Tytuł oryginału:

VÄSTER OM FRIHETEN

Copyright © Thomas Engström 2013

First published by Albert Bonniers Förlag

Published by arrangement with Nordin Agency AB, Sweden

Copyright © 2016 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2016 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz

Redakcja: Grzegorz Krzymianowski

Korekta: Magdalena Świtała, Magdalena Bargłowska, Mariusz Kulan

ISBN: 978-83-7999-761-9

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

http://www.soniadraga.pl

http://www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2016

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Dla Gabrielli z podziękowaniem

Demokracja nie może prowadzić wojny.

GENERAŁ WALTER BEDELL SMITH

prolog

marrakesz

marrakesz – tensift – el haouz / maroko

nd 10 lipca 2011 roku

[ll:05/gmt]

W Afryce Północnej było kilku odważnych zachodnich dyplomatów, ale konsul generalny USA w Maroku się do nich nie zaliczał. Wiele by dał, żeby to przedpołudnie wyglądało inaczej.

Marokańska żandarmeria królewska zamknęła kilka ulic medyny w Marrakeszu. Przy meczecie ibn Jusufa była całkowita blokada, lecz na konsula czekało tam zgodnie z umową dwóch policjantów. Pomogli mu przebyć ostatni odcinek drogi: odpychali na bok dorosłych mężczyzn, którzy nie zdążyli się odsunąć na czas, szturchali i odpędzali chłopców z kieszeniami wypełnionymi pieniędzmi od turystów. Brutalność sił porządkowych oszczędzała tylko osły i zakwefione żebraczki. Ulice stawały się coraz węższe, a za drugim kręgiem zapór policyjnych nie było już żadnych cywilów.

Przed miejscem przestępstwa stała około dziesięcioosobowa grupa umundurowanych spoconych policjantów. Upał dochodził już do trzydziestu sześciu stopni. Gdy pojawił się amerykański konsul, wszyscy zamilkli. Przy wejściu do lokalu stał policjant. Jego chemicznie wybielone rękawiczki kontrastowały z granatowym mundurem ozdobionym wielkimi kapitańskimi pagonami i lampasami. Tuż nad krótko ostrzyżonymi błyszczącymi włosami Marokańczyka na świecących łańcuchach wisiał szyld w kolorze wielbłądziej sierści z napisem „Cyrulik” po arabsku i po francusku.

– Witam, monsieur – powiedział kapitan, pospiesznie wyciągając dłoń na powitanie. – Chciałby pan pewnie zobaczyć, jak to wygląda, prawda?

– Nie wiemy jeszcze, co tu się stało.

– Zamordowano trzech obywateli USA.

– A nie czterech? – zaoponował konsul. – Pański kolega poinformował mnie przez telefon, że…

Kapitan skinął spokojnie głową.

– Trzech pańskich rodaków i jednego Marokańczyka. Odkryliśmy to dopiero przed chwilą. Wydaje się, że to cyrulik. Tam. – Wskazał w kierunku rozpadającego się muru. Za nim znajdowała się opustoszała w tej chwili działka i resztki rozebranego budynku; ponad stosami potłuczonego szkła i śmieci widać było mocno sfatygowaną betoniarkę. Kilka metrów kwadratowych zagruzowanej ziemi tuż obok pokrytej rdzą maszyny przykryto turkusową plandeką.

– Ale w środku wszystko zostało tak, jak było? – zapytał konsul, przenosząc spojrzenie z plastikowej plandeki na salon cyrulika.

– Tak, zebraliśmy tylko odciski palców.

Amerykanin skinął głową. Nie ma na co czekać.

Dreszcz przerażenia przeszedł mu po plecach, gdy się zorientował, że żaden z policjantów nie zamierza wejść z nim do lokalu.

Najpierw zobaczył wyraz twarzy denata na fotelu. Była w niej raczej konsternacja niż strach – jakby w ostatniej sekundzie życia ktoś powiedział mu prosto w oczy wyjątkowo idiotyczne kłamstwo. Konsul robił, co mógł, żeby na niego nie patrzeć. Kiedy wreszcie udało mu się odwrócić spojrzenie, zobaczył kałużę krwi.

Tuż obok, na posadzce w szachownicę, widać było rozmazane ślady stóp, a nad lustrami dziwaczne wzory zastygłej krwi. Amerykanin zaczął czyścić okulary. Musiał sprawiać wrażenie szacownego, opanowanego dyplomaty; widać go było przez szyby w cienkich, pomalowanych na żółto drzwiach. Na ścianie zamocowano mały telewizor. Stacja France 24 pokazywała właśnie zdjęcia europejskich samolotów myśliwskich nad Bengazi, Trypolisem i Misratą oraz personelu naziemnego we włoskich bazach wojskowych. Dźwięk był wyłączony.

Zimne światło jarzeniówki, liliowe kafelki na ścianach i chłodny powiew klimatyzacji działały kojąco i pozwalały odpocząć od nasyconego czerwonym pyłem upalnego powietrza na zewnątrz. Trzy ciała. Oprócz mężczyzny siedzącego w fotelu jeszcze dwaj leżący na brzuchu na podłodze. Wszyscy około trzydziestki. Żaden nie był stąd. Ani wtedy, gdy żyli, ani teraz. Nigdy.

Mężczyzna w fotelu miał na sobie biały podkoszulek i spodnie khaki, a na szyi srebrny łańcuszek. Konsul podszedł, jak najbliżej się dało, starając się nie wdepnąć w kałużę krwi, i się pochylił. Nieśmiertelnik. Amerykańska marynarka wojenna, porucznik. Kieszenie puste. Brak paszportu i portfela. Pionowo biegnący tatuaż na prawym przedramieniu: od góry „USMC”, niżej orzeł trzymający w każdym szponie granat ręczny, a pod spodem słowa: „Semper fi, motherfucker”. Na kolanach jakieś pieniądze, drobniaki.

Pozostali dwaj wyglądali na cywili. Jeden w jeansach i spranym T-shircie z częściowo widocznym nadrukiem na plecach: „Information Wants to”. Drugi ubrany podobnie. Bardziej zakrwawiony. Żaden z nich nie miał przy sobie portfela. Jeden miał brodę. Dwa poplamione amerykańskie paszporty leżały na stoliku na kółkach, na którym stała też miska z pianą do golenia. Zdjęcia potwierdzały ich tożsamość.

Wszyscy trzej zabici strzałami w głowę, po dwa strzały na każdego. Nie były to morderstwa rabunkowe. Raczej egzekucja. Może nawet akcja terrorystyczna.

Konsul analizował sytuację. Czy niczego nie przeoczył? Minęło kilka minut. Ciała nie wydawały trupiej woni. W lokalu dało się wyczuć tylko perfumy, było chłodno i dość czysto. Pamiętał bardziej drastyczne obrazy. Może nie tyle obrazy, co gorsze samopoczucie.

Bo dzisiejsze zdarzenie znajduje się o lata świetlne od jego codziennych obowiązków. Sprawy konsularne dotyczyły zwykle turystów, którzy stracili paszport. Niezwykle rzadkie przypadki śmierci dotyczyły zazwyczaj emerytów lub narkomanów. A tutaj mamy żołnierza. Prawdziwy fart. Konsul nie będzie musiał dzwonić do rodziny ani koordynować procedur dochodzeniowych z amerykańskimi władzami. Nie będzie musiał nawet załatwiać kwestii transportu ciał do USA. Wystarczy tylko przekazać sprawę dalej. Od razu przestał żałować, że pomijano go przy zmianach kadrowych. Rozczarowanie brakiem awansu minęło bez śladu.

Upalne powietrze, który uderzyło w niego po wyjściu na ulicę, było teraz dużo trudniejsze do zniesienia. Kapitan policji czekał odwrócony plecami do drzwi. Zgasił papierosa. Marquise, zauważył konsul. Piękne anyżkowozielone pudełko budziło skojarzenia z położoną kilka kilometrów dalej restauracją Café de la Poste. Sądząc po zapachu, była to cygaretka.

Konsul wziął kapitana pod rękę i poprowadził kilka kroków dalej, za pozbawioną kół przyczepę z plastikową podłogą.

– Byłbym wdzięczny – powiedział spokojnie – gdyby udało się utrzymać to w tajemnicy przed dziennikarzami do czasu…

– Do czasu, aż zabierzemy stąd ciała – dokończył kapitan. Miał nieodgadniony ton głosu.

Czyżby chodziło o łapówkę?

Spojrzenie konsula zatrzymało się trochę dłużej na jego białych rękawiczkach i ciemnej, wypolerowanej kaburze pistoletu.

– Nieprzyjemna sprawa – mruknął, kiwając głową w kierunku salonu.

– Ogromna tragedia – z powagą stwierdził kapitan. – Moje najszczersze kondolencje. Całe Maroko łączy się w bólu.

– Dziękuję.

Łapówka nie była potrzebna.

– I proszę się nie martwić, monsieur. Nikt nie chce słuchać o zamordowanych cudzoziemcach. Jednorazowa historia. Nie ma sensu siać paniki. – Na jego twarzy pojawił się przelotny uśmiech. – To nie Algieria.

Konsul z trudem odwzajemnił uśmiech, bo zgodnie z regułami dyplomatycznymi w ogóle nie powinien reagować, gdy ktoś mówi źle o innym kraju.

– W takim razie wszystko ustalone.

Kapitan spojrzał pospiesznie na zegarek. Podróbka Breitlinga.

– Jeszcze raz bardzo dziękuję – powiedział na pożegnanie konsul.

Kapitan zasalutował. Konsul skinął głową, przechylił ją w bok i uśmiechnął się z zażenowaniem, jak każdy cywil, któremu wojskowy okazuje szacunek.

Po drugiej stronie ogrodzenia panował zwyczajowy chaos. Motorynki – chude wyrostki i grube kobiety w nikabach konkurujący o to, kto kogo pierwszy przejedzie. Wózki – przeładowane, przekrzywione, ciągnięte bardziej przez starych woźniców niż przez osły. Samochody – nie do opisania. Wracał bez policyjnej eskorty. Po przebyciu najgorszego odcinka szybko dotarł do zewnętrznej bramy dzielnicy. Przez osiem lat stacjonowania w tym kraju nauczył się unikać miejscowej ludności. To kwestia nastawienia.

Trzeba wyjść, byle szybciej. W zalanej upalnym słońcem zatoczce dla taksówek przy ulicy przelotowej Route des Remparts czekał na niego szofer w zakurzonym białym lincolnie navigatorze należącym do konsulatu. Samochód stał z włączonym silnikiem, który pozwalał pracować klimatyzacji. Dzięki błogosławionej nowej autostradzie droga powrotna do Casablanki nie powinna trwać dłużej niż dwie godziny. Wystarczy na przygotowanie się do rozmowy z ambasadorem w Rabacie. Trzeba było jechać tam osobiście, ponieważ w biurze w Marrakeszu nie było bezpiecznej linii.

Amerykański konsul generalny poczuł głęboką radość na myśl, że jedno jest pewne: nigdy się nie dowie, co tak naprawdę stało się w salonie cyrulika, jak to się stało, dlaczego i kto mógł tego chcieć. Nigdy nie będzie musiał zastanawiać się nad tą zagadką. Wgląd w tę sprawę będzie miała bardzo mała grupa, garstka zaufanych szefów, żyjących w stworzonym przez siebie świecie cieni. Są po drugiej stronie granicy, której istnienia może się tylko domyślać. To go pociesza i pozwala zasnąć w połowie drogi na wybrzeże, podczas rozmowy z kierowcą. Sen daje mu prawdziwy odpoczynek.

niedziela

ambasada amerykańska

berlin pariserplatz / niem

nd 17 lipca 2011 roku

[09:10/cet]

Na dachu budynku ambasady USA w Berlinie dominowała potężna sylwetka Clive’a Bernera, pseudonim GT. Dwa tygodnie temu zauważył, że marynarki od garniturów zrobiły się na niego za ciasne: przekroczył granicę stu dwudziestu pięciu kilogramów. Jednocześnie stracił centymetr z metra siedemdziesięciu czterech, które dawniej wpisywał w rubryki „wzrost”. Próbował więc zmylić obserwatora wyrazistymi szczegółami mającymi zneutralizować obraz kaszalota. Stąd potężny wąs morsa. Stąd oprawki pilotki w kolorze złota i jaskrawoczerwony sznurek do okularów dla zapominalskich.

Dla sześćdziesięciojednoletniego szefa bazy operacyjnej CIA w Berlinie niedziela zapowiadała się znakomicie. Wczesny poranek był przepiękny, a lato cieszyło wszystkie zmysły, nie męcząc upałami. Nieco dalej, na wysokości jego oczu, ukośnie po lewej stronie, bogini zwycięstwa i jej kwadryga zwieńczająca Bramę Brandenburską ruszała właśnie do niespodziewanego ataku na miasto. Była symbolem światowej historii, umiejętności przywódczych. Amerykanin mógł się tylko domyślać, co czuli Niemcy, patrząc na pomnik zwycięstwa w sercu swojego wiecznie przegrywającego państwa.

GT zawdzięczał dobry humor sekretarzowi, który zadzwonił o wpół do ósmej i uratował go przed koniecznością pójścia na mszę. Przez osiem ostatnich niedziel musiał maszerować do kościoła anglikańskiego przy Preussenallee. W życiu jego żony kwestie ducha stawały się projektem o coraz wyższym priorytecie. Miała nadzieję, że to ich do siebie zbliży.

Pięć metrów za jego plecami otworzyły się potężne metalowe szare drzwi pożarowe. Stanął w nich Johnson przysłany tu rok temu z Langley. Nadal zachował czterdzieści procent niewinności.

GT zaciągnął się ostatni raz ospałym letnim powietrzem Berlina, obserwując pomarańczowy balon majestatycznie unoszący się nad domami.

– Możemy zaczynać – powiedział Johnson. – Szefie?

– Idę.

Zeszli dwa piętra niżej. GT starał się z całych sił nie sapać zbyt głośno. Z miernym skutkiem.

Johnson przeciągnął identyfikator przez czytnik i wbił kod: nową sześciocyfrową kombinację, której musieli się uczyć raz na tydzień. Kolejny raz GT zwrócił uwagę na zapach jego perfum – mieszankę mleczno-kwiatowych tonów. Ktoś powinien z nim o tym porozmawiać.

W szerokim korytarzu, którego jasnoniebieska wykładzina podłogowa wreszcie została wyprana, panowała cisza jak w kostnicy. Wszystkie drzwi pozamykane. GT wyminął Johnsona i otworzył drzwi w jasnej dębowej okleinie. Mosiężna tabliczka po prawej stronie futryny informowała:

DR CLIVE BERNER

KOORDYNATOR DS. REGIONALNYCH

Ileż to pusto brzmiących tytułów używał przez te wszystkie lata? Ze dwadzieścia. Tu, w kraju sprzymierzonym, była to raczej kwestia grzecznościowa – działalność szpiegowska jest, bądź co bądź, wszędzie zakazana. W państwach neutralnych i wrogich była to kwestia wielkiej wagi. Im więcej czasu potrzebowały krajowe służby bezpieczeństwa na rozszyfrowanie, kto jest kim w lokalnej hierarchii CIA, tym lepiej.

Całkiem niezły gabinet jak na regionalnego koordynatora. Trzydzieści pięć metrów kwadratowych, dwa okna z szybami ze szkła pancernego, które przyciemniono, żeby uniemożliwić zaglądanie do środka. Przymocowane do podłogi duże biurko w tej samej jasnej dębowej okleinie co drzwi – gdyby mógł wybierać, wolałby coś bardziej klasycznego, ale histerycy z Dyplomatycznych Służb Bezpieczeństwa postawili na swoim.

Zamiast jasnoniebieskiej wykładzina w kolorze ciemnoczerwonym, tak jak w saloniku dla gości u ambasadora. Na przymocowanych do ścian regałach rząd żółtych grzbietów kanonu literatury niemieckiej wydanego przez wydawnictwo Reclam Verlag. Solidny fotel biurowy. Nowoczesna niska kanapa obita szarą tkaniną o strukturze filcu w komplecie z trzema fotelami ustawiona była przy przymocowanym do podłogi kubistycznym stoliku ze znienawidzonego jasnego drewna. Oczywiście bez poduszek. Na stole niski stalowy termos z kawą i trzy białe kubeczki plus najświeższe numery „Frankfurter Allgemeine Zeitung”, „The Economist”, „Berliner Morgenpost”, „Die Zeit”, „Wall Street Journal Europe”, „Newsweek”, „Der Spiegel”. Aha, jeszcze „Le Monde diplomatique”, wersja niemieckojęzyczna; miła lektura dla kogoś, kto chce sobie lekko podnieść ciśnienie antyamerykańską propagandą nienawiści. GT uśmiechnął się błogo. Gdyby miał trochę więcej sił, już dawno zakochałby się w swojej sekretarce.

Odwiesił marynarkę na wieszak przy lustrze i się przeciągnął. Górny guzik koszuli rozpięty, bez krawata. Cienka jasnoszara marynarka była nowa i nieźle dopasowana, nawet w ramionach. Szyta na miarę. Chyba trzeba będzie zamówić jeszcze ze trzy, w innych kolorach.

GT usiadł na kanapie z szeroko rozstawionymi nogami i łokciami wspartymi na oparciu kanapy, Johnson wybrał fotel i usiadł ze skrzyżowanymi nogami. Samiec alfa, samiec beta. Pół minuty później przyszedł jeszcze Almond, szef operacyjny i prawa ręka GT.

Jacy młodzi ci jego ludzie. Zawsze byli tacy młodzi?

– Sytuacja wygląda następująco… – Powaga Almonda kontrastowała z jego patologiczną opalenizną. – O dziewiętnastej zero pięć w sobotę wieczorem lokalnego czasu na centralę dzwoni kobieta posługująca się językiem angielskim. Prosi o połączenie z ambasadorem Harrimanem. Telefonista informuje, że to niemożliwe, i prosi o ponowny telefon w poniedziałek.

GT spojrzał na niego bez zainteresowania.

– Tak?

– Pięć minut później, o dziewiętnastej dziesięć, kobieta dzwoni ponownie. Odbiera ta sama osoba. Kobieta jest bardzo poruszona.

Almond wyciągnął z kieszeni na piersi komputer kieszonkowy i nacisnął przycisk odtwarzania.

– Dlaczego to takie trudne? – spytała kobieta na nagraniu. – Pan chyba nie rozumie. Mam ważną informację.

– Mogę oczywiście przekazać informację panu ambasadorowi, gdy tylko będzie na miejscu – odpowiada telefonista. GT dalej nie okazuje zainteresowania. – A o co chodzi?

– O Amerykanów zamordowanych w Marrakeszu – odpowiada kobieta. – Halo?

Cisza. Długa cisza.

GT kręci głową.

– Rozumiem – mówi telefonista. – Jeśli może pani zostawić swoje nazwisko i numer telefonu, to…

– Będę rozmawiać tylko z Ronem – stwierdza kobieta.

– Pana ambasadora dziś nie ma, dlatego prosiłbym, żeby pani zostawiła swoje nazwisko i numer, to oddzwonimy w…

Kliknięcie.

Almond wyłączył komputer.

– Marrakesz? – spytał GT.

Johnson odchrząknął.

– Sprawdziłem to, szefie. Nasz konsul generalny w Marrakeszu potwierdza, że…

GT zakręcił dłonią w powietrzu.

Johnson potrzebował pół sekundy, żeby skorygować wyraz twarzy i zmienić ton.

– Trzej obywatele amerykańscy zostali zamordowani w Marrakeszu przed tygodniem. Mężczyźni, około trzydziestki. Jeden wojskowy, dwaj cywile. Zastrzeleni podczas egzekucji w miejscu publicznym, na mieście.

– Egzekucja.

– Tak, szefie. Przepraszam za brak szczegółów. Marokańska, jak jej tam… żandarmeria. Mają do mnie zadzwonić.

– A może to ty powinieneś zadzwonić do nich?

– Już raz…

– Idź i spróbuj jeszcze raz.

Johnson kiwnął głową i wyszedł.

– Jeden z cywili to trzydziestosiedmioletni konsultant IT z Frankfurtu – dorzucił Almond, gdy drzwi się zamknęły.

– Niemiec? Zdaje się, że miało być trzech Amerykanów?

– Peter Mueller. Podwójne obywatelstwo. Urodzony w Kalifornii, przyjechał tu jako dziesięciolatek.

– Skąd masz te dane?

– Moje gadatliwe źródło w Verfassungsschutz – odpowiedział z dumą Almond. Zdobycie źródła informacji w agencji kontrwywiadu sojuszniczego państwa nie było może zadaniem najtrudniejszym na świecie, ale i tak był dumny, że mu się udało. – Ale, ale – kontynuował Almond. – Nasz konsultant IT, czyli Peter Mueller. Czy coś o nim wiemy? I owszem. Wiemy, że od czasów szkoły średniej kolegował się z naszym ulubieńcem, Lucienem Gellem.

GT zesztywniał.

– Nie wierzę.

– A jednak – wtrącił Almond, kiwając głową. – A jednak.

Lucien Gell. Obywatel Niemiec. Założyciel Hydraleaks, organizacji, którą CIA już dawno uznała za prawdziwego następcę osłabionych poprzedników i konkurentów. Organizacja Luciena Gella była sprytniejsza i potrafiła się lepiej maskować. Hydraleaks nie miało własnych stron internetowych, tylko pośredniczyło pomiędzy źródłem przecieku a mediami. Jego członkowie zamiast publikować wiadomości z pominięciem normalnych gazet i kanałów telewizyjnych, pieczołowicie wybierali najbardziej odpowiednie forum dla konkretnego przecieku, w pewnych przypadkach wręcz konkretnego dziennikarza, który najlepiej nadawał się do prowadzenia sprawy. Prowadzili aktywne poszukiwanie przecieków, pracowali z osobami mogącymi stać się źródłem informacji, rekrutowali ich – był to sposób postępowania, który przypominał GT metody pracy z okresu zimnej wojny, gdy sam werbował agentów ze Wschodu.

– Wiedziałem, że ci się to spodoba – powiedział Almond i oblizał wargi.

GT wstał, podszedł do regału i zaczął się przyglądać stojącym w nim książkom.

Wywierano silną presję na Niemcy, żeby pomogli Ameryce uciszyć Hydraleaks. Oskarżenie Hydraleaks o złamanie niemieckiej ustawy o poufności musiałoby jednak dotyczyć wycieku informacji opatrzonej klauzulą poufności w Niemczech, a tego organizacja unikała jak ognia. Dlatego niemieckie władze były dotychczas zupełnie niezainteresowane współpracą. Choć są inne przestępstwa niż zdrada i współdziałanie przy ujawnieniu informacji poufnych. Dziewięć miesięcy temu Niemcy wnieśli przeciwko Lucienowi Gellowi akt oskarżenia w sprawie oszustw podatkowych, ponieważ mimo starannego planowania i żołnierskiego stylu działania nie potrafił wyjaśnić, skąd jego organizacja miała pieniądze. Akt oskarżenia wniesiono w trybie zaocznym, ponieważ oskarżony zapadł się wcześniej pod ziemię.

Dla GT Lucien Gell był narcystycznym dupkiem, którego trzeba powstrzymać. Od listopada 2010 roku nikt go nie widział. Cały czas obowiązywało wydane już wtedy zalecenie kwatery głównej CIA w Langley, żeby go zlokalizować i rozpracować jego działania.

– Jaką funkcję pełnił Mueller w Hydraleaks? – zapytał GT, oddychając głęboko przez nos. Wrócił na kanapę. Zwiadowca złapał trop.

– Był numerem trzy albo cztery – odpowiedział z zapałem Almond. Cieszył się, że udało mu się przygotować te informacje na własną rękę. Niech GT zadecyduje, czy ma wtajemniczać Johnsona.

– Kto prowadzi dochodzenie w sprawie tych morderstw?

– Na pewno FBI. I Niemcy. I na pewno współpraca między nimi szwankuje.

– Ktoś z naszych? Może grupa antyterrorystyczna z Hamburga?

– Możliwe. Sprawdzę to.

– Nie, poczekaj. – GT wstrzymał oddech i nalał kawy do kubka. – Możliwe, że to coś poważniejszego – mruknął.

– Tak, szefie.

– Nasza placówka już od dawna nie wykazała się żadnym spektakularnym sukcesem.

– Może masz za duże wymagania wobec siebie, szefie.

– Wiesz, o czym mówię.

– Tak, szefie. – Almond pociągnął palcem wskazującym po stole i właśnie zamierzał coś powiedzieć, gdy rozległ się dzwonek jego telefonu komórkowego. Po pięciu sekundach rozłączył rozmowę. – Zlokalizowaliśmy tę kobietę. – Odwrócił się w kierunku GT. – Dzwoniła z restauracji w Parchimiu.

– Czternaście godzin temu.

– Tak.

– Czyli zlokalizowaliśmy telefon.

– Właśnie.

– A nie kobietę.

– …dokładnie, szefie.

– Mam nadzieję, że ktoś od nas już jedzie do Parchimia.

– Czekają tylko na sygnał, szefie.

GT zamknął oczy i usłyszał, jak Almond wybiera numer i mówi:

– Zaczynajcie. Powtarzam: zaczynajcie.

Siedzieli chwilę w milczeniu.

– À propos tego potrójnego morderstwa – odezwał się wreszcie GT. – Nic o tym nie słyszałem. A ty?

– Nie.

– Było coś w mediach?

– Nie, szefie. A przynajmniej my nic nie wyłapaliśmy.

To Marokańczycy. Niedługo tylko oni na całej planecie nie będą dopuszczać do wycieków na lewo i prawo. Może fajnie by się pracowało w lekko skorumpowanym państwie policyjnym.

– A rozmowa z centralą? – myślał na głos GT. – Mógł jej słuchać każdy, prawda?

– To znaczy?

– DSS, NSA, DIA, FBI… Rozmowy przychodzące na otwartą linię placówki dyplomatycznej mogą być podsłuchiwane przez każdego mądralę.

– Chyba tak.

GT bębnił palcami o szorstką tapicerkę fotela.

Kobieta chciała rozmawiać z ambasadorem. Jasne. Ludzie mogą chcieć, by ich połączono z różnymi urzędnikami. To nie ma znaczenia. Najważniejsze jest to, co zamierzała mu powiedzieć.

Ktoś najwyraźniej zarządził, że incydent marokański ma być utrzymany w tajemnicy. Prawdopodobnie dla dobra śledztwa. Prędzej czy później jednak konkurencja – agenci wywiadu obrony z DIA, ludzie z kontrwywiadu radiowego z NSA, śledczy z FBI, ktokolwiek – wysłucha nagrania, które przed chwilą usłyszał GT.

– Może są jakieś oflagowane wiadomości? Chodzi mi o bazy danych, gdzieś jakaś wzmianka o Marrakeszu, zamordowany żołnierz, Amerykanie zamordowani w Maroku czy coś w tym stylu?

– Nic takiego nie znaleźliśmy. Mam podzwonić i popytać w innych źródłach?

– Jasne, że nie.

FBI to co innego. Ich zawsze można było przegonić, podpierając się argumentem, że chodzi o dobro trwającej operacji zagranicznej, i obawą o wrażliwe materiały wywiadowcze. Na DIA czy NSA takie srebrne kule niestety nie działały. Może mieli co innego do roboty, pomyślał GT. Tak czy inaczej, za kilka godzin, może jutro, poczuje czyjś oddech na karku. Musiał wykorzystać ten czas na zdobycie informacji. Nie zaszkodzi być o krok przed nimi. GT nie chciał iść na emeryturę ani teraz, ani przez najbliższe pięć, sześć lat. Zdawał sobie jednak sprawę, że już dawno nie wykazał się niczym szczególnym. Różnica finansowa pomiędzy przymusowym wcześniejszym odejściem a dotrwaniem do wieku emerytalnego była ogromna. Dziesiątki tysięcy dolarów rocznie.

– Dopilnuj, żebyśmy ją znaleźli – powiedział, patrząc uważnie na Almonda.

Młody człowiek zaczął wiercić się niespokojnie w fotelu.

– Zrobimy co się da. Ale to zależy.

– Od czego? – GT pochylił się w jego kierunku i powtórzył: – Od czego?

– Jeśli się stamtąd ruszyła, to ma sporą przewagę.

Drzwi. Do środka wszedł Johnson z notatnikiem w ręce. GT poczuł się znowu jak profesor staroświeckiej brytyjskiej szkoły z internatem.

– Strzelaj – rzucił GT, opierając się wygodnie o oparcie.

– Okej – zaczął Johnson i usiadł w innym fotelu, jakby chciał spróbować, czy z tego miejsca pójdzie mu lepiej. – Ofiary – przeczytał na głos. – Porucznik marynarki wojennej Trent Wallace, trzydzieści trzy lata, odsłużone trzy misje w Iraku. Peter Mueller, konsultant IT z Frankfurtu, trzydzieści siedem lat, podwójne obywatelstwo, amerykańskie i niemieckie. Daniel Jefferson, dziennikarz freelancer z Bostonu, trzydzieści lat.

– Konsultant IT – prychnął GT i pokręcił głową. – Czyli kto, do cholery? Wiecie, jaki tytuł miał mój ojciec w książce telefonicznej w rodzinnym miasteczku w Kentucky? Konsultant do spraw rolnictwa. A wiecie, jak zarabiał na chleb? Kosił trawę w firmie kuzyna. Ale nie codziennie, tylko jak pojawiło się zlecenie.

Zapadła cisza.

– Mogę kontynuować? – zapytał Johnson.

– Jasne.

– Zastrzeleni w salonie fryzjerskim. Podwójnym strzałem w głowę. – Johnson popatrzył na siedzących obok mężczyzn, oczekując potwierdzenia. Widać, że przeszedł obowiązkowy kurs z organizacji i prowadzenia spotkań. – W formularzu wizowym na granicy wszyscy trzej wpisali „cel podróży: turystyczny”. Obaj cywile zjawili się w Maroku jako pierwsi, przylecieli tym samym samolotem z Wielkiej Brytanii. Trzy dni przed strzelaniną. Nie wiadomo, gdzie mieszkali. Jako miejsce zamieszkania w kraju podali w formularzu nazwę jakiegoś większego hotelu. Ale nikt tam o nich nie słyszał.

GT pomyślał przez chwilę o biednych pracownikach hotelu. Królewskiej żandarmerii na pewno nie spodobała się ich odpowiedź.

– Porucznik przyjechał na dzień przed zabójstwem – ciągnął dalej Johnson. – W formularzu wpisał ten sam hotel co cywile.

– Co mówią Marokańczycy?

– Nie za wiele, szefie. Do morderstwa nie przyznała się żadna grupa terrorystyczna, nikt nic nie słyszał. Ani Izraelczycy, ani Jordańczycy, ani Algierczycy, ani Francuzi, ani Saudyjczycy, ani…

– Okej – przerwał mu GT.

Siedzący w samym rogu kanapy Almond nie potrafił ukryć zniecierpliwienia. Johnson nie mógł tego nie zauważyć i poczuł się nieswojo. Domyślał się, że są jakieś inne informacje, którymi koledzy nie chcieli się z nim na razie podzielić. GT pomyślał, że Almond może zajść naprawdę wysoko, jeśli nauczy się wstrzemięźliwości. Ograniczenie czyni mistrza i tak dalej.

Johnson milczał.

– Żadnych innych ofiar?

– Owszem. Jeden Marokańczyk. Fryzjer.

– No proszę, dlaczego od razu tak nie mówisz? Arabowie się nie liczą czy co?

Johnson spąsowiał.

– Z całym szacunkiem, szefie. Ale nigdy nikt mi nie zarzucał, że… że…

– Żartowałem.

– Aha. Rozumiem.

Szyderczy uśmiech na twarzy Almonda o mało nie podniósł go z kanapy.

– Skupcie się na tej kobiecie – rzucił w jego stronę GT, żeby przebić ten balon samozadowolenia.

– A co, gdy ją znajdziemy? – zapytał Almond.

GT zatrzymał wzrok na oprawionym w ramki zdjęciu ambasadora ściskającego dłoń prezydenta w Ogrodzie Różanym Białego Domu. Ambasador. Był dosłownie i w przenośni na zupełnie innym piętrze. Nie było potrzeby, by niepokoić go w niedzielę.

– Kiedy ją znajdziemy – powiedział wolno GT – umieścimy ją tymczasowo w jakimś hotelu. Muszę to przemyśleć. – Nalał im kawy.

– Dzięki, szefie – powiedzieli chórem.

– Zabierajcie ją do siebie – mruknął GT.

Wyszli.

Położył się na kanapie i zaczął się wpatrywać w jasnoszary sufit.

Granatowy cyferblat jego tag heuera z chromowaną bransoletą pokazywał piętnaście po dziesiątej. Sam go sobie kupił. Zapłacił niezłą sumkę. W pracy nakłamał, że dostał go od żony, a w domu nakłamał, że dostał go od ambasadora. Spotykali się tak rzadko, że nie było ryzyka wpadki.

Czas mijał. Maroko. Może pojawiła się jakaś nowa organizacja terrorystyczna? A może chodzi o porachunki gangów? Może jacyś amerykańscy durnie wplątali się w przemyt broni? Narkotyki? Chyba nie. Powiązanie z Hydraleaks było zbyt wyraźne. Wykonano wyrok śmierci na jednym z szefów Hydraleaks, jakimś oficerze i dziennikarzu.

Może to sprawka CIA? Mieli przecież tajne komórki, które zajmowały się wyłącznie tropieniem przecieków i analizowaniem takich organizacji, jak Hydraleaks. Prowadzili też infiltrację. Ale potrójne morderstwo w biały dzień, w środku miasta? I nie posprzątali po sobie?

Chodziło przecież o amerykańskich obywateli, w tym żołnierza i dziennikarza. Nie, to niemożliwe. To nie mogła być CIA. Za dużo śladów. A przede wszystkim – po co? Weźmy przykładowo Petera Muellera, członka Hydraleaks i tak dalej. Więcej korzyści byłoby z niego, gdyby żył.

Trzeba spojrzeć na to z innej strony. Wcale nie tak łatwo było podnieść się z kanapy. W pokoju zrobiło się za ciepło. Siedząc przy biurku, rozpiął pasek, żeby brzuch trochę odpoczął, zdjął okulary, które zawisły na sznurku jak korale, podrapał się po nasadzie nosa, znowu założył okulary i otworzył dzisiejszy „Berliner Morgenpost”. Żadnej wzmianki. Kłótnia o to, czy USA mają rozpocząć działania przeciwko Libii bezpośrednio, jak Bóg przykazał, czy w ramach biurokratycznych procedur NATO, jak wolał prezydent. Zastrzeleni demonstranci w Jemenie, Syrii – aha, i jeszcze w Omanie.

Nichts. Gar nichts.

Kilkakrotnie okrążył pokój. Przyłapał się na obgryzaniu paznokci. Przysiadł na kanapie i zaczął analizować.

Pukanie do drzwi. Almond.

– Mamy rysopis. Pracownicy restauracji ją pamiętają. Nieczęsto się teraz zdarza, żeby ktoś chciał skorzystać z telefonu stacjonarnego.

– No i co?

– Około czterdziestki, wysoka, szczupła, jasne włosy – recytował Almond. – To nie za wiele.

– Najpierw sprawdźcie wszystkie hotele i hostele. Kogo tam mamy?

– Na razie tylko Kinsleya, Greena, Weinbergera i Coxa. Pomyślałem, że nie możemy wysłać tam od razu całej armii.

To prawda. Nie zawsze dało się zrobić to, co by się chciało. Trudno wtedy o dyskrecję.