Dla Sheili

Podziękowania

Przede wszystkim chciałbym podziękować tym, którzy czytali i komentowali maszynopis w czasie jego powstawania, a zwłaszcza Sheili Halladay, Dominckowi Abelowi, Patricii Lande Grader, Beverley Cousins, Erice Schmid i Mary Adachi. Dziękuję też Robertowi Barnardowi za jego zawsze cenne i zabawne uwagi.

Często skracam procedury policyjne dla zwiększenia dramatyzmu akcji, ale wszelką wiedzę, jaką na ten temat posiadam, zawdzięczam rozmowom z komendantem okręgu Philem Gormleyem, inspektorem Alanem Youngiem i inspektor Claire Stevens, wszystkimi z okręgu Thames Valley, oraz sierżantem Keithem Wrightem z Wydziału Śledczego w Nottingham. Za wszystkie ewentualne błędy tylko ja odpowiadam.

WIATR MĄCI CISZĘ, MIOTA, DMIE
ULEWA NA DOBRE SIĘ ZACZĘŁA
DYGOCE, DRŻY Z ZIMNA GRÓB
GDZIE MA MIŁOŚĆ SPOCZĘŁA

ballada ludowa

1

– Mamo! Mamo, chodź tutaj prędko!

Rosalind dalej upychała mieszaninę pieczarek, oliwy, czosnku i zielonej pietruszki między skórę a mięso kurczęcia, tak jak nauczyła się tego na kursie kuchni francuskiej, który dopiero co ukończyła.

– Mama nie może do ciebie przyjść w tej chwili! – odkrzyknęła. – Jest zajęta!

– Ale mamo, musisz! To chyba nasza młoda!

Gdzie, na miłość boską, on się nauczył takich pospolitych wyrażeń? – zdumiała się Rosalind. Co semestr wyszarpywali z siebie astronomiczne sumy na czesne w najlepszej prywatnej szkole w Yorkshire, a mały i tak wyrażał się jak prymityw. Może kiedy znowu ich przeniosą na południe kraju, sytuacja się nieco poprawi.

– Benjamin! – odkrzyknęła. – Przecież ci mówiłam. Mama jest zajęta. Tatuś wydaje dzisiaj ważny obiad i mama musi go przygotować.

Rosalind nie miała nic przeciwko gotowaniu – uczęszczała na różne kursy kulinarne i sprawiało jej to nawet przyjemność – ale w chwili, kiedy wypowiadała te słowa, pożałowała, że nie może stwierdzić, iż to kucharka zajmuje się owym posiłkiem, a ona sama trudzi się dobieraniem sobie właściwego stroju. Niestety nie mieli kucharki, tylko sprzątaczkę przychodzącą raz w tygodniu. Rzecz nie polegała na tym, że nie było ich stać, po prostu jej mąż nie akceptował podobnych ekstrawagancji. Prawdę mówiąc, Rosalind od czasu do czasu powtarzała sobie w duchu, że mógłby równie dobrze urodzić się w Yorkshire, a nie tylko tu mieszkać.

– Ale to ona! – upierał się Benjamin. – To nasza młoda. Golusieńka.

Rosalind zmarszczyła brwi i odłożyła nóż. Co też, u licha, to dziecko opowiada? Benjamin miał dopiero osiem lat, ale już cechowała go bujna wyobraźnia. Martwiła się nawet, że może mu to w przyszłości utrudnić życie. Jak zdążyła się przekonać, osobnicy dający nadmierny upust fantazji mają skłonność do nieróbstwa i pogrążania się w marzeniach; unikają zajęć przynoszących zysk.

– Mamo, no szybciej!

Przez krótką chwilę Rosalind ogarnęło przeczucie, że za moment jej życie bezpowrotnie się zmieni. Starając się jak najprędzej wypchnąć to ze świadomości, oczyściła dłonie z lepkiego nadzienia, pociągnęła łyk dżinu z tonikiem, a potem ruszyła do gabinetu, w którym Benjamin siedział przy komputerze. Idąc tam, usłyszała otwierające się drzwi frontowe i głos męża zawiadamiającego, że wrócił do domu. Za wcześnie. Zmarszczyła brwi. Czyżby chciał ją sprawdzać?

Zostawiając jednak tę kwestię, poszła zobaczyć, o co, u licha, chodziło Benjaminowi.

– Popatrz – powiedział chłopiec, kiedy już się znalazła w pokoju. – To naprawdę jest młoda. – Wskazał na ekran monitora.

– Nie wyrażaj się tak – odparła Rosalind. – Już nieraz ci to mówiłam. To nieeleganckie.

I wreszcie spojrzała.

W pierwszej chwili doznała tylko wstrząsu na widok obrazu nagiej kobiety. W jaki sposób Benjamin trafił na taką stronę? Jest jeszcze za mały, żeby zrozumieć, co znalazł.

Potem, pochylając się nad nim i przyglądając ekranowi dokładniej, wydała lekki okrzyk. Chłopiec się nie mylił. Miała przed sobą zdjęcie swojej córki, Emily, gołej jak w dniu urodzenia, tyle że teraz już młodej kobiety z tatuażem i kępką jasnych włosów łonowych. Ale to była z pewnością jej Emily; a bezsprzeczny dowód stanowiło znamię w kształcie łzy na wewnętrznej stronie uda.

Rosalind przeciągnęła dłonią po włosach. O co w tym chodzi? Co się dzieje? Rzuciła okiem na adres strony u góry ekranu. Miała fotograficzną pamięć, więc wiedziała, że go nie zapomni.

– Widzisz – rzekł Benjamin. – To młoda. Dlaczego nie ma na sobie ubrania, mamo?

Rosalind wpadła w panikę. Wielki Boże, on tego nie może zobaczyć. Ojciec Emily. Nie można pozwolić, żeby to zobaczył. To go zniszczy. Szybko sięgnęła po myszkę, ale zanim zdążyła przesunąć kursor, niski głos, który rozbrzmiał za jej plecami, uzmysłowił jej, że jest za późno.

– Co się tutaj dzieje? – zapytał łagodnie mąż, kładąc ojcowską dłoń na ramieniu chłopca.

Potem, ułamek sekundy później, Rosalind usłyszała, jak gwałtownie nabiera powietrza, i wiedziała już, że uzyskał odpowiedź.

Zacisnął dłoń, a Benjamin drgnął.

– Tato, to boli.

Ale komisarz okręgu Jeremiah Riddle nie zwrócił uwagi na protest syna.

– Wielki Boże! – jęknął, wskazując ekran. – Czy ja dobrze widzę?

Starszy inspektor Alan Banks zawahał się, czy zapakować do torby skórzaną kurtkę, czy raczej wiatrówkę. Na obie nie starczyłoby miejsca. Nie potrafił przewidzieć, czy będzie bardzo zimno. Pewnie tak samo jak w Yorkshire, stwierdził. Albo może o parę stopni cieplej. Trudno jednak zgadnąć, jaka będzie pogoda w listopadzie. W końcu uznał, że może zabrać obie. Złożył wiatrówkę i umieścił ją na znajdujących się już w torbie koszulach, a potem docisnął mocno całą zawartość, zaciągając oporny suwak. Bagaż sprawiał wrażenie za dużego jak na weekend, ale całość zmieściła się w jednej, niezbyt ciężkiej torbie. Kurtkę skórzaną włoży na podróż.

Teraz musiał jeszcze wybrać książkę i kilka kaset. Prawdopodobnie okażą się zbędne, ale nie lubił podróżować bez czegoś do czytania i czegoś do słuchania na wypadek opóźnienia albo innych niesprzyjających okoliczności.

Nauczył się tego w bardzo bolesny sposób, gdyż pewnej sobotniej nocy musiał spędzić cztery godziny na ostrym dyżurze w jednym z wielkich londyńskich szpitali, czekając, aż założą mu szwy nad prawym okiem. Przytrzymując tampon z gazy, żeby powstrzymać krwawienie, musiał obserwować procesję nieszczęśników, którzy przedawkowali narkotyki, czy też próbowali popełnić samobójstwo, ofiar ataku serca i wypadków drogowych. Banks ani przez chwilę nie wątpił, że odnieśli oni znacznie poważniejsze niż on obrażenia i potrzebowali szybszej pomocy. Z całej duszy marzył, żeby w obskurnej poczekalni znalazło się do czytania coś więcej niż egzemplarz „Daily Mirror” z poprzedniego dnia. Osoba, która czytała przed nim tę gazetę, rozwiązała także krzyżówkę. Długopisem.

Jutro jednak wybierał się ze swoją córką Tracy na weekend do Paryża, by zwiedzać galerie sztuki i muzea, chodzić na długie spacery, jeść obfite obiady w restauracyjkach na lewym brzegu i niespiesznie delektować się piwem w barach na Montmartrze, przyglądając się przy tym tłumom przechodniów. Mieli pojechać pociągiem Eurostar – Banksowi udało się nabyć miejscówki prawie darmo dzięki specjalnej ofercie, jaką znalazł w gazecie. W końcu to listopad, a większość ludzi wolała wybrać się na Lanzarote, niż spędzać deszczowy weekend w Paryżu. Prawdopodobnie ani lektura, ani muzyka nie okażą się zbytnio przydatne, a jeśli już, to tylko wieczorem przed snem, ale wolał się zabezpieczyć.

Banks zniósł torbę na dół i wygrzebał parę zapasowych baterii z szuflady w kredensie. Wsunął je do bocznej kieszeni razem z walkmanem, a potem sięgnął po taśmy, na których miał wybór nagrań z kompaktów Cassandry Wilson, Dawn Upshaw i Lucindy Williams. Trudno byłoby znaleźć na ziemi trzy bardziej różniące się od siebie głosy kobiece i style śpiewania, ale on lubił każdą z nich, a w dodatku wspólnie zapewniały mu szeroką gamę nastrojów. Banks rzucił okiem na niską półkę z książkami i wybrał Zbrodnię komisarza Maigreta Simenona. Rzadko czytywał powieści kryminalne, ale tytuł przyciągnął jego uwagę, a ktoś mu kiedyś powiedział, że on, Banks, ma wiele wspólnego z Maigretem. Poza tym zakładał, iż jej akcja rozgrywa się w Paryżu.

Kiedy skończył się pakować, nalał sobie laphroaigu na wysokość dwóch palców i nastawił na odtwarzaczu kompaktowym Waltz for Debby Billa Evansa. Potem usiadł w fotelu, przy którym stała lampa do czytania, szklaneczkę z whisky umieścił na poręczy i oparł wygodnie nogi przy akompaniamencie wstępnych tonów My Foolish Heart. W kominku paliło się trochę torfu, a jego zapach harmonizował z przydymionym smakiem słodowej whisky z wyspy Islay.

Jednak po chwili stwierdził, że za dużo dymu wydostaje się z kominka na pokój. Pomyślał, że może powinien wezwać kominiarza, gdyż pewnie nie palono tutaj od wielu lat. Nie miał pojęcia, jak znaleźć takiego specjalistę ani też czy w ogóle ktokolwiek wykonywał ten anachroniczny zawód. Przypomniał sobie, jaką fascynację w dzieciństwie budziły w nim wizyty kominiarza, przed którymi matka zakrywała wszystko w pokoju starymi prześcieradłami. Banksowi pozwalano obserwować, jak obcy mężczyzna o poczerniałej od sadzy twarzy wpychał końcówkę grubej szczotki pod okap kominka, ale zawsze kazano mu wyjść, zanim zaczęła się prawdziwa robota. Kiedy później przeczytał, że w czasach wiktoriańskich posyłano do kominów nagich małych chłopców, zastanawiał się, czy ich kominiarz robił kiedyś coś podobnego. W końcu uznał, że człowiek ten był za młody, żeby żyć w tamtych czasach, chociaż jemu samemu, zachwyconemu smarkaczowi, wydawał się wiekowy.

Uznał w końcu, że komin jest w porządku, a prawdopodobnie to wiatr wpycha dym z powrotem do środka. Słyszał wycie wichury za grubymi ścianami, klekotanie poluzowanego okna w pokoju gościnnym, uderzenia deszczu o szyby. Ponieważ ostatnio padało dosyć obficie, Banksa dobiegał również szum wodospadu Gratly znajdującego się opodal jego domku. Nie był on niczym szczególnym – stanowił tylko serię płaskich tarasów, z których żaden nie leżał wyżej niż cztery czy pięć stóp od poprzedniego, przebiegających ukośnie przez wieś i przez dolinę do miejsca, gdzie strumień wpadał do rzeki Swain w Helmthorpe. Jednak słuchanie jego stale zmieniającej się muzyki dostarczało Banksowi prawdziwej przyjemności, zwłaszcza kiedy leżał w łóżku i miał problemy z zaśnięciem.

Rad, że tego wieczora nie musi już nigdzie wychodzić, Banks popijał whisky i słuchał dobrze sobie znanego lirycznego początku Waltz for Debby. Jego myśli popłynęły ku problemowi, który stawał się dla niego coraz ważniejszy od czasu ostatniej sprawy, jaką prowadził, sprawy, która miała spowodować, że poniesie klęskę i wyjdzie na idiotę.

Nie poniósł klęski, w związku z czym komisarz okręgu Riddle, który i tak od samego początku nienawidził Banksa, teraz rozwścieczył się na niego jeszcze bardziej. Banks znalazł się znowu w martwym punkcie kariery zawodowej, przykuty do biurka bez żadnych perspektyw na bardziej aktywne działania w przyszłości. Zrobiło się nudno.

Widział tylko jedną drogę wyjścia.

Chociaż nie miał najmniejszej ochoty przenosić się z Yorkshire, tym bardziej że niedawno kupił ten domek, stopniowo nabierał przekonania, że jego dni tutaj są policzone. Nie dalej jak tydzień temu po długim namyśle złożył podanie do Brygady ds. Przestępczości Zorganizowanej, której zadaniem była walka z dużymi organizacjami przestępczymi. Jako starszy inspektor Banks nie musiałby pracować jako tajniak, raczej trafiłby na stanowisko operacyjne i mógłby znów czuć przypływ adrenaliny w chwilach, gdy w jego sieć złapałyby się grube ryby. W takiej pracy musiałby też podróżować, tropiąc brytyjskich przestępców działających ze swoich centrali w Holandii, Dordonii i Hiszpanii.

Banks wiedział, że jego wykształcenie niezbyt predestynuje go na takie stanowisko, gdyż nie ukończył szkoły wyższej, ale nie brakowało mu doświadczenia i chyba jeszcze jakoś liczył się zawodowo pomimo działań Riddle’a. Wiedział, że poradziłby sobie z testami z matematyki, języka i zarządzania, które musiałby zdać; liczył też na znakomite referencje od wszystkich osób, z którymi pracował w Yorkshire, włączając w to swego bezpośredniego zwierzchnika nadinspektora Gristhorpe’a i kierowniczkę działu zasobów ludzkich Millicent Cummings. W takim kontekście, jak miał nadzieję, jedyna negatywna opinia, jaką z pewnością dostałby od Riddle’a, stanowiłaby najwyżej kuriozum.

Istniała jeszcze jedna przyczyna, dla której Banks pragnął zmiany. W ostatnich miesiącach wiele myślał o swojej żonie Sandrze, z którą był w separacji, i doszedł do wniosku, iż stan ten może być tylko tymczasowy. Poważna zmiana jego sytuacji życiowej, taka jak przeniesienie do Brygady ds. Przestępczości Zorganizowanej, z pewnością by mu pomogła. Oznaczałoby to przeprowadzkę, może nawet z powrotem do Londynu, a Sandra kocha Londyn. Banks czuł, że ma szansę wszystko jeszcze naprawić, że zostawią za sobą głupio zmarnowany zeszły rok. On przeżył krótki romans z Annie Cabbot, a Sandra z Seanem. Nie zaprzątał sobie zbytnio głowy tym, że Sandra nadal mieszka z tym mężczyzną. Ludzie często tkwią w starych układach, nie mając odwagi albo chęci, żeby to zmienić. Był pewien, że Sandra inaczej na wszystko spojrzy, kiedy on przedstawi jej swój plan na przyszłość.

Kiedy o dziewiątej zadzwonił telefon, odrywając go od Billa Evansa i jego misternych manipulacji na keyboardzie, w pierwszej chwili starszy inspektor pomyślał, że to pewnie Tracy. Zaniepokoił się, iż może zmieniła zdanie co do wspólnego weekendu, a on musiał z nią przecież porozmawiać o przyszłości, przekonać ją, by pomogła mu odzyskać Sandrę.

Ale to nie była Tracy, lecz komisarz okręgu Jeremiah „Jimmy” Riddle, osobnik, z powodu którego Banks zaczął planować sprzedaż domku i wyjazd z Yorkshire.

– Banks?

Banks zgrzytnął zębami.

– Sir?

Riddle milczał przez chwilę.

– Chciałbym poprosić cię o przysługę.

Banksowi opadła szczęka.

– Przysługę?

– Tak. Czy myślisz... to znaczy, czy nie miałbyś nic przeciwko temu, żeby wpaść do nas? To bardzo ważne. W przeciwnym wypadku nie zawracałbym ci głowy. Z pewnością nie w taką ohydną pogodę.

Banksowi zakręciło się w głowie. Riddle nigdy nie zwracał się do niego tak uprzejmie ani tak zdenerwowanym głosem. Co się, u licha, dzieje? Czy to jakiś nowy podstęp?

– Trochę późno, sir – powiedział Banks. – Jestem zmęczony i chyba...

– Proszę cię o przysługę, człowieku. Musieliśmy z żoną odwołać w ostatniej chwili bardzo ważną kolację z tego powodu. Nie możesz choć raz nie być upierdliwy i zrobić mi grzeczność?

To bardziej przypominało dawnego Jimmy’ego Riddle’a. Banks już, już chciał mu odburknąć, żeby się od niego odchrzanił, ale wtedy komisarz okręgu zmienił ton i znów zbił go z tropu.

– Banks, proszę – powiedział Riddle. – Jest coś, o czym muszę z tobą porozmawiać. Coś bardzo pilnego. Możesz się nie obawiać. To nie jest podstęp. Nie mam zamiaru zrobić cię w konia. Daję słowo. Naprawdę potrzebna mi twoja pomoc.

Chyba nawet Riddle nie zniżyłby się do wykręcenia takiego numeru tylko po to, żeby go upokorzyć. Teraz Banks zaciekawił się na dobre i wiedział już, że pojedzie. Gdyby był człowiekiem, który ignoruje podobne tajemnicze wezwania, zupełnie nie nadawałby się na gliniarza. Nie miał ochoty wychodzić na taką pluchę ani też porzucać swego laphroaigu, Billa Evansa i ognia trzaskającego w kominku, ale wiedział, że musi. Odstawił szklaneczkę, rad, że w ciągu dnia wypił tylko jedną małą whisky.

– Dobrze – rzekł, sięgając po papier i ołówek leżące obok telefonu. – Ale lepiej niech mi pan poda swój adres i powie, jak tam dojechać. Obawiam się, że wcześniej mnie pan do siebie nie zapraszał.

Riddle mieszkał mniej więcej w połowie drogi między Eastvale a Northallerton, co oznaczało dla Banksa godzinę jazdy przy dobrej pogodzie, ale dzisiaj podróż musiała potrwać znacznie dłużej. Lało jak z cebra; wycieraczki pracowały jak szalone przez całą drogę, a i tak czasami widoczność ograniczała się do zaledwie kilku jardów. Do święta Guya Fawkesa brakowało jeszcze dwóch dni i na wiejskich skwerach sterty drewna i stosy starych mebli doszczętnie teraz przemakały.

Dom Riddle’ów figurował na liście budynków zabytkowych i nazywał się Stary Młyn, gdyż jako taki został wzniesiony przez mnichów z pobliskiego opactwa cystersów. Wykonany z piaskowca, z dachem z łupku, stał przy strumieniu – ongiś młynówce, który płynął z szumem przez ogród. Stara kamienna stodoła z drugiej strony domu została przerobiona na garaż.

Kiedy Banks pokonał krótki żwirowy podjazd i zatrzymał się, zauważył, że światło pali się tylko w dwóch oknach na parterze, a reszta budynku pogrążona jest w ciemnościach. Zanim zdążył zapukać, drzwi otworzyły się raptownie i już po chwili znajdował się w mrocznym hallu. Riddle bez większych ceremonii odebrał od niego płaszcz i poprowadził go do salonu przewyższającego powierzchnią cały domek Banksa. Pełno tu było odsłoniętych belek konstrukcji budynku, a ściany, pomalowane na biało, pokrywały lśniące rogi i części końskiej uprzęży. Lustro w złoconej ramie wisiało nad kominkiem w stylu Adamów, w którym huczał ogień, a nieduży fortepian stał przy wykuszowym oknie poprzedzielanym kamiennymi słupkami.

Taki dom zdaniem Banksa doskonale pasował do osoby zarabiającej sto tysięcy, albo i więcej, funtów rocznie. Jednak mimo iż pokój utrzymany był w stylu rustykalnym, a kominek buchał gorącem, panowała w nim dziwnie chłodna, ponura i bezosobowa atmosfera. Na niskim stoliku ze szklanym blatem nie walały się kolorowe czasopisma ani gazety, a przy fortepianie nie dało się zauważyć porozrzucanych nut; powierzchnie drewniane lśniły, jakby je przed chwilą wypolerowano, i wszystko sprawiało wrażenie czystego, schludnego i uporządkowanego. Czego, stwierdził po namyśle Banks, można się było spodziewać po Riddle’u. Efekt wzmagała cisza przerywana tylko od czasu do czasu wyciem wiatru i uderzeniami deszczu o szyby.

Do pokoju weszła kobieta.

– Moja żona, Rosalind – powiedział Riddle.

Banks uścisnął jej delikatną, ale silną dłoń. Jeżeli ten wieczór miał się okazać pełen niespodzianek, to Rosalind Riddle stanowiła już drugą z nich.

Banks jak dotąd nie znał żony komisarza okręgu... wiedział tylko, że pracuje w biurze notarialnym w Eastvale, specjalizującym się w aktach własności nieruchomości... i gdyby przyszło mu do głowy nad tym się zastanawiać, wyobraziłby ją sobie jako osobę wysoką, korpulentną, raczej bez charakteru. Nie miał pojęcia dlaczego, ale taki właśnie obraz pojawiał mu się przed oczami.

Tymczasem kobieta, która stała przed nim, była elegancka, wysoka, o smukłej figurze modelki i długich zgrabnych nogach. Miała na sobie szarą spódnicę i białą jedwabną bluzkę. Odpięte dwa górne guziki ukazywały skórę równie jasną i delikatną jak cera twarzy. Miała krótkie blond włosy... jakby lekko zmierzwione i poprzecinane pasemkami – dzieło drogiego specjalisty... wysokie czoło, wyraziste kości policzkowe i ciemnoniebieskie oczy. Usta sprawiały wrażenie zbyt pełnych jak na ten rodzaj twarzy, a szminka tylko to podkreślała, tak że wydawało się, iż są jakby lekko odęte.

Twarz kobiety nie zdradzała żadnych uczuć, ale jej gwałtowne, urywane ruchy sugerowały poważny niepokój. Postawiła swojego drinka na stole i usiadła na obitej aksamitem sofie, krzyżując nogi, pochylając się do przodu i zaciskając dłonie na podołku. Przypominała Banksowi te eleganckie chłodne blondynki, które Alfred Hitchcock tak często obsadzał w swoich filmach.

Riddle poprosił Banksa, żeby usiadł. Wciąż jeszcze był w mundurze. Wysoki, z początkami otyłości, ale ciągle jeszcze sprawny fizycznie, zajął miejsce w fotelu, podciągając nogawki spodni, i odchylił się do tyłu. Był łysy jak kolano, a jego ciemne, gęste brwi unosiły się łukiem nad twardymi, poważnymi, czarnymi oczami.

Banks odniósł wrażenie, że żadne z nich nie bardzo wie, co należałoby powiedzieć. Atmosfera była tak gęsta, że dałoby się ją kroić nożem: stało się coś złego, coś nieuchwytnego. Banks chętnie by zapalił, lecz to nie wchodziło w grę. Wiedział, że Riddle nienawidzi dymu, a w dodatku w salonie unosił się słodki zapach lawendy, który bez wątpienia nigdy nie został zbrukany dymem papierosowym. Cisza się przeciągała. Banks zaczynał powoli czuć się jak Philip Marlowe na początku sprawy. Może powinien powiedzieć im, jaka jest jego stawka, i spróbować przełamać tym pierwsze lody, ale zanim zdążył się odezwać, przemówił Riddle.

– Banks... ja... ee... Zdaję sobie sprawę, że w przeszłości nie raz dochodziło między nami do drobnych konfliktów, i jestem pewien, że moja prośba stanowi wielkie zaskoczenie, właśnie dlatego, że pochodzi ode mnie, ale potrzebna mi pomoc.

Drobne konflikty w przeszłości? To niedopowiedzenie roku.

– Proszę mówić dalej – rzekł Banks. – Słucham.

Riddle poprawił się w fotelu i pomacał kant spodni. Jego żona sięgnęła po drinka. Wilgotny krążek na szklanym blacie stolika stanowił jedyną rzecz, jaka zakłócała sterylną nieskazitelność salonu.

– To sprawa prywatna – ciągnął Riddle. – Bardzo prywatna. I nieoficjalna. Zanim przejdziemy dalej, Banks, chciałbym uzyskać od ciebie zapewnienie, że to, co teraz powiem, nie wyjdzie poza te cztery ściany. Mogę na to liczyć?

Banks kiwnął głową.

– Przepraszam – wstając, odezwała się Rosalind. – Chyba pomyślał pan sobie, że jestem bardzo kiepską gospodynią. Przejechał pan taki kawał drogi, a ja nawet nie zaproponowałam panu nic do picia. Ma pan na coś ochotę, panie Banks? Może małą whisky?

– On prowadzi – stwierdził Riddle.

– Ale tylko jedną?

Banks uniósł dłoń.

– Nie, dziękuję – powiedział. Tak naprawdę to miał ochotę na filiżankę herbaty, a jeszcze bardziej na to, żeby z tym wreszcie skończyć i wrócić do domu. Jeżeli wytrzyma przez jakiś czas bez papierosa, to da sobie radę także bez napoju. Może niech któreś z nich wreszcie powie, o co im chodzi.

– Sprawa dotyczy naszej córki – zaczęła Rosalind Riddle, zaciskając przed sobą dłonie. – Opuściła dom w wieku lat szesnastu.

– Jak dawno temu? – zapytał Banks.

Odpowiedzi udzielił mu Riddle.

– Przed pół rokiem.

– Przykro mi o tym słyszeć – rzekł Banks – ale nie jestem pewien, co...

– Nasz syn, Benjamin, bawił się komputerem dzisiejszego popołudnia – włączyła się Rosalind. – Przypadkiem natrafił na jedną z tych pornograficznych stron.

Banks wiedział, że można bardzo łatwo wejść na taką stronę. Wystarczy wpisać „Spice Girls”[1] w jednej z wyszukiwarek internetowych, by zobaczyć całą serię pieprznych obrazków.

– Niektóre z tych zdjęć... – zaczęła Rosalind. – Była na nich Emily, nasza córka. Benjamin ma dopiero osiem lat. Nie bardzo wie, o co w tym chodzi. Posłaliśmy go do łóżka i zabroniliśmy mu o tym komukolwiek mówić.

– Jesteście przekonani, że to wasza córka? – spytał Banks. – Takie zdjęcia bywają niekiedy podrabiane. Do cudzego ciała dodaje się czyjąś głowę.

– To bez wątpienia ona – odparła Rosalind. – Może mi pan wierzyć. Zauważyłam charakterystyczne znamię.

– Z pewnością muszą to państwo bardzo przeżywać – powiedział Banks. – Szczerze państwu współczuję. Ale do czego ja jestem potrzebny?

– Chcę, żebyś ją znalazł – rzekł Riddle.

– A nie próbował pan tego zrobić samemu?

Riddle popatrzył na żonę. Spojrzenia, jakie wymienili między sobą, zawierały całe tomy sporów i wzajemnych wyrzutów.

– Próbowałem – odparł Riddle. – Ale nie miałem na czym się oprzeć. Nie mogłem skorzystać z oficjalnych kanałów. W końcu nie popełniono żadnego przestępstwa. Ona postąpiła najzupełniej legalnie. A im mniej osób wie o tym, co się stało, tym lepiej.

– Boi się pan o swoją reputację?

Riddle podniósł głos.

– Wiem, co sobie myślisz, Banks, ale takie rzeczy także się liczą. Gdybyś sobie z tego zdawał sprawę, twoja sytuacja byłaby znacznie korzystniejsza.

– Bardziej niż dobro pańskiej córki?

– To, że mój mąż ceni sobie swoją dobrą reputację, nie oznacza, że on albo ja nie martwimy się o naszą córkę, panie Banks – powiedziała Rosalind. – Jako jej matka uważam pańskie uwagi za niewłaściwe.

– W takim razie, przepraszam.

Głos znowu zabrał Riddle.

– Posłuchaj, Banks, mam powód do niepokoju... Emily to inteligentna i zdolna dziewczyna, może trochę uparta i zbuntowana... ale teraz mam problem. I wcale nie chodzi o moje ambicje i reputację, bez względu na to, co sobie myślisz.

– Więc dlaczego nie próbował pan sam jej znaleźć?

– Z dwóch powodów, Banks. Po pierwsze, nie wyobrażasz sobie chyba, żebym mógł zaangażować się w prywatne śledztwo?

– A ja?

– Ty nie jesteś tak bardzo na widoku. Ktoś mógłby mnie rozpoznać. Ja będę mógł cię kryć, jeżeli o to się martwisz. Bądź co bądź jestem komisarzem okręgu. I pokryję też wszystkie uzasadnione wydatki. Nie poniesiesz z tego powodu żadnych kosztów. Ale musisz radzić sobie sam. Nie możesz korzystać z kartotek policyjnych ani niczego takiego. Chcę, żeby to było prywatne śledztwo. Sprawa rodzinna.

– To znaczy, że pańska kariera się liczy, a moją mogą wziąć diabli?

– Spróbuj spojrzeć na to z innej strony. Możesz na tym skorzystać.

– Tak?

– Popatrz na to tak: jeżeli ci się powiedzie, zyskasz sobie moją wdzięczność. Bez względu na to, co sobie o mnie myślisz, jestem człowiekiem honoru i dotrzymuję danego słowa. Obiecuję, że bez względu na to, co się zdarzy, twoja kariera w Eastvale nabierze rumieńców, jeżeli zrobisz, o co cię proszę.

– A drugi powód?

Riddle westchnął.

– Obawiam się, że jeśli ona dowie się, iż to ja jej szukam, wymknie się. Obwinia mnie o wszystkie swoje problemy. Wyraźnie dała mi to do zrozumienia na wiele miesięcy przed swoją ucieczką. Chciałbym, żebyś postępował bardzo dyskretnie, Banks. Spróbuj do niej dotrzeć, zanim się zorientuje, że ktoś jej szuka. Nie proszę cię, żebyś ją porywał, ani nic podobnego. Po prostu znajdź ją, porozmawiaj z nią, upewnij się, czy ma się dobrze, i powiedz jej, że jesteśmy gotowi przyjąć ją z powrotem i wszystko przedyskutować.

– I mam ją przekonać, żeby przestała pozować do zdjęć porno?

Riddle pobladł.

– Jeżeli dasz radę.

– Domyśla się pan, dokąd pojechała? Otrzymywali państwo od niej jakieś wiadomości?

– Kilka tygodni po jej odejściu dostaliśmy kartkę pocztową – odpowiedziała Rosalind. – Pisała, że ma się świetnie i żebyśmy się o nią nie martwili. Ani też nie próbowali jej szukać.

– Skąd została wysłana?

– Z Londynu.

– I to wszystko?

– No jeszcze była kartka dla Benjamina na urodziny.

– Czy coś jeszcze pisała?

– Że znalazła pracę – ciągnęła Rosalind. – I żebyśmy się nie obawiali, że koczuje na ulicy, albo coś w tym rodzaju. Oczywiście Emily nie miałaby ochoty koczować na ulicy. Zawsze sobie ceniła wygodę.

– Ros!

– Ależ to prawda. A ty...

– Czy odeszła z jakiegoś konkretnego powodu? – przerwał im Banks. – Czy coś stanowiło ostatnią kroplę goryczy? Jakaś kłótnia?

– Nie nastąpiło nic szczególnego – odparł Riddle. – To się zbierało. Po prostu nie wróciła do domu ze szkoły.

– Szkoły?

Teraz odezwała się Rosalind:

– Kilka lat temu zapisaliśmy ją do bardzo drogiej szkoły żeńskiej z internatem, o doskonałej opinii, usytuowanej pod Warwick. Pod koniec ostatniego semestru, kiedy się zaczęły wakacje, zamiast wracać do domu, uciekła do Londynu.

– Sama?

– Tak nam się wydaje.

– Czy zazwyczaj przyjeżdżała do domu na lato?

– Tak.

– A co ją tym razem zniechęciło? Mieli państwo z nią jakieś problemy?

Tym razem to Riddle podjął wątek:

– Kiedy pojawiła się po raz ostatni w domu na ferie wiosenne, jak zawsze kłóciliśmy się o zwykłe rzeczy, takie jak późne wracanie do domu, picie w pubach, obracanie się w niewłaściwym towarzystwie i takie tam. Ale nic konkretnego. To bardzo zdolna dziewczyna. Doskonale sobie radziła z nauką, ale to ją nudziło. Wszystko wydawało się jej za łatwe. Zwłaszcza języki obce. Miała do nich prawdziwy talent. Oczywiście pragnęliśmy, żeby uczyła się dalej do egzaminów, poszła na uniwersytet, ale ona nie miała na to ochoty. Chciała żyć samodzielnie. Daliśmy jej wszystko, Banks. Miała swojego konia, lekcje gry na pianinie, jeździła ze szkołą do Ameryki, na narty do Austrii, otrzymała doskonałe wykształcenie. Byliśmy bardzo dumni z naszej Emily. Dawaliśmy jej wszystko, co tylko chciała.

Poza tym, czego pewnie najbardziej potrzebowała, pomyślał Banks, czyli ciebie. Żeby zdobyć stanowisko komisarza okręgu, zwłaszcza w wieku czterdziestu pięciu lat, trzeba być upartym, bezlitosnym i ambitnym. Trzeba też wielokrotnie się przenosić, a to często ma katastrofalny wpływ na dzieci, które w końcu tracą umiejętność nawiązywania przyjaźni. Dodawszy do tego długie godziny spędzone w pracy i na kursach dokształcających, można przypuszczać, że Riddle prawie nie bywał w domu w ciągu dnia.

Banks musiał sam przed sobą przyznać, że jest ostatnią osobą, która mogłaby kogoś z tego powodu krytykować. Aby awansować na starszego inspektora, dla Briana i Tracy za często był nieobecnym ojcem. Okazało się, że jego dzieciom zbytnio to nie zaszkodziło, ale wiedział, iż to raczej kwestia szczęścia niż rezultat właściwego wypełniania obowiązków rodzicielskich. Lwia część pracy spadła na Sandrę, a ona rzadko obciążała go problemami dzieci. Może i nie poświęcił rodziny dla własnej ambicji tak jak prawdopodobnie uczynił to Riddle, ale z pewnością zrobił to, aby zostać dobrym detektywem.

– Czy miała tu w okolicy jakichś przyjaciół, którym mogłaby się zwierzać? – zapytał. – Kogoś, kto utrzymywałby z nią kontakt?

Rosalind pokręciła głową.

– Nie przypuszczam – powiedziała. – Emily jest bardzo... samowystarczalna. Miała wielu przyjaciół, ale raczej nikogo bardzo bliskiego. To wszystko przez te przeprowadzki. Kiedy wyjeżdża, pali za sobą mosty. A prawdę mówiąc, w tej okolicy nie spędzała zbyt dużo czasu.

– Mówił pan o „niewłaściwym towarzystwie”. Czy miała chłopaka?

– Żadnego na poważnie.

– Mimo to jego nazwisko mogłoby się przydać.

Rosalind spojrzała na męża, a on odpowiedział:

– Banks, już mówiłem, że to ma być nieoficjalne śledztwo. Jeśli zaczniesz nagabywać dawnych chłopaków Emily i zadawać pytania w tej okolicy, to jak długo twoim zdaniem ta sprawa pozostanie tajemnicą? Powiedziałem: uciekła do Londynu. Tam jej należy szukać.

Banks westchnął. Wyglądało na to, że będzie musiał prowadzić to śledztwo ze związanymi rękoma.

– A kogo ona może znać w Londynie? – zapytał. – Kogo mogłaby poprosić o pomoc?

Riddle pokręcił głową.

– Pracowałem w stolicy wiele lat temu. Emily była wtedy małą dziewczynką.

– Wiem, że to musi być dla państwa przykre – rzekł Banks – ale czy nie powinienem rzucić okiem na tę stronę internetową?

– Ros?

Rosalind Riddle spojrzała koso na męża i powiedziała:

– Proszę za mną.

Pochylając się pod niską belką stropową, Banks podążył za nią do pełnego książek gabinetu. Pomarańczowy komputer iMac stał na biurku przy oknie. Wiatr uderzał o szyby za grubymi zasłonami; co jakiś czas rozlegał się chlupot, jakby ktoś wylewał na okna wiadro wody. Rosalind usiadła i zgięła palce, ale zanim dotknęła klawiatury czy myszy, okręciła się na obrotowym krześle i spojrzała na Banksa. Wyraz jej twarzy niczego mu nie zdradził.

– Nie podobamy się panu, prawda? – powiedziała kobieta.

– My?

– Ludzie podobni do nas. Tacy, którzy... no, zdobyli bogactwo, osiągnęli sukces, wybili się.

– Nie poświęcam wam większej uwagi, naprawdę.

– O, sądzę, że tak. I właśnie na tym polega pański problem. – Oczy jej się zwęziły. – Zazdrości pan. Pańskie kompleksy dorównują Himalajom. Uważa pan, że jest pan lepszy od nas... czystszy... prawda?

– Pani Riddle – odparł z westchnieniem Banks. – Proszę sobie darować podobne uwagi. Przejechałem w paskudną pogodę kawał drogi, chociaż wolałbym zostać w domu, posłuchać muzyki i poczytać dobrą książkę. Jeżeli mam się zająć tą sprawą, to może weźmy się za nią, dobrze? Czy też mam wracać do domu i iść spać?

Przyjrzała mu się chłodno.

– Trafiłam w czuły punkt, czyż nie?

– Pani Riddle, czego pani ode mnie właściwie chce?

– On zamierza zająć się polityką.

– Podobno.

– Najmniejszy cień skandalu może zrujnować wszystko, na co ciężko pracowaliśmy przez długie lata.

– Tak, rzeczywiście, mogłoby tak się stać. Lepiej najpierw objąć stanowisko, a dopiero potem wywołać skandal.

– Strasznie pan cyniczny.

– Ale tak jest. Proszę sobie poczytać gazety.

– On twierdzi, że ma pan skłonność do wywoływania zamętu.

– Lubię docierać do prawdy. Czasami w tym celu trzeba zrobić trochę zamieszania. Im cenniejsza prawda, tym większy hałas.

Rosalind uśmiechnęła się.

– Szkoda, że my nie możemy pozwolić sobie na podobną niefrasobliwość. To zadanie wymaga maksymalnej dyskrecji.

– Będę o tym pamiętał. O ile się go podejmę. – Banks patrzył jej w oczy, dopóki nie spuściła wzroku i nie odwróciła się z krzesłem do ekranu monitora.

– Pomyślałam, że powinniśmy to sobie wyjaśnić, zanim obejrzy pan nagie zdjęcia mojej córki – powiedziała, nie podnosząc wzroku.

Patrzył jej przez ramię, kiedy stukała w klawiaturę i manipulowała myszą. W końcu na ekranie pojawiła się czarna strona internetowa z serią ikonek. Rosalind kliknęła na jedną z nich, a wtedy zaczęła się otwierać następna strona z pięcioma zdjęciami. Na górze ekranu ukazał się napis oznajmiający, że modelka nazywa się Louisa Gamine i jest osiemnastoletnią studentką biologii. Patrząc na fotografie, Banks mógłby łatwo w to uwierzyć.

– Dlaczego Louisa Gamine? – zapytał.

– Nie mam pojęcia. Louisa to jej drugie imię. A dokładniej, Louise. Emily Louise Riddle. Przypuszczam, że „Louisa” wydała się jej bardziej egzotyczna. Może odszedłszy, uznała, że powinna mieć nową tożsamość?

Banks to doskonale rozumiał. Kiedy był młodszy, bardzo żałował, że rodzice nie dali mu drugiego imienia. Tak bardzo, że sam je sobie wymyślił: Davy, od Davy’ego Crocketta, jednego ze swoich ówczesnych ulubionych bohaterów. Trwało to kilka miesięcy, aż w końcu zaakceptował własne imię.

Rosalind kliknęła na jedno ze zdjęć – zajęło cały ekran, otwierając się od góry do dołu. Banks miał przed sobą dzieło amatora, wykonane w sypialni w marnym oświetleniu, przedstawiające ładną młodą kobietę siedzącą nago na jasnoniebieskiej kołdrze i zakładającą nogę na nogę. Uśmiech dziewczyny sprawiał wrażenie nieco wymuszonego, a oczy wyglądały na nieco błędne.

Podobieństwo Louisy do matki było wstrząsające. Obie cechował ten sam nonszalancki wdzięk, ta sama blada, prawie przezroczysta cera, pełne usta. Jedyną istotną różnicę, poza wiekiem, stanowiło to, że jasne włosy opadały Louisie aż na ramiona. Banks pomyślał, że gdyby nie to, mógłby odnieść wrażenie, iż patrzy na fotografię Rosalind zrobioną jakieś dwadzieścia pięć lat temu, i poczuł się tym skrępowany. Zauważył przebarwienie w kształcie łzy po wewnętrznej stronie lewego uda Louisy: znamię, o którym mówiła jej matka. Dziewczyna miała też kolczyk w pępku, a poniżej coś, co wyglądało na tatuaż przedstawiający czarnego pająka. Banks przypomniał sobie różyczkę, jaką Annie Cabbot wytatuowała sobie nad lewą piersią, o tym, jak dawno już jej nie oglądał i że pewnie nigdy już jej nie zobaczy, zwłaszcza jeśli uda mu się pogodzić z Sandrą.

Następne zdjęcia nie różniły się zbytnio od pierwszego: wszystkie zrobiono w tym samym miejscu i w równie marnym oświetleniu. Zmieniały się tylko pozy. Nowe nazwisko zdecydowanie pasowało Louisie; zdaniem Banksa dziewczyna miała w sobie pewien łobuzerski[2] wdzięk. Słowo to z czymś się Banksowi kojarzyło, ale w tej chwili nie potrafił jeszcze tego sprecyzować. Zostawił sobie rozwikłanie owego problemu na potem; rozwiązanie w końcu pojawi się samo. Jak zawsze w takich wypadkach.

Banks przyjrzał się dokładniej zdjęciom. Przez cały czas, gdy pochylał się nad ramieniem Rosalind, czuł delikatny zapach jej perfum. W pokoju, który stanowił tło fotografii, dostrzegł kilka szczegółów – róg plakatu przedstawiającego jakąś gwiazdę muzyki pop, rząd książek, ale wszystko było zbyt nieostre, żeby mogło w czymkolwiek pomóc.

– Wygląda, jakby wiedziała, co robi – stwierdził Banks.

Rosalind milczała przez chwilę.

– Emily rozpoczęła życie seksualne w wieku lat czternastu. Tak nam się przynajmniej zdaje. Miała trzynaście lat, kiedy zaczęła... robić się krnąbrna, więc mogło to nastąpić wcześniej. Między innymi właśnie dlatego wysłaliśmy ją do szkoły z internatem – rzekła wreszcie.

– To nic niezwykłego – powiedział Banks, myśląc z przerażeniem o Tracy. Był pewien, że jego córka w tak młodym wieku nie prowadziła jeszcze życia seksualnego, ale przecież nie mógł jej wypytywać o takie sprawy. W gruncie rzeczy nawet teraz nie wiedział, czy je prowadzi, i chyba wcale nie pragnął zdobywać tej informacji. Tracy miała już dziewiętnaście lat, więc była nieco starsza od Emily, ale dla Banksa wciąż pozostawała jego małą córeczką. – Czy sądzi pani, że szkoła coś pomogła?

– Chyba widać, że nie. Przecież Emily nie wróciła do domu.

– Czy rozmawiała pani z dyrektorką albo koleżankami ze szkoły?

– Nie. Jerry za bardzo niepokoi się, iż to mogłoby się rozejść.

– Oczywiście. Proszę mi to wydrukować. – Banks wskazał na zdjęcie, na którym Louisa siedziała na krawędzi łóżka, patrząc w kamerę wzrokiem bez wyrazu. Miała na sobie czerwony T-shirt i nic ponadto. – Wystarczy sama głowa i ramiona. Dół odetniemy.

Rosalind spojrzała na niego przez ramię, a jemu wydało się, że w jej wzroku dostrzegł jakby wdzięczność. A przynajmniej nie była już tak otwarcie wroga jak na początku.

– Zrobi pan to? – spytała. – Spróbuje pan znaleźć Emily?

– Spróbuję.

– Nie musi pan jej namawiać, żeby wróciła do domu. Nie zechce. Zapewniam pana.

– Wygląda na to, że pani wcale tego nie pragnie.

Rosalind zmarszczyła brwi, a potem powiedziała:

– Może ma pan rację. Sugerowałam Jerry’emu, że powinniśmy pozwolić jej iść swoją drogą. Jest już wystarczająco dorosła i jak widać ma dosyć sprytu, żeby się o siebie zatroszczyć. Ona ma talent do robienia kłopotów. Wiem, że to moja córka, i nie chcę sprawiać wrażenia oschłej matki, ale... Chyba sam pan widzi, co wyrabia zaledwie po pół roku? Ten tatuaż, te zdjęcia... Ona nigdy nie dbała o cudze uczucia. Wyobrażam sobie, co by się tutaj działo, gdybyśmy musieli zajmować się jeszcze jej problemami.

– Jeszcze?

– Nic, nic. Nieważne.

– Czy jest coś więcej, o czym powinienem wiedzieć?

– Nie rozumiem, o co panu chodzi.

– Coś, czego mi pani nie powiedziała?

– Nie. A czemu miałoby być?

A jednak coś takiego istniało. Banks wyczuł to ze sposobu, w jaki Rosalind odwróciła od niego wzrok, kiedy wypowiadała te słowa. Chyba jednak mieli jakieś problemy rodzinne, o których ani ona, ani jej mąż nie chcieli rozmawiać. I może było to słuszne. Może Banks tym razem powinien pohamować ciekawość i nie pchać nosa w nie swoje sprawy, tak jak to zazwyczaj czynił. Po prostu znajdź tę dziewczynę, powiedział sobie, upewnij się, czy nic jej nie grozi, a resztę zostaw w spokoju. Bóg wie, że ostatnią rzeczą, jakiej pragnął, to znaleźć się w centrum nieporozumień w rodzinie Riddle’ów.

Zapisał wszystkie informacje, jakie zdołał wydobyć ze strony internetowej, którą prowadziła organizacja o nazwie SłodkiKociak sp. z o.o. z siedzibą w Soho. Chyba nie będzie trudno ich znaleźć, stwierdził Banks w duchu, a oni powinni skierować go do Emily, czy też Louisy, jak chciała, by ją nazywano. Miał tylko nadzieję, że nie została prostytutką, co zdarzało się wielu dziewczynom, których zdjęcia pojawiały się na stronach porno. Nie sprawiała wrażenia osoby, która uprawiałaby ten zawód dla zysku, ale czuł, że mogłaby zrobić wszystko dla jaj. Tym jednak będzie się martwił, kiedy się to okaże konieczne.

Rosalind wydrukowała zdjęcie, sięgnęła do szuflady biurka po nożyczki i obcięła fotografię powyżej kolczyka w pępku, po czym podała ją Banksowi. Wrócili do salonu, gdzie siedział Riddle i patrzył martwym wzrokiem przed siebie.

– Gotowe? – zapytał.

Banks kiwnął głową. Nie zamierzał siadać.

– Proszę mi coś powiedzieć – rzucił. – Dlaczego mnie pan sobie upatrzył? Przecież zdaje pan sobie sprawę z tego, co dotychczas między nami zaszło?

Wydawało się, że Riddle lekko się wzdrygnął. Banks aż się zdziwił, usłyszawszy we własnym głosie aż tyle jadu. Komisarz okręgu milczał przez chwilę, a potem spojrzał Banksowi w oczy.

– Z dwóch powodów – rzekł. – Po pierwsze dlatego, że jesteś najlepszym detektywem w hrabstwie, Banks. Nie twierdzę, że aprobuję twoje metody albo nastawienie, ale to daje wyniki. A w tak nietypowej jak ta sprawie, powiedzmy, że twoja samodzielność raz wreszcie do czegoś się przyda.

Potępienie, które zawierała w sobie ta skąpa pochwała, stanowiło dla Banksa coś zupełnie nowego.

– A jaki jest drugi powód? – zapytał.

– Masz nastoletnią córkę, prawda? Na imię jej Tracy. Nie mylę się?

– Nie.

Riddle rozłożył ręce, wnętrzem dłoni do góry.

– W takim razie wiesz, o co mi chodzi. Myślę, że jesteś w stanie sobie wyobrazić, co odczuwam.

I rzeczywiście, ku swemu zdziwieniu, Banks potrafił.

Riddle pochylił się.

– W tej chwili nie masz żadnych pilnych spraw.

– Na weekend zaplanowałem wyjazd z Tracy. Do Paryża.

– Proszę zacząć działać natychmiast. Jutro rano. Muszę wiedzieć. – W głosie Riddle’a zabrzmiała nuta desperacji, jakiej Banks nigdy dotąd u niego nie słyszał.

– Skąd ten pośpiech?

Riddle wbił wzrok we wnętrze kominka i wydawało się, że kieruje swe słowa do huczących w nim płomieni.

– Boję się o nią, Banks. Jest taka młoda i delikatna. Chcę, żeby wróciła. A przynajmniej, żebym wiedział, jak jej się wiedzie, co robi. Wyobraź sobie, że coś takiego spotkałoby ciebie. Wyobraź sobie, że to twoja córka wpadła w kłopoty.

Cholera, pomyślał Banks, widząc, że weekend z Tracy w Paryżu wymyka mu się z rąk. Córki. Po co je w ogóle mieć? Tylko sprawiają kłopoty. Ale Riddle’owi udało się trafić w czuły punkt. Teraz już Banks nie mógł się wycofać, wiedział, że musi pojechać do Londynu i znaleźć Emily Louise Riddle.

– Tato! No nie! Chyba nie mówisz serio! Budzisz mnie w środku nocy, żeby mnie powiadomić, że nie pojedziemy?

– Bardzo mi przykro, skarbie. Musimy to przełożyć na później.

– To nie do wiary. A ja się tak cieszyłam na ten wyjazd.

– Ja też, kochanie. Myślisz, że mi się to podoba?

– I nawet nie próbujesz się usprawiedliwiać.

– Nic ci nie mogę powiedzieć. Obiecałem.

– Obiecałeś m i, że pojedziemy na weekend do Paryża. Złamanie tej obietnicy nie sprawiło ci większej trudności.

Fakt.

– Wiem. Przepraszam.

– Nie wierzysz, że potrafię dochować sekretu?

– Ależ wierzę. Nie w tym rzecz.

– A w czym?

– Po prostu na razie nie mogę nic zdradzić. To wszystko. Może pojedziemy w przyszłym tygodniu, jeżeli wszystko pójdzie dobrze.

– Nie warto. – Tracy milczała przez chwilę z wyraźną urazą, zupełnie tak samo jak jej matka, a potem powiedziała: – Ale to nic niebezpiecznego, prawda?

– Oczywiście, że nie. To sprawa prywatna. Pomagam... – Banks prawie powiedział „przyjacielowi”, ale zdołał się w porę powstrzymać. – Pomagam komuś. Ten ktoś ma kłopoty. Naprawdę, skarbie, gdybyś wiedziała, o co chodzi, zgodziłabyś się, że tak właśnie powinienem postąpić. Słuchaj, jak już się to wszystko przewali, jakoś ci to zrekompensuję. Naprawdę.

– Wiem, wiem. Już nie raz to przerabialiśmy.

– Dziecko, miejże trochę litości. Mnie też nie jest łatwo. Nie tylko ty jesteś rozczarowana. Ja też miałem wielką ochotę na tę naszą wyprawę do Paryża.

– No dobrze, rozumiem. Przepraszam. A co zrobisz z biletami? Z rezerwacją pokoi w hotelu?

– Rezerwację łatwo odwołać. Zobaczę, czy da się przebukować bilety.

– Musiałbyś mieć masę szczęścia. – Znowu umilkła na chwilę. – Zaczekaj! Właśnie przyszedł mi do głowy pewien pomysł.

– Co?

– Wiesz, ty nie możesz pojechać, ale nie ma żadnego powodu, żebym ja zostawała w domu, prawda?

– Masz rację. Tylko co chcesz robić sama w Paryżu? To może być niebezpieczne, zwłaszcza dla takiej młodej kobiety jak ty.

Tracy zaśmiała się.

– Potrafię o siebie zadbać, tato. Jestem już dużą dziewczynką.

Tak, pomyślał Banks. Ma całe dziewiętnaście lat.

– Wcale w to nie wątpię – powiedział. – Ale będę się o ciebie niepokoił.

– Ty zawsze się o mnie niepokoisz. To tylko potrafią ojcowie: martwić się o swoje córki. Poza tym wcale nie pojechałabym sama.

– Jak to?

– Jestem pewna, że Damon chętnie by mi towarzyszył. On też nie ma jutro żadnych wykładów ani zajęć. Mogłabym go zaprosić.

– Chwileczkę – powiedział Banks. – Damon? A któż to jest ten cały Damon?

– Mój chłopak. Założę się, że skwapliwie skorzysta z okazji i spędzi ze mną weekend w Paryżu.

No pięknie, pomyślał Banks z niemiłym uciskiem w żołądku. Nie przypuszczał, że sprawy tak się potoczą. Spodziewał się wyrzutów, owszem, gniewu, ale czegoś takiego?...

– Nie jestem pewien, czy to dobry pomysł – stwierdził.

– Ależ oczywiście. Sam chyba widzisz. A w dodatku nie stracimy pieniędzy.

– Jak to?

– No chociażby dlatego, że będziesz musiał odwołać rezerwację tylko jednego pokoju w hotelu.

– Tracy!

Zaśmiała się.

– Oj tato. Rodzice bywają strasznie niemądrzy. Jeżeli ich dzieci chcą się z kimś przespać, to nie muszą jechać w tym celu do obcego miasta. Mogą to zrobić w biały dzień w akademiku.

Banks przełknął ślinę. Oto właśnie uzyskał odpowiedź na pytanie, którego nie chciał zadawać. No cóż, trzeba wziąć byka za rogi.

– Czy ty i Damon... no wiesz?

– Nie martw się, jestem bardzo ostrożna. Teraz musimy tylko ustalić, jak zrobić, żebyśmy dostali bilety do rana. Chyba nie bardzo ci się chce jechać do mnie po nocy?

– Nie – stwierdził sucho Banks, ale zaraz zmiękł. W końcu dziewczyna ma rację; nie ma powodu, żeby przepadł jej ten wyjazd tylko dlatego, że on, Banks, nie może jej towarzyszyć. Obecność Damona jest nieistotna. – Ale ja i tak muszę jutro rano pojechać do Londynu, więc możemy się wybrać tym samym pociągiem. – A po drodze ja przyjrzę się temu młodzieńcowi, pomyślał. – Dam ci wtedy bilety.

– Cudownie!

Banksowi zrobiło się trochę przykro: Tracy sprawiała wrażenie bardziej ucieszonej perspektywą wyjazdu z Damonem niż z nim. No, ale nic w tym przecież dziwnego. Jest młoda.

– Do zobaczenia rano. O tej samej porze, jak się umawialiśmy.

– Super, tato. Dzięki.

Odłożywszy słuchawkę, Banks opadł na fotel i sięgnął po papierosy. Musi pojechać do Londynu; co do tego nie ma najmniejszej wątpliwości. Po pierwsze, obiecał, a po drugie, istniało coś, o czym nie wiedział Riddle. Tracy o mały włos też kiedyś uciekłaby z domu; miała wtedy mniej więcej trzynaście lat, a myśl o tym, co mogłoby się zdarzyć, gdyby rzeczywiście do tego doszło, do tej pory przyprawiała Banksa o niemiły dreszcz.

Stało się to tuż przed przeprowadzką całej rodziny z Londynu do Eastvale. Dziewczynka przez dłuższy czas bardzo przeżywała, że będzie musiała się rozstać z przyjaciółmi, i pewnego wieczora, kiedy Banks akurat przypadkiem był w domu, usłyszał jakieś hałasy na dole. Poszedł sprawdzić, co się dzieje, i natrafił na Tracy stojącą w drzwiach z walizką w ręku. W końcu udało mu się przekonać ją bez użycia siły, żeby została, ale niewiele brakowało. W ramach zawartej wtedy umowy Banks obiecał nie mówić nic matce i nigdy tego nie zrobił. Sandra wszystko przespała. Przypominając sobie tę noc, Banks doskonale potrafił sobie wyobrazić, co przeżywają Riddle’owie.

A jednak, czy właśnie dlatego zamierzał zrobić przysługę swemu zaciekłemu wrogowi? On będzie tropił nastoletnią uciekinierkę, a jego własna córka spędzi rozpustny weekend w Paryżu ze swoim chłopakiem. I gdzie jest sprawiedliwość? – spytał się w duchu. Jedyną odpowiedzią było mu wycie wichru i nieustająca muzyka wodospadów Gratly.

[1] Spice – ostra przyprawa (przyp. tłum.).

[2] Gamin (ang.) – ulicznik (przyp. tłum.).

2

W piątkowe popołudnie Banks szedł w chłodnym listopadowym słońcu Old Compton Street. Do Londynu przyjechał rano razem z Tracy i Damonem. Poza krótkim powitaniem młody człowiek prawie się nie odzywał. Pociąg był pełen ludzi, więc nie mogli siedzieć w tym samym przedziale, co Tracy i Damon przyjęli z widoczną ulgą. Banks znalazł sobie miejsce w dalszej części wagonu, obok młodego biznesmena o świeżej twarzy, pachnącego silnie kremem po goleniu i bez przerwy układającego pasjansa na swoim laptopie.

Banks spędził lwią część podróży, słuchając Car Wheels on a Gravel Road w wykonaniu Lucindy Williams i czytając Wielki sen, który wziął ze sobą zamiast Zbrodni komisarza Maigreta, kiedy okazało się, że nie jedzie do Paryża. Kilka tygodni temu obejrzał wersję filmową z Humphreyem Bogartem – spodobała mu się tak bardzo, że nabrał ochoty, żeby przeczytać książkę. Poza tym Raymond Chandler wydał mu się znacznie bardziej odpowiedni ze względu na rolę prywatnego detektywa, jaka mu przypadła.

Kiedy dojeżdżali do stacji King’s Cross, myśli Banksa wróciły do chłopaka Tracy.

Nie był całkiem pewien, co o nim sądzić. Nie oczekiwałby wylewniejszego powitania od zwykłych kolegów córki i w tym przypadku też nie starał się przypisać zachowaniu chłopaka żadnych dodatkowych znaczeń, poza tym, że młodzieniec pewnie czuł się trochę zażenowany, stając przed obliczem ojca dziewczyny, z którą sypiał. Sama myśl o tym ostatnim powodowała, że Banksowi ściskało się serce, chociaż powtarzał sobie, że nie wolno mu się tym denerwować i ma się nie wtrącać. Nie chciał wchodzić w konflikt z córką, zwłaszcza że zamierzał pogodzić się z jej matką. A poza tym na nic by się to nie zdało. Tracy stała się teraz panią własnego losu, a nie jest przecież idiotką. Miejmy nadzieję.

Zostawił młodych na King’s Cross i zameldował się w hoteliku na Bloomsbury, gdzie wczoraj wieczorem telefonicznie zarezerwował pokój. Z usług tej placówki, nazwanej od numeru ulicy po prostu Hotel 55, Banks korzystał zawsze, ilekroć odwiedzał Londyn. Mógł tutaj liczyć na spokój, dyskrecję i stosunkowo niskie ceny. Riddle oświadczył, iż pokryje koszta, ale nie oznaczało to zdaniem Banksa, że musi on regulować rachunek za noclegi w hotelu Dorchester.

Deszcz, który padał rano, ustał w czasie podróży i dzień był chłodny i wietrzny. Niebo przybrało charakterystyczny dla listopada ostry odcień błękitu. Może jednak drewno na ogniska wyschnie przed Dniem Guya Fawkesa, pomyślał Banks, podciągając wyżej suwak swej skórzanej kurtki. Walizka obijała mu się o udo w rytm hip-hopowej muzyki dobiegającej z pobliskiego sex-shopu.

Soho wywarło na Banksie bardzo silne wrażenie już podczas pierwszych patroli, jakie odbywał pieszo albo wozami patrolowymi, na które wyruszał z posterunku przy Vine Street, ponownie otwartym na początku lat siedemdziesiątych. Od tamtych czasów okolica znacznie sporządniała, ale Soho nie może być nigdy naprawdę czyste. Nie leży to w naturze tej dzielnicy.

Uwielbiał powiew zgorszenia, który dochodził go, ilekroć szedł Old Compton Street albo Dean Street, gdzie oszustwo tylko o włos różniło się od zupełnie uczciwej transakcji handlowej. Pamiętał chłodne świty na Berwick Street Market, kiedy z papierosem w jednym ręku i kubkiem gorącej, słodkiej herbaty w drugim gawędził z Samem, którego stary brązowy owczarek collie imieniem Aport przez całe dnie przesiadywał pod straganem, obserwując świat smutnymi oczami. Wystawiając na sprzedaż, podobnie jak inni kupcy, swoje towary – owoce, zastawę stołową, noże i widelce, majtki damskie i skarpetki, zegarki, przyrządy do krojenia jajek, wszystko, czego można tylko zapragnąć – Sam na bieżąco informował, które z towarów są kradzione, a które nie. Pewnie już teraz nie żyje, tak samo jak jego pies. Byli starzy już w czasach, kiedy Banks zaczynał pracę.

Soho zawsze miało swoją mroczną stronę. Banks właśnie tutaj, w ślepej uliczce odchodzącej od Frith Street, pierwszy raz w życiu znalazł ofiarę morderstwa: siedemnastoletnią prostytutkę, którą zakłuto nożem i okaleczono: odcięto jej piersi i usunięto niektóre organy wewnętrzne. „W hołdzie Kubie Rozpruwaczowi”, krzyczały potem nagłówki gazet. Banks wtedy zwymiotował, a do dziś od czasu do czasu w koszmarach sennych przypominały mu się długie minuty przed świtem, które spędził obok okaleczonego ciała na zaśmieconej ślepej uliczce w Soho.

Tak jak w przypadku wszystkich innych zmarłych, z którymi się zetknął, Banks poznał nazwisko: Dawn Wadley. Ponieważ był wtedy młodym funkcjonariuszem, to na niego spadło zadanie powiadomienia rodziny. Nigdy nie zapomni dławiącego odoru uryny, zepsutego mięsa i niedopranych pieluch, jaki panował w ciasnej klitce na dziesiątym piętrze wieżowca na East Endzie, ani też zniszczonej narkomanki – matki Dawn, nieokazującej zbytniego zainteresowana losem córki, na której położyła krzyżyk wiele lat temu. Dla niej morderstwo Dawn stanowiło jeden z kolejnych okrutnych ciosów, jakie otrzymywała od życia, jakby wydarzyło się tylko po to, żeby ją jeszcze bardziej pognębić.

Banks skręcił w Wardour Street. Soho zmieniło się, tak jak i reszta miasta. Wciąż jeszcze istniały stare księgarnie i kioski z kasetami wideo, a także bar Raymond Revue[3], ale tani seks zdecydowanie tracił znaczenie. Okolicę zdominowali teraz ludzie znacznie młodsi, w tym wielu gejów, którzy popijając cappuccino w eleganckich kawiarnianych ogródkach, prowadzili beztroskie rozmowy przez telefony komórkowe. Młodzieńcy z ogolonymi głowami i kolczykami w uszach flirtowali na rogach ulic ze schludnymi chłopcami z Palmer’s Green albo Sudbury Hill. Wszędzie pełno było barów dla gejów i trwało jedno nieprzerwane party.

Banks raz jeszcze sprawdził adres SłodkiegoKociaka sp. z o.o., który znalazł bez trudu w książce telefonicznej. Najprostsze rozwiązania czasami okazują się niespodziewanie skuteczne.

Z zewnątrz budynek niczym się nie różnił od siedzib innych firm działających w Soho. Był zaniedbany, farba obłaziła z drzwi, podłogę korytarza pokrywało sfatygowane, popękane linoleum, ale kiedy już się przeszło przez drugie drzwi, ukazywało się lśniące nowością i nowoczesnością wnętrze ozdobione licznymi roślinami doniczkowymi – aż się czuło świeżą farbę na ścianach.

– W czym mogę panu pomóc?

Ku zaskoczeniu Banksa była tu też recepcjonistka, siedząca za sięgającym na wysokość piersi półkolem z czarnego pleksiglasu. Widniejące na nim ozdobne różowe logo głosiło: „SłodkiKociak sp. z o.o.: Więcej niż erotyka!”. Banksowi, nie wiadomo dlaczego, wydawało się, że kobiety – a przynajmniej takie, które mają odrobinę rozumu – nie chcą mieć nic wspólnego z pornobiznesem, że w zasadzie chciałyby, aby został on zakazany prawnie. Może ta dziewczyna po prostu nie ma rozumu? Albo może miała przydawać przyzwoitości tej całej imprezie? Tak czy owak, liczyła sobie około dziewiętnastu lat, miała krótkie, farbowane henną włosy, bladą cerę i kolczyk w lewym nozdrzu. Nieduży identyfikator przypięty do płaskiego biustu głosił: „Tamara. Dział Łączności z Klientem”. Banksa zatkało. Może byśmy się trochę połączyli, Tamaro?

– Chciałbym rozmawiać z kierownikiem – powiedział.

– Czy jest pan umówiony?

– Nie.

– A jaki jest cel pańskiej wizyty?

Zwraca się do mnie jak przedstawicielka urzędu imigracyjnego na lotnisku, pomyślał z irytacją Banks. W dawnych czasach prawdopodobnie skubnąłby kolczyk w jej nosie i przeszedł dalej. Nawet teraz pewnie uczyniłby to samo w normalnych warunkach, ale nie wolno mu było zapominać, że występuje jako osoba prywatna; nie przyszedł tu jako policjant.

– Powiedzmy, że chodzi o pewien interes – rzekł.

– Rozumiem. Proszę usiąść na chwilę. Sprawdzę, czy pan Aitche son jest wolny. – Gestem wskazała plastikowe pomarańczowe krzesła za plecami Banksa.

Na niskim stoliku z przodu leżały liczne kolorowe magazyny. Banks przejrzał kilka z nich. Większość dotyczyła komputerów. Ani jednego „Playboya” czy też „Penthouse’a”. Podniósł wzrok na Tamarę, która stłumionym głosem konwersowała przez telefon. Uśmiechnęła się.

– Zaraz do pana przyjdzie.

Czyżby uznała, że pojawił się tu w poszukiwaniu pracy? I w jakim charakterze?

Zaczynało to coraz bardziej przypominać wizytę u dentysty, a nie w jaskini pornografii – ta myśl wcale nie poprawiła mu humoru. Najwyraźniej od czasu, kiedy chodził na patrole do Soho, wiele się zdążyło zmienić, do tego stopnia, że zaczął się czuć jak zgrzybiały starzec, chociaż dopiero parę lat temu skończył czterdziestkę. W dawnych czasach człowiek przynajmniej wiedział, na czym stoi: firmy o takiej nazwie i zakresie działania jak SłodkiKociak sp. z o.o. funkcjonowały w zaniedbanych pomieszczeniach w suterenach, nie posiadały stron internetowych i z pewnością ich przedstawiciele nie wyłaniali się ze swych biur, żeby przywitać obcych oferujących nie wiadomo co, tak jak czynił to w tej chwili ten młody człowiek, uśmiechnięty, z wyciągniętą dłonią, ubrany ni mniej, ni więcej tylko w garnitur.

– Nazywam się Aitcheson – powiedział. – Terry Aitcheson. A pan?

– Banks. Alan Banks.

– Miło mi pana poznać, panie Banks. Proszę za mną. Chodźmy do mojego biura. Jest tam znacznie spokojniej.

Banks poszedł za nim, mijając Tamarę, która pomachała mu ręką i poruszyła nosem, co chyba sprawiło jej ból. Przeszli przez obszerne pomieszczenie wypełnione najnowszym sprzętem komputerowym i znaleźli się w niedużym pokoju, którego okna wychodziły na Wardour Street. Ani na biurku, ani na ścianach Banks nie zauważył nic, co mogłoby wskazywać, że SłodkiKociak sp. z o.o. zajmuje się pornografią.

Aitcheson usiadł i założył ręce na karku. Wciąż się uśmiechał. Z bliska wyglądał na starszego, niż Banksowi wydawało się w pierwszej chwili – mógł nawet dobiegać czterdziestki. Łysiał, a jego dosyć długie pożółkłe przednie zęby przypominały trochę wilcze kły. Na ramionach marynarki miał kilka białawych płatków. To niesprawiedliwe, pomyślał Banks, żeby łysieć i jeszcze mieć łupież.

– Dobra, panie Banks – powiedział Aitcheson. – Czym mogę panu służyć? Mówił pan, że ma pan jakiś interes.

Banks poczuł się trochę pewniej.

Mimo fałszywego uśmiechu i eleganckiego garnituru Aitcheson był prymitywem, z jakimi Banks nieraz już miał do czynienia, chociaż wtedy nie zajmowali eleganckich biur i nie usiłowali przybierać pozorów przyzwoitości. Wydobył z teczki obcięte zdjęcie Emily Riddle i położył je na biurku, odwracając tak, żeby gospodarz mógł je obejrzeć.

– Chciałbym, żeby powiedział mi pan, gdzie mogę znaleźć tę dziewczynę – powiedział.

Aitcheson dokładnie przyjrzał się fotografii. Na chwilę spoważniał, ale zaraz uśmiech wrócił na jego oblicze. Mężczyzna przesunął zdjęcie w stronę Banksa.

– Obawiam się, że nie mogę panu udzielić informacji tego rodzaju na temat którejkolwiek z naszych modelek. Chodzi o ich dobro, rozumie pan. Sfera, w której działamy, czasami przyciąga dosyć... hm, nieco dziwnych ludzi, o czym, jak sądzę, sam pan doskonale wie.

– A więc ona jest jedną z waszych modelek?

– Mówiłem ogólnie, proszę pana. A nawet gdyby rzeczywiście do nich należała, nie mógłbym panu udostępnić żadnych danych na jej temat.

– Ale rozpoznaje pan ją?

– Nie.

– A jeśli powiem, że to zdjęcie pochodzi ze strony internetowej prowadzonej przez waszą firmę?

– Mamy kilka stron internetowych, proszę pana. Właśnie za ich pomocą utrzymujemy łączność z większością naszych klientów. – Uśmiechnął się. – W dzisiejszych czasach trzeba zaistnieć w Internecie, jeśli nie chce się wypaść z branży.

Łączność. Znowu to słowo. Wyglądało na to, że jest to ulubione wyrażenie w SłodkimKociaku sp. z o.o.

– Czy wasza firma ma agencję towarzyską?

– Owszem, prowadzimy coś takiego, to jedna z form naszej działalności, ale nie może pan tak po prostu przynieść zdjęcia jednej z naszych dziewczyn i złożyć na nią zamówienie. To by oznaczało, że zajmujemy się sutenerstwem.

– A nie zajmujecie się?

– Nie.

– To w takim razie co znajduje się w zakresie waszej działalności?

– Wydaje mi się, że to raczej oczywiste. Erotyka we wszystkich postaciach. Akcesoria erotyczne, filmy wideo, magazyny, elementy sado-maso i usługi, projektowanie i prowadzenie stron internetowych, CD-ROM-y, organizacja podróży.

– Elementy sado-maso i usługi?

Aitcheson uśmiechnął się.

– Chodzi tu przede wszystkim o związywanie. Najbardziej popularne jest zawijanie na mumię. Niektórzy porównują to do medytacji erotycznej, coś w rodzaju seksualnej nirwany. Ale są też i tacy, którzy po prostu lubią być zawijani w folię samoprzylegającą, tak żeby w ich ciało wbijały się kolce róż. To wyłącznie kwestia gustu.

– Pewnie tak – powiedział Banks, który jeszcze nie zdążył poukładać tych wszystkich informacji. – A organizacja podróży? Jakich podróży?

Aitcheson spojrzał na Banksa z lekkim politowaniem.

– Powiedzmy, że jest pan gejem i chce wyruszyć w rejs po Nilu z ludźmi o podobnych zainteresowaniach. Możemy to zorganizować. Albo weekend w Amsterdamie. Sekswędrówka po Bangkoku.

– Zniżki na korzystanie z burdelu? Pięćdziesiąt pensów mniej za następnego sztucznego penisa? Takie rzeczy?

Aitcheson wstał, poważniejąc.

– Obawiam się, że nie mogę panu poświęcić już więcej czasu.

Banks również się podniósł, pochylił nad biurkiem i pchnął Aitchesona z powrotem na krzesło – odsunęło się o kilka cali i uderzyło o ścianę, obtłukując niewielki kawałek tynku.

– No co pan! – zawołał Aitcheson.

Banks pokręcił głową.

– Nic pan nie zrozumiał. To zdjęcie pochodzi z waszej strony internetowej. Nawet jeśli sam go pan tam nie umieścił, może pan się dowiedzieć, kto to zrobił i skąd je wziął.

– A co pan ma z tym wszystkim wspólnego? Chwileczkę. Czy jest pan gliną?

Banks milczał przez chwilę, spoglądając na zdjęcie. Młodsza wersja twarzy Rosalind Riddle – blada cera, lekko odęte usta, wysokie kości policzkowe, błękitne oczy – popatrzyły na niego spod grzywki z jakąś kuszącą, prowokującą drwiną.

– To moja córka – powiedział. – Usiłuję ją znaleźć.

– Cóż, przykro mi bardzo, ale nie zajmujemy się poszukiwaniem zaginionych panienek. Są od tego odpowiednie organizacje...

– Jaka szkoda – przerwał mu Banks. – Jest jeszcze taka młoda.

– Jak to?

Banks postukał palcem zdjęcie.

– Nie miała więcej niż piętnaście lat, kiedy je zrobiono.

– Słuchaj pan, nie mogę odpowiadać za...

– Myślę, że z łatwością przekona się pan, iż prawo stanowi inaczej. Proszę mi wierzyć, sprawdziłem to dokładnie. – Banks pochylił się, opierając ręce o blat biurka. – Panie Aitcheson – powiedział. – Oto co mogę panu zaproponować. W grę wchodzą dwa elementy, w przypadku gdyby jeden nie wystarczył. Muszę przyznać, że nie w pełni wierzę, że wprowadzenie do gry policji i prawników może spowodować, iż sprawiedliwości stanie się zadość. A pan? Chodzi mi o to, że pewnie zdołałby pan odeprzeć zarzut rozprowadzania i publikacji pornograficznych zdjęć przedstawiających nieletnich. Prawdopodobnie. Ale to może wiele kosztować. I nie sądzę, że chciałby pan właśnie w taki sposób nawiązywać łączność z klientami. Rozumie pan? Pornografia dziecięca budzi bardzo silne emocje, czyż nie?

Uśmiech na dobre zniknął z twarzy Aitchesona.

– Na pewno nie jest pan gliną? – wyszeptał. – Ani prawnikiem?

– Ja? Jestem zwykłym człowiekiem pracy.

– Dwa elementy. Mówił pan o dwóch elementach.

– A rzeczywiście – przyznał Banks. – Jak już wspominałem, jestem zwykłym człowiekiem pracy i sam nie mam ochoty wikłać się w kwestie prawne. Poza tym nie wyszłoby to na dobre Louisie... cały ten rozgłos, zeznania w sądzie i tak dalej. Wstyd. A ja pracuję na budowie w północnej Anglii i nasi chłopcy są poniekąd zacofani w tych sprawach. Powiedziałbym nawet, że cechuje ich pewna pruderia. Owszem, z przyjemnością obejrzą sobie parę zgrabnych cycuszków w „Playboyu” albo coś w tym guście, ale proszę mi wierzyć, że nie raz słyszałem, jak wypowiadali się na temat pornografii dziecięcej, i nikomu nie życzę znaleźć się na ich drodze, jeśli zechcą zająć się osobami, które to rozpowszechniają, jeżeli rozumie pan, co mam na myśli.

– Grozi mi pan?

– A czemu nie? Można to i tak nazwać. To nawet mi odpowiada. Więc pan powie mi to, czego chcę się dowiedzieć, a ja nie poinformuję chłopaków na budowie o tym, jak SłodkiKociak wykorzystuje małą Louisę. Niektórzy z nich znają ją od niemowlęcia. Są w stosunku do niej nadopiekuńczy. Prawdę mówiąc, to większość z nich pojawi się tu w przyszłym tygodniu na meczu Leeds z Arsenalem. Jestem pewien, że znajdą chwilę, żeby wpaść do waszego biura i zrobić tu mały porządek. Wydaje mi się, że chyba uczciwie przedstawiam sprawę.

Aitcheson przełknął ślinę i wbił wzrok w Banksa, a ten nie spuścił oczu. W końcu na twarzy kierownika pojawił się wymuszony uśmiech.

– To rzeczywiście groźba, nieprawdaż?

– Odnoszę wrażenie, że wyraziłem się całkiem jasno. To jak, umowa stoi?

Aitcheson machnął ręką.

– No, niech już będzie. Widzę, do czego jesteś pan zdolny. Czy może pan przyjść w poniedziałek? W weekendy nie pracujemy.

– Wolałbym to załatwić już teraz.

– To może trochę potrwać.

– Poczekam.

Banks czekał. Po całych dwudziestu minutach Aitcheson wrócił do biura z zaniepokojonym wyrazem twarzy.

– Bardzo mi przykro – powiedział. – Ale niestety nie dysponuję informacjami, których pan szuka.

– Proszę?

– Nie mamy go. Adresu tej modelki. Nie znajduje się na naszej liście, ani w... chodzi o to, że jest to zdjęcie amatorskie. O ile pamiętam, była dziewczyną fotografa. Pracował dla nas od czasu do czasu i najwyraźniej zrobił te zdjęcia dla zgrywy. Jestem pewien, że nie wiedział, ile ona naprawdę ma lat. Wygląda na znacznie starszą.

– Zawsze sprawiała takie wrażenie – stwierdził Banks. – Niejeden chłopak miał już z tego powodu kłopoty. Cóż, to dla mnie pewna ulga, że nie figuruje na waszej liście, ale obawiam się, że jak na razie nie poczyniliśmy żadnych postępów, prawda? Czy może pan to w jakiś sposób zmienić?

Aitcheson odczekał chwilę, a potem stwierdził:

– Nie powinienem tego robić, ale podam panu nazwisko i adres tego fotografa. To Craig Newton. Jak już mówiłem, czasami dla nas pracował i wciąż mamy go w naszej dokumentacji. Szczerze mówiąc, to całkiem niedawno zawiadomił nas o zmianie miejsca zamieszkania.

Banks kiwnął głową.

– Chyba muszę się tym zadowolić.

Aitcheson zapisał mu adres w Stony Stratford, dzielnicy Milton Keynes, miasta sypialni Londynu. Banks wstał, zbierając się do wyjścia.

– I jeszcze jedno – powiedział.

– Słucham.

– Te zdjęcia Louisy na waszej stronie internetowej. Usuńcie je.

Aitcheson pozwolił sobie na zarozumiały uśmieszek.

– W gruncie rzeczy – rzekł – już to zrobiłem. Kiedy pan czekał.

Banks również się uśmiechnął i postukał się palcem wskazującym w nos.

– Spryciarz – powiedział. – Uczy się pan.

Wróciwszy do hotelu, Banks podniósł słuchawkę i zrobił to, z czym zwlekał od chwili, kiedy dowiedział się, że ma pojechać do Londynu. Nie dlatego, że było to coś, na co nie miał ochoty, ale dlatego, że niepokoił się, jak może pójść ta rozmowa. A od niej zależało tak wiele.

Odebrała po czwartym dzwonku. Banksowi serce mocniej zabiło.

– Sandra?

– Tak. Kto mówi? Alan?

– Tak.

– Czego chcesz? Trochę się spieszę. Właśnie wychodziłam.

– Z Seanem?

– Nie masz powodu, aby mówić takim tonem. I w gruncie rzeczy to nie, nie z nim. Sean wyjechał. Fotografuje szkody wyrządzone przez powódź w Walii.

Miejmy nadzieję, że woda zabierze go ze sobą, pomyślał Banks, ale zachował to dla siebie.

– Jestem w Londynie – zaczął. – Przyszło mi do głowy, że może znalazłabyś jutro czas, żeby pójść ze mną na obiad. Albo może na drinka. Czy choćby na lunch.

– Co tutaj robisz? Jesteś służbowo?

– Poniekąd. Masz czas?

Prawie słyszał, jak Sandra się zastanawia. W końcu powiedziała:

– Tak. Owszem. Mam. Sean wróci dopiero w niedzielę.

– Więc możesz dziś zjeść ze mną obiad?

– Tak. Dobrze. To całkiem niezły pomysł. Jest parę rzeczy, które powinniśmy przedyskutować. – Podała nazwę restauracji na Camden High Street, niedaleko od miejsca, gdzie mieszkała. – O wpół do ósmej?

– Może lepiej o ósmej?

– W porządku.

– Świetnie. Do zobaczenia.

– Cześć.

Sandra odłożyła słuchawkę i Banks słyszał teraz monotonny buczący sygnał. Może nie powitano go z otwartymi ramionami, ale też go nie spławiono. Co więcej, była żona zgodziła się z nim jutro spotkać. A wspólny obiad znacznie bardziej sprzyja bliskości niż lunch, czy też szybki wypad na drinka. To dobry znak.

Kiedy Banks wsiadał do pociągu odjeżdżającego z Euston, było już późne popołudnie i robiło się ciemno. Pociąg InterCity linii Virgin przemknął przez Hemel Hempstead z taką szybkością, że ledwo dało się odczytać nazwę stacji, a potem bez żadnego powodu zwolnił w pobliżu Berkhamsted, a przynajmniej Banks nic nie zauważył – zawsze tak się dzieje podczas podróży koleją... może chodzi o liście na torach albo krowę w tunelu.

Z Berkhamsted pochodził Graham Greene. Banks pamiętał to z jego autobiografii, którą czytał jakiś rok czy dwa lata temu. Zaliczał Greene’a do swoich ulubionych pisarzy, od kiedy, jeszcze w czasach pracy w Londynie, zobaczył w telewizji Trzeciego człowieka. Potem, ze zwykłą sobie obsesyjną skrupulatnością, zgromadził i przeczytał wszystkie książki tego autora, jakie wpadły mu w ręce, od pozycji czysto „rozrywkowych” do poważnych powieści, a także obejrzał filmy na wideo, przestudiował eseje i pochłonął opowiadania.

Szczególnie spodobała mu się historia o tym, jak dziewiętnasto- czy dwudziestoletni Greene poszedł z naładowanym rewolwerem do parku Ashbridge w Berkhamsted, żeby zagrać w rosyjską ruletkę. Niesamowite było wyobrazić sobie, jak niezręczny długonogi młody człowiek, który miał zostać jednym z największych pisarzy stulecia, pociąga za spust i trafia na pustą komorę, całkiem niedaleko od miejsca, gdzie właśnie zatrzymał się pociąg.

Banks był też pod wrażeniem tego, co Greene napisał o dzieciństwie, o tym, że wszyscy jesteśmy „emigrantami z kraju, który za mało pamiętamy”, jak ważne są dla nas te fragmenty, które zapamiętaliśmy dokładnie, i jak żyjemy, próbując odtworzyć się na ich podstawie.

Przez wiele lat Banks niezbyt często zastanawiał się nad swoją przeszłością, ale od kiedy rok temu porzuciła go Sandra, stwierdził, że raz po raz wraca pamięcią do pewnych zdarzeń, chwil intensywnej radości, strachu, poczucia winy oraz przedmiotów, widoków, dźwięków i zapachów, które mu je przywiodły na myśl, tak jak magdalenki u Prousta, jakby tam szukał wskazówek na temat swojej przyszłości. Przypominał sobie, że kiedyś czytał, iż Greene jako dziecko kilka razy otarł się o śmierć i to ukształtowało jego przyszłe życie. Banks miał podobne doświadczenia i uważał, że w jakiś niejasny, symboliczny sposób tłumaczyły, dlaczego został policjantem.

Pamiętał na przykład gorący letni dzień, kiedy Phil Simpkins zawiązał linę na wysokim drzewie na dziedzińcu kościelnym i jodlując jak Tarzan, skoczył i spadł prosto na zaostrzone kolce ogrodzenia. Banks nie potrafił zapomnieć dźwięku, z jakim ciało chłopca nabiło się na metal. W pobliżu nie było nikogo z dorosłych. Banks i dwaj koledzy ściągnęli wijącego się i krzyczącego z bólu kolegę, a potem stali, zastanawiając się, co zrobić, podczas gdy on wykrwawiał się na śmierć, obryzgując ich krwią z przerwanej tętnicy udowej. Ktoś potem powiedział, że powinni byli założyć opaskę uciskową i wezwać pomoc. Ale oni zamarli w panice. Czy gdyby nie to, udałoby się uratować Phila? Banks nie przypuszczał, ale jednak istniała taka możliwość, i musiał dalej żyć z tą świadomością.

Był też Jem, sąsiad z czasów, kiedy Banks mieszkał w Notting Hill, który umarł z powodu przedawkowania heroiny, i Graham Marshall, cichy, nieśmiały kolega z klasy, który zaginął i nigdy go nie odnaleziono. Banks czuł się w pewien sposób odpowiedzialny i za jego los. Tyle zetknięć ze śmiercią w tak młodym wieku. Czasami Banksowi wydawało się, że ma ręce zbroczone krwią, że zawiódł wiele osób.

Pociąg zatrzymał się w Milton Keynes. Banks wysiadł i wspiął się na kładkę prowadzącą do wyjścia ze stacji.

Nigdy dotąd nie odwiedzał Milton Keynes, chociaż niejeden raz słuchał żartów na temat tego miejsca. Jedno z nowych miast, powstałych w późnych latach sześćdziesiątych, składało się z siatki równoległych i prostopadłych ulic, regularnie rozmieszczonych centrów życia miejskiego, ukrytych ścieżek dla pieszych zamiast chodników oraz setek rond. Tego rodzaju system prawdopodobnie spodobałby się w Ameryce, ale Brytyjczycy krzywili się nań. Niemniej jednak Milton Keynes, oddalone o zaledwie pół godziny jazdy pociągiem od Londynu, ale znacznie od niego tańsze, stanowiło idealne miejsce do mieszkania.

W tej chwili było o wiele za ciemno, żeby cokolwiek zobaczyć. Taksówka mijała jedno rondo za drugim – każde z nich oznaczono, na przykład V5 albo H6. Banks nie zauważył chodników ani też ludzi poruszających się pieszo. Nie potrafiłby też powiedzieć, gdzie dokładnie się znajduje.

W końcu pojazd skręcił w Stony Stratford, które wyglądało jak typowa wiejska główna ulica z dawnych czasów z pubami i wystawami sklepowymi w starym stylu. Przez chwilę Banks zastanawiał się, czy to nie imitacja, makieta mająca stworzyć iluzję dawnej angielskiej wioski ukrytej pośród nowoczesnych budynków ze szkła i betonu. Ale całość sprawiała dość dobre wrażenie, a kiedy taksówka zatrzymała się na ulicy zabudowanej wysokimi szeregowymi domami, Banks uznał, że jednak jest autentyczna.

Młody człowiek, który otworzył mu drzwi, wyglądał na dwadzieścia pięć albo trochę więcej lat. Był ubrany w czarne dżinsy i szary sweter z nadrukiem logo amerykańskiej drużyny futbolowej. Miał około pięciu stóp i jakichś ośmiu albo dziewięciu cali wzrostu – prawie dorównywał Banksowi – ciemne kręcone włosy i subtelne rysy twarzy. Nos z małym garbkiem wyglądał, jakby został złamany i nie zrósł się prawidłowo. Młodzieniec trzymał w ręku coś, co przypominało pękaty termos, i cały czas lekko tym poruszał. Banks rozpoznał kasetę do wywoływania filmów.

Craig Newton, o ile był to rzeczywiście on, sprawiał wrażenie równocześnie zdziwionego i zirytowanego widokiem obcego mężczyzny stojącego w progu jego domu we wczesny piątkowy wieczór. Banks nie wyglądał na agenta sprzedającego polisy ubezpieczeniowe... a poza tym ilu ich jeszcze chodzi po domach w czasach reklamy pocztowej i internetowej? Tak samo nie wyglądał na kogoś głęboko wierzącego albo na glinę.

– Na co prowadzi pan zbiórkę? – zapytał Newton. – Jestem zajęty.

– Pan Newton? Craig Newton?

– Tak. O co chodzi?

– Czy mógłbym wejść?

– Raczej nie. Proszę mi powiedzieć, czego pan chce.

– Chodzi o Louisę.

Craig Newton cofnął się o kilka cali, wyraźnie zaskoczony.

– Louisę? A bo co?

– A więc zna ją pan?

– Oczywiście. Jeżeli mamy na myśli tę sama osobę. Louisa. Louisa Gamine. – Wymówił nazwisko z włoska, akcentując ostatnią sylabę. – Coś nie w porządku? Coś jej się stało?

– Czy mogę wejść?

Craig odsunął się na tyle, żeby Banks mógł go wyminąć.

– Tak. Przepraszam. Proszę bardzo.

Banks ruszył za nim przez wąski hall do frontowego pokoju. Te stare domy nie zaliczały się do szerokich, ale nadrabiały długością. Kuchnię oraz łazienkę umieszczono w nich na tyłach, jakby po pewnym namyśle. W saloniku panował przyjemny nieład, co dla Banksa stanowiło pierwszą wskazówkę, iż Newton prawdopodobnie mieszka sam. Na niskim stoliku walały się magazyny poświęcone głównie fotografice i filmowi oraz kilka pustych puszek po piwie. Na ekranie ustawionego w głębi pomieszczenia telewizorze lecieli Simpsonowie. W powietrzu unosił się leciuteńki zapach marihuany, chociaż Newton raczej nie był pod jej wpływem.

– Czy coś się stało Louisie? – powtórzył pytanie. – Dlatego pan tu przyszedł? Jest pan policjantem?

– O ile wiem, nic się z nią szczególnego nie dzieje – odparł Banks. – I nie, nie jestem policjantem. Szukam jej.

Craig zmarszczył brwi.

– Szuka pan Louisy? A po co? Nic z tego nie rozumiem.

– Jestem jej ojcem. – Kłamstwo to przychodziło Banksowi coraz łatwiej, co chyba wcale mu się nie podobało. Coś na temat celu uświęcającego środki przemknęło mu przez myśl, ale niezbyt go to uspokoiło. A przecież zdarzało mu się kłamać w ramach swojej pracy, więc dlaczego niepokoi go fakt, że czyni to samo prywatnie? Przecież robi to w dobrej sprawie, pomaga nastoletniej uciekinierce rozwiązać jej problemy, a w dodatku być może dzięki temu pozbędzie się wrogości Jimmy’ego Riddle’a.

Newton uniósł brwi.

– Jej ojcem?... – Nagle zauważył, że trzyma w ręku kasetę z filmem. – Cholera. Muszę to dokończyć albo stracę efekty tygodnia pracy. Jak pan chce, może pan ze mną pójść.

Banks ruszył za nim na górę, gdzie Craig przerobił zapasową sypialnię na prowizoryczną ciemnię. Na tym etapie nie potrzebował absolutnego mroku, więc na ścianie świeciła słaba żarówka. Sprawnymi oszczędnymi ruchami Craig opróżnił kasetę z wywoływacza, nalał przerywacza i znowu przez jakiś czas kołysał pojemnikiem. Potem znów wylał jego zawartość i napełnił go utrwalaczem.

Banks zauważył liczne fotografie Emily Riddle zdobiące korkową tablicę na ścianie. Nie była na nich nago – wykonane zostały przez fachowca jako portfolio. Na niektórych miała na sobie czarną wieczorową suknię bez ramiączek i wysoko upięte włosy. Na innej nosiła kamizelkę i workowate dżinsy, ukazując goły brzuch z tatuażem przedstawiającym pająka i imitując Kate Moss albo Amber Vallettę.

– Niezłe – stwierdził Banks.

Craig przelotnie na nie spojrzał.

– Mogłaby zostać modelką – powiedział z żalem. – Ma talent.

Ostry zapach chemikaliów przeniósł Banksa nie w czasy, kiedy żył z Sandrą, która z pasją zajmowała się fotografią amatorską, lecz do dzieciństwa, gdy odwiedzał ulokowaną na strychu ciemnię swego wuja Teda i obserwował, jak wywołuje on zdjęcia. Najbardziej lubił chwilę, w której pusta kartka papieru wędrowała do kuwety z wywoływaczem i powoli zaczynał się pojawiać obraz. Czuło się powiew magii. Za każdym razem, kiedy odwiedzał wuja, męczył go, żeby go tam zabrał. Na ścianie paliła się czerwona lampka pozwalająca dostrzec kontury przedmiotów, przydając niesamowitości ciasnemu pomieszczeniu. Ale Banks najlepiej zapamiętał ostre zapachy odczynników i to, że przez stały z nimi kontakt paznokcie wuja Teda zbrązowiały, zupełnie jak palce Banksa od nikotyny, kiedy już zaczął palić. Szorował je pumeksem, żeby matka się nie domyśliła.

Potem wizyty u wuja skończyły się – nagle i bez przyczyny. Minęło wiele lat, zanim Banks wrócił pamięcią do tamtych dni i zrekonstruował wszystko. Pamiętał, jak wuj opierał mu dłoń na plecach, jakby lekko masując, albo niezręcznie obejmował go za ramiona. Nic ponadto. Nigdy nic więcej. Ale doszło do jakiegoś skandalu... związanego nie z Banksem, lecz z kimś innym. Wuj Ted nagle zerwał współpracę z miejscowym domem kultury i przestał być drużynowym skautów. Nic się o tym nie mówiło, ani też nie wtrąciła się w to policja, ale nagle stał się pariasem. W taki to sposób załatwiano podobne sprawy w owych czasach w środowisku ludzi pracy. Bez wątpienia jeden czy dwóch ojców zaczaiło się na niego pewnego wieczora i dobrze mu przetrzepało skórę, ale Banks nic na ten temat nie słyszał. Po prostu znienacka przestano wymieniać imię wuja Teda, a kiedy Banks dopominał się o wizytę u niego, matka zaciskała usta w cienką białą linię, co stanowiło wyraźne ostrzeżenie, żeby się zamknął, bo jak nie... W końcu przestał poruszać ten temat i zajął się dziewczętami.

– W porządku – powiedział Craig, wylewając utrwalacz i podłączając gumowy wąż do kranu z zimną wodą. – Mamy teraz pół godziny wolnego.

Banks zszedł za nim na dół, wciąż rozmyślając o wuju Tedzie, a także o tym, jak kiedyś z Sandrą kochali się w czerwonym świetle jej ciemni.

W telewizorze w saloniku Simpsonowie ustąpili miejsca filmowi dokumentalnemu na temat Hollywood, którego narratorem był mężczyzna mówiący niskim afektowanym głosem. Craig wyłączył telewizor, a potem usiedli twarzą w twarz w wąskim pokoju.

Banks sięgnął po papierosy; miał już długą przerwę.

– Mogę zapalić?

– Proszę bardzo. – Craig podsunął mu małą popielniczkę, która stała na gzymsie kominka. – Sam nie palę, ale dym mi nie przeszkadza.

– Przynajmniej nie papierosy.

Newton zaczerwienił się.

– Odrobina trawki nikomu jeszcze nie zaszkodziła.

– Pewnie nie.

Wpatrywał się w Banksa, czujnie i podejrzliwie.

– Twierdzi pan, że jest ojcem Louisy – rzekł. – To ciekawe, że wcale nie przypomina pan Włocha. Mówiła, że jej ojciec jest Włochem. Poznał jej matkę w Toskanii, czy gdzie tam pojechała na wakacje.

– I co o mnie mówiła?

– Niewiele. Tylko że jest pan starym upierdliwym zgredem.

Cóż, pomyślał Banks, jeśli udaje się kogoś innego, należy być przygotowanym na niepochlebne uwagi... zwłaszcza jeśli tym kimś jest Jimmy Riddle. A co więcej, Emily Riddle pewnie niewiele przesadziła.

– Czy wie pan, gdzie jest Louisa? – zapytał.

– Nie widziałem jej od paru miesięcy – odparł Craig. – Od czasu, kiedy się tutaj przeprowadziłem.

Banks pokazał mu zdjęcie.

– Mówimy o tej osobie, tak?

Craig przyjrzał się fotografii i lekko się zachłysnął.

– Widział je pan?

– Tak. Czy chodzi o tę dziewczynę?

– Tak. To ona. Louisa.

– Moja córka. Jak to się stało? W jaki sposób te zdjęcia trafiły na stronę internetową?

– Proszę pana. Naprawdę bardzo mi przykro. To był tylko wygłup, nic więcej. I to bardziej z jej inicjatywy niż z mojej. Naprawdę. Chociaż wcale się nie spodziewam, że mi pan uwierzy.

– Robiłeś te zdjęcia?

– Tak. Mieszkaliśmy wtedy razem. Trzy miesiące temu.

– Tutaj?

– Nie, wtedy jeszcze byłem w Londynie. Miałem kawalerkę w Dulwich.

Trzeba przyznać, że Emily Riddle potrafiła działać szybko, pomyślał Banks. Zaledwie trzy miesiące po tym, jak zniknęła z domu, znalazła sobie ciepłe gniazdko.

– A w jaki sposób trafiły na stronę internetową SłodkiKociak?

Craig odwrócił oczy i wbił wzrok w pusty kominek.

– Wcale z tego nie jestem dumny – stwierdził. – Czasami coś dla nich robiłem. Chodziłem do szkoły z jednym z kolesiów, którzy prowadzą tę stronę, i spotkałem go w pubie, kiedy mi się nie bardzo wiodło po ukończeniu college’u. Studiowałem fotografikę, dostałem dyplom, ale trudno mi było się gdziekolwiek zaczepić. Tak czy owak, od czasu do czasu coś mi zlecał. Modelki. Niewiele się to różniło od studiów z natury, jakie robiłem w college’u.

I chyba tak było, pomyślał Banks. Sandra też zajmowała się fotografiką i dzięki temu widział wiele studiów z natury, które wykonała w swoim klubie, zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Wskazał na obcięte zdjęcie Louisy.

– Dostałeś za to forsę?

– Wielki Boże, nie. Tego nie robiłem dla pieniędzy. Tak jak mówiłem, to był wygłup. Zrobiliśmy to dla zgrywy. No... przedtem wypaliliśmy trochę trawki, jeśli koniecznie musi pan wiedzieć. Kiedy było po wszystkim, Louisa powiedziała, że powinienem umieścić je w Internecie razem z moimi innymi zdjęciami... tymi, które robiłem zawodowo. Stwierdziła, że to byłoby coś naprawdę ekstra. Fotografie spodobały się Rickowi, więc umieściliśmy je w galerii amatorek. Ale na tym koniec. Louisa nie ma nic wspólnego z innymi dziedzinami, jakimi zajmuje się SłodkiKociak.

Dokładnie to samo powiedział Aitcheson, więc może to prawda.

– Rad jestem, że to słyszę. Jesteś pewien?

– Oczywiście. Nigdy nic z nimi nie miała wspólnego. Te zdjęcia to sprawa jednorazowa. Taki żart. Wypróbowywałem nowy aparat cyfrowy... no i jedna rzecz pociągnęła za sobą następną.

– Dobra – rzekł Banks, machając ręką. – Dajmy już temu spokój. Przede wszystkim chodzi mi o to, żeby znaleźć Louisę, i to tylko dlatego, że chcę z nią zamienić kilka słów. Jestem pewien, że mnie rozumiesz. Czy możesz mi powiedzieć, gdzie ją można spotkać?

– Nie okłamałem pana. Nie wiem, gdzie ona jest. Nie widziałem jej od dwóch miesięcy.

– Co się stało?

– Poznała innego faceta.

– I zostawiła cię?

– W okamgnieniu.

– Kto to jest?

– Nie znam jego nazwiska... ja... – Newton znowu odwrócił wzrok.

– Craig? Czy coś jest nie tak?

– Nie. Może. Nie wiem.

– Powiedz.

Newton wstał.

– Może się czegoś napijemy?

– Jeżeli to rozwiąże ci język.

– Piwa?

– Chętnie.

Craig wyjął z lodówki dwa piwa i podał jedno Banksowi. Ten otworzył puszkę i patrzył, jak piana unosi się, a potem opada. Upił łyk i oparł się wygodniej w fotelu.

– Czekam.

– Na pewno nie jest pan gliną?

– Przecież mówiłem. Jestem ojcem Louisy. A bo co?

– Nie wiem. Tylko... Nieważne. Poza tym nie wygląda pan na tyle staro, żeby być jej ojcem. Przynajmniej nie tak sobie pana wyobrażałem. Szczerze mówiąc, raczej spodziewałbym się jakiegoś pomarszczonego łysonia w garniturze. Z dziwnym akcentem i bogatą gestykulacją.

– Pochlebiasz mi – stwierdził Banks. – Ale ile twoim zdaniem ona ma lat?

– Louisa? Dziewiętnaście. A przynajmniej tyle miała, kiedy ją poznałem.

– Jak dawno temu?

– Mniej więcej trzy, cztery miesiące temu. A bo co?

– Bo właśnie skończyła szesnaście, ot co.

Craig zakrztusił się piwem.

– Ależ skąd! To znaczy, na litość boską, nie tknąłbym jej... Widział pan te zdjęcia. Jest pan jej ojcem!

– Uspokój się – rzekł Banks. – Louisa zawsze wyglądała dojrzale jak na swój wiek, chociaż może się tak nie zachowywała.

– Ona... no nie wiem... sprawiała wrażenie młodej, ale dorosłej, równocześnie doświadczonej i niewinnej. To dodawało jej uroku. Przynajmniej ja tak to odbierałem. Stanowiła istne kłębowisko sprzeczności. Jestem przekonany, że gdyby pan znalazł się na moim miejscu, a ona powiedziałaby panu, że ma dziewiętnaście lat, albo nawet i dwadzieścia jeden, to by jej pan uwierzył.

– A ty ile masz lat?

– Dwadzieścia siedem. Niech pan posłucha: jest mi naprawdę bardzo przykro z powodu tego wszystkiego. Ale ona mi powiedziała, że ma dziewiętnaście lat, i ja jej uwierzyłem. Co mam jeszcze powiedzieć? Tak, podobała mi się. Ale ja nie gustuję w nieletnich. Wcale nie o to chodziło. Zazwyczaj moje dziewczyny są ode mnie starsze. Ona miała w sobie to coś, jakby wiedziała, o co w życiu chodzi, ale kiedy się ją lepiej poznało, okazywało się, że ma też słabości, i człowiek chciał ją chronić. Trudno to lepiej wyjaśnić.

Banks poczuł żal i gniew, jak gdyby rzeczywiście chodziło o jego własną córkę. Idiotyzm.

– I co się stało? Twierdzisz, że nie wiesz, gdzie ona teraz jest, że znalazła sobie nowego przyjaciela. Kogo?

– Przecież powiedziałem, że nie znam jego nazwiska. Wiem tylko, że kiedy ją widziałem po raz ostatni, była w jego towarzystwie. Wychodzili z pubu w Soho, gdzieś niedaleko biura SłodkiegoKociaka. Poszedłem na piwo z dawnym kolegą ze szkoły, Rickiem, i próbowałem wydobyć od niego jakieś zlecenie. Popijaliśmy sobie na ulicy. Rozgniewało mnie, że tak odeszła bez słowa, więc podszedłem do niej, żeby zagadać.

– I co się stało?

– Zaatakowało mnie dwóch goryli. – Wskazał na swój nos. – Stąd mam to. – Potem na głowę. – Założyli mi siedem szwów w miejscu, gdzie uderzyłem głową o chodnik.

– Dwóch goryli?

– Właśnie na takich wyglądali. Ochroniarzy. Pilnowaczy. Nawet się nie odezwali. Wszystko rozegrało się błyskawicznie.

– Kiedy to się stało?

– Jakiś miesiąc temu.

– Jak się zachowała Louisa?

– Stała uwieszona na ramieniu tego faceta i wcale nie zareagowała. Wyglądała, jakby była na haju. Nie tak, jak po paru drinkach i skręcie z marihuaną, ale kompletnie nieprzytomna. Usłyszałem, jak chichocze, kiedy padałem na chodnik.

– A ten mężczyzna? Jak wyglądał?

– Miał twarz jak wykutą z kamienia. Same ostre krawędzie, jak z granitu. Twarde oczy. Nawet nie mrugnął powieką. Nie uśmiechał się. Nie powiedział ani słowa. Kiedy leżałem na ziemi, jeden z goryli kopnął mnie, a potem wszyscy zniknęli. Ktoś wyszedł z pubu i pomógł mi wstać i na tym koniec. Miałem szczęście, że nie potłukłem aparatu. Miałem ze sobą minoltę. Kosztowała sporo kasy.

Banks zastanawiał się przez chwilę. Nie podobało mu się to, co właśnie usłyszał.

– Czy możesz mi powiedzieć coś więcej o tym mężczyźnie?

Craig wzruszył ramionami.

– Nie bardzo. Nawet mu się dobrze nie przyjrzałem. Wysoki. Miał jakieś sześć stóp i dwa albo trzy cale. Wyglądał na starszego.

– Niż kto?

– Raczej w pańskim wieku.

Banks poczuł, że burczy mu w brzuchu, i zdał sobie sprawę, że poza kawałkiem tostu i kawy na śniadanie nic nie jadł przez cały dzień. Ale jeszcze nie skończył z Craigiem; musiał wydobyć od niego więcej informacji.

– Czy można tu gdzieś coś przekąsić? – zapytał.

– Parę dobrych hinduskich restauracji działa przy głównej ulicy, o ile lubi pan coś w tym stylu.

– Masz ochotę coś przegryźć? Stawiam.

Newton wyglądał na zdumionego.

– Jasne. Czemu nie? Tylko powieszę negatywy, żeby wyschły. Jedną chwileczkę. – Wyszedł. Banks został sam i kończąc swoje piwo, pomyślał jeszcze trochę o ciemniach, wuju Tedzie i Sandrze, nagiej w czerwonym świetle. Obiad. Jutro.

Poszli wąską główną ulicą. Wiatr ucichł, ale zrobiło się chłodno i nie minęli wielu przechodniów. Banks rad był, że ma na sobie ciepłą skórzaną kurtkę. Przeszli obok tabliczki na ścianie jednego z budynków, na której widniała jakaś informacja o Ryszardzie III. A więc Stony Stratford ma też związki z historią.

– To tutaj podobno zgarnął królewiczów z wieży – powiedział Newton. – Oczywiście zanim znaleźli się w wieży. Wie pan, tych, których potem zamordował.

Craig wybrał stosunkowo niedrogą hinduską restaurację. W środku panowało przyjemne ciepło, a egzotyczne zapachy sprawiły, że Banksowi ślinka nabiegła do ust już w chwili, kiedy przekroczyli próg. Zamówili piwo; czekając na główne danie, pogryzali nadziewane paszteciki – poppadom. Banks wrócił do głównego tematu.

– Czy Louisa kiedykolwiek wspominała ci o tym mężczyźnie?

– Nie. Jednego dnia wszystko wyglądało doskonale, a następnego spakowała swoje rzeczy... nie miała tego wiele... i odeszła, zanim wróciłem do domu. Tamtego dnia robiłem zdjęcia ze ślubu – pierwszy raz i nieźle na tym zarobiłem. Kiedy wróciłem do domu, znalazłem tylko kartkę. Dokładnie pamiętam jej treść: „Przykro mi, Craig, ale to nie ma sensu. Jesteś słodkim facetem. Na pewno się jeszcze kiedyś spotkamy. Buziaczki. Louisa”. I tyle.

– Nie domyślałeś się, że coś się dzieje? Że poznała kogoś nowego?

– Wtedy nie. Ale w końcu zainteresowany zawsze się dowiaduje ostatni, prawda?

– Kłóciliście się?

– Tak, ale przy niej to było normalne.

– Często?

– Trochę.

– O co?

– Och, zawsze to samo. Nudziło się jej. Nasze życie było szare i pozbawione wrażeń. Chciała więcej wychodzić. Twierdziła, że nie poświęcam jej dosyć uwagi, że się do niej zanadto przyzwyczaiłem.

– Czy to prawda?

– Może. Pewnie częściowo tak. Dużo pracowałem. Dostawałem dobre zlecenia, takie jak to wesele. Prawdopodobnie więcej czasu spędzałem w ciemni niż z nią. I często nie wiedziałem, dokąd idzie. W końcu mieszkaliśmy ze sobą najwyżej miesiąc. Nie byliśmy starym małżeństwem.

– Często wychodziła sama?

– Mówiła, że do kolegów. Czasami wracała dopiero o drugiej albo trzeciej nad ranem. Twierdziła, że chodzi do klubów. No a przecież trudno utrzymać przy sobie taką dziewczynę jak Louisa, próbując podciąć jej skrzydła, więc niewiele mogłem w związku z tym zrobić. Ale trochę mnie to niepokoiło.

– Spotkałeś kogoś z jej przyjaciół?

– Tylko Ruth. Ona nas ze sobą poznała.

– Ruth?

– Taa. Ruth Walker.

– A skąd ona się wzięła w życiu Louisy?

– Nie mam pojęcia. Ale Ruth zawsze lubiła brać pod opiekę zagubione kaczątka. Ma złote serce. Zrobi dla ciebie wszystko. Loui sa mieszkała u niej, kiedy się pierwszy raz zobaczyliśmy. Znam Ruth od czasów college’u. Studiowała informatykę na uniwersytecie i pomagała mi trochę przy programach do fotografii cyfrowej. Zaprzyjaźniliśmy się. Czasami się z nią widuję, no, wie pan, idziemy razem do pubu, do kina albo na koncert, czy coś takiego... dużo wie na temat muzyki... i kiedy raz do niej przyszedłem, na sofie siedziała Louisa. Nie twierdzę, że była to miłość od pierwszego wejrzenia, ale coś między nami zaiskrzyło.

Pożądanie, pomyślał Banks.

– Czy ty i Ruth byliście kochankami?

Przyniesiono jedzenie: duże krewetki na ostro dla Craiga i jagnięcina w pikantnym sosie dla Banksa, a do tego ryż, kwaśny sos chutney z owoców mango i placki z mąki pszennej naan, więc umilkli na chwilę, nakładając sobie potrawy na talerze. Wszechobecne dźwięki sitara przelewały się monotonnie w tle.

– Dobra – powiedział Banks po paru kęsach, które uciszyły burczenie jego żołądka. – Co nastąpiło potem?

– Ruth załatwiła Louisie pracę w firmie, gdzie sama pracowała, przy Canary Wharf. Nic wielkiego, dziewczyna była kimś w rodzaju gońca. Louisa nie posiadała żadnych szczególnych umiejętności. Ale dzięki temu zarobiła parę funciaków i to pomogło jej stanąć na własnych nogach.

– Czy Louisa często mówiła o swojej przeszłości?

– Tylko po to, żeby o niej zapomnieć. Wygląda na to, że nieźle dał jej pan w kość. Przepraszam, ale sam pan zapytał.

– No cóż. – Banks spróbował mięsa. Było trochę za tłuste, ale i tak niezłe. Nabrał trochę sosu kawałkiem naanu.

– Tak czy owak – ciągnął Craig – długo tam nie zagrzała miejsca. Najwyraźniej praca biurowa jej nie odpowiadała. Tak samo jak jakakolwiek inna praca.

– Dlaczego?

– Wynikało to głównie z jej nastawienia. Louisa uważa, że inni są po to, żeby na nią pracować, a nie odwrotnie. Jest o tym bardzo silnie przekonana.

– I jak sobie potem dawała radę?

– Miała trochę pieniędzy w banku. Nie mówiła mi ile, ale rzadko jej ich brakowało. Czasami pożyczała od Ruth albo ode mnie. Miała wielki talent to szastania pieniędzmi.

– A ten jej nowy facet?

Craig kiwnął głową.

– Jeśli stać go na własnych goryli, to pewnie mu nie brakuje forsy, co? Powiodło się naszej Louisie.

Fakt, pomyślał Banks. A jeśli ten człowiek rzeczywiście potrzebuje ochrony, to znaczy, że najprawdopodobniej zdobywa pieniądze w podejrzany sposób, taki, który może narobić mu wrogów gotowych zrobić mu krzywdę, a to może zagrozić także bezpieczeństwu Emily. Im więcej się dowiadywał, tym bardziej się o nią niepokoił.

– Na pewno nie wiesz, kto to jest i gdzie go mogę znaleźć?

– Niestety. Gdybym wiedział, powiedziałbym panu. Naprawdę.

– Myślisz, że Ruth Walker będzie to wiedzieć?

– To całkiem prawdopodobne. Nie chciała mi powiedzieć, kiedy ją o to pytałem, ale myślę, że Louisa poinformowała ją, iż zwariowałem na jej punkcie, śledzę ją i nękam, albo coś takiego.

– A tak było?

– Jasne, że nie.

– To dlaczego tak sądzisz?

– Widziałem, jak na mnie patrzyła. Nasze stosunki popsuły się od czasu tej sprawy z Louisą. Ale panu może powiedzieć.

Banks wzruszył ramionami.

– Więc chyba warto spróbować.

Craig podał mu adres mieszkania Ruth w Kennington.

– Wie pan, naprawdę bardzo polubiłem Louisę – rzekł w zadumie. – Może nawet ją pokochałem... nie wiem. Była trochę zwariowana, a jej zmiany nastrojów... no... mogę tylko powiedzieć, że w porównaniu z nią gwiazdy filmowe sprawiają wrażenie osób spokojnych i zrównoważonych. Ale ja ją lubiłem. A jednak może to i lepiej, że z nią nie jestem. Przynajmniej mogę się skupić na pracy, a tego mi teraz bardzo potrzeba. Ta dziewczyna nieźle dała mi w kość. Jednak na samym początku, kiedy odeszła, pozostała po niej wielka pustka. Wiem, że to zabrzmi pretensjonalnie, ale zabrakło mi woli i energii, żeby dalej żyć. Świat zmienił swoje oblicze. Nie był już taki piękny ani ciekawy. Zrobił się szary.

Witajcie w rzeczywistości, pomyślał Banks. Jadąc tu, gotów był spaść na Craiga Newtona jak stos cegieł... bądź co bądź chłopak zrobił fotografie, na których Emily była nago i które trafiły na stronę SłodkiegoKociaka oglądaną przez śliniących się zboczeńców... ale ostatecznie okazał się całkiem sympatyczny. Jak stwierdził, sądził, że Emily ma dziewiętnaście lat... co wcale nie było takie nieprawdopodobne, biorąc pod uwagę to, co Banks do tej pory widział i co słyszał... a umieszczenie fotografii w Internecie stanowiło tylko głupi dowcip. Wydawało się też, że Craig poważnie zadurzył się w Emily... był z nią nie tylko ze względu na seks czy też cokolwiek innego, co może szesnastoletnia dziewczyna zaoferować dwudziestosiedmioletniemu mężczyźnie... i dzięki temu bardzo urósł w oczach Banksa.

Z drugiej strony nowy facet Emily nie sprawiał najlepszego wrażenia, a sama Emily Louise Riddle wydawała się istotą wyjątkowo irytującą.

– Dlaczego się wyprowadziłeś? – zapytał Banks. – Z powodu Louisy?

– Częściowo. Nastąpiło to mniej więcej w tym samym czasie. To zabawne, ale ile razy wspominałem o tym, że chciałbym się wynieść z Londynu, Louisa robiła się wobec mnie bardzo chłodna, tak jak wtedy, gdy nie udawało się jej postawić na swoim, albo kiedy słyszała coś, co jej się nie podobało. Tak czy owak, trafiła mi się okazja, żeby zostać wspólnikiem małego zakładu fotograficznego w tym mieście, należącego do kolegi z uczelni. Tym razem to całkowicie legalny biznes: robimy głównie portrety i zdjęcia ślubne. Żadnej pornografii. I tak miałem już wtedy całkiem dosyć Londynu. Nie chodziło tylko o sprawę z Louisą, ale ogólnie. Tam jest za drogo. Trudno zarobić na życie. Za duża konkurencja. Trzeba tyrać od rana do nocy. Człowiek musi wciskać się wszędzie na siłę, a ja przekonałem się, że w głębi duszy tego nienawidzę. Przyszło mi do głowy, że może lepiej być dużą rybą w małym stawie.

– I?

Craig podniósł głowę znad krewetek i uśmiechnął się.

– Wygląda na to, że mi się powiodło. – Umilkł na chwilę. – Ale trochę to niesamowite. W życiu bym nie pomyślał, że pewnego dnia będę siedział przy jednym stole z ojcem Louisy i gawędził nad curry. Muszę przyznać, że wcale nie jest pan taki, jak sobie wyobrażałem.

– Coś o tym wiem. Stary upierdliwy zgred.

– Hm, no, to ona się tak wyraziła. Nie pozwalał jej na nic, nigdzie nie puszczał. Po prostu więził ją w domu.

– Córki powinno się trzymać pod kluczem.

– Taa. I co, tak właśnie było?

– Sam wiesz, jaka ona jest. A jak ty byś postąpił na moim miejscu?

– Z Louisą? Kiedyś mi się wydawało, że ją trochę znam. Ale teraz nie jestem już taki pewien. Z tego, co mi pan powiedział, wynika, że od samego początku kłamała w żywe oczy. Jak mam teraz w cokolwiek uwierzyć? Co można zrobić z kimś takim jak ona?

Fakt, pomyślał Banks, troszkę wstydząc się swego oszustwa. C o można zrobić? Problem polegał na tym, że im dłużej udawał ojca Louisy, tym bardziej wchodził w tę rolę. Do tego stopnia, że kiedy powolny pociąg osobowy ruszał z dworca, na który Craig go podrzucił samochodem, zaczął się zastanawiać, co jego własna córka może robić w Paryżu z Damonem, i wcale nie był pewien, na którą z nich czuje gniew: na Tracy czy na Emily Riddle.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

[3] W latach 60. XX w. znany jako światowe centrum rozrywki erotycznej (przyp. tłum.).

3

Dostępne w wersji pełnej

4

Dostępne w wersji pełnej

5

Dostępne w wersji pełnej

6

Dostępne w wersji pełnej

7

Dostępne w wersji pełnej

8

Dostępne w wersji pełnej

9

Dostępne w wersji pełnej

10

Dostępne w wersji pełnej

11

Dostępne w wersji pełnej

12

Dostępne w wersji pełnej

13

Dostępne w wersji pełnej

14

Dostępne w wersji pełnej

15

Dostępne w wersji pełnej

16

Dostępne w wersji pełnej

17

Dostępne w wersji pełnej

18

Dostępne w wersji pełnej

Epilog
Boże Narodzenie

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału:

COLD IS THE GRAVE

Copyright © 2000 by Peter Robinson

Copyright © 2013 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2013 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz

Redakcja: Mariusz Kulan

Korekta: Jolanta Olejniczak-Kulan, Anna Just

ISBN: 978-83-7508-802-1

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o. o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E wydanie 2013

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl