Tytuł oryginału:

IO TI VOGLIO

Copyright © 2013 RCS Libri S.p.A., Milano

Copyright © 2015 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2015 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Dariusz Sikora

Redakcja: Ewa Penksyk-Kluczkowska

Korekta: Iwona Wyrwisz, Aneta Iwan

ISBN: 978-83-7999-282-9

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2015

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- 1.

- 2.

- 3.

- 4.

- 5.

- 6.

- 7.

- 8.

- 9.

- 10.

- 11.

- 12.

- 13.

- 14.

- 15.

- Trzy lata później

- Podziękowania

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Temu mężczyźnie

1

Z trzaskiem zamyka za sobą drzwi pokoju 405. Znalazłszy się wewnątrz, wsuwa kartę magnetyczną do otworu w ścianie. Sypialnię zalewa nieprzyjemnie białe, oślepiające światło.

Potem pospiesznym ruchem wyłącza wszystkie lampy, poza jedną, stojącą na stoliku nocnym. Plama światła odcinająca się od całkowitej ciemności spowijającej resztę pokoju czyni atmosferę cieplejszą i bardziej intymną. On przysiada na brzegu łóżka i wyciąga dłoń ku przełącznikowi lampki, by przyćmić światło.

– Tak lepiej – mówi, starając się ukryć przyspieszony oddech, ale ja wiem, że trawi go żar pożądania.

Mnie także.

Potwierdzam skinieniem głowy. Przystanęłam przy drzwiach.

Patrzy na mnie. Jego oczy promieniują miękkim światłem, są tak wilgotne, że aż ma się ochotę w nich pływać. Wstaje z łóżka i podchodzi do mnie. Chwyta mnie za włosy, zmuszając, bym odchyliła głowę do tyłu, i całuje mnie namiętnie w usta.

Odwzajemniam pocałunek, upuszczając torebkę na posadzkę. Czuję swój głód, swoją żądzę, swoją niecierpliwość. Czuję jego ciepło, jego ślinę, hojność, z jaką ofiarowuje mi swoje ciało. Stało się. Zaczyna się kolejna noc odurzenia, seksu i szaleństwa, która dołącza do listy tak długiej, że tracę już rachubę. Zbyt wiele mam za sobą wieczorów tak od siebie różnych, a jednak tak beznadziejnie do siebie podobnych.

On to mój nowy kochanek. Znam go od kilku godzin. Wiem tylko, że ma na imię Giulio, pochodzi z Mediolanu i jest aktorem. A raczej chciałby nim zostać. Poznaliśmy się – jeśli można tak powiedzieć – dziś wieczorem w Goa, dyskotece, która w piątkowy wieczór staje się dla mnie drugim domem. Zwrócił na mnie uwagę, gdy tylko wyszłam na parkiet, i przez resztę wieczoru nie odstąpił ani na krok. Tańczyliśmy do upadłego – ja z przyjemnością go prowokowałam, a on ocierał się o mnie w wyjątkowo jednoznacznej grze o wysokim poziomie erotyzmu. Na twarzach jego przyjaciółek malowały się na przemian zazdrość i pobłażanie, które w założeniu miały mnie zniechęcić, a tymczasem w pewien przewrotny sposób dodatkowo mnie podniecały.

– Może pójdziemy w jakieś spokojniejsze miejsce? – zapytał w pewnej chwili Giulio.

I oto jestem tutaj, w pokoju 405 hotelu Duca d’Alba, opłaconym przez producenta filmu kryminalnego, w którym on gra małą rólkę.

Moje dłonie zanurzają się teraz w burzy jego blond włosów. Giulio przypiera mnie do szafy i unosi mi jedną nogę, zginając ją w kolanie, tak że obejmuje go wokół biodra. Nasze języki pożerają się nawzajem, płoną i walczą ze sobą w coraz bardziej szalonym rytmie. Potem on schodzi niżej, wsuwa głowę między moje nogi, pod minispódniczkę, przyciskając moje uda do swoich szorstkich policzków. Czuję strużkę wilgoci spływającą pod bielizną – jestem mokra, a jego język jest taki niecierpliwy. Aż za bardzo.

Chwytam go mocno za głowę i odsuwam, zmuszając, by wstał. On się nie zniechęca i zdecydowanym gestem zrywa ze mnie spódniczkę, zostawiając mnie w stringach, pończochach i szpilkach na dwunastocentymetrowym obcasie. Potem zaczyna rozpinać mi bluzeczkę, wsuwa dłoń pod stanik, frenetycznymi ruchami szukając moich sutków. Wtedy ja sięgam dłonią do jego rozporka i ściskam jego męskość, aż czuję, jak jeszcze bardziej rośnie. Wbijam w niego wzrok, ale tak naprawdę wcale na niego nie patrzę, oczy mam napuchnięte od alkoholu i zmęczenia. Z jeszcze większą siłą popycham go na łóżko i każę mu usiąść przede mną. Dziś wieczorem to ja będę wydawać rozkazy.

– Rozbieraj się – rozkazuję.

– OK – odpowiada, uśmiechając się, i rozwiązuje spokojnie sznurówki. – Lubię dominujące kobiety.

Zaczyna się rozbierać. Najpierw ściąga buty i skarpetki, potem zdejmuje przez głowę koszulę i zostaje nagi od pasa w górę. Jest chudy, ale jego klatka piersiowa jest tak umięśniona, że sprawia wrażenie zbroi. Wpatruje się we mnie tymi swoimi oczami, które zdają się roztapiać, powolutku wyciąga ze spodni pasek i kładzie go na łóżku.

Zdejmuję mu spodnie, pociągając za nogawki, po czym rzucam je na dywan, obok mojej spódniczki. Następnie ujmuję pasek, zaciskam mocno w dłoni i strzelam nim w powietrzu jak batem. Sprzączka uderza o ziemię w miejscu, gdzie pada nieco przytłumionego światła. Jej błyskowi towarzyszy metaliczny dźwięk. Giulio uśmiecha się, rozbawiony. Sprawia wrażenie równie rozluźnionego co ja. Jest gotów rozpocząć zabawę.

Sadowię się między jego nogami i powoli zaczynam przesuwać końcówką paska po jego nagiej skórze. Od szyi zjeżdżam wzdłuż linii klatki piersiowej, rysując kółeczka wokół sutków. Docieram aż do pępka, a potem znów wędruję do góry. Łaskoczę go, a jego ciało się napina – drażni go szorstka skóra paska. Cały jest dreszczem, mogę wyczytać to w jego spojrzeniu. Zarzucam mu pasek na kark i zapinam jak obrożę. Odcina się od jego jasnej skóry, wygląda jak czarny wąż z lśniącą, metalową główką. Niesamowicie podnieca mnie ten widok.

– Co chcesz mi zrobić? – szepcze, gdy podnoszę się z klęczek.

Teraz w jego oczach o kolorze mętnej zieleni błyska ogień. Rozpina mi stanik, przysuwa się do jednego z moich sutków, które w tej chwili są na wysokości jego ust, i przejeżdża wokół niego językiem.

– Ćśśś... zaraz zobaczysz – szepczę i popycham go w stronę zagłówka łóżka.

Wciąż na stojąco, nie spuszczając z niego wzroku, zsuwam jedną pończochę. Unoszę jego lewą dłoń, owijam materiał wokół nadgarstka i zawiązuję go, tworząc samozaciskowy węzeł. Potem powtarzam całą operację na prawej ręce, a końcówki mocuję do poprzecznej części żelaznej ramy łóżka. Zaciskam materiał mocno, aż do bólu. Nylon o grubości sześćdziesięciu den napina się, lecz nie pęka. Gwałtownie ściągam Giuliowi bokserki, z siłą, jakiej nie powstydziłby się mężczyzna.

Zostawiam go tak, nagiego i unieruchomionego, a sama podchodzę do stojącego w kącie stolika. Ze spokojem nalewam sobie pół szklanki szkockiej, zachowując się, jakby on nie istniał. Czuję rosnące podniecenie, rozpoznaję je w przyspieszonym rytmie serca i w pulsowaniu w skroniach. Moje piersi są nabrzmiałe, parzą. Być może przekraczam granicę, ale nie dbam o to, dziś wieczorem nie czas na rozterki. Liczy się tylko przyjemność.

– A ja? – pyta Giulio, patrząc na mnie jak zamknięte w klatce zwierzę. – Nie poczęstujesz mnie? – pyta błagalnym tonem.

– Najpierw zobaczymy, czy będziesz grzeczny.

Potrząsa głową ze smutkiem, ale widzę, że ta gra mu się podoba.

Podchodzę do stojącego przy biurku krzesła i przysuwam je do łóżka. Stawiam szklankę na ziemi, po czym siadam i patrząc na niego, kładę mu nogę w poprzek ciała. Moja stopa wędruje teraz po jego ciele, masuje jego twardą męskość, palce wsuwają się między włoski na klatce piersiowej, po czym wędrują do góry, by muskać szyję i pieścić usta.

Giulio odchyla głowę i językiem podąża wzdłuż łuku mojej stopy, tam, gdzie skóra jest najbardziej delikatna. Moja stopa wygina się w poszukiwaniu jego pocałunków, pragnie ich, palce wsuwają mu się do ust i pozwalają ssać. Do środka i na zewnątrz... I tak bez końca. Delikatne wyładowania elektryczne biegną po mojej nodze w górę, aż do łona, lecz zatrzymują się tam, na powierzchni. Nie wchodzą dalej. W głębi nie jestem w stanie poczuć niczego.

– Dobrze – szepczę przekonująco.

Nie czuję nic, ale on robi to dobrze, muszę przyznać. Podnoszę z podłogi szklankę i podsuwam mu do ust.

– Dziękuję – mówi, oblizując wargi.

– Zasłużyłeś – odpowiadam aksamitnym głosem.

Potem zrywam się na równe nogi, przewracając kopniakiem krzesło, i wchodzę na łóżko. Siadam okrakiem na moim kochanku. Mój język, na którym wciąż czuję whisky, budzi się i zaczyna ślizgać po jego skórze, od szyi aż do pępka, w górę i w dół. Lizanie go sprawia mi przyjemność. Dobrze pachnie – perfumami Armani Code, a może raczej Gucci Guilty. Zasypuję jego podbrzusze pocałunkami, z początku czułymi, a potem coraz bardziej agresywnymi, zupełnie jakby ugryzła mnie tarantula.

Czuję na sobie jego podniecony oddech. Poniżej jego talii wszystko zaczyna się napinać. Ujmuję jego penis i przesuwam nim po koronkowym materiale moich stringów, najpierw delikatnie, potem coraz szybciej. Poprzez jego przyjemność szukam swojej. Zsuwam bieliznę i otaczam go na chwilę moim ciepłym ciałem.

Następnie przesuwam się w dół i biorę go do ust, pozostawiając na nim trochę śliny. Z jego ust wyrywa się gardłowy jęk. Wracam na górę, zakrywam mu dłonią usta, a drugą rozsuwam wargi mojej muszelki. Wsuwam go w siebie, czuję, jak wypełnia mnie w środku. Krew pulsuje, serce – nie. Poruszam się w górę i w dół, ale niczego nie czuję. Chwytam za pasek, który założyłam mu na szyję, i zaciskam pętlę nieco mocniej, prawie go dusząc. Przez chwilę dostrzegam w jego oczach wyraz zaskoczenia, na skroni nabrzmiewa mu żyła, widzę, że jest podniecony. Ale ja wciąż nic nie czuję. Nic poza lekkimi mdłościami spowodowanymi ilością alkoholu, którą wlałam w siebie dziś wieczorem.

Wyciągam rękę i gaszę także lampkę nocną. W ciemności czuję się bezpieczniej. Przez zasłony przenika z zewnątrz cienka struga białego światła, rysując linię na ścianie nad łóżkiem. Wpatruję się w nią, żeby na czymś zawiesić wzrok. Giulio porusza się we mnie, ale czuję się, jakbym była sama. Udaję orgazm i nie wiem, czy robię to bardziej dla niego, czy dla siebie.

Pozwalam, by doszedł we mnie, a potem odsuwam się i wstaję z łóżka. Nagle wśród moich skotłowanych myśli materializuje się pewien pomysł – prawdziwą przyjemność osiągnę jedynie, jeśli pójdę sobie, zostawiając go związanego. To będzie czysto sadystyczna rozkosz, ale przynajmniej będzie zabawnie. Być może myślałam na głos, bo on wyraźnie się zorientował, co mi chodzi po głowie.

– Elena? – woła mnie, podczas gdy ja zbieram z dywanu ubrania.

Nie odpowiadam.

– Hej, mała, co robisz? Gdzie się podziałaś? – pyta lekko zmienionym głosem.

Mała? Znamy się od pięciu godzin, a on już mówi do mnie per „mała”. Być może wydaje mu się, że jest na planie zdjęciowym. Słyszę, że próbuje się wyswobodzić, ale bez powodzenia. Nylon daje radę.

– Jestem tu – odpowiadam szeptem – ale niedługo już mnie nie będzie.

– Cholera, Elena! – krzyczy, waląc zagłówkiem łóżka o ścianę. – Nie możesz mnie tak zostawić.

Wkładam z powrotem stringi i zapalam światło. Widzę, że próbuje rozerwać zębami pończochy. Uśmiecham się mimowolnie.

– No, mała, rozwiąż mnie – nalega. – To wcale nie jest śmieszne.

Rzuca mi oburzone spojrzenie. O dziwo jego penis jest wciąż twardy.

– Niedługo mam nakręcić ostatnią scenę. O szóstej muszę się stawić na planie zdjęciowym.

Kątem oka spogląda na stojący na stoliku nocnym zegarek, który wskazuje czwartą.

– Rozwiąż mnie, kurwa! – nagle jego głos podnosi się o dziesięć tonów.

– Krzyczysz tak w scenie, w której cię zabijają? – pytam z nutą sarkazmu.

Prawie mi go żal. Stał się znany dzięki reklamie czekoladek, teraz dostał jakąś rólkę w filmie, a zachowuje się, jakby był kandydatem do Oscara. Naprawdę mnie kusi, żeby go tam zostawić, ale w ostatniej chwili jednak się rozmyślam i postanawiam okazać mu litość.

– No już – mówię uspokajająco.

Podchodzę powoli, siadam na nim okrakiem, ściągam mu z szyi pasek i rozwiązuję go, rozsupłując jeden węzeł po drugim.

– Jesteś wolny! – ogłaszam, wzruszając ramionami, po czym zeskakuję na podłogę.

– O nie, ty kurewko...

Chwyta mnie z tyłu za włosy, uniemożliwiając ucieczkę.

– Gdzie się wybierasz? Zaraz mi za to zapłacisz.

W jego głosie wściekłość miesza się z pożądaniem.

Nie wiem czemu, ale ten jego furiacki atak rozbudza mnie i podnieca. Silnie popycha mnie na ścianę. Staje za mną i ściąga mi stringi, a stopami rozstawia mi szerzej nogi. Potem, chwytając mnie za biodra, zgina mnie w pół i natychmiast zanurza we mnie cały penis, wciąż jeszcze duży i twardy. Zdaje mi się nawet większy niż wcześniej, ale być może nie powinnam w tej chwili ufać swoim zmysłom. Wypełnia mnie w gniewnym porywie, a ja karmię się jego dzikością. Wczepia się palcami w moje piersi i wgryza w moją szyję. Słyszę, jak jęczy z czystej rozkoszy, a ja, z całą mocą odpychając się dłońmi od ściany, zmuszam się do udawania, że czuję to samo. Potem on chwyta mnie pewnie za pośladki, wysuwa się ze mnie, żeby zaraz wejść znowu, z większą agresją, tak mocno, że zmusza mnie do krzyku. Ale nie odczuwam rozkoszy. Po ostatniej nocy z Leonardem zapomniałam, czym jest przyjemność. Odkąd sześć miesięcy temu on odszedł, moje ciało stało się puste i nieme, nie potrafi już reagować na bodźce.

Giulio na chwilę przestaje.

– Chcesz jeszcze? – warczy mi do ucha.

– Tak, proszę cię... Chcę dojść – szepczę, z trudem łapiąc oddech.

W rzeczywistości chcę tylko, by ta udręka jak najszybciej dobiegła końca.

On wydaje z siebie gardłowy pomruk i przyspiesza tempo, wchodząc głębiej, mocniej, szybciej, aż do ostatniego ruchu. Skończyło się – mogę opaść na ziemię, wyczerpana. W głowie mi się kręci, a w brzuchu przewraca.

Leżę tak przez chwilę, podczas gdy Giulio z prędkością światła się ubiera, najwyraźniej będąc już myślami na planie zdjęciowym. Patrząc na niego, podobnego do dziecka, które jest całkiem zaabsorbowane samym sobą i straciło wszelkie zainteresowanie swoją zabawką, odczuwam mieszankę czułości i obrzydzenia. Nic do niego nie czuję, podobnie jak do innych mężczyzn, z którymi byłam po Leonardzie. Żaden z nich nie potrafił tak jak on rozwibrować rozkoszy w moim ciele. Żaden z nich nie umiał przywrócić rytmu mojemu sercu, które pompuje krew już tylko siłą inercji, bo wydarto mu miłość.

Giulio przyciąga mnie do siebie i szuka mojej skóry swoimi ciepłymi ustami. Potem po raz ostatni poprawia przed lustrem włosy i otwiera drzwi.

– To był fantastyczny wieczór, Eleno. Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy. Masz mój numer. Zadzwoń do mnie.

– Jasne – odpowiadam, spuszczając wzrok.

Ale oboje wiemy, że tego nie zrobię. Wszystko dobiega końca tutaj, w tych czterech cichych ścianach.

Wychodzimy razem z hotelu i żegnamy się na ulicy. Zataczam się i mam ciężką głowę, ale znajduję jeszcze siłę, by zadzwonić po taksówkę, która odwiezie mnie do domu.

Wysiadam na Campo de’ Fiori, żeby trochę się przejść i pełną piersią odetchnąć nocnym rzymskim powietrzem – tym balsamem na ból wwiercającym się od pępka aż po żołądek. Ale spokój trwa raptem chwilę, bo niebawem powracają mdłości – męczące i nieustępliwe. Dwoi mi się w oczach. Jestem pijana w sztok, co zdarza mi się regularnie, odkąd zamieszkałam tu parę miesięcy temu.

Czemu po raz kolejny doprowadziłam się do tego stanu? Nie mam co do tego żadnych wątpliwości. Spędzanie nocy na mieście i odurzanie się alkoholem oraz seksem to jedyny znany mi sposób, by poradzić sobie z poczuciem pustki, którą pozostawił po sobie Leonardo. Upłynęło zaledwie parę miesięcy, ale mam wrażenie, że to cała wieczność. On mówiący mi, że mnie kocha. Ja rzucająca Filippa, by zaraz potem odkryć, że Leonardo ma żonę, Lucrezię, która nie może się bez niego obejść. A potem moja rozpacz – bo straciłam wszystko. Myślenie o tym za bardzo boli i jakiś czas temu podjęłam postanowienie, by nie powracać myślami do tych spraw. Jedyne, co mi pozostaje, to wymazać to, co było, zbudować sobie nowe życie – chaotyczne, gorączkowe, pozbawione sensu – ale nowe.

Oddycham głęboko z nadzieją, że to pozwoli mi odpędzić mdłości, i spoglądam w górę, zanim ruszę w kierunku domu. Jest wiosenna noc, a krążek księżyca ledwo widać na niebie. Przemierzam Campo de’ Fiori – cichą, magiczną pustynię. Jakiś obnośny handlarz przybył z kilkugodzinnym wyprzedzeniem na poranny targ i rozstawia swój kram. Koniecznie muszę ściągnąć te szpilki i rzucić się na łóżko. Przyspieszam więc kroku.

Wciąż mieszkam z Paolą. Przestała się już dziwić moim nocnym powrotom, ale ostatnio coraz bardziej się o mnie martwi, szczególnie że nie udaje mi się skupić już nawet na pracy. Jej paranoje nic mnie jednak nie obchodzą – powinna zrozumieć, że w gruncie rzeczy nie robię nic złego i jestem w stanie sama o siebie zadbać.

Wchodzę po schodach, z trudem utrzymując równowagę, a każdy stopień zdaje mi się kolejnym etapem żmudnej, odbierającej dech wspinaczki. Mdłości się nasilają, w głowie jeszcze mocniej mi się kręci, a moje kroki stają się coraz bardziej chybotliwe.

Dotarłszy na piętro, upewniam się, czy trafiłam pod właściwy adres. Pod dzwonkiem odczytuję nazwisko „Ceccarelli”. OK, po raz kolejny mi się udało. Szukam dłonią dziurki od klucza i po kilku niezdarnych próbach udaje mi się wsunąć klucz do zamka i otworzyć. Jestem w środku, ale klamka wyślizguje mi się z ręki, tak że drzwi zatrzaskują się za mną z hukiem. Cholera! Tylko tego brakuje, żeby Paola się obudziła.

Z wysiłkiem ściągam kozaki, żeby nie stukać obcasami, i na bosaka wlokę się korytarzem. Powstrzymując odruch wymiotny, zmierzam do łazienki, a tam... potykam się o kamienną podpórkę do drzwi w kształcie kota.

– Au! Kurde, ale boli... – wykrzykuję głośno, łapiąc się za paznokieć u małego palca.

Cholerne koty! Są rozstawione po całym mieszkaniu, a ja w tej chwili ledwo jestem w stanie utrzymać się na nogach, a co dopiero pamiętać o takich szczegółach.

Jeszcze krok i docieram do łazienki. Wreszcie – a już myślałam, że nie dam rady. Szukając włącznika światła przy lustrze, zrzucam na ziemię flakonik perfum Paoli – Chanel N°5. Rozlega się przeraźliwy brzęk szkła rozbijającego się o kafelki, płyn rozlewa się po podłodze, intensywny zapach zwala mnie z nóg, przez nos uderzając prosto do głowy, a stamtąd do żołądka... Totalna katastrofa! Nie wytrzymam, teraz już wiem.

– Co to za burdel?

Paola staje w drzwiach łazienki w szlafroku, z twarzą napuchniętą od snu i potarganymi włosami. Przeciera oczy i patrzy na mnie, jakby znalazła się twarzą w twarz z duchem.

– Eleno, wszystko w porządku?

– Oczywiście odkupię ci te perfumy – bełkoczę, opierając się jedną ręką o umywalkę i oddychając głęboko.

– Jesteś zielona na twarzy – odpowiada, podchodząc do mnie. – Ile wypiłaś?

– Spokojnie... wszystko w porządku – wyciągam przed siebie rękę. – Poradzę sobie sama.

Kiedy próbuję ją od siebie oddalić, oblewa mnie zimny pot.

Nagle czuję, jakby coś w rodzaju gorącego rosołu zakipiało mi w żołądku i zaczęło podchodzić aż do gardła. Chwyta mnie skurcz, od którego uginają się pode mną kolana. Żołądek wywraca się na drugą stronę. Instynktownie podnoszę dłoń do ust, ale już wiem, że się nie powstrzymam, że moje ciało nie jest w stanie poradzić sobie z obrzydlistwem, które w siebie wlewałam przez cały wieczór. Pochylam się do przodu i wymiotuję. Do umywalki.

– Niech cię cholera!

Paola podtrzymuje mnie, podkładając mi dłoń pod czoło, a kiedy wydaje się, że na razie mi przeszło, prowadzi mnie cierpliwie w kierunku sedesu. Gdy odgarnia mi włosy z twarzy, przechodzi mnie kolejny skurcz i znowu wymiotuję. Kiedy skończy się ta męczarnia?

Wstyd mi. Czuję się jak bezużyteczna szmata i w tej chwili brzydzę się sobą. Osuwam się na podłogę, posyłając Paoli zagubione spojrzenie i głupawy uśmiech. Potem zaczynam drżeć. Uważając, by się nie pobrudzić, opiera mnie o wannę i oczyszcza mi twarz wilgotnym ręcznikiem. Jestem bezwładnym ciałem w jej rękach Spoglądam bezmyślnie w lustro. Mam pobladłe usta i twarz gorączkującego dziecka. Paola przemywa mi teraz czoło. Patrzę na nią nieco nieobecnym, lecz pełnym wdzięczności wzrokiem, tak jak czynią to bezdomni, których zdarza mi się spotykać nocą na ulicy.

– Eleno... – kręci głową, a w jej głosie wyrzut miesza się z czułością. – Po co tak się upadlać?

Szczerze mówiąc, nie wiem.

– Ale wiesz, to był fajny wieczór. Ubawiłam się – wyrzucam z siebie jednym tchem, po czym zwieszam się bez sił na krawędzi wanny.

Paola musi mnie niemal nieść do sypialni. Potem pomaga mi się rozebrać i układa mnie pod kołdrą. Żołądek wciąż mi dokucza, a wzdłuż kręgosłupa wędrują dreszcze. Zmusza mnie, żebym zjadła kawałek chleba, który wchłonie soki trawienne, odsuwa trochę kołdrę i siada na skraju łóżka, na wolnej przestrzeni obok mojego bezsilnego ciała. Rozgląda się wokół i kręci głową. W moim pokoju panuje absolutny chaos – całość sprawia wrażenie sypialni zbuntowanej nastolatki. Na dywanie walają się papierki po czekoladkach After Eight, na biblioteczce piętrzy się kolekcja pustych puszek po coca-coli i butelek po piwie, a na biurku rozsypana jest zawartość pudełka czekoladowych kelloggsów. Tu i ówdzie leżą zwinięte w kłębek ciuchy, rozrzucone po kątach majtki i staniki... Krótko mówiąc – rozgardiasz wokół mnie idzie w parze z tym, który mam środku.

Siedząca przy mnie Paola przypomina mi moją matkę, która opiekowała się mną, gdy byłam chora i nie szłam do szkoły. Mam wrażenie, że widzę jej oczy.

– To już drugi raz w tym tygodniu. Mówisz, że się dobrze bawisz, ale wcale nie wygląda to zabawnie.

Potakuję, jakbym odpowiadała na niezadane pytanie, opuszczam powieki. Udaję, że już zasypiam. Nie jestem teraz w stanie słuchać kazania, to by mnie zabiło – ale w głębi duszy wiem, że ona ma rację.

Paola odgarnia mi z czoła kosmyk włosów i kontynuuje:

– Marnujesz się, Eleno. Tak bardzo bym chciała, żebyś to zrozumiała... Wiem, że nie masz ochoty mnie teraz słuchać, ale i tak ci to powiem...

Wciąż ukrywam się za zamkniętymi powiekami. Marnuję się – może to i prawda, ale kogo to obchodzi? Marnowanie się przynosi mi ulgę, wyzwalanie się od siebie pozwala mi zachować namiastkę zdrowia psychicznego, sprawia, że jest mi lżej. Bardzo cierpiałam po tym, co wydarzyło się z Leonardem, tak bardzo, że sądziłam, że tego nie przetrwam, ale w pewnym momencie, czy się tego chce, czy nie, nawet ból się wyczerpuje. A wówczas w środku pozostaje pustka, która jest jeszcze gorsza. By ją wypełnić, zaczęłam nadużywać wielu rzeczy: seksu, jedzenia, alkoholu, krótko mówiąc wszystkiego, co życie ma mi do zaoferowania, choć dobrze wiem, że żadna z tych rzeczy nie przyniesie spełnienia.

– Rozmawiałam dziś z Ricciardim – mówi Paola ostrożnie. – Nie gniewa się na ciebie, może jeśli go przeprosisz i wszystko sobie wyjaśnicie, przyjmie cię na nowo do pracy.

– Dupek – mamroczę ze złością, ożywiając się na chwilę.

Ricciardi jest kierownikiem prac restauracyjnych w Villi Medici. Gdy ukończyłyśmy zlecenie w San Luigi dei Francesi, padre Sèrge, zgodnie z obietnicą, polecił nas kolejnym zleceniodawcom i zostałyśmy przyjęte do zespołu zajmującego się następną restauracją. Ale ja z miejsca znienawidziłam mojego szefa, tego małostkowego kurdupla. Wciąż mi dogadywał, tylko dlatego, że czasem się spóźniałam i raz, nieco ogłupiała po przetańczonej do świtu nocy, narobiłam bałaganu w barwnikach. W końcu wybuchłam i rzuciłam pracę, trzaskając za sobą drzwiami. Już nie jestem dawną Eleną. Kiedyś nawet nie przeszłoby mi przez myśl, by tak się zachować, a teraz proszę – zrobiłam to i jestem z siebie zadowolona. Niedoczekanie, żebym poszła błagać go o przyjęcie z powrotem do pracy. Zresztą bezrobocie wcale nie jest takie złe – mogę robić z moim czasem, co mi się żywnie podoba. I nie muszę słuchać niczyich rozkazów.

Paola jednak zdaje się nie podzielać mojego poglądu na tę sprawę:

– Może i Ricciardi jest dupkiem, ale ty też nie jesteś niewiniątkiem. Pamiętaj, chodzi przecież o pracę, Eleno!

Zirytowana odwracam głowę w drugą stronę, wciąż zaciskając oczy. Dość tego! Wychodzi mi już bokiem filozofia poświęcenia, którą Paola codziennie stara się kłaść mi do głowy, i nie zamierzam wysłuchać ani słowa więcej tego kazania.

Mam już alergię na wszystkie morały, które mi prawisz, droga Paolo. Wiem, zarzygałam ci łazienkę, stłukłam perfumy, zamieniłam ten pokój w chlew i przykro mi z tego powodu, ale dlaczego musisz w tej chwili zadręczać mnie Ricciardim? Dla ciebie lekarstwem na ból, sposobem na zapomnienie o twojej eks-kochance, Gabrielli, było rzucenie się w wir pracy i zdaje się, że w twoim wypadku to zadziałało... Ale co ja poradzę, że ze mną jest inaczej, że ja wybrałam drogę ucieczki? Być może oddanie się zabawie bez ograniczeń jest mniej elegancką strategią unikania rzeczywistości i być może zdarzało mi się nieco tracić kontrolę, ale wreszcie czuję się wolna – wolna od kompleksów, a przede wszystkim od myśli. A teraz błagam, Paola, skończ już, daj mi chociaż spać w spokoju.

– Jasne, Paola, tak... zrobię tak, jak mówisz – bełkoczę z wysiłkiem, wiercąc się w łóżku. – Ale teraz muszę się wyspać.

– W porządku, Eleno.

Słyszę, jak odchodzi i zamyka za sobą drzwi. Zanurzam twarz w poduszce i myślę o wszystkich niedawnych ekscesach, mojej pogoni za wolnością, desperackim poszukiwaniu przyjemności. Choćbym nie wiem jak mocno próbowała go zagłuszyć, ból wciąż tkwi tam, gdzie się zagnieździł, gdy pozwoliłam Leonardowi odejść. Po twarzy spływa mi gorzka łza. Płaczę nad sobą, nad krzywdą, którą za wszelką cenę chciałam sobie zadać podczas nocy spędzonej z Giuliem, a także tych poprzednich, z wszystkimi innymi kochankami. Sądziłam, że uwolnię się od widm przeszłości, a tymczasem czuję się jeszcze bardziej pusta, nie jestem już nawet w stanie cieszyć się tym, co przy nim sprawiało mi nieopisaną rozkosz – seksem. Tak, wiem, wykorzystując mężczyzn, nie rozwiążę swojego problemu. Ale w ten sposób przynajmniej zyskuję złudzenie, że jestem zajęta i że odzyskuję choćby skrawek normalności, która obecnie zdaje mi się nieuchwytna. Prędzej czy później trafię na tego właściwego, który naprawi zepsuty mechanizm. „Tobie też się to przydarzy” – powtarza mi w kółko Gaia. I mam wielką nadzieję, że się nie myli.

Ona już znalazła tego właściwego. Za tydzień wychodzi za mąż, a ja będę jej druhną. Gaia Chinellato, królowa weneckiego PR, oraz Samuel Belotti, mistrz kolarski – ślub roku! Na początku tego „romansu”, jeśli to w ogóle odpowiednie słowo, nie postawiłabym na jego powodzenie złamanego grosza, a tymczasem... tymczasem jutro w południe muszę wsiąść w pociąg do Wenecji, a Gaia, moja najlepsza przyjaciółka, stanie się wkrótce czyjąś żoną.

Uśmiecham się do siebie w ciemnościach. Ciało zdaje mi się nagle nieco mniej ociężałe. Świta już, ale mam jeszcze trochę czasu dla siebie, by zebrać siły przed wielkim wydarzeniem.

Słodkich snów, Eleno. Jutro czeka cię kolejna mała bitwa.

2

Jestem w Wenecji od dwóch dni, a to miasto zdążyło na nowo mnie podbić. Należę do niego, nic na to nie poradzę. Jest jak Wenus, zmysłowo wyciągnięta na wodach Laguny, która rzuca na ciebie czar, gdy za długo zatrzymasz na niej wzrok. Tutaj, pomimo ciągłych przypływów i odpływów, wszystko pozostaje takie samo.

Powrót do dawnego mieszkania po miesiącach nieobecności był dla mnie jak padnięcie w objęcia wspomnieniom pełnym szczęścia i melancholii. Jak zakochanie się drugi raz w tej samej osobie. Na szczęście płacę właścicielowi naprawdę symboliczną kwotę za czynsz, więc nie musiałam rezygnować z mojej weneckiej siedziby, mimo że przeniosłam się do Rzymu.

Ale z chwilą mojego wyjazdu te pokoje zostały puste, nieruchome. Czasem tylko moja mama wstępowała tu, żeby zetrzeć kurze, ale całą resztę zostawiła nietkniętą – książki, płyty CD i DVD, kartki z moimi szkicami, notesy w szufladach. Wszystko jest na swoim miejscu, choć na pewno z ciekawości rzuciła na nie okiem.

Naprawdę nic się tu nie zmieniło, nawet powietrze. Niekiedy odnoszę wrażenie, że wciąż mogę wyczuć zapach Leonarda, choć minął już ponad rok od ostatniego razu, kiedy się tutaj kochaliśmy. Udało mi się pozbyć uczuć, które do niego żywiłam – być może – ale nie wspomnienia o nim, które co jakiś czas powraca do mnie niczym mara. Gdybym mogła, zamieniłabym swój umysł w tabula rasa, jak w filmie Zakochany bez pamięci. Niedawno obejrzałam go kolejny raz, całą sobą pragnąc, aby naprawdę istniał sposób na zresetowanie wspomnień. Poddałabym się terapii ze spokojem, bez wątpliwości, które zaczyna odczuwać w ostatniej chwili bohater grany przez Jima Carreya. „Serce nie sługa” – co za bzdura. Ja moje serce zakneblowałam, zamknęłam je w szufladzie i wyrzuciłam kluczyk. Zobaczymy, czy będzie jeszcze w stanie narobić szkód...

Tej nocy jednak należące do mojej sąsiadki Clelii kotki, obecnie w rui, intensywnie starały się przypomnieć mi, że nadszedł sezon miłości. Na Campo San Vio było jak na Dzikim Zachodzie, a do mojego okna dobiegały piski i pomiaukiwania przyprawiające mnie o dreszcze. Godzinami przewracałam się z boku na bok, tęskniąc za sztucznymi kotami Paoli – tak ładnymi i cichymi. Po przeciwnej stronie materaca szukałam dłoni, którą mogłabym chwycić, ciała, w które mogłabym się wtulić, ale byłam sama. Jestem sama. Nie żądam miłości, wystarczyłby mi sam seks. Gaia mówi, że uprawianie seksu dla niego samego nie jest w moim stylu, bo mimo wszystko pozostałam romantyczką... Ale ona nie zrozumiała do końca, jak bardzo miłość mnie rozczarowała. Teraz zamierzam trzymać się od niej z daleka.

W tej chwili jestem właśnie w drodze do niej. Dziś wieczorem odbędzie się przyjęcie niespodzianka z okazji jej pożegnania ze stanem wolnym. Gaia oczywiście niczego się nie spodziewa, myśli, że będzie to po prostu cicha kolacja w towarzystwie trzech dziewczyn. Tymczasem będzie musiała wziąć udział w prawdziwym cyrku upokarzających i krępujących zabaw, które my, jej najlepsze przyjaciółki, przygotowałyśmy dla niej z całą miłością.

Przyciskam guzik domofonu, a kiedy wspinam się po schodach prowadzących do loftu, widzę Gaię wypychającą za drzwi Samuela Belottiego, mężczyznę, który za cztery dni zostanie jej mężem. Ten jak kot chwyta się futryny, chcąc skraść jej jeszcze choć jednego buziaka. Jej zaś takie zachowanie zdaje się wcale nie przeszkadzać...Odkasłuję, żeby zasygnalizować swoją obecność i przerwać ich wymianę czułości.

– O, nasza świadkowa – Samuel się obraca i posyła mi jeden ze swoich uśmiechów prosto z okładki.

– Mam nadzieję, że wam w niczym nie przeszkodziłam?

Gaia wybucha śmiechem.

– Samuel właśnie wychodził – odpowiada stanowczo, jednocześnie wbijając w niego ogniste spojrzenie. – Prawda? – kończy, całując go namiętnie z języczkiem.

Sprawiają wrażenie porządnie wyposzczonych.

– Migdalcie się dalej, nie zwracajcie na mnie uwagi – burczę, śmiejąc się pod nosem i w ramach protestu obracam się do nich plecami.

Orientuję się przy tym, że na półpiętrze stoi facet o poważnej minie, spojrzeniu jastrzębia i ze słuchawką bluetooth założoną na prawe ucho. To manager Belottiego. Wzrusza ramionami i patrzy na mnie z wyrazem bezradności. Pewnie już się przyzwyczaił do takich przesłodzonych i żenujących scen.

– Jesteś pewna, że muszę już iść? – pyta Samuel, kładąc dłoń na pupie Gai.

– Tak! – mruczy ona.

Wiem, że gdyby nie nasz babski wieczorek, chętnie zostałaby przyklejona do jego ust.

– Sio już, sio – rzuca po chwili i definitywnie wypycha go za próg.

– Oddaję ją w twoje ręce – mówi Samuel, tak jakby przeczuwał, jaki los czeka Gaię po jego wyjściu. – Ma być cała i zdrowa!

– Już ty się nie martw – puszczam do niego oko. – No i też trzymaj dziś wieczorem fason – dodaję szeptem.

Słyszałam, że koledzy zorganizowali mu wieczór kawalerski w Padwie. Też pewnie dadzą mu popalić.

– Taki mam zamiar – szepcze, rzucając Gai pełne żaru spojrzenie. – Zresztą nie mogę bawić się do późna. Jutro mam czasówkę – mówi głośno, wypinając pierś i tocząc wokoło dumnym spojrzeniem.

– No to powodzenia – odpowiadam mu z uśmiechem i ruszam do wejścia.

– Wygraj, kochanie! – świergocze ze środka Gaia.

– Masz to jak w banku! – posyła jej buziaka i zbiega po schodach, a w ślad za nim rusza jego manager.

Odkąd zeszłego lata Gaia poinformowała mnie, że wychodzi za mąż, widziałam Samuela raptem trzy razy, ale za to ona opowiadała mi o nim wszystko – do tego stopnia, że znam go, jakbyśmy byli starymi przyjaciółmi. Jest odnoszącym sukcesy sportowcem, wytrwałym i z oczywistą żyłką do rywalizacji, i kiedy się uprze, żeby wygrać wyścig lub zdobyć kobietę swojego życia, nikt go nie powstrzyma. Do tego jest piękny jak marzenie – ma perfekcyjne męskie rysy, grecki profil, mięsiste usta i zęby tak białe, że za każdym razem, gdy się uśmiecha, wyświetla mi się w głowie reklama pasty do zębów. Jego wenecki akcent jest wyraźnie słyszalny, ale jednocześnie głos ma głęboki i piękny. To typ faceta, który wie, jak oczarować kobiety, a zarazem zaskarbić sobie sympatię innych mężczyzn. Jakby tego było mało, jest też bogaty – ma mieszkanie w Monte Carlo, ogromną willę na wsi w regionie Veneto i kolekcję wyścigowych motorów, do której co miesiąc dorzuca kolejny eksponat. Człowiek spodziewałby się, że taka osoba będzie mieć co najmniej gigantyczne ego, ale wcale tak nie jest. Owszem, jest trochę zadufany, ale nie aż tak, by było to irytujące. Jak każda osoba świadoma własnego talentu, jest bardzo pewny siebie i ekstrawertyczny, i jeśli czasem trochę przesadza, chętnie mu się to wybacza.

Kiedy trochę go poznałam – no dobrze, jak tylko zamieniłam z nim pierwszych parę słów – pozbyłam się wszelkich uprzedzeń, które początkowo wobec niego żywiłam. Zrozumiałam, że jeśli pozwalał Gai się za sobą uganiać, nie wynikało to z wyrachowania czy braku zainteresowania, lecz z faktu, że poświęcał się swojej drugiej wielkiej namiętności – kolarstwu. Ostatecznie przekonała mnie Gaia, której nigdy dotąd nie widziałam równie zdecydowanej i zakochanej. Z perspektywy czasu cieszę się jednak, że wybrała jego, a nie Brandoliniego. Choć to była historia jak z bajki, między nią a hrabią brakowałoby prawdziwej miłości. Podsumowując, jako świadkowa mogę wypełnić swoje zadanie z pełnym przekonaniem.

Wchodzę do mieszkania młodej pary i stwierdzam, że pozostałe dziewczyny są już na miejscu. Alessandra, młodsza siostra Gai, mieszkająca w Londynie i już dwa lata po ślubie z niejakim Kevinem – facetem w rodzaju Lenny’ego Kravitza w wersji „rasta” – krząta się w kuchni, przygotowując półmisek z kanapeczkami. Valentina, Serena i Cecilia, przyjaciółki z czasów liceum, wszystkie trzy zwariowane singielki – siedzą na kanapie, popijając koktajle Bellini i chrupiąc orzeszki. Wyglądają, jakby właśnie wyszły z całodziennego posiedzenia w studiu makijażu i fryzjerstwa – całe promienieją w swoich superobcisłych minisukienkach. Nie wiem, czy ubrałam się adekwatnie – mam na sobie wygodne jeansy i T-shirt w stylu vintage. Zauważam jednak, że Gaia też postawiła na podobny styl. Przynajmniej się postarałam i włożyłam dwunastocentymetrowe szpilki od Paciottiego, które dodają całemu lookowi eleganckiego sznytu.

Na pomysł urządzenia wieczoru panieńskiego wpadła Valentina. Ona też pracuje jako specjalistka od PR w nocnych lokalach i kiedy tylko się dowiedziała, że przyjeżdżam do Wenecji, natychmiast włączyła mnie w przygotowania do przyjęcia niespodzianki. Utrzymanie sprawy w tajemnicy nie przyszło mi łatwo, biorąc pod uwagę dociekliwość mojej przyjaciółki i moją słynną nieumiejętność unikania podchwytliwych pytań, ale udało się i teraz mogę odpowiedzieć na puszczone przez Vale oko dumnym skinieniem głowy.

Właśnie zabieramy się za trzecią kolejkę aperitifów, kiedy rozlega się dzwonek do drzwi.

– Kto to? – pyta Gaia, przerywając śmiertelnie nudną opowieść o swojej ślubnej fryzurze.

– Ja otworzę – mówi Valentina, ruszając do drzwi.

Słyszymy, jak z kimś rozmawia.

– O rety! Wygląda na to, że przyszła przesyłka dla signoriny Chinellato – mówi głośno, tak, żebyśmy wszystkie usłyszały.

Potem wraca do nas, dzierżąc w ręku ogromną torbę z czerwonego papieru. Drugą zaś dłonią podaje Gai dziwny, pstrokaty bukiet.

– Jakie piękne kwiaty! – przekrzykują się dziewczyny wśród ogólnego rozbawienia.

Bukiet, zamiast z róż, składa się z dwudziestu pięciu par koronkowych stringów zwiniętych w kształt pączków.

– Bombowe! – Gaia z entuzjazmem rozwija jedne majteczki i macha nam nimi przed oczami, śmiejąc się przy tym jak szalona. – A co się kryje w tej torbie? Mam się niepokoić?

– Niespodzianka! – otwieram torbę i wyciągam z niej welon panny młodej: koronę z kryształów, z której spływa miękka zasłona z białego jedwabiu. – A ty jeszcze nie wiesz, co cię czeka dziś wieczorem! – mówię, umieszczając jej koronę na głowie.

Gaia rozkłada ramiona i uśmiecha się:

– No trudno, róbcie ze mną, co chcecie. Wiem, że jesteście zazdrosne, bo wychodzę za najbardziej fantastycznego faceta na tej planecie! – mówi, przewracając oczami z wyrazem rezygnacji.

Z kanapy dobiega buczenie, a Gaia zakrywa usta rękoma, jakby dopiero zdała sobie sprawę, że wymsknęło jej się coś niezręcznego.

Ja tymczasem wyciągam z torby resztę akcesoriów i przystępuję do przystrajania panny młodej w stanik z czarnej koronki i czerwonego jedwabiu oraz podwiązkę z kryształkami i piórkami, którą zakładam jej prosto na dżinsy.

Po półgodzinie niezdarnych przygotowań panna młoda jest gotowa. Tak wypindrzona, przypomina uwspółcześnioną wersję Ciccioliny z czasów świetności. Niemal się za nią wstydzę. Czy uda nam się wyciągnąć ją na zewnątrz? Na szczęście Gaia zawsze podchodziła do wszystkiego z uśmiechem.

– A teraz idziemy się zabawić w Molocinque – ogłasza radośnie Valentina, pociągając Gaię za pasek do pończoch.

– Ele, po tobie bym się tego nie spodziewała! – Gaia patrzy na mnie z miną składanego w ofierze niewiniątka, wciąż kręcąc z niedowierzaniem głową.

A to jeszcze nic w porównaniu z tym, co cię czeka, moja droga...

– No już, panno młoda, szykuj się na najgorsze!

Podaję jej ramię, jakbym chciała dodać jej otuchy, po czym wszystkie razem ruszamy na miasto.

Przechodzimy przez plac św. Marka, odprowadzane pełnymi zdziwienia i rozbawienia spojrzeniami turystów. Wcisnęłyśmy Gai do rąk afisz z napisem: „Ładnego czy brzydkiego, pocałuję każdego!”. Zarządziłyśmy, że w drodze do Rialto musi pocałować w usta przynajmniej trzy osoby. Gaia, z nadwyżką wypełniając nasz rozkaz, całuje najpierw niezwykle piękną i zadbaną blondynkę, która jak się później okazuje, jest rosyjską arystokratką pochodzącą z rodu Romanowów, rześkiego staruszka, któremu w obliczu tak niespodziewanego szczęścia niemal zawiesił się rozrusznik, szesnastolatkę na hormonalnym haju i żonatego mężczyznę, trzymającego zresztą pod rękę swoją tolerancyjną drugą połowę (biorąc pod uwagę okoliczności, wątpię, żeby zażądała rozwodu).

Dotarłszy na Rialto, robimy przystanek w Bancogiro, położonej u stóp mostu słynnej cicchetterii, gdzie podają najrozmaitsze kotlety i szaszłyki z mięsa i ryby. Nasza grupka wkracza dumnie do lokalu, przyciągając spojrzenia przeważnie męskiej klienteli. Zajmujemy długi stół na środku knajpy. Gaia wciąż skupia na sobie całą uwagę, wcale się tym zresztą nie przejmując. Ja na jej miejscu spaliłabym się ze wstydu, ona zaś wydaje się rozluźniona, swobodna i pełna dystansu, jak tylko ona potrafi być. Pewnie trochę pomagają jej w tym litry alkoholu, które z naszą pomocą w siebie wlała.

Opchane po uszy, około północy docieramy do Piazzale Roma. Czeka tam na nas biała limuzyna, zamówiona na wyłączność, by zawieźć nas na dyskotekę. Gaia się tego nie spodziewała. „Całkiem zwariowałyście!” – krzyczy w euforii i przybija każdej z nas piątkę. Wsiadamy do środka, rzucamy się na fotele z czarnej skóry i nalewamy sobie po kieliszku szampana, wyśpiewując na całe gardło najbardziej obciachowy włoski repertuar z lat osiemdziesiątych, pasujący do kolorowych światełek, które migają wewnątrz samochodu. Wszystko razem składa się na zabójczą mieszankę kiczu i surrealizmu, a my świetnie sobie z tego zdajemy sprawę i być może właśnie dlatego jest tak zabawnie.

W niespełna pięć minut docieramy do drzwi wejściowych Molocinque, dyskoteki, dla której Gaia pracowała aż do zeszłego roku, zanim Belotti jej się oświadczył. Oczywiście nasze nazwiska są na liście VIP-ów, co oznacza, że czeka na nas czerwony dywan prowadzący do prywatnej loży ze stolikiem w strategicznym miejscu i nieograniczony otwarty rachunek. W środku dołączają do nas kolejne dziewczyny. Gaię, ze względu na charakter jej pracy i osobę narzeczonego, zna pół świata.

Zabawa przebiega zgodnie z klasycznym scenariuszem wieczoru panieńskiego i choć kolejne elementy nie mają nic z oryginalności, a czasami są nawet nieco żałosne, Gaia wciąż świeci wewnętrznym blaskiem, i to pomimo swojego przebrania porno diwy. Na parkiecie wygląda pięknie jak bogini, rozdając uśmiechy, pocałunki i uściski. Wszyscy chcą porozmawiać z przyszłą panną młodą. Dziewczyny z rozmarzonym wyrazem twarzy proszą, by opowiedziała o swojej sukni ślubnej, a niektórzy mężczyźni sugerują, żeby jeszcze się zastanowiła albo przynajmniej pozwoliła sobie na ostatnią przygodę. Ale to są tylko ich mrzonki, bo Belotti wygrałby z nimi wszystkimi w przedbiegach.

Potem do naszego stolika, wśród fontann światła rozsiewanych przez zimne ognie, zostaje przyniesiona dwunastolitrowa butelka szampana Moët & Chandon. Wkrótce podadzą także tort, ale przedtem, niestety, musi nastąpić najbardziej obciachowy moment. DJ wycisza muzykę i zaprasza Gaię, by zajęła miejsce na środku sceny, po czym zapowiada wejście striptizera. Ona wytrzeszcza oczy, jakby wylano na nią wiadro zimnej wody, i w tłumie zgromadzonych wokół niej osób szuka mojej twarzy. Wiem dokładnie, co się dzieje w jej głowie, bo ja myślę teraz o tym samym. Przed oczami przewija mi się film z dwudziestu lat naszej przyjaźni – sekwencja kadrów z nami dwiema we wszystkich stylizacjach, które wypróbowałyśmy (i z których wyrosłyśmy): czapki z daszkami i dżinsy Levis 501 w gimnazjum, martensy i kolorowe plecaki Invicta w liceum, dżinsy Diesel z niskim stanem i etniczne torby na studiach. Połączone na zawsze jedną uroczystą przysięgą wymierzoną przeciwko złemu gustowi: nigdy, przenigdy nie będziemy obchodziły wieczoru panieńskiego ze striptizerem.

I oto nadeszła ta chwila.

Chowam się za plecami Valentiny, która jest prawdziwą winowajczynią – uruchamiając swoje kontakty, ściągnęła tu jednego z chłopaków z zespołu California Dream Men. Przysięgam, że próbowałam dotrzymać przysięgi złożonej Gai i przeciwstawić się temu groteskowemu zwyczajowi, ale Valentina okazała się silniejsza i ostatecznie to ona wygrała.

Delikwent pojawia się w stroju niczym z filmu Oficer i dżentelmen – w białym mundurze, całkowicie rozpiętym, by ukazać błyszczącą klatkę piersiową, w kapitańskiej czapce, ze śnieżnobiałym uśmiechem i wyraźnie zarysowaną wypukłością poniżej paska. Gdy rozbrzmiewa klasyczny motyw Joe Cockera, a striptizer zaczyna kręcić biodrami, zdaję sobie z czegoś sprawę: oglądanie, jak nasz sen z czasów nastoletnich pryska, jest zabawniejsze, niż mogłam się spodziewać. Tak przynajmniej wygląda stąd, zza burzy włosów Valentiny. Nie ręczę za Gaię, która tkwi tam, na środku parkietu.

Tymczasem kobiety zaczynają tańczyć jak opętane, zewsząd podnoszą się niezrozumiałe okrzyki, a Max – typowe imię dla striptizera – zbliża się do Gai i zaprasza ją, by przyłączyła się do niego w zmysłowym tańcu. To obiektywnie niezły przystojniak i tańczy bosko, ale cały jego występ to od początku do końca męczarnia. Gaia stroi miny, które same z siebie wystarczyłyby za osobny spektakl, ja śmieję się do utraty tchu, pogodziwszy się do końca z moją rolą Judasza, a kiedy Max zostaje tylko w czerwonych stringach ze słoniem z przodu i zaczyna poruszać trąbą, kręcąc nią kółeczka, zaczynam się obawiać, że dostanę z tego wszystkiego zawału. Na koniec Max odwraca się plecami do publiczności, staje przodem do Gai, która jest już na skraju wyczerpania, i zasłaniając się od stóp do głów złotym prześcieradłem, ściąga majtki. Kilka sekund suspensu i oto prześcieradło w magiczny sposób otwiera się jak kurtyna i ukazuje się, przeznaczony tylko dla jej oczu, pełny akt męski.

Gaia, przykro mi, że nie udało mi się uchować cię przed tym koszmarem!

Impreza dobiega końca, a ja jestem wykończona i pijana. Po opuszczeniu lokalu Gaia, przebrana już w strój cywilny, żegna się z dziewczynami. Potem odwraca się ku mnie i rozkazuje mi szeptem:

– Ponieważ będziesz pokutować po wsze czasy za to, co mi zrobiłaś, idziesz teraz ze mną i dalszą część wieczoru spędzimy we dwie. Naturalnie śpimy u ciebie...