Tytuł oryginału:

THE GIRLS

Copyright © 2016 by Emma Cline

Copyright © 2016 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2016 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz

Redakcja: Jolanta Olejniczak-Kulan

Korekta: Iwona Wyrwisz, Joanna Rodkiewicz, Marta Chmarzyńska

ISBN: 978-83-7999-796-1

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i może wiązać się z sankcjami karnymi.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Więcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.pl

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2016

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

PODZIĘKOWANIA

Chciałabym podziękować Kate Medinie i Billowi Cleggowi za bezcenne wskazówki. Wyrazy wdzięczności kieruję też do Anny Pitoniak, Derrilla Hagooda, Petera Mendelsunda, Freda i Nancy Cline oraz do moich braci i sióstr: Ramseya, Hilary, Megan, Elsie, Mayme i Henry’ego.

Dziewczyny to dzieło fikcyjne. Imiona, postaci, miejsca i zdarzenia są produktem wyobraźni autorki albo zostały wykorzystane w sposób fikcyjny. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych wypadków, miejsc albo osób żyjących lub zmarłych jest całkowicie przypadkowe.

Śmiech zwrócił moją uwagę, dziewczęta przykuły wzrok.

Najpierw dostrzegłam ich włosy, długie i splątane. Potem biżuterię łapiącą promienie słońca. Były na tyle daleko, że widziałam jedynie kontury twarzy, ale to nie miało znaczenia – wszystkie trzy różniły się od ludzi w parku. Rodzin kręcących się w luźnej kolejce do kiełbasek i burgerów z otwartego grilla. Kobiet w kraciastych bluzkach klejących się do swoich chłopaków, dzieci rzucających zdrewniałymi owocami eukaliptusów w zdziczałe kury biegające po parku. Te długowłose dziewczyny zdawały się płynąć ponad wszystkim, co wokół nich się działo, tragiczne i odizolowane. Jak rodzina królewska na wygnaniu.

Gapiłam się na nie bezwstydnie i otwarcie: wydawało się nieprawdopodobne, że się obejrzą i mnie zauważą. Na moich kolanach leżał zapomniany burger, wiatr przywiewał rybi odór z rzeki. Byłam w wieku, kiedy uważnie oceniałam inne dziewczęta, prowadząc nieustanny bilans własnych braków, i od razu stwierdziłam, że najładniejsza jest czarnowłosa. Spodziewałam się tego, zanim jeszcze zdołałam zobaczyć ich rysy. Emanowała aurą niezwykłości, brudna sukienka ledwo zakrywała jej pupę. Jej dwie towarzyszki, chuda rudowłosa i druga, wyraźnie starsza, ubrały się z tą samą nieprzemyślaną niedbałością. Jakby je wywleczono z jeziora. Tanie pierścionki były niczym drugi komplet kłykci. Dziewczyny igrały z niepewną granicą, na której uroda i brzydota istniały równocześnie, i w parku podążała za nimi fala czujności. Matki rozglądały się za dziećmi, poruszone uczuciem, którego nie potrafiły nazwać. Kobiety sięgały po dłonie partnerów. Słońce jak zawsze przedzierało się przez drzewa – leniwe wierzby, porywy gorącego wiatru nad kocami piknikowymi, ale swojskość dnia została zmącona szlakiem, który dziewczęta wytyczyły w normalnym świecie. Smukłe i bezmyślne jak rekiny przecinające wodę.

CZĘŚĆ PIERWSZA

Zaczyna się od forda stojącego na jałowym biegu na wąskim podjeździe, od słodkiego brzęczenia wiciokrzewów gęstniejącego w sierpniowym powietrzu. Od dziewcząt na tylnym siedzeniu trzymających się za ręce, szyb w samochodzie opuszczonych, by wpuścić do środka noc. Radia grającego do chwili, gdy wyłącza je nagle poirytowany kierowca.

Wspinają się na bramę, nadal ozdobioną bożonarodzeniowymi światełkami. Najpierw trafiają na otępiałą ciszę domu dozorcy, który ucina sobie wieczorną drzemkę na sofie – bose stopy leżą równo obok siebie jak bochenki. W łazience jego dziewczyna zmywa mgliste półksiężyce cieni z powiek.

A potem główny dom, gdzie na ich widok kobieta czytająca w gościnnym pokoju wzdryga się ze strachu. Drżąca woda w szklance na nocnym stoliku, wilgotna bawełna bielizny. Pięcioletni synek przy boku kobiety mamrocze tajemnicze nonsensy, walcząc ze snem.

Zaganiają wszystkich do salonu. Chwila, w której przerażeni ludzie rozumieją, że słodka codzienność życia – poranny łyk soku pomarańczowego, przechylenie ciała przy braniu zakrętu na rowerze – już minęła. Ich twarze zmieniają się jak otwierana żaluzja; mechanizm jest za oczami.

Tak często wyobrażałam sobie tę noc. Mroczna górska droga, pozbawione słońca morze. Kobieta powalona na spowitym nocą trawniku. Chociaż przez lata szczegóły zblakły, obrosły drugą, trzecią skórą, kiedy koło północy usłyszałam szczęk otwieranego zamka, to była moja pierwsza myśl.

Obcy przed drzwiami.

Czekałam, aż odgłos ujawni swoje źródło. Dzieciak sąsiadów z rozmachem stawiający na chodniku kosz ze śmieciami. Jeleń przedzierający się przez zarośla. Może tylko tym jest, mówiłam w duchu, ten odległy grzechot w drugiej części domu, i próbowałam sobie wyobrazić, jak nieszkodliwie będzie znowu wyglądała przestrzeń w świetle dziennym, jaka będzie spokojna, poza zasięgiem niebezpieczeństwa.

Ale hałas nie ustawał, wyraźnie się urealniał. Teraz w drugim pokoju rozległ się śmiech. Głosy. Sprężone szuu lodówki. Szukałam wyjaśnień, ciągle jednak do głowy wpadała mi najgorsza myśl. Po wszystkim tak to się skończy. Uwięziona w cudzym domu, pomiędzy faktami i nawykami cudzego życia. Moje gołe, poznaczone żylakami nogi – jaka słaba się wydam, kiedy po mnie przyjdą, kobieta w średnim wieku czołgająca się w kąt.

Leżałam na łóżku, płytko oddychałam i wpatrywałam się w zamknięte drzwi. Czekałam na intruzów, na koszmary z mojej wyobraźni przyjmujące ludzką postać i zapełniające pokój – nie będzie aktów heroicznych, to rozumiałam. Tylko tępe przerażenie, ból fizyczny, który trzeba przecierpieć do końca. Nie będę próbowała uciekać.

Wstałam z łóżka dopiero wtedy, gdy usłyszałam dziewczynę. Głos miała wysoki i niegroźny. Chociaż to nie powinno uspokajać – Suzanne i pozostałe też były dziewczynami i nikomu to nie pomogło.

Mieszkałam w pożyczonym domu. Za oknem gęste gałęzie nadmorskich cyprysów, powiew słonego powietrza. Objadałam się jak w dzieciństwie: sterta spaghetti, na niej ser jak mech. W gardle nijaki smak wody gazowanej. Co tydzień podlewałam rośliny Dana, każdą donicę transportowałam do wanny i lałam wodę, aż ziemia bulgotała od wilgoci. Nieraz brałam prysznic z dywanem zeschłych liści na dnie.

Spadek, który był resztkami po filmach mojej babki – wiele godzin jej jastrzębiego uśmiechu na taśmie, starannie uczesanych loków – wydałam dziesięć lat temu. Miałam skłonność do wciskania się w pustą przestrzeń w życiu innych ludzi, pracowałam jako opiekunka z mieszkaniem. Kultywowałam dystyngowaną niewidzialność w bezpłciowych ubraniach, z rysami rozmazanymi przyjemnym, niejednoznacznym wyrazem twarzy trawnikowej ozdoby. Ten element przyjemny był ważny, magiczna sztuczka niewidzialności działała tylko wtedy, gdy stanowiła część właściwego porządku rzeczy. Jakby to było coś, czego ja także pragnęłam. Moi podopieczni się zmieniali. Dziecko ze specjalnymi potrzebami, bojące się kontaktów elektrycznych i świateł ulicznych. Starsza kobieta, która oglądała talk-show, kiedy ja odliczałam cały spodek tabletek, jasnoróżowych kapsułek jak delikatne cukierki.

Kiedy ostatnia praca się skończyła, a nowa nie pojawiła, Dan w troskliwym odruchu starego przyjaciela zaoferował mi swój letni dom, jakbym wyświadczała mu przysługę. Świetliki wypełniały pokoje mglistym półmrokiem akwarium, stolarka puchła i pokrywała się plamami od wilgoci. Jakby dom oddychał.

Plaża nie cieszyła się popularnością. Za zimno, nie było ostryg. Wzdłuż jedynej drogi w miasteczku, na rozległych działkach, stały przyczepy – wiatraczki furkotały na wietrze, na gankach leżały pobielałe koła i kamizelki ratunkowe, ornamenty ludzi skromnych. Czasami wypalałam trochę puszystej i ostrej marihuany z zapasów mojego dawnego gospodarza, potem szłam do sklepu w miasteczku. To zadanie, jasno zdefiniowane jak umycie naczynia, umiałam wykonać. Naczynie było brudne albo czyste, z radością witałam takie zero-jedynkowe wybory – to, jak na nich opierał się dzień.

Rzadko widywałam kogoś za oknem. Wyglądało na to, że nieliczni nastolatkowie z miasteczka zabijają się w makabrycznie wiejskie sposoby – słyszałam pick-upy zderzające się o drugiej w nocy, nocleg w przyczepie kończył się zatruciem tlenkiem węgla, martwym rozgrywającym. Nie wiedziałam, czy to problem zrodzony z wiejskiego życia, z nadmiaru czasu, nudy i pojazdów rekreacyjnych, czy może rys typowy dla Kalifornii, coś w świetle popychało do ryzyka i głupich filmowych wyczynów.

Ani razu nie byłam nad oceanem. Kelnerka w kawiarni powiedziała mi, że to wylęgarnia żarłaczy.

Podnieśli głowy w jasnym świetle kuchennych lamp jak szopy, które wpadły do kontenera na śmieci. Dziewczyna pisnęła. Chłopak stał prosto, na całą wysokość swojego szczupłego ciała. Tylko ich dwoje. Serce waliło mi mocno, ale byli tacy młodzi – uznałam, że to miejscowi, którzy włamują się do letnich domów. Jednak nie umrę.

– Co jest, kurwa? – Chłopak odstawił butelkę z piwem, dziewczyna przylgnęła do jego boku. On wyglądał na mniej więcej dwadzieścia lat, miał szorty bojówki, białe skarpety, różowe pryszcze pod zasłoną brody. Ale dziewczyna była młodziutka. Piętnasto-, szesnastoletnia, z posiniałymi bladymi nogami.

Próbowałam zebrać cały swój autorytet, przyciskając rąbek T-shirtu do ud. Kiedy powiedziałam, że zadzwonię na policję, chłopak parsknął.

– Proszę bardzo. – Mocniej przytulił dziewczynę. – Dzwoń po gliny. Wiesz co? – Wyjął swoją komórkę. – Pierdolić to, sam zadzwonię.

Tafla strachu, którą nosiłam w piersiach, nagle się rozpuściła.

– Julian?

Chciało mi się śmiać – kiedy ostatni raz go widziałam, miał trzynaście lat, był kościsty i nieuformowany. Jedyny syn Dana i Allison. Strasznie się nad nim trzęśli, wozili go na konkursy wiolonczelowe po całym zachodzie Stanów Zjednoczonych. Nauczyciel mandaryńskiego w czwartki, ciemny chleb i witaminy w żelkach, rodzicielskie zapory przed porażką. Wszystko to spaliło na panewce i Julian skończył na Kalifornijskim Uniwersytecie Stanowym w Long Beach albo w Irvine. Pamiętałam, że były jakieś problemy. Relegowanie, a może łagodniejsza wersja, sugestia powrotu na rok do dwuletniego college’u. Julian był nieśmiałym, drażliwym dzieckiem, kulącym się ze strachu na widok radia w samochodzie, nieznanych potraw. Teraz stał się wyrazisty, spod koszuli wypełzały tatuaże. Nie pamiętał mnie, bo i dlaczego? Byłam kobietą poza zasięgiem jego zainteresowań erotycznych.

– Zatrzymałam się tu na kilka tygodni – powiedziałam, świadoma swoich obnażonych nóg i zakłopotana melodramatyzmem, wzmianką o policji. – Jestem przyjaciółką twojego taty.

Widziałam, jak z wysiłkiem próbuje mnie umiejscowić, przypisać mi znaczenie.

– Evie – dodałam.

Nadal nic.

– Mieszkałam w tamtym mieszkaniu w Berkeley? Koło domu twojego nauczyciela gry na wiolonczeli? – Dan i Julian czasami odwiedzali mnie po lekcji. Julian łapczywie pił mleko i znaczył nogi stołu automatycznymi kopniakami.

– O cholera – odparł. – Taa.

Nie umiałam stwierdzić, czy rzeczywiście sobie mnie przypomniał, czy po prostu przywołałam wystarczająco dużo uspokajających szczegółów.

Dziewczyna odwróciła się do Juliana, twarz miała pustą jak łyżka.

– W porządku, skarbie. – Pocałował ją w czoło. Nieoczekiwany przejaw łagodności.

Uśmiechnął się do mnie i uświadomiłam sobie, że jest pijany, a może tylko naćpany. Rysy miał rozmazane, na czole niezdrową wilgoć, ale jego wychowanie z wyższych klas zadziałało automatycznie.

– To jest Sasha – powiedział, szturchając dziewczynę.

– Cześć – pisnęła zakłopotana. Zapomniałam o tym otumanionym rysie nastoletnich dziewczyn: pragnienie miłości płonęło w jej twarzy tak jasno, że wprawiało mnie to w zażenowanie.

– Sasho – ciągnął Julian – to jest…

Z wysiłkiem próbował skupić na mnie wzrok.

– Evie – przypomniałam mu.

– Właśnie. Evie. O rany.

Napił się piwa, bursztynowa butelka rzucała refleksy. Patrzył poza mną. Wodził wzrokiem po meblach, po zawartości półek z książkami, jakby dom należał do mnie, a on był tu obcy.

– Boże, musiałaś pomyśleć, że się włamujemy albo coś w tym rodzaju.

– Myślałam, że to miejscowi.

– Kiedyś się tu włamano – powiedział Julian. – Jak byłem mały. Nie było nas w domu. Ukradli tylko nasze mokre kostiumy i uchowce z lodówki. – Znowu się napił.

Sasha nie odrywała oczu od Juliana. Była w obciętych spodniach, całkiem nieodpowiednich na zimne wybrzeże, i w za dużej bluzie, którą musiał dać jej Julian, z pogryzionymi i wilgotnymi mankietami. Miała okropny makijaż, ale przypuszczam, że stanowił bardziej symbol. Widziałam, że się denerwuje, kiedy na nią patrzę. Rozumiałam jej niepokój. Kiedy byłam w tym wieku, nie wiedziałam, jak się poruszać, nie miałam pewności, czy nie chodzę za szybko, czy inni widzą mój dyskomfort i sztywność. Jakby każdy nieustannie oceniał moje zachowanie i odkrywał w nim braki. Przyszło mi do głowy, że Sasha jest bardzo młoda. Za młoda, żeby być tu z Julianem. Sprawiała wrażenie, jakby wiedziała, o czym myślę, i patrzyła na mnie zaskakująco buntowniczo.

– Przykro mi, że tata cię nie uprzedził, że tu jestem – powiedziałam. – Mogę spać w drugim pokoju, jeśli wolicie większe łóżko. A jeśli chcecie być sami, coś wykombinuję…

– Nie – odparł Julian. – Sasha i ja możemy spać gdziekolwiek, prawda, skarbie? I tylko robimy postój. W drodze na północ. Po trawkę. Przynajmniej raz w miesiącu jeżdżę z LA do Humboldt.

Julian myślał, że mi tym zaimponuje, widziałam to wyraźnie.

– Nie sprzedaję ani nic takiego – ciągnął, spuszczając z tonu. – Tylko przewożę. Właściwie nie potrzeba nic poza kilkoma wodoodpornymi torbami i skanerem częstotliwości policyjnych.

Sasha wyraźnie się martwiła. Wpakuję ich w kłopoty?

– Powtórz, skąd znasz mojego tatę? – zapytał Julian. Opróżnił jedną butelkę, otworzył następną. Przynieśli kilka sześciopaków. Inne zapasy w zasięgu wzroku: żwir mieszanki orzechowej, nieotwarte opakowanie kwaśnych żelków, zatęchła, zwinięta w kulkę torba z fast foodu.

– Poznaliśmy się w LA – odparłam. – Przez pewien czas mieszkaliśmy razem.

Pod koniec lat siedemdziesiątych Dan i ja dzieliliśmy mieszkanie w Venice Beach, Venice z zaułkami z Trzeciego Świata, palmami uderzającymi w okna w powiewach ciepłego nocnego wiatru. Żyłam z filmowych pieniędzy babki i uczyłam się w szkole pielęgniarskiej. Dan próbował zostać aktorem. Z aktorstwa nic nie wyszło, za to ożenił się z kobietą, która miała rodzinne pieniądze, i założył przedsiębiorstwo produkujące wegetariańskie mrożonki. Teraz był właścicielem domu sprzed trzęsienia ziemi w Pacific Heights.

– Zaraz, jego przyjaciółka z Venice? – Julian nagle jakby trochę oprzytomniał. – Powtórz, jak się nazywasz?

– Evie Boyd. – Zaskoczył mnie wyraz jego twarzy: rozpoznanie, po części, ale też prawdziwe zainteresowanie.

– Czekaj – powiedział. Cofnął rękę, którą obejmował swoją dziewczynę, a jego nieobecność jakby wyssała z niej siły. – Ty jesteś tą kobietą?

Może Dan mu opowiedział, jak przytrafiły mi się złe rzeczy. Ta myśl wprawiła mnie w zakłopotanie i odruchowo dotknęłam twarzy. Stary wstydliwy nawyk z okresu dojrzewania, jakbym zakrywała pryszcz. Dłoń niby przypadkiem na brodzie, palce bawiące się ustami. Jakby to nie zwracało uwagi, nie pogarszało sprawy.

Teraz Julian był podekscytowany.

– Była w tej sekcie – zwrócił się do dziewczyny. – Prawda? – Znowu spojrzał na mnie.

W moim żołądku rozlała się fala strachu. Julian wpatrywał się we mnie, niecierpliwie i wyczekująco. Oddychał głośno, urywanie.

Tamtego lata miałam czternaście lat. Suzanne skończyła dziewiętnaście. Czasami grupa paliła kadzidełka, robiłyśmy się po nich senne i uległe. Suzanne czytała na głos coś ze starego „Playboya”. Obsceniczne i świetliste polaroidy, które chowałyśmy i którymi wymieniałyśmy się jak kartami z baseballistami.

Wiedziałam, z jaką łatwością to może nastąpić – przeszłość pod ręką jak bezradne przesunięcie poznawcze iluzji optycznej. Ton dnia łączył się z jakimś konkretnym przedmiotem: szyfonowym szalem mojej matki, wilgotnością pokrojonej dyni. Określonymi wzorami cieni. Nawet błysk słońca na masce białego samochodu potrafił wywołać we mnie chwilową falę, umożliwiającą powstanie wąskiej przestrzeni powrotu. Widziałam stare szminki Yardleya – teraz kosmetyk był tylko woskową grudą – sprzedawane w Internecie za prawie sto dolarów. Dorosłe kobiety znowu mogły je więc powąchać, poczuć ten chemiczny, kwietny zaduch. Ludzie tak strasznie pragnęli potwierdzenia, że ich życie rzeczywiście się zdarzyło, że osoba, którą kiedyś byli, nadal w ich wnętrzu istnieje.

Było tak wiele rzeczy, które mnie zawracały. Posmak soi, dym w czyichś włosach, trawiaste wzgórza w czerwcu przybierające piaskową barwę. Układ dębów i głazów widziany kącikiem oka mógł coś otworzyć w mojej piersi, sprawić, że dłonie nieoczekiwanie robiły się śliskie od adrenaliny.

Oczekiwałam od Juliana wstrętu, może nawet strachu. To była logiczna reakcja. Ale zbiło mnie z tropu jego spojrzenie. Przyglądał mi się z czymś w rodzaju podziwu.

Ojciec musiał mu powiedzieć. O lecie walącego się domu, spalonych słońcem kilkulatków. Kiedy po raz pierwszy próbowałam o tym opowiedzieć Danowi, w wieczór częściowego zaciemnienia w Venice, które przywołało świece, apokaliptyczną intymność, on wybuchnął śmiechem. Mój ściszony głos błędnie odczytał jako wesołość. Nawet gdy już go przekonałam, że mówię prawdę, wspominał o ranczu tym samym kpiącym tonem. Jak w horrorze z fatalnymi efektami specjalnymi, gdzie ramię mikrofonu wpada w kadr i rzeźnię zabarwia komedią. Ulgą było przesadne przedstawienie dystansu, uporządkowanie mojego zaangażowania, zamienienie go w starannie zapakowaną anegdotę.

Pomagało, że w większości książek o mnie nie wspomniano. Ani w wydaniach z miękkimi oprawami, tytułami ociekającymi krwią i błyszczącymi fotografiami z miejsca zbrodni. Ani w mniej popularnym, acz bliższym prawdy tomie napisanym przez prowadzącego sprawę prokuratora, pełnym obrzydliwych szczegółów, łącznie z niestrawionym spaghetti, które znaleziono w żołądku chłopczyka. Kilka wersów o mnie było pogrzebanych w książce byłego poety, której nakład się wyczerpał, ale on pomylił moje nazwisko i nie połączył mnie z moją babką. Ten sam poeta twierdził, że CIA produkowało filmy porno z naćpaną Marilyn Monroe w roli głównej i sprzedawało je politykom oraz głowom państw.

– To było dawno temu – powiedziałam do Sashy, ale jej twarz pozostała pusta.

– Nieważne – odparł Julian, jaśniejąc. – Zawsze myślałem, że to było piękne. Chore, a mimo to piękne – powiedział. – Ekspresja. Popierdolona, ale ekspresja. Rozumiesz? Impuls artystyczny. Musisz zniszczyć, żeby stworzyć, całe to hinduistyczne gówno.

Widziałam wyraźnie, że mój pełen niedowierzania szok odczytuje jako aprobatę.

– Boże, nawet sobie nie potrafię tego wyobrazić – powiedział Julian. – Znaleźć się w środku czegoś takiego.

Czekał na moją reakcję. Zamroczył mnie podstępny atak kuchennych lamp: nie zauważyli, że tu jest za jasno? Zastanawiałam się, czy ta dziewczyna w ogóle jest ładna. Jej zęby miały żółtawy odcień.

Julian szturchnął ją łokciem.

– Sasha nie ma nawet pojęcia, o czym rozmawiamy.

Niemal wszyscy znali co najmniej jeden z upiornych detali. W Halloween studenci college’ów przebierali się czasem za Russella, dłonie chlapali keczupem zwędzonym ze stołówki. Zespół blackmetalowy wykorzystał na okładce albumu serce, to samo poszarpane serce, które Suzanne zostawiła na ścianie Mitcha. Namalowane krwią kobiety. Ale Sasha była taka młoda – dlaczego miałaby o tym słyszeć? Dlaczego miałoby ją to obchodzić? Tkwiła pogrążona w tym głębokim przekonaniu, że nie istnieje nic poza jej własnym doświadczeniem. Jakby sprawy mogły się toczyć tylko jednym torem, lata prowadziły nas korytarzem do pokoju, gdzie czekało nasze nieuchronne ja – embrioniczne, gotowe na ujawnienie. Jakże smutne jest uświadomienie sobie, że czasami nigdy tam nie docieramy. Że czasami przeżywamy całe życie, ślizgając się po powierzchni, a lata pozbawione szczęścia przemijają.

Julian pogłaskał Sashę po włosach.

– To była kurewsko wielka sprawa. Hippisi zabijający tych ludzi w Marin.

Widziałam znajomy żar w jego twarzy. Ten sam ferwor co u osób zaludniających fora internetowe, które nigdy nie zwalniają ani nie nikną. Szarpali się o prawa własności, przyjmowali ten sam wszechwiedzący ton, polor naukowy maskujący fundamentalną grozę przedsięwzięcia. Czego szukali pomiędzy masą banalnych informacji? Jakby znaczenie miała pogoda tamtego dnia. Wszystkie te strzępy wydawały się ważne, kiedy dostatecznie długo je analizowano: stacja, na którą było nastawione radio w kuchni Mitcha, liczba i głębokość ran zadanych nożem. To, jak cienie mogły migotać na tym konkretnym samochodzie jadącym tą konkretną drogą.

– Byłam z nimi przez kilka miesięcy – powiedziałam. – W sumie nic wielkiego.

Julian wyglądał na rozczarowanego. Wyobraziłam sobie kobietę, którą widział, kiedy na mnie patrzył: rozczochrane włosy, wyrażające troskę zmarszczki wokół oczu.

– Ale owszem – powiedziałam – spędziłam tam dużo czasu.

Ta odpowiedź zdecydowanie przywróciła mnie w zasięg jego zainteresowania.

Pozwoliłam, żeby tamta chwila minęła.

Nie powiedziałam mu, że żałowałam, że poznałam Suzanne. Że żałowałam, że nie zostałam w swojej bezpiecznej sypialni na suchych wzgórzach koło Petalumy z półkami zapakowanymi ciasno złotymi grzbietami moich ulubionych książek z dzieciństwa. I rzeczywiście żałowałam. Ale w niektóre noce, kiedy nie mogłam spać, nad zlewem wolno obierałam jabłko, pozwalając, by skórka wydłużała się pod błyskiem noża. Dom mroczniał wokół mnie. Czasami to nie był żal. Czasami przypominało to tęsknotę.

Julian zagonił Sashę do drugiej sypialni jak dobroduszny nastoletni pasterz. Zanim życzył mi dobrej nocy, zapytał, czy czegoś potrzebuję. Zdumiał mnie – przypominał mi chłopców w szkole, którzy na prochach stawali się uprzejmiejsi i wysoko funkcjonujący. Na haju posłusznie zmywali naczynia po rodzinnym obiedzie, zafascynowani psychodeliczną magią piany.

– Dobrej nocy – powiedział Julian i skłonił się lekko jak gejsza, po czym zamknął drzwi.

Pościel na moim łóżku była skłębiona, w pokoju wciąż utrzymywał się odór strachu. Jaka byłam głupia. Tak się przestraszyć. Ale niepokoiła mnie nawet niespodziewana obecność nieszkodliwych innych w domu. Nie chciałam, choćby przypadkowo, ujawnić swojej wewnętrznej zgnilizny. Pod tym względem mieszkanie w pojedynkę było przerażające. Nikogo, kto pilnowałby naszych odruchów, sposobów, w jakie zdradzamy prymitywne żądze. Jakby otaczał nas kokon zbudowany z naszych nagich skłonności i nigdy nieprzycięty do wzorów prawdziwego ludzkiego życia.

Nadal byłam czujna, musiałam dołożyć starań, żeby się odprężyć, wyrównać oddech. Dom jest bezpieczny, mówiłam sobie, nic mi nie grozi. Nagle wydało się to idiotycznym bełkotliwym spotkaniem. Przez cienką ścianę słyszałam, jak Sasha i Julian przygotowują się do snu. Skrzypnięcie podłogi, otwarcie drzwi szafy. Przypuszczalnie kładli pościel na goły materac, strzepując nagromadzony przez lata kurz. Wyobraziłam sobie Sashę patrzącą na rodzinne fotografie na półce: Julian jako kilkulatek z ogromnym czerwonym telefonem, Julian jedenasto-, może dwunastoletni na łodzi, z której obserwowali wieloryby, jego twarz wysmagana solą i zadziwiona. Pewnie nakładała całą tę niewinność i słodycz na niemal dorosłego mężczyznę, który ściągnął szorty i poklepał łóżko, dając znak, żeby do niego dołączyła. Zamazane linie amatorskich tatuaży biegnące po jego ramionach.

Usłyszałam jęk materaca.

Nie zaskoczyło mnie, że się pieprzą. Ale później rozległ się głos Sashy, jęki jak w filmie porno. Wysokie i urywane. Nie wiedzieli, że jestem w sąsiednim pokoju? Odwróciłam się plecami do ściany i zamknęłam oczy.

Julian mruczał.

– Jesteś cipą? – zapytał.

Wezgłowie uderzało w ścianę.

– Jesteś?

Później uznałam, że Julian musiał wiedzieć, że wszystko usłyszę.