Tytuł oryginału:

SHOPAHOLIC ABROAD

Copyright © Sophie Kinsella 2001

Copyright © 2016 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2016 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Ilona Gostyńska-Rymkiewicz

Redakcja: Ewa Penksyk-Kluczkowska

Korekta: Aneta Iwan, Iwona Wyrwisz

ISBN: 978-83-7999-565-3

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

E-wydanie 2016

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Dla Gemmy, która zawsze wiedziała,
jak ważny dla dziewczyny jest szal
od Denny’ego i George’a

Podziękowania

Największe podziękowania należą się Lindzie Evans, Patrickowi Plonkington-Smythe i całej cudownej ekipie Transworld oraz, jak zawsze, Aramincie Whitley, Celii Hayley, Markowi Lucasowi, Nicki Kennedy, Kim Witherspoon i Davidowi Forrerowi.

Jestem szczególnie wdzięczna Susan Kamil, Nicie Taublib i wszystkim pracownikom The Dial Press, którzy niezwykle gościnnie przyjęli mnie w Nowym Jorku. Dziękuję zwłaszcza Zoe Rice za wspaniały wieczór researchowy (spędzony na zakupach i jedzeniu czekolady). Wdzięczna jestem również Davidowi Stefanou za koktajle z ginem i sokiem z cytryny oraz Sharyn Soleimani z Barneys za jej życzliwość, jak również wszystkim osobom, które służyły mi swoim pomysłami, radami i inspiracją podczas tworzenia książki, w szczególności Athenie Malpas, Loli Bubbosh, Markowi Malleyowi, Anie-Marii Mosley, Harrie Evans i całej mojej rodzinie. I oczywiście Henry’emu, który ma najlepsze pomysły.

Bank Endwich

Oddział Fulham

Fulham Road 3

Londyn SW6 9JH

Sz.P.

Rebecca Bloomwood

Burney Road 4 m. 2

Londyn SW6 8FD

18 lipca 2001 roku

Szanowna Pani Bloomwood!

Dziękujemy za Pani list z piętnastego lipca. Cieszy mnie fakt, iż jest Pani klientką Banku Endwich już od blisko pięciu lat.

Niestety, nie przyznajemy sugerowanej przez Panią „premii pięcioletniej” ani nie umarzamy zadłużenia w imię zasady „Czyste konto – zacznij od nowa”. Rzeczywiście oba pomysły są świetne.

Jesteśmy jednak gotowi podwyższyć limit na Pani karcie kredytowej o kolejne pięćset funtów, do kwoty czterech tysięcy funtów. Proponuję również, byśmy spotkali się w najbliższym czasie i omówili Pani bieżące potrzeby finansowe.

Z poważaniem,

Derek Smeath

Prezes Banku

ENDWICH TROSKLIWYM BANKIEM

Bank Endwich

Oddział Fulham

Fulham Road 3

Londyn SW6 9JH

Sz.P.

Rebecca Bloomwood

Burney Road 4 m. 2

Londyn SW6 8FD

23 lipca 2001 roku

Szanowna Pani Bloomwood!

Cieszę się, iż nasze propozycje zawarte w liście z osiemnastego lipca okazały się dla Pani pomocne.

Jednocześnie byłbym wdzięczny, gdyby powstrzymała się Pani od określania mnie w programie telewizyjnym mianem „słodkiego” i „najlepszego prezesa banku na świecie”.

Chociaż jest mi niezmiernie miło, iż myśli Pani o mnie w ten sposób, moi przełożeni uważają, że te określenia niepokojąco wpływają na wizerunek Banku Endwich, i prosili, bym napisał do Pani w tej sprawie.

Łącząc serdeczne pozdrowienia,

Derek Smeath

Prezes Banku

ENDWICH TROSKLIWYM BANKIEM

Bank Endwich

Oddział Fulham

Fulham Road 3

Londyn SW6 9JH

Sz.P.

Rebecca Bloomwood

Burney Road 4 m. 2

Londyn SW6 8FD

20 sierpnia 2001 roku

Szanowna Pani Bloomwood!

Dziękuję za Pani list z 18 sierpnia.

Przykro mi słyszeć, iż utrzymanie wydatków w granicach nowego limitu nastręcza Pani tak wiele trudności. Rozumiem, iż letnia wyprzedaż w Pied à Terre nie zdarza się co tydzień. Oczywiście, mogę zwiększyć Pani limit o sześćdziesiąt trzy funty i pięćdziesiąt pensów, skoro jak się Pani wyraziła, „to wszystko zmieni”.

Jednocześnie sugeruję, by odwiedziła Pani nasz oddział w celu dogłębnego przeanalizowania Pani sytuacji finansowej. Moja asystentka Erica Parnell z przyjemnością ustali z Panią dogodny termin.

Z poważaniem,

Derek Smeath

Prezes Banku

ENDWICH TROSKLIWYM BANKIEM

Rozdział 1

Dobrze, bez paniki. Tylko bez paniki. Muszę się jedynie zorganizować, zachować spokój i zdecydować, co dokładnie powinnam ze sobą zabrać. Potem wystarczy spakować wszystko starannie do walizki. Czy to takie trudne?

Cofam się o krok od pokrytego garderobą łóżka i zamykam oczy. W głębi duszy mam nadzieję, że jeśli wystarczająco żarliwie poproszę, ubrania w magiczny sposób same ułożą się w równe stosy. Jak w artykułach na temat pakowania przekonujących czytelniczki, iż można zabrać na wakacje jeden tani sarong i sprytnie zmienić go w sześć różnych strojów. (Uważam, że to jawny przekręt. W porządku, sarong kosztuje dziesięć funtów, ale wydawnictwu się wydaje, że czytelniczki nie zauważą masy innych ubrań, które kosztowały setki funtów).

Niestety, kiedy otwieram oczy, na łóżku nadal panuje bałagan. Właściwie mam wrażenie, że stał się nawet większy, jakby ubrania po cichu wyskoczyły z szuflad, gdy nie patrzyłam, i biegały po łóżku. Jak okiem sięgnąć, w całym pokoju piętrzą się ogromne stosy splątanych… no… rzeczy po prostu. Buty, kozaki, koszulki z krótkim rękawem, czasopisma, kosz prezentowy z wyprzedaży w Body Shop, kurs włoskiego z Linguaphone, który koniecznie muszę zacząć, sauna do twarzy, a do tego dumnie wyeksponowane na toaletce maska i szpada do szermierki, które nabyłam wczoraj. Zapłaciłam za nie w sklepie charytatywnym tylko czterdzieści funtów!

Biorę do ręki szpadę i wykonuję próbny wykrok i pchnięcie w kierunku swojego odbicia w lustrze. Nastąpił prawdziwy zbieg okoliczności, gdyż od dawna chciałam zacząć uczyć się fechtunku, dokładnie od momentu, gdy przeczytałam artykuł o tej dyscyplinie w „Daily World”. Czy wiedzieliście, że szermierze mają najlepsze nogi wśród sportowców? Na dodatek profesjonaliści mogą pracować jako dublerzy w filmach i zarabiać mnóstwo pieniędzy! Dlatego mam zamiar znaleźć szkołę fechtunku w okolicy i opanować ten sport. Powinno mi pójść jak z płatka.

Następnie, jak przewiduje mój sekretny plan, po zdobyciu złotej odznaki, czy jakkolwiek nazywa się mistrzowskie trofeum, napiszę do Catherine Zety-Jones. Na pewno potrzebuje dublerki. Dlaczego nie miałaby zatrudnić do tej roli mnie? Prawdopodobnie wolałaby nawet Brytyjkę. Może zadzwoni do mnie, by powiedzieć, że ogląda na kablówce wszystkie programy z moim udziałem i zawsze chciała mnie poznać. O Boże, tak! Czyż to nie byłoby wspaniałe? Na pewno od razu przypadłybyśmy sobie do gustu, odkryłybyśmy, że mamy podobne poczucie humoru i w ogóle. Potem polecę do jej luksusowego domu, poznam Michaela Douglasa i będę się bawić z ich dzieckiem. Będziemy czuli się ze sobą swobodnie jak starzy znajomi, a któreś z czasopism opisze naszą znajomość w artykule na temat przyjaciół gwiazd. Może nawet poproszą mnie, bym została…

– Cześć, Bex! – Radosne obrazy, na których śmieję się razem z Michaelem i Catherine, gwałtownie znikają, a umysł w jednej chwili na powrót się koncentruje. Moja współlokatorka Suze wchodzi do pokoju ubrana w staromodną piżamę w esy-floresy. – Co robisz? – pyta zaciekawiona.

– Nic! – Pośpiesznie odkładam szpadę. – Po prostu, no wiesz, staram się utrzymać formę.

– Aha. Jak ci idzie pakowanie? – Podchodzi do półki nad kominkiem, bierze do ręki szminkę i zaczyna malować usta. Zawsze to robi, kiedy pojawia się w moim pokoju, rozgląda się, podnosi różne przedmioty, ogląda i odkłada je z powrotem. Twierdzi, że czuje się jak w sklepie ze starzyzną, gdzie nigdy nie wiadomo, co się znajdzie. Jestem pewna, że przywołała to porównanie w pozytywnym znaczeniu.

– Bardzo dobrze – mówię. – Wybieram właśnie odpowiednią walizkę.

– Och – cieszy się Suze i odwraca się z ustami pomalowanymi do połowy na intensywnie różowy kolor. – A może ta mała kremowa albo czerwona torba podręczna?

– Myślałam o tej – informuję ją i wyciągam spod łóżka nową, jaskrawozieloną, twardą walizkę. Kupiłam ją w weekend i jest cudowna.

– Rety! – Suze otwiera szerzej oczy. – Bex! Jest boska! Gdzie ją kupiłaś?

– W Fenwicks – odpowiadam i uśmiecham się szeroko. – Czyż nie jest wspaniała?

– To najfajniejsza walizka, jaką w życiu widziałam! – zachwyca się Suze i z podziwem dotyka zakupu. – W takim razie ile masz teraz walizek? – Zerka na moją szafę, na której ledwie się mieszczą brązowa skórzana walizka, lakierowany kufer i trzy kuferki na kosmetyki.

– No, wiesz… – nieco bezbronnie wzruszam ramionami. – Normalną ilość.

Rzeczywiście, ostatnio kupiłam sporo bagażu. To dlatego, że przez lata nie miałam porządnej walizki, tylko jedną wysłużoną, płócienną torbę. Kilka miesięcy temu doznałam niezwykłego objawienia podczas wizyty w Harrodsie, jak święty Paweł w czasie podróży do Mandalaj. Bagaż. Od tamtej pory odbijam sobie za wszystkie chude lata.

Poza tym wszyscy wiedzą, że dobry bagaż to inwestycja.

– Robię sobie herbatę – oznajmia Suze. – Chcesz?

– O tak, poproszę! – odpowiadam.

– I kitkata? – Suze uśmiecha się szeroko.

– Zdecydowanie.

Niedawno przenocowałyśmy na kanapie kolegę Suze. Na odchodne zostawił nam ogromne pudło kitkatów. To wspaniały sposób na wyrażenie wdzięczności, oznacza jednak, że całymi dniami jemy wyłącznie batony. Jak Suze zauważyła zeszłego wieczora, im szybciej je zjemy, tym szybciej znikną, więc właściwie pochłanianie jak największej ich ilości wyjdzie nam na zdrowie.

Suze spokojnym krokiem wychodzi z mojego pokoju, a ja odwracam się w stronę walizki. Dobrze. Skoncentruj się. Pakowanie. To naprawdę nie powinno zająć wiele czasu. Potrzebuję jedynie podstawowej, zredukowanej, mieszczącej się do walizki garderoby na krótki wypad do Somerset. Spisałam nawet listę, która powinna ułatwić mi wybór.

„Dżinsy: dwie pary”. To łatwe. Luźne i trochę mniej luźne.

„Koszulki:”

Właściwie wezmę trzy pary dżinsów. Muszę zabrać nowe diesele. Są super, chociaż trochę ciasne. Włożę je tylko na kilka godzin wieczorem.

„Koszulki:”

Och, i wyszywane, postrzępione krótkie spodenki z Oasis, których jeszcze nie miałam na sobie. Właściwie się nie liczą, bo to niemal szorty. Poza tym dżinsy prawie nie zajmują miejsca, prawda?

Dobrze, wystarczy mi już dżinsów. Zawsze mogę dodać jakieś w razie potrzeby.

„Koszulki: zestaw”. Spójrzmy. Na pewno gładka biała. Gładka szara. Czarne, krótka i bez rękawów (Calvin Klein), kolejna czarna bez rękawów (marki Warehouse, ale wygląda lepiej), różowa bez rękawów, różowa błyszcząca, różowa…

Zatrzymuję się w połowie przenoszenia poskładanych koszulek do walizki. To głupie. Jak mam przewidzieć, które koszulki będę miała ochotę włożyć? Chodzi przecież o to, że wybiera się je rano, w zależności od samopoczucia, jak kryształy albo olejki do aromaterapii. Co by było, gdybym obudziła się w nastroju na koszulkę „Elvis jest w dechę” i nie miała jej ze sobą?

Po prostu wezmę je wszystkie. Kilka koszulek nie zajmie przecież wiele miejsca, prawda? Prawie ich nie zauważę.

Położę je w walizce na wierzchu i dodam kilka krótkich, sportowych koszulek na szczęście.

Świetnie. To minimalistyczne podejście rzeczywiście się sprawdza. Dobrze. Co dalej?

Dziesięć minut później Suze wchodzi z powrotem do pokoju z dwoma kubkami herbaty i trzema batonami kitkat do podziału. (Doszłyśmy do wniosku, że cztery kawałki nie wystarczą).

– Proszę – mówi i przygląda mi się badawczo. – Bex, wszystko w porządku?

– Tak – odpowiadam zarumieniona. – Staram się złożyć ten bezrękawnik, by zajmował jak najmniej miejsca.

Spakowałam już kurtki, dżinsową i skórzaną, ale nie można przecież ręczyć za pogodę we wrześniu. Teraz jest gorąco i słonecznie, ale już jutro może spaść śnieg. A jeśli wybierzemy się z Lukiem na spacer po okolicy? Poza tym ten cudowny bezrękawnik marki Patagonia mam od wieków, a zdążyłam go ponosić zaledwie dwa razy. Próbuję złożyć go jeszcze raz, ale wyślizguje mi się z rąk na podłogę. Boże, to mi przypomina obozy harcerskie, na których próbowałam włożyć śpiwór do pokrowca.

– Na jak długo wyjeżdżasz, bo zapomniałam? – pyta Suze.

– Trzy dni. – Zaprzestaję prób zredukowania bezrękawnika do rozmiarów pudełka zapałek, a ten żwawo powraca do swego kształtu. Nieco zawstydzona opadam na łóżko i pociągam łyk herbaty. Nie rozumiem, jak innym ludziom udaje się spakować tak niewiele. Ciągle widzę zadowolonych z siebie biznesmenów wsiadających do samolotu z maleńkimi walizkami na kółkach, wielkości pudełka od butów. Jak oni to robią? Czy mają magicznie kurczące się ubrania? Czy istnieje jakiś tajemniczy sposób na złożenie garderoby tak, by zmieściła się do pudełka od zapałek?

– Może weźmiesz dodatkowo torbę podróżną? – proponuje Suze.

– Tak sądzisz? – Patrzę niepewnie na przeładowaną walizkę. Jeśli się dobrze zastanowić, może nie potrzebuję trzech par kozaków ani futrzanej etoli.

Wtedy przypominam sobie, że Suze wyjeżdża niemal co weekend i zabiera ze sobą tylko maleńką, miękką torbę.

– Suze, jak ty się pakujesz? Masz jakiś system?

– Nie wiem – odpowiada niejasno. – Chyba nadal stosuję zasady, których uczyli nas w szkole Panny Burton. Planujesz strój na każdą okazję i tego się trzymasz. – Zaczyna wyliczać na palcach. – Na przykład podróż w jedną stronę, kolacja, relaks nad basenem, mecz tenisowy… – Podnosi wzrok. – Do tego każda część garderoby powinna zostać użyta przynajmniej trzy razy.

Boże, Suze jest genialna. Zna wszystkie tego typu zasady. Kiedy miała osiemnaście lat, rodzice wysłali ją do Akademii Panny Burton, eleganckiej szkoły w Londynie, gdzie uczą, jak rozmawiać z biskupem i wysiadać ze sportowego samochodu w krótkiej spódniczce. Suze potrafi również zrobić królika z siatki ogrodzeniowej.

Pośpiesznie zaczynam notować na kartce tytuły zestawów. To dużo lepsze niż wrzucanie do walizki przypadkowych rzeczy. W ten sposób nie zabiorę zbędnych ubrań, tylko absolutne minimum.

Strój 1: relaks nad basenem (słonecznie)

Strój 2: relaks nad basenem (pochmurnie)

Strój 3: relaks nad basenem (rano tyłek wygląda na większy)

Strój 4: relaks nad basenem (gdyby ktoś inny miał taki sam kostium kąpielowy jak ja)

Strój 5:

W przedpokoju dzwoni telefon, ale nie podnoszę wzroku. Słyszę, jak Suze rozmawia podekscytowana, a chwilę później pojawia się w progu z wypiekami i wyrazem szczęścia na twarzy.

– Zgadnij, co się stało! Tylko zgadnij!

– Co?

– Box Beautiful wyprzedali wszystkie moje ramki! Właśnie dzwonili, by zamówić kolejne!

– Och, Suze, to fantastycznie!

– Tak! – Podbiega do mnie, padamy sobie w ramiona i wykonujemy coś w rodzaju małego tańca, aż Suze orientuje się, że trzyma papierosa i lada moment podpali mi włosy.

Niesamowite jest to, że Suze zaczęła robić ramki zaledwie kilka miesięcy temu, a już zaopatruje cztery sklepy w Londynie i jej produkty wspaniale się sprzedają! Pojawiła się w wielu czasopismach i w ogóle. Nic dziwnego, gdyż jej ramki są po prostu super. Ostatnia seria powstała z fioletowego tweedu. Do tego pakowane są w przepiękne szare, błyszczące pudełka, owinięte jaskrawoturkusową bibułką. (Tak na marginesie, sama pomogłam jej wybrać ten kolor). Suze tak dobrze się powodzi, że nie musi już robić ramek sama, tylko wysyła projekty do niewielkiego zakładu w Kent, skąd wracają do niej wykończone.

– Skończyłaś spis garderoby? – pyta i zaciąga się papierosem.

– Tak – odpowiadam i wymachuję w jej kierunku kartką. – Wszystko rozpisałam, aż do ostatniej pary skarpetek.

– Brawo!

– Muszę tylko kupić liliowe sandały – dodaję niedbale.

– Liliowe sandały?

– Hmm? – Podnoszę niewinnie wzrok. – Tak, potrzebuję ich. No wiesz, para tanich, ładnych sandałów, które uzupełnią kilka zestawów…

– No dobra – mówi Suze i lekko ściąga brwi. – Bex, czy nie mówiłaś o liliowych sandałach w zeszłym tygodniu? Tych bardzo drogich, od LK Benetta?

– Czyżby? – Czuję, że lekko się rumienię. – Nie… nie pamiętam. Możliwe. Tak czy inaczej…

– Bex. – Rzuca mi podejrzliwe spojrzenie. – Mów prawdę. Czy naprawdę potrzebujesz liliowych sandałów, czy po prostu chcesz je kupić?

– Skąd! – bronię się. – Naprawdę ich potrzebuję! Spójrz!

Biorę do ręki rozpiskę garderoby, rozkładam i pokazuję Suze. Muszę przyznać, że jestem z siebie dumna. To skomplikowany schemat blokowy, pełen okienek, strzałek i czerwonych gwiazdek.

– Rety! – wykrzykuje Suze. – Gdzie się tego nauczyłaś?

– Na studiach – odpowiadam skromnie. Czytałam książki z dziedziny biznesu i księgowości. Zadziwiające, jak często ta wiedza się przydaje.

– Co to za okienko? – pyta i wskazuje kartkę.

– To… – Mrużę oczy i próbuję sobie przypomnieć. – To chyba strój na wypadek, gdybyśmy poszli do bardzo eleganckiej restauracji, a poprzedniego wieczoru miałabym już na sobie moją sukienkę od Whistles.

– A to?

– To na wypadek, gdybyśmy mieli zamiar wspinać się po górach. A do tego właśnie zestawu – wskazuję puste okienko – potrzebuję liliowych sandałów. – Jeśli nie będę ich miała, cały zestaw nie ma sensu, podobnie jak ten tutaj. Wszystko się rozpadnie. Równie dobrze mogę w ogóle nie jechać.

Suze milczy przez chwilę i studiuje mój plan, podczas gdy ja nerwowo gryzę wargę i krzyżuję palce za plecami.

Wiem, że to może się wydawać trochę nietypowe. Większość ludzi nie konsultuje każdego zakupu ze współlokatorką, jednak jakiś czas temu obiecałam Suze, że pozwolę jej kontrolować moje wydatki. Wiecie, po prostu trzeba mieć je na oku.

Nie chcę, żebyście mnie źle zrozumieli. Nie mam problemu z zakupami. Po prostu kilka miesięcy temu wpadłam w… no, w lekkie tarapaty finansowe. Raptem niewielki kryzys, nic, czym należałoby się martwić. Suze jednak bardzo się zdenerwowała na wieść o tym i oznajmiła, że dla mojego dobra będzie odtąd sprawdzała wszystkie moje wydatki.

Jak dotąd dotrzymuje słowa. Właściwie robi to bardzo skrupulatnie. Czasami naprawdę się obawiam, że może mi się sprzeciwić.

– Rozumiem, o co ci chodzi – mówi wreszcie. – W zasadzie nie masz wyboru, prawda?

– Właśnie – odpowiadam z ulgą. Biorę od niej rozpiskę, składam ją i wkładam do torby.

– Hej, Bex, czy to nowe? – pyta nagle Suze. Otworzyła moją szafę, czuję nerwowe spięcie. Gniewnie patrzy na mój nowy miodowy płaszcz, który przemyciłam do mieszkania wczoraj, gdy ona brała kąpiel.

Oczywiście zamierzałam jej o nim powiedzieć, tylko jeszcze się do tego nie zabrałam.

Proszę, nie patrz na metkę z ceną, myślę rozgorączkowana. Proszę, nie patrz na metkę.

– Ekhm… tak – odpowiadam. – Jest nowy, ale po prostu… potrzebuję porządnego płaszcza na wypadek, gdybym musiała poprowadzić odcinek Porannej Kawy w plenerze.

– Czy to prawdopodobne? – pyta zdziwiona Suze. – Myślałam, że twoja praca polega na siedzeniu w studio i udzielaniu porad finansowych.

– Cóż, nigdy nic nie wiadomo. Najlepiej być przygotowanym na każdą ewentualność.

– Chyba tak… – przytakuje z powątpiewaniem Suze. – A ta bluzka? – Wyciąga z szafy wieszak. – Też jest nowa!

– To do programu – odpowiadam szybko.

– A ta spódnica?

– Do programu.

– A te nowe spodnie?

– Do…

– Bex… – Suze patrzy na mnie przymrużonymi oczami. – Ilu strojów potrzebujesz podczas programu?

– No wiesz… Muszę mieć kilka zestawów awaryjnych. Suze, mówimy tu przecież o mojej karierze. O mojej karierze!

– Tak – odpowiada wreszcie. – Chyba masz rację. – Sięga po mój nowy czerwony, jedwabny żakiet. – Ten jest ładny.

– Prawda?! – Rozpromieniam się. – Kupiłam go z myślą o specjalnym styczniowym wydaniu programu.

– Planujecie specjalne styczniowe wydanie? – pyta Suze. – Na jaki temat?

– Program będzie nosił tytuł Podstawowe zasady finansowe Becky – oznajmiam i sięgam po błyszczyk. – Musi być naprawdę wyjątkowy. Pięć dziesięciominutowych wejść tylko dla mnie!

– Jakie są twoje podstawowe zasady finansowe? – pyta z zainteresowaniem.

– No cóż, jeszcze ich nie sprecyzowałam – przyznaję, malując usta. – Ale opracuję je bliżej programu. – Zakręcam błyszczyk i sięgam po kurtkę. – Do zobaczenia.

– Okej – rzuca Suze. – Pamiętaj, tylko jedna para butów.

– Dobrze! Obiecuję!