Dla Evy, Martína i Sofíi.
Moich aniołów stróżów.

Synowie Boga, widząc, że córki człowiecze są piękne,

brali je sobie za żony, wszystkie, jakie im się tylko podobały.

Wtedy Bóg rzekł: Nie może pozostawać duch mój w człowieku

na zawsze, gdyż człowiek jest istotą cielesną;

niechaj więc żyje tylko sto dwadzieścia lat.

KSIĘGA RODZAJU, 6, 2–3

Qui non intelligit, aut taceat, aut discat.

(Kto nie rozumie, niechaj milczy albo się uczy).

JOHN DEE (1527–1608)

DWANAŚCIE GODZIN WCZEŚNIEJ

W  biurze dyrektora Agencji Bezpieczeństwa Narodowego ogromny ekran plazmowy rozjaśniał się stopniowo, równocześnie z  cichym szumem elektryczne żaluzje zaciemniały pomieszczenie. Za mahoniowym stołem siedział nieskazitelnie ubrany mężczyzna, czekając, aż wszechwładny Michael Owen wyjaśni mu, dlaczego w takim pośpiechu ściągnął go z Nowego Jorku.

– Dziękuję, Allen – zaczął chrapliwym głosem potężnie zbudowany czarnoskóry dyrektor – że tak szybko się pan zjawił.

– Raczej nie miałem wyboru.

Nicholas L. Allen był wytrawnym agentem. Od dwudziestu lat dość zgrabnie się poruszał w biurokratycznym gąszczu Waszyngtonu, lecz na palcach u jednej ręki mógł policzyć swoje wizyty w tym biurze. Skoro zatem dyrektor Owen wezwał go do swojego szańca w Fort Meade w stanie Maryland, znaczyło to, że sytuacja jest podbramkowa. I to mocno. Nie pozostało mu więc nic innego, jak przyjechać niezwłocznie.

– Otóż, pułkowniku – ciągnął Owen z powagą w oczach – sześć godzin temu nasza ambasada w Ankarze przesłała nam nagranie wideo, które chcę wam pokazać. Proszę, żebyście się skupili na szczegółach i podzielili potem wrażeniami. Zrobicie to?

– Oczywiście, dyrektorze.

W tym także Nick Allen był zaprawiony. W bezwzględnym posłuszeństwie wobec przełożonych. Miał wygląd żołnierza doskonałego: mocna budowa, prawie metr osiemdziesiąt pięć wzrostu, kwadratowa twarz naznaczona paroma brzydkimi śladami po walkach i błękitne oczy, które potrafiły wyrażać całą paletę uczuć – od nieskończonej dobroci po nieludzką wściekłość. Posłusznie nachylił się w fotelu i czekał, aż z ekranu znikną kolorowe pasy i pojawi się pierwsze ujęcie.

Drgnął mocno, kiedy je zobaczył.

W pomieszczeniu o obłażących z tynku poplamionych ścianach siedział mężczyzna skuty kajdankami, w worku na głowie. Ubrany był w pomarańczowy kombinezon, taki, jakie noszą skazańcy w  amerykańskich więzieniach federalnych. Jednakże ludzie kręcący się koło niego raczej nie wyglądali na Amerykanów. Allen widział dwóch, może trzech facetów w galabijach i czarnych kominiarkach. „Granica turecko-irańska – uznał w duchu. – Może Irak”. W obiektywie kamery dostrzegł napisy na murze chyba po kurdyjsku, co się potwierdziło, kiedy usłyszał rozmowę. Wideo było niezłej jakości, chociaż nakręcone kamerą amatorską. Albo i telefonem komórkowym. Kolejne zdanie wypowiedziane przez któregoś z mężczyzn ostatecznie pozwoliło mu zidentyfikować miejsce. „Granica armeńska”, stwierdził. W dodatku dwaj mężczyźni mieli na ramieniu kałasznikowy, a u pasa duże zakrzywione noże typowe dla tego regionu. Niespecjalnie go zdziwiło, że obsługujący kamerę dyryguje sceną. Ani że mówi do zakładnika po angielsku z ciężkim akcentem, który tyle razy słyszał w  północno-wschodniej Turcji.

„No gadaj, co kazałem” – polecił.

Więzień się wzdrygnął, kiedy poczuł, że silne ręce chwytają go za szyję i szarpnięciem odwracają w stronę obiektywu, zrywając z  głowy worek.

„Gadaj!”

Zakładnik się wahał. Nie wyglądał dobrze: był zarośnięty, rozczochrany, brudny na twarzy, wymizerowany, skórę miał spaloną słońcem. Nicka Allena zastanowiło, że na nagraniu nie widać go wyraźniej. Światło było słabe. Prawdopodobnie pochodziło z jednej tylko żarówki. Mimo to wydawał mu się znajomy.

„W imieniu Ludowej Armii Wyzwolenia Kurdystanu... żądam, by rząd Stanów Zjednoczonych przestał wspierać tureckiego najeźdźcę” – powiedział bezbłędnie po angielsku. Za nim podniosła się wrzawa, ktoś krzyknął: „Mów dalej, psie!”. Nieszczęśnik zadygotał. Allen nadal nie potrafił go zidentyfikować, chociaż bacznie obserwował każdy jego gest. Zakładnik wychylił się do przodu, wystawiając do kamery skrępowane ręce. Niektóre palce miał poczerniałe, być może odmrożone. Wydawało się, że ściska w dłoniach jakiś mały przedmiot. Allen wytrzeszczył oczy na widok czegoś w rodzaju ciemnego wisiorka o nieregularnym kształcie, niezbyt ładnego. „Jeśli chcecie, żebym uszedł z życiem, zróbcie, czego żądają – ciągnął zakładnik z ogromnym smutkiem w głosie. – Moje... moje życie w zamian za wycofanie oddziałów NATO z terenów w promieniu dwustu kilometrów od Araratu”.

– Chodzi tylko o Ararat? I to wszystko? Nie żądają okupu? – zdumiał się Allen.

Na nagraniu stojący za zakładnikiem znowu zaczęli pokrzykiwać po kurdyjsku. Wydawali się bardzo podnieceni. Jeden dobył nawet noża i przystawił go więźniowi do gardła.

– Teraz niech pan uważa – szepnął Owen.

Pułkownik potarł nos i skupił się na dalszym ciągu nagrania.

„Powiedz, jak się nazywasz!”

Kolejne polecenie obsługującego kamerę nie zaskoczyło Allena. Tyle razy już oglądał podobne sceny, że wiedział, co teraz nastąpi. Najpierw każą zakładnikowi podać nazwę swojej jednostki, stopień albo miejsce urodzenia, po czym zrobią zbliżenie, tak aby jego tożsamość nie budziła wątpliwości. Jeżeli w tym momencie więzień nie miał już dla nich wartości, pozwalali mu chwilę płakać i rozpaczać, gdy żegnał się z rodziną, następnie zmuszali go, by spuścił głowę, i podrzynali mu gardło. Agonię największych szczęściarzy kończył strzał łaski. Pozostali, dusząc się, wykrwawiali się na śmierć.

Jednakże ten człowiek musiał mieć wielką wartość. Michael Owen nie wzywałby Allena, gdyby było inaczej. W końcu Nick był ekspertem w dziedzinie operacji specjalnych. Miał na swoim koncie misje odbijania zakładników w Libii, Uzbekistanie i Armenii, był członkiem najtajniejszej jednostki w NSA. Czy tego właśnie oczekiwał od niego dyrektor? Żeby sprowadził tego człowieka do Stanów?

„Nie słyszałeś? – huknął nagrywający. – Gadaj, jak się nazywasz!”

Więzień podniósł wzrok – pod oczami miał paskudne fioletowe worki, czoło pobrużdżone.

„Nazywam się Martin Faber. Jestem naukowcem...”

Wszechwładny Michael Owen zatrzymał wideo. Tak jak się spodziewał, Allen oniemiał ze zdziwienia.

– Teraz rozumiecie mój pośpiech, pułkowniku?

– Martin Faber! – mruknął Nick niedowierzająco, z przejęcia poruszając żuchwą. – No jasne!

– A to nie wszystko. – Owen w powietrzu obwiódł pilotem fragment zatrzymanego obrazu. – Widzicie, co on trzyma w rękach?

– Czy to...? – Wojskowy gestem wyraził głęboki niepokój. – Czy to to, co myślę, szefie?

– Zgadza się.

Nick Allen zacisnął usta, jakby nie dowierzał własnym oczom. Przysunął się jak najbliżej ekranu i wpatrzył w przedmiot.

– Jeśli się nie mylę, to jeden z kamieni, których szukamy.

Oczy wielkoluda kierującego najpotężniejszą na świecie służbą wywiadowczą zabłysły złośliwie.

– Macie słuszność, pułkowniku. – Uśmiechnął się. – Dobra wiadomość jest taka, że to nagranie mimowolnie wskazuje nam miejsce, gdzie jest brakujący kamień.

– Czyżby?

– Przyjrzyjcie się dobrze.

Owen pilotem puścił dalszy ciąg nagrania. Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki wymizerowana twarz Martina Fabera zaczęła się poruszać. Błękitne oczy wyraźnie mu zwilgotniały, jakby lada chwila miał wybuchnąć płaczem.

„Julio... – wyszeptał. – Może więcej się nie zobaczymy...”

– Julio?

Sądząc po minie, dyrektor Agencji Bezpieczeństwa Narodowego był usatysfakcjonowany. Nagranie jeszcze się nie skończyło, a rozkaz już się wyrył w mózgu jego najlepszego agenta, zajmując pierwsze miejsce na liście priorytetów.

– Julia Álvarez – uzupełnił Owen niekompletną informację. – Proszę się z nią zobaczyć, pułkowniku. Niezwłocznie.

ROZDZIAŁ 1

Z  jakiegoś dziwnego powodu przywykłam do myśli, że po śmierci moja dusza oddzieli się od ciała i nie mając obciążenia, wzleci ku niebiosom. Byłam pewna, że kiedy już się tam znajdę, wiedziona nieodpartym przyciąganiem dotrę przed oblicze Boga i będę mogła spojrzeć Mu w oczy. I wtedy zrozumiem wszystko. Swoje miejsce we wszechświecie. Skąd się na nim wzięłam. Swoje przeznaczenie. I nawet to, dlaczego moje postrzeganie rzeczy jest takie... szczególne. Tak mi wytłumaczyła to matka, gdy zapytałam o śmierć. A także ksiądz z mojej parafii. Oboje wiedzieli, jak uspokoić moją katolicką duszę. Godna pozazdroszczenia była determinacja, z jaką bronili wszystkiego, co dotyczyło zaświatów, życia pozaziemskiego czy dusz pokutujących. A teraz zaczynałam rozumieć, dlaczego to robili.

Tej pierwszej listopadowej nocy, ma się rozumieć, jeszcze nie umarłam. Miałam natomiast wizję, która uparcie się mnie trzymała: wielgaśne pogodne oblicze siedzącej istoty mierzącej blisko pięć metrów, wpatrzonej w moje oczy, kiedy się unosiłam o kilka cali od jej policzków.

– Niech pani tu nie siedzi za długo.

Manuel Mira, szef ochrony katedry w Santiago de Compostela, wyrwał mnie z zamyślenia, krzycząc z dołu. Pilnował mnie całe popołudnie, kiedy montowałam rusztowanie przed Chrystusem na majestacie przy wejściu głównym, Portyku Chwały, w zachodniej fasadzie świątyni, a teraz, gdy kończył dyżur, poczuł pewnie wyrzuty sumienia, że zostawia mnie samą na łasce lin i haków, na których w ogóle się nie znał.

W gruncie rzeczy nie miał się co martwić. Byłam w znakomitej formie fizycznej, uważałam się za aż nadto doświadczoną w  technikach wspinaczkowych, a czujniki obsługujące tę część katedry za każdym razem wszczynały fałszywy alarm, kiedy w okolicach północy schodziłam z rusztowania.

– Nie powinna pani pracować, jak nikogo tu nie ma.

Strażnik marudził mocno podniesionym głosem, żebym go słyszała.

– Bez przesady. Nic mi nie będzie – odparłam z uśmiechem, nie odrywając oczu od tego, co właśnie robiłam.

– Oj, pani Julio, taka pani nieostrożna! Jak kiedyś noga się powinie albo uprząż obluzuje, poleży pani na posadzce do siódmej rano. O tym trzeba pomyśleć.

– Zaryzykuję. To nie Mount Everest, przecież pan wie. Poza tym mam komórkę.

– Wiem, wiem, pewnie, że wiem – mruknął. – Ale proszę uważać. Dobranoc.

Manuel, który był starszy ode mnie o jakieś dwadzieścia pięć, trzydzieści lat i miał córkę w moim wieku, wcisnął czapkę na głowę, mamrocząc, że jestem niemożliwa. Wiedział, że lepiej mi nie przeszkadzać, kiedy wiszę na wysokości drugiego piętra w roboczym białym kombinezonie, w kasku z logo Fundacji Pedra Barriégo de la Maza, plastikowych goglach, wieńcu ledowym na głowie oraz z nylonową rurką podłączoną jednym końcem do palmtopa, a drugim do igły ze stopu metali wbitej w prawy bok Chrystusa. Moja praca wymagała chirurgicznej precyzji i absolutnego skupienia.

– Dobranoc – odpowiedziałam wdzięczna za troskę.

– I niech pani uważa na duchy – dorzucił bez krzty wesołości. – Dziś Zaduszki, a one zawsze się tu kręcą. Lubią to miejsce.

Nawet się nie uśmiechnęłam. Trzymałam w rękach endoskop za trzydzieści tysięcy euro zaprojektowany w Szwajcarii specjalnie do tej roboty. Zmarli, pominąwszy wspomnienie o nich, które przed chwilą miałam, niespecjalnie mnie obchodzili.

Choć może i nie.

Po miesiącach pisania na temat konserwacji arcydzieł sztuki romańskiej wiedziałam, że jestem o krok od wyjaśnienia postępującego niszczenia jednego z najcenniejszych na świecie zespołów rzeźb. Zabytku, który od pokoleń oddziaływał na ludzi, przypominając, że po życiu doczesnym czeka nas inne, lepsze. Co mnie obchodziło, że były akurat Zaduszki? W gruncie rzeczy był to całkiem dogodny zbieg okoliczności. Rzeźby, które miałam badać, od wieków witały przybywających tu Szlakiem Świętego Jakuba, najstarszą i  najbardziej uczęszczaną trasą pielgrzymkową w Europie, ożywiającą wiarę pątników i przypominającą, że przekroczenie progu tej katedry symbolicznie kończy dotychczasowe grzeszne życie i stanowi początek nowego, wznioślejszego. Stąd nazwa bramy. Portyk Chwały. Ponad dwieście widniejących na nim postaci należało zatem uznać za prawdziwie nieśmiertelne. Armia ponadczasowa, niepoddająca się ludzkim lękom. Tymczasem od 2000 roku trapiła ją jakaś dziwna choroba. Na przykład Izajasz i Daniel się łuszczyli, równocześnie niektórzy z  grajków strojących instrumenty nieco wyżej zaczynali się odchylać od pionu, czemu należało koniecznie zapobiec, aby nie runęli. Aniołowie z trąbami, postacie z Księgi Rodzaju, grzesznicy i potępieni wyraźnie ciemnieli. Nie mówiąc o postępującym odbarwianiu całego zespołu.

Od czasów wypraw krzyżowych nikt nie badał tych figur z tak bliska i równie dokładnie jak ja. W Fundacji Barriégo uważano, że zaatakowała je wilgoć albo jakieś bakterie, ja jednak nie byłam tego taka pewna. Dlatego właśnie tu przychodziłam po zamknięciu katedry dla zwiedzających, gdy nie było gapiących się na mnie turystów ani pielgrzymów dopytujących, dlaczego najwspanialsze dzieło na szlaku ukrywamy za rusztowaniem z prawie nieprzezroczystymi osłonami. Ani oczywiście innych konserwatorów, którzy mogliby kwestionować moje pomysły.

Aczkolwiek miałam jeszcze jeden powód.

W moim mniemaniu niezwykle ważny, lecz przysparzający mi tylko problemów.

Z całej naszej ekipy ja jedna urodziłam się niedaleko stąd, w  wiosce położonej na Costa da Morte, Wybrzeżu Śmierci, i wiedziałam – a właściwie czułam – że oprócz porostów i kwasów istnieją także mniej doczesne przyczyny sprawiające, że kamień niszczeje. W  odróżnieniu od moich kolegów nie pozwalałam, aby wykształcenie wykluczało rozważanie ewentualności mniej konwencjonalnych. Ilekroć poważnie rozpatrywałam pomysły takie, jak wpływ sił tellurycznych albo natury czy promieniowania, wszyscy pokładali się ze śmiechu i natrząsali ze mnie. „W żadnej pracy o tym nie piszą”, przypominali. Na szczęście mogłam liczyć na czyjeś wsparcie – mianowicie dziekana katedry, starego raptusa, za którym, w przeciwieństwie do reszty, przepadałam. Wszyscy mówili na niego „ojciec Fornés” albo „ksiądz Fornés”, ja wolałam go nazywać po imieniu – Benigno, z łaciny Łagodny. Pewnie dlatego, że bardzo mnie bawił kontrast między imieniem a charakterem księdza. W zasadzie tylko on zawsze brał moją stronę w fundacji i zachęcał, żebym nie dawała za wygraną. „Wcześniej czy później – mawiał – wyprowadzisz ich z błędu”.

Wierzyłam, że przyjdzie taki dzień.

Dość długo już wprowadzałam endoskop w każdą z dziewięciu szczelin wybranych przez nasz zespół, wreszcie jakieś dwadzieścia minut przed pierwszą palmtop zapiszczał trzy razy, powiadamiając, że przekazał już pierwsze dane do komputera zainstalowanego na wprost wejścia. Westchnęłam lekko. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z przewidywaniami, nazajutrz w Katedrze Mineralogii Wydziału Nauk Geologicznych Uniwersytetu w Santiago zacznie się przetwarzanie moich danych, tak że za jakieś półtora dnia będziemy mogli omówić pierwsze wyniki.

Zmęczona, lecz pełna nadziei, opuściłam się w uprzęży na dół, aby sprawdzić, czy przesył danych z endoskopu przebiegł prawidłowo. Nie mogłam sobie pozwolić na najdrobniejszy błąd. Twardy dysk o pojemności pięciu terabajtów mruczał jak zadowolony kot, napełniając pomieszczenie szmerami, które wprawiły mnie w dobry humor. Maszyna kończyła spasowywać profile mikrotopograficzne każdej szczeliny, analizy spektograficzne, a także archiwalne nagrania, którymi dokumentowałam każde swoje badanie wnętrza kamienia. Na pierwszy rzut oka wszystko wydawało się w porządku, toteż uspokojona, ale i zadowolona z dobrze wykonanej roboty zaczęłam się wypinać z uprzęży zabezpieczającej i zbierać swoje rzeczy. Potrzebny był mi porządny prysznic, nasmarowanie ciała balsamem nawilżającym, ciepły posiłek i poczytanie czegoś dla rozrywki.

Zasłużyłam na to.

Jednakże los zawsze ma własne priorytety i akurat na tę noc przyszykował mi coś, czego się nie spodziewałam. Coś... strasznego.

Właśnie odłączałam ledowy wieniec i zdejmowałam kask, kiedy usłyszałam niespodziewany o tej porze ruch w głębi katedry. Wzdrygnęłam się. Odniosłam wrażenie, że naraz atmosfera zrobiła się jakaś naelektryzowana. Całą nawę – dziewięćdziesiąt sześć metrów długości i sto osiemnaście łuków balkonu – jakby wypełniła czyjaś... obecność. Starałam się myśleć racjonalnie. Wydało mi się, że w głębi dojrzałam krótki błysk. Ulotną iskrę. Bezdźwięczną. Na pozór niegroźne światełko, które wyłoniło się przy ziemi i jakby przesuwało ku transeptowi odległemu o jakieś dziesięć, dwanaście metrów od miejsca, gdzie się znajdowałam.

„Nie jestem tu sama” – to pierwsze przyszło mi na myśl. Serce zabiło mi mocniej.

– Hej! Kto tu jest?

Usłyszałam tylko swoje słowa zwielokrotnione przez echo.

– Słyszysz?... Kto tam?... Hej!

Cisza.

Starałam się zachować spokój. Znałam katedrę jak własną kieszeń. Wiedziałam, gdzie w razie potrzeby uciekać. Poza tym miałam komórkę i klucze do drzwi wychodzących na plaza del Obradoiro. Nic mi się nie mogło stać. W końcu powiedziałam sobie, że pewnie to było przywidzenie spowodowane kontrastem między oświetloną strefą laboratoryjną po wschodniej stronie i mrokiem spowijającym resztę świątyni. Czasami taka różnica w natężeniu światła powoduje tego rodzaju urojenia. Mimo to nie czułam się przekonana. To nie był refleks światła w pełnym tego słowa znaczeniu. Ani świecenie owada. Ani odbicie ognia świeczki na kamieniu.

– Hej tam!...

Znowu tylko cisza mi odpowiedziała.

Wpatrując się tak w nawę, czułam się, jakbym zaglądała w  gardziel gigantycznego wieloryba. Oświetlenie ewakuacyjne ledwie znaczyło dojście do niektórych kaplic, nie dając bladego nawet pojęcia o rozmiarach potwora. Bez normalnego światła trudno było wyczuć, gdzie jest nastawa ołtarzowa. I wejście do krypty. A złocenia ołtarza głównego czy popiersie apostoła Jakuba z polichromowanego drewna całkowicie pochłonęła ciemność.

Zadzwonić pod sto dwanaście? – zastanawiałam się, drżącymi rękami szukając komórki w torebce. – A jeśli się wygłupię?... A jeśli to dusza pokutująca?

Ostatni pomysł odrzuciłam jako absurdalny. Twardo walczyłam, by nie poddać się strachowi. Mimo to serce waliło mi jak oszalałe.

Pragnąc ostatecznie rozwiać obawy, wzięłam anorak, torebkę i wieniec ledowy i pomaszerowałam w stronę miejsca, gdzie jak mi się wydawało, zobaczyłam błysk. „Zjawy znikają, kiedy stawiasz im czoło”, przypomniałam sobie. Rozdygotana ze strachu szłam prawą nawą boczną w kierunku transeptu, modląc się, by nikogo tam nie było. Powtarzałam Zdrowaś Mario, zdecydowanie idąc naprzód, aż dotarłam do drzwi południowych, zwanych Drzwiami Złotników, które o tej porze naturalnie były zamknięte.

I wtedy go zobaczyłam.

Właściwie prawie na niego wpadłam.

I chociaż był tak blisko, wciąż nie dowierzałam.

– Boże drogi!

Była to postać bez twarzy, okryta czarną szatą jak mnisi habit. Zdawało się, że gmera w czymś, co złożyła u stóp jedynego w  katedrze współczesnego posągu: rzeźby Jesúsa Leóna Vázqueza przedstawiającej campus stellae, pole gwiazd. Intruz zachowywał się, dzięki Bogu, dziwnie, lecz nie agresywnie, jakby znalazłszy się w kościele, nie bardzo wiedział, gdzie trafił.

Wiem, że powinnam była uciec stamtąd czym prędzej i  powiadomić policję, ale instynkt – a może to, że w ostatniej chwili nasze spojrzenia się skrzyżowały – sprawił, że postanowiłam go zagadnąć.

– Co pan tu robi?

Tak mi się wyrwało.

– Nie słyszał pan? Kto panu pozwolił zostać w katedrze?

Złodziej – bo ostatecznie uznałam, że z kimś takim mam do czynienia – przerwał to, co robił, nie zważając na moje pytanie. Usłyszałam, że zasuwa zamek błyskawiczny nylonowej torby, równocześnie obrócił się do mnie, na pozór zupełnie niespeszony, że go znalazłam. Co więcej, gdy teraz na niego patrzyłam, odnosiłam wrażenie, że ukrył się tutaj i czekał na mnie. Niestety słabe światło nie pozwalało mi go rozpoznać. Odgadłam, że pod habitem ma jakieś obcisłe ubranie i że jest silnym mężczyzną. Odezwał się w końcu w języku, którego nie rozpoznałam, po czym postąpił krok do przodu, szeptem zadając pytanie, które mocno mnie stropiło:

– U-la Lirez?

– Proszę?

„Mnich” przestąpił z nogi na nogę, wyraźnie zastanawiając się, jak wyrazić to, co chciał powiedzieć.

– U-lia Alirez?

Widząc niezrozumienie na mojej twarzy, raz jeszcze powtórzył pytanie – teraz pojęłam, co mówi, aczkolwiek nadal byłam zaskoczona.

– Ju-lia Ál-varez?... To... pani?

ROZDZIAŁ 2

W Santiago De Compostela padało. Na takie opady miejscowi mówią orballo, kapuśniaczek. Typowy dla północnej Hiszpanii deszcz, który niepostrzeżenie potrafi przemoczyć wszystko. Bruk na plaza del Obradoiro, należący do najbardziej wysłużonych na świecie, o tej porze nie był w stanie wchłonąć więcej wody. Toteż kiedy eleganckie kombi koloru bordowego przejechało przez najsłynniejszy plac Galicii i zatrzymało się przed Hostal de los Reyes Católicos, spod kół trysnęły strugi wody, zalewając ścianę budynku.

W środku dyżurny recepcjonista zerknął przez najbliższe okno i wyłączył telewizor. Przyjechali ostatni goście. Skwapliwie wybiegł na ulicę akurat w chwili, gdy dzwon katedralny wybijał północ. Równocześnie kierowca mercedesa zgasił silnik i reflektory, po czym nastawił zegarek z bransoletką, jakby stanowiło to część rytuału.

– Jesteśmy, kotku. Compostela.

Kobieta, która siedziała na miejscu pasażera, odpięła pas i  otworzyła drzwi. Z ulgą stwierdziła, że recepcjonista wychodzi im naprzeciw z wielkim czarnym parasolem.

– Dobry wieczór państwu – powiedział doskonałą angielszczyzną. Woń mokrej ziemi wdarła się do wypucowanego wnętrza wynajętego samochodu. – Uprzedzono nas, że dotrą państwo późno.

– Znakomicie.

– Odprowadzę państwa do hotelu. Nasi ludzie zaparkują samochód i jak najszybciej przyniosą bagaże do pokoju. – Uśmiechnął się. – Zostawiliśmy w apartamencie owoce. Kuchnia jest już zamknięta.

Mężczyzna rozejrzał się po pustym placu. Lubił atmosferę, którą kamienie nadawały tej okolicy. Nie do wiary, że tak harmonijnie udało się połączyć w jednym miejscu katedrę z barokową fasadą, piętnastowieczną budowlę, w której mieścił się jego apartament, i widoczny naprzeciwko pałac neoklasycystyczny.

– Powiedz no mi, przyjacielu – rzekł, podając recepcjoniście klucz do mercedesa i dziesięć euro w banknocie – nie skończyli jeszcze konserwacji Portyku Chwały?

Recepcjonista zerknął przelotnie na fasadę katedry. Nie podobało mu się, że rusztowania tak ją szpecą, zniechęcając turystów z  klasą jak ci tutaj.

– Obawiam się, że nie. – Westchnął. – W gazetach piszą, że konserwatorzy nie mogą się dogadać co do faktycznego stanu katedry. Prace na pewno jeszcze długo potrwają.

– Myśli pan? – Gość niedowierzająco pokręcił głową. – W takim razie dlaczego pracują na okrągło?

Powiedział to, zauważywszy, że dwa ogromne okna w głównych drzwiach katedry, poniżej posągu pielgrzymującego apostoła, zapłonęły nagle jasnym światłem, lekko pomarańczowym, pulsującym wewnątrz jakoś złowieszczo.

Recepcjonista zmienił się na twarzy.

Nie wyglądało mu to na oświetlenie używane przy pracach konserwatorskich. Światło migotało i słało pomarańczowe iskry, które nie wróżyły nic dobrego. Musi powiadomić policję. I to natychmiast.

ROZDZIAŁ 3

– Ju-lia Ál-varez?

Dopiero po kilku sekundach dotarło do mnie, że ten niby-mnich wypowiedział moje imię i nazwisko. Było oczywiste, że nie zna hiszpańskiego. Nie wyglądało też na to, by posługiwał się francuskim bądź angielskim. Na domiar złego nie udało mi się również porozumieć z nim na migi. Nie mam pojęcia dlaczego. Możecie to nazwać instynktem. W każdym razie z jego zachowania, na poły bojaźliwego, na poły zrezygnowanego, wywnioskowałam, że człowiek po prostu się zgubił i nie zamierza mnie skrzywdzić. Nie pierwszy raz pielgrzym dałby się zamknąć w katedrze. Niektórzy przybysze z dalekich krajów nie rozumieli wywieszek informacyjnych dla turystów. Od czasu do czasu po południu jedna czy dwie osoby, pogrążone w modlitwie w krypcie z relikwiami apostoła albo w jednej z dwudziestu pięciu kaplic, zagapiły się, a kiedy uświadamiały sobie w końcu, że znalazły się w pułapce, było już po godzinach zwiedzania, nie mogły więc wyjść ani nijak powiadomić kogoś... póki nie włączył się alarm.

Niemniej w tym człowieku było coś, czego do końca nie łapałam. Jego bliskość działała na mnie irytująco. W ogóle było to dziwne. Niepokoiło mnie też – choć nie za bardzo – że zna moje nazwisko i powtarza je, ilekroć zadaję mu pytanie.

Kiedy wpadłam na to, że mogę go sobie obejrzeć w świetle wieńca ledowego, ujrzałam wysokiego młodego faceta o smagłej cerze i  jasnych oczach, wyglądającego na człowieka ze Wschodu. Miał pod prawym okiem wytatuowanego malutkiego węża i minę bardzo, ale to bardzo poważną. Był mniej więcej mojego wzrostu, mocno zbudowany. Powiedziałabym, że w zachowaniu ma coś z wojskowego. Co było nawet pociągające.

Skończywszy oględziny, wzruszyłam ramionami.

– Przykro mi. Nie może pan tu zostać. Musi pan wyjść.

Ale również na te słowa nie doczekałam się odzewu z wyjątkiem powtórzonego po raz czwarty pytania:

– Ju-lia Ál-varez?

Sytuacja była kłopotliwa. Nie tracąc spokoju, postanowiłam, że podprowadzę go do mojego laboratorium i stamtąd przy odrobinie szczęścia może uda mi się wyprosić go na ulicę. Wskazałam na posadzkę, by zabrał swoje rzeczy, i na migi dałam mu do zrozumienia, że ma iść ze mną, lecz zdaje się, że tylko go zdenerwowałam.

– Chodźmy. Proszę ze mną – rzekłam, ujmując go pod rękę.

I to był błąd.

Facet się szarpnął, jakbym go zaatakowała, i złapał swoją torbę z krzykiem. Który zabrzmiał tak jakoś jak „Amrak!”. A mnie włos się zjeżył na głowie.

W tej chwili bowiem przyszła mi do głowy straszna myśl. A jeśli on ukrywa w torbie jakiś skradziony przedmiot? Słabo mi się zrobiło. Jeśli to coś cennego?... Na przykład ze skarbca katedralnego? A jeśli tak, to jak się gość teraz zachowa?

– Spokojnie. Już dobrze – powiedziałam, wyjmując komórkę z torebki. – Zadzwonię po pomoc, niech nas stąd wypuszczą. Rozumie pan?

Facet wstrzymał oddech. Przypominał osaczone zwierzę.

– Ju-lia Ál-varez? – powtórzył znowu.

Zignorowałam pytanie.

– No dobrze, nigdzie nie idziemy. Wybiorę numer alarmowy... O, widzi pan? I zaraz pana stąd zabiorą.

Minęło kilka sekund, lecz cholerny telefon nie mógł nawiązać połączenia.

Spróbowałam ponownie. I jeszcze raz. Bez efektu. Facet zaś obserwował mnie ze strachem na twarzy, tuląc torbę w objęciach. Kiedy jednak po raz czwarty usiłowałam się połączyć, on, nie ruszając się z miejsca, postawił torbę na posadzce i wskazał ją ręką.

– Co tam jest? – zapytałam.

Znowu nie zrozumiałam, co powiedział, uśmiechnął się więc, po czym dodał coś, czego w życiu bym się nie spodziewała. Mianowicie inne imię i nazwisko. Które oczywiście doskonale znałam:

Ciąg dalszy w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 4

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 5

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 6

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 7

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 8

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 9

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 10

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 11

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 12

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 13

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 14

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 15

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 16

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 17

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 18

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 19

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 20

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 21

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 22

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 23

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 24

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 25

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 26

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 27

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 28

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 29

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 30

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 31

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 32

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 33

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 34

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 35

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 36

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 37

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 38

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 39

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 40

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 41

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 42

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 43

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 44

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 45

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 46

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 47

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 48

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 49

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 50

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 51

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 52

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 53

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 54

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 55

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 56

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 57

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 58

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 59

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 60

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 61

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 62

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 63

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 64

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 65

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 66

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 67

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 68

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 69

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 70

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 71

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 72

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 73

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 74

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 75

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 76

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 77

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 78

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 79

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 80

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 81

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 82

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 83

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 84

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 85

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 86

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 87

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 88

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 89

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 90

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 91

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 92

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 93

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 94

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 95

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 96

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 97

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 98

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 99

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 100

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 101

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 102

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 103

Dostępne w wersji pełnej

POSŁOWIE

Dostępne w wersji pełnej

PODZIĘKOWANIA

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału:

EL ÁNGEL PERDIDO

Copyright © Javier Sierra, 2011

Copyright © 2013 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2013 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz

Zdjęcie na okładce: Asis G Ayerbe

Redakcja: Jolanta Olejniczak-Kulan

Korekta: Joanna Rodkiewicz, Magdalena Bargłowska

ISBN: 978-83-7508-748-2

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o. o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2013

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl