Tytuł oryginału:

DAS GOLD DER MAORI

Copyright © 2010 by Bastei Lübbe AG, Köln

Copyright © 2015 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2015 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz

Redakcja: Marzena Kwietniewska-Talarczyk

Korekta: Anna Just, Aneta Iwan

ISBN: 978-83-7999-405-2

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2015

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Podziękowanie

- GODNOŚĆ

1. Rozdział 1

2. Rozdział 2

3. Rozdział 3

4. Rozdział 4

5. Rozdział 5

6. Rozdział 6

7. Rozdział 7

8. Rozdział 8

- DOBRO

1. Rozdział 1

2. Rozdział 2

3. Rozdział 3

4. Rozdział 4

5. Rozdział 5

6. Rozdział 6

7. Rozdział 7

8. Rozdział 8

9. Rozdział 9

10. Rozdział 10

11. Rozdział 11

12. Rozdział 12

- SIŁA

1. Rozdział 1

2. Rozdział 2

3. Rozdział 3

4. Rozdział 4

5. Rozdział 5

6. Rozdział 6

7. Rozdział 7

8. Rozdział 8

9. Rozdział 9

- GORĄCZKA ZŁOTA

1. Rozdział 1

2. Rozdział 2

3. Rozdział 3

4. Rozdział 4

5. Rozdział 5

6. Rozdział 6

7. Rozdział 7

8. Rozdział 8

9. Rozdział 9

10. Rozdział 10

- WOLA BOGÓW

1. Rozdział 1

2. Rozdział 2

3. Rozdział 3

4. Rozdział 4

5. Rozdział 5

6. Rozdział 6

7. Rozdział 7

8. Rozdział 8

- MANA

1. Rozdział 1

2. Rozdział 2

3. Rozdział 3

4. Rozdział 4

- Posłowie

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

PODZIĘKOWANIE

Książki takiej jak ta nie można napisać samemu.

Dlatego dziękuję wszystkim, którzy mi pomagali, szczególnie mojej lektorce Melanie Blank-Schröder, mojej redaktorce tekstu Margit von Cossart oraz mojemu czyniącemu cuda agentowi Bastianowi Schlückowi. Dziękuję także grafikom, którzy zaprojektowali okładkę i wykonali rysunki map, oraz działowi marketingu, któremu nigdy nie brakuje pomysłów. A także wszystkim kolporterom i księgarzom, dzięki którym książka znalazła się na rynku. Trudno nie wspomnieć o ogromnych zasługach Klary Decker przy próbnym czytaniu tekstu – ona też znalazła w Internecie odpowiedzi na te pytania, z którymi nie potrafiłam się uporać w swych badaniach.

Jeśli w czasie konnych przejażdżek myślami byłam w Nowej Zelandii i zapominałam o całym świecie – moje ukochane konie nigdy tego nie wykorzystały.

A psy zawsze sprowadzały mnie do domu – najpóźniej wtedy, kiedy trzeba było je nakarmić. Myślę o Jacky i Grizabelli.

Sarah Lark w październiku 2009

GODNOŚĆ

Irlandia, hrabstwo Wicklow
1846–1847

Rozdział 1

Serce Mary Kathleen biło szybko i gwałtownie, ale dziewczyna zmusiła się, aby iść spokojnie i powoli aż do chwili, kiedy zniknęła z pola widzenia kogokolwiek z dworu. Nie dlatego, że ktoś rzeczywiście za nią patrzył. I nawet jeśli kucharka coś przypuszczała, to wobec tego, co stara Grainné od czasu do czasu skubnęła z gospodarstwa bogatej rodziny Wetherby, dwa ciastka do herbaty nie liczyły się w ogóle.

Mary Kathleen właściwie nie obawiała się prawdziwych prześladowców. Przykucnęła teraz, drżąc z lęku, koło kamiennego murku, który, tak jak w całej Irlandii, stanowił granicę między polami. Za murkiem można było się schronić zarówno przed wiatrem, jak i przed ciekawskimi spojrzeniami, ale od poczucia winy Kathleen uciec nie mogła.

Ona, Mary Kathleen, wzorowa uczennica na zajęciach biblijnych ojca O’Briena, która w czasie bierzmowania z dumą wypowiadała imię Matki Bożej tuż przed swoim – ona dopuściła się kradzieży!

Kathleen ciągle jeszcze nie mogła pojąć, jak do tego w ogóle doszło, ale kiedy niosła tacę z herbacianymi ciastkami do pokojów wytwornej lady Wetherby, jej pragnienie i chęć, aby skosztować choć jedno ciastko, były wręcz przemożne i nie do opanowania. A były to ciastka scones, świeżo upieczone z białej mąki i równie białego cukru, które podawano nie z jakąś marmoladą ze zwykłych owoców, lecz z konfiturami sprowadzanymi z Anglii w prześlicznych szklanych naczyniach. Zgodnie z napisem, który Kathleen odczytała z trudem, były to konfitury z „pomarańczy”. Cokolwiek to znaczyło – takie ciastka z pewnością musiały smakować wspaniale.

Kathleen musiała użyć całej swej siły woli i opanowania, aby ostrożnie postawić tacę na herbacianym stoliku pomiędzy lady Wetherby i goszczącą u niej damą, dygnąć i cichutko powiedzieć „proszę bardzo, madame”, nie śliniąc się przy tym jak pies przy swoich owcach. Na samą myśl o tym zachichotała teraz histerycznie. Jednak była z siebie niemal dumna, kiedy szła z powrotem do kuchni – tam akurat stara Grainné z apetytem pochłaniała ostatnie ciastko. Oczywiście nie zostawiając ani okruszka dla Kathleen czy też pomywaczki.

Grainné miała zwyczaj wygłaszać coś w rodzaju kazania do wszystkich dziewcząt, mówiąc:

– Słuchajcie, dziewczyny! Powinnyście Panu Bogu dziękować za to, że złapałyście takie posady na dworze! Tu zawsze spadnie dla was ze stołu kawałek chleba. Teraz, w tych czasach, kiedy ziemniaki na polach gniją, a ludzie głodują, możecie w ten sposób uratować własne życie!

Kathleen rozumiała to doskonale – jej rodzina i bez tego miała wiele szczęścia. Jej ojciec, jako krawiec, zarabiał ciągle jeszcze trochę pieniędzy. Rodzina O’Donnell nie była więc skazana wyłącznie na ziemniaki, które matka i rodzeństwo Kathleen uprawiali na niewielkim poletku. Kiedy bieda zaczynała dokuczać zbyt mocno, James O’Donnell podejmował trochę swoich skąpych oszczędności i kupował od lorda Wetherby czy też od jego zarządcy Mr Trevalliona parę garści ziarna. Kathleen nie miała więc powodu, aby kraść – a jednak to zrobiła.

Dlaczego lady Wetherby i jej przyjaciółka musiały zostawić na talerzu te dwa ciasteczka? Dlaczego nie zwracały uwagi na Mary Kathleen, podczas kiedy ona sprzątała ze stołu? Obie damy udały się do drugiego pokoju i lady Wetherby grała tam na pianinie. Niezjedzone ciasteczka scones zupełnie nie interesowały obu pań, a Grainné też nie nabrałaby żadnych podejrzeń i Kathleen o tym wiedziała. Lady Wetherby była młodą kobietą – i była też łakomczuchem. Rzadko kiedy zostawiała na talerzu podane jej łakocie.

A więc – Kathleen to zrobiła. Schowała niezjedzone ciasteczka do kieszeni swojego szykownego fartuszka służącej, potem ukryła je między fałdami zniszczonej niebieskiej sukienki, a na koniec dopuściła się jeszcze jednego złodziejstwa, wkładając ciasteczka do prawie pustego słoika po konfiturach, zamiast zgodnie z poleceniem Grainné wypłukać naczynie. To był już mniejszy grzech, bo Kathleen miała zamiar odnieść słoik niemal czysty, po dokładnym wyskrobaniu resztek konfitur. Ale kradzież ciasteczek scones będzie piekła jak ogień jej duszę aż do chwili, kiedy w sobotę wyspowiada się ojcu O’Brienowi. O ile w ogóle będzie w stanie się z tego wyspowiadać. Wiedziała, że ze wstydu będzie chciała zapaść się pod ziemię.

Mary Kathleen żałowała teraz z całej duszy swojego grzechu – choć wcale jeszcze nie zjadła ciasteczek. Ale wprost umierała z chęci spróbowania, jak one smakują i pachną. „Boże, dopomóż!” – pomyślała, zastanawiając się, czy waga grzechu nie ulegnie zmniejszeniu, jeśli podaruje ciasteczka młodszemu rodzeństwu. To przynajmniej byłoby coś w rodzaju czynnego żalu – i o wiele bardziej surową karą niż odmówienie dwadzieścia razy Zdrowaś Mario. Ale dzieci z pewnością zaczęłyby się chwalić takimi smakołykami, a jeśli o wszystkim dowiedzieliby się rodzice Kathleen…

Nie, to w ogóle nie wchodziło w rachubę!

A potem było jeszcze gorzej! Kiedy pobożna Kathleen zastanawiała się, jak mogłaby odpokutować swój grzech, ni stąd, ni zowąd zaświtała jej w głowie pewna myśl. Wystraszone serce dziewczyny zabiło mocniej. Czy dlatego, że ogarnęło ją jeszcze większe poczucie winy? A może… była to myśl radosna?

Mogłaby podzielić się ciasteczkami z Michaelem! Michael Drury był synem chłopa z sąsiedztwa i mieszkał ze swoją rodziną w jeszcze mniejszej, bardziej zadymionej i ubogiej chałupie niż Kathleen. I tego dnia z pewnością jeszcze nic nie jadł, może poza kilkoma kłosami zboża, które zwykle żuli chłopcy pracujący przy żniwach na polach lorda Wetherby. Było to uważane niemal za zbrodnię, za którą Mr Trevallion karał chłopców biciem, jeśli ich tylko na tym przyłapał.

Zboże było dla panów, a ziemniaki dla chłopów. A jeśli ziemniaki gniły na polach, to musieli szukać takich, które nadawały się do jedzenia. Ale większość z nich potrafiła się pogodzić z takim stanem rzeczy. Na przykład matka Michaela widziała w ziemniaczanej zgniliźnie karę boską i próbowała w codziennych modlitwach dojść do tego, co tak bardzo rozgniewało Pana, że zesłał na nich taką nędzę. Za to Michaela i kilku podobnych do niego młodych mężczyzn oburzał fakt, że Mr Trevallion i lord Wetherby cieszyli się obfitymi żniwami pszenicy, podczas kiedy dzieci ich dzierżawców umierały z głodu.

Mary Kathleen w zadumie przypomniała sobie zuchwały wyraz twarzy Michaela, kiedy pomstował na bogatych właścicieli ziemskich – dziewczyna doskonale pamiętała jego zmarszczone czoło pod potarganymi ciemnymi włosami i niebieskie, roziskrzone oczy. Czy Bóg rzeczywiście potraktuje to jako pokutę, jeśli ona podzieli się z przyjacielem ciasteczkami scones? Bez wątpienia zaspokoiłaby jego głód – ale także swoje pragnienie, aby być choć przez parę chwil razem z tym wysokim, szczupłym, młodym mężczyzną. Jego niski głos fascynował ją i oczarowywał, ale równie mocno tęskniła za dotknięciem jego rąk i za tym, aby znaleźć się w jego ramionach.

Kiedy czasy były nieco lepsze, Michael wespół ze swoim ojcem i starym Paddym Murphym przygrywał do tańca – w sobotnie wieczory albo w czasie corocznych dożynek. Wieśniacy wywijali żwawo, pili i śmiali się, a później Michael Drury śpiewał ballady i patrzył przy tym na Kathleen O’Donnell…

Ale teraz nikt już nie miał sił do tańca. A Kevin Drury i Paddy Murphy dawno już zniknęli gdzieś w górach. Wieść niosła, że prowadzili tam znakomicie prosperującą destylarnię whiskey. Mówiono też, że Michael sprzedawał potajemnie alkohol w Wicklow. Ojciec Kathleen nie chciał mieć nic wspólnego z rodziną Drurych i rugał najstarszą córkę surowo, kiedy tylko przyłapał ją na rozmowie z Michaelem w niedzielę po kościele.

– Ale ja sądzę, że Michael chce się o mnie starać! – protestowała zaczerwieniona Kathleen. – Całkiem… całkiem oficjalnie i ze wszystkimi honorami!

Krawiec O’Donnell prychnął pogardliwie, a jego wysoka, chuda postać zadygotała z dezaprobaty.

– A kiedy któryś z Drurych robił coś oficjalnie i z honorami? Cała ta rodzina to jedna wielka hołota: rzępoły, grajki i bimbrownicy! Wszyscy oni to niezłe łotry. Już kiedyś ich dziadka chcieli zesłać gdzieś do kolonii. I chociaż mało cenię Anglików, to tutaj spełniliby prawdziwy dobry uczynek! Bo ten dziadek stale siedzi w Galway i stamtąd Bóg jeden wie dokąd chodzi. Tak samo jego syn, też nic niewart! Jak tylko ziemia zaczyna im się palić pod stopami, to gdzieś znikają – a żaden z nich nie zostawia mniej niż pięcioro dzieci! Trzymaj się z daleka od tych chłopaków, Kathie, jesteś tak śliczna, że możesz mieć każdego!

Kathleen znów się zaczerwieniła, ale tym razem ze wstydu, że jej ojciec nazwał ją śliczną. Zdaniem wielebnego O’Briena było to już wręcz podejrzane. Powtarzał aż nazbyt często, że młoda panna powinna być jedynie cnotliwa i pilna i w żadnym wypadku nie wolno jej demonstrować swoich wdzięków.

A w przypadku Mary Kathleen trudno było tego uniknąć. Nie mogła przecież stale ukrywać przed mężczyznami swej delikatnej twarzy, miękkich, miodowoblond włosów i fascynujących zielonych oczu. Ich kolor Michael porównał kiedyś do koloru łąk w Glen koło Wicklow tuż przed zachodem słońca. A czasami, kiedy w oczach Kathleen widać było radość i zaskoczenie, Michael dostrzegał w nich iskrę pierwszej wiosennej zieleni.

O tak, Michael znał się na pochlebstwach! I Kathleen nie chciała wierzyć, że był on takim łotrem, za jakiego uważał go jej ojciec. W końcu Michael codziennie pracował ciężko na polach lorda Wetherby. A w weekendy rzępolił w licznych pubach w Wicklow, dokąd musiał wędrować pieszo spory kawał drogi, jeśli nikt nie pożyczył mu muła czy też osła. Czasami robił to ogrodnik Wetherbych, Roony O’Rearke. Roony uchodził za pijaczynę, ale Kathleen nie chciała widzieć związku między pędzoną nielegalnie whiskey i pożyczaniem osła, będącego własnością O’Rearke’a!

Dziewczyna wstała i ruszyła w drogę do wsi. Niewielki las oddzielał posiadłości Wetherbych od domów ich dzierżawców. Bogaci właściciele ziemscy nie chcieli mieć widoku wprost na domostwa swoich parobków i służących. Kathleen wędrowała przez pola i powoli zaczynała czuć się coraz lepiej – co z pewnością związane było także z tym, że nie zmierzała wprost w kierunku wsi i domostwa swojej rodziny, lecz szła w stronę pól pszenicy położonych powyżej chat. Na tych polach ciągle jeszcze pracowali mężczyźni, ale słońce powoli znikało za widnokręgiem, więc Trevallion z pewnością wkrótce odeśle ich do domu.

Zmrok zawsze wpędzał zarządcę w rozterkę: z jednej strony było jeszcze na tyle jasno, że można było pracować, a lord Wetherby raczej nie miał zwyczaju czegokolwiek darowywać, ale z drugiej strony nikłe światło umożliwiało kradzieże. W kieszeniach robotników znikały pojedyncze kłosy, były one też ukrywane za kamiennymi murkami i zabierane po zapadnięciu ciemności.

Kathleen miała nadzieję, że tego wieczoru Trevallion wcześniej zwolni swoich robotników, nawet jeśli w następstwie tego w ich domach będzie panował jeszcze bardziej dotkliwy głód. W końcu rodziny czekały z utęsknieniem na to, co zdołali w jakikolwiek sposób zdobyć ich ojcowie i bracia. Nawet ojciec O’Brien nie był w stanie skutecznie zganić postępowania dzierżawców, choć kiedy ci na spowiedzi wyznawali mu swoje drobne kradzieże, ciągle zadawał im jako pokutę odmawianie kolejnych licznych modlitw. I w efekcie dzielni ojcowie rodzin spędzali połowę niedzieli na kolanach w kościele. Za to młodzi mężczyźni, tacy jak Michael właśnie, snuli się w tym czasie po polach, próbowali zwędzić jeszcze kilka kolejnych kłosów i nie zostać przy tym dostrzeżonym przez młodą lady i lorda, którzy z kolei spędzali niedzielę wespół z przyjaciółmi, polując i jeżdżąc konno.

A teraz księżyc w pełni właśnie wzniósł się ponad górami na niebo i skutecznie rozproszył zmrok, co spowodowało, że Trevallion najwyraźniej jeszcze bardziej zaczął się obawiać złodziejstwa. Wiedział, że mężczyźni, ich żony i dzieci w świetle księżyca bez trudu znajdą ukryte kłosy, a ci najbardziej zrozpaczeni będą nawet rabować pod osłoną nocy. Kathleen przypuszczała, że nadgorliwy nadzorca planował wczesną kolację i krótką drzemkę, zanim zacznie przez pół nocy jeździć konno i patrolować pola.

Dziewczyna niemal zmusiła się do tego, aby nie splunąć ostentacyjnie na widok Trevalliona, kiedy ten, siedząc na koźle ostatniego wozu ze zbożem, nadjeżdżał z naprzeciwka, mijając wlokących się powoli, zmęczonych robotników.

– Hola, mała Mary Kathleen! – pozdrowił ją przyjaźnie nadzorca. – Czego tutaj szukasz, śliczny dzwoneczku? Już puszczono cię z dworu do domu? Wygodne życie macie tam w kuchni! Założę się, że dzięki ich lordowskim mościom stara Grainné zaopatruje w chleb nie tylko siebie i swoje dzieci, ale także rodziny swoich dzieci, a potem ich dzieci też.

W odpowiedzi z grupy robotników, którzy powoli szli za wozem Trevalliona, dobiegła złośliwa uwaga:

– Ich lordowskie moście wolą chyba ciasto…

Kathleen rozpoznała głos Billa Rafferty’ego, syna kucharki Grainné. Billy nie tylko uchodził za najmądrzejszego, ale cechowała go też chłopska przebiegłość, a w dodatku chłopak czuł się znakomicie w roli sowizdrzała i kpiarza.

– …o czym chyba wy wiecie najlepiej, Trevallion! – dodał teraz. – A może nie jecie niczego z ich stołu?

Rozległ się głośny śmiech. Rzeczywiście, angielski landlord nie traktował swego irlandzkiego nadzorcy o wiele lepiej niż swych dzierżawców. Choć oczywiście pozycja Trevalliona była szczególna i nie musiał głodować. Ale nie cieszył się szacunkiem swojego pana i nie mogło być mowy o tym, aby był kiedyś podniesiony do stanu szlacheckiego, co od czasu do czasu zdarzało się w przypadku zarządców niektórych wielkich posiadłości ziemskich. Lord Wetherby był wprawdzie szlachcicem, ale jego rodzina nie cieszyła się w Anglii zbyt wielkim poważaniem. Jej ziemskie włości w Irlandii były niewielkie i stanowiły posag małżonki lorda, lady Wetherby.

– W każdym razie mój stół jest porządnie nakryty! – odparował Trevallion. – I jest na nim także ciasto, mała Kathleen, i jeśli pragniesz męża, który mógłby ci coś dać…

Kathleen zaczerwieniła się gwałtownie. Ale nie, nie, ten typ nie mógł przecież nic wiedzieć o ciastkach, choć dziewczynie wydało się nagle, że one teraz wypalały dziury w kieszeniach jej sukni! Nie wolno jej było okazać poczucia winy! Skromnie spuściła oczy. Kathleen w zasadzie nigdy nie odpowiadała na zaczepki Trevalliona, a już zwłaszcza wtedy, kiedy robił jakieś nieprzyzwoite aluzje. Zbyt często opowiadano o dziewczynach, które ulegały zwyczajowi wpadania w ramiona zarządców swych panów – przy czym Kathleen nawet nie była w stanie wyobrazić sobie grzechu rozkoszy.

Trevallion właściwie nie był zbyt pociągający dla dziewcząt. Był niski, chudy i rudy jak leprechaun, irlandzki krasnal, ale brakowało mu dowcipu i poczucia humoru, co zwykle cechowało tego mitycznego skrzata. Ci Irlandczycy, którym wiodło się nieco lepiej, budowali leprechaunom domki w swoich ogrodach, aby zapewnić sobie ich przychylność w czasie prac polowych, a jeszcze bardziej – przy pędzeniu whiskey. Ojciec O’Brien mawiał zawsze, że to jeden z najbardziej mrocznych przesądów, a potem zaczynał opowiadać najmłodszym dzieciom kolejną bajkę o tych bezczelnych, wesołych, odzianych na zielono istotach.

Niczego równie zabawnego nie można było natomiast opowiedzieć o Trevallionie. Wobec swoich angielskich panów okazywał służalczą uniżoność, dzierżawców zaś traktował twardo i złośliwie. Nawet kiedy lord i lady nie bawili w swoich irlandzkich posiadłościach, co miało miejsce przez większą część roku, Trevallion, w przeciwieństwie do innych zarządców, nie przymykał na nic oka i nie pozwalał sobie choćby na odrobinę pobłażliwości w stosunku do dzierżawców. Bo szczególnie w tak ciężkich czasach zarządcy często patrzyli w drugą stronę, kiedy mężczyźni wyprawiali się na polowanie bądź kiedy część zbioru owoców lądowała w garnkach ich żon. Trevallion walczył o każdą marchewkę, każde jabłko i każdą fasolkę rosnącą na polu jego mocodawcy, który właściwie zjawiał się na nim tylko na żniwa i w czasie sezonu łowieckiego. Trevallion był powszechnie znienawidzony wśród ludzi i jeśli jakakolwiek dziewczyna oddawała się mężczyźnie takiemu jak on, to z pewnością nie robiła tego z miłości, lecz po prostu z biedy.

– A może jest tu na polach jakiś twój kochaś? – spytał Trevallion, mrugając złośliwie i dodał: – Jako oko i ucho pana powinienem chyba o tym wiedzieć?

Właściciel posiadłości zawsze musiał się zgodzić na wesele i tu landlord oczywiście chętnie słuchał podszeptów Trevalliona.

Kathleen nie zaszczyciła zarządcy odpowiedzią.

– No, myślę, że będę musiał zamienić słówko z krawcem O’Donnellem – dodał Trevallion, zanim pozwolił Kathleen odejść. Dziewczyna dostrzegła kątem oka, że oblizywał wargi, wpatrując się w nią intensywnie.

Czuła gwałtowne bicie serca. Czy ten typ rzeczywiście miał zamiar starać się o jej rękę? Ojciec zawsze powtarzał, że Kathleen dzięki swej urodzie powinna zapewnić sobie szczęście, robiąc „dobrą partię” i czekając grzecznie i w cnocie na odpowiedniego mężczyznę. Czy ojciec miał na myśli Trevalliona? Zanim miałaby wyjść za tego obrzydliwca, to niech kto inny zabierze jej wianek!

Zatrzymała się na skraju drogi i z opuszczoną głową poczekała, aż minie ją wóz wiozący plony i Trevalliona oraz idący za nim mężczyźni. Wiedziała, że Michael wkrótce nieznacznie odłączy się od wszystkich, i ruszyła dalej, aż znalazła się za osłoną kamiennego muru, który otaczał pozostałe po żniwach ściernisko. Dziewczyna zaczęła ukradkiem wypatrywać pozostawionych na polach kłosów.

Zgodnie z przypuszczeniami niczego nie znalazła – Trevallion był dokładny. Poczuła rosnącą wściekłość na tego człowieka, zwłaszcza kiedy zobaczyła zbliżające się od strony wsi głodne dzieci. Wszyscy próbowali znaleźć jakieś kłosy pszenicy – i wszyscy musieli odejść z kwitkiem.

Ale w tym momencie dziewczyna poczuła też radość – dostrzegła zbliżającego się Michaela, który chodził po polu pozornie bez celu. Chłopak oczywiście widział kobiety i dzieci i dlatego zachowywał się tak, jak gdyby w ogóle nie dostrzegał Kathleen. Skinął nieznacznie głową w jej stronę, dając znak, aby szła za nim. Dziewczyna ruszyła w tym kierunku, zachowując się tak, jak gdyby ciągle szukała kłosów. Doskonale wiedziała, dokąd prowadził ją Michael.

Ich kryjówką była maleńka zatoka ukryta nad rzeką, poniżej osiedla znajdującego się przy polach. Przy brzegu rosły tu wysokie trzciny, a wprost nad wodą zwieszały się gałęzie potężnej wierzby. Zasłaniały one małą plażę przed ciekawskimi spojrzeniami od strony rzeki, a trzcina chroniła zakochanych od strony wsi. Kathleen wiedziała, że potajemne spotkania z młodym mężczyzną to grzech – zwłaszcza że był to mężczyzna, którego nie aprobował James O’Donnell, mimo że ten używał tak pięknych słów. Ale coś w niej samej dążyło do tego, aby to jednak robić. Coś kazało jej pragnąć odrobiny szczęścia po dniach ciężkiej pracy we dworze i wieczornej, ostatnio coraz bardziej beznadziejnej i daremnej harówce w domu ojca…

Michael siedział okrakiem na nisko zwieszonej gałęzi wierzby. Kiedy Kathleen dotarła na plażę, oczy mu rozbłysły na jej widok. Ześlizgnął się z gałęzi w kilku zręcznych ruchach.

– Oto najsłodsza dziewczyna Irlandii i należy tylko do mnie! – zawołał miękkim głosem. – Wszyscy chwalą irlandzkie róże, ale tylko ten, kto widział lilie, wie, co to znaczy piękno!

Kathleen się zaczerwieniła i opuściła wzrok, ale Michael podszedł do niej, ujął jej ręce i podniósł do ust. Przyciągnął dziewczynę do siebie, po czym tkliwie i ostrożnie pocałował ją w czoło, czekając, aż ona sama podniesie głowę i poda mu swoje usta. Łagodnie objął ją ramionami.

– Ostrożnie! – wyszeptała przestraszona dziewczyna. – Wiesz… coś ci przyniosłam i nie chciałabym, żebyś to pogniótł!

Zanim Michael mógł przycisnąć ją do siebie mocniej, wygrzebała z kieszeni sukienki herbaciane ciasteczka i słoik po konfiturach. Młody mężczyzna, wygłodniały po całym dniu ciężkiej pracy od świtu do nocy, popatrzył pożądliwie na ciastka. Ale Michael Drury nie był łakomczuchem. Ostrożnie umieścił łakocie na liściu, po czym położył go na rozwidleniu gałęzi. A potem znów zaczął delikatnie i powoli całować Kathleen.

Kathleen nigdy nie bała się Michaela. Nie rozumiała też szeptów innych dziewcząt, które były już zaręczone i obawiały się nocy poślubnej. Mocno wierzyła w to, że Michael nigdy nie sprawiłby jej bólu. Także teraz przez chwilę zapomniała o całym świecie w jego objęciach, czując zapach jego skóry i potu po całym dniu pracy. Ale Michael łagodnie odsunął ją od siebie i popatrzył na skradzione przez Kathleen ciastka scones.

– To dobrze pachnie! – westchnął.

Dziewczyna się uśmiechnęła i nagle nie była już taka głodna jak przedtem.

– Ty dobrze pachniesz! – wyszeptała.

Chłopak ze śmiechem potrząsnął głową.

– Mocno się mylisz, kochana! Ja śmierdzę! I myślę, że powinienem się umyć, zanim zaprosisz takiego dżentelmena na herbatę i ciastka…

I zanim Kathleen zdążyła zaprotestować, Michael zerwał z siebie brudną koszulę. Dziewczyna próbowała patrzeć w bok, kiedy zaczął ściągać z siebie sprane spodnie, ale nie mogła oderwać wzroku od jego muskularnych nóg, płaskiego brzucha i silnych ramion. Michael był szczupły, ale nie wychudzony, jak wielu innych dzierżawców. Wszystko wskazywało na to, że muzykowanie w Wicklow jest opłacalnym zajęciem. Kathleen chętnie towarzyszyłaby mu w czasie wizyty w którymś z pubów.

Roześmiała się i przysiadła na plaży, podczas kiedy Michael, prychając głośno, wskoczył do wody. Zanurkował, aby umyć także włosy i twarz, po czym popłynął aż na środek rzeki.

– Czemu też nie wejdziesz do wody? Jest tak cudownie chłodna! – zawołał do dziewczyny.

Ale ona potrząsnęła głową. Było nie do pomyślenia, że ktoś mógłby zobaczyć, jak Kathleen O’Donnell pływa na wpół rozebrana w rzece – i to nie na którymś ze znanych i respektowanych kąpielisk, lecz tu, z dala od wsi, przy pełni księżyca i w dodatku z mężczyzną!

– Czy wyjdziesz, zanim sama zjem scones? – kusiła.

Michael posłuchał natychmiast. Potrząsnął głową, wyciskając wodę z gęstych, ciemnych włosów, i usiadł na plaży obok dziewczyny. Kathleen podała mu ciastko i słoik po konfiturach, w którym właśnie zanurzyła palec, aby wydobyć z niego ostatnie resztki. Potarła palcem ciastko i odgryzła maleńki kawałek. Było to coś najlepszego, co kiedykolwiek w życiu dane jej było jeść! Konfitury z pomarańczy były słodkie, ale miały też lekko gorzki posmak. Herbaciane ciastko wprost rozpływało się w ustach…

Kathleen spojrzała tkliwie na Michaela, który jadł swój kawałek z nie mniejszym skupieniem.

– Darowane czy kradzione? – spytał chłopak.

Dziewczyna znów się zaczerwieniła.

– One… one, że tak powiem… nie zostały zjedzone – wymamrotała.

Michael pocałował jej wargi, ciągle jeszcze czując na swoich smak pomarańczowych konfitur.

– A więc zwędzone! – droczył się z dziewczyną. – Ale właśnie dlatego są jeszcze słodsze! Tylko co na to powie ojciec O’Brien?

– Może wcale się z tego nie wyspowiadam! – zastanawiała się głośno Kathleen. Wiedziała, że Michael niezbyt serio traktował ten obowiązek.

I teraz chłopak także roześmiał się w odpowiedzi i wsunął do ust ostatni kawałek ciastka. A potem położył się na piasku i przyciągnął do siebie dziewczynę. Zaczął delikatnie pieścić jej dekolt. Palce kleiły mu się od konfitury i kiedy ona zaczęła się na to skarżyć, podniósł je do ust i zaczął oblizywać.

– Michael, nie! – broniła się Kathleen, kiedy Michael zaczął rozpinać guziki jej sukienki. – To nie uchodzi!

Ale Michael nie dał się tak łatwo zniechęcić.

– Kathleen, kochanie! I tak, i tak musisz się wyspowiadać. I zrobisz to, znam cię dobrze. Ojciec O’Brien będzie w każdym razie zaszokowany. To zróbmy coś więcej, żeby rzeczywiście miał co przebaczać.

Dziewczyna zesztywniała i wyprostowała się natychmiast.

– To Bóg przebacza, a nie ksiądz! I Bóg przebacza tylko wtedy, kiedy się naprawdę żałuje. Ale tutaj…

Wszystko jedno, nie będzie żałowała niczego, co zrobiłaby z Michaelem!

Chłopak głaskał ją delikatnie po włosach i twarzy i Kathleen szybko znów położyła się na piasku.

– Kathleen, ja chciałbym, abyś została moją żoną! Chcę ci dać moje nazwisko, nawet jeśli mam obawy, że ono nie jest zbyt wiele warte! Daj mi trochę czasu, Kathleen. Widzisz, ja oszczędzam…

– Oszczędzasz? – przerwała mu Kathleen. – A z czego ty, na miłość boską, możesz oszczędzić, Michaelu Drury? Nie opowiadaj mi tylko o muzykowaniu w pubach, proszę!

Michael wzruszył ramionami.

– Nie dowiesz się tego, Mary Kathleen, a przynajmniej nie zechce o tym wiedzieć Mary, bo Kathleen z pewnością będzie ciekawa! – Żartował z powodu jej obu imion, od kiedy ona go wybrała. – Ale to, co robię, to nic… nic, czego można by się wstydzić.

– To whiskey, prawda? – spytała Kathleen, już naprawdę wściekła. – I rzeczywiście nie wstydzisz się tego, że fermentujesz pszenicę, jęczmień i co tam jeszcze, aby pędzić z tego whiskey? W tych czasach, kiedy dzieci umierają z głodu?

Chłopak przyciągnął ją do siebie uspokajającym gestem.

– Kochanie, ja jej nie pędzę! – próbował uspokoić dziewczynę. – Jeśli ją dostaję, to coś muszę z nią zrobić, uwierz mi. Jeśli ja jej nie sprzedam, zrobi to kto inny. Stary O’Rearke byłby to chętnie robił, w końcu ma osła i mógłby wozić beczki do Wicklow. Ale oni mu nie ufają, takiemu staremu pijakowi…

– Kto to są „oni”? – spytała Kathleen.

Michael wzruszył ramionami.

– Ludzie z gór. Kochanie, naprawdę będzie lepiej, jeśli nie będziesz o wszystkim wiedziała. Ale zawsze wpada mi trochę pensów i większość z tego dostaje moja matka – nasze ziemniaki zgniły prawie wszystkie i bez pieniędzy za whiskey moje rodzeństwo umarłoby z głodu.

– Twoja matka przyjmuje pieniądze, na których ciąży grzech? – dziwiła się Kathleen.

Michael uniósł brwi do góry.

– Tak, zanim zaniesie swoje dzieci do grobu…

Kathleen zaczynała powoli rozumieć, dlaczego Mrs Drury spędza tyle czasu w kościele.

– Ale trochę pieniędzy zostaje także dla mnie, Kathleen! – W głosie Michaela pojawiły się jakaś zawziętość i upór. – I dla ciebie, Kathleen! Kiedy będzie ich dość, uciekniemy stąd oboje, do Ameryki! Mówi ci to coś? To ziemia obiecana. Słońce świeci tam przez cały rok, a pracy jest dość dla wszystkich! Tam będziemy bogaci!

– A statki, które wiozą tam ludzi, zwane są coffin ships, bo przypominają pływające trumny i na długo przed tym, zanim zawiną do… do Nowego Jorku, czy jak to się nazywa… Nie wiem, czy tego chcę, Michael!

Kathleen przytuliła się do chłopaka. Zawsze, kiedy z nim była, odczuwała osobliwą rozterkę i proste myślenie przychodziło jej z dziwnym trudem w jego ramionach. Ale Ameryki obawiała się naprawdę. Nie chciała wyjeżdżać z Irlandii. A z drugiej strony niczego nie pragnęła bardziej jak tego, aby być z Michaelem. Chciała czuć dotyk jego ust i rąk na swoim ciele, chciała mu wreszcie pozwolić rozpiąć sukienkę jeszcze bardziej. Kathleen pragnęła o wiele więcej pieszczot, niż kiedykolwiek mógłby przebaczyć ojciec O’Brien! Tyle zakazanej miłości, że Bóg z pewnością ją ukarze. Było coś o wiele gorszego niż odmówienie pięćdziesięciu Zdrowaś Mario w twardej kościelnej ławce…

Kathleen się wyprostowała. Już i tak zbyt wiele razy ulegała pokusie. Nie posunie się tej nocy tak daleko.

– Muszę iść do domu… – powiedziała cicho, mając nadzieję, że nie słychać w jej głosie żalu.

Jednak Michael skinął głową, pomógł jej wstać, wygładzić sukienkę i wytrząsnąć liście z włosów. A potem towarzyszył Kathleen aż do wsi – pełen obaw, kryjąc się w cieniu kamiennych murków. Ludzie na polach nie powinni byli ich zobaczyć – ani złodzieje, który nieśli swój łup do domu, ani też kobiety i dzieci szukające wysypanych ziaren. A już zwłaszcza nie powinni byli wpaść w oko Ralphowi Trevallionowi, który jeździł konno po polach ich lordowskich mości, aby przyłapać nawet najdrobniejszego złodziejaszka.

Oświetlone jasnym światłem księżyca pola lorda Wetherby ustąpiły miejsca nędznym poletkom dzierżawców. Już nie tak złotym i rozległym. Zaraza ziemniaczana dotknęła nie tylko bulwy – także liście i łodygi pokryte były rdzawo-czarnymi plamami. Obumierające rośliny rzucały w świetle księżyca niesamowite cienie. Kathleen ujęła rękę Michaela. Wydawało jej się, że czuje czającą się dookoła śmierć.

W końcu rozstali się na rozwidleniu dróg, które prowadziły do ich domostw: małej chałupy O’Donnellów i drobnej, na wpół rozwalonej chaty Drurych. Było późno. Wszyscy członkowie rodzin leżeli już na swoich legowiskach na podłodze – oboje młodzi ludzie o tym wiedzieli. Łóżek nie starczało dla wszystkich. Kathleen miała pięcioro, a Michael siedmioro rodzeństwa, i nawet gdyby rodziny mogły sobie pozwolić na jakieś łóżka, to i tak zabrakłoby dla nich miejsca. W chałupie O’Donnellów palił się ogień w kuchni, może więc zostało trochę jedzenia dla Kathleen. U Drurych było już całkiem ciemno.

Ale dziś był piątek. Następnego ranka Michael miał iść ze swoimi skrzypcami i osłem O’Rearke’a do Wicklow. A gdzieś w drodze juki siodła miały się zapełnić butelkami whiskey – jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki…

Rozdział 2

– Nie, ojcze, ja nie chcę! Nie lubię go! Nie możesz mi tego robić!

Kathleen mówiła do ojca, potrząsając gwałtownie głową, a w jej głosie brzmiała rozpacz. Czasami marzyła o tym, aby nie być tak piękną. W ramionach Michaela była z tego dumna, ale poza tym miała z tego powodu same kłopoty.

– Kathie, nie wygłupiaj się, nie musisz przecież zaraz za niego wychodzić! – ofuknął córkę James O’Donnell.

Było to bardzo nie po jego myśli, że najstarsza córka kłóciła się z nim tutaj, przed domem i w obecności niemal całego młodszego rodzeństwa. Już w czasie wizyty gościa wystraszone dzieci zebrały się przy ogniu, przy którym ich matka piekła kilka nielicznych nadających się do zjedzenia ziemniaków.

Jeśli tylko było to możliwe, dzierżawcy gotowali przed domami, aby izby nie były tak zadymione. Zwłaszcza w czasie wiatru i deszczu dym nie uchodził oknami. Ale teraz na patelni pachniała słonina, którą przyniósł ze sobą gość. Dzieci nie rozumiały, co tak bardzo zirytowało Kathleen.

– Mr Trevallion uprzejmie zapytał, czy może po kościele odprowadzić cię do domu – dodała matka. – Dlaczego mielibyśmy mu tego zabronić?

– Bo takiego brutala w zasadzie w ogóle nie powinno się wpuszczać do kościoła! – odparła Kathleen z wściekłością. – Dziecko O’Learych wczoraj zmarło, bo jego matka nie miała już w piersi mleka. A dzięki temu – dziewczyna wskazała resztę skóry słoniny i woreczek mąki, na które jej matka patrzyła niemal z nabożną czcią – może dałoby się je uratować. Ale na nieszczęście Mr Trevallion nie zechciał towarzyszyć w drodze na mszę Sarah O’Leary, tylko mnie!

– Na nasze szczęście, dziecko – zauważył ojciec. – I nie możesz się tak złościć tylko dlatego, że nie lubisz tego człowieka. Przynajmniej dzięki temu nie pozwolisz mu na nic, co byłoby niestosowne…

– Przynajmniej do chwili, aż nie przyniesie w prezencie szynki, prawda? – spytała Kathleen bezczelnie.

Policzek wymierzony jej przez ojca był tak nagły i zaskakujący, że przerażona dziewczyna zatoczyła się gwałtownie.

– Grzeszysz, Mary Kathleen! – powiedziała matka surowo, ale nie zabrzmiało to przekonująco. Najwyraźniej grzech ulegał relatywizacji w obliczu słoniny. – Ale nie masz racji, jeśli przy okazji miłości nie myślisz choć trochę o spiżarni. Namiętność z czasem przemija, Kathie. Tak naprawdę i stale kochasz tylko swoje dzieci, bez względu na to, od kogo pochodzą. I będziesz wdzięczna mężowi, jeżeli on będzie w stanie je wyżywić. A z Mr Trevallionem będziesz bezpieczna, bez względu na to, czy my go lubimy, czy nie.

– Ale ja nie chcę się sprzedać! – Kathleen gniewnie odrzuciła do tyłu swoje jasne, mocno kręcone włosy i na wszelki wypadek się cofnęła, unikając kolejnego policzka. – Jeśli będę miała dzieci, to tylko z mężczyzną, którego pokocham! Bo inaczej… pójdę do klasztoru!

I choć już na sam zapach pieczonych ziemniaków ze słoniną Kathie poczuła, jak do ust cieknie jej ślina, to odwróciła się na pięcie i wybiegła z domu. Nie, nie chciała ani kęsa z jedzenia, za pomocą którego Trevallion kupił sobie prawo towarzyszenia jej w drodze z kościoła! Ktoś, kogo naprawdę pragnęła, to był Michael! Musiała mu o tym powiedzieć!

W gniewie i zapalczywości zapomniała o wszystkim i oddała się marzeniu – o tym, że jej chłopak natychmiast pobiegnie do domu zarządcy i wyzwie go na pojedynek. Tak jak dawniej w Irlandii bywało w starych baśniach i opowieściach o rycerzach i bohaterach, o czym czasem opowiadał ojciec O’Brien, kiedy nieco się zapomniał i nadużył whiskey, zostawionej na progu jego plebanii przez przewrotne skrzaty…

Mary Kathleen aż się uśmiechnęła na myśl o starym duchownym, który z pewnością nie zaaprobowałby zalotów Trevalliona do niej. Ale z drugiej strony ojciec O’Brien nie zaaprobowałby też towarzystwa Michaela. „Może powinnam mu powiedzieć o pomyśle z klasztorem i przekonać go, że mam powołanie – pomyślała dziewczyna. – Możliwe, że wówczas zacząłby mnie chronić przed kolejnymi zalotnikami albo zabrałby mnie już w następnym tygodniu do opactwa w Wicklow”.

Kathleen wędrowała bez żadnego celu przez pola ciągnące się wzdłuż rzeki. Zboże rosnące na polach nie było jeszcze zżęte i groziło jej niebezpieczeństwo, że wpadnie wprost w ramiona patrolującego je Trevalliona. Z drugiej strony Michael i jego przyjaciele, kryjąc się za osłoną kamiennych murów i rosnącej nad wodą wierzby, byli z pewnością na potajemnych żniwach. I rzeczywiście, w tym momencie Kathleen usłyszała śpiew skowronka – ale skowronek najwyraźniej przechodził mutację!

Dziewczyna uniosła brwi do góry i rozejrzała się – dostrzegła Jonny’ego, młodszego brata Michaela, siedzącego w koronie dębu. Chłopak uśmiechnął się do niej jak konspirator.

– Ja jestem na straży, Kathleen! – oświadczył z dumą.

Dziewczyna przewróciła wymownie oczami.

– Rzeczywiście w tych liściach ledwo można cię rozpoznać, zwłaszcza że masz na sobie czerwoną koszulę! – stwierdziła ironicznie. – A to ćwierkanie… no doprawdy, łudząco podobne. Jonny Drury, zejdź na dół! Trevallion każe cię wychłostać, jak cię złapie.

Ale Jonny nie dał sobie zepsuć humoru. Z przesadną powagą na twarzy i grzecznie spuszczonymi oczyma ukłonił się przed Kathleen szerokim gestem, przy czym omal nie spadł z drzewa.

– Mr Trevallion, nikt nie zabrania chłopakowi siedzenia na drzewie w niedzielne popołudnie i wydawania ptasich odgłosów – zajęczał Jonny nienaturalnie wysokim głosem. – Niechże pan spojrzy, Mr Trevallion, mam tutaj procę. Przywołuję samiczkę, a kiedy ona się pojawi, to wystarczy jeden kamień i mamy mięso na obiad.

Kathleen musiała się roześmiać.

– Tylko mu tego nie mów! Z całą pewnością uzna to za naruszenie zakazu polowania i będzie chciał cię powiesić. Gdzie jest Michael, Jonny? Na dole nad rzeką? Z chłopakami?

– Nie sądzę – odparł chłopak. – Chłopcy poszli już do wsi. Z kilkoma znalezionymi kłosami… – Jonny mrugnął porozumiewawczo. – Brian ściął cały snopek! Z tego będzie dobra mąka, Kathleen!

Brian także należał do rodziny Drurych, ale Kathleen nie wierzyła w historię o snopku pszenicy. Chłopcy nie odważyliby się ściąć w biały dzień tyle zboża, nawet jeśli mieli tak spostrzegawczego strażnika jak Jonny. Niedzielne rabunki na polach nie ratowały rodzin przed głodowaniem. W grę wchodziło co innego: mały chłopak się cieszył, jeśli mógł choć przez chwilę wodzić za nos Trevalliona.

– Ale Michael niczego nie zżął – zdradził Jonny. – Był za to bardzo zły! Tłukł tylko w ziarno, jak gdyby chciał całe pole zrąbać… A może jest zły na ciebie, Kathie?

Kathleen potrząsnęła głową.

– Nie pokłóciłam się dziś o nic z twoim bratem – odparła.

Jonny uśmiechnął się szeroko.

– On jest… twoim dobrym przyjacielem, prawda? – Zachichotał porozumiewawczo, huśtając się na swojej gałęzi. – Jeśli mi też przyniesiesz takie herbaciane ciasteczka, jak ostatnio Michaelowi, to zdradzę ci, gdzie on jest. I będę dalej tutaj siedział i was pilnował. Może tak być?

– A skąd ty wiesz… – Kathleen zaczerwieniła się nagle.

Czyżby chłopiec podglądał ją i Michaela w czasie ich spotkania?

– Strażnik wie o wszystkim! – oświadczył Jonny z powagą. – Wiedziałem nawet, że przyjdziesz! A teraz wiem, gdzie Michael na ciebie czeka. No, jedno ciasteczko z dworskiej kuchni… To ci powiem!

Kathleen potrząsnęła głową.

– Nie musisz mi tego mówić. Sama wiem, gdzie on jest.

Poczuła nagle gwałtowne pragnienie, aby znaleźć się w ramionach Michaela. I chyba nie będzie musiała opowiadać mu o tym, co zaszło między jej rodzicami a Ralphem Trevallionem. Na pewno podsłuchiwał i obserwował spotkanie albo o nim słyszał. Jeśli zarządca zniżał się do tego, aby w niedzielę odwiedzić rodzinę któregoś z dzierżawców i przynieść jej kawałek słoniny w podarunku, to taka wieść rozchodziła się po wsi błyskawicznie. Ale Michael przecież nie sądził, że… Nie mógł przecież uwierzyć w to, że ona zgodziła się na takie spotkanie!

Kathleen szybko podjęła decyzję.

– Nie mam ciasteczka z dworskiej kuchni, Jonny – oświadczyła. – Ale mam za to jabłko z ogrodu lorda. Jeśli tu zostaniesz i poważnie podejdziesz do swoich obowiązków strażnika… Spotkam się z Michaelem nad rzeką, i jeśli usłyszysz, że ktoś nadchodzi, to znów zacznij udawać skowronka. A może… potrafisz udawać ptaka, który śpiewa tylko za dnia?

I kiedy Jonny zapewnił ją, że potrafi udawać do złudzenia kukułkę, pobiegła w dół nad rzekę. Było ciepłe, słoneczne popołudnie i Vartry River snuła się leniwie jak pasmo płynnego srebra przez soczyście zielone irlandzkie łąki. Dziewczyna w zamyśleniu znalazła wąską ścieżkę biegnącą wśród trzcin. Nikt nie mógł tu zejść niepostrzeżenie. Nadchodzącą Kathleen także szybko zauważono.

– Kathie? – usłyszała głos Michaela, zanim dotarła do niewielkiej zatoki.

– Michael!

Kathleen chciała się rzucić w ramiona przyjaciela, ale wyczuła wyraźny chłód. Odetchnęła głęboko. Musiała mu wszystko powiedzieć natychmiast, teraz, aby nie rozgniewał się bardziej.

– Michael, ja nie mam z tym nic wspólnego! Nie pójdę z Trevallionem ani do kościoła, ani potem! Nigdy! Ja… Ja chcę tylko ciebie, Michael!

Chłopak patrzył na nią uważnie. Sprawiał wrażenie urażonego, wręcz wściekłego. Na jego twarzy nie było tej radości, która zwykle pojawiała się na jej widok, nie usłyszała też żadnych słów. Jednak pocałował Kathleen – twardo i gwałtownie, jakby się czegoś domagając. Dziewczyna najpierw się przeraziła, ale potem oddała pocałunek z taką samą namiętnością. I rzeczywiście coś się zmieniło w spojrzeniu chłopaka, kiedy wypuścił Kathleen z ramion. Dostrzegła w jego oczach butę i radość wyzwania – i pragnienie walki.

Przeraziła się nagle. Czyżby rzeczywiście Michael chciał wyzwać Trevalliona na pojedynek?

Ale chłopak objął ją ciasno, podniósł i położył na legowisku z trzcin i trawy, osłoniętym przez nisko wiszące gałęzie wierzby. Przez zielone liście docierało tu tylko niewiele słonecznego światła. Kathleen przyszły na myśl witraże w kościelnych oknach, rozświetlone w pogodne dni promieniami słońca. Myślała o swoim weselu.

– Chcę być twoją żoną, Michael! – zapewniła go.

Teraz, teraz musiał ją pogłaskać, przytulić i pocałować…

– Udowodnij to! – powiedział Michael głosem, który nagle wydał jej się obcy i twardy.

Kathleen patrzyła na niego bezradnie. Ale tym razem się nie broniła, kiedy zaczął rozpinać jej sukienkę.

Nie było żadnej możliwości, aby odwieść Ralpha Trevalliona od zamiaru towarzyszenia Kathleen po niedzielnej mszy. Dziewczyna się starała, aby zarządca nie próbował iść okrężną drogą i by cały czas towarzyszyli im rodzice i rodzeństwo, ale to nie wydawało się przeszkadzać zarządcy. Szedł grzecznie obok niej, powiedział kilka uprzejmych uwag, plotkował z jej matką i ojcem. James O’Donnell czuł, że jest obiektem ciekawskich spojrzeń wszystkich. Chłopi nie aprobowali tego, że krawiec swobodnie rozmawia z zarządcą i w dodatku – wszystko na to wskazywało – planuje jakieś rodzinne związki z Trevallionem.

– Nie możesz iść z tym mężczyzną przez wieś, tak jak inne dziewczyny chodzą ze swoimi zalotnikami? – zapytał O’Donnell ostro, kiedy już po raz trzeci przedefilowali wszyscy razem przez wieś w towarzystwie zarządcy.

– On nie jest moim zalotnikiem! – odparła Kathleen zirytowana. – A jeśli ty nie chcesz się pokazywać w jego towarzystwie, to ja tym bardziej nie!

Dziewczyna nie zwracała uwagi także na prezenty przynoszone przez Trevalliona – za to jej matka ceniła zarządcę właśnie z tego powodu. O’Donnellowie mieli teraz dość mąki, aby upiec chleb, a w każdą niedzielę nawet kawałek mięsa.

Michael Drury patrzył na to z bezradną wściekłością, nie mógł jednak nic zrobić. Musiał przyglądać się bezsilnie, jak Trevallion podaje ramię Kathleen, jak stoi tuż obok niej, kiedy wielebny O’Brien żegna się z całą gminą po mszy, patrzył, jak zarządca dumnie prowadzi dziewczynę przez tłum otaczający kościół i jak ludzie niechętnie ustępują mu miejsca, robiąc przejście. Ale za to popołudniami i w czasie długich wieczorów późnego lata, już po pracy, to on, Michael, mógł być tym, który starał się o Kathie. Czekał na dziewczynę i nasłuchiwał głosu kukułki, którym Jonny oznajmiał, że ona już nadchodzi. Kathleen spotykała się z nim, kiedy tylko mogła, czasami przynosiła też chleb albo owoce. Michael przyjmował takie prezenty chętnie – o ile zostały zwędzone we dworze. Nigdy jednak nie jadł niczego, co pochodziło od Trevalliona. Oświadczył Kathleen, że żaden kęs nie przeszedłby mu przez gardło.

Kathleen w odpowiedzi wzruszyła ramionami i jadła chleb sama. Ostatnio była stale głodna – ale i spragniona jego pieszczot i czułości. Wiedziała, że grzeszyła z Michaelem, i wstydziła się tego, ale dopiero potem, kiedy już cichła burza krwi. Ale kiedy kochała się z Michaelem i kiedy myślała o nim podczas pracy i w czasie bezsennych nocy, nie czuła się winna, lecz wręcz błogosławiona. Coś tak cudownego i dającego poczucie całkowitego szczęścia nie mogło przecież być grzechem – zwłaszcza jeśli wcześniej zezwolił na to Bóg, bo tak przecież było, jeśli wcześniej szło się do kościoła i składało wzajemną przysięgę. A to Michael i Kathleen gotowi byli zrobić w każdej chwili.

Któregoś dnia dziewczyna ukradła więc we dworze świecę i oboje uroczyście wypowiedzieli słowa przysięgi. Choć oczywiście wiedzieli, że w świetle prawa nie miało to żadnego znaczenia. Oboje byli jeszcze na wpół dziećmi, które bawiły się w małżeństwo. Aby ono stało się ważne, potrzebne było zezwolenie rodziców i lorda oraz błogosławieństwo ojca O’Briena. Było jasne, że tego nie doczekają się nigdy.

– Pobierzemy się właśnie w Ameryce! – pocieszał Michael Kathleen, kiedy ona po raz kolejny powiedziała mu, jak bardzo się obawia takiej podróży. – Albo nawet jeszcze przed wyjazdem, w Kingstown czy też Galway.

Kathleen przestała w końcu protestować, kiedy on roił w zapale o cudownym życiu za oceanem. Zdecydowała się kiedyś, aby z nim być, chciała z nim żyć, obojętnie gdzie. A Ameryka to z pewnością coś lepszego niż klasztor – w Irlandii była to jedyna możliwość, aby uniknąć małżeństwa.

Lato powoli zbliżało się ku końcowi, robiło się zimno i coraz częściej padały deszcze. Nawet pod najgrubszymi kocami, które skądś zdobył Michael, było nieprzyjemnie i wilgotno w ich ukryciu nad rzeką. Ale coraz krótsze robiły się także spacery po kościele. Wszyscy zaszywali się coraz chętniej w chałupach po wsiach – a może ludziom po prostu brakowało sił, aby robić cokolwiek innego. Od wielu tygodni coraz trudniej było zdobyć cokolwiek do jedzenia i nawet młodzież traciła ochotę do wzajemnych zalotów i kokieterii.

Głód trzymał dzierżawców lorda Wetherby w żelaznym uścisku, choć sam lord niewiele miał o tym pojęcia. Wraz z lady przebywał na dworze w Anglii, pił herbatę przed kominkiem i cieszył się z obfitych żniw w swoich irlandzkich posiadłościach. I nie przychodziło mu do głowy, że jego dzierżawcom i dniówkowym robotnikom nie dane było zaznać choćby odrobiny takiego błogosławieństwa. Zebrane ziarno było dobre, dlaczego więc Wetherby miał się martwić z powodu ziemniaków?

Zwłaszcza że te nieliczne, które nie zgniły, dawno już były zjedzone. Nie było nawet choćby kilku sadzeniaków na przyszły rok – te trzeba będzie kupić i jeden Bóg wiedział, skąd wziąć na to pieniądze! Aby jakoś przetrwać zimę, dzieci zbierały w lesie żołędzie, które potem ich rodzice rozcierali na proszek. Szczęśliwcy, tacy jak rodzina Kathleen, dodawali uzyskany proszek do mąki żytniej albo pszenicznej, inni piekli chleb tylko z żołędzi. Najbiedniejsi, którym nie starczało już sił, aby iść do lasu po żołędzie albo choćby wykopywać korzenie, gotowali zupę z nędznej trawy rosnącej na skraju drogi. Bardzo poszukiwane były ostatnie wysuszone pokrzywy, które ludzie niemal wyrywali sobie z rąk.

Od czasu do czasu ojciec O’Brien rozdzielał w kościele skąpe dary. Oznaczało to, że w Anglii prowadzona była ich zbiórka, a część pochodziła nawet od dawnych rodaków mieszkających teraz w dalekiej Ameryce. Darów tych nigdy jednak nie było dość, aby choć przez kilka dni być sytym. Kiedy więc choć raz udało się napełnić brzuch, to głód był potem tym bardziej dotkliwy.

Rodzina Drurych ledwo wiązała koniec z końcem. Michael rzępolił na skrzypcach w pubach Wicklow, ale także w miastach zaczynało brakować pieniędzy na rozrywki. Ceny żywności rosły z dnia na dzień, a ludzie umierali z głodu równie szybko. Nawet bimbrownikom pędzącym whiskey brakowało koniecznych surowców. Michael musiałby teraz sprzedawać o wiele więcej whiskey niż to, co otrzymywał.

Tylko jedna Mary Kathleen była tą, na której głód niemal nie odcisnął swego piętna. I kiedy ludzie robili się coraz bardziej wychudzeni, ona wprost kwitła, wydawało się, że wręcz przybrała na wadze. I to nie obfite prezenty Trevalliona były tego przyczyną. Jeśli lorda Wetherby nie było we dworze, stara Grainné gotowała posiłki dla zarządcy, a jemu sprawiałoby przyjemność, gdyby mógł karmić Kathleen tymi pasztetami i ciastkami, których nie był w stanie zjeść. Dziewczyna była jednak uparta i nie przyjmowała od niego niczego. Mrs O’Donnell traktowała prezenty Trevalliona jako rodzaj błogosławieństwa i rozdzielała je sprawiedliwie pomiędzy pozostałe rodzeństwo. Choć co prawda nie były one na tyle obfite, aby można było przytyć po ich zjedzeniu.

– To moja miłość sprawia, że stajesz się coraz piękniejsza! – stwierdził Michael, kiedy spotkali się nad rzeką którejś suchej niedzieli i poszli na spacer.

Zimowy krajobraz wokół nich był jak zakrzepły w lodzie, wierzba przypominała pannę młodą w weselnej sukni, a stopy Kathleen marzły w cienkich butach. Było o wiele za zimno, aby móc się położyć na legowisku w trzcinach pod gałęziami. Trzeba było się ostro ruszać, aby w ogóle wytrzymać na dworze. Michael i Kathleen szli szybko – także po to, by jak najprędzej zostawić wieś za sobą. Plotkarze w dzień taki jak ten grzali się co prawda w cieple swoich pieców, ale nigdy nie było wiadomo, czy skądś nie nadjedzie ojciec O’Brien, zdążający ze swą posługą do chorego lub umierającego.

I dopiero kiedy młodzi byli już daleko za wsią, Kathleen odważyła się przytulić do ramienia Michaela. Chłopak objął ją tkliwie, a jego pieszczoty sprawiły, że dziewczynie zrobiło się gorąco. Jego ręce wślizgnęły się pod jej znoszone okrycie, a potem pod cienką suknię – Michael niecierpliwie gładził jej ramiona i piersi.

– Jesteś jak kwiat, który kwitnie nawet zimą – wyszeptał. – A to dlatego, że twój ogrodnik dba o ciebie i syci się twoją urodą!

Kathleen zagryzła wargi.

– Naprawdę myślisz, że… że ja… – zaczerwieniła się – że mam teraz bardziej kobiece kształty? To znaczy, że…

– Twoje piersi wręcz rosną! – roześmiał się Michael. – Bóg świadkiem, że zawsze były piękne i pełne, ale teraz – nie czujesz, że nie mogę ich objąć dłonią?

Chłopak znów zaczął ją pieścić, a jego palce sięgały coraz głębiej.

– Wszystko w tobie jest pełne i takie ciepłe… – szeptał. – Tak chciałbym znów przytulić się do ciebie i…

Kathleen odsunęła się od niego.

– Michael – powiedziała, a w jej głosie słychać było niepokój. – Ja… ja niewiele o tym wiem, ale widuję przecież dziewczyny, które wychodzą za mąż i potem… i potem są w stanie błogosławionym. Widzę też moją matkę, kiedy nosi w sobie dziecko. I dlatego… Michael, ja… dobrze mi jest, kiedy się kochamy, ale kiedy dziewczyna potem przybiera na wadze, mimo że nie ma nic w żołądku, to znaczy, że ma coś w brzuchu…

Kathleen nie ważyła się spojrzeć Michaelowi w oczy. A on zaskoczony wypuścił ją z ramion i odsunął od siebie.

– To znaczy, masz na myśli to, że będziesz miała dziecko? – spytał z niedowierzaniem. – Ale… ale jak… To za wcześnie, Kathleen! Nie zebrałem jeszcze dość pieniędzy, aby jechać do Ameryki!

Kathleen westchnęła głęboko.

– Ale dziecka to nie obchodzi, Michaelu Drury! I z pewnością nie przyjdzie ono na świat na statku typu coffin ship! Będziemy się musieli pobrać, Michael – tutaj, i to szybko…

– Ależ Kathleen! Teraz… tutaj… Gdzie mielibyśmy zamieszkać? Co powie twój ojciec? On z pewnością się na to nie zgodzi…

Chłopak był wyraźnie zaskoczony i zupełnie nie wiedział, jak się odnaleźć po usłyszeniu takiej wiadomości.

– Będzie musiał się zgodzić! – stwierdziła Kathleen gorzko. – Albo będzie musiał żyć w cieniu hańby. Oczywiście mogłabym oddać się szybko Trevallionowi i powiedzieć, że to jego dziecko. Ale nie mamy już tak wiele czasu!

– Co, ten bufon miałby wychowywać moje dziecko?! – wykrzyknął gwałtownie Michael w odpowiedzi. – Po moim trupie! Kathleen, słuchaj… Ja… Myślisz, że nie ma innej możliwości?

Kathleen spojrzała na niego wrogo.

– Nie myślisz chyba o tym, aby zabić to dziecko, Michaelu Drury?!

Chłopak ze skruchą potrząsnął głową.

– Nie, nie! Ale… może przecież być tak, że się mylisz…

Kathleen wzruszyła ramionami.

– Tak też może być, choć nie sądzę. Wmawiałam sobie, że tak jest, aż do dzisiaj, ale skoro nawet ty to zauważyłeś… I wszystko idzie szybciej niż u innych dziewcząt, Michael. Niedługo wszyscy zauważą, że…

Michael cofnął się o parę kroków i patrzył na nią zaskoczony i zdumiony. Milczał dłuższy czas, a Kathleen poczuła lęk. Milczenie było u niego czymś niezwykłym.

– Czy ty się w ogóle nie cieszysz? – spytała cicho. – Nie chcesz mieć dziecka? Myślałam… Choć oczywiście jest na to za wcześnie i to jest grzech, a wszyscy ludzie będą gadać i gadać. Ale to jest przecież… Możemy się pobrać, Michael! Nawet jeśli mojemu ojcu nie będzie się to podobać. Jeśli nie da się inaczej, to ojciec O’Brien będzie musiał zamienić z nim parę słów. A może nie chcesz się ze mną ożenić, Michael? – Ostatnie słowa Kathleen wypowiedziała zduszonym głosem.

Michael sprawiał wrażenie obudzonego ze snu. Ze skruchą na twarzy podszedł do dziewczyny i z niezwykłą tkliwością wziął ją w ramiona.

– Na miłość boską, Kathleen, oczywiście, że chcę się z tobą ożenić! Niczego bardziej nie pragnę. I też chcę tego dziecka. Tylko że to… że to trochę za wcześnie…

Michael westchnął i wyprostował się nagle, jak gdyby podjął jakąś decyzję.

– Posłuchaj, Kathleen, daj mi dwa lub trzy tygodnie. Bądź w tym czasie spokojna, niczego się nie obawiaj, a ja… ja coś wymyślę. Zbiorę pieniądze na wyjazd do Ameryki, Kathleen, nie mam zamiaru czołgać się tutaj na kolanach przed klechami jak jakiś biedny grzesznik. I nie chcę, żeby wszyscy strzępili języki z twojego powodu. A przynajmniej nie teraz. Później mogą gadać, kiedy przyślę im pieniądze z Ameryki albo kiedy ich odwiedzę, a ty przyjedziesz w jedwabnej sukni i zamszowym kapeluszu! – Roześmiał się. – Tak, to by mi się podobało! Przejedziemy się dorożką zaprzężoną w dwa konie przez tę nędzną dziurę zabitą dechami i będziemy się śmiali z Trevalliona albo kupimy całe zboże po żniwach od jego cholernego lorda i rozdzielimy je między ludzi!

Kathleen śmiała się razem z nim.

– To by ci się dopiero podobało, Michaelu Drury! Ależ z ciebie chwalipięta! Bo mnie wystarczy, jeśli stary O’Rearke zawiezie nas do kościoła swoim wózkiem zaprzężonym w osiołka, a ja wyjdę po ślubie z kościoła już jako Mrs Drury!

Michael ją pocałował.

– Nie mogę ci obiecać, że to będzie jakiś specjalny kościół i specjalny osioł. Ale znajdziemy taki kościół, gdzie będziemy mogli się pobrać z godnością i dumą!

Chłopak znów się wyprostował i niemal wydawał się rosnąć w oczach Kathleen.

– Ja, Michael Drury, będę ojcem! Co za wspaniałe uczucie! I wiem już, że to będzie syn! Śliczny chłopczyk z moimi włosami i twoimi oczami… – Oczy Michaela były teraz pełne radości i dumy, tak jak to sobie wcześniej wyobrażała Kathleen, kiedy była już pewna, że jest w ciąży.

– A jeśli to będzie dziewczynka? – spytała prowokująco, choć żartobliwie. – Nie będziesz jej lubił, Michaelu Drury?

Chłopak ze śmiechem okręcił ją w koło jak w tańcu.

– Jeśli to będzie dziewczynka, to musimy być prędzej bogaci! Aby zbudować wieżę, w której ją zamurujemy, jak księżniczkę. Bo twoja córka będzie tak piękna, że każde jej spojrzenie będzie paraliżować ludzi i sprawiać, że wszyscy będą chcieli być jej niewolnikami!

Wędrowali przez pola nad rzeką, trzymając się za ręce, i marzyli o nowym życiu. Kathleen nawet nie próbowała się domyślać, skąd Michael weźmie pieniądze na ich podróż do Ameryki i na wesele. Wiedziała tylko, że ufa mu wprost bezgranicznie. Musiała mu ufać!

Rozdział 3

W połowie grudnia, kiedy woda na brzegach Vartry River zamarzła, a głód w Irlandii był najbardziej dotkliwy, z szopy Trevalliona zniknęły trzy worki żyta i jęczmienia. Zboże przeznaczone było dla trzech koni rasy hunter. Stanowiły one własność lorda i nie można było ich wyżywić jedynie sianem, jak chłopskich mułów i osłów.

Ralph Trevallion nie od razu odkrył kradzież – dopiero kiedy pusty był worek, z którego karmił zwierzęta. Wtedy właśnie poszedł do szopy, aby uzupełnić zapas, i policzył worki. Jego wściekłość nie miała granic. Niski i chudy zarządca wpadł galopem do wsi i zażądał wyjaśnień od dzierżawców. Siedział na grzbiecie ogromnego konia, patrząc z wściekłością z góry na kobiety i mężczyzn, którzy stali naokoło.

– Nie spocznę, póki nie znajdę złodzieja! – grzmiał. – I wówczas przepędzę tego typa na cztery wiatry ze wsi, razem z całą jego rodziną! A wy mi w tym pomożecie! Tak, nie gapcie się tak na mnie, zrobicie dokładnie to, co wam każę! Od dzisiaj macie tydzień czasu, aby mi donieść, kto jest złodziejem, i dostarczyć mi go. Jak go nie znajdziecie, to wszyscy pójdziecie stąd precz. Tylko nie myślcie, że nie zawlokę go przed lorda, aby odpowiedział za swój czyn przed nim samym! Takie bydło jak wy wałęsa się całymi kupami po drogach i jak was wygonię, to raz dwa będę miał pełne chałupy ludzi chętnych do roboty – i to samych chłopów, ludzie! A nie całych rodzin, gdzie jest po dziesięcioro bachorów, które też musimy żywić!

Wszyscy patrzyli wystraszeni w ziemię. Trevallion miał rację. Lorda nie obchodziło, kto uprawiał jego pola, a ulice Wicklow pełne były mężczyzn, którzy uciekali przed głodem i byli gotowi zrobić wszystko, aby go już nie zaznać. Dzieci dawno już padły jego ofiarą, a często także kobiety. Ci ludzie leżeli po prostu na skraju drogi i umierali, jeśli nie znaleźli czegoś do jedzenia.

– Powstrzymaj się, Ralphie Trevallion! – zagrzmiał nagle surowy głos wielebnego O’Briena. – To przecież było tylko kilka worków ziarna, karmy dla bydła, jak sam powiedziałeś. To hańba, że go po prostu nie rozdałeś – czy nie widzisz, co się dzieje? Czy twoje szkapy nie mogą po prostu żreć siana?

– Na mą duszę, my o niczym nie wiemy! – dodał Ron Flannigan, jeden ze starszych brygadzistów. – Wszyscy pieczemy chleb w takich samych piecach, Mr Trevallion, i uwierzcie, że każdy by poczuł, gdyby w którymś domu ktoś gotował kaszę albo piekł zboże. O takich zapachach możemy tylko śnić, panie!

Trevallion spojrzał na niego ze złością.

– Jest mi wszystko jedno, o jakich zapachach śnicie! Ale zapewniam, że wasze najgorsze koszmary senne staną się prawdą, jeśli nie znajdziecie złodzieja! Macie tydzień czasu! A potem poczujecie moją rękę!

Po tych słowach zarządca zawrócił konia i ruszył galopem, zostawiając za sobą gromadę przerażonych i zrozpaczonych chłopów i dzierżawców.

– Przecież nie zrobiliśmy nic złego…! – zawołał za nim Flannigan i powtórzył te słowa jeszcze kilka razy, coraz ciszej i coraz bardziej rozpaczliwie.

Ojciec O’Brien potrząsnął głową, a potem dostrzegł Kathleen, która stała wraz z rodzicami nieco z boku.

– Mary Kathleen, musisz z nim pomówić! – powiedział do niej cicho duchowny. – Ty… On po mszy odprowadza cię do domu z błogosławieństwem twoich rodziców i… – Stary ksiądz objął wiele mówiącym spojrzeniem jej sylwetkę. – Zdaje się, że jesteś mu dość bliska – podjął. – Ciebie posłucha. Proś go o łaskę dla dzierżawców. Przez… miłość do twojego dziecka.

Kathleen zaczerwieniła się gwałtownie.

– Ojcze… ojcze… jakiego… dziecka? Ja… nigdy nie miałam nic wspólnego z Ralphem Trevallionem, tyle co my wszyscy!

Duchowny popatrzył dziewczynie prosto w oczy. Jego spojrzenie było surowe i pytające zarazem, ale Kathleen dostrzegła w jego oczach także współczucie. Czy dotyczyło ono jej samej, czy też dzierżawców, a może dziecka albo nawet Trevalliona, którego nadzieje na jej miłość obróciłyby się w proch – tego Kathleen nie wiedziała, ale spuściła wzrok. To nie Trevallion był tym, z kim powinna była porozmawiać, lecz Michael!

„Gdzie też on może być w tej chwili?” – myślała gorączkowo Kathleen i niecierpliwie rozglądała się dookoła. Nie widziała Michaela od chwili przybycia zarządcy do wsi. Ale była przekonana, że jej ukochany miał coś wspólnego z kradzieżą worków zboża. Musiało tak być, skoro chłopak chciał jak najszybciej zebrać pieniądze na wesele i wyjazd do Ameryki. Jednak nie mogło być tak, że za kradzież karę poniosą niewinni mieszkańcy wsi! Michael musi oddać to zboże! Musi istnieć jakaś możliwość, aby podrzucić zboże do szopy – niezauważalnie, tak samo, jak stamtąd zniknęło.

Kathleen się cofnęła, nie mogąc znieść surowego spojrzenia duchownego. Jeśli Michael już uciekł i nie chciał zdawać się na przypadek, to z pewnością się zjawi, aby zabrać Kathleen. Oby wówczas nie było za późno. Możliwe, że dawno już zawiózł worki ze zbożem do Wicklow czy też gdzie indziej.

Dziewczyna zostawiła dyskutujących mieszkańców wsi i pobiegła nad rzekę. Nie miała zbyt wielkiej nadziei, że Michael ukrył się w ich kryjówce przy tym zimnie, ale przynajmniej chciała spróbować go odnaleźć. Nie usłyszała kukułki, kiedy mijała dąb Jonny’ego, za to dobiegły ją głosy mężczyzn, gdy tylko zaczęła schodzić w dół nad rzekę.

– Tak mało? – pytał Bill Rafferty oskarżycielskim tonem. – Cztery funty? Tylko? Chyba nie mówisz poważnie. Myślałem, że robimy interes i dzielimy się pół na pół.

– Chciałem, aby tak było… – westchnął Michael. – Ale nie zapłacili więcej niż za dwanaście. A ja potrzebuję ośmiu funtów. Razem z moimi oszczędnościami akurat wystarczy na podróż. A Kathleen i ja…

– Ach, Kathleen i ty? A co będzie ze mną? Dla mnie nie ma miejsca na złotych plażach Ameryki? Nie tak to było planowane, Michael!

W głosie Billa Rafferty’ego słychać było groźbę.

– Bill! Tego przecież nie powiedziałem! Ty dostaniesz moją pracę jako dystrybutor. Od następnego tygodnia whiskey znów popłynie jak rzeka – i to takiej jakości, jakiej nie było od lat! Żyto i jęczmień, Bill! Człowieku, inaczej będziemy musieli używać tylko sfermentowanych ziemniaków! A tak w każdej chwili możesz dostarczać whiskey do najlepszych pubów i zarobisz majątek!

Michael mówił tak przekonująco, jak tylko potrafił.

– A dlaczego ty sam nie będziesz tego robił? – spytał Rafferty nieufnie.

– No bo muszę wyjechać, Bill! Kathleen…

Serce dziewczyny zaczęło bić gwałtownie. Czy Michael zamierzał wypaplać ich tajemnicę? Ale ci dwaj młodzi mężczyźni chyba dzielili ze sobą o wiele mroczniejsze tajemnice niż ta o dziecku pod jej sercem.

Kathleen postanowiła się nie ukrywać i wynurzyła się z trzcin.

– Czy to prawda, Michael? Whiskey? Ukradłeś ziarno, aby pędzić z niego whiskey? Podczas kiedy wokół ciebie dzieci umierają z głodu?

Michael i Bill poderwali się wystraszeni na jej widok. Kiedy rozpoznali Kathleen, popatrzyli na nią, a w ich spojrzeniach było zarówno poczucie winy, jak i sprzeciw.

– A gdzie miałbym je sprzedać? – spytał Michael. – Zaraz by mnie złapali, gdybym próbował to zrobić. Ci ludzie w górach… oni potrafią milczeć, nie ma strachu, nie powiedzą choćby słówka naszej władzy. Oni mają swój honor, Kathie. Żaden nie zdradzi, żaden też nikogo nie oszuka…

– Może poza Billem Raffertym – zamruczał Bill. – Ze mną może być inaczej…

– Ach, przestań, Bill! – zaatakował go Michael. – Dostałeś dosyć pieniędzy za to tylko, że załadowałeś trzy worki zboża na osła. Resztę zrobiłem ja, sam wiesz. A teraz zabieraj się stąd i pomyśl o przyzwoitym zarobku w weekend w Wicklow. Możesz przejąć pracę od razu w tę sobotę. Ale wymyśl sobie dobrą wymówkę. Może grasz na flecie? To załatwię ci pracę w pubie!

Bill oddalił się z wyraźną niechęcią. Z jednej strony chętnie potargowałby się dłużej, aby dostać więcej pieniędzy, a z drugiej strony nie podobał mu się chmurny wyraz twarzy Kathleen. Ostatnie, co chciałby w tej chwili usłyszeć, to kazanie od baby. I właściwie wolał teraz świętować niż się wykłócać. Cztery dobre angielskie funty w ręku! Był bogaty! Billy Rafferty zapomniał o swoich troskach i gwiżdżąc, powędrował do wsi.

– Chcesz wysłać tego głupka z whiskey do Wicklow? – spytała Kathleen przerażona. – Michael, on wypaple wszystko, jeśli cokolwiek pójdzie nie tak! O ile nie wyżłopie wszystkiego już w drodze i nie zdechnie z przepicia… A zresztą, jeśli o mnie chodzi, to jest mi wszystko jedno, co będzie z Billem Raffertym! Ale ty i ja… Michael, nie możemy dopuścić do tego, aby Trevallion wyrzucił na ulicę wszystkie rodziny we wsi!

Niemal bez tchu opowiedziała o przyjeździe zarządcy i jego groźbach wygłoszonych przed kościołem.

Michael zagryzł wargi.

– On tego nie zrobi, nie odważy się… – stwierdził. – Ale masz rację: musimy stąd zniknąć, zanim ktokolwiek zacznie coś podejrzewać i mu doniesie. Najlepiej, żebyśmy zwiali już dzisiejszej nocy.

Michael próbował ją objąć krzepiącym gestem. Ale dziewczyna niecierpliwym ruchem strąciła jego rękę.

– A jakże, jest pewne, że Trevallion to zrobi! – krzyknęła, przerażona zimną krwią i obojętnością chłopaka. – A już zwłaszcza wtedy, kiedy ja ucieknę! Robi sobie wielkie nadzieje, jeśli o mnie chodzi – chyba większe, niż przypuszczałam, o ile dobrze zrozumiałam ojca O’Briena. Jeśli teraz nagle zniknę, wpadnie we wściekłość. A wtedy tym bardziej wyładuje swą złość na wsi!

Michael potrząsnął głową.

– Nie. Jeśli ja zniknę, on się domyśli, że to ja ukradłem ziarno. I wtedy nie będzie musiał karać ludzi ze wsi.

Oczy Michaela błysnęły.

– Zaraz mu zaniosę butelkę whiskey do szopy. Jako podziękowanie! – Roześmiał się.

Kathleen nie widziała w tym nic zabawnego.

– Michael, tak nie można! Nie możemy budować swojego szczęścia na nieszczęściu innych! Dokąd ci ludzie mają pójść? Przecież nigdzie nie ma pracy! Już i tak źle, że dopuściłeś się kradzieży, a będzie jeszcze gorzej, kiedy ziarno Trevalliona wyląduje w kotłach bimbrowników zamiast w żołądkach dzieci.

Ale Michael w odpowiedzi tylko wzruszył ramionami.

– Wyspowiadam się z tego – odparł. – Ale kiedyś, nie teraz. Kathleen, ja przede wszystkim myślę o naszym dziecku! Ono musi dorastać w innym kraju, gdzie ludzie nie głodują! Przecież nie wydobędę tego ziarna z kotłów, żeby je wsadzić z powrotem do worków! To jedziesz ze mną czy nie?

Chwycił ją w ramiona. Kathleen przez chwilę zapomniała o całym świecie w jego objęciach, poddając się jego pieszczotom. Ale po chwili wróciła do rzeczywistości.

– Oczywiście, że pojadę z tobą! – powiedziała, już nie tak gniewnie jak poprzednio. – Ale nie natychmiast, nie teraz. Nie w tym tygodniu, kiedy we wsi wręcz się gotuje po tym, co powiedział Trevallion. Ojciec O’Brien ma rację: powinnam mu się przypochlebić. Spróbować go odwieść od jego zamiarów. Zróbmy tak, musimy uratować wieś! Znikniesz, ale dopiero kiedy minie ten tydzień, Michael! W sobotę idź z twoim głupim przyjacielem do Wicklow i zostań tam! Wtedy podejrzenie padnie na ciebie, a dzierżawcy będą mieli najgorsze za sobą.

– A ty? – spytał nieufnie chłopak. – Mam cię zostawić samą z Trevallionem?

Kathleen przewróciła oczami.

– Dobry Boże, Michael, przecież nie zamierzam mu się oddać! Pójdę z nim na spacer po wsi, trochę mu poschlebiam, zrobię mu też trochę nadziei… A potem, jak tylko wszystko się uspokoi, przyjdę do Wicklow. Powiedz mi tylko, gdzie będę mogła cię znaleźć.

Kathleen poczuła się lepiej, kiedy opowiedziała Michaelowi o swoich planach. To może się udać. Żeby tylko Michael się na to zgodził!

Chłopak w zamyśleniu zagryzał dolną wargę. Pierwszy plan podobał mu się o wiele bardziej. Ale ta wieś – to była także jego ojczyzna. I mieszkający w niej ludzie też byli bliscy jego sercu. Mieszkała tu jego matka i rodzeństwo… Ale i tak wygnano by ich z domu, gdyby Michael został uznany za winnego. Myślał o tym z przykrością – ale jego matka wiedziała, gdzie czekał na nią ojciec. Co prawda nie będzie mogła modlić się codziennie w kościele, ale za to jej dzieci z pewnością będą miały w górach co jeść.

– A więc dobrze – oświadczył niechętnie. – Jeden tydzień, Kathleen. Ale ani dnia dłużej. Znajdziesz mnie w tawernie Barney. To pub w Wicklow, przy Mainstreet, łatwo tam trafić.

Trevallion wykorzystał ów „tydzień prawdy”, jak mawiał, po to, aby jeszcze bardziej dręczyć dzierżawców. Teraz zimą prawie nie było pracy w polu, a głód tak dalece osłabił ludzi, że niewiele można było od nich oczekiwać. Ale zarządca wezwał do pracy wszystkich. Ludzie musieli czyścić stajnie, dźwigać kamienie na budowę murków okalających pola i rąbać drzewo do kominków we dworze.

– Czy lord tutaj jest, czy nie, to w kominkach musi się palić ogień – oświadczył Trevallion. – Inaczej na ścianach pojawi się pleśń. A domu nie można wychłodzić! Możliwe, że jego lordowska mość zdecyduje się spędzić tutaj Boże Narodzenie!

Dotychczas coś takiego nie zdarzyło się nigdy, ale teraz ludzie niemal sobie tego życzyli. Możliwe, że z lordem prędzej będzie można normalnie porozmawiać niż z jego nadgorliwym zarządcą. Grainné twierdziła, że zwłaszcza lady jest bardzo łaskawa. Także Kathleen uważała, że młoda szlachcianka, choć sprawiała wrażenie osoby płytkiej, wydawała się mieć dobre serce. Z pewnością nie przyglądałaby się bezczynnie, jak umierają z głodu dzieci jej dzierżawców.

I bez wątpienia w razie obecności ich lordowskich mości wszyscy otrzymaliby prezenty bożonarodzeniowe. Zawsze był to jakiś woreczek mąki albo cukru na rodzinę. Jeśli lord i lady spędzali święta w swoich tutejszych posiadłościach, to lady sama rozdawała podarunki, a kiedy lord Wetherby przebywał w Anglii, wtedy z całą pewnością rozliczał je Trevallion. I wówczas wędrowały do kieszeni lub na stół zarządcy. A już zwłaszcza w tym roku na pewno tak będzie, bo Trevallion oświadczył, że lord jest głęboko rozczarowany i dzierżawcy raczej nie mają co liczyć na jego uznanie.

Michael zmarzł potwornie i był całkiem wyczerpany po ciężkiej pracy, polegającej na rozbijaniu kamieni na dworze. Wreszcie mógł tego sobotniego wieczoru przyprowadzić osła ogrodnika. Jak na złość, przyglądało się temu kilku dzierżawców, którzy zauważyli, że tym razem ruszył za nim Bill Rafferty z fletem w kieszeni płaszcza, siedzący na grzbiecie muła.

– Dokąd jedziesz, Rafferty? – spytał podejrzliwie Ron Flannigan. – Włóczęga po pubach w Wicklow? Masz aż tyle pieniędzy, żeby je przepijać!?

Michael potrząsnął głową i wskazał flet Billa.

– Potrzebuję fletu do zespołu, Ron. W dwójkę można zarobić więcej pieniędzy, pojedynczemu skrzypkowi płacą mało.

Flannigan zmarszczył czoło.

– I wybrałeś sobie akurat najgorszego flecistę? Kto zapłaci Billowi za jego gwizdanie, on raczej dostanie coś dopiero wtedy, kiedy przestanie grać!

Pozostali dzierżawcy roześmiali się na te słowa.

Michael śmiał się także.

– Nawet jeśli będzie trochę fałszował, to i tak będzie to dobrze brzmiało – stwierdził. – Wiem, co robię…

Ron Flannigan patrzył za nim przez dłuższą chwilę.

– No, nie wiem, czy naprawdę wiesz, co robisz… – mruknął.

Kathleen z trudem przychodziło flirtowanie, ale zmuszała się do tego, próbując omotać Ralpha Trevalliona. Uśmiechnęła się do niego, kiedy wszedł w niedzielę do kościoła, minął kobiety i usiadł w pierwszej ławce wśród pozostałych mężczyzn. Ojciec O’Brien akurat wygłaszał kazanie o przebaczaniu i pobłażliwości. Kończąc, powiedział, że tylko Bóg jest prawdziwym sędzią i nie może przed nim ujść żaden grzesznik, nawet jeśli uda mu się uniknąć ziemskiej sprawiedliwości. Stary ksiądz mrugnął przy tym w stronę Kathleen, kiedy ona po mszy podeszła jak gdyby nigdy nic do Trevalliona i zaczęła z nim przyjaźnie rozmawiać. Czy był to grzech stręczycielstwa?

Rozbawiło to Kathleen. Robiła wszystko, aby Trevallion dostrzegł jej błyszczące oczy, uśmiech na wargach i lekko zaróżowione policzki. Tym razem pozwoliła mu nawet, aby poszedł z nią na spacer wokół wsi, i przytakiwała mu grzecznie, kiedy dowodził, jak bardzo przydatna jest dla jego lordowskiej mości praca zarządcy i jak poważana będzie kobieta, którą on wybierze sobie na żonę.

Kathleen była wręcz wyczerpana po tych wszystkich kłamstewkach i uśmiechach, kiedy Trevallion wreszcie odprowadził ją do domu rodziców. W czasie spaceru miała osobliwe uczcie, że ktoś ją obserwuje. Było to tak, jak gdyby nie była sama z zarządcą, lecz jakby był z nimi ktoś trzeci. Czy Michael wysłał za nimi Jonny’ego?

To akurat miałoby swoje dobre strony, bo ukochany z trudem akceptował jej misję wobec Trevalliona. A Kathleen z kolei martwiła się o Michaela. Billy Rafferty był tego ranka na mszy w kościele. Wyraźnie niewyspany klęczał obok swojej matki, która z kolei sprawiała wrażenie dość rozzłoszczonej. Kathleen była w stanie ją zrozumieć. Upijanie się w tych ciężkich czasach uchodziło za coś hańbiącego. Michaelowi w czasie poprzednich miesięcy nie zdarzyło się to nigdy. A coś takiego podważało w dodatku alibi Billa jako flecisty. Oczywiście właściciele pubu stawiali grajkom jedno lub dwa piwa, ale jeśli ktoś upijał się whiskey, szybko wylatywał z pracy.

Ale Bill Rafferty nie wydawał się tym zmartwiony. Jakiekolwiek rozważne działanie było mu w ogóle obce; Kathleen uważała, że jego wybór na następcę Michaela w interesach związanych z whiskey był najgorszy z możliwych.

Choć z kolei skacowana twarz Billa mogła się wręcz przysłużyć sprawie Michaela. Zarówno duchowny, jak i mieszkańcy wsi mogli na podstawie jego stanu dojść do wniosku, że także Michael poprzedniego wieczoru się upił i dlatego nie przyszedł na mszę. I dopiero następnego ranka przy pracy ktoś zauważy jego nieobecność.

Przed domem O’Donnellów Trevallion wręczył Kathleen woreczek mąki.

– Wiem, że nie chcesz przyjmować ode mnie prezentów, Mary Kathleen – powiedział uroczyście. – Aby nikt nie sądził, że pozwolisz się sprzedać. Ale chciałbym, abyś któregoś dnia miała dla mnie tyle uczucia, że moje prezenty staną się dla ciebie nieistotne w porównaniu z pocałunkiem…

Mówiąc to, zarządca zbliżył się do niej, ale Kathleen gwałtownie się cofnęła. Poczuła narastającą panikę już na samą myśl o pocałunku Trevalliona – nie tylko dlatego, że widok jego warg napawał ją wręcz obrzydzeniem. Rzeczywiście obawiała się kogoś niewidzialnego, kto być może cały czas ją śledził. Mały Jonny nie zrobiły jej nic złego, z jego strony mogła się spodziewać najwyżej jakiegoś dziecinnego żartu, na przykład strzału z procy. Zresztą i tak nigdy nie trafiał. Ale co by było, gdyby śledził ją Brian, starszy brat Michaela?

A gdyby to był sam Michael?

Kathleen spuściła oczy.

– Mr Trevallion – powiedziała cicho. – Proszę… Proszę, ja mam dopiero szesnaście lat. Jestem… jestem za młoda na miłość… – Zaczerwieniła się jak wiśnia.

Trevallion się uśmiechnął.

– O tak… Zapomniałem… Mary Kathleen.

Kathleen nie wiedziała, czy w jego głosie słychać było kpinę, czy też tkliwość.

– W takim razie to z pewnością tylko plotka, że czujesz sympatię do jednego z chłopców we wsi?

W tych słowach słychać było niemal groźbę.

Kathleen próbowała spuścić głowę jeszcze niżej, ale nagle podniosła wzrok. Udało jej się nawet szelmowsko uśmiechnąć.

– Sir, sympatię to ja mogę czuć Bóg wie do kogo – odpowiedziała. – Ale moja matka powtarza zawsze, że jeśli mowa o miłości, to powinnam też pomyśleć o spiżarni.

Trevallion roześmiał się głośno.

– Cóż z ciebie za urocza dziewczyna, Mary Kathleen! – stwierdził.

A potem sięgnął do torby, wyjął z niej woreczek cukru i wręczył Kathleen, która pozornie bezwiednie bawiła się otrzymanym przed chwilą woreczkiem mąki.

– Masz! Ale to z pewnością nie jest tak słodkie jak twoje usta!

Kathleen w myślach dziękowała Bogu, kiedy mogła wreszcie uciec do domu rodziców – tu oczekiwała ją cała rodzina, zachwycona staraniami Trevalliona.

Cukier i mąka. Kathleen mogła teraz sama upiec ciasteczka scones. Choć z pewnością smakowałyby gorzko.

W poniedziałek po zniknięciu Michaela Kathleen jak zwykle stawiła się do pracy we dworze. Razem z Grainné rozpaliły ogień we wszystkich kominkach – płomienie rzucały niesamowite cienie na ściany pustych izb.

Ale za to kobietom było teraz ciepło, a Trevallion też nie naprzykrzał im się swą obecnością. Kathleen podziwiała ciężkie zamszowe zasłony i cenne meble – nawet odważyła się w którymś momencie usiąść w jednym z foteli. Wyobrażała sobie, jak by to było, gdyby mogła zaprosić przyjaciółki na herbatę. Gdyby Michael miał rację, któregoś dnia też będzie miała takie meble i zasłony, a ogień na kominku rozpalać będzie pokojówka. W tym nowym, dalekim świecie ona, Kathleen, będzie wolna i razem z Michaelem będą mogli zarabiać pieniądze…

Kathleen przez chwilę całkowicie oddała się marzeniom, choć właściwie były to marzenia Michaela. Bo ona sama nie potrzebowała dworu, ciężkich foteli ani jedwabnych tapet.

Jej wystarczyłby mały, wiejski, przytulny domek obrośnięty winem, z ogrodem, w którym mogłaby sadzić warzywa i kwiaty. W domu powinna być duża izba, obok sypialnia i kuchnia – i może jeszcze pokój dla dzieci. Pokój, a nie małe, ciemne i wiecznie zadymione pomieszczenie, takie jak w domu jej rodziców…

Kathleen uświadomiła sobie nagle, że marzy o domu Ralpha Trevalliona! Zarządca mieszkał dokładnie w takim właśnie domku, stojącym nieco z dala od wsi i dworu.

O nie! Zganiła w myślach samą siebie. Żaden dom nie przekona jej do tego, aby wyszła za mąż za takiego rakarza jak Trevallion! Nie mówiąc już o tym, że nosiła przecież pod sercem dziecko Michaela.

Podniosła się z fotela nieco ociężale, chcąc wracać do pracy, i wtedy usłyszała głosy w domu.

– O nie, dobry Boże! O nieba!

Grainné. Stara kucharka i gospodyni krzyczała i rozpaczała, jak gdyby pękło jej serce.

Zbiegłszy po schodach, Kathleen zastała Grainné w westybulu; płakała, siedząc na najniższym stopniu schodów.

– Nie mogę tego zmienić, Grainné – mówił do niej Ron Flannigan, niezdarnie klepiąc ją ręką po ramieniu. – Pomyślałem tylko, że sam ci to powiem. Zanim zrobi to Trevallion. I zanim… zanim…

– Zanim przyjdzie milicja? Zanim oni… O nie, nie mogą przecież… Przecież oni mnie nie wyrzucą! Zburzą mój dom? O święty Jezu, Ron, ja mam przecież jeszcze ośmioro dzieci!

Ron Flannigan nieznacznie potrząsnął głową. W jego postawie i głosie można było dostrzec i usłyszeć prawdziwe współczucie.

– Wiem przecież, Grainné. Jesteś dobrą kobietą, podobnie jak twoje dzieci. Ale wiesz, co mówi prawo…

– Angielskie prawo! – Grainné splunęła z pogardą. – Ron, ja służyłam u Wetherbych tyle lat, zawsze byłam im wierna i nigdy niczego nie ukradłam… No, może poza paroma kęsami chleba. Gdyby lord był teraz tutaj! Gdybym mogła rzucić się lady do stóp! Ona zlitowałaby się z pewnością!

– Co się stało? – spytała w końcu Kathleen. – Co jest tak straszne, Grainné, że…

Jedno spojrzenie na twarz Rona Flannigana kazało jej natychmiast umilknąć. Każde słowo pociechy było teraz nie na miejscu.

– Uwięzili Billa Rafferty’ego – oświadczył Ron. – Zarzucają mu kradzież ziarna Trevalliona…

– Ale to nie on! – krzyczała Grainné. – Dobry Boże, znacie przecież mojego Billy’ego! Mały bufon i samochwała, jak kogut, który tylko pieje. Nigdy nawet nie przyszłoby mu do głowy, aby kraść panu ziarno! Gdzie miałby je w ogóle sprzedać?

– Tego nie wiemy – odpowiedział Ron z powagą. – Ale znaleźli przy nim pieniądze. Więcej niż trzy funty, tyle nigdzie nie mógł zarobić. A już na pewno nie, grając na flecie…

– Grając na flecie! – krzyknęła Grainné. – Ten skrzypek, ten łobuz od Drurych! Po nim można się było spodziewać…

– Michael Drury zniknął – stwierdził Ron. – I z pewnością można powiedzieć, że też maczał w tym palce. Ale twój Billy, Grainné, był w sobotę w Wicklow i wrócił do domu pijany. A wczoraj wieczorem znów popijał razem z przyjaciółmi, zaprosił przecież pół wsi. Dziś rano w pracy od wszystkich śmierdziało siwuchą, a twój Billy zatacza się do tej pory. Dziwisz się, że Trevallion zaczął dociekać, skąd i jak on miał na to pieniądze? W każdym razie żaden z chłopaków go nie zdradził, gdybyś tak myślała, Grainné. Choć wczoraj w nocy sam trochę wypaplał swoim kompanom od kieliszka. Mówił coś o whiskey, o bimbrownikach, o jakieś wspaniałej pracy w Wicklow…

– O niebiosa, jeśli coś opowiedział czerwonym spódnicom!

Grainné przeżegnała się na samą myśl o angielskich żołnierzach.

Ron westchnął.

– Oni już to z niego wydobędą, jak dostanie batem. Ale może będzie lepiej dla niego, jeśli sam powie. Na razie przypisują mu wszystko. Jeśli się okaże, że chłopak Drurych też ma z tym coś wspólnego…

Kathleen poczuła nagle lodowaty dreszcz na plecach. Billy najpewniej zdradzi Michaela, to było pewne jak amen w pacierzu. I możliwe, że zdradzi także ją, wiedział przecież, dlaczego Michael posunął się do kradzieży. A przede wszystkim… O nieba, może on nic nie wie o tawernie Barneya!

Kathleen rozmyślała gorączkowo. Musiała ostrzec Michaela. Musiała dotrzeć do Wicklow, zanim Anglicy przesłuchają Billy’ego. A najlepiej będzie, jeśli już dziś zostanie z Michaelem. Tutaj i tak nie miała już nic do roboty. Od Billy’ego Rafferty’ego zależało teraz, czy także jej rodzina będzie wygnana z domu. Jeśli tylko Trevallion ustali, że uciekła z Michaelem, obciąży winą także O’Donnellów.

Kathleen wybiegła z dworu. Grainné z pewnością nie będzie jej szukać, miała teraz inne zmartwienia niż palenie w kominkach. Dziewczyna prawie nie dostrzegała w tej chwili obecności Rona, a poza tym wydawało jej się, że on nic nie wiedział o niej i o Michaelu. Gdyby tylko wiedziała, jak się dostać do Wicklow…

Wybiegła na drogę jak oszalała. Na szczęście pomyślała o tym, aby schwycić swój szal i okryć się nim – na dworze panowało lodowate zimno. W domu rodziców było jeszcze kilka drobiazgów, które zamierzała zabrać, ale o tym oczywiście nie mogło być już mowy. Jej matka i rodzeństwo byli z pewnością w domu i mogliby zauważyć jej niepokój.

Kathleen pożegnała się w duchu ze wszystkimi. A potem ruszyła zdecydowanym krokiem w kierunku Wicklow. Przecież nie będzie aż tak trudno znaleźć drogę.

Rozdział 4

Droga do Wicklow, mimo że prosta i łatwa do znalezienia, wydała się Kathleen o wiele dłuższa, niż początkowo sądziła. Dziewczyna zdawała sobie sprawę, że ktoś jadący konno dogoniłby ją z łatwością – dwóch jeźdźców właśnie ją minęło. Czy byli to posłańcy milicji? Ale oni mieliby chyba mundury. Kathleen próbowała się uspokoić i wędrowała dalej. Zanim jeszcze dotarła do miasta, zrobiło się ciemno.

Nagle usłyszała za sobą turkot wozu. Przerażona, ale i pełna nadziei zerknęła na kozioł. Było całkiem możliwe, że właśnie wieziono do więzienia Billy’ego. Lecz ku swemu zaskoczeniu Kathleen zobaczyła dwa znane jej srokate konie i znanego mężczyznę. Ian Coltrane, syn handlarza bydłem.

– No, kogóż my tu mamy? – Ian uśmiechnął się szeroko, patrząc na nią z góry. – Czyż to nie mała Kathleen O’Donnell? Dokąd to drogi prowadzą, słodziutka?

Dziewczyna zmusiła się do uśmiechu. Ian Coltrane był przystojnym młodym mężczyzną z błyszczącymi oczami. Nawet trochę przypominał Michaela, jeśli nie liczyć czarnych jak węgle oczu. Ludzie szeptali, że w żyłach Coltrane’ów płynie domieszka cygańskiej krwi.

Ian nie tylko wyglądał jak Cygan, ale też tak się zachowywał. I podczas kiedy jego ojciec Patrick Coltrane handlował owcami i bydłem, Ian skupił się na handlu końmi. To zajęcie zapewne przynosiło mu spory zysk – jego kurtka w kratę była prawie nowa, sprawiała też wrażenie ciepłej i dobrze wywatowanej. Mężczyzna miał też na sobie skórzane spodnie i porządne wysokie buty. Kathleen na ich widok ogarnęła wręcz zazdrość. Jej buty były już mocno zużyte i niezbyt ciepłe – dziewczyna czuła, że stopy ma wręcz lodowate.

– Ja… idę do Wicklow – odpowiedziała. – Chcę tam… odwiedzić ciotkę, która właśnie zachorowała…

Ian znów wyszczerzył zęby w nieco fałszywym uśmiechu.

– A, i to do niej wysłała cię matka, abyś zaniosła jej nieco chleba i whiskey? I dała ci tylko taki wełniany szal, kiedy jest tak zimno? – zapytał, zerkając na puste ręce Kathleen i jej suknię, o wiele za cienką jak na podróż w tę porę roku.

Dziewczyna poczerwieniała. Pewnie, powinna była o tym pomyśleć! O’Donnellowie byli wprawdzie biedni, ale matka na pewno dałaby jej jakiś podarunek dla ciotki, także ciepły płaszcz znalazłby się w domu. I miałaby na sobie niedzielną suknię, gdyby planowała wybrać się do miasta.

– My… nie mamy niczego, co moglibyśmy komuś podarować – oświadczyła krótko Kathleen. – Tu bardziej chodzi o… jej stan duchowy.

Ian roześmiał się głośno.

– No, o wasz stan duchowy też należałoby się zatroszczyć! – powiedział złośliwie. – Ale gdybyś zechciała zająć się też moim, to obok mnie jest jedno wolne miejsce. – Klepnął w siedzenie na koźle.

Na dwukołowej bryczce była wprawdzie jedna ławka z tyłu, na której Kathleen wolałaby usiąść. Ale teraz leżały tam siodła oraz końskie uprzęże – dziewczyna wiedziała, że w tak nędznym położeniu, w jakim się znalazła, nie należy wybrzydzać. Wspięła się więc na kozioł i zajęła miejsce obok Iana, który zaraz cmoknął na konie. Z tyłu do wozu przywiązane były jeszcze dwa kolejne konie oraz muł.

– A… ty? – spytała Kathleen, choć zupełnie jej to nie interesowało. – Dokąd jedziesz?

Ian uniósł w górę brwi.

– A co, czy wyglądam, jakbym prowadził te chabety na spacer? Jadę do Wicklow na koński targ, który zaczyna się jutro wcześnie rano na placu przy nabrzeżu. Mam nadzieję, że uda mi się sprzedać te trzy szkapy za dobre pieniądze…

Kathleen zerknęła na konie. Jednego z nich widywała już od dawna.

– Ten kary nie jest chyba zbyt młody – zauważyła.

Konia zaprzęgano do wozu szewca już dawno temu, kiedy Kathleen byłą jeszcze małą dziewczynką. A może tylko jej się tak wydawało? Czy koń szewca nie miał siwej sierści wokół oczu? I czy nie miał na grzbiecie białawych odcisków od siodła? Kary idący za wozem był czarny i lśniący.

– Ten z tyłu? On ma dopiero sześć lat i ani dnia więcej! – zapewnił Ian urażony. – Obejrzyj sobie jego zęby, jak mi nie wierzysz!

Kathleen wzruszyła ramionami. Wygląd końskich zębów niewiele by jej powiedział, ale mogłaby przysiąc, że widywała tego konia nieraz, kiedy jak zwykle stał przed warsztatem szewca i szczypał trawę, czekając na swego pana. Było to w tych lepszych czasach, kiedy ludzie nie musieli zrywać zielska rosnącego przy drodze i gotować z niego zupy. Ten koń miał nad nozdrzami rodzaj osobliwych, śmiesznie zakręconych wąsów, czego Kathleen nie widziała u żadnego innego zwierzęcia. Także szewc uważał to za coś szczególnego, w przeciwnym razie nie nazwałby konia Blackbeard. Ale Kathleen nie miała teraz najmniejszej ochoty do kłótni – za bardzo cieszyła ją możliwość podjechania do miasta. Konie kłusowały raźno, a ona na pewno musiałaby iść jeszcze z dobre dwie godziny, zanim dotarłaby do Wicklow.

Spróbowała więc zmienić temat i nie mówić o koniach. Spytała o ojca Iana, którego interesy, zgodnie z tym, co mówił syn, nie szły teraz najlepiej.

– On w tej chwili zupełnie nie ma pieniędzy – odparł chłopak lekceważąco.

Ian mógł mieć około dwudziestu lat – był nieco starszy od Michaela. Jego ojciec także był dzierżawcą u lorda Wetherby, ale miał o wiele lepszą pozycję niż pozostali chłopi. Patrick Coltrane nie musiał odpracowywać swego czynszu, lecz opłacał go z zysków z handlu bydłem, nie był też uzależniony od zbioru ziemniaków. Na dzierżawionej ziemi trzymał zwierzęta i tylko na jej części uprawiał jakieś warzywa, które zwykle stanowiły podstawę wyżywienia.

– A w każdym razie nie uprawia niczego dla swoich owiec i krów – dodał Ian niemal pogardliwie. – Co one mają teraz żreć? Już ludzie wygrzebują z ziemi wszystkie korzenie.

– Ale mimo to można sprzedać konie? – dziwiła się Kathleen.

Ian się roześmiał.

– Kilku bogaczy jest jeszcze na tym świecie… A w Wicklow i w Dublinie niejeden potrzebuje konia albo przynajmniej chce go mieć. Takiemu trzeba tylko wytłumaczyć, że jak się ma konia, to nie jest się nędznym kramarzem, lecz lordem! A na wsi szkapy są stosunkowo tanie…

Kathleen zastanawiała się w duchu, czy taki kramarz ma jakiekolwiek pojęcie o koniu. Całkiem możliwe, że ktoś kupi starego Blackbearda, jeśli Ian przekona kupca, że ten koń pochodzi ze stajni samego lorda Wetherby.

– Ale nie zamierzam zostać tu na zawsze – zwierzył jej się Ian. – W tym kraju nie ma zbyt wiele pieniędzy. Tyle tylko, żeby wystarczyło na życie, ale jeśli chce się mieć odrobinę więcej… Nie, ciągnie mnie za wielką wodę! Chcę tam spróbować szczęścia!

– Naprawdę? – spytała Kathleen z ożywieniem.

Handlarz końmi był pierwszym człowiekiem, który mówił o wyjeździe nie tylko z powodu biedy, lecz, jak się wydawało, także z ciekawości innego świata.

– Jeden… z moich przyjaciół też o tym mówił – powiedziała. – A ja… ja…

Ian zerknął na nią z boku.

– Co, też miałabyś na to ochotę? No to jesteś wyjątkiem. Większość dziewczyn trzęsie się ze strachu, jeśli opowiada im się o jakimś innym świecie…

– No tak, sama podróż…

Ian prychnął pogardliwie.

– Co tam podróż! Pewnie, na statku jest trochę niewygodnie i niezbyt przytulnie, a do jedzenia też nie dostaje się zbyt wiele. Ale w porównaniu z tym, co tu masz do żarcia… Choć co prawda ty akurat wyglądasz na dobrze odżywioną, słodziutka! Śliczna z ciebie dziewczyna! I w dodatku odważna…

Kathleen nie odpowiedziała i dłuższą chwilę jechali w milczeniu. Ian znów popatrzył z zainteresowaniem na dygocącą z zimna dziewczynę.

– Zimno ci, malutka? – spytał z pozorną troską i wyciągnął koc z tyłu wozu. Okrył kocem ramiona dziewczyny, a przy tej okazji przyciągnął ją nieco bliżej do siebie. – Chodź, ja cię ogrzeję! – dodał.

Kathleen się cieszyła, że właśnie minęli tablicę z napisem „Wicklow”.

– I nie musi to być zaraz Ameryka… – wrócił do poprzedniego tematu Ian, próbując pod kocem namacać ręką wycięcie dekoltu w sukni dziewczyny.

Kathleen energicznie odsunęła się od niego.

– Czy możesz… czy możesz się tu zatrzymać? Chciałabym wysiąść – powiedziała.

Ian się roześmiał.

– Tutaj? Ale przecież jesteśmy prawie w lesie, słodziutka…

Rzeczywiście byli dopiero na przedmieściu i mijali prześliczne małe domki z ogródkami, położone pomiędzy małymi polami. Do centrum miasta, tawerny Barneya i nabrzeża mogły być jeszcze ze dwie lub trzy mile.

– Moja ciotka… mieszka gdzieś tutaj – stwierdziła Kathleen.

– Ach, prawda, ciotka… – zakpił Ian. – A może mam cię zawieźć pod same drzwi?

Kathleen potrząsnęła głową.

– Nie… nie, dziękuję. Dość już, jak dla mnie… Dość… Dość już nadużyłam twojej uprzejmości i pomocy. Dalej mogę iść pieszo. Dziękuję ci bardzo, Ian!

Ian znów uniósł brwi i pociągnął za cugle. Konie zatrzymały się posłusznie.

– Jeśli się upierasz… Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem! Może spotkam cię gdzieś we wsi?

Dotknął palcami daszka czapki.

Kathleen zeszła z kozła i zmusiła się do uśmiechu.

– Pewnie, w… w niedzielę, w kościele… jeśli tam będziesz…

Patrick i Ian Coltrane’owie akurat w weekendy stale gdzieś wyjeżdżali. Dlatego też Ian nie wiedział nic o staraniach Ralpha Trevalliona i jego spacerach z Kathleen. Gdyby tak było, z pewnością nie próbowałby zaczepiać dziewczyny.

Pozdrowił ją teraz raz jeszcze i popędził konie. Kathleen miała nadzieję, że nigdy już nie będzie jej dane go spotkać.

Nie było jeszcze zupełnie ciemno, kiedy dotarła do głównej ulicy miasta. Pierwszy przechodzień, którego spytała o tawernę Barneya, wskazał jej drogę.

– Trafisz tam bez trudu, mała, to zaraz za rogiem. Ale czego szukasz w tej budzie? Gdzie indziej możesz zarobić o wiele lepiej!

Kathleen chciała się zapaść pod ziemię ze wstydu, kiedy uświadomiła sobie po chwili, za kogo wziął ją ten mężczyzna! Jeszcze bardziej przyśpieszyła kroku i zdyszana dotarła do pubu. Nie było jej już zimno.

Odetchnęła głęboko i gwałtownie otworzyła drzwi. Poczuła się jak uderzona falą gęstego, ciężkiego powietrza, pełnego odoru whiskey, piwa i tytoniowego dymu. Przez chwilę walczyła z nagłym uczuciem mdłości. Pomyślała, że jej dziecko na pewno nie będzie mężczyzną, który zamierza spędzić pół życia w pubie.

– Ach, jaki to zaszczyt dla tej nędznej dziury! – powitał ją drobny, okrągły mężczyzna, stojący za barem. – Złote loki, alabastrowa cera… I te oczy, zielone jak łąki Irlandii. Piękna dziewczyno, jeśli jesteś urojeniem, to możesz zostać. Sorry, ale to miejsce tylko dla panów!

Do większości pubów kobietom nie wolno było wchodzić.

Kathleen znów zmusiła się do uśmiechu.

– Jestem Kathleen O’Donnell – przedstawiła się. – Muszę się zobaczyć z Michaelem Drurym.

Mały grubas z uznaniem zmierzył ją spojrzeniem.

– Jestem Barney – przedstawił się. – Ty jesteś tą dziewczyną, z którą on chce uciekać? – spytał. – Wyrazy uznania, ale mogłaś sobie poszukać kogoś lepszego. Może mógłbym to być ja? Przynajmniej mogę ci coś zaoferować. Pub to zawsze dobry interes.

Kathleen poczuła rosnącą złość. Dość. Nie miała już zamiaru się uśmiechać ani przypochlebiać. Chciała do Michaela!

– Słuchajcie! – powiedziała twardo. – Słuchajcie, ja muszę ostrzec Michaela. Czerwone spódnice już depczą mu po piętach. Przestańcie się więc wygłupiać.

Grubas natychmiast spoważniał.

– Milicja, dziewczyno? Do cholery, wiedziałem, że coś tu śmierdzi! Ale nie, on mówił: „Barney, to tylko pokój na kilka dni. Jak tylko moja dziewczyna będzie mogła stamtąd zwiać. To nie takie proste, ona musi się pożegnać z rodziną”. Gadał jak anioł! A ja dałem się na to nabrać! I za to będę miał teraz Anglików w pubie. Michael!!! – ryknął w stronę pomieszczenia za szynkiem.

Kiedy nikt nie odpowiedział, barman odwrócił się i pobiegł. Kathleen nie zastanawiała się długo i ruszyła za nim. Minąwszy brudną kuchnię, znalazła się w korytarzu z licznymi drzwiami.

– Michael! – Wołania Barneya trudno było nie słyszeć i rzeczywiście jedne drzwi się otworzyły. Na korytarzu pojawił się Michael.

– Nie da się jeszcze głośniej, Barney? – spytał niechętnie, ale w tym momencie dostrzegł Kathleen biegnącą za grubym barmanem. – Kathleen! Cofam wszystko, Barney, to tłumaczy twoje krzyki. Jej powinny towarzyszyć trąby i bębny, bez względu na to, dokąd idzie! A to w celu, aby wszyscy niegodni odwracali głowy, zanim oślepną na widok tak urodziwej damy! Kathleen, to o wiele szybciej, niż mogłem sobie wyobrazić w najśmielszych marzeniach! – Michael zrobił gest, jakby chciał chwycić dziewczynę w ramiona, ale ona zdecydowanym ruchem go odepchnęła.

– Michael, nie ma na to czasu! Wsadzili Billy’ego do więzienia! A on na pewno będzie sypać! Musimy uciekać!

– Co? Billy’ego…? Do cholery, ten mały głupek! Nie potrafił trzymać się z dala od whiskey, tak! A przecież go ostrzegałem… ja…

– Michael! – Kathleen prawie krzyczała. – Czy on wie o tej kryjówce?

– Mnie to też interesuje! – wtrącił Barney, który przypominał teraz wściekłego bulteriera.

Michael wzruszył ramionami.

– Może mu coś o niej wspomniałem. A przynajmniej… No, byliśmy tu wszyscy w niedzielę, nie? Jak im powie, jak się nazywa ten pub…

– To jestem zrujnowany! – jęknął Barney. – Muszę szybko sprzątnąć butelki! Jak oni je tu znajdą… A przynajmniej ty już stąd znikaj, natychmiast, Michaelu Drury!

Michael zaczął błyskawicznie zbierać swoje rzeczy, ale jeszcze zanim zdążył związać je w węzełek i zanim w korytarzu pojawił się Barney, niosąc kolejne naręcze nielegalnie nabytych butelek whiskey, do kuchni wpadł mały chłopiec.

– Barney, daddy mnie przysyła. Gospodarz z Finest Horse już wie o wszystkim. Czerwoni już tam są, z powodu whiskey. I z powodu Michaela Drury’ego. Musisz…

Barney znów wezwał na pomoc niebiosa i pobiegł jeszcze szybciej, Michael zaś rozejrzał się dookoła jak ścigane zwierzę.

– Kathleen, musimy uciekać! Szybko, Finest Horse jest tylko dwa domy dalej, kiedy skończą tam szukać, to przyjdą tutaj! Uważaj, ty znikasz pierwsza. Wyjdziesz od strony szynku…

– A ty? – Kathleen wprost zesztywniała z przerażenia.

– Ja wyjdę tylnym wyjściem. Spotkamy się potem… przy nabrzeżu, znajdę cię. – Michael zarzucił swój węzełek na ramię, ale nagle coś mu przyszło do głowy. Zatrzymał się, wygrzebał z kieszeni sakiewkę i wcisnął ją dziewczynie do ręki.

– Tu… Masz, weź to! Szybko, na co czekasz? – Michael wypchnął ją z korytarza.

– Ale… ale…

– Żadnego ale, Kathie, spotkamy się później! – Michael wcisnął monetę do ręki chłopca, mówiąc: – Idź, Harry, zaprowadź ją w bezpieczne miejsce!

Z szynku dobiegały już czyjeś rozkazujące, głośne wołania. Michael ruszył korytarzem, a mały Harry, chłopiec o intensywnie rudych włosach i delikatnej twarzy cherubinka, pociągnął Kathleen w przeciwnym kierunku. Dziewczyna ledwo zdążyła okryć głowę szalem, kiedy znalazła się naprzeciw dwóch funkcjonariuszy angielskiej milicji, ubranych w czerwone spódnice w kratę. Mężczyźni brutalnie odepchnęli ją na bok i zaczęli otwierać drzwi do kolejnych pokoi. Kathleen szła za Harrym jak ogłuszona i za chwilę znalazła się w szynku, gdzie ponownie ogarnęła ją nagła fala mdłości. Tym razem nie z powodu smrodu, lecz przerażenia. Dwóch kolejnych milicjantów pilnowało nielicznych o tej porze gości.

– Dokumenty! Nikt stąd nie wyjdzie, zanim się nie dowiemy, skąd jest i jak się nazywa! – krzyknął jeden z nich.

Mężczyźni zaczęli grzebać w kieszeniach i wyciągać dokumenty, niektórzy podawali swoje nazwiska. Kathleen zbladła z przerażenia. Nie miała przy sobie żadnych papierów. Czyli pójdzie do więzienia, a tam bez trudu ustalą, skąd pochodzi i jaka jest jej rola w sprawie Michaela.

Z dziedzińca dobiegały krzyki. Ale Michael – chyba udało mu się uciec… Kathleen zadygotała.

Ale wtedy nagle poczuła w swojej ręce ciepłą dłoń Harry’ego.

– No chodź już, mommy, jego tutaj nie ma! – powiedział chłopiec fałszywie słodkim głosem. – Tu jest tylko policja! Patrz, mommy, jakie oni mają piękne mundury!

Dzieciak przypatrywał się żołnierzom z niewinnym podziwem, ale jednocześnie uszczypnął Kathleen w rękę.

– Płacz! – syknął.

Dziewczyna rozszlochała się jak na zawołanie. Przyszło jej to znacznie łatwiej niż wymuszone, sztuczne uśmiechy.

Harry ciągnął ją w kierunku wyjścia.

– Łaskawy panie, wypuśćcie nas stąd! – zwrócił się uniżenie do krępego milicjanta, który pilnował drzwi. – Nie znaleźliśmy tu naszego daddy. Ale musimy szukać dalej, bo inaczej przepije wszystkie pieniądze, które dał nam dziadek…

Chłopak szarpnął suknię Kathleen. Ona też musiała udawać! Nie mogła przecież zdać się całkowicie na to dziecko, które tak dzielnie próbowało ją stąd wydostać.

Dziewczyna zaczęła głośno jęczeć.

– Chciał jeszcze zastawić konie! – poskarżyła się żałośnie. – Możecie to sobie wyobrazić, panie? A to były pieniądze na nasze długi… A sama dzierżawa i czynsz! Jak nie znajdziemy szybko Paddy’ego, to lord wyrzuci nas na ulicę…

Harry płakał teraz głośno, wtórując Kathleen. Jego dziecinne szlochanie zmiękczyłoby kamień, nie tylko ludzkie serce. Milicjant otworzył drzwi. Płacz dziecka najwyraźniej działał mu na nerwy, a kobietami się nie interesował. Wszystko wskazywało na to, że Billy nie powiedział nic na temat Kathleen, kiedy sypnął Michaela. Chociaż tyle…

– Zabieraj się stąd, babo – warknął żołnierz. – I mam nadzieję, że znajdziesz tego chłopa… Tacy oni są, każdy wasz Paddy i Kevin, i inni… Tylko chleją i zastawiają wszystko, nieroby!

Kathleen nie słuchała. Nie była w stanie choćby wyjęczeć słowa podziękowania, kiedy Harry, powtarzając w kółko: „Niech was Bóg wynagrodzi, panie!”, wyciągnął ją z pubu. Gdy tylko znaleźli się na dworze, chłopak natychmiast przestał płakać.

– Dokąd chcesz teraz iść? – spytał dziewczynę rzeczowo.

Michael uciekł korytarzem. Tylne wyjście łatwo było znaleźć – w końcu Barney już po raz trzeci wybiegł tędy na zewnątrz z butelkami whiskey. Choć po otwarciu drzwi okazało się, że jest za nimi dziedziniec otoczony wysokim murem. Michael gorączkowo wypatrywał w mroku jakiejś możliwości wydostania się poza mur. Ale dziedziniec zawalony był wszelkiego rodzaju rupieciami, pustymi butelkami, beczkami i starymi meblami. Najwyraźniej Barney odstawiał tutaj to wszystko, czego już nie potrzebował w pubie, ale czego z różnych względów nie chciał jeszcze wyrzucać. Trudno było cokolwiek rozpoznać w tak kiepskim oświetleniu. Ale tam, tam było wyjście!

Michael pobiegł w stronę solidnej drewnianej bramy i z rozpędu uderzył w nią całym ciałem, lecz brama była zamknięta. Zaczął rozpaczliwie szukać jakiejś klamki, pod którą mógł być zamek z tkwiącym w nim kluczem, ale daremnie…

– Barney!

Wołanie było bezcelowe. Barney był teraz w pubie i udawał niewinnego, jak tylko mógł, a może też już uciekł przez te drzwi? Zapewne wiedząc, że jeśli zamknie za sobą bramę, to w ten sposób rzuca Michaela na pożarcie wilkom.

W pubie angielskie czerwone spódnice – tak nazywano angielską milicję – przeszukiwali już kolejne pokoje. Było tylko kwestią czasu, kiedy pojawią się na dziedzińcu. Michael musiał podjąć szybką decyzję. Ukryć się w rupieciach czy też próbować wspiąć się na mur? Pierwszy pomysł był bez sensu, milicjanci będą przeszukiwać nie tylko pub, ale też wszelkie możliwe kryjówki. Właśnie na dziedzińcu mogła się znajdować ukryta whiskey – bo gdzie indziej? Droga ucieczki musiała więc prowadzić przez mur. Gdyby stanąć na jedną z beczek… Albo postawić beczkę na stole…

Ruchy Michaela były błyskawiczne. Niestety, pierwszy stół załamał się pod ciężarem już samej beczki. Drugi wytrzymał. Chłopak wspiął się na chwiejną konstrukcję i próbował utrzymać równowagę. I wtedy właśnie na dziedzińcu pojawili się żołnierze. Michael modlił się w duchu, aby go nie dostrzegli w ciemnościach, ale mężczyźni mieli ze sobą latarnię.

– Tam jest!

Stojąc na beczce, Michael z rozpaczliwą odwagą próbował wspiąć się na mur. Ale wówczas zabrzmiał strzał. Poczuł ostry zapach prochu, ale nie przerwał swoich wysiłków.

Jednak było już za późno. Jeden z żołnierzy podbiegł do stołu i przewrócił go kopniakiem. Michael próbował przytrzymać się muru, lecz ten po lodowatych deszczach ostatnich dni pełen był zwietrzałych, ruchomych kamieni. Jego palce ześlizgnęły się po murze i chłopak upadł na ziemię.

– Michael Drury? – spytał żołnierz, poderwawszy go jednym ruchem na nogi.

Michael nie odpowiedział ani słowem.

– Nie wiem – wyszeptała Kathleen. – Na… na nabrzeże. Jeśli Michael…

– No, może go nie dopadną – powiedział Harry z powątpiewaniem. – Będzie lepiej, jeśli się tego zaraz dowiemy. Zanim im powie, że ty czekasz przy nabrzeżu.

– On mnie nie zdradzi! – oburzyła się Kathleen.

Harry wzruszył ramionami. Wydawał się nad czymś zastanawiać.

– Uważaj, lady, i idź za mną. Zaprowadzę cię do Daisy. Tam nie będziesz nikomu rzucać się w oczy… No, może trochę, jeśli dalej będziesz tak wyglądać. Ale jakoś to będzie. Nie pokazuj tylko nikomu twojej sakiewki, bo szybko ją stracisz…

Chłopiec nagle wepchnął ją energicznie w boczną, ciemną uliczkę, choć Kathleen się broniła, kiedy usłyszała hałasy dobiegające z tawerny Barneya.

Strzał!

– Michael… Michael… Ja muszę do niego – jęczała dziewczyna rozpaczliwie.

Harry przytrzymał ją za suknię z zaskakującą u dziecka siłą.

– Nie pójdziesz, dopiero co cię stamtąd wywlokłem i już chcesz wracać? Zwariowałaś?! Jeszcze i mnie zaczną ścigać, jak się dowiedzą, kim jesteś!

– Ale ja…

Ciekawość Harry’ego dorównywała rozpaczy Kathleen. Chłopiec przestał ją szarpać, ale przycisnął ją do ściany w jakimś kącie muru. Oboje wyjrzeli zza ściany w stronę pubu, skąd znów dobiegały hałasy i głośne wołania. A potem drzwi pubu się otworzyły i dwóch milicjantów wywlokło stamtąd mężczyznę, który ciągle usiłował się bronić. Michael był związany, ale najwyraźniej nie został ranny.

– Mówiłem przecież, że go dopadną – wyszeptał Harry, a potem energicznie ujął Kathleen za rękę. – Chodź, nic nie możesz mu pomóc. Nie powieszą go przecież tak od razu! Jutro możesz popytać, dokąd go zabrali. Ale teraz – jazda stąd, uciekamy!

Kathleen nie była w stanie nawet myśleć. Była jak otępiała z przerażenia i lęku o los Michaela. Co oni z nim zrobią? Czy Harry mówił poważnie o wieszaniu? Przecież nie można kogoś powiesić tylko za to, że ukradł trzy worki ziarna!

Harry pociągnął ją do domu, nad którego wejściem wisiał szyld z czerwonym napisem: „Daisy”. Tylko tyle, ale nie trzeba było mieć zbyt bogatej wyobraźni, aby się domyślić, co się za nim kryło.

Kathleen była coraz bardziej przerażona.

– Ale to jest… przecież nie mogę…

– Miss Daisy nic ci nie zrobi – uspokoił ją Harry. – A dziewczyny na pewno też nie. W każdym razie one nie okradają biedaków, a mnie nawet dają cukrowe laski. No, chodź!

Kathleen z bijącym sercem weszła do ciemnego korytarza za wejściem, ale o tej godzinie nic się tu nie działo. Harry wepchnął ją na schody, które prowadziły do kolejnego ciasnego korytarza, gdzie znajdowały się drzwi do pokojów. Zza jednych dobiegały śmiechy i rozmowy. Chłopiec zapukał, ale otworzył drzwi dopiero wtedy, kiedy nikt nie zareagował na jego pukanie.

– Miss Daisy? Jest tu jedna dziewczyna, ze wsi. Ona jest od tych bimbrowników, to ukochana Michaela Drury’ego. A jego właśnie dopadli i zabrali do więzienia, no i ona nie bardzo wie, dokąd ma pójść.

Kathleen stała z opuszczoną głową, ale choć była tak wystraszona, zerkała ciekawie zza swojego szala. Dostrzegła pomieszczenie pełne luster, tandetnej biżuterii i kolorowych fatałaszków. Było to chyba coś w rodzaju przebieralni. Cztery czy pięć dziewcząt, niezbyt kompletnie ubranych, próbowało właśnie za pomocą jaskrawoczerwonych podwiązek i takich samych sukienek z falbanami zamienić się w kolorowe nocne ptaki. Jedna z dziewcząt wiązała sobie gorset, druga malowała się przed lustrem.

Tak mniej więcej Kathleen wyobrażała sobie drogę do piekła. Choć co prawda dziewczyny nie sprawiały wrażenia diabłów, lecz wyglądały całkiem zwyczajnie. Niektóre nie były już tak młode, jak się wydawało na pierwszy rzut oka. A już zwłaszcza kobieta, do której zwrócił się Harry, na pewno dawno przekroczyła czterdziestkę.

– I my mamy ją ukryć? A kim ja jestem? I co ja tu mam? Hotel?

– Nie ukryć – wyszeptała Kathleen. – Nikt… Nikt mnie nie szuka. I ja wcale nie chciałam… Mogę sobie zaraz pójść… – Dziewczyna odwróciła się gwałtownie, ale kobieta się roześmiała.

– Ach, no i dokąd pójdziesz? Mała, ty sama na ulicy, i jeszcze w tej dzielnicy… Chłopcy chętnie wezmą sobie za darmo to, za co tutaj muszą płacić. A Michaela znam, to uczciwy chłopak. Whiskey od niego zawsze była w świetnym gatunku, a zwłaszcza ta ostatnia…

Kathleen westchnęła. A więc także do takiego lokalu Michael dostarczał pędzony w górach bimber. Jak te kobiety za to płaciły? Poczuła coś w rodzaju rosnącej wściekłości.

Ale Miss Daisy – starsza kobieta była chyba właścicielką burdelu – przy słowie whiskey przyszło coś na myśl. Szybko wyciągnęła butelkę spod jednego z zastawionych kosmetykami stołów, nalała szklankę i podała Kathleen.

– Masz, napij się! Wyglądasz tak, jakbyś zobaczyła upiora.

– Ja muszę chyba iść – odezwał się Harry.

Miss Daisy uśmiechnęła się do niego przyjaźnie i z tego samego schowka wyciągnęła cukrową laskę.

– Ale nie bez prowiantu na drogę, mały! – roześmiała się. – To jedyny mężczyzna, którego wszystkie tu kochamy – wyjaśniła, zwracając się do Kathleen. – Dziewczyny już teraz się kłócą, która z nich dostanie go jako prawiczka do łóżka.

Kathleen znów się zaczerwieniła, ale Harry wyszczerzył zęby, uśmiechając się szeroko do dobrodusznej właścicielki burdelu.

– Nic z tego, Miss Daisy, ja poszukam sobie przyzwoitej dziewczyny, tak jak Michael. On mi kiedyś powiedział tak: „Harry, poszukaj sobie dobrej dziewczyny” – tak mi powiedział! A potem opowiadał mi o swojej ukochanej, o jej pięknych oczach, zielonych jak łąki Irlandii, i o jej złotych włosach…

Miss Daisy roześmiała się jeszcze głośniej i delikatnie ściągnęła szal z głowy Kathleen. Dziewczyna chciała się cofnąć, ale szal opadł jej na ramiona, odsłaniając włosy i twarz.

Miss Daisy gwizdnęła cicho, a dziewczyny także krzyknęły z podziwu.

– Dobry Boże! – westchnęła właścicielka burdelu. – Zjawia się jakaś dziewczyna ze wsi i każdy się spodziewa, że będzie to jakaś szara myszka, a tu stoi przed nami prawdziwa księżniczka. Chyba cię dobrze karmił ten twój Michael…

Taksujące spojrzenie Miss Daisy przesunęło się po całej sylwetce Kathleen, a dziewczyna opuściła szal. Brzuch miała właściwie jeszcze płaski, ale coś w jej postawie pozwoliło doświadczonej właścicielce burdelu wyciągnąć właściwe wnioski.

– O, moja mała! A ja już miałam nadzieję, że zwerbuję cię tutaj do pracy… Ale krótko byłby z ciebie jakiś pożytek. Czy to Michael jest tym szczęśliwcem?

– Oczywiście, że Michael! – żachnęła się Kathleen. – A co pani sobie myśli? Ja… My… My chcemy się pobrać… W Ameryce… My…

Nagle poczuła, że wreszcie będzie w stanie się rozpłakać. I rozszlochała się nad szklanką whiskey podsuwaną jej przez Daisy. Niewiele myśląc, chwyciła szklankę i upiła trochę ciemnego płynu. Był to pierwszy łyk whiskey w jej życiu i palił w gardle jak ogień. Kathleen się zakrztusiła.

– Tak, to chyba ci wystarczy na dziś – skonstatowała Miss Daisy. – Nieprędko zobaczysz swojego chłopaka, a przynajmniej nie na wolności. Będziesz mogła go odwiedzić w więzieniu, jeśli dasz strażnikowi kilka pensów. Ale zanim go wypuszczą, o ile w ogóle wypuszczą… To twoje dziecko będzie już duże.

– O ile w ogóle wypuszczą? – spytała Kathleen przerażona. – Myśli pani, że go powieszą? Dobry Boże, przecież nie mogą kogoś powiesić tylko za to, że ukradł trzy worki ziarna!

– O, jeszcze w dodatku coś ukradł? – westchnęła Daisy. – Oj, dziecko, dziecko… Ale nie, powiesić to go nie powieszą. Tylko go gdzieś ześlą na wygnanie. Botany Bay, Ziemia van Diemena… Nigdy o tym nie słyszałaś, mała?

Kathleen próbowała jednocześnie przytaknąć i potrząsnąć głową. Oczywiście słyszała coś niecoś o koloniach. O Australii, dokąd Anglicy zsyłali swoich skazańców na przymusowe roboty. Ale tego… tego przecież nie mogli zrobić z Michaelem!

– Jak dostanie więcej niż siedem lat, to masz pecha – stwierdziła Daisy. – A tyle wlepią mu na pewno, zwłaszcza że kradł. Szkoda chłopaka… A ciebie też mi żal. Mimo wszystko możesz tu zostać, jeśli chcesz. W którym miesiącu właściwie jesteś? Dopiero w początkach, co? To możesz się jeszcze tego pozbyć.

Kathleen wlepiła w nią przerażone oczy. Pozbyć się dziecka? Czy ona oszalała?

– Znam jedną kobietę, która to dobrze robi. Rzadko kiedy coś jej nie wychodzi… Ale dobrze, dobrze, widzę już, że to w ogóle nie wchodzi w grę.

Kathleen znów zaczęła płakać. Ale teraz otoczyły ją wszystkie dziewczyny, a jedna z nich troskliwie objęła ją ramieniem. Kathleen z odrazą spojrzała na jej ostro wymalowaną twarz, ale pod warstwą pudru i szminki zobaczyła rysy starszej kobiety, która wydawała się o wiele bardziej opiekuńcza niż Daisy.

– No, niech ta mała się wreszcie uspokoi – powiedziała łagodnie kobieta. – Biedactwo nawet nie wie, czego chce…

– Michael! – szlochała Kathleen. – Ja chcę do Michaela… a dziecko też go potrzebuje… Przecież nie mogą go…

– Spokojnie… spokojnie. – Kobieta kołysała Kathleen w ramionach. – Co ty na to, żebyśmy poszły jutro poszukać twojego Michaela?

Kathleen spojrzała na nią z nadzieją.

– Poszukać? Macie na myśli: odwiedzić? Gdzie? W…

– W więzieniu, mała, powiedz to słowo. I najpierw musimy go odnaleźć, bo może tak być, że go tu nie zatrzymali, tylko zawiozą z powrotem do wsi. Albo może do Dublina. Ale nie sądzę, że to tak prędko nastąpi. W każdym razie rozejrzymy się. Może będziesz mogła go zobaczyć. Ale teraz już nie płacz, to nie jest dobrze dla tego małego robaczka, kiedy jego mama płacze i jest smutna…

Kobieta wzięła leżącą na stole chusteczkę z licznymi śladami szminki i pudru, po czym wytarła nią łzy z twarzy Kathleen.

– A tak w ogóle to mam na imię Bridget – powiedziała. – Nie musisz zwracać się do mnie tak oficjalnie. A ty jak się nazywasz?

– Kathleen – wyszeptała dziewczyna przez łzy. – Mary Kathleen.

Jeszcze nigdy tak bardzo nie potrzebowała opieki swej boskiej imienniczki.

Rozdział 5

Wyczerpana Kathleen zasnęła w końcu w pokoju służącym dziwkom jako przebieralnia, na górze znoszonych, śmierdzących potem i tanimi perfumami sukienek. Zawinęła się w swój szal i odsunęła ze wstrętem sprany koc, który przyniosła jej Bridget. Choć przecież ten koc pachniał jak świeżo wyprany.

Ale Kathleen najchętniej nie dotykałaby niczego, co według niej było związane z grzechem. I mimo zmęczenia w nocy budziła się kilka razy przerażona, kiedy usłyszała głośny śmiech mężczyzn albo piski kobiet. W miarę upływu nocnych chwil głosy wskazywały na to, że mężczyźni byli coraz bardziej pijani.

Jednak Bridget wyglądała rankiem tak, jak gdyby nie zrobiło to na niej najmniejszego wrażenia. Kiedy obudziła Kathleen, sprawiała wrażenie osoby wypoczętej i pełnej życia, której można było naprawdę zaufać, zupełnie inaczej niż wczoraj wieczorem. Zamiast wyzywającej czerwonej sukni miała na sobie zwyczajną niebieską sukienkę, a na brązowe, mocno kręcone włosy włożyła też porządny kapelusz. Gdyby nie gruba warstwa pudru, za pomocą której usiłowała zapewne ukryć ślady zbyt długich nocy, można by ją wziąć za zwykłą gospodynię domową.

– No chodź, Mary Kathleen! – powitała dziewczynę z uśmiechem. – Zobaczymy, co da się zrobić dla twojego Michaela…

Kathleen nerwowo przejechała ręką po swych bujnych, złotych włosach. Wyglądała pewnie okropnie. Dokładnie tak, jak jej sprana, a teraz w dodatku brudna i pognieciona suknia. Jak mogła zasnąć na tej kupie bielizny!? Z pewnością śmierdziała teraz tymi tanimi, okropnymi perfumami.

Bridget, uśmiechając się, podała jej grzebień.

– Weź to, dziewczyno, żadna z nas nie ma wszy. Może ci się tu wszystko wydaje szokujące, ale to naprawdę mały i miły burdelik. Bóg jeden wie, ile większego zła dzieje się dookoła! Nawet Daisy nie jest tak surowa, jak ci się wydaje…

– Ale… ale… Gdzie one teraz są? – wystękała Kathleen. – Te wszystkie dziewczyny… i mężczyźni?

Bridget się roześmiała.

– Chwalić Boga, nasi klienci są już w swoich domach! Tutaj żadnemu nie pozwalamy spać. A dziewczyny są w swoich pokojach. Większość z nich ma za sobą długą noc. Ja nie, na mnie już tak nie lecą. Ale mimo to Daisy pozwoliła mi zostać. Jeden czy dwóch chłopów na noc to wystarczy, żeby pojąć, ile się ma lat, i dlatego ja jestem nieco tańsza. A poza tym trochę tu sprzątam i pilnuję, żeby wszystko było zgodne z prawem. Jesteś gotowa, mała? Powinnyśmy zajrzeć do więzienia, jeszcze zanim wyślą twojego kochasia do Dublina czy gdzie indziej.

Kathleen jako tako uporządkowała włosy i owinęła się znów szalem, jak gdyby chciała się za nim schronić. Było to jak najbardziej wskazane, kiedy znalazły się na ulicy, bo tego dnia panowało przenikliwe zimno.

– Twój ukochany będzie marznąć w celi – stwierdziła Bridget, a w jej głosie słychać było współczucie. – Masz trochę pieniędzy?

Kathleen nie wiedziała, co ma odpowiedzieć na to pytanie, bo z jednej strony Harry ostrzegał ją, aby nikomu nie mówiła o sakiewce, a z drugiej strony Bridget nie sprawiała wrażenia złodziejki.

– Pytam, bo oficerów można przekupić – wyjaśniła Bridget, która dostrzegła wahanie dziewczyny. – Ta ciupa w Wicklow może oznaczać zarówno piekło, jak i porządny pokój. Ale kto chce mieć ciepło i coś do przegryzienia od czasu do czasu, musi płacić. Zupełnie jak w hotelu. Za odwiedziny też musisz zapłacić. Choć co prawda, to akurat jest tanie i ja chętnie dam ci na to pensa…

Kathleen poczuła, jak ogarnia ją jednocześnie fala sympatii do tej kobiety i wstydu. Bo przecież Bridget, która w ogóle jej nie znała, była gotowa oddać jej swój naprawdę ciężko zapracowany grosz. A ona, Kathleen, zamiast podziękować, patrzyła na nią z góry i nie ufała jej!

– Nie, nie trzeba, mam pieniądze – wyjaśniła pośpiesznie. – Ale… Ale dziękuję ci. A ty…ty… ja nie myślę, że ty pójdziesz do piekła – dodała.

Bridget w odpowiedzi zaśmiała się głośno i piskliwie.

– Dziecko, ja już tam byłam! I to nieraz, częściej, niż ci się zdaje. Gdyby Bóg albo diabeł chcieli mnie po śmierci czymś jeszcze zaskoczyć, to doprawdy musieliby zadać sobie cholernie dużo trudu!

Kathleen próbowała się uśmiechnąć, ale była na to zbyt przerażona. Bridget wydała jej się przed chwilą kobietą honorową, ale teraz bluźniła, obrażała Boga i wzywała diabła!

Bridget prowadziła Kathleen uliczkami portowego miasta; dzielnica, w której znalazły się teraz, nie robiła już wrażenia tak biednej. A osławione więzienie Wicklow Gaol znajdowało się na południowym krańcu miasta, tuż obok budynku sądu.

Kathleen była zmęczona i zmarznięta, kiedy tam wreszcie dotarły.

– No popatrz! Oto nasze nowe więzienie, zbudowane dopiero przed dziesięcioma laty. Poprzednie niemal się zawaliło i musieli je szybko rozebrać. Ale to akurat jest bardzo nowoczesne… Już nie chłoszczą tam tak jak dawniej, za to wysyłają chłopców do pracy w kieracie. Mówią, że to bardziej humanitarne. I tylko karcer jest tak samo straszny jak poprzednio…

Kathleen nie rozumiała, o czym mówi Bridget, ale już sama fasada wysokiego kamiennego muru otaczającego więzienie budziła w niej nieokreślony lęk.

Ale Bridget tego nie zauważyła. Szła zdecydowanym krokiem prosto w kierunku budki strażnika i odważnie, bez żadnych wstępów poprosiła o pozwolenie wejścia. Wydawało się, że odźwierny zna ją doskonale.

– No, Bridie, to znów ty? Co, zamówiłyście pokój dla jednego z wielbicieli waszych laleczek? A może tylko dla twojego ukochanego? – powitał ją złośliwie.

W odpowiedzi Bridget uśmiechnęła się szeroko i rzekła:

– Ależ co ty, Warden! Ja poderwę sobie najwyżej jednego z tych, co chodzą w czerwonych spódnicach. Jak miałby pójść na stryczek, to niech lepiej ma coś w kieszeni!