Tytuł oryginału:

HOW TO BE SINGLE

Copyright © 2008 by Liz Tuccillo

Copyright © 2016 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2010 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Ilona Gostyńska-Rymkiewicz

Zdjęcie autorki: © John Carhart

Redakcja: Jolanta Olejniczak-Kulan

Korekta: Wioletta Bagnicka, Radosław Ragan

ISBN: 978-83-7999-737-4

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2016

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Książkę tę, jak wszystko, co robię, dedykuję mojej mamie.

Liz Tuccillo

To najbardziej irytujące pytanie pod słońcem, a ciągle je nam zadają. Krewni na spędach rodzinnych, zwłaszcza na weselach. Faceci na pierwszej randce. Psychoterapeuci podczas każdej wizyty. Nawet my same zadajemy je sobie aż za często. To jest pytanie, na które nie ma dobrej odpowiedzi, i nikomu nie poprawia ono nastroju. Co gorsza, kiedy przestają nam je zadawać, czujemy się jeszcze gorzej.

A mimo to sama nie umiem się powstrzymać i pytam: „Dlaczego jesteś sama?”. Wyglądasz na miłą osobę, do tego jesteś atrakcyjna. „Zwyczajnie nie rozumiem.”

Czasy się zmieniają. Prawie na całym świecie ludzie coraz dłużej pozostają wolni i łatwiej się rozwodzą. W miarę jak rośnie liczba kobiet niezależnych finansowo, wzrasta ich potrzeba osobistej wolności, a to często prowadzi do odkładania decyzji o małżeństwie.

Ludzkie dążenie do łączenia się w pary, tworzenia związków, nigdy się nie zmieni, lecz sposób jego realizacji, to, jak bardzo tego potrzebujemy i jak wiele jesteśmy skłonni dla tego poświęcić, z pewnością tak.

Może więc zamiast: „Dlaczego jesteś sama?” należałoby zacząć pytać: „Jak sobie radzisz, będąc sama?”. To nowy wielki świat, a panujące w nim zasady wciąż się zmieniają.

A więc, dziewczyny, powiedzcie, jak to u was wygląda?

JULIE JENSEN

ZASADA 1

ZADBAJ O PRZYJACIÓŁ

Przypadek Georgii

– JA TYLKO CHCĘ SIĘ ZABAWIĆ! TERAZ, KIEDY JESTEM SAMA, MOGĘ WRESZCIE ZASZALEĆ! PRZECIEŻ WY, SINGLE, CIĄGLE IMPEZUJECIE!! KIEDY IDZIEMY NA IMPREZĘ?!!!

Dosłownie wrzeszczy mi do słuchawki.

– JA SOBIE CHYBA COŚ ZROBIĘ, JULIE. NIE ZNIOSĘ DŁUŻEJ TEGO CIERPIENIA. SERIO, CHCĘ UMRZEĆ. MUSISZ COŚ ZROBIĆ, ŻEBYM UWIERZYŁA, ŻE ZNOWU WSZYSTKO SIĘ UŁOŻY! MASZ MNIE WYCIĄGNĄĆ Z DOMU I PRZYPOMNIEĆ MI, ŻE JESTEM MŁODA I MOGĘ MIEĆ TROCHĘ RADOŚCI Z ŻYCIA! W INNYM WYPADKU NIE WIEM, CO ZROBIĘ!!!

Dale, mąż Georgii, dwa tygodnie temu zostawił ją dla innej kobiety, więc ze zrozumiałych względów Georgia była lekko załamana.

Zadzwoniła o 8.45 rano. Byłam wtedy w Starbucksie na rogu Czterdziestej Czwartej i Ósmej, w jednej ręce niosąc tackę z kawami, a w drugiej trzymając komórkę. Włosy opadały mi na oczy, cztery kubki grande mochaccino niebezpiecznie przechylały się w stronę mojej lewej piersi i jednocześnie usiłowałam wręczyć należność sympatycznej dwudziestoparoletniej kasjerce. To się nazywa wielozadaniowość.

Byłam na nogach już od czterech godzin. Pracuję w dziale promocji dużego nowojorskiego wydawnictwa i do moich obowiązków należy między innymi wożenie naszych autorów na wywiady do mediów. Tego dnia miałam pod opieką trzydziestojednoletnią pisarkę Jennifer Baldwin. Jej poradnik Jak będąc w ciąży, pozostać atrakcyjną dla męża z miejsca stał się bestsellerem. Kobiety w całym kraju zabijały się o niego. To przecież jasne jak słońce, że podobanie się mężowi to dla kobiety w tym okresie absolutny priorytet. W tym tygodniu robiłyśmy rundkę po najważniejszych porannych programach telewizyjnych: Today, The View, Regis and Kelly. Stacje WPIX, NBC i CNN, które odwiedziłyśmy tego ranka, łyknęły temat w całości. Któż chętnie nie puści materiału pokazującego kobietom w ósmym miesiącu ciąży, jak wykonać striptiz przed swoim facetem. Autorka książki, jej agentka i osobista specjalistka od PR, czekały teraz na mnie niecierpliwie w limuzynie przed kawiarnią. Na mnie spoczęła odpowiedzialność dostarczenia im niezbędnego zastrzyku kofeiny.

– Georgia, ty poważnie o tym samobójstwie? Bo jeśli tak, od razu wezwę karetkę. – Gdzieś czytałam, że nie wolno lekceważyć takich gróźb, choć podejrzewam, że Georgia robiła to tylko po to, żebym ją zabrała na drinka.

– JAKĄ KARETKĘ, JULIE? JESTEŚ ŚWIETNĄ ORGANIZATORKĄ, ZADZWOŃ DO TYCH SWOICH KOLEŻANEK, Z KTÓRYMI ZAWSZE IMPREZUJESZ. JEDŹMY NA MIASTO!

Idąc do auta, myślałam, jak bardzo mnie to już męczy, ale wiedziałam, że Georgia przechodzi trudny okres i zanim się z tego wygrzebie, pewnie nieraz będzie jeszcze gorzej.

To historia stara jak świat. Dale’owi i Georgii urodziły się dzieci, przestali ze sobą sypiać, a zaczęli się kłócić. Oddalili się od siebie, a potem Dale oznajmił, że się zakochał w jakiejś dwudziestosiedmioletniej cizi, instruktorce samby, którą poznał w klubie fitness Equinox. Może jestem dziwna, ale mnie się wydaje, że namiętny seks też mógł mieć z tym coś wspólnego. Poza tym (nie chcę być nielojalna wobec Georgii, a już na pewno nie śmiałabym sugerować, że trochę winy leży po jej stronie, bo przecież „Dale to dupek” i „od teraz obie go nienawidzimy”), muszę powiedzieć, że moim zdaniem ona go za mało szanowała.

Uczciwie dodam, że jestem na to szczególnie wyczulona. Kiedy widzę, jak zmoknięty mężczyzna rozkłada parasolkę nad głową swojej żony po tym, jak przeszedł w deszczu pięć przecznic, żeby przyprowadzić samochód pod samą restaurację, a żona nawet nie mruknie „dziękuję”, to naprawdę się wkurzam. I zauważyłam, że Georgia tak samo traktowała Dale’a, zwłaszcza gdy zwracała się do niego  t y m   t o n e m.  Nie udawajmy, to nic innego jak zwykła pogarda. Wyraz niechęci i zniecierpliwienia. Dźwiękowy odpowiednik przewracania oczami. Niepodważalny dowód na niedoskonałość instytucji małżeństwa wyrażony jednym zdaniem: „Przecież mówiłam, że maszynka do popcornu stoi  n a d   l o d ó w k ą”.  Gdyby oblecieć świat, pozbierać do worka cały ten ton, który się wydobywa z ust wszystkich żon i mężów w każdym zakątku Ziemi, zwieźć na pustynię w Nevadzie i wypuścić, ziemia dosłownie zapadłaby się pod ciężarem globalnej ludzkiej irytacji.

Georgia tym właśnie tonem zwracała się do Dale’a. Nie był to oczywiście jedyny powód ich rozstania. Ludzie bywają irytujący, a w małżeństwie są przecież i dobre, i złe dni. Zresztą, co ja tam wiem… Mam trzydzieści osiem lat i od sześciu jestem singielką. (Tak, sześciu.) Nie żyję w celibacie, spotykam się z facetami, ale nie mam z kim spędzać świąt. Wyobrażam więc sobie, że swojego ukochanego zawsze traktowałabym dobrze. Nigdy nie byłabym wobec niego szorstka, ciągle dawałabym mu odczuć, że go pożądam, szanuję i jest dla mnie najważniejszy w życiu. Starałabym się wyglądać seksownie, zawsze bym się uśmiechała, a gdyby o to poprosił, zapuściłabym nawet długi rybi ogon i skrzele i topless popływała z nim w morzu.

A Georgia ze względnie zadowolonej z życia żony i matki przeobraziła się w zrozpaczoną, nękaną myślami samobójczymi samotną matkę z dwójką dzieci. I chce  z a s z a l e ć. 

Coś się chyba dzieje, kiedy zostajemy same. Uruchamia się instynkt samozachowawczy ze skutkiem porównywalnym do efektów pełnej lobotomii. Nagle bowiem Georgia przeniosła się w przeszłość do czasów, gdy miała dwadzieścia osiem lat, i zapragnęła chodzić po barach oraz podrywać facetów, zapominając, że w rzeczywistości wszystkie mamy pod czterdziestkę i niektóre z nas robią to nieprzerwanie od lat. Szczerze mówiąc, mnie się już nie chce. Nie mam ochoty przez godzinę prostować włosów którymś z moich licznych urządzeń, żeby się poczuć na tyle atrakcyjną, by móc wyjść na drinka. Wolę się wcześniej położyć do łóżka, żeby rano wcześnie wstać, ukręcić sobie koktajl i trochę pobiegać. Jestem długodystansowcem. Nie w sensie dosłownym – biegam tylko pięć kilometrów dziennie – lecz jako singielka. Wiem, jakie przyjąć tempo i jak rozłożyć siły. Umiem też ocenić, jak długo bieg będzie trwał. Georgia oczywiście chciałaby „sprzedać” dzieci opiekunce i od razu zerwać się do sprintu.

– TY MASZ OBOWIĄZEK MNIE POCIESZYĆ! NIE ZNAM INNEJ SINGIELKI! MUSISZ MNIE GDZIEŚ ZABRAĆ. CHCĘ POIMPREZOWAĆ Z RESZTĄ TWOICH SAMOTNYCH KOLEŻANEK! WY CIĄGLE GDZIEŚ CHODZICE!! JA TEŻ CHCĘ!!!

Zapomina, że jest tą samą kobietą, która ilekroć jej opowiadałam o swoim samotnym życiu, patrzyła na mnie z ogromnym współczuciem i wykrzykiwała jednym tchem „omójbożejabymsięchybazabiła”.

Ale Georgia zrobiłaby coś, co innym moim przyjaciółkom będącym w stałych związkach nigdy nie przyszłoby do głowy: chwyciłaby za telefon i zorganizowała kolację, zapraszając kilku wolnych facetów, żebym mogła ich poznać. Albo spytałaby pediatre swoich dzieci, czy nie ma jakichś kolegów do wzięcia. Zawsze była zaangażowana w poszukiwanie dla mnie Tego Jedynego, nieważne, jak bardzo sama czuła się szczęśliwa i spełniona. To rzadka i piękna cecha. I właśnie dlatego w ten piątkowy ranek, ścierając kawowe plamy z białej bluzki, zgodziłam się zadzwonić do trzech koleżanek, które również są singielkami, i spytać, czy nie poszłyby się rozerwać z jeszcze jedną, świeżo porzuconą i lekko rozhisteryzowaną.

Przypadek Alice

Georgia ma rację. My, singielki, rzeczywiście mamy wesołe życie. Wprost komiczne. Na przykład taka Alice. Boki zrywać. Pracuje za marne grosze jako obrończyni praw najuboższych mieszkańców Nowego Jorku – przed gruboskórnymi sędziami, okrutnymi prokuratorami i ogólnie przeciw całemu przeciążonemu systemowi. Oddała się sprawie pomocy słabszym poprzez walkę z tym systemem, przeciwstawianie się władzy i obronę naszej konstytucji. Aha, od czasu do czasu musi bronić przed sądem jakiegoś gwałciciela albo mordercę, o którym wie, że jest winny, i nierzadko załatwia mu wyjście na wolność.

Alice jest adwokatem z urzędu. Choć konstytucja gwarantuje nam prawo do posiadania obrońcy, niestety nie może obiecać, że trafimy akurat na nią. Przede wszystkim jest niesamowitą laską. To oczywiście płytkie podejście, ale co tam. Ci ławnicy obradujący w obskurnej sali oświetlonej jarzeniówkami i ten stary, osiemdziesięcioletni sędzia, który musi się babrać w tym całym bagnie, połaszą się na wszystko, co choć trochę jest miłe dla oka. A jeszcze gdy seksowna rudowłosa Alice odezwie się swym głębokim, kojącym głosem z włoskim akcentem ze Staten Island, pojechałbyś do Sing-Sing i odbił wszystkich więźniów, gdyby tylko o to poprosiła.

Fachowa wiedza i ogólna charyzma pozwoliły jej zostać najmłodszym profesorem prawa na Uniwersytecie Stanu Nowy Jork. Za dnia ratowała świat, a wieczorami nakłaniała młodych japiszonów, żeby zrezygnowali z marzeń o eleganckich apartamentach na Manhattanie i wakacjach w Hamptons, a w zamian zaangażowali się w publiczną pomoc prawną i robili coś naprawdę pożytecznego. Odniosła niebywały sukces. Sprawiła, że nieposłuszeństwo i współczucie znów stały się modne. Studenci autentycznie uwierzyli, że pomaganie innym jest ważniejsze od zarabiania kasy.

Była ich guru.

Tak, piszę w czasie przeszłym, bo pozwoliłam sobie na małe przekłamanie. Prawda jest zbyt bolesna.

Alice już nie jest obrońcą z urzędu.

– No dobra, w jednym przypadku byłabym za zastosowaniem kary śmierci. – Alice jako dobra przyjaciółka pomagała mi właśnie przewieźć książki z mojego biura na rogu Pięćdziesiątej Ulicy i Ósmej Alei do księgarni przy Siedemnastej Ulicy, gdzie organizowałam spotkanie z autorem (tytuł książki: Jak być idiotą: przewodnik dla idiotów; oczywiście natychmiast stała się przebojem). – Mam na myśli faceta, który spotyka się z trzydziestotrzyletnią kobietą przez pięć lat, aż ta skończy trzydzieści osiem, i nagle odkrywa, że nie potrafi się zaangażować. Cały czas dawał jej do zrozumienia, że chce z nią spędzić resztę życia i nie boi się małżeństwa, a pewnego dnia twierdzi, że „małżeństwo chyba jednak nie dla niego”. – Alice przyłożyła palce do ust i gwizdnęła tak głośno, że prawie zatrzymała cały ruch. Podjechała taksówka.

– Proszę otworzyć bagażnik. – Alice wzięła ode mnie ciężki karton z książkami i wrzuciła do auta.

– Tak, to jest chamstwo – przyznałam jej rację.

– Mało powiedziane. To przestępstwo. Przestępstwo przeciwko moim jajnikom. Zbrodnia dokonana na moim zegarze biologicznym. On mi ukradł pięć cennych lat z okresu rozrodczego, a to powinno się traktować jak rabunek mienia o dużej wartości i karać powieszeniem. – Wyrywała mi z rąk pudło za pudłem i prawie nimi rzucała. Uznałam, że będzie lepiej, jeśli to sama skończy. Kiedy załadowała całość, podeszłyśmy do drzwi taksówki. Alice ani na chwilę nie przestawała mówić.

– Nie zamierzam tulić uszu po sobie. Jestem silną kobietą. Sama kieruję swoim życiem. Zobaczysz, jeszcze nadrobię stracony czas.

– Co masz na myśli?

– Zamierzam zrezygnować z pracy i zacząć szukać faceta. – Alice wsiadła do taksówki i trzasnęła drzwiami.

Zgłupiałam.

– Co, przepraszam?

– Barnes and Noble przy Union Square – rzuciła do kierowcy. – To, co słyszałaś. Zarejestruję się na wszystkich możliwych portalach randkowych, powysyłam hurtem maile do przyjaciół, żeby mnie poumawiali ze znajomymi kawalerami. Co wieczór będę wychodzić na miasto i mam zamiar szybko kogoś poznać.

– Rzucasz pracę, żeby szukać chłopa? – Starałam się, żeby w moim głosie było jak najmniej krytyki i przerażenia.

– Właśnie tak – pokiwała energicznie głową. – Nie zrezygnuję z uczelni, muszę z czegoś żyć, ale to będzie w zasadzie moje nowe zajęcie.

Tak więc teraz moja najdroższa przyjaciółka, samarytanka, wojownicza księżniczka Xena i Erin Brokovich w jednej osobie, w dalszym ciągu poświęcająca cały swój czas i energię potrzebującym, sama jest w potrzebie – trzydziestoośmioletnia singielka z Nowego Jorku. Nadal jest buntowniczką, lecz teraz za wroga ma Trevora, który jej zabrał cenne lata życia i sprawił, że czuje się stara, niekochana i przerażona.

Gdy ją spytać, co robi z zyskanym nagle wolnym czasem, który dawniej wykorzystywała na pomoc dotychczas nie karanym przestępcom w uniknięciu więzienia i panującej tam brutalnej przemocy, najczęściej zaczyna opowiadać:

– Oprócz Internetu i randek w ciemno staram się bywać na wszystkich konferencjach, lunchach i bankietach, na które mnie zapraszają. Nieważne, w jakiej jestem akurat formie. Pamiętasz, jak miałam tę paskudną grypę? Pojechałam na imprezę dla singli w New York Theatre Workshop. Dzień po operacji ręki zażyłam tabletki przeciwbólowe i poszłam na to wielkie przyjęcie charytatywne na rzecz Central Park Conservancy. Nigdy nie wiadomo, kiedy spotkasz mężczyznę, który odmieni twoje życie. Z drugiej strony staram się rozwijać zainteresowania. Dużo czasu poświęcam na to, co kocham, bo wiesz, równie dobrze możesz kogoś poznać, kiedy się tego najmniej spodziewasz.

– Co ty wygadujesz? – spytałam podczas jednego z takich wywodów. – Alice, rzuciłaś pracę, żeby poświęcić cały swój czas na szukanie faceta. Jakim cudem to ma się zdarzyć niespodziewanie?

– Jeżeli będę cały czas czymś zajęta. Pływam kajakiem po Hudsonie, wspinam się na ściance w Chelsea Piers, chodzę na warsztaty stolarskie w Home Depot. Nawiasem mówiąc, też powinnaś się zapisać. Ostatnio skleciłam śliczną szafeczkę. Myślałam też o kursie żeglarskim w South Street Seaport. Staram się robić rzeczy, które mnie pochłaniają, wtedy mogę na chwilę zapomnieć, że tak naprawdę to się rozglądam za facetami. Absolutnie nie wolno sprawiać wrażenia zdesperowanej. To jest najgorsze.

Słysząc to, ludzie traktują ją jak lekką wariatkę, zwłaszcza że przy tym garściami łyka tabletki na zgagę. Moim zdaniem jej problemy trawienne wynikają z pewnej drobnej dolegliwości zwanej „panicznym strachem przed samotnością”.

Do kogo więc miałam zadzwonić, jeśli nie do niej, kiedy potrzebowałam się zabawić z grupą koleżanek. Ona w zasadzie zajmuje się tym zawodowo. Zna teraz wszystkich bramkarzy i barmanów w mieście, wszystkie bary, kluby, spelunki, te mało znane i te oblegane przez turystów, i w ogóle wszystkie miejsca, gdzie coś się dzieje. Oczywiście chętnie się zgodziła.

– Wchodzę w to – powiedziała. – Nic się nie martw. Zadbamy o to, żeby Georgia przeżyła jutro najlepszy wieczór swego życia.

Z ulgą odłożyłam słuchawkę. Wiedziałam, że na Alice mogę liczyć, bo choć jej życie się zmieniło, nadal gotowa jest działać, jeżeli cel jest szlachetny.

Przypadek Sereny

– Nie zgadzam się. Nie mam ochoty wdychać dymu.

– Jeszcze nie wiesz, dokąd idziemy.

– Tak, ale tam na pewno będzie nadymione. Wszędzie tak jest.

– Serena, w Nowym Jorku obowiązuje zakaz; nie wolno palić w knajpach.

– Wiem, ale i tak jest zbyt duszno. Do tego ten jazgot.

Siedzimy w restauracji Zen Palate – od trzech lat jedynym miejscu, gdzie możemy się spotykać. Ona unika jadania na mieście. Unika też sera, glutenu, ananasów, warzyw psiankowatych oraz wszystkich, które nie pochodzą z upraw ekologicznych. Te produkty nie odpowiadają jej grupie krwi. Jeśli się jeszcze nie domyśliliście, Serena jest bardzo, ale to bardzo szczupła. To jedna z tych pięknych, eterycznych blondynek, które się widuje na zajęciach jogi w każdym większym mieście Ameryki. Prowadzi kuchnię wegetariańską w domu pewnej sławnej nowojorskiej rodziny. Nie wolno mi o nich nic mówić, bo Serena kazała mi podpisać umowę zobowiązującą mnie do zachowania tajemnicy. Naprawdę. Zrobiła to, żeby nie mieć wyrzutów sumienia, łamiąc z kolei swoją umowę, którą podpisała z chlebodawcami, kiedy ze mną o nich plotkuje. Powiem tylko tyle, że noszą imiona Robert i Joanna, a ich synek to Kip. Zresztą Serena wcale się o nich źle nie wyraża; traktują ją bardzo dobrze i chyba cenią sobie jej łagodne usposobienie. Ale na Boga, kiedy na lunch przychodzi Madonna i rzuca komplement na temat kuchni Sereny, ta przecież ona musi się tym komuś pochwalić. Jest tylko człowiekiem.

Serena zgłębia także hinduizm. Wierzy w osiągnięcie równowagi psychicznej w każdej sytuacji. We wszystkich przejawach życia chce widzieć boską doskonałość, nawet w tym, że od czterech lat nie była na randce ani nie uprawiała seksu. Uważa, że w ten sposób świat ją informuje, iż powinna więcej nad sobą pracować. No bo jak można być dla kogoś oddanym partnerem, dopóki samemu nie jest się w pełni zrealizowanym człowiekiem?

No więc pracuje nad sobą. Tak się zapędziła, że stała się dosłownie ludzkim labiryntem. Współczuję facetowi, który kiedykolwiek się odważy zapuścić w te kręte korytarze i ślepe uliczki, jakimi są jej ograniczenia dietetyczne, harmonogram medytacji, warsztaty new age’owe, zajęcia jogi oraz obsesja na punkcie witamin i picia wody destylowanej. Jeśli jeszcze trochę nad sobą popracuje, nie będzie w stanie wyjść z domu.

Serena jest tego rodzaju przyjaciółką, z którą zawsze spotykam się w cztery oczy; nikt inny jej nie zna. Kiedy przypadkiem gdzieś o niej wspomnę, każdy pyta: „Serena? Masz znajomą o imieniu Serena?”. Ale nie zawsze tak było. Poznałam ją w college’u, nie różniła się niczym od reszty. Zawsze była odrobinę neurotyczna, ale wtedy to uchodziło za dziwactwo, nie świadomie wybrany styl życia. Po studiach normalnie umawiała się z facetami, chodziła na randki. Przez trzy lata miała nawet stałego chłopaka. Na imię mu było Clyde. Bardzo sympatyczny, szalał na jej punkcie, ale Serena zawsze wiedziała, że nie jest tym jedynym. W pewnym sensie było jej z tym wygodnie, osiągnęła przyjemną stabilizację (a ona, jak wiecie, lubi zorganizowane życie). Przekonałyśmy ją więc, żeby go niepotrzebnie nie zwodziła. W życiu nie przypuszczałyśmy, że to być może ostatni prawdziwy związek w jej bezglutenowym życiu. Po rozstaniu z Clyde’em chadzała jeszcze na randki – nie tak intensywnie, ale ilekroć ktoś się nawinął. Jednak mniej więcej w trzydziestym piątym roku życia, kiedy nie udało jej się znaleźć nikogo, kim by się poważnie zainteresowała, skoncentrowała się na innych sferach życia. Co, prawdę mówiąc, poleca kobietom większość poradników, które pomagam promować. Radzą też, aby pokochać siebie. W zasadzie, gdyby je wszystkie sprowadzić do dwóch słów, brzmiałyby właśnie: „kochaj siebie”. Nie wiem, czemu, ale potwornie mnie to irytuje.

Serena zaczęła się więc skupiać na innych rzeczach i stąd ta dieta oraz kursy hobbystyczne. W przeciwieństwie do Alice, przynajmniej w sprawach sercowych, postanowiła usunąć się w cień. To ryzykowne tak odpuścić sobie marzenia o miłości. Gdy to dobrze rozegramy, zyskujemy spokój, radość życia i pozwalamy, by nasze wewnętrzne światło rozbłysło jaśniej i intensywniej niż kiedykolwiek przedtem. (Tak, napisałam o wewnętrznym świetle człowieka – w końcu mowa o Serenie). Jednak moim zdaniem, kiedy źle się do tego zabierzemy lub trwa to zbyt długo, to nasze światło może się stopniowo wypalić. Przestajemy być atrakcyjne i wypadamy z gry. Wprawdzie porzucenie pracy, aby się skupić na randkowaniu uważam za skrajność, to jednak nie sądzę, by należało siedzieć z założonymi rękami i czekać, aż miłość sama nas znajdzie. Ona nie jest aż tak mądra i wcale się nami nie przejmuje. Myślę, że miłość przychodzi do tych, których światło jarzy się tak intensywnie, że można by je dostrzec z kosmosu. A światło Sereny, szczerze mówiąc, przygasło gdzieś między zabiegami płukania jelit a lekcjami tańca afrykańskiego.

Mimo to, jej towarzystwo działa na mnie uspokajająco. Z cierpliwością Gandhiego potrafi słuchać, gdy daję upust moim frustracjom związanym z pracą. Oprócz wspomnianych poradników pomogłam wypromować takie pozycje, jak: A zegar tyka!, Jak w 10 dni poznać i poślubić mężczyznę swoich marzeń, Jak poznać, czy on kocha naprawdę oraz absolutny hit Jak zostać słodkim kociakiem (wszak to klucz do kobiecego szczęścia).

Dorastałam w New Jersey, nie tak daleko stąd, raptem o jeden most albo tunel od miasta moich marzeń. Przeniosłam się tutaj, żeby zostać pisarką, potem chciałam kręcić filmy dokumentalne, później zapisałam się na zajęcia z antropologii, licząc, że wyjadę do Afryki badać życie masajskich wojowników lub jakiegoś innego ginącego plemienia. Fascynuje mnie nasz gatunek i bardzo mnie kręcił pomysł opisywania go w jakiejkolwiek formie. Zdałam sobie jednak sprawę, że odziedziczyłam po ojcu jego praktyczną naturę. Lubiłam majsterkować i lubiłam też wiedzieć, że mam ubezpieczenie zdrowotne. Dlatego zatrudniłam się w wydawnictwie.

Teraz jednak samodzielność finansowa straciła urok nowości.

Przez cały czas Serena słuchała moich wywodów w milczeniu.

– Czemu się nie zwolnisz? – pyta w końcu.

– I gdzie pójdę? Znowu do działu promocji? Nie znoszę tego. Na zasiłek? Nie jestem aż takim lekkoduchem, uzależniłam się od regularnej pensji.

– Czasem trzeba zaryzykować.

Jeżeli nawet Serena uważa, że popadłam w rutynę, to naprawdę musi być źle.

– Co masz na myśli?

– Na przykład: czy nie wspominałaś, że zawsze chciałaś zostać pisarką?

– Tak, ale mam nie dość przerośnięte ego.

W życiu zawodowym ugrzęzłam w miejscu. Mój wewnętrzny „głos rozsądku”, na którym inni tak bardzo polegają, doprowadził tylko do tego, że bałam się podjąć jakąkolwiek odważniejszą decyzję. Ale Serena co piątek cierpliwie wysłuchiwała moich wyrzekań na pracę, jakbym poruszała ten temat po raz pierwszy.

Pomyślałam więc, czemu nie? Moje przyjaciółki zawsze były ciekawe, jaka ona jest. Może uda się ją namówić na wspólną imprezkę?

– Szanse, że któraś z nas pozna jutro wymarzonego faceta, są bliskie zeru. Po co się wysilać? – stwierdziła, pogryzając sojowego hamburgera.

W świetle faktów Serena ma rację. Co wieczór wyruszam w miasto w nadziei poznania tego jedynego, który będzie mnie obdarzał uwielbieniem do końca życia. Powiedzmy, że robię to dwa, trzy razy w tygodniu od jakichś piętnastu lat. Poznałam wielu, z niektórymi się spotykałam, ale do dziś nie znalazłam takiego, który w wielkiej księdze życia mógłby zostać zapisany jako Ten Jedyny. Jak by nie spojrzeć, wychodzi na to, że spędziłam setki wieczorów,  n i e   p o z n a j ą c  mężczyzny moich marzeń.

Wiem, wiem, nie tylko taki był cel naszych wypadów. Szłyśmy się przede wszystkim zabawić, świętować naszą wolność i młodość (powiedzmy), to, że jesteśmy zdrowe, pełne energii i mamy szczęście mieszkać w najfajniejszym mieście świata. Zabawne, że kiedy wreszcie masz faceta, pierwsze, co zaczynacie robić, to coraz częściej zostawać w domu, żeby się pokisić na kanapie. A to właśnie dlatego, że wypady z przyjaciółkami były takie fajne.

Trudno się więc było z Sereną nie zgodzić. Namawiałam ją jednak dalej.

– Nie idziemy się rozglądać za facetami. Idziemy się wyluzować i pokazać Georgii, jak fajnie czasem ruszyć się z domu. Pobyć wśród ludzi, pojeść, popić, porozmawiać, pośmiać się. Czasem stanie się coś nieoczekiwanego, a czasem – najczęściej – wracasz do domu i tyle. Ważne jest to, że wyszłaś. Że zobaczysz, co m o ż e się zdarzyć. Na tym polega cała przyjemność.

Propagowanie spontaniczności to nie najlepsza droga do serca Sereny, ale z jakichś powodów się zgodziła.

– Dobrze, ale nie idę nigdzie, gdzie będzie zadymione albo za głośno. I muszą mieć w menu dania wegetariańskie.

Przypadek Ruby

Następna jest Ruby.

To była sobota, druga po południu. Musiałam wpaść do Ruby osobiście, żeby ją namówić na wieczorne wyjście, poza tym podejrzewałam, że jeszcze się nie wygrzebała z łóżka.

Otworzyła mi drzwi w piżamie. Na głowie miała jeden wielki kołtun.

– Dopiero wstałaś? – spytałam zaniepokojona.

– Jak widzisz – odparła i poczłapała z powrotem do sypialni. W mieszkaniu panował nieskazitelny porządek. Żadnych typowych oznak depresji typu zapleśniałe pudełko po lodach, niedojedzone pączki czy sterta brudnych ciuchów z całego tygodnia. To mi dało nadzieję.

– Jak się czujesz?

– Lepiej. On nie był moją pierwszą myślą, kiedy się obudziłam. – Wślizgnęła się w puszystą pościel w kwiatki i nasunęła kołdrę pod brodę. Łóżko wyglądało kusząco. Sama nabrałam ochoty na drzemkę.

– Świetnie! – rzekłam, wiedząc, że to nie koniec tematu. Ruby jest uroczą długowłosą brunetką o krągłych, kobiecych kształtach i delikatnym głosie. Stworzeniem wrażliwym i uczuciowym. Lubi się dzielić swoimi emocjami.

Usiadła i oparła się o zagłówek.

– Moją pierwszą myślą było: „Czuję się okej”. Wiesz, o co chodzi? Ten moment, zanim sobie przypomnisz, kim jesteś i jak wygląda rzeczywistość. Fizycznie, całym ciałem, poczułam, że jest okej. Dawno tak nie było. Z reguły otwieram oczy i od razu czuję się beznadziejnie. Zupełnie, jakbym o tym śniła, a jawa była tylko przedłużeniem snu. Ale dzisiaj pierwszą myślą było: „Czuję się okej”. Jakby organizm nie tolerował już więcej smutku.

– To super – ucieszyłam się. Może sytuacja nie wygląda tak źle.

– No tak, ale oczywiście jak tylko sobie wszystko przypomniałam, zaczęłam ryczeć i ryczałam trzy godziny. Ale jest jakiś postęp, nie? Przekonałam się, że jest ze mną coraz lepiej. Kiedyś w końcu muszę zapomnieć o Ralphie. Niedługo, gdy się obudzę, miną całe trzy minuty, zanim zacznę po nim płakać. Potem kwadrans. Potem godzina. Cały dzień. Aż wreszcie mi przejdzie. – Wyglądała, jakby znowu miała się rozbeczeć.

Ralph to jej kot. Trzy miesiące temu zdechł na niewydolność nerek. Od tej pory Ruby regularnie zdaje mi relacje o fizycznych objawach swojej głębokiej depresji. To dla mnie szczególnie trudne, ponieważ zupełnie nie rozumiem, jak można inwestować całą energię emocjonalną w coś, co nie potrafi nawet wymasować pleców. Co więcej, uważam, że trzymanie zwierząt w domu to oznaka słabości. Ilekroć kogoś pytam, dlaczego tak bardzo kocha swojego pupila, niezmiennie słyszę coś w tym stylu: „Nie uwierzysz, ile bezwarunkowej miłości daje mi Beemie”. A ja za to dziękuję. Nie potrzebuję takiej miłości. Potrzebuję kogoś, kto chodzi na dwóch nogach, potrafi formułować zdania, używać narzędzi albo przypomnieć mi, że już drugi raz w tym tygodniu nawrzeszczałam na panią w telefonicznym biurze obsługi klienta i  m o ż e   p o w i n n a m   s i ę   n a d   s o b ą   z a s t a n o w i ć.  Chcę być kochana przez kogoś, kto zrozumie, że jeśli trzy razy w ciągu miesiąca potrafię się zatrzasnąć na zewnątrz własnego mieszkania, to może po prostu taką mam przypadłość i już się nie zmienię. I mimo to będzie mnie kochał. Nie dlatego, że to miłość bezwarunkowa, lecz dlatego, że naprawdę dobrze mnie zna i doszedł do wniosku, że mój fascynujący umysł oraz seksowne ciało warte są tego, by na przykład spóźnić się na samolot, bo zapomniałam z domu prawa jazdy.

Ale nie o to teraz chodzi. Chodzi o to, że Ruby za nic nie daje się wyciągnąć z domu, na kawę, zakupy czy nawet zwykły spacer. Ta kobieta fatalnie znosi rozczarowania. Zwłaszcza miłosne. Miała kilka udanych związków, ale żaden nie był wart tego bólu i cierpienia, jakie sama sobie zadawała, kiedy coś nie wyszło. Proporcje są po prostu zakłócone. Jeżeli spotyka się z kimś trzy tygodnie, potem ze sobą zrywają, to przez następne dwa miesiące ryczy, doprowadzając tym siebie i wszystkich wokół do obłędu.

Ponieważ znam psychikę Ruby na wylot, potrafię dokładnie opowiedzieć, jak wygląda u niej cały proces pogrążania się w depresji. Poznaje faceta. Podoba jej się. Zaczynają się spotykać. Budzi się w niej radość i nadzieja, jak zawsze u każdego, gdy wreszcie znajduje kogoś, kto przypadł mu do gustu, kogoś, kto przy okazji jest wolny, kulturalny, przyzwoity i najwyraźniej odwzajemnia sympatię.

Jak już wspomniałam, Ruby jest atrakcyjna; bardzo subtelna i kobieca. Potrafi słuchać z uwagą i zainteresowaniem, jest fantastycznym rozmówcą. No, a takie cechy podobają się mężczyznom. Ona tak naprawdę dobrze sobie radzi na randkach, a kiedy ma kogoś u boku, jest zdecydowanie w swoim żywiole.

To jest jednak Nowy Jork, prawdziwe życie, i sprawy nie zawsze układają się pomyślnie. A wówczas, gdy obojętnie z jakiego powodu i w jakim stylu Ruby zostaje porzucona, rozpoczyna się pewien proces. Na początku zwykle nie jest jeszcze najgorzej. Jak wtedy, gdy zerwał z nią Nile, bo postanowił się pogodzić ze swoją byłą. W chwili uderzenia Ruby podchodzi do sprawy filozoficznie. Przepełnia ją zdrowy rozsądek i poczucie własnej wartości. Tłumaczy mi, że to musiał być po prostu niewłaściwy facet i ona nie może tego brać do siebie, a poza tym to jego strata. Potem mija kilka godzin i Ruby coraz bardziej się oddala od tego momentu jasności umysłu, a zaczyna popadać w obłęd. Ukochany, którego wcześniej postrzegała w normalnej skali, w ciągu paru godzin urasta pod względem atrakcyjności do rozmiarów Mount Everestu, no i Ruby jest niepocieszona. Okazuje się, że był najlepszą rzeczą, jaka ją w życiu spotkała, i już nigdy nikogo takiego nie pozna. Nile uczynił jej rzecz niewiarygodną – odrzucił ją i teraz on jest WSZYSTKIM, a ona niczym.

Tyle razy widziałam, jak to przechodziła, że teraz specjalnie staram się być przy niej w czasie tych kilku krytycznych godzin, żeby zdążyć ją pociągnąć za fraki, nim wpadnie w studnię rozpaczy. Bo wierzcie mi, jeśli już wpadnie, nigdy nie wiadomo, kiedy wyjdzie. A Ruby nie lubi siedzieć tam sama. Lubi wydzwaniać do przyjaciółek i całymi godzinami opowiadać im precyzyjnie, ze szczegółami, jak wygląda ta mroczna kraina straconych złudzeń. Nic wtedy nie można zrobić. Pozostaje nam przeczekać.

Możecie sobie zatem wyobrazić, że po tylu latach oglądania takiej emocjonalnej huśtawki, ilekroć dostaję od Ruby telefon, że „poznała świetnego faceta” albo że na drugiej randce „było fantastycznie”, niekoniecznie skaczę z radości. Dotychczasowa arytmetyka nie wróży nic dobrego. Skoro trzy tygodnie chodzenia równają się dwóm miesiącom łez, to wyobraźcie sobie moje przerażenie, gdy Ruby świętuje czwarty miesiąc spotykania się z jakimś facetem. Jeżeli kiedyś zerwie z kimś po kilku latach wspólnego życia, to doprawdy nie wiem, czy do śmierci zdąży się wykurować.

I dlatego postanowiła przygarnąć kota. Miała dość rozczarowań, a stwierdziła, że jeśli tylko będzie pamiętała o zamykaniu okien i nieuchylaniu za szeroko drzwi, Ralph nigdy jej nie opuści. I już nie będzie musiała cierpieć. Niestety, nie zdawała sobie sprawy z kocich problemów z nerkami. A teraz, cóż, oczywiście Ralph był najlepszym kotem na świecie. Ani zwierzę, ani człowiek nie byłby w stanie przynieść jej tyle szczęścia co on, i nie ma pojęcia, jak da radę żyć bez niego. Mimo wszystko udaje jej się nie zaniedbywać pracy. Prowadzi firmę rekrutującą pracowników na kierownicze stanowiska i ma klientów, których kariery od niej zależą. I chwała Bogu, bo Ruby zawsze wygramoli się z łóżka, kiedy trzeba kogoś poratować jakąś dobrą, stałą posadą. Sobotnie popołudnie to jednak inna bajka. Nie zamierzała się ruszać z miejsca.

Dopóki nie usłyszała o Georgii. Opowiedziałam jej, jak mąż zostawił Georgię dla tancerki i teraz ta jest zdruzgotana i chce się rozerwać na mieście, żeby odkryć na nowo barwy życia. Ruby doskonale to rozumie. Ona wie, że są chwile, kiedy bez względu na samopoczucie mamy obowiązek wyjść z domu i pomóc wmówić świeżo upieczonej singielce, że wszystko będzie dobrze. Intuicyjnie wyczuła, że to jest właśnie taki wieczór.

Mój przypadek

Bądźmy szczerzy – wcale nie radzę sobie lepiej. Chodzę na randki, poznaję różnych mężczyzn na przyjęciach, w pracy albo za pośrednictwem znajomych, lecz jakoś nigdy nic z tego nie wynika. Nie jestem wariatką, nie umawiam się z jakimiś pokręconymi osobnikami. Po prostu nie wychodzi i już. Patrzę na pary idące ulicą i mam ochotę nimi potrząsnąć, błagać, żeby mi odpowiedzieli na pytanie: „Jak wy to robicie?”. To jak tajemnica Sfinksa: jak dwoje ludzi potrafi się odnaleźć w tym mieście i stworzyć udany związek?

I co wtedy robię? Załamuję się. Płaczę. Tracę zapał. Ale później się rozchmurzam, wychodzę do ludzi, zachowuję się absolutnie czarująco i staram się świetnie bawić najczęściej, jak mogę. Staram się być dobrym człowiekiem, dobrą przyjaciółką i dobrą córką. Chcę mieć pewność, że nie istnieje jakaś podświadoma przyczyna, dla której ciągle jestem sama. Nie poddaję się.

– Jesteś sama, bo zadzierasz nosa. – To odpowiedź Alice, ilekroć ten temat pojawia się w rozmowie. Tymczasem jakoś nie widzę, żeby poślubiła tego przystojnego sprzedawcę warzyw na rogu Dwunastej i Siódmej, któremu najwyraźniej wpadła w oko. Swój osąd opiera na tym, że nie uznaję randek internetowych. Dawniej ten sposób nawiązywania kontaktów damsko-męskich uchodził za kompromitujący. Nikt by się do tego dobrowolnie nie przyznał. To były fajne czasy. Obecnie, gdy ludzie słyszą, że jesteś sama i  n i e  korzystasz z żadnej formy randkowania w sieci, uznają, że widocznie nie jesteś aż tak zdeterminowana. Stało się to głównym wyznacznikiem, papierkiem lakmusowym tego, co jesteś skłonna zrobić dla miłości. Zupełnie jakbyś miała gwarancję, że w Internecie znajdziesz tego jedynego. On tam na ciebie czeka, a skoro nie chcesz poświęcić 1500 godzin, wypić 39 kaw, zjeść 47 kolacji i opróżnić 432 drinków, aby go poznać, to znaczy, że aż tak ci na tym nie zależy i zasługujesz, aby się zestarzeć i umrzeć w samotności.

– Moim zdaniem nie jesteś jeszcze gotowa na miłość. – To opinia Ruby. Nawet jej nie skomentuję. Powiem tylko, że nie wiedziałam, iż znalezienie partnera to niemal jak pasowanie na rycerza Jedi. Nie wiedziałam, że muszę latami trenować psychikę, przejść wiele trudnych prób i przeskoczyć kilka płonących obręczy, nim będę mogła znaleźć sobie osobę towarzyszącą na majowy ślub kuzynki. A jednak znam parę nienormalnych kobiet, które jakoś znalazły facetów – ci je uwielbiają, a one w swym szaleństwie też uważają, że są w nich zakochane. Ale nieważne.

Moja mama z kolei uważa, że za bardzo lubię swoją niezależność. Ale ona rzadko wtrąca się w moje osobiste życie. Należy do pokolenia, które nie wyobrażało sobie innej drogi dla kobiety jak małżeństwo i dzieci. Nie było innych możliwości. Dlatego jej zdaniem to wspaniale, że jestem samodzielna i nie muszę polegać na mężczyźnie. Małżeństwo rodziców chyba nie było szczególnie udane. Po śmierci taty mama stała się jedną z tych wdów, które wreszcie mogą coś zrobić dla siebie – stąd rozmaite kursy, podróże, brydż, kluby czytelnicze. Kiedy byłam jeszcze dzieckiem, uważała, że oddaje mi wspaniałą przysługę, uświadamiając mnie, iż do szczęścia nie potrzebuję mężczyzny. Mogę być w życiu, kim zechcę, i robić to, na co tylko mam ochotę.

A teraz… nie mam serca jej powiedzieć, że wcale nie jestem taka szczęśliwa, żyjąc w pojedynkę, a jeśli chce się być czyjąś dziewczyną albo żoną, a nie jest się lesbijką, to – wybacz mamo – do tego potrzebny jest facet, jakkolwiek na to patrzeć. Na pewno by się zmartwiła. Matki cierpią, gdy ich dzieci są smutne, więc staram się omijać ten temat w rozmowach, a ona się nie dopytuje. Obie wolimy nie ujawniać różnych rzeczy i nie wiedzieć o żadnych przykrych sprawach.

– Och, przestań. Przecież to jasne – powiedziała Serena, która zna mnie najdłużej. – Do trzydziestego piątego roku życia spotykałaś się z samymi draniami, a teraz, kiedy w końcu zmądrzałaś, wszyscy porządni są już zajęci.

Bingo.

Mój ostatni chłopak, sprzed sześciu lat, był z nich wszystkich najgorszy. Czasem zdarza ci się być z takim sukinsynem, że nawet gdy o nim opowiadasz, część odium spada na ciebie. Na imię miał Jeremy, byliśmy ze sobą przez dwa burzliwe lata. Postanowił ze mną zerwać w ten sposób, że się nie pojawił na pogrzebie mojego ojca. Potem już nigdy się nie odezwał.

Od tamtej pory – żadnych drani. Ale też żadnej wielkiej miłości.

Georgia dorzuciła swoje trzy grosze na ten temat w pewien wyjątkowo smętny i refleksyjny wieczór.

– Na miłość boską, a czy musi być jakiś powód? To wszystko jest po prostu totalnie popierdzielone. Jesteś miła, ładna, masz najfajniejsze włosy w całym Nowym Jorku. – (Są długie, kręcą się, ale nigdy nie puszą, a kiedy mam ochotę je wyprostować, też wyglądają fajnie; to mój atut, muszę przyznać.) – Jesteś seksowna, inteligentna, zabawna. Jesteś jedną z najwartościowszych osób, jakie znam. Ideał. Więc przestań sobie zadawać to durne pytanie, bo nie widzę żadnego zasranego powodu, czemu najseksowniejszy, najprzystojniejszy i najbardziej czarujący facet w Nowym Jorku jeszcze się w tobie szaleńczo nie zakochał.

I za to Georgię uwielbiam. Dlatego w ten weekend postanowiłam zorganizować wspólny wypad z moim pomieszanym zestawem przyjaciółek, żeby jej pokazać, że życie jednak ma sens. W końcu po to są wieczory, a w Nowym Jorku istnieje bogate życie nocne. A jakby powiedzieli optymiści, tam, gdzie jest życie, jest i nadzieja. To chyba strasznie ważna rzecz w życiu singli. Nadzieja. Przyjaciele. No i pamiętanie, żeby czasem ruszyć tyłek z domu.