Tytuł oryginału:

CAN YOU KEEP A SECRET?

Copyright © Sophie Kinsella 2003

Copyright © 2016 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2015 for the Polish translation by Monika Wiśniewska

Projekt graficzny okładki: Ilona Gostyńska-Rymkiewicz

Korekta: Iwona Wyrwisz, Joanna Rodkiewcz

ISBN: 978-83-7999-577-6

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2016

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

H. poświęcam,

przed którym nie mam żadnych sekretów.

No dobra, w każdym razie niewiele.

Stokrotne dzięki

dla Marka Hedleya, Jenny Bond, Rosie Andrews

i Olivii Heywood za niezliczone rady.

A jak zawsze najbardziej wdzięczna jestem

Lindzie Evans, Patrickowi Plonkingtonowi-Smythowi,

Aramincie Whitley, Celii Haylay,

moim chłopcom i całej ekipie.

1

To jasne, że mam swoje tajemnice. Jak zresztą może być inaczej? Każdy ma kilka małych sekretów. To coś najzupełniej normalnego. Jestem przekonana, że nie mam ich więcej niż inni.

I nie chodzi wcale o jakieś wielkie, wstrząsające tajemnice. Nic w rodzaju: „prezydent planuje zbombardować Japonię i tylko Will Smith jest w stanie ocalić świat”. Chodzi mi po prostu o zwykłe małe sekrety.

Mogę podać przykład, proszę bardzo. Oto kilka z tych, które akurat przyszły mi do głowy:

1. Moja torebka od Kate Spade to podróbka.

2. Wprost uwielbiam słodkie sherry, które jest uważane za chyba najmniej odlotowy alkohol na świecie.

3. Nie mam najmniejszego pojęcia, od czego pochodzi skrót NATO. Ani nawet co to takiego jest.

4. Ważę pięćdziesiąt dziewięć kilo, a nie pięćdziesiąt dwa, jak sądzi mój chłopak Connor. (Na moją obronę przemawia to, że planowałam przejść na dietę, kiedy mu o tym mówiłam. A zresztą prawdę powiedziawszy, tylko jedna cyferka jest inna).

5. Nie mogę się pozbyć wrażenia, że Connor z wyglądu przypomina trochę Kena. Tego od Barbie.

6. Czasami kiedy oddajemy się namiętnym igraszkom miłosnym, ni z tego, ni z owego zachciewa mi się śmiać.

7. Straciłam dziewictwo z Dannym Nussbaumem w sypialni dla gości, podczas gdy mama i tata oglądali na dole Ben Hura.

8. Już dawno wypiłam wino, które tata kazał mi przechowywać przez dwadzieścia lat.

9. Złota rybka Sammy nie jest tą samą złotą rybką, którą mama i tata oddali mi pod opiekę, kiedy pojechali do Egiptu.

10. Kiedy moja koleżanka z pracy, Artemis, porządnie mnie wkurzy, podlewam jej kwiatek doniczkowy sokiem pomarańczowym. (Bywa tak prawie codziennie).

11. Niedawno miałam dziwaczny lesbijski sen z moją współlokatorką Lissy w roli głównej.

12. Stringi uwierają mnie w tyłek.

13. Od zawsze tkwi we mnie głębokie przekonanie, że nie jestem taka jak wszyscy i że tuż za rogiem czeka na mnie niesłychanie ekscytujące nowe życie.

14. Nie mam pojęcia, o czym nawija ten facet w szarym garniturze.

15. A poza tym zdążyłam już zapomnieć, jak on się nazywa.

A poznałam go przed zaledwie dziesięcioma minutami.

– Wyznajemy zasadę logistycznej współpracy formatywnej – mówi właśnie nosowym, monotonnym głosem. – Zarówno w branży, jak i poza nią.

– Zdecydowanie! – przytakuję pogodnie, jakbym mówiła: „To tak jak wszyscy, no nie?”.

Logistyczny. Co to, u licha, właściwie znaczy?

O Boże. A jeśli mnie o to spytają?

Nie bądź śmieszna, Emmo. Nie spytają cię przecież ni z gruchy, ni z pietruchy: „Co oznacza słowo logistyczny?”. Jestem przecież profesjonalistką, ich koleżanką po fachu, czyż nie? To jasne, że wiem takie rzeczy.

A poza tym, jeśli ponownie o tym wspomną, gładko zmienię temat. Albo powiem, że jestem postlogistyczna czy coś w tym rodzaju. Ważne jest, żeby nie dać się zbić z pantałyku. A to akurat potrafię. To moja wielka szansa i nie mam zamiaru jej zaprzepaścić.

Siedzę sobie w siedzibie głównej spółki Glen Oil w Glasgow i gdy zerkam na swoje odbicie w szybie, stwierdzam, że wyglądam jak piastująca wysokie stanowisko bizneswoman. Moje włosy są gładkie i proste, w uszach mam delikatne kolczyki, takie, jakie zalecają w artykułach poświęconych szukaniu pracy, no i założyłam nowy, elegancki kostium z Jigsaw. (To znaczy prawie nowy. Kupiłam go w sklepie zbierającym fundusze na rzecz Fundacji Antyrakowej i przyszyłam brakujący guzik. Wygląda jak nowy).

Reprezentuję tu dzisiaj spółkę Panther Corporation, dla której pracuję. Cel spotkania to sfinalizowanie umowy promocyjnej z Glen Oil, której przedmiotem jest nowy napój żurawinowy dla sportowców, panther prime. Specjalnie po to przyleciałam dziś rano z Londynu. (Firma za wszystko zapłaciła, i w ogóle!) Kiedy się zjawiłam, faceci z działu marketingu Glen Oil wdali się w długą, pozerską gadkę w stylu „kto więcej podróżował”. Nawijali o lotniczych punktach rabatowych, o nocnych lotach do Waszyngtonu i sądzę, że całkiem przekonująco blefowałam. (Mogłam tylko zbłaźnić się przechwałką, że leciałam concorde’em do Ottawy, podczas gdy concorde’y wcale nie latają na tej trasie). Prawda jest jednak taka, że to moja pierwsza w życiu służbowa podróż.

No dobra. Prawda jest taka, że to moje pierwsze poważne samodzielne zadanie. Od jedenastu miesięcy pracuję w Panther Corporation jako asystentka w dziale marketingu i do tej pory wolno mi było jedynie wklepywać do komputera różne pisemka, organizować spotkania wyższych rangą pracowników, biegać po kanapki i odbierać z pralni rzeczy szefa.

Można więc powiedzieć, że to wielki przełom w mojej karierze. I mam taką cichutką nadzieję, że jeśli sobie poradzę, może dostanę awans. W ogłoszeniu na moje stanowisko czarno na białym było napisane, że istnieje „możliwość awansu po roku pracy”, a w poniedziałek spotykam się z moim przełożonym, Paulem, który dokonuje dorocznej oceny pracowników. W biuletynie z zasadami panującymi w tej firmie sprawdziłam hasło „doroczna ocena”, a tam napisane jest, że spotkanie to „stanowi doskonałą sposobność do przedyskutowania dalszego rozwoju kariery zawodowej”.

Rozwój kariery zawodowej! Już na samą myśl ogarnia mnie znajome uczucie pożądania. To właśnie udowodniłoby tacie, że nie jestem takim kompletnym nieudacznikiem. I mamie. I Kerry. Gdybym tak mogła pojechać do domu i rzucić od niechcenia: „A tak przy okazji, awansowałam na specjalistę”.

Emma Corrigan, specjalista ds. marketingu.

Emma Corrigan, starszy wiceprezes (marketing).

Oczywiście zakładając, że dzisiaj wszystko dobrze pójdzie. Paul powiedział, że interes jest praktycznie zaklepany i jedyne, co muszę robić, to przytakiwać i ściskać dłonie i że nawet ja powinnam sobie z czymś takim poradzić. Jak na razie idzie mi całkiem nieźle.

No dobra, może więc i nie rozumiem jakichś dziewięćdziesięciu procent z tego, co teraz mówią. Ale przecież nie rozumiałam także zbyt wiele na ustnej maturze z francuskiego, a jednak dostałam czwórkę.

– Zmiana marki… analizy… opłacalny…

Facet w szarym garniturze wciąż przynudza. Starając się, by wyglądało to naturalnie, wyciągam dłoń i przysuwam do siebie pomalutku jego wizytówkę, tak by móc ją odczytać.

Doug Hamilton. Jasne. W porządku, zapamiętam to. Doug. Dok. To proste. Wyobrażę sobie statek. Razem z marynarzami. Którzy… którzy nie są zbyt przystojni… i…

Dobra, dajmy sobie spokój. Najlepiej będzie, jak to zapiszę.

Zapisuję w notatniku: „zmiana marki” i „Doug Hamilton”, po czym próbuję w sposób możliwie niezauważalny zmienić pozycję. Boże, te majtki naprawdę koszmarnie mnie piją. W zasadzie to żadne stringi nie są wygodne, ale te są wyjątkowo beznadziejne. Możliwą przyczyną jest to, iż są o ponad trzy numery za małe.

Czego z kolei możliwą przyczyną jest to, iż to Connor je dla mnie kupił i powiedział sprzedawczyni w dziale z bielizną, że ważę pięćdziesiąt dwa kilogramy. Na co ona odparła, że w takim razie noszę z pewnością rozmiar trzydzieści sześć. Trzydzieści sześć! (Prawdę powiedziawszy, uważam zachowanie tej panienki za naprawdę złośliwe. Jestem pewna, że się domyśliła, iż nieco zaniżyłam wagę).

No więc jest Wigilia, wymieniamy się prezentami i odpakowuję tę parę olśniewających bladoróżowych majteczek z jedwabiu. W rozmiarze trzydzieści sześć. Istnieją dwa warianty.

A. Wyznać prawdę: „Wiesz, one są dla mnie za małe. Noszę raczej czterdziestkę, no a tak przy okazji to chcę, byś wiedział, że tak naprawdę nie ważę pięćdziesięciu dwóch kilo”. Albo…

B. Wcisnąć się w nie.

W gruncie rzeczy nie było aż tak źle. Po ich zdjęciu na mojej skórze prawie nie było widać czerwonych pręg. Jednak oznaczało to, że musiałam jak najszybciej poobcinać metki ze wszystkich moich ciuchów, tak by Connor nigdy nie dowiedział się prawdy.

Nie trzeba chyba mówić, że od tamtego czasu prawie w ogóle nie noszę tych majtek. Jednak raz na jakiś czas widzę je w szufladzie, takie piękne i drogie, i myślę sobie: „Daj spokój, nie są chyba przecież aż tak ciasne” i jakoś się w nie wciskam. Właśnie coś takiego zdarzyło się dzisiejszego ranka. Uznałam nawet, że chyba musiałam ostatnio schudnąć, ponieważ nie wydawały się bardzo niewygodne.

Kretynka ze mnie taka, że szkoda gadać.

– …niestety od czasu zmiany marki… gruntowne przemyślenia… odczucie, że musimy wziąć pod uwagę alternatywne synergie…

Do tej pory siedziałam jedynie i potakiwałam, myśląc jednocześnie, że cały ten cyrk ze spotkaniem biznesowym to w rzeczywistości pikuś. Jednak teraz głos Douga Hamiltona zaczyna docierać do mojej świadomości. Co on takiego mówi?

– …dwa rozbieżne produkty… zaczynają od siebie odbiegać…

Co to ma być z tym odbieganiem? O co chodzi z gruntownymi przemyśleniami? W mojej głowie rozlega się dzwonek alarmowy. Może to nie jest tylko wodolejstwo. Może on rzeczywiście stara się coś przekazać. Szybko, słuchać.

– Cenimy funkcjonalne i synergetyczne partnerstwo, będące w przeszłości udziałem Panther i Glen Oil – mówi Doug Hamilton. – Jednak zgodzi się pani, że wyraźnie zmierzamy w przeciwnych kierunkach.

W przeciwnych kierunkach?

Czy właśnie o tym mówił przez cały czas?

Czuję pełne niepokoju ssanie w żołądku.

On chyba nie…

Czy on próbuje wycofać się z umowy?

– Przepraszam pana, Doug – wtrącam, starając się, by zabrzmiało to swobodnie. – Naturalnie, uważnie śledziłam tok pańskich myśli. – Posyłam w jego kierunku przyjacielski uśmiech z gatunku „wszyscy jesteśmy profesjonalistami”. – Jednak gdyby pan mógł… eee… zreasumować sytuację z myślą o nas wszystkich…

I zrób to w sposób jasny, błagam w myślach.

Doug Hamilton i towarzyszący mu mężczyzna wymieniają spojrzenia.

– Nieco martwią nas wasze wartości markowe.

– Jakie wartości markowe? – powtarzam z paniką.

– Wartości markowe waszego produktu – odpowiada i posyła mi dziwne spojrzenie. – Jak już tłumaczyłem, Glen Oil jest obecnie w trakcie procesu zmiany marki i pragniemy, aby nasz nowy image stanowiło przyjazne paliwo, tak jak to demonstruje nasze nowe logo z żonkilem. Mamy więc wrażenie, że napój panther prime, który kładzie nacisk na sport i współzawodnictwo, jest po prostu zbyt agresywny.

– Agresywny? – Wpatruję się w niego z oszołomieniem. – Ale… to przecież napój owocowy.

To wszystko jest pozbawione sensu. Glen Oil to wydzielające opary, dewastujące środowisko paliwo. Panther prime to niewinny napój o smaku żurawin. Jak może być zbyt agresywny?

– A wartości, za którymi opowiada się ten napój? – Mężczyzna wskazuje broszury marketingowe leżące na stole. – Energia. Elitaryzm. Męskość. Nawet slogan: „Cała naprzód!”. Prawdę powiedziawszy, wydaje nam się nieco przestarzały. – Wzrusza ramionami. – Uważamy po prostu, że wspólna inicjatywa nie okaże się możliwa.

Nie. Nie. To się nie może dziać naprawdę. On w żadnym wypadku nie może się wycofać.

Wszyscy w firmie będą uważać, że to przeze mnie. Uznają, że wszystko spieprzyłam i że jestem kompletnie bezużyteczna.

Mocno wali mi serce, policzki płoną. Nie mogę do tego dopuścić. Ale co mam powiedzieć? Niczego sobie nie przygotowałam. Paul powiedział, że wszystko jest ustalone i jedyne, co muszę zrobić, to uścisnąć im dłonie.

– Oczywiście przed podjęciem ostatecznej decyzji poddamy to ponownej analizie – oświadcza Doug. Obdarza mnie zdawkowym uśmiechem. – I jak już mówiłem, pragniemy dalej podtrzymywać kontakty z Panther Corporation, tak więc dzisiejsze spotkanie nie odbyło się na darmo.

Odsuwa krzesło.

Nie mogę pozwolić, by tak to się skończyło! Muszę spróbować ich przekonać. Muszę spróbować pobić z nimi interes.

To znaczy ubić z nimi interes. O to właśnie mi chodziło.

– Proszę zaczekać! Proszę… proszę chwilę zaczekać! Chciałabym przedstawić kilka uwag.

O czym ja mówię? Nie mam żadnych uwag.

Na stole stoi puszka panther prime. Biorę ją do ręki, próbując w ten sposób zdobyć jakąś inspirację. Grając na zwłokę, wstaję, wychodzę na środek pomieszczenia i podnoszę puszkę, tak by wszyscy mogli ją zobaczyć.

– Panther prime to… napój sportowy.

Urywam. Panuje uprzejma cisza. Moja twarz wprost płonie.

– On… eee… jest bardzo…

O Boże. Co ja robię?

No, dalej, Emmo. Pomyśl. Pomyśl, Panther prime… pomyśl, panther cola… myśl… myśl…

Tak! No jasne!

No dobrze, zaczynam od początku.

– Od pojawienia się na rynku panther coli pod koniec lat osiemdziesiątych napoje panther są synonimem energii, emocji i perfekcji – mówię gładko. Dzięki Bogu. To słowa ze standardowej broszurki panther coli. Wklepywałam je do komputera tyle razy, że mogłabym tekst recytować przez sen. – Napoje firmy Panther to fenomen z marketingowego punktu widzenia – kontynuuję. – Marka Panther należy do najbardziej znanych na świecie, a klasyczny slogan „Cała naprzód!” znalazł się w słownikach. Oferujemy teraz Glen Oil niepowtarzalną szansę przyłączenia się do tej wysoko cenionej, sławnej w świecie marki. – Moja pewność siebie staje się coraz większa. Zaczynam chodzić po pokoju, wymachując przy tym puszką z napojem. – Kupując napój Panther, klient sygnalizuje, że nie zadowoli się niczym, co nie jest najlepsze. – Zdecydowanym ruchem uderzam puszkę drugą dłonią. – Oczekuje tego, co najlepsze, od swojego napoju energetycznego, oczekuje tego, co najlepsze, od swojego paliwa, oczekuje tego, co najlepsze, od siebie samego.

Ja latam! Jestem po prostu fantastyczna! Gdyby tylko Paul mógł mnie teraz widzieć, natychmiast by mnie awansował!

Podchodzę do stołu i patrzę Dougowi Hamiltonowi prosto w oczy.

– Kiedy konsument otwiera tę puszkę, dokonuje wyboru, za pomocą którego oznajmia światu, kim jest. Proszę Glen Oil o dokonanie takiego samego wyboru.

Gdy kończę mówić, zdecydowanym ruchem stawiam puszkę na środku stołu, chwytam metalowe kółko na wieczku i pociągam za nie, uśmiechając się przy tym chłodno.

To, co następuje potem, przypomina wybuch wulkanu.

Gazowany napój o smaku żurawin z sykiem wylatuje z puszki, ląduje na stole, moczy leżące na nim dokumenty i farbuje je na czerwono… i, o nie, błagam, nie… ochlapuje koszulę Douga Hamiltona.

– Kurwa! – Wciągam gwałtownie powietrze. – To znaczy naprawdę bardzo przepraszam…

– Jezu Chryste – odzywa się z irytacją Doug Hamilton. Wstaje i wyjmuje z kieszeni chusteczkę. – Czy to zostawia plamy?

– Eee… – Bezradnym gestem biorę do ręki puszkę. – Nie wiem.

– Przyniosę ścierkę – mówi drugi mężczyzna i zrywa się na równe nogi.

Drzwi za nim zamykają się i zapada cisza, którą zakłóca jedynie powolne kapanie napoju żurawinowego na podłogę.

Wpatruję się w Douga Hamiltona, twarz pali mnie jak ogniem, a w uszach czuję głośne pulsowanie krwi.

– P r o s z ę…  – jąkam i odchrząkuję, ponieważ nagle zrobiło mi się sucho w gardle. – Proszę nie mówić o tym mojemu szefowi.

A jednak wszystko spieprzyłam.

Gdy wlokę się noga za nogą przez lotnisko w Glasgow, jestem kompletnie przybita. Doug Hamilton pod koniec był nawet słodki. Stwierdził, że plama z pewnością się spierze, i obiecał nie mówić o niczym Paulowi. Ale w kwestii umowy zdania nie zmienił.

Moje pierwsze ważne spotkanie. Moja pierwsza wielka szansa, i proszę, co się dzieje. Prawdę powiedziawszy, korci mnie, by zadzwonić teraz do biura i oświadczyć: „To koniec, już nigdy nie wrócę, a tak przy okazji to ja zepsułam wtedy kopiarkę”.

Ale nie mogę zrobić czegoś takiego. To trzecia „kariera”, którą robię na przestrzeni ostatnich czterech lat. Tym razem po prostu musi się udać. Dla mojego poczucia własnej wartości. A także dlatego, że jestem winna tacie cztery tysiące funtów.

– Co mogę pani podać? – pyta barman z australijskim akcentem, a ja z oszołomieniem podnoszę wzrok. Przyjechałam na lotnisko z godzinnym wyprzedzeniem i udałam się prosto do baru.

– Eee… – W głowie mam pustkę. – Eee… białe wino. Nie, lepiej wódkę z tonikiem. Dzięki.

Gdy mężczyzna oddala się, ja ponownie przysiadam na wysokim stołku barowym. Podchodzi stewardesa uczesana w warkocz francuski i siada dwa stołki dalej. Uśmiecha się do mnie. W odpowiedzi także posyłam jej blady uśmiech.

Nie mam pojęcia, jak innym udaje się kierować własną karierą, naprawdę. Weźmy na przykład moją najlepszą przyjaciółkę Lissy. Od zawsze wiedziała, że chce być prawnikiem, no i proszę bardzo! Jest adwokatem specjalizującym się w oszustwach. Ja jednak ukończyłam studia bez żadnego pomysłu na życie. Najpierw znalazłam pracę w agencji nieruchomości, i to tylko dlatego, że zawsze lubiłam oglądanie domów, a poza tym na targach pracy poznałam kobietę z niesamowitymi, pomalowanymi na czerwono paznokciami, która wyznała mi, że kosi tyle kasy, iż w wieku czterdziestu lat będzie mogła spokojnie przejść na emeryturę.

Jednak znienawidziłam tę pracę już w dniu jej rozpoczęcia. Nie cierpiałam pozostałych stażystów. Nie cierpiałam wciskać kitu w rodzaju „uroczy aspekt”. I nie cierpiałam też tego, że kiedy ktoś mówił, iż może wydać trzysta tysięcy funtów, od nas oczekiwano, że najpierw zasypiemy klienta szczegółami domów kosztujących co najmniej czterysta tysięcy, po czym popatrzymy na niego z góry, jakby mówiąc: „Pan ma tylko trzysta tysięcy? Boże, kompletny nieudacznik z pana”.

Tak więc po sześciu miesiącach oznajmiłam wszem wobec, że zmieniam ścieżkę kariery i że mam zamiar zostać fotografem. To była naprawdę fantastyczna chwila, niczym w filmie czy coś w tym stylu. Tata pożyczył mi kasę na kurs fotografii i na aparat, a ja miałam zamiar rozpocząć tę nową, niesamowicie twórczą karierę, i to miał być początek mojego nowego życia…

Tyle że wszystko potoczyło się nie po mojej myśli.

No dobrze, macie może pojęcie, ile zarabia asystent fotografa? Nic. Ani grosza. Wiecie, właściwie nie miałabym nic przeciwko temu, żebym otrzymała choć  j e d n ą  propozycję pracy na stanowisku asystentki.

Wzdycham ciężko i przyglądam się swojej zasępionej twarzy w wiszącym za barem lustrze. Tak jak i wszystko inne, włosy, które rano starannie wyprostowałam za pomocą serum, poplątały się i zmierzwiły. Jak zwykle.

Przynajmniej nie byłam jedyna, która niczego nie osiągnęła. Z ośmiu osób biorących udział w kursie jedna natychmiast odniosła sukces i teraz trzaska zdjęcia dla „Vogue’a” i jemu podobnych magazynów, jedna zajęła się fotografią weselną, jedna wdała się w romans z prowadzącym zajęcia, jedna postanowiła poświęcić się podróżowaniu, jedna urodziła dziecko, jedna pracuje w Śmiesznych Fotkach, a jedna znalazła pracę w firmie konsultingowej Morgan Stanley.

Pogrążałam się w coraz większych długach, zaczęłam więc pracować dorywczo i ubiegać się o posady w miejscach, gdzie można było cokolwiek zarobić. I wreszcie, jedenaście miesięcy temu, rozpoczęłam pracę w Panther Corporation jako asystentka w dziale marketingu.

Barman stawia przede mną wódkę z tonikiem i obdarza mnie lekko zdziwionym spojrzeniem.

– Głowa do góry! – mówi. – Z pewnością nie jest aż tak źle.

– Dzięki – odpowiadam z wdzięcznością i pociągam łyk. Od razu poprawia mi się nastrój. Właśnie po raz drugi przechylam szklankę, kiedy zaczyna dzwonić telefon.

Mój żołądek fika nerwowego koziołka. Jeśli dzwonią z pracy, udam po prostu, że nie słyszę.

Ale to nie praca. Na małym ekraniku wyświetla się nasz numer domowy.

– Cześć – mówię, wciskając zielony przycisk.

– Siemka! – rozlega się głos Lissy. – To tylko ja! No i jak poszło?

Lissy to moja współlokatorka i jednocześnie najdawniejsza przyjaciółka. Ma ciemne puszyste włosy, iloraz inteligencji w granicach sześciuset i jest najsłodszą osobą, jaką znam.

– To była jedna wielka katastrofa – odpowiadam żałośnie.

– Co się stało? Nie ubiłaś tego interesu?

– Nie tylko nie ubiłam interesu, ale na dodatek oblałam dyrektora marketingu Glen Oil napojem żurawinowym.

Widzę, że siedząca w pobliżu stewardesa stara się ukryć uśmiech, i czuję, że się rumienię. Super. Teraz wie już o tym cały świat.

– O rety. – Prawie czuję, jak Lissy stara się wymyślić coś pozytywnego. – No cóż, przynajmniej udało ci się przykuć ich uwagę – mówi wreszcie. – Szybko cię nie zapomną.

– Pewnie nie – odpowiadam posępnie. – Są dla mnie jakieś wiadomości?

– Och! Eee… nie. To znaczy dzwonił twój tata, ale… no wiesz… To nie było… – Lissy wymijająco zawiesza głos.

– Lissy, czego chciał tata?

Przez chwilę w słuchawce panuje cisza.

– Wygląda na to, że twoja kuzynka dostała jakąś nagrodę branżową – odzywa się wreszcie przepraszającym tonem. – Będą to świętować w sobotę razem z urodzinami twojej mamy.

– To cudownie.

Jeszcze bardziej się przygarbiam. Tylko tego mi trzeba. Kuzynki Kerry, triumfująco dzierżącej jakieś srebrne trofeum dla „właścicielki najlepszego biura podróży w Wielkiej Brytanii, och nie, na całym świecie”.

– Dzwonił też Connor, aby się dowiedzieć, jak ci poszło – dodaje szybko Lissy. – Był naprawdę słodki, powiedział, że nie chce dzwonić do ciebie na komórkę, aby ci przypadkiem nie przeszkodzić w czasie spotkania.

– Naprawdę?

Po raz pierwszy dzisiejszego dnia czuję się nieco podniesiona na duchu.

Connor. Mój chłopak. Mój wspaniały, troskliwy chłopak.

– On jest taki kochany! – rozczula się Lissy. – Powiedział, że po południu ma jakieś ważne spotkanie, ale specjalnie przełożył wieczornego squasha, czy chcesz więc pójść z nim na kolację?

– Och – mówię i robi mi się jeszcze przyjemniej. – Cóż, byłoby miło. Dzięki, Lissy.

Rozłączam się i pociągam kolejny łyk wódki. Nastrój mam już zdecydowanie lepszy.

Mój chłopak.

Jest tak, jak powiedziała kiedyś Julie Andrews. Kiedy gryzie pies, kiedy żądli pszczoła, przypominam sobie, że mam chłopaka – i nagle wszystko nie wydaje się już takie gówniane. Czy też jak to tam ona ujęła.

I nie jakiegoś pierwszego lepszego chłopaka. Mam wysokiego, przystojnego, zdolnego chłopaka, którego „Tygodnik Marketingowy” nazwał „jedną z najjaśniejszych gwiazd współczesnych technik badań rynku”.

Siedzę, powoli sączę wódkę i pozwalam, by myśli o Connorze wypełniły moją głowę i pocieszyły mnie. Myślę sobie o tym, jak jego jasne włosy lśnią w blasku słońca, i o sposobie, w jaki się zawsze uśmiecha. I o tym, jak pewnego dnia wgrał do mojego komputera nowe wersje oprogramowania, mimo że w ogóle go o to nie prosiłam, i o tym, jak… jak…

Czuję pustkę w głowie. To śmieszne. Przecież jest tyle cudownych spraw związanych z Connorem. Choćby jego… jego długie nogi. Tak. I szerokie ramiona. No i to, jak się mną opiekował, kiedy dopadła mnie grypa. To znaczy, ilu chłopaków robi coś takiego? No właśnie.

Szczęściara ze mnie, prawdziwa szczęściara.

Wsuwam telefon z powrotem do torebki, przeczesuję palcami włosy i rzucam spojrzenie na wiszący nad barem zegar. Za czterdzieści minut mam lot. Zostało niewiele czasu. Po moim ciele niczym jakieś małe insekty zaczynają pełzać dreszcze. Jednym dużym haustem wypijam wódkę do dna.

Wszystko będzie dobrze, powtarzam sobie po raz setny. Wszystko będzie w jak najlepszym porządku.

Wcale nie jestem przerażona. Ja tylko… Ja tylko…

No dobrze, jestem przerażona.

16. Boję się latać.

Nigdy nikomu nie mówiłam, że boję się latać. To się wydaje takie mięczakowate. A poza tym to nie jest tak, że mam jakąś fobię i w ogóle. To nie znaczy, że nie jestem w stanie wsiąść do samolotu. Ja tylko… Można powiedzieć, że zdecydowanie preferuję przebywanie na ziemi.

Kiedyś latanie nie napawało mnie strachem. Jednak w ciągu ostatnich kilku lat powoli zaczęłam się coraz bardziej denerwować. Wiem, że to kompletnie nieracjonalne. Wiem, że codziennie latają tysiące ludzi i że ten środek transportu jest w gruncie rzeczy bezpieczniejszy od leżenia w łóżku. Prawdopodobieństwo, że przytrafi ci się katastrofa lotnicza, jest mniejsze niż… niż, powiedzmy, prawdopodobieństwo znalezienia sobie faceta w Londynie.

Jednak mimo wszystko nie lubię latać.

Może zamówię jeszcze jedną wódkę.

Kiedy zapowiadają mój lot, jestem już po dwóch kolejnych drinkach, toteż moje samopoczucie jest znacznie lepsze. Lissy ma przecież rację. Przynajmniej wywarłam na nich wrażenie, no nie? Przynajmniej mnie zapamiętają. Gdy idę energicznym krokiem w kierunku przejścia, ściskając w dłoni rączkę teczki, prawie że znowu czuję się jak emanująca pewnością siebie bizneswoman. Kilkoro mijanych po drodze ludzi uśmiecha się do mnie, a ja odwdzięczam się im szerokim uśmiechem. Ogarnia mnie przyjemne uczucie życzliwości do świata. Widzicie. Świat nie jest jednak zły. Wszystko zależy jedynie od nastawienia. Wszystko się przecież może zdarzyć, prawda? Nikt nie wie, co na niego czeka tuż za rogiem.

Docieram do wejścia do samolotu, a tam karty pokładowe odbiera ta sama stewardesa z warkoczem francuskim, która wcześniej siedziała w barze.

– Witam ponownie – mówię z uśmiechem. – Cóż za zbieg okoliczności!

Stewardesa wpatruje się we mnie.

– Witam. Eee…

– Tak…?

Dlaczego wygląda na skrępowaną?

– Przepraszam. Ja tylko… Czy wie pani, że… – Wskazuje z zakłopotaniem na przód mojej bluzki.

– Co się stało? – pytam uprzejmie. Opuszczam wzrok i zastygam.

W jakiś niewyjaśniony sposób moja jedwabna bluzka w drodze do samolotu rozpięła się. Trzy guziki. Mam teraz baaardzo głęboki dekolt. Widać stanik. Różowy koronkowy stanik. Ten, który w praniu dorobił się małych bobków.

Dlatego ci ludzie się do mnie uśmiechali. Nie dlatego, że świat to miłe miejsce, ale dlatego, że wystawiłam na widok publiczny różowy stanik w bobki.

– Dzięki – bąkam i pospiesznie zapinam guziki.

Z upokorzenia płonie mi twarz.

– To nie jest pani dobry dzień, prawda? – pyta ze współczuciem stewardesa, wyciągając dłoń po moją kartę pokładową. – Przepraszam, nie mogłam nie usłyszeć pani rozmowy telefonicznej.

– Zgadza się. – Uśmiecham się blado. – Nie, to nie jest najlepszy dzień w moim życiu.

Przez chwilę kobieta w ciszy ogląda moją kartę.

– Wie pani co… – mówi cicho. – Ma pani ochotę na podniesienie standardu podróży?

– Słucham? – Patrzę na nią nierozumiejącym spojrzeniem.

– Przyda się pani.

– Naprawdę? Ale… czy wolno pani zrobić coś takiego?

– Owszem, jeśli tylko są wolne miejsca. Działamy według własnego uznania. A poza tym ten lot jest tak krótki. – Posyła mi konspiracyjny uśmiech. – Tylko proszę nie opowiadać o tym wszystkim, okej?

Prowadzi mnie do przedniej części samolotu i gestem wskazuje wielki, szeroki, wygodny fotel. Jeszcze nigdy dotąd nie podniesiono mi standardu podróży! Aż trudno uwierzyć, że ta stewardesa naprawdę pozwala mi tu usiąść.

– Czy to pierwsza klasa? – szepczę, upajając się panującą tu atmosferą luksusu. Po mojej prawej stronie mężczyzna w eleganckim garniturze stuka w klawiaturę laptopa, a dwie starsze panie w kącie podłączają się właśnie do zestawów słuchawkowych.

– Klasa biznes. W tym locie nie ma pierwszej klasy. Czy wszystko w porządku? – Pytanie zadaje już normalnym głosem.

– Doskonale! Bardzo pani dziękuję.

– Nie ma sprawy. – Jeszcze raz uśmiecha się i odchodzi, a ja wsuwam teczkę pod znajdujący się przede mną fotel.

Och! Tu jest naprawdę ekstra. Wielkie, szerokie fotele i podnóżki, i w ogóle. Ten lot będzie naprawdę wyjątkowo przyjemnym doświadczeniem, mówię sobie stanowczo. Sięgam po pas i nonszalancko zapinam go, starając się ignorować pełne niepokoju podskoki żołądka.

– Napije się pani szampana?

To promiennie uśmiecha się moja przyjaciółka stewardesa.

– Z przyjemnością – odpowiadam z wdzięcznością. – Dzięki!

– A pan, sir? Może szampana?

Mężczyzna siedzący na sąsiednim fotelu do tej pory nie podniósł nawet wzroku. Ubrany jest w dżinsy i nie pierwszej nowości sweter. Wygląda przez okno. Gdy odwraca się, by odpowiedzieć, zauważam ciemne oczy, kilkudniowy zarost i zmarszczone brwi.

– Nie, dziękuję. Poproszę brandy. Dzięki.

Jego głos ma oschłe brzmienie i amerykański akcent. Chcę go grzecznie zapytać, skąd pochodzi, jednak on natychmiast odwraca się i dalej wygląda przez okno.

Co mi jak najbardziej odpowiada, ponieważ, prawdę powiedziawszy, ja też nie jestem w zbyt towarzyskim nastroju.

2

No dobrze, prawda jest taka, że nie podoba mi się to wszystko.

Wiem, że to klasa biznes, wiem, że otacza mnie luksus i w ogóle. Ale i tak ze strachu ściska mnie w żołądku.

Gdy startowaliśmy, z zamkniętymi oczami, bardzo powoli liczyłam w myślach, i nawet pomogło. Tyle że gdzieś tak koło trzystu pięćdziesięciu straciłam impet. Tak więc teraz siedzę sobie, sączę szampana i czytam w „Cosmo” artykuł pt. „Trzydzieści rzeczy do zrobienia przed trzydziestką”. Bardzo się staram wyglądać na odprężoną, zajmującą kierownicze stanowisko bizneswoman. Ale, Boże, podskakuję na każdy, najmniejszy nawet dźwięk, a byle drgnięcie samolotu sprawia, że wciągam gwałtownie powietrze.

Zachowując pozory spokoju, sięgam po zalaminowane przepisy bezpieczeństwa i przebiegam je wzrokiem. Wyjścia ewakuacyjne. Pozycja podparta. Jeśli zajdzie potrzeba skorzystania z kamizelek ratunkowych, proszę najpierw pomóc osobom starszym i dzieciom. O Boże…

Po co ja w ogóle to czytam? Co mi da wpatrywanie się w obrazki przedstawiające drobnych staruszków skaczących do oceanu, podczas gdy nad nimi eksploduje samolot? Pospiesznie upycham instrukcje z powrotem do koperty i pociągam łyk szampana.

– Przepraszam panią. – Z boku pojawia się stewardesa z rudymi loczkami. – Czy podróżuje pani służbowo?

– Tak – odpowiadam z nutką dumy w głosie i przygładzam dłonią włosy. – Owszem.

Podaje mi broszurę zatytułowaną Infrastruktura kierownicza, na okładce której widnieje zdjęcie grupy biznesmenów rozprawiających o czymś z ożywieniem przed tablicą z wykresem.

– To są informacje na temat naszych nowych usług w klasie biznes na lotnisku Gatwick. Zapewniamy kompleksową obsługę telekonferencyjną i w razie potrzeby sale konferencyjne. Czy byłaby pani zainteresowana?

No dobra. Jestem ważną bizneswoman. Jestem osobą piastującą wysokie, kierownicze stanowisko.

– Całkiem możliwe – mówię, przyglądając się nonszalancko broszurze. – Tak, mogłabym wykorzystać jedno z tych pomieszczeń do… zorganizowania briefingu z moimi ludźmi. Mam dużą ekipę i oczywiście częste spotkania są potrzebne. Spotkania na tematy poświęcone biznesowi. – Odchrząkuję. – Głównie… logistyce.

– Czy chciałaby pani, bym już teraz dokonała rezerwacji? – pyta grzecznie stewardesa.

– Nie… dzięki – odzywam się po chwili milczenia. – Moja ekipa przebywa aktualnie… w domach. Dałam wszystkim dzień wolnego.

– Oczywiście. – Na twarzy stewardesy maluje się lekkie zdziwienie.

– Ale możliwe, że innym razem skorzystam – dodaję szybko. – A skoro już pani tu jest, to tak się zastanawiałam, czy ten odgłos jest normalny?

– Jaki odgłos? – Stewardesa przechyla głowę.

– Ten dźwięk. Jakby wycie, które dochodzi od strony skrzydła.

– Niczego nie słyszę. – Patrzy na mnie ze zrozumieniem. – Boi się pani latać?

– Nie! – odpowiadam natychmiast i wydaję z siebie dźwięk, który w założeniu ma być śmiechem. – Skąd, nie boję się. Ja tylko… zastanawiałam się. Tak po prostu.

– Spróbuję się czegoś dowiedzieć – mówi uprzejmie. – Proszę bardzo, sir. Informacje na temat naszej infrastruktury dla kadry kierowniczej na Gatwick.

Amerykanin bierze bez słowa broszurę i odkłada ją, nawet na nią nie patrząc. Stewardesa przemieszcza się dalej, lekko się potykając, gdy samolot podskakuje.

Dlaczego samolot podskakuje?

O Boże. Bez ostrzeżenia ogarnia mnie fala strachu. To szaleństwo. Czyste szaleństwo! Siedzenie w tym potężnym, ciężkim pudle, bez drogi ucieczki, setki kilometrów nad ziemią…

Sama z tym sobie nie poradzę. Odczuwam przemożną potrzebę porozmawiania z kimś. Z kimś, kto mi doda otuchy. Z kimś zapewniającym poczucie bezpieczeństwa.

Connor.

Kierowana instynktem, wyciągam z torby telefon, ale natychmiast robi na mnie nalot stewardesa.

– Obawiam się, że nie może pani korzystać z telefonu na pokładzie samolotu – mówi z promiennym uśmiechem. – Czy może pani go wyłączyć?

– Och. Eee… przepraszam.

Oczywiście, że nie mogę zadzwonić. Powtarzane to było jakieś pięćdziesiąt pięć milionów razy. Ptasi móżdżek ze mnie. Nieważne. Mniejsza z tym. Wszystko w porządku. Wsuwam telefon z powrotem do torby i próbuję skupić uwagę na starym odcinku Hotelu Zacisze, który właśnie jest puszczany na wideo.

Może znowu zacznę liczyć. Trzysta czterdzieści dziewięć. Trzysta pięćdziesiąt. Trzysta pięćdziesiąt…

Kurwa. Podnoszę gwałtownie głowę. Co to było za szarpnięcie? Czy ktoś w nas właśnie uderzył?

Tylko bez paniki. To było małe szarpnięcie. Jestem pewna, że wszystko jest w jak najlepszym porządku. Pewnie po prostu zderzyliśmy się z gołębiem. Gdzie to ja byłam?

Trzysta pięćdziesiąt jeden. Trzysta pięćdziesiąt dwa.

Trzysta pięćdziesiąt…

No i dupa blada.

W tej chwili się zaczyna.

Wszystko wydaje się rozpadać.

Do moich uszu docierają krzyki, chyba jeszcze zanim zdaję sobie sprawę z tego, co się dzieje.

O Boże. O Boże, o Boże, o Boże, o… O… NIE. NIE. NIE.

Spadamy. O Boże, spadamy.

Runęliśmy. Samolot spada niczym kamień. Mężczyzna siedzący niedaleko mnie podskoczył i uderzył głową o sufit. Krwawi. Ciężko oddycham i trzymam się kurczowo fotela, by nie pójść za jego przykładem, czuję jednak, jakbym była ciągnięta w górę, jakby ktoś mnie szarpał, jakby grawitacja nagle zaczęła działać w przeciwnym kierunku. Nie ma czasu na myślenie. Wokół fruwają torby, rozlewają się napoje, jedna ze stewardes przewróciła się, chwyta za fotel…

O Boże. O Boże. No dobrze, nieco się wszystko uspokaja. Jest… jest lepiej.

Kurwa. Ja nie… Ja po prostu nie mogę… Ja…

Zerkam na Amerykanina. Trzyma się oparcia fotela tak samo mocno jak ja.

Robi mi się niedobrze. Chyba za chwilę zwymiotuję. O Boże.

W porządku. Jest już… jest już… jakby znowu normalnie.

– Panie i panowie – rozbrzmiewa w interkomie głos i wszyscy podnoszą głowy. – Mówi kapitan.

Mocno wali mi serce. Nie jestem w stanie słuchać. Nie jestem w stanie myśleć.

– Właśnie natrafiliśmy na turbulencje powietrzne i przez chwilę może nieco trząść. Uruchomiłem znaki przypominające o zapięciu pasów i proszę, by wszyscy wrócili na swoje miejsca tak szybko, jak…

Następuje kolejne szarpnięcie, a głos kapitana zagłuszają krzyki rozbrzmiewające w całym samolocie.

To jakiś koszmar. Koszmarny koszmar.

Wszystkie stewardesy przypinają się pasami na swoich miejscach. Jedna z nich ociera krew z twarzy. Zaledwie chwilę wcześniej beztrosko roznosiły fistaszki w miodzie.

Coś takiego przytrafia się innym ludziom w innych samolotach. Ludziom na filmach instruktażowych. Ale nie mnie.

– Proszę o zachowanie spokoju – mówi kapitan. – Gdy tylko zdobędziemy więcej informacji…

Zachowanie spokoju? Nie jestem w stanie normalnie oddychać, a co dopiero mówić o zachowaniu spokoju. Co mamy teraz zrobić? Czy oczekuje się od nas, że będziemy tak po prostu siedzieli, podczas gdy samolot wierzga niczym narowisty koń?

Słyszę, jak ktoś za mną recytuje: „Zdrowaś Mario, łaskiś pełna…” i na nowo ogarnia mnie pozbawiająca tchu panika. Ludzie się modlą. To się dzieje naprawdę.

Wszyscy zginiemy.

Wszyscy zginiemy.

– Słucham? – Siedzący obok Amerykanin patrzy na mnie. Jego twarz jest blada i pełna napięcia.

Czy wypowiedziałam te słowa na głos?

– Wszyscy zginiemy. – Wpatruję się w jego twarz. Możliwe, że to ostatnia osoba, którą widzę w życiu. Staram się zapamiętać zmarszczki wokół jego ciemnych oczu i silnie zarysowaną szczękę, którą pokrywa kilkudniowy zarost.

Samolot nagle znów zaczyna spadać, a ja wydaję z siebie mimowolny pisk.

– Nie sądzę, byśmy zginęli – mówi mężczyzna. Jednak także mocno trzyma się oparcia. – Mówili, że to tylko turbulencje…

– Oczywiście, że tak mówili! – W moim głosie pobrzmiewają nutki histerii. – Nie powiedzą przecież: „No dobrze, ludziska, to koniec, już po nas”! – Samolot znowu zaczyna przerażająco pikować, a ja w panice chwytam dłoń nieznajomego. – Nie uda nam się. Wiem. To koniec. Mam dwadzieścia pięć lat, na miłość boską. Nie jestem jeszcze gotowa. Niczego nie osiągnęłam. Nie mam dzieci, nikomu nie uratowałam życia… – Zahaczam spojrzeniem o artykuł w „Cosmo”. – Nigdy nie weszłam na żadną górę, nie zrobiłam sobie tatuażu, nie wiem nawet, czy w ogóle mam punkt G…

– Słucham? – pyta mężczyzna z wyraźnym zaskoczeniem, jednak nie zwracam na niego uwagi.

– Moja kariera zawodowa to jakiś żart. Wcale nie zajmuję kierowniczego stanowiska. – Prawie że ze łzami w oczach gestem wskazuję na mój kostium. – Nie mam żadnej ekipy! Jestem tylko beznadziejną asystentką i właśnie miałam pierwsze ważne spotkanie, które okazało się kompletną katastrofą. Przez pół spotkania nie miałam najmniejszego pojęcia, o czym ci ludzie mówią, nie wiem, co znaczy słowo „logistyczny”, nigdy nie dostanę awansu i jestem winna tacie cztery tysiące funtów, i nigdy nie byłam naprawdę zakochana… – Urywam, zaszokowana własnymi słowami. – Przepraszam – bąkam i gwałtownie wypuszczam powietrze. – Nie ma pan ochoty wysłuchiwać tego wszystkiego.

– Nie przeszkadza mi to – odpowiada grzecznie Amerykanin.

Boże. Ja chyba tracę rozum.

A poza tym to, co właśnie powiedziałam, wcale nie jest prawdą. Ponieważ jestem zakochana w Connorze. Najwyraźniej wysokość mąci mi w głowie.

Ze zdenerwowaniem odgarniam z twarzy włosy i próbuję wziąć się w garść. Okej, może zacznę znowu liczyć. Trzysta pięćdziesiąt… sześć. Trzysta…

O Boże. O Boże. Nie. Błagam. Samolotem znowu szarpnęło. Spadamy.

– Nigdy nie zrobiłam niczego, dzięki czemu rodzice mogli być ze mnie dumni. – Słowa wydostają się z moich ust, zanim jestem w stanie je powstrzymać. – Nigdy.

– Jestem przekonany, że to nieprawda – zapewnia uprzejmie mój towarzysz.

– Właśnie, że prawda. Może kiedyś byli ze mnie dumni. Ale potem zamieszkała z nami kuzynka Kerry i nagle zrobiło się tak, jakby rodzice już mnie nie dostrzegali. Widzieli jedynie ją. Kiedy do nas przyjechała, miała czternaście lat, a ja dziesięć i myślałam, że będzie super, no wie pan. Jakbym miała starszą siostrę. Jednak niezupełnie tak to się wszystko ułożyło…

Nie jestem w stanie przestać nadawać. Po prostu nie mogę. Za każdym razem kiedy samolot podskakuje albo zaczyna opadać, z moich ust wypływa kolejny potok słów niczym woda pędząca z siłą wodospadu.

…wygrywała w konkursach pływackich i w ogóle we wszystkim, a ja byłam… w porównaniu z nią nikim…

…kurs fotografii i naprawdę sądziłam, że zmieni on moje życie…

…pięćdziesiąt dwa kilo, ale planowałam przejść na dietę…

…ubiegałam się o każdą możliwą posadę. Byłam już tak zdesperowana, że zgłosiłam się do…

…okropna dziewczyna o imieniu Artemis. Pewnego dnia przywieźli nowe biurko, a ona przywłaszczyła je sobie, mimo że moje jest naprawdę paskudne i małe…

…czasami podlewam jej głupią zielistkę sokiem pomarańczowym, żeby się odegrać…

…słodka dziewczyna, Katie, która pracuje w dziale personalnym. Mamy swój sekretny szyfr. Przychodzi i mówi: „Czy mogłabyś przyjrzeć się razem ze mną tym wyliczeniom, Emmo?”, podczas gdy w rzeczywistości oznacza to: „A może wyskoczyłybyśmy sobie na kawę do Starbucksa…”.

…koszmarne prezenty, a ja muszę udawać, że mi się podobają…

…kawa w pracy jest najobrzydliwszym napojem, jaki zdarzyło mi się pić, to najprawdziwsza trucizna…

…w CV napisałam, że na maturze z matmy dostałam piątkę, kiedy tak naprawdę tylko trójkę. Wiem, że to nie było uczciwe. Wiem, że nie powinnam była tego robić, ale tak bardzo chciałam dostać tę pracę…

Co mi się stało? Normalnie istnieje coś w rodzaju filtru, który powstrzymuje mnie przed zdradzaniem myśli. Filtru, który mnie kontroluje.

Jednak najwyraźniej przestał działać. Słowa wypływają z moich ust rwącym strumieniem, którego nie jestem w stanie zatrzymać.

Czasami sądzę, że wierzę w Boga, ponieważ jakże inaczej byśmy się tutaj znaleźli? Ale potem myślę sobie, że owszem, ale co w takim razie z tymi wszystkimi wojnami i w ogóle…

…noszę stringi, ponieważ nie odznaczają się pod ciuchami. Ale są tak cholernie niewygodne…

…w rozmiarze trzydzieści sześć, i nie wiedziałam, co zrobić, więc zawołałam: „Och, są po prostu fantastyczne…”

…pieczone papryczki, moja ukochana potrawa…

…zapisałam się do klubu książki, ale za nic nie mogłam przebrnąć przez Wielkie nadzieje. No więc przeczytałam streszczenie z okładki i udawałam potem, że czytałam książkę…

…wsypałam mu cały pokarm dla rybek i naprawdę nie wiem, co się stało…

…wystarczy, że słyszę piosenkę Carpentersów Close to You, i od razu się rozklejam…

…naprawdę chciałabym mieć większe piersi. To znaczy nie takie jak dziewczyny z męskich pisemek, nie takie olbrzymie i idiotyczne, ale… większe. Aby się dowiedzieć, jak to jest…

…idealna randka rozpoczęłaby się od szampana, który pojawiłby się na stole w jakiś magiczny sposób…

…po prostu załamałam się, w tajemnicy kupiłam wielki karton lodów Häagen-Dazs i wszystko zjadłam, i nigdy nie przyznałam się Lissy do tego, co zrobiłam…

Jestem nieświadoma tego, co się dzieje wokół. Świat ograniczył się do mnie, tego obcego mężczyzny i do moich ust wypowiadających wszystkie moje najskrytsze myśli i tajemnice.

Nie bardzo zdaję sobie sprawę z tego, co mówię.

Wiem jedynie, że lepiej się przez to czuję.

Czy na tym właśnie polega działanie terapeutyczne?

…nazywał się Danny Nussbaum. Mama i tata oglądali na dole Ben Hura i pamiętam, jak pomyślałam sobie wtedy, że skoro czymś takim ekscytuje się cały świat, to w takim razie ten świat oszalał…

…leżę na boku, ponieważ wtedy biust wydaje się większy…

…zajmuje się badaniami rynku. Pamiętam, że kiedy pierwszy raz go zobaczyłam, pomyślałam sobie: „Oto prawdziwy przystojniak”. Jest bardzo wysoki, ma jasne włosy, ponieważ w połowie jest Szwedem. No i ma niesamowicie niebieskie oczy. No więc umówił się ze mną…

…zawsze przed randką wypijam kieliszek słodkiego sherry, aby ukoić nerwy…

Jest cudowny. Connor jest naprawdę cudowny. Prawdziwa ze mnie szczęściara. Wszyscy mi powtarzają, jaki on jest wspaniały. Słodki, dobry, robi karierę i wszyscy mówią, że stanowimy idealną parę…

…nie powiedziałabym tego nikomu nawet za milion lat, ale czasami myślę, że jest aż za bardzo przystojny. Trochę jak jedna z tych lalek. Jak Ken. Jak Ken z jasnymi włosami.

No i teraz, kiedy jestem przy Connorze, wyjawiam to, czego nigdy nikomu nie mówiłam. To, z czego nawet nie zdawałam sobie sprawy, nie miałam pojęcia, że siedzi w mojej głowie.

…dałam mu na gwiazdkę taki śliczny zegarek ze skórzanym paskiem, on jednak upiera się przy noszeniu tej pomarańczowej cyfrowej paskudy, ponieważ potrafi mu powiedzieć, jaka jest temperatura w Polsce czy coś równie idiotycznego…

…zabierał mnie na te wszystkie koncerty jazzowe, a ja, chcąc być uprzejma, udawałam, że mi się podoba, więc teraz on jest przekonany, że uwielbiam jazz…

…zna wszystkie filmy Woody’ego Allena na pamięć i mówi każdą kwestię z wyprzedzeniem, co doprowadza mnie do szału…

…patrzy wtedy na mnie tak, jakbym mówiła w jakimś obcym języku…

…pełen determinacji, by znaleźć mój punkt G, więc spędziliśmy cały weekend, robiąc to w różnych pozycjach, tak że w końcu byłam tak zmordowana, że jedyne, na co miałam ochotę, to pizza i Przyjaciele…

…i wciąż pytał: „No i jak było, jak było?”. No więc pozmyślałam trochę i powiedziałam, że było nieziemsko i że miałam uczucie, jakby całe moje ciało otwierało się niczym kwiat, na co on zapytał, jaki kwiat, więc odparłam, że begonia…

…nie można oczekiwać, że namiętność będzie trwać wiecznie. Ale skąd wiadomo, czy namiętność zbladła w taki dobry: jesteśmy-w-stałym-związku sposób czy też raczej w gówniany: już-się-sobie-nie-podo-bamy…

…książę z bajki nie jest wariantem realistycznym. Jednak jakaś część mnie tęskni za oszałamiającym, niesamowitym romansem. Pragnę żarliwego uczucia. Pragnę zostać zwalona z nóg. Pragnę trzęsienia ziemi albo… sama nie wiem, szalonego romansu… po prostu czegoś ekscytującego. Czasami mam wrażenie, że gdzieś tam czeka na mnie nowe, pełne wrażeń życie i gdybym tylko…

– Przepraszam, proszę pani?

– Co? – Z oszołomieniem podnoszę głowę. – Co się stało?

Uczesana w warkocz stewardesa uśmiecha się do mnie.

– Wylądowaliśmy.

Wpatruję się w nią.

– Wylądowaliśmy?

Nic z tego nie rozumiem. Jak to możliwe, że wylądowaliśmy? Rozglądam się – no tak, teraz to czuję, samolot stoi w bezruchu. Jesteśmy na ziemi.

Czuję się jak Dorotka. Jeszcze przed chwilą wirowałam w Oz i stukałam obcasikami, a teraz ocknęłam się i wszystko jest z powrotem nieruchome, ciche i normalne.

– Już nie podskakujemy – mówię jak idiotka.

– Podskakiwanie skończyło się dość dawno temu – odzywa się Amerykanin.

– My nie… nie zginiemy?

– Nie zginiemy – potwierdza.

Patrzę na niego tak, jakbym widziała go pierwszy raz w życiu. I wtedy nagle dociera do mnie, że przez calusieńką godzinę nawijałam temu zupełnie obcemu człowiekowi. Bóg jeden wie, co ja mu powiedziałam.

Mam ochotę jak najszybciej wydostać się z tego samolotu.

– Przepraszam – mówię z zakłopotaniem. – Powinien był mnie pan powstrzymać.

– To mogłoby się okazać nieco trudne. – Na jego twarzy pojawia się blady uśmiech. – Była pani niczym w transie.

– Jest mi tak strasznie głupio! – Próbuję się uśmiechnąć, ale nie jestem mu nawet w stanie spojrzeć prosto w oczy. Powiedziałam przecież o moich majtkach. I o punkcie G.

– Proszę się nie przejmować. Wszyscy byliśmy w ogromnym stresie. To dopiero był lot. – Podnosi swój plecak i wstaje z fotela, po czym jeszcze raz spogląda na mnie. – Poradzi sobie pani z dostaniem się do domu?

– Tak. Oczywiście. Dzięki. Miłego pobytu w Londynie! – wołam za nim, ale nie sądzę, by mnie usłyszał.

Powoli zbieram się do kupy i wychodzę z samolotu. Jestem spocona, mam potargane włosy i pęka mi głowa.

Lotnisko wydaje się takie słoneczne, nieruchome i spokojne w porównaniu z pełną napięcia atmosferą, jaka panowała w samolocie. Ziemia wydaje się taka stabilna. Siedzę przez chwilę na plastikowym krześle, próbując wziąć się w garść, jednak gdy wreszcie wstaję, nadal czuję oszołomienie. Idę powoli jak w gęstej mgle, wciąż nie mogąc uwierzyć, że tutaj jestem. Żyję. Naprawdę nie myślałam, że jeszcze kiedyś dane mi będzie zobaczyć ziemię.

– Emma! – Gdy wychodzę z hali przylotów, słyszę wołanie, ale nie podnoszę głowy. Emma to przecież popularne imię.

– Emma! Tutaj!

Podnoszę z niedowierzaniem głowę. Czy to…

Nie. To nie może być… to nie…

To Connor.

Wygląda tak przystojnie, że aż mózg staje. Ma skandynawską opaleniznę, a jego oczy są tak niebieskie jak nigdy przedtem. Biegnie w moim kierunku. Niczego nie rozumiem. Co on tutaj robi? Chwyta mnie w ramiona i mocno przytula.

– Dzięki Bogu – mówi schrypniętym głosem. – Dzięki Bogu. Nic ci nie jest?

– Connor, co ty… co ty tutaj robisz?

– Zadzwoniłem na lotnisko, by się dowiedzieć, o której godzinie wylądujesz, i powiedziano mi, że ten właśnie samolot natrafił na okropne turbulencje. Po prostu musiałem przyjechać. – Wpatruje się we mnie. – Emma, przyglądałem się, jak ląduje samolot. Natychmiast wysłano do niego ambulans. A potem ty się nie pojawiałaś. Myślałem… – Z trudem przełyka ślinę. – Nie wiem, co właściwie wtedy myślałem.

– Nic mi nie jest. Ja tylko… próbowałam wziąć się w garść. O Boże, Connor, to było przerażające. – Mój głos staje się nagle drżący, co jest doprawdy absurdalne, ponieważ teraz jestem już najzupełniej bezpieczna. – W pewnym momencie myślałam, że wszyscy zginiemy.

– Kiedy nie przechodziłaś przez barierki… – Connor urywa i przez kilka sekund przygląda mi się w milczeniu. – Sądzę, że po raz pierwszy zdałem sobie sprawę z tego, jak wielkie jest moje uczucie do ciebie.

– Naprawdę? – pytam łamiącym się głosem.

Wali mi serce. Ledwo się trzymam na nogach.

– Emma, myślę, że powinniśmy…

Pobrać się? Serce podskakuje mi z przerażenia. O mój Boże. On ma zamiar poprosić mnie o rękę, tu, na tym lotnisku. Co mam odpowiedzieć? Nie jestem gotowa na małżeństwo. Ale jeśli odmówię, on się śmiertelnie obrazi i pójdzie sobie. Cholera. No dobra. Powiem tak: „Rety, Connor, potrzebuję trochę czasu…”.

– …razem zamieszkać – kończy.

Ależ ze mnie kretynka. Oczywiście, że nie miał zamiaru się oświadczać.

– Co o tym myślisz? – Delikatnie gładzi mnie po włosach.

– Eee… – Pocieram dłonią czoło, grając na zwłokę. Nie bardzo jestem w stanie rozsądnie myśleć. Zamieszkać z Connorem. To nawet ma sens. Czy jest jakiś powód, by tego nie robić? Mam w głowie mętlik. Coś trzepocze w zakamarkach mojej pamięci, próbuje mi przekazać wiadomość…

I wtedy w głowie pojawiają się kwestie, które wypowiedziałam w samolocie. Coś o tym, że nigdy nie byłam naprawdę zakochana. Że Connor niezbyt mnie rozumie.

Ale przecież… to były tylko brednie, prawda? To znaczy sądziłam, że zaraz umrę, na miłość boską. Nie byłam wtedy w pełni przytomna.

– Connor, a co z tym twoim ważnym spotkaniem? – pytam, nagle sobie o nim przypominając.

– Odwołałem je.

– Odwołałeś? – Wpatruję się w niego z niedowierzaniem. – Dla mnie?

Teraz czuję się jeszcze bardziej roztrzęsiona. Ledwie się trzymam na nogach. Nie wiem, czy to następstwo tego koszmarnego lotu czy miłość.

O Boże, spójrzcie tylko na niego. Jest wysoki i przystojny, odwołał ważne spotkanie i przybył, by mnie ocalić. To miłość. To z całą pewnością miłość.

– Z największą przyjemnością z tobą zamieszkam, Connor – szepczę i ku swojemu bezbrzeżnemu zdumieniu wybucham płaczem.

3

Budzę się następnego ranka i pierwsze, co do mnie dociera, to kłujący powieki, oślepiający blask słońca, a chwilę później przesycający powietrze aromatyczny zapach kawy.

– Dzień dobry! – dobiega do mnie z góry głos Connora.

– Dzień dobry – mruczę, nie otwierając oczu.

– Napijesz się kawy?

– Chętnie.

Odwracam się i chowam obolałą głowę w poduszce, próbując skraść choćby jeszcze kilka minut snu. Zazwyczaj przychodzi mi to bez trudu. Dziś jednak coś nie daje mi spokoju. Czyżbym o czymś zapomniała?

Podczas gdy jednym uchem słucham krzątaniny Connora, a drugim obecnego w tle głosu włączonego telewizora, staram się przekopać myśli w poszukiwaniu jakiejś wskazówki. Jest sobotni poranek. Leżę w łóżku Connora. Byliśmy razem na kolacji – o Boże, ten koszmarny lot… On przyjechał na lotnisko i powiedział…

Mamy razem zamieszkać!

Siadam i w tej samej chwili do pokoju wchodzi Connor z dwoma kubkami i dzbankiem z kawą. Ma na sobie biały pikowany szlafrok i wygląda absolutnie olśniewająco. Gdy przechylam się, by go pocałować, czuję dumę.

– Cześć – mówi ze śmiechem. – Uważaj. – Podaje mi kawę. – Jak się czujesz?

– W porządku. – Odgarniam włosy z twarzy. – Jestem tylko trochę przymulona.

– Wcale mnie to nie dziwi. – Connor unosi brwi. – Po takim dniu jak wczoraj.

– Pewnie – przytakuję i przełykam gorącą kawę. – No więc mamy… mamy razem zamieszkać!

– Nadal tego chcesz?

– Oczywiście, że tak! Oczywiście! – Uśmiecham się promiennie.

To szczera prawda. Chcę.

Mam wrażenie, jakbym w ciągu jednej nocy stała się dorosła. Zamieszkam razem z moim chłopakiem. Moje życie wreszcie się ułoży!

– Będę musiał poinformować Andrew o wyprowadzce… – Connor wskazuje gestem ścianę. Po jej drugiej stronie znajduje się pokój jego współlokatora.

– A ja Lissy i Jemimę.

– No i będziemy musieli poszukać sobie czegoś odpowiedniego. A ty mi obiecasz, że będziesz tam zachowywać porządek. – Uśmiecha się do mnie żartobliwie.

– Mnie się podoba tak, jak jest! – udaję oburzenie. – To ty masz pięćdziesiąt milionów płyt.

– To co innego!

– W jakim sensie, jeśli można wiedzieć? – Kładę dłoń na biodrze niczym bohaterka sitcomu, a Connor wybucha śmiechem.

Na chwilę zapada cisza, jakbyśmy oboje stracili impet. Pijemy kawę.

– No tak – odzywa się po chwili Connor. – Muszę się zbierać. – W ten weekend ma kurs komputerowy. – Przykro mi, że nie odwiedzę twoich rodziców – dodaje.

Mówi to szczerze. Jakby mało było tego, że jest idealnym chłopakiem, to jeszcze naprawdę lubi odwiedzać moich rodziców.

– Nic nie szkodzi – odpowiadam dobrotliwie. – To nie takie ważne.

– Och, zapomniałem ci o czymś powiedzieć. – Connor uśmiecha się do mnie tajemniczo. – Zgadnij, dokąd mam dla nas bilety?

– Och! – wykrzykuję z podekscytowaniem. – Hmmm…

Już miałam zamiar powiedzieć, że do Paryża!

– Na festiwal jazzowy! – Uśmiecha się promiennie Connor. – Dennisson Quartet! To ich ostatni koncert w tym roku. Pamiętasz, słyszeliśmy ich w klubie jazzowym Ronnie Scott.

Przez chwilę nie jestem w stanie wydusić z siebie ani słowa.

– Och! – odzyskuję wreszcie głos. – Dennisson…

Quartet! Pamiętam ich.

Grali na klarnetach. Przez bardzo długie dwie godziny. Bez ani jednej przerwy.

– Wiedziałem, że się ucieszysz. – Connor czule dotyka mojego ramienia, a ja obdarzam go bladym uśmiechem.

– No jasne!

Kiedyś chyba w końcu polubię jazz. Właściwie to jestem tego pewna.

Przyglądam się z uczuciem, jak Connor ubiera się, czyści zęby nicią dentystyczną, po czym bierze do ręki teczkę.

– Założyłaś wczoraj prezent ode mnie – mówi z pełnym zadowolenia uśmiechem, zauważywszy leżące na podłodze stringi.

– Często je noszę – odpowiadam, krzyżując za plecami palce. – Są prześliczne!

– Życzę ci przyjemnego dnia na łonie rodziny. – Connor podchodzi do łóżka i całuje mnie. W jego postawie daje się wyczuć wahanie. – Emma?

– Tak?

Siada na łóżku i wpatruje się we mnie poważnym wzrokiem. Rety, jego oczy są tak bardzo niebieskie.

– Jest coś, co ci chciałem powiedzieć. – Przygryza wargę. – Wiesz, że zawsze szczerze rozmawiamy o naszym związku.

– No… tak – przyznaję, odczuwając lekkie zaniepokojenie.

– To tylko taki luźny pomysł. Możliwe, że ci się nie spodoba. To znaczy… To zależy tylko od ciebie.

Wpatruję się w Connora z konsternacją. Wygląda na naprawdę zakłopotanego, a jego twarz oblewa rumieniec.

O mój Boże. Czyżby miał na myśli jakieś perwersje? Chce, żebym się przebierała w różne stroje?

Właściwie to nie miałabym nic przeciwko byciu pielęgniarką. Albo Kobietą Kotem z Batmana. To mogłoby być nawet niezłe. Kupiłabym wysokie błyszczące kozaczki…

– Tak sobie pomyślałem, że… może… moglibyśmy… – Urywa z zakłopotaniem.

– Tak? – Zachęcającym gestem kładę mu na ramieniu dłoń.

– Moglibyśmy… – Ponownie urywa.

– Tak?

Kolejna chwila ciszy. Ledwie jestem w stanie oddychać. Czego on może chcieć? No, czego?

– Moglibyśmy zacząć zwracać się do siebie „kochanie” – mówi pospiesznie i z wyraźnym zakłopotaniem.

– Że co? – pytam w osłupieniu.

– Ja po prostu… – Connor robi się jeszcze bardziej czerwony. – Mamy zamiar razem mieszkać. Można to już nazwać poważnym związkiem. A ostatnio zwróciłem uwagę na to, że jakoś nigdy nie używamy… czułych słówek.

Wpatruję się w niego z oszołomieniem.

– Naprawdę nie używamy?

– Naprawdę.

– Och. – Ratuję się łykiem kawy. Po chwili zastanowienia jestem zmuszona przyznać, że on ma rację. Nie używamy czułych słówek. Dlaczego?

– Co więc o tym myślisz?

– Jak najbardziej! – odpowiadam szybko. – To znaczy sądzę, że masz rację. Oczywiście, że powinniśmy to robić. – Odchrząkam. – Kochanie!

– Dzięki, kochanie – mówi Connor z pełnym uczucia uśmiechem, a ja odpowiadam mu tym samym, próbując zignorować rodzący się w głowie protest.

Nie czuję się z tym dobrze.

Nie czuję się jak „kochanie”.

„Kochanie” to kobieta zamężna, z perłami i samochodem z napędem na cztery koła.

– Emma? – Connor przygląda mi się uważnie. – Coś nie tak?

– Nie jestem pewna! – Próbuję się roześmiać, ale nie bardzo mi to wychodzi. – Nie wiem po prostu, czy czuję się jak „kochanie”. Ale… no wiesz. Przywyknę.

– Naprawdę? Cóż, możemy używać jakiegoś innego określenia. A może „moja droga”?

Moja droga? Czy on mówi poważnie?

– Nie – odpowiadam prędko. – Myślę, że „kochanie” będzie lepsze.

– Albo „skarbie”… „słoneczko”… „aniołku”…

– Może. Słuchaj, nie moglibyśmy sobie odpuścić?

Na twarzy Connora pojawia się rozczarowanie, a ja czuję się naprawdę paskudnie. No dobrze. Mogę przecież, na miłość boską, nazywać mojego chłopaka „kochaniem”. Na tym przecież polega dorosłość. Muszę się przyzwyczaić i tyle.

– Connor, przepraszam – mówię. – Nie mam pojęcia, co się dziś ze mną dzieje. Chyba jeszcze nie doszłam do siebie po tym locie. – Ujmuję jego dłoń. – Kochanie.

– Wszystko w porządku, kochanie. – Rewanżuje mi się uśmiechem, a jego twarz z powrotem staje się pogodna. Całuje mnie. – Do zobaczenia później.

Widzicie. To proste.

O Boże.

Mniejsza z tym. To naprawdę nie ma znaczenia. Podejrzewam, że wszystkim parom prędzej czy później zdarzają się takie niezręczne sytuacje. To pewnie coś jak najbardziej normalnego.

Jakieś pół godziny zabiera mi podróż z mieszkania Connora w Maida Vale do Islington, gdzie mieszkam. Otwieram drzwi i pierwsze, co widzę, to siedzącą na sofie Lissy. Wokół porozkładane ma różne papierzyska, a ona sama marszczy czoło z wyraźną koncentracją. Ta Lissy tak ciężko pracuje. Czasami naprawdę przesadza.

– Nad czym pracujesz? – pytam ze współczuciem. – Czy to ta sprawa o oszustwo?

– Nie, czytam sobie artykuł – odpowiada Lissy i unosi magazyn z błyszczącą okładką. – Piszą w nim, że od czasów Kleopatry proporcje piękna pozostały niezmienione i że istnieje sposób, dzięki któremu można określić z naukowego punktu widzenia stopień swojej urody. Trzeba wykonać te wszystkie pomiary…

– Ooo – mówię z zainteresowaniem. – No i jaki uzyskałaś wynik?

– Właśnie podliczam. – Marszczy czoło i rzuca spojrzenie na kartkę. – Razem pięćdziesiąt trzy… minus dwadzieścia… to będzie… O mój Boże! – Wpatruje się z przerażeniem w liczby. – Mam tylko trzydzieści trzy!

– Na ile?

– Sto! Trzydzieści trzy na sto!