Tytuł oryginału:

FLASH AND BONES

Copyright © 2011 by Temperance Brennan, L.P.

All rights reserved.

Copyright © 2012 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2012 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt okładki: Wydawnictwo Sonia Draga

Wykonanie okładki: DT Studio s.c.

Zdjęcie na okładce: Istockphoto / © Milan Lipowski

Redakcja: Jolanta Olejniczak-Kulan

Korekta: Iwona Wyrwisz, Joanna Rodkiewicz

ISBN: 978-83-7508-588-4

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o. o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

E-wydanie 2012.

Konwersja do formatu EPUB: iFormat

Dla Declana Rexa Reichsa

urodzonego 1 lipca 2010 roku

Rozdział 1

Kiedy wspominam Tydzień Wyścigów, myślę przede wszystkim o deszczu. I o burzach z piorunami — niemal codziennych. Pewnie, była wtedy wiosna. Ale burze szalały na całego.

W końcu lato ocaliło mi życie.

Wiem. Dziwnie to brzmi.

Ale tak właśnie było.

Ciemne rozlane chmury wisiały nisko nad ziemią, ale jak na razie nie spadła z nich nawet kropla deszczu.

Cóż za miła odmiana. Spędziłam cały ranek, wykopując zwłoki.

Wydaje wam się to makabryczne? Cóż, to część mojej pracy. Jestem antropologiem sądowym. Zajmuję się wydobywaniem i badaniem zwłok znajdujących się w stanie, który jest daleki od idealnego — spalonych, zmumifikowanych, okaleczonych, rozczłonkowanych, w stanie daleko posuniętego rozkładu — czy wręcz samych szkieletów.

OK. Dzisiejszy obiekt nie był nawet zwłokami. Szukałam przeoczonych części ciała.

W skrócie sprawa przedstawia się następująco. Ubiegłej jesieni z domu w hrabstwie Cabarus, zlokalizowanym w wiejskiej scenerii stanu Karolina Północna, zniknęła gospodyni. Tydzień temu, kiedy spędzałam wakacje na roboczym urlopie na Hawajach, pewien kierowca ciężarówki przyznał się do uduszenia kobiety i zakopania jej ciała w piaskarni. Niecierpliwi funkcjonariusze lokalnej policji dokonali wypadu z łopatami i wiaderkami. Wydobyli szczątki i spakowali je do kartonu po musie jabłkowym, po czym przewieźli do biura mojego pracodawcy — medyka sądowego w sąsiednim hrabstwie Mecklenburg.

Wczoraj, kiedy rozpoczynałam badania, moja skóra wciąż błyszczała od hawajskiej opalenizny. Analiza szkieletu wykazała brak kości gnykowej, żuchwy oraz wszystkich kłów i siekaczy.

Brak zębów oznaczał brak możliwości identyfikacji. Brak kości gnykowej z kolei uniemożliwiał ostatecznie stwierdzenie uduszenia. Doktor Tim Larabee, medyk sądowy hrabstwa Mecklenburg, poprosił mnie o jeszcze jedną wizję lokalną w piaskarni.

Konieczność poprawiania po kimś schrzanionej pracy zazwyczaj sprawia, że staję się zrzędliwa. Ale tym razem zachowywałam zaskakujący optymizm.

Szybko odnalazłam brakujące fragmenty i zawiozłam do biura medyka sądowego w Charlotte. Miałam w planach ożywczy prysznic, spóźniony obiad i spędzenie trochę wolnego czasu z moim kotem.

Była za dziesięć druga po południu. Przesiąknięta potem koszulka kleiła mi się do ciała. Włosy przypominały skołtuniony supeł, a piasek miałam nie tylko na skórze głowy, ale nawet pod bielizną. Mimo to nuciłam sobie pod nosem kawałek White & Nerdy Weirda Ala Yankovica[1]. Dlaczego akurat to? Cóż, widziałam klip na YouTubie i piosenka siedziała mi w głowie.

Wiatr rzucał moją mazdą, kiedy wjechałam na drogę I-85 prowadzącą w kierunku południowym. Czując lekki niepokój, spojrzałam w niebo, a potem włączyłam radio NPR.

Terry Gross kończył właśnie wywiad z W.S. Merwinem, nadwornym amerykańskim poetą. Żaden z nich nie miał bladego pojęcia o warunkach atmosferycznych panujących na zewnątrz mojego samochodu.

To zrozumiałe. Program nadawano z Filadelfii, osiemset kilometrów na północ od miejsca, w którym się znajdowałam.

Terry włączył dżingiel zapowiadający kolejnego gościa. Nigdy nie miałam pamięci do nazwisk.

Bip! Bip! Bip!

Krajowa Służba Meteorologiczna wydała ostrzeżenie przed gwałtownymi zjawiskami atmosferycznymi dla podgórskich rejonów Karoliny Północnej, w tym dla hrabstw: Union, Mecklenburg, Cabarrus, Anson i Stanly. Przewiduje się gwałtowne burze, które będą się przemieszczać na tym obszarze w ciągu najbliższej godziny. Spodziewane są także opady deszczu w ilości od dwóch i pół do siedmiu i pół centymetra, stwarzające zagrożenie powodziowe. Warunki atmosferyczne sprzyjać będą także powstawaniu tornad. Prosimy o pozostanie przy radioodbiornikach — kolejne informacje pogodowe już wkrótce.

Bip! Bip! Bip!

Zacisnęłam dłonie mocniej na kierownicy i zwiększyłam prędkość do stu dwudziestu na godzinę. Było to dość ryzykowne, ponieważ na tym obszarze obowiązywało ograniczenie do stu, chciałam jednak dotrzeć do domu przed ulewą.

Kilka minut później znów nie słyszałam głosu Terry’ego, tym razem przez ściszone whoop-whoop.

Zerknęłam na radio.

Whoop!

Zaczęłam się zastanawiać, co jest grane, i odruchowo spojrzałam we wsteczne lusterko.

Na zderzaku siedział mi policyjny radiowóz.

Zdenerwowana zjechałam na pobocze i opuściłam szybę. Kiedy policjant podszedł, podałam mu prawo jazdy.

— Doktor Temperance Brennan?

— Bywałam w lepszej formie. — Zdobyłam się na coś na kształt ujmującego uśmiechu.

Policjant nie odwzajemnił uśmiechu.

— To nie będzie konieczne — powiedział, wskazując moje prawo jazdy.

Zakłopotana przyjrzałam mu się. Mógł mieć dwadzieścia parę lat, był szczupły, miał młodzieńczy wąsik, który zdawał się nie rosnąć w żadnym określonym kierunku. Na piersi nosił odznakę z nazwiskiem R. Warner.

— Wydział policji w Concord otrzymał polecenie z biura medyka sądowego hrabstwa Mecklenburg, aby panią przechwycić i zawrócić.

— Larabee wysłał po mnie policję?

— Tak, proszę pani. Kiedy przyjechałem na miejsce zbrodni, pani już tam nie było.

— Dlaczego Larabee nie próbował skontaktować się ze mną bezpośrednio?

— Najwyraźniej nie udało mu się połączyć.

Oczywiście, że nie. Kiedy kopałam, zostawiłam iPhone’a w samochodzie, żeby nie dostał się do niego piasek.

— Mam telefon w schowku na rękawiczki. — Nie chciałam, żeby policjant źle odebrał mój gest. — Wyjmę go teraz, dobrze?

— Dobrze, proszę pani.

Spojrzałam na niewielki wyświetlacz — trzy nieodebrane połączenia od Larabeego. I trzy wiadomości na poczcie głosowej. Odsłuchałam pierwszą z nich: „To długa historia, szczegóły opowiem ci, kiedy przyjedziesz. Policja w Concord otrzymała zawiadomienie o znalezieniu zwłok na składowisku odpadów przy Morehead Road. W Chapel Hill chcą, żebyśmy się tym zajęli. Ja mam po dziurki w nosie własnych autopsji. A skoro ty jesteś w pobliżu, pomyślałem, że może rzucisz na to okiem. Jedzie już tutaj Joe Hawkins ze sprzętem, na wypadek gdyby faktycznie coś dla nas mieli”.

Druga wiadomość brzmiała identycznie jak pierwsza. Podobnie jak trzecia, choć ta była nieco bardziej lapidarna i kończyła się stwierdzeniem: „Jesteś mistrzynią, Tempe”.

Wysypisko śmieci w czasie burzy? Mina mi zrzedła.

— Proszę pani, musimy się pospieszyć. Niedługo lunie deszcz.

— Proszę prowadzić, pojadę za panem. — Nie byłam w stanie zdobyć się choćby na cień entuzjazmu w głosie.

Warner wrócił do radiowozu, uruchomił syrenę, po czym włączył się do ruchu. Klnąc pod nosem na Larabeego, Warnera i wysypisko śmieci, wrzuciłam bieg otwartą dłonią i ruszyłam za nim.

Jak na czwartkowe popołudnie ruch na I-85 był zaskakująco duży. Kiedy dojeżdżałam do Concord, zobaczyłam, że wyjazd z Bruton Smith Boulevard zamienił się w jeden wielki parking. Wiedziałam już, że czeka mnie koszmar dużo większy niż samo nadłożenie drogi.

Ogrodzone siatką składowisko odpadów przy Morehead Road sąsiadowało z torem wyścigowym Charlotte Motor Speedway — jednym z ważniejszych przystanków na trasie wyścigów NASCAR. W ten i kolejny weekend odbędą się tu prestiżowe zawody. Lokalne media — gazety i stacje radiowe — już teraz poświęcały temu wydarzeniu wiele uwagi. Nawet ja wiedziałam, że jutrzejsze kwalifikacje przesądzą o tym, którzy kierowcy będą się liczyć w sobotnim All-Star Race.

Dwieście tysięcy rozentuzjazmowanych fanów przyjedzie do Charlotte na Tydzień Wyścigów. Patrząc na to morze SUV-ów, camperów, pickupów i sedanów, domyśliłam się, że wielu z nich już to zrobiło.

Warner jechał poboczem. Ja zdążałam za nim, ignorując wrogie spojrzenia tych, którzy utknęli w korku.

Z włączonym kogutem na dachu przebiliśmy się przez zgiełk panujący na Bruton Smith Boulevard, minęliśmy tor samochodowy, żużlowy oraz milion budek z fast foodem. Wzdłuż linii bocznych płynęła rzeka wytatuowanych mężczyzn i kobiet w koszulkach na ramiączkach, niosących dzieci, sześciopaki z piwem, lodówki turystyczne i radioodbiorniki. Obok rozłożyli się sprzedawcy pamiątek handlujący z podręcznych stolików ustawionych pod zaimprowizowanymi namiotami.

Warner zrobił kilka pętli wokół toru, skręcił parę razy, po czym zatrzymał się przed obłożonym niegdyś niebieskim sidingiem niewielkim budynkiem, zza którego wyłaniało się kilka wzniesień przypominających łańcuch górski na Marsie.

Wtedy pojawił się jakiś mężczyzna i wręczył Warnerowi żółty kask oraz odblaskową kamizelkę w kolorze pomarańczowym. Przez chwilę rozmawiali, mężczyzna wskazywał na usypaną żwirową ścieżkę pnącą się stromo w górę.

Warner zaczekał, aż ja także dostanę swój zestaw BHP, a potem ruszyliśmy pod górę. Po drodze mijały nas zdążające w obydwu kierunkach ciężarówki, które ryczały silnikami, wjeżdżając pod górę, i buczały nieco inaczej, zjeżdżając w dół.

Kiedy teren się wyrównał, zobaczyłam trzech mężczyzn stojących przy olbrzymim kontenerze na śmieci. Dwaj z nich mieli na sobie kombinezony, a trzeci czarne spodnie i czarną koszulę z długimi rękawami narzuconą na biały podkoszulek. To był Joe Hawkins, doświadczony koroner pracujący w biurze medyka sądowego. Wszyscy trzej mieli taki sam sprzęt jak ten, który leżał na siedzeniu pasażera w moim samochodzie.

Warner podjechał do kontenera i zaparkował. Ja zrobiłam to samo.

Mężczyźni patrzyli w milczeniu, jak wysiadam z samochodu i ubieram kamizelkę, a na głowę wkładam kask. Uroczo.

— Musimy przestać spotykać się w takich okolicznościach. — Joe i ja rozstaliśmy się w piaskowni zaledwie godzinę wcześniej.

Starszy mężczyzna wyciągnął dłoń na powitanie.

— Weaver Molene — przedstawił się. Był rumiany i spocony. Kombinezon, który miał na sobie, prawie pękał w szwach.

— Temperance Brennan — przywitałam się. Najchętniej darowałabym sobie ten uścisk dłoni, widząc czarne obwódki pod paznokciami Molene’a, ale nie chciałam być niegrzeczna.

— Jest pani koronerem? — spytał.

— Pracuję w biurze medyka sądowego — odparłam.

Molene przedstawił swojego młodszego towarzysza jako Barcelonę Jacksona. Jackson był bardzo szczupły i bardzo czarny. A także wyjątkowo nerwowy.

— Jackson i ja pracujemy dla firmy, która zarządza tym wysypiskiem.

— Imponująca góra śmieci — przyznałam.

— Ponad dwa i pół miliona metrów sześciennych. — Molene otarł twarz wypłowiałą chustką. — A ten pieprzony dziwak Jackson musiał akurat natknąć się na jednego cholernego truposza. A może nie? Pewnie są ich tu dziesiątki.

Jackson przez większość czasu stał ze wzrokiem wbitym w ziemię. Słysząc komentarz Molene’a, podniósł na chwilę oczy, po czym znów je opuścił i przyglądał się swoim butom.

— Proszę mi powiedzieć, co pan znalazł.

Mimo że zwróciłam się do Jacksona, odpowiedział Molene:

— Najlepiej będzie, jeśli pani pokażemy. I to zaraz. — To mówiąc, wepchnął sobie chusteczkę do kieszeni. — Burza szybko się zbliża.

Molene narzucił tempo, o które nigdy nie podejrzewałabym mężczyzny z jego tuszą. Jackson potruchtał za nim. Ja także dołączyłam do nich, patrząc ostrożnie pod nogi. Warner i Hawkins trzymali się z tyłu.

Prowadziłam już badania na wysypiskach śmieci i nieobcy był mi towarzyszący im smród — delikatna mieszanina metanu i dwutlenku węgla ze śladami amoniaku, siarkowodoru, azotu i chlorowodoru, doprawionego szczyptą tlenku węgla. Przygotowałam się na ten odór. Ale nic takiego nie poczułam.

Koniec wersji demonstracyjnej

[1] Amerykański muzyk, satyryk i producent telewizyjny, znany głównie z parodii popularnych utworów innych artystów (ten przypis i następne pochodzą od tłumacza).

Table of Contents

Okładka

Strona redakcyjna

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Z akt medycyny sądowej dr Kathy Reichs

Podziękowania

Przypisy