawiły się one dopiero w średniowieczu. Model średniowiecznego rycerza, dosiadającego konia i uzbrojonego w tarczę i kopię, nie byłby możliwy, gdyby nie chiński wynalazek.

Ni rozglądał się po sali, w której znajdowała się chyba ponad setka eksponatów.

– Zbierałem to wszystko, wędrując od wioski do wioski – opowiadał Pau – i od grobu do grobu. Wiele tych przedmiotów pochodzi z cesarskich grobowców odnalezionych w latach siedemdziesiątych. I ma pan rację, korzystałem także z muzeów i prywatnych kolekcji.

Gospodarz wskazał na klepsydrę, datowaną według niego na 113 rok p.n.e. Zegar słoneczny, broń palna, porcelana, szkice astronomiczne – każdy z tych zabytków stanowił żywy dowód chińskiej kreatywności. Uwagę ministra przykuł zwłaszcza jeden osobliwy przedmiot – nieduża łyżka balansująca na gładkim dysku z brązu z wyrytymi oznaczeniami.

– Kompas – wyjaśnił Pau. – Wynaleziony przez Chińczyków dwa i pół tysiąca lat temu. Łyżka jest wykonana z magnetytu i zawsze ustawia się tak, by wskazywać kierunek południowy. W czasach, gdy człowiek Zachodu ledwo potrafił utrzymać się przy życiu, Chińczycy dzięki temu urządzeniu uczyli się sztuki nawigacji.

– To wszystko stanowi własność Chińskiej Republiki Ludowej – stwierdził Ni.

– Wręcz przeciwnie. Ja ocaliłem te zabytki przed Chińską Republiką Ludową.

Ni zaczynał mieć już dość tych gierek.

– Cokolwiek ma pan na myśli, niech pan to powie wprost.

– W czasie naszej chwalebnej rewolucji kulturalnej widziałem raz, jak doskonale zachowane ludzkie szczątki sprzed dwóch tysięcy lat, znalezione w Czangszy, zostały wyrzucone przez żołnierzy i zostawione na słońcu, gdzie zgniły, podczas gdy okoliczni wieśniacy rzucali w nie kamieniami. Podobny los spotkał miliony zabytków naszej kultury. Proszę sobie wyobrazić, ile wiedzy historycznej i naukowej utraciliśmy w wyniku podobnej bezmyślności.

Minister pilnował się, żeby nie słuchać zbyt uważnie słów Pau Wena. Sam uczył swoich podkomendnych, że dobry śledczy nigdy nie pozwala przesłuchiwanej osobie przekonać go do swoich racji.

Jego gospodarz podszedł do antycznego liczydła z drewna i mosiądzu.

– Ten przyrząd ma tysiąc pięćset lat, używano go w jakimś banku albo kancelarii jako kalkulatora. Świat zachodni dopiero wiele wieków później dowiedział się o istnieniu podobnych urządzeń. System dziesiętny, zero, liczby ujemne, ułamki, wartość liczby pi... Te koncepcje – tak jak i wszystko na tej sali – zostały wynalezione przez Chińczyków.

– Skąd pan to wie? – zapytał Ni.

– To nasza historia. Niestety nasi czcigodni cesarze, a także Mao w trakcie swojej rewolucji ludowej, niejednokrotnie zmieniali historię i spisywali ją od nowa, aby dopasować do swoich potrzeb. My, Chińczycy, bardzo mało wiemy o tym, skąd pochodzimy oraz co udało nam się osiągnąć.

– A pan to wie?

– Niech pan tu spojrzy, ministrze.

Przed nimi leżała płytka drukarska z literami gotowymi do odciśnięcia na papierze.

– Ruchomą czcionkę wynaleziono w Chinach w tysiąc czterdziestym piątym roku naszej ery, na długo przed tym, jak Gutenberg powtórzył ten wyczyn w Niemczech. Papier także stworzyliśmy szybciej niż Zachód. Sejsmograf, spadochron, ster, maszt i żagiel – to wszystko po raz pierwszy pojawiło się w Chinach. – Pau rozłożył szeroko ramiona, jakby chciał nimi objąć całe pomieszczenie. – To nasze dziedzictwo.

Ni trzymał się faktów.

– Ale pan w dalszym ciągu jest złodziejem.

Pau pokręcił głową.

– Panie ministrze, to nie moja tak zwana kradzież sprowadziła pana do mnie. Byłem z panem szczery. Proszę mi powiedzieć, po co pan tu przyjechał.

Kolejną powszechnie znaną cechą Pau Wena była jego obcesowość, dzięki której potrafił kontrolować przebieg każdej rozmowy. Ni, zmęczony jego gadaniną, zaczął rozglądać się naokoło w nadziei, że dostrzeże poszukiwany artefakt. Według opisu przedmiot miał trzy centymetry wysokości i pięć centymetrów długości: smocza głowa na ciele tygrysa i ze skrzydłami feniksa. Figurka wykonana z brązu, znaleziona w grobowcu z III wieku p.n.e.

– Gdzie jest smocza lampa?

Na pomarszczonej twarzy Pau Wena odmalowało się zagadkowe spojrzenie.

– Ona zapytała o to samo.

Nie takiej odpowiedzi oczekiwał.

– Ona?

– Kobieta. Hiszpanka z domieszką krwi marokańskiej, jak mniemam. Uderzającej urody. Ale niecierpliwa, zupełnie jak pan.

– Kto?

– Cassiopeia Vitt.

Teraz chciał się dowiedzieć więcej.

– I co jej pan powiedział?

– Pokazałem jej lampę. – Pau wskazał na stół stojący pod boczną ścianą sali. – Stała dokładnie w tym miejscu. Bardzo cenna rzecz. Znalazłem ją w grobowcu z czasów Pierwszego Cesarza. To było... chyba w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym ósmym roku. Zabrałem ją ze sobą razem z pozostałymi eksponatami, kiedy opuściłem Chiny dziewięć lat później.

– Gdzie teraz jest ta lampa?

– Panna Vitt chciała ją ode mnie kupić. Zaoferowała imponującą sumę. Przyznaję, że mnie kusiło, ale w końcu odmówiłem.

Ni wciąż czekał na odpowiedź.

– Wyciągnęła broń i ukradła mi ją. Nie miałem wyboru. Jestem tylko starym człowiekiem, mieszkam tu sam.

W to ministrowi trudno było uwierzyć.

– Starym i bardzo bogatym człowiekiem.

Pau uśmiechnął się.

– Życie było dla mnie łaskawe. A jakie było dla pana, panie ministrze?

– Kiedy ta kobieta tu była? – Ni nie pozwolił mu zmienić tematu.

– Dwa dni temu.

Ni wiedział, że będzie musiał ją odnaleźć.

– Powiedziała cokolwiek o sobie?

Pau potrząsnął głową.

– Wycelowała tylko we mnie pistolet, zabrała lampę i uciekła.

Niespodziewany i głęboko niepokojący obrót wydarzeń, pomyślał Ni. Ale nie była to przeszkoda nie do pokonania. Kobietę z pewnością da się zlokalizować.

– Pokonał pan taki kawał drogi z powodu tej lampy? – spytał Pau. – Czy też ma to może związek z nadchodzącą wojną polityczną z ministrem Karlem Tangiem?

Pytanie go zaskoczyło. Pau już od dawna nie mieszkał w Chinach. Przepychanki w rządzie nie były wprawdzie objęte tajemnicą państwową, ale też nie należały do informacji ogólnie znanych – w każdym razie jeszcze nie.

– Skąd pan to wie?

– Nie jestem głupcem – powiedział niemal szeptem Pau. – Jest pan tu, ponieważ wie pan, że Tang chce zdobyć tę lampę.

Dopiero teraz Ni Yong poczuł się naprawdę zaniepokojony. Nikt poza jego biurem nie znał tych informacji. Nigdy nie przypuszczał, że ten starzec może aż tyle wiedzieć. Postanowił podjąć rozmowę.

– Ta kobieta ukradła lampę dla Tanga?

Pau potrząsnął głową.

– Chciała ją dla siebie.

– I pozwolił pan ją zabrać?

– Uznałem, że to lepsze, niż gdyby artefakt miał się dostać w ręce ministra Tanga. Spodziewałem się, że może się o nią upomnieć i doprawdy nie wiedziałem, co powinienem zrobić. Ta kobieta rozwiązała mój dylemat.

Pau Wen wpatrywał się w swojego gościa oczami, które bez wątpienia niejedno w życiu widziały. Ni zamyślił się, próbując na gorąco przeanalizować ten nagły zwrot akcji. Niezapowiedziana wizyta u starszego wiekiem uciekiniera z Chin miała mu zapewnić przewagę i przynieść łatwy sukces. A jednak to nie Pau okazał się stroną wziętą z zaskoczenia.

– Pan oraz minister Tang jesteście czołowymi konkurentami do urzędu przewodniczącego – powiedział gospodarz. – Aktualny przywódca kraju jest już stary, jego czas zbliża się ku końcowi. A zatem Tang albo Ni. Wszyscy inni będą musieli wybrać, po której są stronie.

– A pan po której jest stronie?

– Po jedynej właściwej, panie ministrze. Po stronie Chin.

ROZDZIAŁ 5

KOPENHAGA

Gdy Malone śledził chińską pośredniczkę, jego podejrzenia się potwierdziły. Kobiecie nie powiedziano ani słowa o naturze przesyłki, po którą ją wysłano. Miała tylko odebrać to, co on jej przekaże. Nawet trochę z nim flirtowała. Ciekawiło go, jaką otrzyma zapłatę za wykonanie tego niebezpiecznego zlecenia, zaczął się też zastanawiać nad tym, ile tak naprawdę wiedział człowiek, który więził Cassiopeię. Głos z komputera nie omieszkał w drwiący sposób nawiązać do jego doświadczenia w pracy dla rządu – a mimo to wysłał na spotkanie nieświadomą niczego amatorkę.

Nie spuszczał wzroku z kurierki, gdy ta lawirowała wśród tłumu spacerowiczów. Obrana przez nią trasa prowadziła do jednego z wyjść na północnym krańcu ogrodów Tivoli. Patrzył, jak przechodzi przez bramę, przecina biegnącą wzdłuż ogrodzenia aleję i wchodzi z powrotem na obszar Strøget.

Szedł za nią, cały czas trzymając się w odległości jednej przecznicy.

Minęli kilka antykwariatów z książkami, należących do jego znajomych, oraz niezliczone ogródki restauracyjne, aż doszli do skweru Højbro. Skręciła w prawo przy Café Norden, wyznaczającej wschodnią krawędź placu, w kierunku wieży starego kościoła św. Mikołaja, który obecnie służył jako publiczna sala wystawowa. Następnie odbiła w odchodzącą od kościoła boczną uliczkę i skierowała się w stronę Magasin du Nord, najbardziej ekskluzywnego domu towarowego w całej Skandynawii. Po ulicy przechadzali się uśmiechnięci ludzie. Panował nastrój ogólnej wesołości.

Pięćdziesiąt metrów dalej, tam gdzie kończyły się granice strefy Strøget, śmigały samochody i autobusy.

Znowu skręciła.

Z dala od domu towarowego i ruchu ulicznego, z powrotem w stronę kanału i zwęglonych ruin Muzeum Kultury Grecko–Rzymskiej, które w dalszym ciągu nie zostało odbudowane po zeszłorocznym pożarze. Tamtej nocy Cassiopeia ocaliła jego skórę. Teraz przyszła jego kolej, aby odwzajemnić przysługę.

W tych okolicach kręciło się już znacznie mniej ludzi.

Wiele z odnowionych osiemnasto– i dziewiętnastowiecznych budowli było dawniej burdelami odwiedzanymi przez kopenhaskich żeglarzy. Dziś znajdowały się w nich mieszkania, bardzo popularne wśród artystów i młodych przedstawicieli wolnych zawodów.

Śledzona przez Malone’a kobieta zniknęła za kolejnym zakrętem.

Podbiegł truchtem do rogu ulicy, gdzie stał duży pojemnik na śmieci. Dalej ciągnęła się wąska alejka wciśnięta pomiędzy kruszące się ceglane ściany domów.

Chińska kurierka podeszła do jakiegoś mężczyzny. Był niski, szczupły i wyraźnie podenerwowany. Podała mu otrzymaną od Malone’a kopertę. Mężczyzna rozdarł ją, po czym zaczął krzyczeć coś po chińsku. Malone nie słyszał dokładnie jego słów, ale i tak doskonale orientował się w sytuacji – bez wątpienia nieznajomy spodziewał się jakiejś konkretnej przesyłki i z całą pewnością nie była to książka.

Mężczyzna uderzył kobietę w twarz.

Siła ciosu odrzuciła ją do tyłu. Zatoczyła się i z trudem odzyskała równowagę. Jej dłoń powędrowała do obolałego policzka.

Mężczyzna sięgnął pod marynarkę. W jego ręku pojawiła się broń.

Malone był szybszy. Wymierzył w nieznajomego swoją berettę i krzyknął:

– Hej!

Mężczyzna obrócił się i widząc Malone’a, bez namysłu chwycił kobietę i przyłożył jej do szyi lufę swojego pistoletu.

– Wrzuć broń do śmietnika! – krzyknął nieznajomy po angielsku.

Malone zastanawiał się przez chwilę, próbując oszacować ryzyko, ale przerażony wyraz twarzy kobiety kazał mu ustąpić. Pistolet spadł na dno śmietnika, głośno odbijając się od jego ścian, jako że pojemnik był prawie pusty.

– Ani kroku – powiedział mężczyzna i zaczął wycofywać się razem z zakładniczką.

Nie mógł pozwolić, by tu urwał się jego trop. To była jego jedyna droga do odnalezienia Cassiopei. Dwójka nieznajomych przesuwała się wolno wzdłuż alejki w kierunku skrzyżowania z kolejną ruchliwą, pełną ludzi ulicą.

Stał bez ruchu, piętnaście metrów od skrzyżowania, i obserwował.

Nagle mężczyzna puścił kobietę i wspólnie rzucili się do ucieczki.

Ni Yong zmierzył Pau Wena wzrokiem, zdając sobie sprawę, że wpadł prosto w pułapkę zastawioną przez tego przebiegłego człowieka.

– A co w takim razie jest najlepsze dla Chin?

– Zna pan bajkę o sprytnym lisie, którego schwytał wygłodniały tygrys? – zapytał Pau.

Minister postanowił zrobić gospodarzowi tę przyjemność i przecząco potrząsnął głową.

– Lis zaczął protestować, mówiąc: „Nie ośmielisz się mnie zjeść, ponieważ jestem ważniejszy od wszystkich pozostałych zwierząt. Jeśli mnie zjesz, rozgniewasz bogów. Jeśli mi nie wierzysz, to chodź za mną i sam zobaczysz, co się stanie”. Tygrys poszedł za lisem do lasu, a na ich widok wszystkie zwierzęta uciekały z przerażeniem. Zszokowany tygrys, nieświadomy, że to on sam stanowi przyczynę powszechnego strachu, puścił lisa wolno. – Pau umilkł na chwilę. – Którym z nich pan jest, ministrze? Sprytnym lisem czy naiwnym tygrysem?

– Wygląda na to, że jeden to głupiec, a drugi to manipulator.

– Niestety nie ma nikogo innego, kto mógłby konkurować o władzę nad Chinami. Zarówno pan, jak i minister Tang w mistrzowski sposób pozbyliście się wszystkich potencjalnych rywali.

– Więc według pana jestem głupcem czy manipulatorem?

– Nie mnie to oceniać.

– Zapewniam pana, że nie jestem głupcem – powiedział Ni. – W naszej Republice Ludowej szerzy się korupcja. Moim obowiązkiem jest uwolnienie nas od tej choroby.

Nie było to łatwe zadanie w kraju, gdzie do jednego procentu populacji należało czterdzieści procent całego majątku, do czego doszło w dużej mierze właśnie dzięki ogromnej korupcji. Ni Yongowi zdarzało się już aresztować burmistrzów miast, urzędników lokalnych władz, wysoko postawionych członków partii. Łapówki, defraudacje, sprzeniewierzenia, specjalne przywileje, przemyt, marnotrawstwo, dekadencja i najzwyklejsze w świecie złodziejstwo – z tym wszystkim stykał się każdego dnia.

Pau pokiwał głową.

– System stworzony przez Mao od samego początku był zarażony korupcją. Jakże mogło być inaczej? Kiedy rząd nie musi się przed nikim tłumaczyć, nieuczciwość zakorzenia się na stałe.

– Czy to dlatego uciekł pan z kraju?

– Nie, panie ministrze. Wyjechałem, ponieważ nie mogłem już znieść tego wszystkiego, co się wydarzyło. Tylu ludzi zostało zamordowanych. Tak wielu żyje w cierpieniu i zniewoleniu. Chiny, tak wtedy, jak i dziś, to kraj, który poniósł klęskę. Nie da się na to spojrzeć inaczej. Znajduje się u nas szesnaście spośród dwudziestu najbardziej zanieczyszczonych miast świata. Jesteśmy globalnym liderem, jeśli chodzi o emisję dwutlenku siarki do atmosfery. Naszą ziemię niszczą kwaśne deszcze. Zanieczyszczamy wodę, nie zważając na konsekwencje. Bez wahania niszczymy kulturę, historię, nasz szacunek do samych siebie. Władze lokalne nagradza się wyłącznie za zwiększanie produkcji gospodarczej, nie za jakiekolwiek inicjatywy publiczne. Panujący system konsekwentnie prowadzi do samozagłady.

Ni cały czas zachowywał czujność. Wszystkie te spostrzeżenia mogły być częścią jakiegoś podstępu. Postanowił więc nie pozostać dłużnym i odbić piłeczkę.

– Dlaczego pozwolił pan tej kobiecie ukraść lampę?

Pau spojrzał na niego takim wzrokiem, że poczuł się nieswojo. Przypomniał sobie świdrujące spojrzenie swojego ojca, przed którym czuł niegdyś wielki respekt.

– Na to pytanie powinien pan już sam sobie odpowiedzieć.

Malone przewrócił kosz na śmieci, podniósł swój pistolet i puścił się biegiem w ślad za uciekinierami.

Powinien się domyślić. Kurierka nie była żadną skrzywdzoną ofiarą, tylko wspólniczką, która zawaliła sprawę.

Dobiegł do wylotu alejki i skręcił w przecinającą ją ulicę.

Podejrzana dwójka wyprzedzała go o jakieś trzydzieści metrów, biegła w kierunku zatłoczonej ulicy Holmens Kanal, po której mknęły pojazdy zmierzające na najbardziej ruchliwy skwer w Kopenhadze.

Widział, jak oboje skręcają w lewo i znikają mu z oczu.

Schował broń i zaczął przeciskać się przez tłum, stosując w tym celu osobliwą mieszankę uprzejmości i brutalnej siły.

Dotarł do skrzyżowania z sygnalizacją świetlną. Po drugiej stronie stał Duński Teatr Królewski. Po prawej widział kanał Nyhavn, pełen ludzi spędzających miło czas w kolorowych kafejkach rozmieszczonych na całej długości przystani. Uciekinierzy posuwali się wzdłuż zatłoczonego chodnika, równolegle do ulicy i pasa dla rowerzystów. Biegli w stronę hotelu d’Angleterre.

Przy krawężniku przed samym wejściem do hotelu zatrzymało się volvo.

Ścigana przez Malone’a dwójka przecięła ścieżkę rowerową i rzuciła się prosto do szeroko otwartych tylnych drzwi samochodu.

Nagle rozległy się dwa wystrzały, przypominające huk pękającego balonu. Mężczyzna, odrzucony od pojazdu, padł na chodnik. Kolejny strzał i obok niego upadła towarzysząca mu kobieta.

Z obu ciał popłynęły szkarłatne strużki krwi.

W tłumie ludzi załatwiających swoje popołudniowe sprawy wybuchła panika, rozchodząca się szeroką falą jak kręgi na wodzie. Trzech rowerzystów zderzyło się ze sobą, próbując ominąć postrzelone ciała.

Volvo odjechało spod hotelu z piskiem opon, przejechało obok Malone’a, po czym ostro skręciło w lewo. Jego pasażerów skrywały przyciemnione szyby. Próbował dostrzec numer rejestracyjny, ale pojazd zniknął już za placem Kongens Nytorv.

Malone rzucił się do postrzelonych, klęknął przy nich i sprawdził puls.

Oboje nie żyli.

Rowerzyści wyglądali na rannych.

Wstał i krzyknął po duńsku:

– Niech ktoś wezwie policję.

Przeczesał włosy palcami i westchnął. Trop prowadzący do Cassiopei właśnie się urwał.

Wydostał się z tłumu gapiów, który zebrał się przy stojących na chodniku stolikach hotelowej restauracji. Ludzie stali z wyrazem szoku na twarzach i szeroko otwartymi oczami. Trupy na chodniku to nie był widok, do którego nawykli Duńczycy.

Dobiegł go odgłos policyjnych syren, a to oznaczało, że powinien się stamtąd czym prędzej oddalić.

– Panie Malone – usłyszał nagle męski głos przy lewym uchu.

Chciał odwrócić głowę.

– Nie. Proszę patrzeć przed siebie.

Wyraźnie poczuł lufę pistoletu przyciśniętą do pleców. Uznał, że lepiej posłuchać rady nieznajomego.

– Chcę, żeby pan się ze mną przeszedł.

– A jeśli się nie zgodzę? – zapytał.

– Nie odnajdzie pan Cassiopei Vitt.

ROZDZIAŁ 6

PROWINCJA SHAANXI, CHINY
GODZ. 22.00

Karl Tang wpatrywał się w ogromną, zamkniętą przestrzeń. Podróż helikopterem z Chongqingu na północ przez góry Qin Ling trwała prawie dwie godziny. Przeleciał taki szmat drogi aż z Pekinu nie tylko po to, by osobiście nadzorować egzekucję Jin Zhao, ale także by zająć się dwiema innymi, równie ważnymi sprawami. Pierwsza z nich czekała na niego tu, w Shaanxi, kolebce kulturowej Chin. Od jednego z archeologów pracujących w Ministerstwie Nauki usłyszał kiedyś, że wystarczy wbić łopatę w ziemię gdziekolwiek w tym regionie i zawsze natrafi się na jakiś zabytek z sześciotysięcznej historii Chin.

Przed sobą miał właśnie doskonały przykład.

W 1974 roku podczas kopania studni wieśniacy przypadkowo odkryli ogromny kompleks podziemnych krypt, w których później znaleziono osiem tysięcy naturalnej wielkości terakotowych żołnierzy wraz ze 130 rydwanami i 670 końmi, tworzących precyzyjną formację bojową. Każdą z figur wykonano ponad 2200 lat temu. Milcząca armia zwrócona była na wschód, stojąc na straży podziemnego kompleksu pałacowego zaprojektowanego z myślą o zmarłych. Jego centrum stanowił grobowiec Qin Shi, człowieka, który położył kres pięciu stuleciom podziałów i walk, przyjmując ostatecznie wzniosły tytuł Shi Huang.

Pierwszy Cesarz.

W miejscu, gdzie kopano tamtą studnię, znajdowało się dziś Muzeum Terakotowej Armii Pierwszego Cesarza Qin Shi, a jego główna hala długości ponad 200 metrów rozciągała się w tej chwili przed Tangiem. Nad całością wznosiło się imponujące sklepienie wyłożone szklanymi panelami, a usypane z ziemi wały dzieliły całe pomieszczenie na jedenaście podłużnych rzędów wybrukowanych starożytną cegłą. Drewniane stropy, niegdyś podtrzymywane przez grube belki, już dawno przestały istnieć, ale w celu zabezpieczenia terakotowych figur przed wilgocią budowniczy kompleksu roztropnie wyłożyli cały jego obszar tkanymi matami oraz warstwą gliny.

Wieczna armia cesarza Qin Shi przetrwała.

Tang widział przed sobą morze wojowników.

Każdy miał na sobie zgrzebną tunikę, pas, owijacze na nogach i kwadratowo zakończone sandały. Udało się zidentyfikować osiem podstawowych wariantów twarzy, ale nie było pośród figur dwóch identycznych kopii. Niektórzy żołnierze mieli zaciśnięte usta i patrzyli prosto przed siebie, co stanowiło oznakę męstwa i stanowczości. Inni wyglądali na pewnych siebie i pełnych wigoru. Jeszcze inni sprawiali wrażenie zamyślonych, co sugerowało mądrość i doświadczenie prawdziwego weterana. Choć trudno było w to uwierzyć, pozy przybierane przez zastygłych wojowników, powtarzane przez rzeźbiarzy niezliczoną ilość razy, zdawały się tworzyć złudzenie ruchu.

Tang był tu już dawniej, kiedy przechadzał się pomiędzy rzędami łuczników, piechurów i zaprzęgniętych w konie rydwanów, wdychał bogaty zapach ziemi Shaanxi, wyobrażał sobie rytmiczny łoskot tysięcy maszerujących stóp.

To miejsce dawało mu poczucie siły.

Po tej uświęconej ziemi chodził niegdyś sam cesarz Qin Shi. Przez dwieście pięćdziesiąt lat, aż do roku 221 p.n.e., o dominację walczyło siedem równorzędnych królestw – Qi, Chu, Yan, Zhao, Han, Wei i Qin. Konflikt zakończył Qin Shi, który podbił swych sąsiadów i ustanowił imperium, skupiając we własnych rękach pełnię władzy. Z czasem imię cesarza stało się nazwą całego rządzonego przezeń kraju – a raczej zniekształcona wersja imienia, wynikająca ze sposobu, w jaki słowo Qin wymawiali cudzoziemcy.

Chin. Chiny.

Tang, myśląc o tych wielkich, dawnych osiągnięciach odczuwał niekłamany podziw. Chociaż Qin Shi żył tak dawno temu, ogrom jego dokonań wciąż robił wrażenie. To on przeprowadził podział kraju na komandorie składające się z mniejszych jednostek nazwanych przez niego hrabstwami. Obalił stary system feudalny i odebrał władzę rodowej arystokracji. Doprowadził do ujednolicenia miar stosowanych na terenie całego kraju, ustanowił kodeks prawny, a także wprowadził jedną walutę. Budował drogi, miasta oraz Wielki Mur mający chronić północną granicę państwa. Co ważniejsze, różne występujące lokalnie systemy pisowni zostały zastąpione przez jeden wspólny alfabet.

Ale Pierwszy Cesarz nie był pozbawiony wad.

Narzucił swojemu ludowi surowe prawa i dotkliwe podatki. Wiele tysięcy ludzi siłą wcielił do służby w armii oraz przy pracach budowniczych. Pod jego rządami miliony straciły życie. „Nie jest łatwo rozpocząć dane przedsięwzięcie, ale jeszcze trudniej jest utrzymać dobrą passę”. Spadkobiercy Qin Shi nie wzięli sobie do serca nauk Pierwszego Cesarza, pozwalając odosobnionym powstaniom chłopskim przerodzić się w powszechną rebelię. Cesarstwo upadło w ciągu trzech lat od śmierci jego założyciela.

Władzę przejęła kolejna dynastia – Hanowie, których potomkowie dominowali w Chinach po dzień dzisiejszy.

Tang również był Hanem. Pochodził z prowincji Hunan, jeszcze jednego gorącego i wilgotnego regionu na południu, skąd wywodziło się wielu myślicieli i rewolucjonistów, na czele z samym Mao Tse–tungiem. Studiował w tamtejszym Instytucie Techniki, a następnie przeniósł się na wydział geologii w Pekinie. Po ukończeniu edukacji pracował jako technik i instruktor polityczny w Zespole Badań Geomechanicznych, później objął stanowisko naczelnego inżyniera i szefa sekcji politycznej Centralnego Biura Geologicznego. To tam po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę władz partyjnych, które przydzieliły go do pracy w prowincji Gansu oraz w Tybetańskim Regionie Autonomicznym, gdzie wyrobił sobie reputację zarówno dobrego naukowca, jak i sprawnego urzędnika. W końcu powrócił do Pekinu i z asystenta awansował na kierownika biura generalnego Komitetu Centralnego. Trzy lata później został członkiem samego Komitetu. Dziś był już pierwszym wiceprzewodniczącym Partii i pierwszym wiceprezydentem republiki – od szczytu piramidy władzy dzielił go tylko jeden krok.

– Ministrze Tang.

Odwrócił się na dźwięk własnego nazwiska.

Zbliżający się do niego mężczyzna był kustoszem muzeum. Po jego nerwowych krokach i uprzejmym wyrazie twarzy od razu poznał, że coś jest nie tak.

Tang stał przy barierce na pomoście wznoszącym się wokół jamy numer 1, piętnaście metrów ponad figurami z terakoty. Mająca szesnaście tysięcy metrów kwadratowych hala została jak co dzień zamknięta na noc, ale zgodnie z jego poleceniami nie zgaszono lamp oświetlających przypominającą hangar przestrzeń wystawową.

– Poinformowano mnie, że pan przyjechał – powiedział kustosz. Okulary dyndały mu na szyi jak wisiorek na łańcuszku.

– Zanim udam się do jamy numer trzy, chciałem pobyć przez chwilę tutaj – wyjaśnił Tang. – Widok tej armii nigdy nie przestaje mnie zadziwiać.

W panujących na zewnątrz ciemnościach znajdowało się jeszcze sześć podobnych hal, jak również teatr, księgarnie i różnorodna zbieranina sklepów i straganów, które nazajutrz znów będą zachęcać mnogością pamiątek tłumy przewijających się tędy turystów. Każdego roku ściągały tu dwa miliony ludzi chcących na własne oczy zobaczyć miejsce uważane przez wielu za ósmy cud świata.

Tang głęboko gardził takim podejściem. Jego zdaniem terakotowa armia stanowiła jedyny prawdziwy cud świata.

– Musimy pomówić, panie ministrze.

Kustosz należał do intelektualistów o konserwatywnych poglądach. Wywodził się z mniejszości etnicznej Zhuang, co oznaczało, że nie ma szans na objęcie żadnego ważniejszego stanowiska. Całym obszarem grobowca Qin Shi zarządzało Ministerstwo Nauki Tanga, a kustosz doskonale rozumiał, gdzie jest jego miejsce w szeregu.

– Mam trudności z utrzymaniem spraw w tajemnicy – powiedział.

Tang czekał na dalsze wyjaśnienia.

– Odkrycia dokonano dwa dni temu. Bezzwłocznie dałem panu o tym znać. Wyraźnie zakazałem komukolwiek o tym wspominać, ale obawiam się, że nie wszyscy potraktowali moje żądania poważnie. Wśród archeologów zaczynają krążyć... plotki. Kilku z nich wie, że przebiliśmy się do następnej komnaty.

Nie chciał tego usłyszeć.

– Zdaję sobie sprawę, że życzył pan sobie, aby nasze odkrycie pozostało tajemnicą. Ale to okazało się trudniejsze, niż sądziliśmy.

To nie było dobre miejsce, żeby o tym teraz dyskutować. Tang uspokajającym gestem położył tylko rękę na ramieniu kustosza.

– Proszę mnie zabrać do jamy numer trzy.

Opuścili budynek i ruszyli przez tonący w mroku plac w stronę innej potężnej i oświetlonej od środka konstrukcji.

Jamę numer 3 odkryto dwadzieścia metrów na północ od jamy numer 1 i sto dwadzieścia metrów na wschód od jamy numer 2. Była z nich trzech najmniejsza, o powierzchni jedynie pięciuset metrów kwadratowych, i uformowana w kształt litery U. Wewnątrz znajdowało się zaledwie sześćdziesięciu ośmiu terakotowych żołnierzy oraz jeden rydwan zaprzęgnięty w cztery konie. Figury nie stały w żadnej bojowej formacji.

Archeologowie szybko zrozumieli, z czym mają do czynienia.

Ubiór, przyjmowane pozycje i układ wojowników sugerował, że jama nr 3 stanowiła centrum dowodzenia podziemnej armii, zarezerwowane dla generałów i wysoko postawionych urzędników państwowych. Terakotowych wojowników znaleziono stojących plecami do ścian, trzymających w rękach tyczki z brązu pozbawione ostrza, unikatową broń wykorzystywaną jedynie przez członków honorowej gwardii cesarskiej. Ponadto komora była położona w północno–zachodnim krańcu całego kompleksu, co zapewniało jej należytą ochronę ze strony wojsk rozmieszczonych w pozostałych dwóch jamach. Za życia Qin Shi stał na czele armii liczącej milion ciężkozbrojnych żołnierzy, dziesięć tysięcy rumaków i tysiąc bojowych rydwanów. Miała ona spełnić jego marzenia o podboju świata. Najwyraźniej po śmierci jego plany wcale się nie zmieniły.

Tang zszedł usypaną z ziemi rampą na dno jamy numer 3.

Wiszące nad jego głową żarówki oświetlały tę surrealistyczną scenę. Pierwszą niszę wypełniała stajnia pełna koni, stał tam też rydwan. Dwa krótkie korytarze, po lewej i po prawej stronie stajni, biegły do dwóch położonych głębiej komnat.

Poczekał, aż kustosz dołączy do niego na dnie jamy, zanim podjął rozmowę o zasygnalizowanym wcześniej problemie.

– Liczyłem, że utrzyma pan to odkrycie w tajemnicy. Jeśli nie potrafi pan sobie z tym poradzić, być może kto inny powinien kierować operacją.

– Zapewniam, panie ministrze, że sytuacja jest już pod kontrolą. Chciałem jedynie, by pan wiedział, że o naszym odkryciu wie więcej osób niż tylko ta trójka, która się przebiła.

– Proszę mi powiedzieć jeszcze raz, co znaleźliście.

– Natknęliśmy się na słaby punkt w ścianie. – Kustosz pokazał na prawo. – O tam. Myśleliśmy, że w tym miejscu jama się kończy, ale się myliliśmy.

Tang ujrzał dziurę ziejącą w glinianej ścianie, przed którą leżała sterta ziemi i kamieni.

– Nie mieliśmy czasu usunąć gruzu – wyjaśnił kustosz. – Zaraz po wstępnych oględzinach wstrzymałem prace wykopaliskowe i skontaktowałem się z panem.

Ze stojącego obok na ziemi transformatora i kilku metalowych skrzynek wystawała plątanina płaskich kabli i przewodów. Przestrzeń po drugiej stronie otworu w ścianie była jasno oświetlona.

– To nowa komnata, panie ministrze – powiedział kustosz. – Do tej pory nie wiedzieliśmy o jej istnieniu.

– A to dziwne odkrycie?

– W środku, czeka na pana.

Na wewnętrznej ścianie zatańczył cień ludzkiej sylwetki.

– Siedzi tam cały dzień. Tak jak pan rozkazał. Pracuje.

– Nikt mu nie przeszkadzał?

Ciąg dalszy w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 7

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 8

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 9

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 10

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 11

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 12

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 13

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 14

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 15

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 16

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 17

Dostępne w wersji pełnej

CZĘŚĆ DRUGA

ROZDZIAŁ 18

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 19

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 20

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 21

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 22

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 23

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 24

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 25

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 26

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 27

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 28

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 29

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 30

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 31

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 32

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 33

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 34

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 35

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 36

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 37

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 38

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 39

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 40

Dostępne w wersji pełnej

CZĘŚĆ TRZECIA

ROZDZIAŁ 41

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 42

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 43

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 44

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 45

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 46

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 47

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 48

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 49

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 50

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 51

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 52

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 53

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 54

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 55

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 56

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 57

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 58

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 59

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 60

Dostępne w wersji pełnej

CZĘŚĆ CZWARTA

ROZDZIAŁ 61

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 62

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 63

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 64

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 65

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 66

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 67

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 68

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 69

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 70

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 71

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 72

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 73

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 74

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 75

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 76

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 77

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 78

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 79

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 80

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 81

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 82

Dostępne w wersji pełnej

OD AUTORA

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału:

THE EMPEROR'S TOMB

Copyright © 2010 by Steve Berry

This translation published by arrangement with Ballantine Books,

an imprint of The Random House Publishing Group,

a division of Random House, Inc.

Mapa © 2012 by David Lindroth, Inc.

Copyright © 2012 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright ©  2012 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Mariusz  Banachowicz

Redakcja: Jacek Ring

Korekta: Magdalena Bargłowska, Aneta Iwan

ISBN: 978–83–7508–631–7

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o. o.

Pl. Grunwaldzki 8–10, 40–127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e–mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E–wydanie 2013

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00–582 Warszawa

e–mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl