Rozdział pierwszy

Trzeciego grudnia 1996 Mercedes Johanna Hollowell popełniła najcięższą ze zbrodni znanych w świecie mody. Latami balansowała na krawędzi, łącząc wzorzyste tkaniny z gładkimi i nosząc białe sandałki po sezonie. Ale gwoździem do trumny, w której złożono jej wyczucie stylu, przewinieniem poważniejszym niż faux pas z białym odzieniem w niewłaściwym okresie, okazała się fryzura, którą zaprezentowała na Teksańskim Balu Świątecznym – oklapła jak rozjechane zwierzątko.

Wszyscy wiedzieli, że im wyżej upięte włosy, tym bliżej do Boga. A gdyby ten ostatni chciał, żeby kobiety czesały się płasko, nie zainspirowałby ludzi do wynalezienia pianek stylizujących, grzebieni do tapirowania oraz lakieru Aqua Net Extra Super Hold. Dlatego wszyscy mieli świadomość, że gładka fryzura to nie tylko pogwałcenie praw mody, ale niemalże grzech. Coś jak picie przed niedzielnym nabożeństwem albo nienawiść do futbolu.

Sadie zawsze była nieco... inna. Dziwna. Nie dziwaczna, jak pani London, która kolekcjonowała koty oraz kolorowe magazyny i przycinała trawnik nożyczkami. W przypadku Sadie chodziło raczej o jej specyficzne pomysły. Na przykład w wieku sześciu lat ubzdurała sobie, że odkryje złoże złota, jeśli tylko wykopie wystarczająco głęboki dół. Jakby jej rodzina potrzebowała dodatkowych pieniędzy. Jakiś czas później strzeliło jej do głowy, by zafarbować swoje jasne włosy na szokujący różowy kolor, a usta malować czarną szminką. Mniej więcej w tym samym czasie odeszła z drużyny siatkarskiej. Każdy wiedział, że jeśli rodzina została pobłogosławiona męskim potomkiem, to musi on grać w futbol. Dziewczynki uprawiają siatkówkę. Taka była zasada. Prawie jak jedenaste przykazanie: dziecko płci żeńskiej grać będzie w siatkówkę, aby nie narazić się na pogardę pozostałych mieszkańców Teksasu.

Innym razem doszła do wniosku, że uczennice z zespołu tanecznego Beaverettes zmusza się do noszenia seksistowskich kostiumów, więc wystosowała do dyrekcji liceum w Lovett petycję o wydłużenie ich spódniczek. Jakby krótka spódniczka mogła okazać się większym skandalem niż płaskie włosy.

Nikt jednak nie winił Sadie za niesłychane pomysły i skłonność do buntu. Urodziła się późno, gdy oboje jej rodzice – surowy ranczer Clive i jego przeurocza żona, Johanna Mae – osiągnęli już dojrzały wiek. Johanna Mae była prawdziwą damą z Południa. Jej rodzina, a także cała reszta lokalnej społeczności, przeżyła pewien szok, kiedy ta uprzejma, hojna dziewczyna zaczęła interesować się Clive’em, mężczyzną starszym od niej o pięć lat i upartym jak osioł. Wywodził się wprawdzie ze starej, szanowanej rodziny, ale, szczerze mówiąc, z natury był zrzędliwy, a maniery miał nieco szorstkie. W przeciwieństwie do Johanny Mae, prawdziwej królowej piękności, która od dziecka zdobywała laury we wszystkich możliwych konkursach, począwszy od Małej Miss, a skończywszy na Miss Teksasu. W wyborach Miss Ameryki zajęła drugie miejsce, a miałaby szansę na pierwsze, gdyby sędzia numer trzy nie sympatyzował z feministkami.

Ale Johannie Mae przypadła w udziale nie tylko uroda, lecz i spryt. Uważała, że mężczyzna nie musi odróżniać wazy na zupę od miseczki do płukania rąk. Wiedziała, że dobra żona bez problemu wyjaśni mu niuanse między nimi – liczyło się tylko to, żeby męża było stać na jedno i drugie. A Clive Hollowell bez wątpienia mógł sobie pozwolić na zastawę stołową od najbardziej prestiżowych wytwórców.

Po ślubie Johanna Mae wprowadziła się do dużego domu na ranczu Hollowellów, marząc o dzieciach, ale przez piętnaście lat, pomimo wypróbowania każdej dostępnej metody, od prowadzenia kalendarzyka małżeńskiego do sztucznego zapłodnienia, nie zdołała zajść w ciążę. Wreszcie małżonkowie pogodzili się z rzeczywistością, a Johanna Mae oddała się pracy wolontariuszki. Wszyscy bez wyjątku uważali ją za niemal świętą, nic więc dziwnego, że w wieku lat czterdziestu została nagrodzona „cudownie poczętym” dzieckiem. Poród rozpoczął się o miesiąc za wcześnie, ponieważ Sadie – jak powtarzała jej matka – „nie mogła się doczekać, by wyskoczyć na świat i zacząć rozstawiać wszystkich po kątach”.

Johanna Mae spełniała każdy kaprys swojej jedynaczki. Ledwie Sadie skończyła pół roku, matka zgłosiła ją na pierwszy konkurs piękności. W ciągu kolejnych pięciu lat dziewczynka zgromadziła pokaźną kolekcję koron i szarf. Ale z racji skłonności, by trochę za dużo się kręcić, trochę za głośno śpiewać i spadać ze sceny pod koniec numeru ze stepowaniem, nigdy nie spełniła marzenia matki o głównej nagrodzie. Skończywszy czterdzieści pięć lat, Johanna Mae zmarła niespodziewanie na serce, a sen o tytule królowej piękności dla małej odszedł wraz z nią. Jedynym opiekunem Sadie został teraz Clive, on zaś czuł się dużo pewniej wśród krów rasy Hereford oraz zatrudnionych na ranczu pomocników niż w towarzystwie dziewczynki, która wolała, żeby jej buty były pokryte brylancikami, a nie krowim łajnem.

Clive zrobił co mógł, by wychować Sadie na damę. Wysłał ją do Szkoły Wdzięku i Dobrych Manier Panny Naomi, aby nabyła umiejętności, których on jej nie przekazał z braku czasu albo predyspozycji, lecz żadna szkoła wdzięku nie mogła zrekompensować braku kobiecego wzorca w domu. Podczas gdy pozostałe dziewczynki wracały do siebie i powtarzały lekcje etykiety, Sadie zrzucała sukienkę i szalała, niepilnowana. W wyniku tej mieszanej metody edukacyjnej potrafiła tańczyć walca, nakrywać do stołu i prowadzić konwersację z gubernatorami. Umiała też przeklinać jak prawdziwy kowboj i pluć jak wszyscy pracownicy rancza.

Krótko po ukończeniu liceum spakowała walizki do bagażnika swojego chevroleta i wyjechała na jakiś modny uniwersytet w Kalifornii, pozostawiając daleko za sobą ojca i poplamione balowe rękawiczki. Od tego czasu prawie nie widywano jej w Lovett. Nie odwiedzała nawet swojego biednego taty. I o ile wierzyć krążącym informacjom, do tej pory nie wyszła za mąż. Co uznawano za po prostu smutne, a do tego niezrozumiałe, bo naprawdę – czy znalezienie mężczyzny mogło być aż tak trudne? Nawet Sarah Louise Baynard-Conseco, która na swoje nieszczęście odziedziczyła budowę ciała po ojcu, Dużym Buddym Baynardzie, zdołała kogoś złapać. Choć prawdą jest, że Sarah Louise poznała swojego małżonka za pośrednictwem serwisu internetowego dla więźniów. Pan Conseco rezydował obecnie w oddalonym o ponad dwa tysiące kilometrów zakładzie karnym San Quentin, ale Sarah Louise wierzyła święcie, że jest niewinny, nie dopuścił się występków, za które został osadzony, i zamierzała rozpocząć życie małżeńskie za dziesięć lat, kiedy to mąż otrzyma zwolnienie warunkowe, a w każdym razie ona miała nadzieję, że tak się stanie.

Poczciwa dziewczyna.

Jasne, zdarzało się, że w małych miasteczkach nie było w czym przebierać, ale przecież właśnie z tego powodu wyjeżdżało się na studia. Każdy głupi wiedział, że zdobycie wyższego wykształcenia nie stanowi najważniejszego celu samotnej młodej kobiety wybierającej się na uczelnię. Wiedza także się liczyła, bo umiejętność precyzyjnej wyceny sreber prababci na niestabilnym rynku mogła przydać się w każdej chwili. Ale priorytetem studentek stanu wolnego było zawsze znalezienie partnera.

I to właśnie zrobiła Tally Lynn Cooper, dwudziestojednoletnia kuzynka Sadie ze strony matki. Poznała swojego narzeczonego na Teksańskim Uniwersytecie Rolniczo-Technicznym, a już za kilka dni miała pójść z nim do ołtarza. Mama Tally Lynn nalegała, żeby Sadie została druhną, co poniewczasie okazało się nie najlepszym pomysłem, ponieważ nagle kwestia tego, jaką suknię włoży panna młoda albo jak bardzo imponujący pierścionek zaręczynowy zdobi jej palec, albo czy wujek Frasier odstawi na trochę flaszkę i będzie się zachowywał poprawnie, zeszła na dalszy plan. Najbardziej palącym pytaniem stało się natomiast: czy Sadie Jo zdołała wreszcie złapać faceta? No bo naprawdę – czy to mogło przysparzać aż tylu trudności? Nawet jeżeli mowa o zbuntowanej dziewczynie ze specyficznymi pomysłami i oklapłą fryzurą?

Sadie wcisnęła guziczek na drzwiach saaba i szyba zsunęła się o centymetr. Ciepłe powietrze wdarło się przez szczelinę, a ona uchyliła okno jeszcze odrobinę. Powiew pochwycił kilka kosmyków jasnych włosów i uniósł je wokół jej twarzy.

– Sprawdź wykaz nieruchomości w Scottsdale – rzuciła, przyciskając swojego BlackBerry do policzka. – Znajdź dom przy San Salvador, z trzema sypialniami. – Podczas gdy jej asystentka, Renee, przeszukiwała dokument, Sadie zerknęła na ciągnące się za oknem równiny północnego Teksasu. – Oznaczyli go już jako sprzedany? – Czasem brokerzy czekali kilka dni, zanim oficjalnie odnotowali decyzję klienta o kupnie posiadłości, licząc, że inny agent zdoła uzyskać wyższą cenę. Cwane dranie.

– Tak.

Sadie odetchnęła z ulgą.

– Świetnie. – Przy obecnej sytuacji na rynku liczyła się każda transakcja. Nawet na niewielką kwotę. – Zadzwonię jutro. – Rozłączyła się i wrzuciła telefon do uchwytu na kubek.

Mijany krajobraz składał się ze smug w różnych odcieniach brązu, i tylko widoczne w oddali potężne wiatraki, których skrzydła obracały się leniwie na ciepłym teksańskim wietrze, przełamywały tę monotonię. Przez jej głowę równie powoli prześlizgiwały się wspomnienia z dzieciństwa, a w sercu odżywały dawne emocje, które pozostawały uśpione aż do momentu przekroczenia granicy rodzinnego stanu. Składała się na nie osobliwa mieszanka miłości i tęsknoty, rozczarowania i poczucia niewykorzystania szans.

Jedne z jej najwcześniejszych wspomnień dotyczyły matki szykującej ją na konkurs piękności. Szczegóły zdążyły zatrzeć się w pamięci i tylko niewyraźnie przypominała sobie wkładane przez głowę sukienki i przypinane pasemka sztucznych włosów. Doskonale pamiętała za to towarzyszące temu uczucia. Pamiętała radość, podekscytowanie i dodający otuchy dotyk matki. Pamiętała też zdenerwowanie i strach. Pragnienie, by wszystko poszło jak należy. Chęć spełnienia oczekiwań rodzicielki i fakt, że nigdy w pełni jej się to nie udało. Pamiętała zawód, który Johanna Mae bezskutecznie starała się ukryć za każdym razem, gdy jej córka otrzymywała nagrodę w kategorii „Najlepsze zdjęcie z pupilem” albo „Najładniejsza sukienka”, nigdy nie zdobywając jednak królewskiej korony. A przecież z każdym kolejnym konkursem Sadie starała się bardziej. Śpiewała nieco głośniej, z większym entuzjazmem kręciła biodrami i dodawała kolejne wymachy do numeru tanecznego, ale im więcej wysiłku wkładała w te próby, tym gorzej jej to wychodziło – wypadała z roli, z rytmu albo spadała ze sceny. Jej trenerka wciąż powtarzała, by dziewczynka trzymała się tego, co razem ćwiczyły, i nie zmieniała nic w utartym scenariuszu, lecz ona nie słuchała. Zawsze miała problemy z robieniem i mówieniem tego, co jej kazano.

Potrafiła też mgliście przywołać okoliczności pogrzebu matki. Muzyka organowa odbijająca się od drewnianych ścian kościoła i niewygodne białe ławki. A później odbywająca się na ranczu stypa i ciotki tulące ją do pachnących lawendą biustów.

– Biedna sierotka! – gruchały, pogryzając serowe krakersy. – Co się teraz stanie z biednym osieroconym maleństwem naszej siostry?

Nie była już ani maleństwem, ani sierotą.

Wspomnienia dotyczące ojca przybierały żywsze i konkretniejsze kształty. Jego surowy profil na tle nieskończonego błękitu letniego teksańskiego nieba. Duże dłonie sadzające ją w siodle i to, jak usiłowała się w nim utrzymać, dotrzymując tacie tempa. Ciężar jego ręki na jej głowie, kiedy stała przed białą trumną matki, i jego szorstka skóra, o którą zaczepiały się jej włosy. Odgłos kroków mijających drzwi jej sypialni za każdym razem, gdy płakała w poduszkę, powoli odpływając w sen.

Swoją relację z ojcem określiłaby jako skomplikowaną i od zawsze budzącą w niej sprzeczne uczucia. Na każdy krok w przód przypadał jeden w tył. Emocjonalna wojna, w której ona niezmiennie przegrywała. Im jawniej okazywała emocje, im bardziej próbowała się do niego zbliżyć, tym silniej ją od siebie odpychał, aż musiała się poddać.

Przez długie lata starała się sprostać oczekiwaniom, które wszyscy w niej pokładali. Najpierw matka. Potem ojciec. Wreszcie ludzie z miasteczka, spodziewający się odnaleźć w niej miłą, dobrze wychowaną i pełną wdzięku dziewczynkę. Królową piękności. Kogoś, kto przysporzy im dumy, jak Johanna Mae, albo poprzez swe osiągnięcia stanie się wzorem do naśladowania, jak Clive. W czasach gimnazjalnych zmęczyły ją te beznadziejne próby zadowolenia innych, porzuciła je więc i wreszcie zaczęła po prostu być sobą. Patrząc z perspektywy czasu, zdawała sobie sprawę, że jej zachowanie bywało skandaliczne. Czasami celowo do tego doprowadzała, jak w przypadku różowych włosów i czarnej szminki. Nie chodziło o to, że podobał jej się taki styl. Nie eksperymentowała w poszukiwaniu własnego ja. Chciała tylko w ten rozpaczliwy sposób zwrócić na siebie uwagę jedynej osoby na świecie, która codziennie zasiadała z nią do kolacji, lecz jakby nigdy jej nie zauważała.

Szokująca fryzura nie pomogła, na nic zdał się też cały sznur niesympatycznych chłopaków, których sprowadzała do domu. Przez większość czasu ojciec po prostu ją ignorował.

Minęło piętnaście lat, odkąd zapakowała cały dobytek do samochodu i opuściła rodzinne miasto. Wracała do Lovett tak często, jak tylko mogła. Raz czy dwa na Boże Narodzenie. Kilka razy na Święto Dziękczynienia, a ostatnio z okazji pogrzebu cioci Ginger. Pięć lat temu.

Znów wcisnęła guzik, opuszczając szybę do samego końca. Podmuch rozwiał jej włosy, a jednocześnie poczuła na karku kłujące poczucie winy na myśl o ostatnim spotkaniu z ojcem: minęły już trzy lata od czasu, kiedy się z nim widziała. Mieszkała wtedy w Denver, a on przyjechał na National Western Stock Show, największą na świecie imprezę, podczas której atrakcji dostarczają kowboje, hodowcy i ich zwierzęta.

Ponownie wdusiła przycisk, tym razem, aby zamknąć okno. Nie sądziła, że upłynęło aż tyle czasu, jej rachunki nie mogły jednak być błędne, bo przypominała sobie, że krótko po tej wizycie przeprowadziła się do Phoenix.

Niektórzy odnieśliby pewnie wrażenie, że należy do osób, które nigdzie nie zagrzeją miejsca. W ciągu piętnastu lat mieszkała w siedmiu różnych miastach. Ojciec twierdził, że jej nieustanna wędrówka wynika z tego, iż Sadie próbuje zapuścić korzenie w nieurodzajnej glebie. Nie wiedział tylko, że jego córka wcale nie chce zapuszczać korzeni. Lubiła, kiedy nic jej nie krępowało. Podobało jej się poczucie, że może spakować się i wyprowadzić, gdy tylko najdzie ją ochota. Obecny zawód umożliwiał jej takie postępowanie. Po latach studiowania i przenoszenia się z jednego uniwersytetu na drugi, nie uzyskawszy ani jednego dyplomu, przypadkiem wylądowała w branży obrotu nieruchomościami. Dorobiła się ważnej w trzech stanach licencji i cieszyła się każdą chwilą spędzoną na sprzedawaniu domów. No, może nie każdą. Użeranie się z firmami kredytowymi czasem doprowadzało ją do szału.

Znak na poboczu drogi informował, że zbliża się do Lovett. Znowu uchyliła okno. Coś w powrocie do domu wywoływało w niej niepokój, nerwowość i pragnienie, by zawrócić, nim jeszcze dotrze na miejsce. Nie chodziło o ojca. Kilka lat temu pogodziła się z naturą ich relacji. On nigdy nie stanie się dla niej tatą, jakiego potrzebowała, a ona – synem, którego zawsze pragnął.

Powodem jej zdenerwowania nie było też rodzinne miasto samo w sobie – problem polegał na tym, że ostatnim razem wystarczyło dziesięć minut w Lovett, by poczuła się jak ofiara losu. Zatrzymała się na stacji Gas and Go, żeby zatankować i kupić dietetyczną colę. Właścicielka lokalu, pani Luraleen Jinks, zerknęła zza lady na jej pozbawioną obrączki dłoń i wciągnęła powietrze, co pewnie zabrzmiałoby jak wyraz przerażenia, gdyby tak bardzo nie przypominało rzężenia nałogowej palaczki z pięćdziesięcioletnim stażem.

– Nie wyszłaś za mąż, złociutka?

Sadie odpowiedziała uśmiechem.

– Jeszcze nie.

Luraleen kierowała Gas and Go od niepamiętnych czasów. Tania gorzałka i nikotyna upodobniły jej pokrytą zmarszczkami twarz do starego skórzanego płaszcza.

– Znajdziesz kogoś. Masz jeszcze czas. – Co w rzeczywistości znaczyło, że powinna się pospieszyć.

– Mam dwadzieścia osiem lat. – Czyli wciąż była młoda. Nie zdążyła jeszcze poukładać sobie życia.

Luraleen poklepała rażącą brakiem obrączki dłoń Sadie i podsumowała pobłażliwie:

– W każdym razie poczciwa z ciebie dziewczyna.

Od tamtego czasu udało jej się zapanować nad wieloma sprawami. Osiągnęła spokój – zburzony w momencie, gdy kilka miesięcy temu ciotka Bess, krewna ze strony matki, zadzwoniła, by przekazać jej, że będzie druhną na ślubie swej młodszej kuzynki Tally Lynn. Zaproszono ją tak późno, że zastanawiała się, czy przypadkiem ktoś inny nie zrezygnował i czy nie zwrócono się do niej w poszukiwaniu zastępstwa na ostatnią chwilę. Nawet nie znała Tally Lynn, lecz ta należała do rodziny i mimo prób zerwania wszystkich dawnych powiązań oraz ogromnej niechęci do uczestniczenia w weselu kuzynki Sadie po prostu nie mogła odmówić. Nie zmieniła decyzji nawet, gdy pocztą nadeszła do przymiarki jaskraworóżowa sukienka: bez ramiączek, za to z gorsetem, o krótkiej spódnicy z tafty składającej się niemal z samych fałd i przymarszczeń, tak że dłonie Sadie zniknęły wśród materiału, kiedy próbowała ją do siebie przyłożyć. Kreacja nadawałaby się całkiem nieźle na studniówkę. Gdyby Sadie miała osiemnaście lat. Tymczasem jej szkolne czasy zaliczały się do odległych wspomnień. Skończyła trzydzieści trzy lata i wyglądała idiotycznie w tej studniówkowej sukni druhny.

Wieczna druhna. Tak właśnie wszyscy będą ją postrzegać. Wszyscy w rodzinie, wszyscy w mieście... Otoczą ją współczuciem, a tego szczerze nie znosiła. I złościło ją, że wciąż jeszcze się tym przejmuje. Żałowała też, że nie ma obecnie chłopaka, którego mogłaby wziąć ze sobą. Tak bardzo ją to męczyło, że rozważała nawet zapłacenie komuś, żeby udawał jej partnera. Wybrałaby najdorodniejszy, najprzystojniejszy okaz. Tylko po to, by zamknąć wszystkim usta. By nie musieć wysłuchiwać szeptanych uwag, nie widzieć ukradkowych spojrzeń i nie tłumaczyć się z nieistniejącego chwilowo życia uczuciowego – ale okazało się, że wynajęcie mężczyzny w jednym stanie i przetransportowanie go do innego jest niewykonalne z punktu widzenia logistyki. Jeśli chodziło o aspekt etyczny, Sadie nie widziała problemu. Faceci wynajmowali kobiety bez przerwy.

Kilkanaście kilometrów przed Lovett skomponowaną z brązów scenerię przełamywał wiatrowskaz i fragment starego płotu. Ogrodzenie ciągnęło się wzdłuż drogi aż do topornie wykonanej bramy z drewna i kutego żelaza, strzegącej wjazdu na ranczo jej ojca. Nic się nie zmieniło, zupełnie jakby opuściła to miejsce ledwie wczoraj. Tylko czarna półciężarówka na poboczu stanowiła nowość. Kierowca oparł się biodrem o tylny zderzak, jego czarny strój zlewał się z kolorem karoserii, a daszek bejsbolówki osłaniał twarz przed ostrym teksańskim słońcem.

Sadie zwolniła, by skręcić w drogę dojazdową do rodzinnej posiadłości. Pewnie powinna się zatrzymać i zaoferować mężczyźnie pomoc, jeśli jej potrzebował. Podniesiona maska samochodu dość jasno wskazywała, że tak, ale samotna kobieta na pustkowiu musiała zachować ostrożność, a obcy wydawał się naprawdę dobrze zbudowany.

Wyprostował się na jej widok i oderwał od auta. Jego czarna koszulka opięła szeroką pierś i potężne bicepsy. Zjawi się ktoś inny.

Kiedyś, w końcu.

Wjechała przez bramę na drogę gruntową. Mógł też udać się do miasta na piechotę. Odległość stąd do Lovett przekraczała piętnaście kilometrów. Spojrzała we wsteczne lusterko. Mężczyzna oparł ręce na biodrach i odprowadzał wzrokiem tylne światła saaba.

– Cholera – mruknęła, wciskając hamulec. Wystarczyło, że spędziła w Teksasie niespełna pół dnia, a już rozbudzała się w niej tradycyjna miejscowa gościnność. Minęła szósta. Większość mieszkańców skończyła już pracę i wróciła do domów. Mogło upłynąć nawet kilka godzin, nim ktoś zjawi się na opuszczonej trasie.

Ale... wszyscy używali dziś komórek. Prawda? Na pewno wezwał już pomoc. Zauważyła w lusterku, że uniósł dłoń, wnętrzem do góry. Może nie miał zasięgu. Upewniła się, że automatyczna blokada drzwi działa, a potem wrzuciła wsteczny bieg. Światło zniżającego się słońca wlało się przez tylną szybę, kiedy wycofała z powrotem na główną drogę i podtoczyła się do półciężarówki.

Kierowca ruszył w jej kierunku; złociste promienie muskały jedną stronę jego twarzy. Należał do mężczyzn, w których towarzystwie czuła się trochę niepewnie. Takich, co to ubierali się w skórę, pili piwo, a następnie zgniatali sobie puste puszki na czole. Takich, przy których zawsze starała się trzymać wyjątkowo prosto. I których unikała jak gorącego czekoladowego ciasta, bojąc się zgubnego wpływu, jakie jedno i drugie mogłoby wywrzeć na okolice jej ud.

Zatrzymała się i nacisnęła guzik przy klamce. Szyba zsunęła się powoli, a Sadie uniosła głowę, dostrzegając twarde mięśnie pod czarną koszulką, szerokie ramiona i silną szyję. Jako że zbliżał się wieczór, jego popołudniowy zarost stał się już doskonale widoczny – ciemne włoski pokrywały dolną część twarzy i kwadratową szczękę.

– Problem?

– Tak. – Jego głos wydobywał się gdzieś z głębi. Jakby pochodził wprost z duszy.

– Jak długo już tu siedzisz?

– Jakąś godzinę.

– Skończyła ci się benzyna?

– Nie – odparł zirytowany, że wzięła go za faceta, któremu przytrafiłaby się podobna sytuacja. Jakby uraziła tym sposobem jego męskość. – To alternator albo pasek rozrządu.

– Albo padła pompa paliwowa.

Kącik jego ust drgnął.

– Pompa pracuje. Silnik nie odpala.

– Dokąd jedziesz?

– Do Lovett.

Tego się spodziewała, zważywszy, że w okolicy nie znajdowało się poza tym nic interesującego. Co prawda Lovett też interesujące nie było.

– Zadzwonię po kogoś, kto cię odholuje.

Przeniósł spojrzenie na pustą szosę prowadzącą do miasta.

– Byłbym wdzięczny.

Wybrała numer na informację, a potem połączyła się z warsztatem B. J.’a Hendersona. Chodziła do szkoły z jego synem, B. J.’em Juniorem, którego wszyscy nazywali Brandzlem. Tak, Brandzlem. Z tego co słyszała, Brandzel pracował u swojego ojca. Zgłosiła się automatyczna sekretarka i Sadie rzuciła okiem na zegar na desce rozdzielczej. Pięć po szóstej. Rozłączyła się i nie zawracała sobie głowy telefonowaniem do innych warsztatów. Pięć minut temu nadeszła pora na piwo i każdy mechanik w mieście, łącznie z Brandzlem, siedział w domu albo w barze z butelką lone stara w dłoni.

Podniosła wzrok na nieznajomego, otaksowała niesamowitą klatkę piersiową i doszła do wniosku, że ma dwie opcje. Mogła zabrać go na ranczo ojca i poprosić jednego z pracowników, by odwiózł go do miasta, albo podrzucić go sama. Jazda drogą gruntową na ranczo zajęłaby dziesięć minut, dotarcie do Lovett – dwadzieścia do dwudziestu pięciu.

Przyglądała się intensywnie jego skrytej częściowo w cieniu twarzy. Nie chciała, żeby obcy dowiedział się, gdzie ona mieszka.

– Mam paralizator – ostrzegła. Kłamstwo, ale zawsze marzyła, by sobie taki sprawić.

Zerknął na nią.

– Słucham?

– Mam paralizator i wiem, jak go używać. – Odsunął się o krok od jej samochodu. – Potrafię być zabójcza.

– Paralizatorowi daleko do zabójczej broni.

– Nawet jeśli ustawię naprawdę wysokie napięcie?

– Nie da się ustawić tak wysokiego, żeby zabić człowieka. Chyba że schorowanego, a ja schorowany nie jestem.

– Skąd to wiesz?

– Pracowałem w ochronie.

Ach tak.

– No cóż, w każdym razie cholernie zaboli, jeśli coś w twoim zachowaniu każe mi go wyjąć i przetrzepać ci tyłek.

– Posłuchaj, paniusiu, nie proszę o żadne przetrzepywanie tyłków. Załatw mi tylko holowanie do miasta.

– Wszystkie warsztaty są zamknięte. – Wrzuciła komórkę do wgłębienia na kubek. – Zawiozę cię do Lovett, ale zanim wsiądziesz, musisz mi pokazać jakiś dowód tożsamości.

Kącik jego ust zadrgał w rozdrażnieniu, kiedy sięgał do tylnej kieszeni lewisów, a jej uwagę po raz pierwszy przykuły okolice jego zapinanego na guziki rozporka.

„Dobry Boże”.

Bez słowa wydobył prawo jazdy i podał jej przez otwarte okno.

Pewnie uznałaby gapienie się na imponujących rozmiarów wybrzuszenie na przedzie jego dżinsów za nieprzyzwoite, gdyby nie to, że znajdowało się tuż przed jej oczami, doskonale widoczne w obramowaniu drzwi auta.

– Świetnie. – Wcisnęła kilka klawiszy w swoim telefonie i czekała, aż Renee odbierze. – Cześć, Renee, to znowu ja. Masz długopis? – Zerknęła na pokaźny męski sprzęt na wysokości swej twarzy, kontynuując: – Podwożę do miasta faceta, który utknął na poboczu. Zapisz jego dane. – Podała asystentce numer wydanego w stanie Waszyngton prawa jazdy i dodała: – Vincent James Haven. Adres: North Central Avenue 4389, Kent, Waszyngton. Kolor włosów: brązowe. Kolor oczu: zielone. Metr osiemdziesiąt dwa, osiemdziesiąt sześć kilogramów. Masz? Dobrze. Jeśli nie odezwę się w ciągu godziny, zadzwoń do biura szeryfa w hrabstwie Cook w Teksasie i zgłoś, że mnie porwano i moje życie może być w niebezpieczeństwie. Przekaż im informacje, które ci podałam. – Rozłączyła się i oddała mężczyźnie dokument. – Wskakuj. Podrzucę cię do Lovett. – Wbiła wzrok w cień rzucany przez daszek czapki. – I nie zmuszaj mnie, żebym potraktowała cię paralizatorem.

– Dobrze, proszę pani. – Kącik jego ust uniósł się nieznacznie w górę, kiedy wsuwał prawo jazdy z powrotem do odpowiedniej przegródki. – Wezmę tylko bagaż.

Odwrócił się i wcisnął portfel do tylnej kieszeni spodni, a ona śledziła tę czynność uważnie. Niezła klata. Niesamowity tyłek. Przystojny. Jeżeli te wszystkie lata, przez które pozostawała singielką, nauczyły ją czegokolwiek o płci brzydkiej, to tego, że dało się wśród jej przedstawicieli wyodrębnić kilka różnych typów. Istnieli dżentelmeni, zwykli faceci, czarujący uwodziciele i nałogowi zbereźnicy. Do prawdziwych dżentelmenów należały wyłącznie kompletne kujony żyjące nadzieją, że dobre maniery pozwolą im pewnego dnia zaliczyć. Mężczyzna, który aktualnie wyciągał swój bagaż z kabiny półciężarówki, był zbyt atrakcyjny, by dało się go przypisać do którejkolwiek klasy. Zapewne należał do trudnych do rozszyfrowania mieszańców.

Odblokowała drzwi, a on rzucił na tylne siedzenie zielony plecak wojskowy. Sam zajął miejsce obok kierowcy, wypełniając wnętrze saaba swoimi szerokimi barami oraz irytującym dźwiękiem alarmu, który uruchomił się automatycznie i przypominał nowemu pasażerowi o pasach bezpieczeństwa.

Sadie ruszyła, zawróciła samochód i spytała:

– To twoja pierwsza wizyta w Lovett, Vincent?

– Tak.

– Czeka cię moc wrażeń. – Założyła ciemne okulary i mocniej wdusiła pedał gazu. – Zapnij, proszę, pasy.

– A jeśli odmówię, porazisz mnie prądem?

– Całkiem możliwe. Zależy, jak bardzo zdąży mnie zirytować to brzęczenie, nim dotrzemy do celu. – Poprawiła na nosie złote aviatory i dodała: – A powinnam cię ostrzec, że po całym dniu jazdy już niewiele mi brakuje.

Zaśmiał się cicho i spełnił jej prośbę.

– Ty też do Lovett?

– Niestety. – Zerknęła na niego kątem oka. – Tu się urodziłam i wychowałam, ale uciekłam, jak tylko skończyłam osiemnaście lat.

Uniósł nieco daszek bejsbolówki i odwrócił głowę w jej stronę. W jego prawie jazdy napisano, że oczy ma zielone, i takie rzeczywiście były. Jasnozielone. Nie dostrzegła w nich nic niepokojącego. Czuła się jedynie trochę nieswojo, kiedy tak je w nią wlepiał, błyszczące w bardzo męskiej twarzy.

– I co cię sprowadza?

– Wesele – odparła. „Nieswojo” oznaczało w tym przypadku, że najchętniej podkręciłaby kosmyk włosów na palcu, a na wargi nałożyła czerwony błyszczyk. – Moja kuzynka wychodzi za mąż. – Młodsza kuzynka. – Ja robię za druhnę. – Pozostałe druhny też niewątpliwie są młodsze. I na pewno wszystkie przyprowadzą osoby towarzyszące. Ona jedna przyjdzie sama. Stara i samotna.

Wjechali do miasta, mijając tablicę z napisem: „Witajcie w Lovett, w stanie Teksas, ludziska!”. Od jej ostatniej wizyty ktoś pociągnął znak jaskrawoniebieską farbą.

– Nie wydajesz się z tego powodu zachwycona.

Zbyt długo pozostawała poza domem, skoro pokazywała światu swoje „brzydactwa”. Jej matka określała w ten sposób wszystkie emocje, które nadawały twarzy nieładny wyraz. Dziewczyna mogła je odczuwać, nie mogła tylko pozwolić, żeby się uwidoczniły.

– Sukienka pasowałaby osobie dziesięć lat młodszej ode mnie, która na dodatek gustuje w ubraniach koloru gumy do żucia. – Wyjrzała przez okno i odwzajemniła się tym samym pytaniem: – A co ciebie sprowadza do Lovett?

– Słucham?

Popatrzyła znów na niego, gdy mijali autokomis i bar Mucho Taco.

– Co cię sprowadza do Lovett? – powtórzyła.

– Sprawy rodzinne.

– Którzy to twoi krewni?

– Krewna. – Wskazał stację Gas and Go po drugiej stronie drogi. – Możesz mnie tam wyrzucić.

Przecięła dwa pasy i wjechała na parking.

– Dziewczyna? Żona?

– Ani jedno, ani drugie. – Zmrużył oczy, spozierając przez przednią szybę na budynek sklepu. – Może byś zadzwoniła do Renee, powiadomić ją, że cię nie poćwiartowałem?

Skręciła na miejsce postojowe obok białego pick-upa i sięgnęła po komórkę.

– Nie chcesz, żeby szeryf złożył ci wizytę?

– Pierwszego dnia pobytu może niekoniecznie. – Odpiął pas, otworzył drzwi i wysiadł.

Wybierając numer Renee, Sadie niemal czuła zapach popcornu sprzedawanego na Gas and Go. Zanim asystentka odebrała, w jej uchu rozbrzmiewał przez chwilę przebój Lady Gagi Born This Way.

– Ciągle żyję – poinformowała, przesuwając okulary na czubek głowy. – Widzimy się w poniedziałek w biurze.

Vincent otworzył tylne drzwi, wyjął swój worek, rzucił go na chodnik i na powrót zamknął auto. Oparł ręce na dachu pojazdu i pochylił się do okna, by na nią spojrzeć.

– Dzięki za podwózkę. Bardzo mi pomogłaś. Gdybym mógł się jakoś odwdzięczyć, daj znać.

To była jedna z tych rzeczy, które ludzie powtarzali odruchowo, nie ze szczerych intencji. Jak uprzejme pytanie „Co słychać?”, chociaż odpowiedź nikogo właściwie nie obchodziła. Skierowała na niego wzrok, przypatrując się jasnozielonym oczom i tej męskiej twarzy o ciemnej karnacji. Wszyscy w mieście od niepamiętnych czasów powtarzali, że niedostatek rozsądku Sadie nadrabia wyjątkowym tupetem.

– Cóż, właściwie jest coś takiego.

Rozdział drugi

Vince Haven naciągnął głębiej daszek czapki i spod niego obserwował saaba wytaczającego się z parkingu. Zwykle nie odmawiał pięknej kobiecie przysługi. Zwłaszcza jeśli właśnie zaoszczędziła mu kilkunastokilometrowego marszu. Oczywiście w porównaniu z biegiem na pięćdziesiąt kilometrów albo wyprawą przez afgańskie góry z ważącym niemal trzydzieści kilogramów ekwipunkiem na grzbiecie i taką ilością amunicji w przewieszonym przez pierś pasie, że wystarczyłoby na wysadzenie w powietrze niewielkiej wioski, pokonanie odcinka drogi w północnym Teksasie to przyjemny spacerek. W tamtych czasach na jego piersi podskakiwałby karabinek M4A1, do biodra przypasałby sig sauera, a colta 1911 kalibru .45 ACP przypiąłby do uda.

Chwycił swój bagaż i wsadził go sobie pod pachę. Odrzucił propozycję Sadie, tłumacząc się brakiem garnituru. Co odpowiadało prawdzie, lecz nie stanowiło powodu, dla którego odmówił. Jasnowłosa Sadie nie należała do kobiet w jego typie. Owszem, była z pewnością wystarczająco ładna jak na jego standardy. Właściwie – piękna, tyle że on preferował bezproblemowe blondynki. Takie, które nie miały trudności z zawieraniem znajomości ani z wyluzowaniem się; z którymi bez problemu dało się dogadać, a potem, równie łatwo, dało się je zaciągnąć do łóżka. Te same zasady dotyczyły brunetek i rudych. Przeciętna bezproblemowa dziewczyna nie prosiła go o nic; nie chciałaby na przykład, żeby ubrał się elegancko i poszedł z nią na wesele, na którym nikogo by nie znał. Nie zamęczała go rozmowami o uczuciach. Nie wymagała zaangażowania w nic poza seksem, nie marzyła o stałości ani nie wyrażała setek innych oczekiwań, których on nie mógł spełnić. Na szczęście istniało mnóstwo bezproblemowych kobiet, które darzyły go taką samą sympatią, jaką on czuł do nich.

Nie wiedział, jak to o nim świadczyło. Pewnie dużo dałoby się na tej podstawie powiedzieć o jego charakterze. A wnioski najprawdopodobniej nieszczególnie przypadłyby mu do gustu. Dobrze więc, że nieszczególnie go to wszystko obchodziło.

Gumowe podeszwy tłumiły odgłos jego kroków, kiedy kierował się w stronę sklepu przy stacji benzynowej, mijając białą półciężarówkę ze sporym wgnieceniem na tylnym zderzaku. Sadie nie była głupia. W przeciwnym razie nie zadzwoniłaby do przyjaciółki, by podać jej jego dane – jakby uważała go za jakiegoś seryjnego mordercę – zanim pozwoliła mu wsiąść do auta. Szczerze mówiąc, zaimponowała mu tym posunięciem, a nieistniejący paralizator także stanowił miły akcent. Nie wiedział, czy dziewczyna zalicza się do grupy łatwych. Czasami mądre dziewczyny okazywały się tak samo łatwe jak te głupie, ale nie sądził, by tak się sprawy miały w jej przypadku. Jej strój – dżinsy i obszerna szara bluza z kapturem – niczego nie zdradzał, Vince nie próbował więc nawet zgadywać, czy ciało dorównywało atrakcyjnością jej buzi. Nie żeby to miało jakieś znaczenie. Takie jak Sadie zawsze pragnęły związku. Nawet jeśli zapewniały, że jest inaczej, nawet jeśli on ze swej strony mógł zaoferować wyłącznie przygodę na jedną noc, góra na dwie. Ewentualnie kilka spotkań więcej – pod warunkiem że jego towarzyszce zależało tylko na niesamowitym seksie.

Gwałtownym ruchem otworzył drzwi sklepu i w nozdrza uderzył go zapach popcornu, hot dogów oraz środka czyszczącego. Przy ladzie stał kowboj obładowany paczkami suszonej wołowiny i dwunastoma piwami marki Lone Star, gawędząc z kobietą o wysoko upiętych cienkich siwych włosach i twarzy pokrytej głębokimi zmarszczkami. Białą koszulkę z napisem: „Nie zadzieraj z Teksasem” wepchnęła za podciągnięty pod same piersi pasek spódnicy. Z długimi kolczykami dyndającymi w uszach przypominała wychudzonego psa rasy shar pei.

– Cześć, ciociu Luraleen.

– Vince! – Siostra jego matki przerwała pakowanie suszonej wołowiny kowboja, by popatrzeć na gościa. – Aleś ty przystojny!

Jej niebieskie oczy błyszczały, gdy wychodziła zza lady. Przylgnęła do jego piersi, aż upuścił sobie plecak na stopy. Objęła go tak mocno, jak tylko mogła, i uściskała z nieskrywaną czułością, której on nigdy nie rozumiał. Upodobanie do przytulania należało do wrodzonych cech teksańskich krewnych jego matki. Zupełnie jakby zapisano je w ich DNA. Ale tak się złożyło, że ani on, ani jego siostra nie odziedziczyli genu przytulania. Uniósł dłoń, by poklepać ciotkę po plecach. Ile razy powinien to zrobić? Raz? Dwa? Poprzestał na dwóch.

Zadarła głowę, żeby mu się przyjrzeć. Minęło kilka lat, odkąd widział ją po raz ostatni, nie zmieniła się jednak wcale.

– Jesteś wielki jak wszystkie kręgi piekła i pół Teksasu! – zawołała tym swoim niskim, nosowym i chropawym od papierosów głosem, który w dzieciństwie wprawiał go w przerażenie. To, że Luraleen osiągnęła tak znaczny wiek, zawdzięczała raczej własnemu uporowi niż zdrowemu trybowi życia. Vince sądził, że ta akurat nitka musiała się zawierać także w jego kodzie genetycznym, bo sam nie prowadził się najzdrowiej. – A do tego pociągający jak grzech pierworodny! – dodała.

– Dzięki – odparł z uśmiechem. – Wygląd mam po krewnych z Południa. – Co zdecydowanie mijało się z prawdą. Wszystkich w rodzinie matki cechowała jasna karnacja i ruda czupryna. Jego siostra pasowała do tego opisu, natomiast on po swej rodzicielce odziedziczył jedynie zielone oczy i skłonność do wędrowania z miejsca na miejsce. Po ojcu dostały mu się czarne włosy i skłonność do uganiania się za spódniczkami.

Luraleen ostatni raz ścisnęła go swymi kościstymi ramionami.

– Pochyl no się, żebym mogła cię ucałować.

Jako dziecko zawsze cały się kulił na zapowiedź ucałowania. Teraz, będąc trzydziestosześcioletnim mężczyzną, a do tego byłym żołnierzem SEAL, sił specjalnych marynarki Stanów Zjednoczonych, zdołał przetrwać rzeczy straszniejsze niż nikotynowy oddech ciotki. Podsunął jej policzek.

Wspięła się na palce, żeby obdarzyć go potężnym cmoknięciem, a potem jej stopy w wygodnych butach znów opadły na podłogę. Kowboj właśnie opuszczał sklepik.

– Luraleen – pożegnał się, przechodząc obok.

– Do zobaczenia jutro wieczorem, Alvin.

Policzki wychodzącego kowboja pokryły się głębokim rumieńcem.

– Myślisz, że jest tobą zainteresowany?

– Oczywiście, że tak. – Podeszwy jej butów zapiszczały na linoleum, gdy skierowała się z powrotem za ladę. – Jestem samotną kobietą, która ma potrzeby i perspektywy.

Oprócz tego miała blisko siedemdziesiąt lat i świszczący oddech palaczki. Z pewnością liczyła sobie ze dwa krzyżyki więcej niż ten kowboj. Dwie trudne, nieciekawe dekady. Roześmiał się.

– Prawdziwa z ciebie Mrs Robinson, ciociu. – Jezu, kto by się spodziewał? To dowodziło jedynie, że pewni mężczyźni nie kierowali się żadnymi zasadami. Niektóre kobiety – przede wszystkim jego siostra – uważały zapewne, że z niego istny pies na baby, ale on przynajmniej ustalił sobie standardy! I zgodnie z nimi unikał, między innymi, starszych charczących pań.

Luraleen przyłączyła się do niego ze swoim chrapliwym śmiechem, który przeszedł w atak kaszlu.

– Jesteś głodny? – zapytała, rozcierając mizerną pierś. – Grzeję kilka Wściekłych Psów. Klienci uwielbiają moje hot dogi z ostrą papryką.

Był głodny. Ostatni raz jadł coś, przejeżdżając przez Tulsę.

– Znajdzie się też kilka zwykłych kiełbasek. Ludzie tutaj biorą do tego sos serowy, ketchup i chili.

Aż tak głodny nie był.

– Zostanę chyba przy Wściekłym Psie.

– Jak sobie życzysz. Weź też piwo. – Uśmiechnęła się i wskazała mu duże chłodziarki. – Najlepiej dwa, siądziemy na zapleczu i dotrzymam ci towarzystwa.

Podczas gdy matkę Vince’a cechowała głęboka religijność, jedyną świątynię, do której regularnie uczęszczała ciotka Luraleen, stanowił jej ulubiony bar, w którym przesiadywała z butelką taniej gorzałki i paczką papierosów. Vince podszedł do lodówki i uchylił szklane drzwi. Zimne powietrze owiało mu twarz, kiedy wyciągał ze środka dwie butelki z etykietką „Shiner Blonde”. Nie pił piwa tej marki od czasu wizyty u matki Wilsona w San Antonio. Pete Bridger Wilson wraz z nim ukończył szkolenie PKNP/S i Vince uważał go za najmądrzejszego faceta, jakiego dane mu było kiedykolwiek spotkać. Jego duża okrągła głowa mieściła wszelkiego rodzaju informacje, od błahostek po ważkie przemyślenia. Był wysokim, dumnym Teksańczykiem, a dla Vince’a – kolegą z drużyny i bratem z SEAL. Był także najlepszym i najdzielniejszym z ludzi. Wypadek, który zmienił życie Vince’a, dla Wilsona okazał się śmiertelny.

Po drodze na zaplecze Vince wepchnął jedną z butelek pod pachę i porwał z podgrzewacza dwa Wściekłe Psy. Zwykłe i paprykowe kiełbaski obracały się powoli na rolkach najohydniejszego grilla, jaki w życiu widział.

– Spodziewałam się ciebie kilka godzin temu – odezwała się Luraleen, kiedy wszedł na zaplecze. Przycupnęła przy starym, zniszczonym biurku, ściskając w palcach marlboro. Najwyraźniej na Gas and Go nikt nie widział nic złego w paleniu w miejscu pracy. Pewnie miało to coś wspólnego z tym, że to ona była tu właścicielką.

Podał jej butelkę, którą przytrzymała za szyjkę, podczas gdy on zdejmował kapsel.

– Miałem mały problem z samochodem, jakieś piętnaście kilometrów przed Lovett. – Otworzył i swoje piwo, po czym zajął miejsce po drugiej stronie biurka. – Nadal stoi tam na poboczu.

– Czemu nie zadzwoniłeś?

Zmarszczył brwi, wciąż nie wierząc w to, co musiał w odpowiedzi wyznać:

– Komórka mi padła. – Kiepsko jak na Pana Przygotowanego. Zawsze upewniał się, że jego sprzęt nie ma absolutnie żadnych szans go zawieść. Pamiętał czasy, gdy odpowiednie przygotowanie przesądzało o kwestiach życia i śmierci. – Chyba ładowarka szwankuje.

Zaciągnęła się głęboko, a potem wydmuchała dym.

– No to jak się tu dostałeś? Przecież nie pieszo?

– Nie, ktoś mnie podwiózł.

Odwinął hot doga z folii aluminiowej i ugryzł. Nie nazwałby tego może wyśmienitym daniem, ale jadał już gorsze. Do głowy przychodziły mu na przykład larwy jedwabników od ulicznego sprzedawcy w Seulu.

– Ktoś miejscowy?

Najgorszy posiłek w życiu: albo larwy, albo potrawka z psa. Larwy były mniejsze. Przełknął, wspominając, i popił. Wtedy zalał się w trupa, to też pomogło rozprawić się z jedwabnikami.

– No, kto?

– Na imię ma Sadie.

– Sadie? Jedyna znana mi Sadie to Sadie Jo Hollowell, ale ona wyniosła się z tych stron. – Luraleen nalała sobie piwa do kubka z Kanarkiem Tweetym. – Wyjechała zaraz po liceum. Zostawiła swojego biednego tatę.

– Wspominała, że już tu nie mieszka.

– Hm. Więc Sadie wróciła. – Upiła łyk. – Pewnie z okazji ślubu Tally Lynn. Ma się odbyć w ten weekend, o osiemnastej, w Kaplicy Ślubów w Pałacu Zakochanych. To wielkie wydarzenie. – Odstawiła kubek na blat. – Ja oczywiście nie zostałam zaproszona. Bo niby czemu? Jedynym powodem mogłoby być to, że chodziłam do szkoły z jej kuzynką ze strony taty, no a poza tym Tally Lynn i jej przyjaciele swego czasu regularnie próbowali wyłudzić ode mnie sprzedaż piwa fałszywymi dowodami. Jakbym nie znała ich praktycznie od urodzenia!

W głosie Luraleen pobrzmiewała gorycz, nie wspomniał więc, że on został zaproszony.

– Skoro nie idziesz, to skąd tyle na ten temat wiesz? – Odgryzł kolejny kęs hot doga.

– Ludzie opowiadają mi o wszystkim. Jestem jak fryzjerka i barman w jednym.

Bardziej prawdopodobne, że zwykła wściubiać nos w nie swoje sprawy. Znów przełknął i pociągnął długi łyk z butelki. Dzwonek u wejścia obwieścił przybycie klienta, więc Luraleen zgasiła papierosa. Wstała, podpierając się o blat biurka.

– Starzeję się. – Skierowała się do drzwi i dorzuciła przez ramię: – Rozgość się i dokończ kolację. Jak wrócę, porozmawiamy o biznesowej propozycji, jaką dla ciebie mam.

Tej, z powodu której przyjechał do Teksasu. Zadzwoniła do niego kilka tygodni wcześniej, gdy pomagał koledze z Nowego Orleanu w odnawianiu elewacji domu. Nie zdradziła nic więcej, tylko tyle, że ma dla niego propozycję i że na pewno nie pożałuje. Vince chyba się jednak domyślał, o co chodzi. Przez ostatnie pięć lat pracował w ochronie, a oprócz tego kupił pralnię samoobsługową, która cienko przędła. Włożył trochę wysiłku w jej uratowanie i obrócił w interes przynoszący spory zysk. Kryzys czy nie, ludzie zawsze prali ubrania. Zarobione pieniądze zainwestował w odporną na recesję firmę farmaceutyczną. Podczas gdy inni patrzyli bezradnie, jak ich zasoby maleją praktycznie do zera, wartość jego udziałów wzrosła od momentu, w którym je kupił, o dwadzieścia siedem procent. A pół roku temu odsprzedał pralnię z całkiem niezłym zyskiem. W tej chwili niespiesznie rozglądał się za innymi akcjami, których nie naruszy recesja, i przedsięwzięciami zapewniającymi stały dopływ kasy.

Zanim wstąpił do marynarki, uczęszczał w college’u na kilka kursów związanych z prowadzeniem biznesu, które w późniejszym czasie okazały się przydatne. Kilka kursów to nie magisterka z ekonomii, ale nie potrzebował przecież dyplomu, by obserwować rynek, przeprowadzać w głowie bilans kosztów i zysków i orientować się, jak zarobić trochę pieniędzy.

Ponieważ ciotka raczej nie planowała zatrudnić wykwalifikowanego ochroniarza, spodziewał się, że zaoferuje mu wykonanie jakichś prac naprawczych.

Ugryzł kawałek swojej kolacji i popił go piwem. Obrzucił spojrzeniem całe pomieszczenie, starą mikrofalówkę i lodówkę, pudła pełne środków czystości oraz plastikowych kubeczków. Nienowe już lady w kolorze oliwkowym i szafki pochodzące z czasów jeszcze bardziej zamierzchłych. Lokal był zrujnowany, to nie ulegało wątpliwości. Przydałoby się położyć nową warstwę farby, a na podłodze – płytki ceramiczne. Lady, tutaj i w sklepie, należało potraktować młotem.

Dokończył Wściekłego Psa i zwinął foliowe opakowanie w kulkę. Miał teraz czas, żeby pomóc ciotce w jej planach. Odkąd kilka miesięcy temu zrezygnował z posady w firmie ochroniarskiej w Seattle, dysponował dość znaczną ilością czasu. W ogóle odkąd odszedł z armii, pięć lat temu z ogonkiem, otwierały się przed nim nieograniczone perspektywy. Nieco zbyt nieograniczone jak na jego gust.

Parę miesięcy po tym, jak musiał opuścić oddziały SEAL z powodów zdrowotnych, jego siostra urodziła syna. Samotna i przestraszona, potrzebowała wtedy swojego brata. Był jej coś winien za to, że opiekowała się ich umierającą matką, kiedy on stacjonował w Iraku, w strefie wojny. Zamieszkał więc w stanie Waszyngton, znalazł tam zatrudnienie i dbał o swoją młodszą siostrę, wspierając ją w wychowywaniu Connera. Bardzo niewiele spraw wzbudzało w Vinsie wyrzuty sumienia: fakt, że siostra sama zajmowała się matką, osobą trudną w pożyciu nawet w lepszych okresach, niewątpliwie się do nich zaliczał.

Pierwszy rok w cywilu okazał się trudny i dla niego, i dla Connera. Mały wrzeszczał z powodu kolek, a Vince miał ochotę wrzeszczeć przez to cholerne dzwonienie w uszach. Mógł zostać w drużynie. Zawsze zakładał, że odsłuży pełne dwadzieścia lat. Mógł poczekać, aż nastąpi poprawa, a potem wrócić, lecz wiedział, że nigdy już nie będzie słyszał tak dobrze jak przed wypadkiem. Komandos z uszkodzonym narządem słuchu narażałby na niebezpieczeństwo cały zespół. Jego doświadczenie w starciach zbrojnych oraz walce wręcz, a także doskonała znajomość żołnierskiego wyposażenia, począwszy od sig sauera, a skończywszy na karabinie maszynowym, nie miały żadnego znaczenia. Tak jak i jego umiejętności z zakresu niszczenia podwodnego albo to, że jak nikt inny potrafił przedostawać się w najbardziej niedostępne miejsca. Gdyby nie zrezygnował, narażałby na szwank tak siebie, jak i innych.

Brakowało mu tego napędzanego adrenaliną, sterowanego testosteronem życia. Cały czas. Ale kiedy wystąpił z wojska, podjął się nowej misji. Przez dziesięć lat przebywał z dala od domu. Jego siostra, Autumn, samotnie radziła sobie z ich matką, wreszcie przyszła więc jego kolej, by zatroszczyć się z kolei o nią i siostrzeńca.

Teraz jednak dawali sobie radę bez niego, a po tym, jak wdał się w wyjątkowo nieprzyjemną barową bójkę, która skończyła się poranieniem, mnóstwem siniaków i pobytem w areszcie, doszedł do wniosku, że potrzebna mu zmiana otoczenia. Od dawna już nie czuł takiej wściekłości. Takiej, która wzbierała w nim, tuż pod skórą, niczym ciśnienie w szybkowarze. Gotowa rozerwać go na strzępy, gdyby pozwolił jej wybuchnąć – ale do tego nie dopuszczał nigdy. Albo raczej: przez bardzo długi czas.

Wrzucił sreberko do kosza na śmieci i rozpakował drugiego hot doga. Przez ostatnie trzy miesiące wiele podróżował i wiele rozmyślał, wciąż jednak nie udało mu się znaleźć odpowiedzi na pytanie, dlaczego wówczas wpakował się do baru pełnego bikerów. Do dziś nie miał też pewności, kto rozpoczął tę burdę, pamiętał za to doskonale, jak obudził się za kratkami, z obolałą twarzą oraz żebrami, a także z kompletem zarzutów o pobicie. Dzięki dobremu adwokatowi i przez wzgląd na błyskotliwą karierę wojskową Vince’a wszystkie zostały wycofane, co nie zmieniało faktu, że był winny. Jak cholera. Z pewnością nie próbował wywołać awantury, nigdy tego nie robił. Nigdy też nie szukał okazji do rękoczynów, zawsze jednak wiedział, gdzie ją znaleźć.

Sięgnął po butelkę i przytknął do ust. Siostra lubiła mu wytykać, że ma problem z kontrolowaniem gniewu, lecz się myliła. Przełknął łyk i odstawił piwo na biurko. Gniew nie stanowił problemu. Potrafił nad nim zapanować, nawet czując w całym ciele jego pełzanie, grożące eksplozją. Nawet w samym środku wymiany ognia albo bójki w barze.

Nie, to nie gniewem należało się martwić. Tylko nudą. Z reguły zdarzało mu się wpadać w kłopoty, kiedy nie koncentrował się na żadnym konkretnym celu lub zadaniu, na czymś, czym mógłby zająć ręce i umysł. I chociaż etat oraz dodatkowe zajęcia w pralni wypełniały mu dni, od kiedy jego siostra zdecydowała się ponownie poślubić tego sukinsyna, swojego byłego męża, czuł, że traci grunt pod nogami. Skoro Sukinsyn wracał do gry, Vince musiał ustąpić mu pola i pożegnać się z jednym ze swoich obowiązków.

Przeżuł kolejny kęs. W głębi duszy zdawał sobie sprawę, iż powinien się cieszyć, że Sukinsyn w końcu wziął się w garść i zamierzał spełnić się w roli ojca. Poza tym nigdy nie widział Autumn tak szczęśliwej jak przy ostatnim spotkaniu. Nigdy nie słyszał, by jej głos brzmiał równie radośnie, jak podczas ich ostatniej rozmowy telefonicznej. Ale szczęście siostry wyrwało ziejącą dziurę w jego życiu. Pustkę, jakiej nie odczuwał od momentu odejścia z SEAL. Tę, którą próbował wówczas zapełnić rodziną i pracą. Teraz usiłował się jej pozbyć, jeżdżąc po kraju i odwiedzając kumpli, którzy rozumieli.

Znajome piszczenie podeszew i nikotynowy kaszel oznajmiły powrót Luraleen.

– To była Bessie Cooper, mama Tally Lynn. Przez to wesele biega jak kot z pęcherzem. – Obeszła biurko i opadła na obrotowy fotel. – Przekazałam jej, że Sadie dotarła. – Zapaliła ponownie zgaszonego wcześniej papierosa i chwyciła swój kubek z Tweetym. W dzieciństwie Vince często dostawał od niej cukierki w kształcie papierosów, co doprowadzało jego matkę do szału – podejrzewał, że właśnie dlatego ciotka Luraleen nie zaprzestawała swojego zwyczaju. Tak czy owak, on uwielbiał te smakołyki w paczce wyglądającej, jakby zawierała prawdziwe wyroby tytoniowe. – Pytała, czy Sadie przybrała na wadze, jak to się zdarza kobietom z rodziny jej taty.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Rozdział trzeci

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział czwarty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział piąty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział szósty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział siódmy

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział ósmy

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dziewiąty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dziesiąty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział jedenasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dwunasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział trzynasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział czternasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział piętnasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział szesnasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział siedemnasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział osiemnasty

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział dziewiętnasty

Dostępne w wersji pełnej

Uratuj mnie

Spis treści

Karta tytułowa

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału:

RESCUE ME

Copyright © 2012 by Rachel Gibson

Copyright © 2013 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2013 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Marek J. Piwko

Zdjęcie na okładce: © iStockphoto / Vera Zagorodnaya

Redakcja: Ewa Penksyk-Kluczkowska

Korekta: Iwona Wyrwisz, Joanna Rodkiewicz

ISBN: 978-83-7508-857-1

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o. o.

Pl. Grunwaldzki 8–10, 40–127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e–mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2013

Plik mobi przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl