Nakładem Wydawnictwa Sonia Draga
ukazały się następujące powieści tego autora:

Bardzo poszukiwany człowiek

Małe miasteczko w Niemczech

Krawiec z Panamy

Zdrajca w naszym typie

Wierny ogrodnik

Russia House

Morderstwo doskonałe

Dla VJC

Zima nie cofnie tego, co wiosna przysporzy.

Donne[1]

[1] Przekład: S. Barańczak, Antologia angielskiej poezji metafizycznej XVII stulecia, PIW, 1991, Warszawa. Przypisy tłumacza.

Jeśli ktoś mówi prawdę, wcześniej czy później
zostanie wykryty.

OSCAR WILDE

1

Na pierwszym piętrze nijakiego hotelu w Gibraltarze, na terytorium zależnym Wielkiej Brytanii, sprężysty, zwinny mężczyzna pod sześćdziesiątkę krążył niespokojnie po sypialni. Jego typowo angielskie rysy twarzy, choć sympatycznej i niezaprzeczalnie godnej, zdradzały naturę choleryka, i to doprowadzonego do granic wytrzymałości. Zrozpaczony wykładowca, można by pomyśleć, widząc pochyloną sylwetkę mola książkowego, sprężysty krok oraz opadający niesfornie lok siwiejących włosów, raz za razem nerwowo umieszczany na swoim miejscu ruchem kościstego nadgarstka. Nikt nawet w najbardziej fantastycznym śnie nie pomyślałby, że ma przed sobą pracownika średniego szczebla brytyjskiej służby cywilnej, który oderwany od biurka jednego z przyziemnych departamentów Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Brytyjskiej Wspólnoty Narodów Jej Królewskiej Mości został wysłany w tajnej, wysoce delikatnej misji.

Jego przybrane imię, które uparcie sobie powtarzał, czasem półgłosem, brzmiało „Paul”, a nazwisko – nie tak znowu trudne do zapamiętania – „Anderson”. Po włączeniu telewizora pojawiał się napis: „Witamy, panie Paul Anderson. Czemu nie wpaść przed kolacją na bezpłatny aperitif do naszego baru, Lord Nelson’s Snug!”. Wykrzyknik zamiast stosowniejszego pytajnika nieustannie drażnił obecnego w nim pedanta. Miał na sobie biały frotowy szlafrok, noszony od pierwszej chwili uwięzienia, który zdejmował wyłącznie wtedy, gdy na próżno usiłował zmrużyć oko i gdy raz wyśliznął się o nietypowej porze, by zjeść samotnie w knajpce na dachu, skąpanej w oparach chloru z basenu na trzecim piętrze naprzeciwko. Jak wszystko w tym pokoju, przykrótki hotelowy szlafrok cuchnął zatęchłym dymem papierosowym i lawendowym odświeżaczem powietrza.

Gdy pozbawiony więzów oficjalnego życia kursował po pokoju, bezpardonowo dawał upust emocjom, krzywiąc się w wyrazie szczerego zaniepokojenia lub marszcząc groźnie brwi przed wysokim lustrem przyśrubowanym do ściany oklejonej kratkowaną tapetą. Szukając ulgi i dodając sobie animuszu, mówił do siebie. Również półgłosem? Tylko po co się zmuszać, gdy zamknięto cię w pustym pokoju, w którym nikt nie ma ochoty cię wysłuchać poza kolorowaną fotografią naszej ukochanej młodej królowej dosiadającej kasztanka?

Na plastikowym stoliku walały się resztki kanapki klubowej, którą uznał za niejadalną już w momencie dostarczenia, i stała butelka ciepłej coca-coli. Chociaż przychodziło mu to z trudem, od przybycia do pokoju nie tknął alkoholu. Łóżko, które znienawidził, jak żadne w życiu, pomieściłoby sześć osób, ale ledwo się na nim wyciągnął, plecy rozbolały go jak diabli. Na łóżku leżała przeraźliwie szkarłatna narzuta ze sztucznego jedwabiu, a na niej pozornie niewinny telefon komórkowy, podobno spełniający najwyższe standardy szyfrowania. Choć Paul niezbyt wierzył w takie rzeczy, nie miał zbytniego wyboru. Za każdym razem gdy mijał urządzenie, wbijał w nie wzrok z mieszaniną potępienia, pożądania i frustracji.

„Z przykrością informuję cię, Paul, że podczas misji będziesz miał całkowicie odciętą łączność, wyjąwszy cele operacyjne – ostrzega go z ciężkim, południowoafrykańskim akcentem Elliot, jego samozwańczy dowódca operacyjny. – W razie gdyby pechowo jakiś kryzys dotknął twoją szacowną rodzinę, ta przekaże swoje obawy departamentowi opieki zdrowotnej u ciebie w pracy, po czym nawiąże się z tobą kontakt. Czy wyrażam się jasno, Paul?”

Tak, wyrażasz się jasno, Elliot, słowo po słowie.

Dotarłszy do monumentalnego okna widokowego w głębi pokoju, popatrzył chmurnie przez szare od brudu siatkowe firanki na legendarną Skałę Gibraltarską. Ziemista, pomarszczona i odległa odpłaciła mu spojrzeniem rozjuszonej staruchy. Z przyzwyczajenia kolejny raz spojrzał zniecierpliwiony na swój zegarek nie z tego świata i porównał czas z zielonymi cyferkami radiowego czasomierza przy łóżku. Zegarek miał kopertę z porysowanej stali, czarny cyferblat i zastępował złotego cartiera, który kochająca żona sprezentowała mu na dwudziestą piątą rocznicę ślubu, sięgnąwszy do spadku po jednej z licznych ciotek.

Ale zaraz, zaraz! Paul nie ma żadnej żony, do cholery! Paul Anderson to bezżenny, bezdzietny facet. Paul Anderson to cholerny pustelnik!

– Skarbie, nie możemy pozwolić, żebyś teraz to nosił, prawda, Paul? – mówi z matczyną troską równa mu wiekiem kobieta, całe życie temu, nieopodal Heathrow, w podmiejskiej willi z czerwonej cegły, gdzie wraz z drugą, identyczną koleżanką przebierają go do roli. – Nie z tymi milutkimi inicjałami, prawda? Musiałbyś powiedzieć, że gwizdnąłeś go komuś, prawda, Paul?

Kupuje żarcik, jak zawsze z poświęceniem odgrywając swojego chłopa, no bo jak trzeba, to trzeba, i odprowadza tęsknym wzrokiem zegarek i obrączkę, podczas gdy jedna z kobiet gryzmoli „Paul” na taśmie samoprzylepnej, okleja jego ruchomości i chowa je do sejfu na, jak to nazywa, „wymagany czas”.

Na Boga, jakim cudem w ogóle wylądowałem w tej norze?

Opętało mnie czy dałem się opętać? A może jedno i drugie? Bądź łaskaw podczas paru starannie dobranych rundek po pokoju dokładnie opisać okoliczności tej nieprawdopodobnej wyprawy od błogosławionej monotonii do samotnej celi na skalistym postumencie brytyjskiej kolonii.

– Co tam u twojej biednej, kochanej żony? – pyta nie tak bardzo jeszcze podstarzała królowa lodu z działu kadr, teraz z bliżej nieznanych nikomu przyczyn szumnie przechrzczonego na dział Zasobów Ludzkich, wezwawszy go bez słowa wyjaśnienia do swego podniebnego alkierza w piątkowe popołudnie, kiedy wszyscy zacni obywatele śpieszą do domów. Tych dwoje to odwieczni adwersarze. Jedyne, co ich łączy, to przeświadczenie, że są okazami ginącego gatunku.

– Dziękuję, Audrey, wcale nie biedna, miło mi donieść – odpowiada z wymuszoną lekkością, którą się posiłkuje podczas takich zagrażających życiu spotkań. – Kochana, ale nie biedna. W piorunującym tempie wraca do zdrowia. A co u ciebie? Kwitniesz, jak mniemam?

– Czyli nie musisz się o nią martwić – sugeruje Audrey, ignorując jego uprzejme zapytanie.

– Na Boga, jak to nie?! W jakim sensie? – Kurczowo trzyma się wesołej nuty.

Powiem wprost. Czy jesteś choć troszeczkę zainteresowany czterema, no, może pięcioma dniami za granicą, w zdrowym klimacie?

– Dzięki, Audrey, tak się składa, że troszeczkę więcej niż troszeczkę. Nasza dorosła córka mieszka teraz z nami, więc trudno o lepszy moment, biorąc pod uwagę, że jest doktorem medycyny – nie może się oprzeć, by nie dodać dumnie, ale osiągnięcia Emily nie robią wrażenia na Audrey.

– Nie wiem, o co chodzi, i nie muszę wiedzieć – odpowiada na pytanie, którego jej nie zadał. – Na wysokościach czeka taki jeden dynamiczny młodzieniec, Quinn. Może słyszałeś. Chce natychmiast się z tobą spotkać. Gdyby świeże wieści ominęły twoje odległe pustkowia Logistyki Zdarzeń Nieprzewidzianych, to nowa miotła, świeżo pozyskana z Obrony, żaden tytuł do chwały, ale jest, jak jest.

Na Boga, o co chodzi? Oczywiście, że żadne wieści go nie ominęły. Przecież czyta gazety, no nie? Ogląda „Newsnight”. Poseł Fergus Quinn, Fergie dla ludu, to szkocki zawadiaka, bête intelectuelle ze stajni New Labour. W telewizji wymowny, wojowniczy i niepokojący. Co więcej, puszy się, że jest biczem ludu na rządową biurokrację – patrząc z boku, rzecz godna pochwały, ale trudno powiedzieć, by zachwycająca w oczach rządowego biurokraty.

– Chcesz powiedzieć teraz, w tej chwili?

– To rozumiem przez „natychmiast”.

Ministerialny przedpokój jest pusty, personel dawno wyszedł. Ministerialne mahoniowe drzwi, masywne jak ze stali, uchylone. Zapukać i zaczekać? Czy zapukać i zajrzeć? Ni to puka, ni to zagląda i słyszy:

– Nie stercz tak. Wchodź do środka i zamknij za sobą drzwi.

Wchodzi.

Ciało dynamicznego młodego ministra jest wciśnięte w granatowy smoking. Mężczyzna stoi z komórką przy uchu przed marmurowym kominkiem wypchanym czerwonymi skrawkami papieru imitującymi płomienie. Jak w telewizji, tak i na żywo jest z niego kawał chłopa, ma byczy kark, krótko obcięte rudawe włosy oraz ruchliwe chciwe oczka osadzone w twarzy boksera.

Za nim wystrzela w górę dwunastostopowy portret ubranego w rajtuzy osiemnastowiecznego budowniczego imperium. Przez jedną złośliwą, pełną napięcia chwilę Paul nie może się oprzeć i porównuje tych dwóch, tak bardzo różnych ludzi. Chociaż Quinn stanowczo utrzymuje, że jest człowiekiem ludu, obaj wydymają wargi w grymasie wzgardy charakterystycznym dla klasy uprzywilejowanych. Obaj opierają ciężar ciała na jednej nodze, nonszalancko odstawiając drugą. Czy dynamiczny młody minister zamierza wyprowadzić karzący atak na znienawidzonych Francuzów? Czy w imię New Labour zgromi szaleństwo wyjącej tłuszczy? Nic z tych rzeczy. Warczy do telefonu:

– Odezwę się później, Brad.

Idzie do drzwi, zamyka je na klucz, odwraca się i ocenia wzrokiem swojego gościa.

– Twierdzą, że jesteś doświadczonym pracownikiem, zgadza się? – mówi oskarżycielsko ze starannie modulowanym szkockim akcentem, po wnikliwej lustracji, która zdaje się potwierdzać jego najgorsze obawy. – „Chłodny umysł”, cokolwiek to znaczy. Według Zasobów Ludzkich dwadzieścia lat „szwendania się po obcych krajach”. „Trzyma język za zębami, niełatwo wytrącić go z równowagi”. Ocena, że mucha nie siada. Nie żebym zaraz uwierzył we wszystko, co tu słyszę.

– To bardzo łaskawa ocena – odpowiada.

– I teraz uziemiony. Bez przepustki. Z widokami na zieloną trawkę. Ściągnięty ze względu na stan zdrowia żony, zgadza się?

– Ale tylko przez ostatnie kilka lat, panie ministrze – niezbyt wdzięczny za „zieloną trawkę” – a w tej chwili mogę z przyjemnością powiedzieć, nie ma żadnych przeszkód, bym udał się w podróż.

– I obecnie zajmujesz się...? Bądź łaskaw mi przypomnieć.

Już otwiera usta, by wykazać, jak bardzo jest niezastąpiony, ale minister przerywa mu niecierpliwie:

– W porządku. Pytanie brzmi: czy masz bezpośrednie doświadczenie w tajnej działalności wywiadowczej? Ty osobiście – jakby w gabinecie był jeszcze ktoś inny.

–W jakim sensie „bezpośrednie”, panie ministrze?

– Działanie spod znaku płaszcza i sztyletu, a jak myślisz?

– Niestety, tylko jako korzystający. Okazjonalnie. Z informacji. Nie jako przyczyniający się do ich zdobywania, jeśli o to pan pyta, panie ministrze.

– Nie? Nawet wtedy kiedy szwendałeś się po obcych krajach, których nikt nie był łaskaw mi wyszczególnić?

– Niestety, tylko uprawiało się takie poletka jak ekonomiczne, komercyjne, konsularne – tłumaczy, uciekając się do językowych archaizmów, w których gustuje, gdy tylko czuje się zagrożony. – Oczywiście od czasu do czasu miało się dostęp do tajnych raportów, ale muszę dodać, że nie był to towar z wysokiej półki. Obawiam się, że do tego się rzecz sprowadza.

Ale minister chwilowo sprawia wrażenie podniesionego na duchu tym jego brakiem szpiegowskiego doświadczenia, gdyż przez szeroką twarz przebiega uśmiech wyrażający coś w rodzaju zadowolenia.

– Ale można ci zaufać, zgadza się? Prochu nie wąchałeś, ale i tak można ci zaufać.

– No, czemu by nie – odpowiada ugodowo.

– Miałeś kiedyś do czynienia z AT?

– Proszę?

– Z antyterroryzmem, człowieku! Miałeś czy nie? – mówi tonem jak do bałwana.

– Obawiam się, że nie, panie ministrze.

– Ale leży ci to na sercu? Tak?

– Co dokładnie, panie ministrze? – odpowiada z maksymalną gorliwością, na jaką go stać.

– Dobro naszego narodu, na litość boską! Bezpieczeństwo naszych obywateli w każdym zakątku świata. Nasze fundamentalne wartości w epoce zagrożenia. No dobra, nasze dziedzictwo, jeśli wolisz. – Akcentowane słowo pada jak cios wymierzony w konserwatystów. – Na przykład nie jesteś jakimś skrytym ciotowatym liberałem, co to, kurwa, myśli po cichu, że terroryści mają prawo wysadzić ten świat w powietrze.

– Nie, panie ministrze, z całym przekonaniem mogę powiedzieć, że przez myśl mi to nie przeszło – mamroce.

Ale ministrowi ani w głowie okazać zrozumienie dla jego zażenowania, drąży dalej:

– Do rzeczy. Rozumiem, że gdybyś usłyszał, że mam dla ciebie w zanadrzu niesłychanie delikatne zadanie, polegające na udaremnieniu planowanego ataku terrorystycznego na naszą ojczyznę, nie dałbyś od razu dyla?

– Przeciwnie. Poczułbym się...

– No...?

– Uradowany. Wyróżniony. Więcej, dumny. Ale oczywiście nieco zaskoczony.

– Czym zaskoczony? – rzuca obrażonym tonem.

– Hm, nie moja sprawa pytać, panie ministrze, ale dlaczego ja? Jestem pewien, że w ministerstwie nie brak ludzi mających tego rodzaju doświadczenie, którego pan szuka.

Fergus Quinn, człowiek ludu, odwraca się na pięcie do wykuszowego okna i zadzierając bojowo podbródek nad muszką, której przekrzywione zapięcie wrzyna się w wałeczki tłuszczu na karku, kontempluje obmywany wieczornym słońcem złoty żwir placu defilad królewskiej gwardii konnej.

– Gdybym na dodatek ci powiedział, że do końca swoich dni nie zdradzisz słowem, czynem ani w żaden inny sposób, że pewna operacja antyterrorystyczna była nie tylko rozważana, ale, co więcej, przeprowadzona – rozdrażniony spogląda nerwowo na lewo i prawo, szukając wyjścia ze słownego labiryntu, w który sam się zapędził – czy to by cię nakręciło, czy zniechęciło?

– Panie ministrze, jeśli uzna mnie pan za właściwego człowieka, z radością przyjmę każde zadanie. I zapewniam, że nigdy nie pisnę słowa na ten temat – deklaruje z naciskiem, lekko się rumieniąc, poirytowany tym, że oto bada jego lojalność.

Przygarbiony w najlepszym churchillowskim stylu Quinn ostatkiem woli wytrzymuje na tle okna, jakby czekał na koniec sesji fotograficznej.

– Są przeszkody, które trzeba pokonać – oświadcza surowo swojemu odbiciu. – Potrzebujemy zielonego światła od pewnych ważniaków, których nie brak tam – bodzie powietrze bawolim łbem, wskazując Downing Street. – Kiedy je dostaniemy... jeśli je dostaniemy i nie wcześniej... zostaniesz poinformowany. Od tej pory i przez taki czas, jaki uznam za stosowny, będziesz moim okiem i uchem. Żadnego słodzenia gorzkich pigułek, rozumiemy się? Żadnego lania wody ani owijania w bawełnę w stylu dyplomacji. Serdeczne dzięki za takie numery. Będziesz walił prawdę prosto z mostu, wszystko dokładnie tak, jak zobaczysz. Chłodna ocena ze strony doświadczonego faceta, którym, mam nadzieję, jesteś. Słyszysz?

– Świetnie słyszę, panie ministrze. Słyszę i dokładnie rozumiem, co pan mówi. – Własny głos przemawia do niego z dalekiej chmury.

– Masz jakichś Paulów w rodzinie?

– Przepraszam, panie ministrze?

– Chryste Panie! Chyba prościej nie można? Czy masz w rodzinie kogoś, kto ma na imię Paul? Tak czy nie? Brata, ojca, nie wiem kogo?

– Nie. Obawiam się, że nic mi nie wiadomo o żadnym Paulu.

– A o Pauline? Żeńska forma. Paulette czy ktoś w tym guście?

– Na pewno nie.

– A Anderson? Żadnego Andersona? Panieńskie nazwisko Anderson?

– Też nic mi nie wiadomo, panie ministrze.

– I jesteś w niezłej formie. Fizycznej. Jakbyś miał przejść kawał drogi w trudnym terenie, nie padniesz na twarz, jak pewnie niektórzy tutaj?

– Chodzę dla zdrowia. I jestem zapalonym ogrodnikiem... – odpowiada głos z tej samej odległej chmury.

– Czekaj na telefon od gościa, który się nazywa Elliot. Elliot to będzie twój pierwszy łącznik.

– A Elliot to imię czy nazwisko, jeśli wolno zapytać? – słyszy swój łagodny ton, jakby odpytywał szaleńca.

– Kurwa, skąd mam wiedzieć? Działa ściśle tajnie pod egidą organizacji Rozwiązania Etyczne. Nowa banda i wedle ekspertów jedna z najlepszych w swojej dziedzinie.

– Zechce pan wybaczyć, panie ministrze. Co to za dziedzina, ściśle biorąc?

– Prywatna firma wojskowa. Gdzieś ty się podziewał? Ostatni krzyk mody. Prywaciarze przejęli wojenki, jakbyś nie zauważył. Utrzymanie zawodowej armii w gotowości jest rujnujące. Więcej ludzi za biurkami niż w koszarach, niedozbrojeni, brygadier na drużynę i wygórowane koszty. Jak mi nie wierzysz, zalicz kilka lat w Obronie.

– Och, wierzę, panie ministrze – mówi zaskoczony tą miażdżącą krytyką brytyjskiego wojska, niemniej stara się udobruchać faceta.

– Próbujesz opchnąć chałupę. Zgadza się? W Harrow czy gdzie tam.

– Zgadza się, w Harrow – już się nie dziwi. – North Harrow.

– Problemy z kasą?

– Och, nie, skądże, na szczęście! – wykrzykuje, wdzięczny, że choć na chwilę może wrócić na ziemię. – Mam trochę własnych zasobów, a żona odziedziczyła skromny spadek, w tym nieruchomość na wsi. Planujemy sprzedać nasz dom, póki rynek jako tako się trzyma, i żyć skromnie, aż się na coś zdecydujemy.

– Elliot zgłosi się z ofertą kupna tej twojej rudery w Harrow. Nie będzie mówił, że jest z Etycznych czy coś. Wpadło mu w oko ogłoszenie w witrynie pośrednika handlu nieruchomościami czy gdzieś tam, obejrzał dom z zewnątrz, spodobał się mu, ale ma kilka spraw do przedyskutowania. Zasugeruje miejsce i czas spotkania. Kupisz każdy jego pomysł. Ci ludzie tak działają. Jakieś dalsze pytanie?

Czy choć pisnął?

– Na razie jesteś normalnym do bólu facetem. Ani słowa nikomu. Ani tu, w robocie, ani w domu. Zrozumiano?

Nie zrozumiano. Ani w ząb. Ale „tak” na wszystko, entuzjastyczne „tak”, mętlik w głowie i bardzo mgliste wspomnienie okoliczności powrotu do domu po wzmacniającej, piątkowowieczornej wizycie w klubie przy Pall Mall.

Pochylony nad komputerem, podczas gdy żona i córka szczebiocą radośnie za ścianą, Paul Anderson wbija w Google Rozwiązania Etyczne. Wyświetla wyniki dla spółki Rozwiązania Etyczne z siedzibą w Houston w stanie Teksas. Z braku innych informacji otwiera wyświetloną.

Z naszym najnowszym międzynarodowym zespołem niezwykle wykwalifikowanych analityków zagadnień geopolitycznych, my, Etyczne, oferujemy wielkim jednostkom korporacyjnym i państwowym innowacyjne, głębokie, najnowocześniejsze oceny ryzyka. W Etycznych szczycimy się wiernością naszym przekonaniom, starannością i  opartymi na najnowszych zdobyczach wiedzy umiejętnościami informatycznymi. Ochrona osobista i  negocjatorzy do rozmów z  porywaczami dostępni od zaraz. Marlon służy odpowiedzią w sprawach osobistych i poufnych.

Adres mailowy i numer skrzynki pocztowej również w Houston w stanie Teksas. Bezpłatna linia do Marlona odpowiadającego w sprawach osobistych i poufnych. Żadnych nazwisk menedżerów, funkcjonariuszy, doradców czy niezwykle wykwalifikowanych analityków zagadnień geopolitycznych. Żadnego Elliota, z imienia czy nazwiska. Spółką matką Rozwiązań Etycznych jest Spencer Hardy, międzynarodowa korporacja zajmująca się obrotem naftą, zbożem, drewnem, wołowiną, ziemią pod zabudowę mieszkalną i działalnością non profit. Ta sama spółka matka wspomaga fundacje ewangelickie, szkoły religijne i misje chrześcijańskie.

Chcąc uzyskać dalsze informacje o Rozwiązaniach Etycznych, należy wprowadzić przesłany kod dostępu. Ponieważ nie ma takiego kodu i czuje się intruzem, rezygnuje z dalszych poszukiwań.

Mija tydzień. Każdego ranka przy śniadaniu, w pracy, każdego wieczoru po powrocie do domu odgrywa zgodnie z instrukcją normalnego do bólu faceta i czeka na wielkie wezwanie, które może nadejść lub nie, lub nadejść w najmniej spodziewanym momencie, co następuje pewnego wczesnego poranka, kiedy żona śpi, nafaszerowana lekarstwami, a on we flanelowej koszuli i sztruksach kręci się po kuchni, zmywając po kolacji i powtarzając sobie, że naprawdę musi się zająć trawnikiem z tyłu domu. Telefon dzwoni, on podnosi słuchawkę, rzuca rześkie „Dzień dobry”, i to jest Elliot, który, jasna sprawa, widział ogłoszenie w witrynie pośrednika handlu nieruchomościami i jest poważnie zainteresowany kupnem domu.

Tyle że za sprawą południowoafrykańskiego akcentu to nie Elliot, a „Illiot”.

Czy Elliot należy do „najnowszego międzynarodowego zespołu niezwykle wykwalifikowanych analityków zagadnień geopolitycznych” Rozwiązań Etycznych? To możliwe, chociaż nie oczywiste. W pustym biurze przy bocznej uliczce w Paddington Gardens, gdzie dwaj mężczyźni zasiadają zaledwie półtorej godziny później, Elliot ma na sobie prosty czarny garnitur i krawat w ukośne paski i spadochroniarzyki. Kabalistyczne pierścienie zdobią trzy najgrubsze palce wymanikiurowanej dłoni. Lśniąca naga czaszka ma oliwkową barwę, jest dziobaty i niepokojąco muskularny. Jego spłoszone, pozbawione wyrazu spojrzenie to omiata gościa, to ucieka w bok ku ponurym ścianom. Jego angielszczyzna jest tak kunsztowna, że nasuwa się podejrzenie, iż używa jej wyłącznie po to, aby zabłysnąć precyzją wypowiedzi i nieskazitelnością wymowy.

Wyjąwszy z szuflady prawie nowy brytyjski paszport, Elliot oblizuje kciuk i ostentacyjnie kartkuje dokument.

– Manila, Singapur, Dubaj; oto tylko kilka ze znakomitych miast, w których przebywałeś na zjazdach statystyków. Rozumiesz, Paul?

Paul rozumie.

– Na wypadek gdyby jakiś wścibski osobnik siedzący obok w samolocie zapytał, co sprowadza cię do Gibraltaru, powiesz, że chodzi tylko o zwykły zjazd statystyków. Jeśli nadal będzie ciekawy, powiesz mu, żeby pilnował swoich pierdolonych spraw. Gibraltar to jedno z centrów internetowego hazardu, nie zawsze zgodnego z prawem. Bossowie hazardu nie lubią, kiedy byle kto zadaje niepotrzebne pytania. Teraz muszę cię prosić, Paul, żebyś był łaskaw szczerze wyznać, czy masz jakieś obawy dotyczące swojej przykrywki?

– Hm, może faktycznie jedna by się znalazła – przyznaje po stosownym zastanowieniu.

– Wyznaj ją, Paul. Wal śmiało.

– Chodzi tylko o to, że kiedy się jest Angolem... i do tego pracownikiem służby cywilnej, który kręcił się tu i ówdzie po budynkach rządowych... to pojawianie się w skórze innego Angola na ważnym dla interesów kraju terytorium zależnym... hm, jest trochę... – szuka słowa – ...trochę, cholera, dziwaczne, szczerze mówiąc.

Małe okrągłe oczka Elliota znów patrzą na niego bez mrugnięcia.

– Znaczy się, nie mógłbym po prostu zaryzykować i lecieć jako ja? Obaj wiemy, że będę musiał się trzymać w cieniu. Ale gdyby wbrew naszym najlepszym intencjom zdarzyło się, że jednak wpadnę na kogoś, kogo znam, albo, co gorsza, na kogoś, kto zna mnie, wtedy przynajmniej mógłbym być tym, kim jestem. Znaczy się sobą. Zamiast...

– Zamiast kim dokładnie, Paul?

– Hm, zamiast udawać jakiegoś statystyka, Paula Andersona. Znaczy się, kto w ogóle uwierzy w taką naciąganą historyjkę, jeśli będzie dobrze wiedział, kim jestem? Naprawdę, Elliot... – czuje uderzenie krwi do twarzy i nie może go powstrzymać – rząd Jej Królewskiej Mości ma, cholera, gigantyczną wojskową kwaterę główną w Gibraltarze. Nie wspominając o sporym kontyngencie dyplomatów i olbrzymiej stacji nasłuchowej. I obozie ćwiczebnym sił specjalnych. Wystarczy, żeby jeden nieoczekiwany gość wynurzył się spod ziemi i uściskał mnie jak dawno niewidzianego kumpla i jestem... no, spalony. A tak w ogóle co ja wiem o statystyce? Gówno wiem. Nie żebym kwestionował twoją znajomość materii, Elliot. I oczywiście zrobię wszystko, co będzie trzeba. Tylko pytam.

– Czy to pełne spektrum twoich obaw, Paul? – pyta z troską Elliot.

– Oczywiście. Ja tylko zwracam uwagę. – I żałuje, że zwrócił, ale jak, do diabła, można gwizdać na logikę?

Elliot oblizuje wargi, marszczy czoło i staranną angielszczyzną mówi:

– Nie ulega kwestii, Paul, że każdy w Gibraltarze będzie miał głęboko w dupie, kim jesteś, bylebyś tylko machał brytyjskim paszportem i się nie wychylał. Jednakże jestem zobowiązany wziąć pod uwagę, że to twoje klejnoty znajdą się bezpośrednio na linii strzału, gdyby doszło do najgorszego scenariusza. Weźmy pod uwagę hipotetyczny przypadek; nieprzewidziane przez ekspertów planistów, do których mam zaszczyt się zaliczać, załamanie się operacji. Mogłoby paść pytanie: czy doszło do infiltracji? Zaczęto by się zastanawiać: a kim jest ten uczony złamas Anderson, co to zaszywał się w hotelowym pokoju, noce i dnie czytając książki? Gdzie można znaleźć tego Andersona w kolonii nie większej niż pieprzone pole golfowe? Gdyby taka sytuacja nastała, to podejrzewam, że byłbyś znacznie więcej niż rad, nie będąc tym, kim naprawdę jesteś. Teraz zadowolony, Paul?

Zadowolony że hej, Elliot. Bardziej nie można. W kompletnie obcym środowisku, sprawa jak z sennego koszmaru, ale oddany ci do ostatniej kropli krwi. Lecz z drugiej strony widząc, że Elliot trochę się nadął, i powodowany obawą, że szczegółowe wprowadzenie, które ma zaraz nastąpić, rozpocznie się w kwaśnej atmosferze, próbuje stworzyć jakąś więź:

– A gdzie taki wysoce wykwalifikowany gość jak ty plasuje się w tym układzie, jeśli mogę zapytać, Elliot, czy też to z mojej strony zbytnie wścibstwo?

W głosie Elliota pojawia się świętoszkowaty ton kaznodziei przemawiającego z ambony:

– Szczerze dziękuję ci za to pytanie, Paul. Moim żywiołem jest wojna, była nim całe życie. Walczyłem w wojnach wielkich i małych, przeważnie na kontynencie afrykańskim. Podczas tych dokonań miałem szczęście napotkać człowieka, którego źródła informacji są legendarne, by nie powiedzieć cudowne. Informatorzy z całego świata otwierają się przed nim ufnie jak przed nikim innym, wiedząc, że spożytkuje ich wiedzę, wznosząc wysoko sztandar demokratycznych zasad i wolności. Operacja „Fauna i Flora”, której szczegóły teraz ci odsłonię, to jego autorskie dzieło.

To dumne oświadczenie Elliota nie może nie sprowokować oczywistego, choć lizusowskiego pytania:

– A mogę spytać, Elliot, czy ten wielki człowiek jakoś się nazywa?

– Paul, jesteś od teraz i na wieczność członkiem rodziny. Stąd też powiem ci bez żadnych obaw, że założycielem i siłą napędową Rozwiązań Etycznych jest dżentelmen, który nazywa się, niech to pozostanie w najgłębszej tajemnicy, Jay Crispin.

Powrót taksówką do Harrow.

„Od tej pory zachowuj wszystkie paragony”, mówi Elliot. Zapłaciłeś taksówkarzowi, zachowaj paragon.

Szukam w Internecie informacji o Jayu Crispinie.

Jay ma dziewiętnaście lat i mieszka w Paignton, w Devon. Jest kelnerką.

J. Crispin, stolarz, specjalność fornirowanie, przyszedł na świat w Shoreditch, w roku 1900.

Jay Crispin, model, aktor, muzyk i tancerz.

Ale o Jayu Crispinie, sile napędowej Rozwiązań Etycznych i mózgu operacji „Fauna i Flora” ani słówka.

Mężczyzna, który musi używać imienia Paul, kolejny raz przyklejony do gigantycznego okna widokowego w hotelowym więzieniu, ze znużeniem rzucił bezsensowną wiązankę przekleństw w stylu współcześniejszym niż jego własny. „Kurwa” – potem „kurwa do potęgi”. Dalej znudzona seria następnych „kurew”, wycelowana w komórkę na łóżku i zakończona apelem „Dzwoń, smutny palancie, dzwoń”, żeby tylko się przekonać, że gdzieś w głowie albo poza nią ta sama komórka odzyskała głos i jodłuje, doprowadzając go do szaleństwa „didlu-daj, didlu-daj, didlu-daj, di-dlu-daj”.

Tkwił nadal przy oknie, zastygły w niedowierzaniu. To sąsiad, tłusty brodaty Grek, śpiewa pod prysznicem. To niewyżyci kochankowie na górze; on stęka, ona wyje. Mam halucynacje.

Pragnął tylko jednego – iść spać i obudzić się po wszystkim. Ale już leżał na łóżku, przyciskając do ucha szyfrujący telefon, choć nie wypowiadał słowa, trzymając się jakichś pokrętnych zasad bezpieczeństwa.

– Paul? Jesteś tam, Paul? To ja. Kirsty, pamiętasz?

Kirsty, opiekunka na pół etatu, której nigdy nie widział na oczy. Znał tylko głos, zuchwały, władczy. Reszta w sferze wyobrażeń. Czasem mu się wydawało, że wychwytuje wygładzony australijski akcent – do pary z południowoafrykańskim akcentem Elliota. Czasem z kolei się zastanawiał, jakie jest ciało, z którego dobywa się ten głos, a kiedy indziej, czy głos w ogóle ma powiązanie z jakimś ciałem.

Już słyszał wyostrzony ton, zapowiedź groźby:

– Z tobą wszystko okej, Paul?

– Jasne, Kirsty. Z tobą też, jak podejrzewam?

– Gotowy na nocne podglądanie ptaszków, sów w szczególności?

Częścią głupkowatej przykrywki Paula Andersona było hobby, ornitologia.

– Oto aktualizacja. Pełna gotowość. Dziś wieczór. „Rosemarie” pięć godzin temu wyszła z portu, kurs – Gibraltar. Aladyn zarezerwował na wystrzałowy bankiet dla swoich gości Chińczyka w Queensway Marina. Zamierza posadzić gości, a potem się ulotnić. Spotkanie z Szulerem potwierdzone na dwudziestą trzecią trzydzieści. Co powiesz na to, żebym zgarnęła cię z hotelu dokładnie o dwudziestej pierwszej? Dziewiąta wieczór. Pasuje?

– Kiedy spotkam się z Jebem?

– Pewnie wkrótce, Paul – odparła jeszcze ostrzej niż zwykle, jak zawsze kiedy pada to imię. – Wszystko gotowe. Twój przyjaciel Jeb będzie czekał. Ubierz się na obserwację ptaków. Nie wymeldowuj się. Ustalone?

Wszystko zostało ustalone dwa dni temu.

– Bierzesz paszport i portfel. Spakujesz rzeczy, ale zostawiasz je w pokoju. Klucz od pokoju oddasz na portierni, jakbyś miał wrócić późno. Masz stać na stopniach przed hotelem, żebyś nie musiał się plątać po holu na oczach grup wycieczkowych.

– Świetnie. Zrobię to. Dobry pomysł.

To też już ustalili.

– Rozglądaj się za niebieską toyotą hilux, świeżo umytą, nową. Na przedniej szybie czerwona tabliczka KONFERENCJA po stronie pasażera.

Trzeci raz od przyjazdu każe mu zsynchronizować zegarki, co uważał za niepotrzebne zawracanie głowy w epoce kwarcu, dopóki nie zdał sobie sprawy, że sam to zrobił z zegarkiem przy łóżku. Godzina pięćdziesiąt dwie minuty do startu.

Koniec połączenia. Był znów sam. Czy to naprawdę ja? Tak, to ja. Godny zaufania. I spocony.

Rozejrzał się wkoło, roztrzęsiony jak więzień, ogarniając wzrokiem celę, która stała się jego domem; książki, które przywiózł ze sobą i z których nie udało mu się przeczytać ani linijki. Simona Schama o rewolucji francuskiej. Montefiorego historia Jerozolimy; w lepszych okolicznościach do tej pory pożarłby obie. Atlas ptaków basenu Morza Śródziemnego, który mu wciśnięto. Powędrował wzrokiem do arcywroga: Fotela Cuchnącego Szczynami. Przesiedział w nim pół ostatniej nocy, po wykatapultowaniu przez łóżko. Wrócić do niego? Obejrzeć tysięczny raz Nocny nalot? A może Henryk V Laurence’a Oliviera bardziej przekona boga wojny, by natchnął jego żołnierskie serce odwagą? A gdyby tak jeszcze jeden odcinek zatwierdzonego przez Watykan soft-porno? Może ożywi stare ciało?

Otworzył rozchwierutaną szafę, wyjął pokrytą naklejkami zieloną walizkę na kółkach Paula Andersona i przystąpił do pakowania tandetnych rzeczy tworzących fikcyjną tożsamość wędrownego statystyka, obserwatora ptaków. Potem usiadł na łóżku, wlepiając oczy w ładującą się komórkę, bo dręczył go przemożny lęk, że telefon padnie w krytycznym momencie.

W windzie ubrana w zielone sportowe marynarki para w średnim wieku zapytała go, czy jest z Liverpoolu. Niestety nie. A może jest z grupy? Raczej nie; a o jaką grupę chodzi? Ale już mieli dość jego wielkopańskiego akcentu i ekscentrycznego sportowego stroju, tak więc zostawili go samemu sobie.

Zjechawszy na parter, zanurzył się w kłębiącym się rozwrzeszczanym tłumie. Pośród zielonych bibułek i baloników świetlny napis ogłaszał Dzień Świętego Patryka. Akordeon rzęził ludową irlandzką muzyką. Uwijali się tędzy tancerze i tancerki w zielonych kapelusikach. Pijana kobieta w przekrzywionym cylinderku złapała go za głowę, ucałowała w usta i powiedziała, że jest uroczy.

Przepychając się i przepraszając, wywalczył sobie drogę do schodów przed hotelem, na których zbita grupka gości czekała na samochody. Wziął głęboki oddech i poczuł zapachy zatoki i miodu zmieszane ze spalinami. W górze nie błyszczały gwiazdy śródziemnomorskiej nocy. Ubrał się, jak mu kazano: solidne turystyczne buty, i nie zapomnij kurtki z kapturem, Paul, noce nad Śródziemnym bywają chłodne jak diabli. W wewnętrznej kieszeni na piersiach miał superszyfrującą komórkę. Czuł ją na lewym sutku – co nie powstrzymało go przed ukradkowym sprawdzeniem palcami.

Świeżo umyta toyota hilux właśnie dołączyła do kolumny przybywających samochodów, i tak, była niebieska, i tak, na przedniej szybie po stronie pasażera miała czerwoną tabliczkę KONFERENCJA. Z przodu dwie bielejące twarze, za kierownicą młody mężczyzna w okularach. Dziewczyna drobna i sprawna, wyskakuje z samochodu jak żeglarka, otwiera drzwi.

– Jesteś Arthur, zgadza się?! – krzyknęła z najwierniejszym australijskim akcentem.

– Nie, tak się składa, że Paul.

– Och, zgadza się, Paul! Przepraszam. Arthur na następnym przystanku. Jestem Kirsty. Miło cię poznać, Paul. Wskakuj!

Ustalone hasło i odzew. Typowa przesada, ale mniejsza z tym. Wskoczył i znalazł się z tyłu sam. Drzwi zamknięte i wóz minął białe słupki bramy, wjeżdżając na bruk ulicy.

– A to Hansi – powiedziała przez ramię Kirsty. – Jest w zespole. „Zawsze czujny” – zgadza się, Hansi? To jego motto. Przywitasz się z panem, Hansi?

– Witaj na pokładzie, Paul – powiedział zawsze czujny Hansi, nie odwracając głowy. Akcent może amerykański, może niemiecki. Prywaciarze przejęli wojenki.

Jechali między wysokimi kamiennymi murami i chłonął wszystkie widoki i odgłosy jednocześnie: trąbienie jazzu z mijanego baru, tłuste angielskie pary żłopiące w kawiarnianych ogródkach bezcłową wódę, studio tatuażu z przyozdobionym torsem w dżinsach biodrówkach, zakład fryzjerski z fryzurami na lata sześćdziesiąte, pochylonego starca w jarmułce pchającego dziecięcy wózek i sklep z pamiątkami sprzedający posążki chartów, tancerek flamenco, Jezusa i Jego uczniów.

Kirsty się odwróciła, przyglądając się mu w mijanych światłach. Koścista twarz, piegowata od słońca australijskiego buszu. Krótkie czarne włosy ukryte pod bawełnianym kapeluszem. Żadnego makijażu i puste spojrzenie, przynajmniej jego zdaniem. Podbródek wciśnięty w zgięty łokieć. Ciało bezkształtne w obszernej wojskowej kurtce.

– Zostawiłeś wszystko w pokoju, Paul? Jak ci mówiłam?

– Wszystko spakowane, jak powiedziałaś.

– Atlas ptaków też?

– Też.

Wjechali w ciemną ulicę, pod sznurami z praniem. Rozpadające się okiennice, zwietrzały tynk, graffiti krzyczące „Angole won!”. Z powrotem wpadli w oślepiający blask świateł miasta.

– I nie wymeldowałeś się z pokoju? Przez pomyłkę czy coś?

– W holu był tłum. Nie mógłbym się wymeldować, nawet gdybym chciał.

– A co z kluczem do pokoju?

Cholera, w kieszeni. Czując się idiotycznie, złożył klucz w jej wyciągniętej dłoni i śledził wzrokiem jego dalszą wędrówkę do rąk Hansiego.

– Robimy objazd, zgadza się? Elliot mówi, żeby zapoznać cię z terenem, żebyś miał jakie takie wyobrażenie.

– Świetnie.

– Jedziemy w górę, więc mamy po drodze Queens way Marinę. Teraz cumuje tam „Rosemarie”. Przypłynęła przed godziną. Widzisz ją?

– Widzę.

– Aladyn zawsze tam cumuje, i to jego prywatne schodki do kei. Nikomu poza nim nie wolno z nich korzystać; ma nieruchomości w kolonii. Nadal jest na pokładzie, a goście się spóźniają, nadal pudrują noski przed zejściem na ląd na wystrzałowy bankiet u Chińczyka. Wszyscy wytrzeszczają gały na „Rosemarie”, więc ty też możesz. Tylko bądź na luzie. Żadne prawo nie zakazuje oglądania na luzie jachtu za trzydzieści milionów dolarów.

Czy to podniecenie pościgiem? Czy tylko ulga spowodowana wyjściem z więzienia? A może po prostu wizja przysłużenia się ojczyźnie w sposób, o jakim nigdy nie marzył? Cokolwiek to było, obmyła go fala patriotycznego zapału, gdy powitały go zdobywcze stulecia imperium brytyjskiego. Statuy wielkich admirałów i dowódców lądowych, armaty, reduty, bastiony, podniszczone znaki kierujące naszych stoickich obrońców do schronów przeciwlotniczych, umundurowani w stylu Gurkhów wojownicy z bagnetami na broni, trzymający wartę przed rezydencją gubernatora, policjanci w obwisłych brytyjskich mundurach, ogromne postery w stylu Orwella ogłaszające bliskie otwarcie nowych hangarów Gibraltarskiej Eskadry Royal Navy w starej łaźni na nabrzeżach; był dziedzicem tego wszystkiego. Nawet przygnębiające rzędy bud z rybami i frytkami, wtłoczone w eleganckie hiszpańskie fasady budziły w jego piersi patriotyczne westchnienia.

Przelotny widok dział, a potem pomników ku czci bohaterów wojennych, brytyjskich i amerykańskich. Oto Ocean Village, przepastny jak piekło kanion apartamentowców z balkonami z niebieskiego szkła wychodzącymi na fale oceanu. Prywatna droga z bramą i wartownią, ani śladu wartownika. Poniżej las białych masztów, wyłożona czerwonym dywanem keja, rząd butików i chińska restauracja, zarezerwowana przez Aladyna na wystrzałowy bankiet.

I dalej na morzu „Rosemarie” w całej krasie, oświetlona jak choinka. Okna na środkowym pokładzie zaciemnione. Okna salonu przezroczyste. Zwaliści mężczyźni przechadzają się między pustymi stolikami. Przy jachcie, u stóp złoconej drabinki czeka zwinna motorówka z dwuosobową załogą w białych mundurach, przewiezie Aladyna i jego gości na brzeg.

– Aladyn to zasadniczo Polak z domieszką jakiejś innej krwi, który przyjął libańskie obywatelstwo – tłumaczy w paddingtońskim pokoiku Elliot. – Polak, którego nie tknąłbym nawet kijem[2]. Niewątpliwie najbardziej bezwzględny, pieprzony handlarz śmiercią, jakiego ziemia nosi, a na dodatek serdeczny przyjaciel najgorszych mętów międzynarodowej socjety. Jak dano mi do zrozumienia, zasadniczy artykuł na jego liście to manpady.

Manpady, Elliot?

– Dwadzieścia sztuk wedle ostatnich obliczeń. Dzieło sztuki, bardzo wytrzymałe, bardzo zabójcze.

Czas na pełen wyższości uśmiech Elliota, obrót łysej głowy i spłoszone spojrzenie w bok.

– Manpad to, formalnie rzecz biorąc, przenośny przeciwlotniczy zestaw rakietowy, Paul. Manpad to, jak ja to nazywam, akronim. Broń znana pod tym akronimem jest tak lekka, że dziecko ją udźwignie. Tak się składa, że to również przydatne narzędzie, jeśli kombinujesz, czym by tu zestrzelić bezbronny samolot. Taka jest mentalność tych morderczych gnojów.

– Ale czy Aladyn ma ze sobą te manpady, Elliot? Teraz? Tej nocy? Na pokładzie „Rosemarie”? – pyta, odgrywając naiwniaka, ponieważ wygląda na to, że ten typ rozmówcy najbardziej przypada do gustu Elliotowi.

– Wedle wiarygodnego i wyłącznego źródła informacji naszego przywódcy, te manpady są częścią szerszej oferty, obejmującej najnowsze rakietowe pociski przeciwczołgowe i najdoskonalsze karabiny szturmowe z arsenałów państwowych w znanym złym świecie. Jak w sławnej arabskiej baśni Aladyn ukrywa skarb na pustyni, stąd jego imię. Zawiadomi zwycięskiego oferenta o lokalizacji skarbu wtedy... i dopiero wtedy... gdy dobije targu, w tym wypadku z nikim innym, a z samym Szulerem. Zapytaj mnie, jaki jest cel spotkania Aladyna i Szulera, a powiem ci, że jest nim ustalenie parametrów umowy, terminów płatności w złocie i ewentualnie obejrzenie towaru przed przekazaniem.

Toyota opuściła tereny portu jachtowego i okrążała trawiaste rondo z palmami i bratkami.

– Chłopcy i dziewczęta sprężeni i gotowi, każdy na swoim miejscu – raportuje monotonnie do komórki Kirsty.

Chłopcy, dziewczęta? Gdzie? Co mi umknęło? Musiał ją zapytać.

– Dwa czteroosobowe zespoły obserwatorów siedzą u Chińczyka, czekają na pojawienie się grupy Aladyna. Dwie spacerujące pary. Jeden ugadany taksówkarz i dwaj motocykliści, na wypadek gdyby cel wymknął się z przyjęcia – wyrecytowała, jakby mówiła do nieuważnego dziecka.

Panuje pełne napięcia milczenie. Myśli, że jestem zbędnym dodatkiem. Angolem bez pojęcia, pajacem, z którym będzie tylko kłopot.

– Więc kiedy mam się spotkać z Jebem? – spytał z naciskiem, nie po raz pierwszy.

– Twój przyjaciel Jeb będzie czekał na ciebie w umówionym miejscu, zgodnie z ustaleniami, jak ci przekazałam.

– Jestem tu z jego powodu – powiedział zbyt głośno, czując rosnące zacietrzewienie. – Jeb i jego ludzie nie mogą bez mojego pozwolenia przystąpić do akcji. To było jasne od początku.

– Jesteśmy tego świadomi, serdeczne dzięki, Paul, i Elliot też jest tego świadomy. Im szybciej ty i twój przyjaciel Jeb się spotkacie i oba zespoły się odezwą, tym szybciej będziemy mogli załatwić sprawę i wrócić do domu. Okej?

Potrzebował Jeba. Potrzebował swoich.

Samochody zniknęły z ulic. Tu drzewa były niższe, niebo większe. Rozpoznawał charakterystyczne punkty otoczenia. Kościół Świętego Bernarda. Meczet Ibrahima-al-Ibrahima. Katedra Najświętszej Maryi Panny Królowej. Każdy z nich odciśnięty w jego pamięci po wielokrotnym machinalnym kartkowaniu wytłuszczonego hotelowego przewodnika. Na morzu armada kotwiczących oświetlonych frachtowców. „Zespół morski będzie operował ze statku bazy Etycznych”, mówił Elliot.

Niebo zniknęło. Ten tunel to nie tunel. To nieużywany chodnik kopalni. To schron przeciwlotniczy. Wykrzywione stalowe belki, śliskie ściany z pustaków i niewygładzonej skały. W górze migające neony, białe drogowskazy dotrzymywały im kroku. Girlandy czarnych przewodów. Ostrzeżenie: uwaga na spadające kamienie. Dziury, strumyki brudnej wody podskórnej, żelazne drzwi prowadzące Bóg wie dokąd. Czy Szuler jechał dziś tędy? Czy kryje się za drzwiami z jednym ze swoich dwudziestu manpadów? „Szuler to nie zwykła, wysoka półka, Paul. Wedle słów pana Jaya Crispina Szuler to stratosfera”, to znów słowa Elliota.

Filary jak brama do innego świata zbliżyły się do nich, gdy wyłonili się z brzucha Skały Gibraltarskiej i wylądowali na wyciętej w klifie drodze. Potężny wiatr grzechoce karoserią, półksiężyc pojawił się nad przednią szybą i toyota podskakuje na poboczu. Poniżej światła nadbrzeżnych osad. Za nimi smoliście czarne góry Hiszpanii. A na morzu ta sama nieruchoma armada frachtowców.

– Tylko pozycyjne – rozkazała Kirsty.

Hansi zgasił długie.

– Wyłącz silnik.

Toczyli się do wtóru cichego pomruku opon na spękanej nawierzchni. Przed nimi dwa razy błysnęło czerwone światełko, potem trzeci raz, bliżej.

– Stop.

Zatrzymali się. Kirsty otworzyła drzwi, wpuszczając podmuch zimnego wiatru i równomierny łomot silników dobiegający od strony morza. W całej dolinie oświetlone księżycem chmury kłębiły się w górze i toczyły jak dym prochowy grzbietem Skały. Z tunelu za ich plecami wyskoczył samochód i żłobił wzgórze światłami reflektorów, pozostawiając jeszcze głębszą ciemność.

– Paul, twój przyjaciel tu jest.

Nie widząc żadnego przyjaciela, wysunął się z samochodu. Siedząca z przodu Kirsty pochyliła się, pociągając za sobą oparcie fotela, jakby chciała się go jak najszybciej pozbyć. Opuścił nogi na ziemię i usłyszał wrzask cierpiących na bezsenność mew oraz muzykę świerszczy. Z ciemności wyłoniły się dwie dłonie w rękawicach i podtrzymały go. Za nimi przygarbiony mały Jeb w podwiniętej kominiarce i ze lśniącymi policzkami wymalowanymi farbą maskującą oraz z lampką czołową wyglądającą jak oko cyklopa.

– Miło cię znów widzieć, Paul. Spróbuj, czy będzie pasować – zamruczał z łagodnym, melodyjnym akcentem Walijczyka.

– Ciebie jeszcze bardziej, Jeb, muszę przyznać – odpowiedział gorączkowo, odbierając noktowizor i ściskając rękę Jeba. To był ten Jeb, jakiego zapamiętał: drobny, spokojny, niewzruszony.

– Hotel w porządku, Paul?

– Cholerna dziura, jakiej świat nie widział. A jak u ciebie?

– Chodź i sam się przekonaj, człowieku. Luksus na luksusie. Idź moimi śladami. Powoli i spokojnie. A jak zobaczysz spadający kamień, nie zastanawiaj się, odskakuj.

Czy to był żart? Uśmiechnął się na wszelki wypadek. Toyota jechała w dół – robota wykonana, dobranoc. Nałożył noktowizor i świat stał się zielony. Przed oczami roztrzaskiwały się jak owady pędzone wiatrem krople deszczu. Jeb człapał pierwszy, górnicza latarka na czole oświetlała drogę w górę. Nie było szlaku, tylko linia, którą szedł Jeb. Jestem z ojcem na wrzosowiskach, przedzieram się przez wysokie na dziesięć stóp kolcolisty, tyle że na tym zboczu nie rośnie kolcolist, jedynie kępy wydmowych traw, uparcie czepiające się łydek. Są ludzie, których prowadzisz, i są ludzie, którzy prowadzą, mawiał ojciec, generał w stanie spoczynku. Jeśli chodzi o Jeba, to on prowadzi.

Teren się wyrównał. Wiatr słabł i przybierał na sile w zależności od ukształtowania terenu. W górze klekot śmigłowca. „Pan Crispin zapewni szczelną osłonę w amerykańskim stylu – obwieścił z nutą korporacyjnej dumy Elliot. – Tak szczelną, że nie musisz znać szczegółów. Standardowo wysokiej klasy sprzęt dla wszystkich plus predator do celów operacyjnych. Koszty to pestka dla jego budżetu operacyjnego”.

Stromizna wzrosła, podłoże stanowił po części piarg, po części nawiany piasek. Zawadził butem o śrubę, stalowy pręt, kotwę. Raz – ale Jeb czekał, ostrzegał, wskazując ręką – wyrosła przed nami siatka druciana zatrzymująca zwietrzałe fragmenty skalne, przez którą musiał przeleźć.

– Sama przyjemność, Paul. I jaszczurki nie gryzą, nie w Gibraltarze. Nazywają je tu scynkami, ale nie pytaj mnie dlaczego. Masz rodzinę, Paul, zgadza się? – i spontaniczne „tak” w odpowiedzi. – Kogo, Paul? Bez obrazy.

– Jedna córka, jedna żona – odpowiada bez tchu. – Córka jest doktorem medycyny. – Chryste, zapomniałem, że jestem Paulem i kawalerem, ale jakie to ma znaczenie? – A ty, Jeb?

– Jedna fantastyczna żona, jeden syn, w przyszłym tygodniu skończy pięć lat. Brylant, tak samo jak twoja, przypuszczam.

Auto wyłoniło się z tunelu za ich plecami. Chciał przykucnąć, ale Jeb podtrzymał go uściskiem tak mocnym, że aż stęknął.

– Zrozum, nikt nie może nas zobaczyć, chyba że się poruszymy – wytłumaczył tym samym cichym, krzepiącym tonem z walijskim akcentem. – Stąd sto jardów w górę, będzie bardzo stromo, ale to dla ciebie żaden problem, jestem pewien. Mały trawers i znajdziemy się na miejscu. To tylko trzech chłopaków i ja... – dodał, jakby nie było się czego wstydzić.

I było stromo, zarośla i osuwający się piasek, i kolejna siatka druciana do przejścia, i Jeb znów czekał, wyciągając dłoń w rękawicy, gdyby się potknął, ale nie. Nagle dotarli na miejsce. Trzech żołnierzy w strojach bojowych i hełmach, jeden wyższy od pozostałych, wypoczywało na brezentowej płachcie, pociągało z metalowych kubków i wpatrywało się w ekrany laptopów, jakby oglądali popołudniowy sobotni mecz.

Kryjówka wykorzystywała siatkę drucianą. Ściany osłonięto zbitym listowiem i gałązkami krzewów. Gdyby nie Jeb, przeszedłby tuż obok tego miejsca i niczego by nie zauważył. Ekrany laptopów osłonięto przyciętymi otulinami rur. Trzeba było wytężać wzrok, by śledzić obraz. Światło kilku zamglonych gwiazd przebijało przez liściasty dach. Promienie księżyca odbijały się od uzbrojenia, jakiego nie widział na oczy. Cztery skrzynie ekwipunku leżały przy ścianie kryjówki. Wąskie poprzeczne rozcięcie wychodziło na opadający ku nadbrzeżnej drodze stok i morze.

– Więc to jest Paul, chłopaki. Nasz człowiek z ministerstwa – powiedział Jeb do wtóru łoskotu wiatru.

Żołnierze jak jeden mąż się odwrócili, zdjęli skórzane rękawice, uścisnęli mu zbyt mocno dłoń i przedstawili się.

– Don. Witamy w Ritzu, Paul.

– Andy.

– Krótki. Cześć, Paul. Wspinaczka bez bólu, no nie?

„Krótki”, bo jest wyższy od reszty; czemu by inaczej? Jeb podał mu kubek herbaty, słodkiej od skondensowanego mleka. Przez kolejne otuliny rur, wsunięte w ścianę poniżej szczeliny, rozciągał się widok aż do wybrzeża. Po lewej ręce te same smoliście czarne góry Hiszpanii, teraz większe i bliższe. Jeb stanął obok, patrząc na lewy ekran. Ujęcia z ukrytych kamer, przegląd slajdów: port jachtowy, Chińczyk, oświetlona jak choinka „Rosemarie”. Zmiana. Poruszone ujęcie z wnętrza restauracji. Obiektyw na poziomie podłogi. U szczytu długiego stołu, przy wychodzącym na zatokę oknie władczy, otyły, idealnie ostrzyżony pięćdziesięciolatek w żeglarskiej marynarce gestykuluje na oczach gości. Po jego prawej nadąsana brunetka, młodsza od niego o połowę. Nagie ramiona, okazały biust, brylantowy naszyjnik i wykrzywione w dół usta.

– Aladyn to nerwowy drań, Paul – informował go półgłosem Krótki. – Najpierw ściął się z szefem sali, bo nie było homara. Teraz jego laseczka obrywa po arabsku. Niezły ten Polaczek. Dziewczyna tak zagrywa, że aż dziwne, że nie dostała po łbie. Jakbym już to gdzieś widział, a ty nie, Jeb?

– Podejdź tu na minutkę, Paul, jeśli łaska.

Zrobił długi krok, gdy Jeb położył mu dłoń na ramieniu, prowadząc go do środkowego ekranu. Na zmianę ujęcia z lotu ptaka i z ziemi. Czy to przekaz z drona, którego koszt to pestka dla budżetu operacyjnego pana Crispina? Czy ze śmigłowca, który, jak słychać, zawisł nad ich głowami? Na brzegu klifu wisiał taras zabudowany białymi, krytymi szalówką domami. Kamienne schodki do plaży rozdzielające zabudowania. Schodki do wąskiego półksiężyca piasku. Kamienna plaża okolona pofałdowanym klifem. Pomarańczowe światło latarń. Szutrowa droga dojazdowa prowadząca od tarasu do głównej drogi nadbrzeżnej. Żadnych świateł w oknach domów. Żadnych zasłon.

I przez rozcięcie w ścianie pełny widok tego samego tarasu.

– To teren do wyburzenia, Paul – wyjaśniał mu do ucha Jeb. – Kuwejcka firma zamierza tu postawić kompleks kasynowy i meczet. Dlatego domy są puste. Aladyn jest prezesem firmy. No i z tego co opowiadał gościom, miał dziś wieczór poufne spotkanie z deweloperem. Zapowiada się bardzo lukratywny interes. Z tego co mówi jego dziewczyna, cały zysk ma pójść do jego kieszeni. Nie przypuszczałbyś, że człowiek pokroju Aladyna będzie miał tak długi język, ale to fakt.

– Popisuje się – wytłumaczył Krótki. – Typowy pieprzony Polaczek.

– Więc Szuler jest już w którymś z tych domów? – spytał.

– Powiedzmy tak, jak jest, tośmy go nie zauważyli, Paul – odpowiedział ciągle tym samym, monotonnym, celowo swobodnym tonem Jeb. – Z zewnątrz się nie da, a wewnątrz nie ma podglądu. Powiedziano nam, że nie było możliwości. No nie da się za jednym zamachem założyć pluskiew w dwudziestu domach, nawet przy dzisiejszym sprzęcie, mam rację? Może skrył się w jednym, a spotkanie wyznaczył w drugim. Na razie jeszcze nie wiemy, prawda? Pozostaje czekać, obserwować i nie pchać się na dół, dopóki nie wiesz, z kim masz do czynienia, zwłaszcza kiedy szukasz grubej ryby z Al-Kaidy.

Szybko przypomina sobie słowa Elliota, mgliście opisującego tę samą nieuchwytną postać:

„Rzekłbym, że w gruncie rzeczy Szuler to taki dżihadowski Zorro pełną gębą, Paul, żeby nie powiedzieć błędny ognik. Unika wszelkich środków łączności elektronicznej, w tym komórek i pozornie niewinnych maili. Szuler przekazuje wiadomości wyłącznie ustnie i wykorzystuje tego samego kuriera raz, nigdy więcej”.

– Może się pojawić z bylekąd, Paul – tłumaczył Krótki, może żeby go uczujnić. – Od strony gór. Od strony hiszpańskiego wybrzeża, łódką. A jak mu się spodoba, przejdzie po wodzie. Zgadza się, Jeb?

Nieznaczne skinienie głowy Jeba. Jeb i Krótki, najniższy i najwyższy w zespole; przyciąganie się przeciwieństw.

– Albo przeszmugluje się z Maroka, pod nosem straży przybrzeżnej, zgadza się, Jeb? Albo wskoczy w garnitur od Armaniego i przyleci na szwajcarskim paszporcie. Albo wyczarteruje prywatny odrzutowiec, co, szczerze mówiąc, ja bym zrobił. Wpierw zamówiwszy ulubione menu u atrakcyjnej hostessy w mini. Wedle naszego niesamowitego, niedoścignionego źródła informacji Szuler ma forsy jak lodu, zgadza się, Jeb?

Od morza jednolity, czarny na tle nieba taras, nieprzystępny i groźny, plaża – sczerniała ziemia niczyja porytych głazów i spienionych fal.

– Ilu ludzi w zespole morskim? – spytał. – Elliot nie był pewien.

– Zredukowaliśmy go do ośmiu – odparł nad ramieniem Jeba Krótki. – Będzie dziewięciu, kiedy wrócą z Szulerem na statek bazę. Taką mają nadzieję – dodał sucho.

„Ci spiskowcy będą nieuzbrojeni, Paul – powiedział Elliot. – Totalne dranie, a ufają sobie, że świat nie widział. Żadnej broni, żadnej ochrony. Wejdziemy na paluszkach, zgarniemy naszego człowieka, wyjdziemy na paluszkach i nigdy nas tam nie było. Chłopcy Jeba wejdą od lądu, Etycznych – od morza”.

Znów ramię w ramię z Jebem patrzył przez rozcięcie w maskowaniu na oświetlone frachtowce, potem na środkowy ekran. Jeden frachtowiec kotwiczy z boku. Na rufie trzepocąca się panamska bandera. Na pokładzie pod bomami ładunkowym przemykały cienie. Na wodzie ponton, dwóch ludzi na pokładzie. Nadal patrzył, gdy szyfrujący telefon rozćwierkał się głupawo. Jeb wyrwał mu go, ściszył i oddał.

– To ty, Paul?

– Mówi Paul.

– Tu Dziewiątka. Jasne? Dziewiątka. Potwierdź słyszalność.

„I ja będę Dziewiątką – zawodzi uroczyście minister, jakby wygłaszał biblijne proroctwo. – Nie będą Alfą, która jest zarezerwowana dla budynku będącego naszym celem. Nie będą Bravo, które jest zarezerwowane dla twojej lokalizacji. Będę Dziewiątką, która jest kryptonimem twojego dowódcy, i będę się z tobą komunikował za pomocą szyfrującego telefonu, podczas gdy twój zespół operacyjny będzie z tobą połączony siecią wzmocnionego sygnału PRR[3], co dla twojej informacji oznacza Personal Role Radio”.

– Słyszę cię dobrze i wyraźnie, Dziewiątka, dziękuję.

– Jesteś na stanowisku? Tak? Od tej pory składaj krótkie meldunki.

– Tak, jestem. Jestem twoim okiem i uchem.

– W porządku. Powiedz mi dokładnie, co widzisz z miejsca, w którym jesteś.

– Mamy widok prosto w dół stoku, na domy. Nie może być lepszy.

– Kto tam jest?

– Jeb, jego trzej ludzie i ja.

Pauza. Niewyraźny męski głos w tle.

Znów minister:

– Czy ktoś ma choćby blade pojęcie, dlaczego Aladyn do tej pory nie wyszedł od Chińczyka?

– Późno zaczęli jeść. Oczekują, że wyjdzie lada chwila. To wszystko, co usłyszeliśmy.

– I nie widać Szulera? Jesteś tego absolutnie pewien? Tak?

– Jak do tej pory nie widać. Jestem pewien. Tak.

– Najmniejszy ślad na wizji, choćby najdrobniejszy... byle wskazówka... możliwość, że się pokazał...

Pauza. Czy to przerywa wzmocniona sieć łączności PRR, czy Quinn?

– ...i oczekuję, że natychmiast dasz mi znać. Zrozumiano? Widzimy wszystko to co ty, ale nie tak wyraźnie. Masz bezpośredni ogląd. Tak? – pyta już rozdrażniony zwłoką. – Masz niezakłócony widok, do kurwy nędzy!

– Tak, zgadza się. Niezakłócony widok. Doskonały. Mam oko na wszystko.

Don trącił go w ramię, zwracając mu uwagę.

W centrum miasta kluczy w nocnym ruchu ulicznym minivan. Ma na dachu światło taksówki i pasażera na tylnym siedzeniu, wystarczy jedno spojrzenie i wiadomo, że pasażerem jest korpulentny, bardzo ożywiony Aladyn, Polaczek, którego Elliot nie tknąłby nawet kijem. Jak w chińskiej restauracji, trzyma przy uchu komórkę i władczo gestykuluje drugą ręką.

Śledząca kamera zatacza krąg, głupieje. Ekran gaśnie. Śmigłowiec przejmuje zadanie, przygważdża reflektorem minivana, rozkłada wokół niego halo. Powraca śledząca kamera naziemna. Mruga ikonka telefonu w lewym górnym kącie ekranu. Jeb podaje Paulowi słuchawkę. Rozmowa dwóch Polaków. Rechocą na zmianę. Lewa ręka Aladyna odgrywa teatr marionetek w tylnej szybie minivana. Słowiańskie rechoty zastąpione przez pełen nagany głos tłumaczki:

– Aladyn rozmawia ze swoim bratem, Józefem, który jest w Warszawie – mówi z pogardą. – Rozmowa jest wulgarna. Mówią o dziewczynie Aladyna, kobiecie na jachcie. Nazywa się Imelda. Aladyn ma dość Imeldy. Za dużo gada. Rzuci ją. Józef musi odwiedzić Bejrut. Aladyn zapłaci za lot z Warszawy. Jeśli Józef przyleci do Bejrutu, Aladyn pozna go z wieloma kobietami, które chętnie się z nim prześpią. Teraz Aladyn jedzie do swojej ulubionej kochanki. Tajnej kochanki. Przepada za nią. Zastąpi Imeldę. Nie jest ponura, nie rzuca się do gardła, ma świetne piersi. Może kupi jej mieszkanie w Gibraltarze. To dobra wiadomość dla skarbówki. Aladyn teraz kończy. Jego tajna ulubiona kochanka czeka. Bardzo go pożąda. Kiedy otworzy drzwi, będzie całkiem naga. Aladyn jej rozkazał. Dobranoc, Józefie.

Zapadła chwila ogólnej konsternacji, przerwanej przez Dona.

– Kurwa, nie da rady się wyrobić z rypankiem – szepnął oburzony. – Nawet on nie da rady się wyrobić.

Zawtórował mu równie oburzony Andy:

– Taksówka skręciła w złym kierunku. Co on robi i po co?

– Z rypankiem zawsze można się wyrobić – stanowczo powiedział Krótki. – Jak Boris Becker dał radę przelecieć panienkę w schowku na miotły, to Aladyn wyrobi się w drodze do swojego kumpla Szulera, który obstalował u niego manpady. Prosta logika.

Przynajmniej to było prawdą; minivan, zamiast skręcić w prawo do tunelu, skręcił w lewo, do centrum.

– Wie, że siedzimy mu na ogonie – zamruczał zdesperowany Andy. – Szlag.

– Albo coś mu się przestawiło w głupim łbie – rzucił Don.

– Nie używa go, skarbie. Myśli rozporkiem – odparł Krótki.

Ekran poszarzał, zbielał, po czym stał się pogrzebowo czarny.

KONTAKT CHWILOWO UTRACONY

Oczy wszystkich spoczęły na Jebie, gdy z walijskim akcentem mruczał łagodne frazy do mikrofonu na piersi:

– Co z nim zrobiłeś, Elliot? Myśleliśmy, że Aladyn jest za gruby, żeby go zgubić.

Zwłoka i zagłuszające relację Dona trzaski. Wreszcie rozległ się kłótliwy, ściszony głos Elliota, mówiący szybko z południowoafrykańskim akcentem:

– Tam jest kilka apartamentowców z krytymi garażami. Zakładamy, że wjechał do jednego i wyjechał innym. Szukamy.

– W takim razie wie, że siedzisz mu na ogonie – stwierdził Jeb. – To nie najlepsza wiadomość, prawda, Elliot?

– Może wie, może to odruch. Bądź łaskaw, odczep się, do cholery. Dobra?

– Jeśli zostaliśmy nakryci, wracamy do domu, Elliot. Nie wchodzimy w pułapkę, nie wtedy, kiedy ludzie wiedzą, że jesteśmy blisko. Serdeczne dzięki, już to zaliczaliśmy. Jesteśmy na to za starzy.

Trzask, ale bez odpowiedzi. Znowu odezwał się Jeb:

– Nie wpadło ci przypadkiem do głowy, żeby podłożyć pluskwę w tej taksówce, co, Elliot? Może zmienił pojazd. Raz czy dwa obiło mi się o uszy, że tak się robi.

– Odpierdol się.

Krótki w roli wzburzonego towarzysza broni i obrońcy Jeba, odpinając mikrofon, rzucił:

– Kiedy się to skończy, zrobię z nim porządek aż miło. Elliot usłyszy ode mnie kilka miłych, rozsądnych, ciepłych słów, i jak mi Bóg miły wsadzę mu w dupę ten durny południowoafrykański łeb. Dobra myśl, no nie, Jeb?

Ciąg dalszy w wersji pełnej

[2] Gra słów, ang. Pole to „Polak” i „kij”.

[3] Sieć łączności wykorzystującej niewielkie radiostacje krótkiego zasięgu (do 500 m), rodzaj walkie-talkie.

2

Dostępne w wersji pełnej

3

Dostępne w wersji pełnej

4

Dostępne w wersji pełnej

5

Dostępne w wersji pełnej

6

Dostępne w wersji pełnej

7

Dostępne w wersji pełnej

Podziękowania

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału:

A DELICATE TRUTH

Copyright © David Cornwell, 2013

Copyright © 2013 for the Polish edition by Wydawnictwo  Sonia Draga

Copyright  © 2013 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz

Zdjęcie autora: © Stephen Cornwell for The Ink Factory, 2010.

Redakcja: Jacek Ring

Korekta: Joanna Rodkiewicz, Mariusz  Kulan

ISBN: 978-83-7508-820-5

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp.  z o. o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2013

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl