Tytuł oryginału:

THE JEFFERSON KEY

Copyright © 2011 by Steve Berry

This translation published by arrangament with Ballantine Books, an imprint of The Random House Publishing group, a division of Random House, Inc.

Maps copyright © 2011 by David Lindroth

Copyright © 2013 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2013 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz

Redakcja: Jacek Ring

Korekta: Magdalena Świtała, Magdalena Bagłowska

ISBN: 978-83-7999-915-6

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i wiąże się z sankcjami karnymi.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Więcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.pl

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o. o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2016

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

Dedykacja

Motta

Podziękowania

Prolog

Część pierwsza

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Część druga

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Część trzecia

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Rozdział 42

Rozdział 43

Rozdział 44

Rozdział 45

Rozdział 46

Rozdział 47

Rozdział 48

Rozdział 49

Rozdział 50

Rozdział 51

Rozdział 52

Część czwarta

Rozdział 53

Rozdział 54

Rozdział 55

Rozdział 56

Rozdział 57

Rozdział 58

Rozdział 59

Rozdział 60

Rozdział 61

Rozdział 62

Rozdział 63

Rozdział 64

Rozdział 65

Rozdział 66

Rozdział 67

Rozdział 68

Rozdział 69

Rozdział 70

Rozdział 71

Rozdział 72

Rozdział 73

Rozdział 74

Rozdział 75

Rozdział 76

Rozdział 77

Rozdział 78

Rozdział 79

Rozdział 80

Rozdział 81

Rozdział 82

Rozdział 83

Rozdział 84

Rozdział 85

Od autora

Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla Zachary’ego i Alexa, przedstawicieli nowego pokolenia

Kongres może… wystawiać listy kaperskie oraz wydawać
przepisy dotyczące prawa brania łupu na lądzie i wodach…

– KONSTYTUCJA STANÓW ZJEDNOCZONYCH,

ARTYKUŁ I, CZĘŚĆ 8

Korsarskie okręty są wylęgarnią piratów.

KAPITAN CHARLES JOHNSON (1724)

PODZIĘKOWANIA

Dziękuję Ginie Centrello, Libby McQuire, Kim Hovey, Cindy Murray, Carole Lowenstein, Quinne Rogers, Mattowi Schwartzowi oraz wszystkim pracownikom firmy Promotions and Sales – jestem wam wszystkim bardzo wdzięczny.

Składam podziękowania mojej agentce literackiej i przyjaciółce, Pam Ahearn – chylę przed Tobą czoło z uznania.

Dziękuję Markowi Tavaniemu za przykręcanie mi maksymalnie śruby.

Przekazuję wyrazy wdzięczności Simonowi Lipskarowi za mądre i cenne wskazówki.

Na szczególną wzmiankę zasługują: świetna powieściopisarka i przyjaciółka, Katherine Neville, za otworzenie przede mną wszystkich drzwi w Monticello; wspaniali mieszkańcy Monticello, którzy okazali mi niezwykłą pomoc; znakomici fachowcy z Biblioteki Wirginii, którzy wspierali mnie w gromadzeniu informacji na temat Andrew Jacksona; Meryl Moss i jej znakomity zespół do spraw reklamy; Esther Garver i Jessice Johns, dzięki którym firma Steve Berry Enterprises działa, jak należy; Simon Gardner z Grand Hyatt, która podzieliła się ze mną fascynującą wiedzą o tym hotelu i Nowym Jorku; doktor Joe Murad, nasz szofer i przewodnik po Bath; Kim Hovey, która podsunęła mi na miejscu kilka cennych obserwacji oraz przekazała fotografie zatoki Mahone Bay. Oczywiście, jak zawsze niewiele bym zdziałał bez pomocy Elizabeth – mojej żony, matki naszych dzieci, przyjaciółki, redaktorki i recenzentki. To doprawdy imponujące osiągnięcie.

Dedykuję tę książkę naszym wnukom, Zachary’emu i Alexowi.

Dla nich jestem dziadkiem Steve’em.

Oni dla mnie – kimś wyjątkowym.

PROLOG

WASZYNGTON,

30 STYCZNIA 1835 ROKU

11.00

Prezydent Andrew Jackson ujrzał pistolet wycelowany w swoją pierś. Widok ten, choć osobliwy, nie był wszakże niczym niezwykłym dla człowieka, który strawił na wojnie niemal całe dorosłe życie. Wychodził właśnie z rotundy Kapitolu, kierując się w stronę wschodniego portyku, w posępnym nastroju pasującym do pogody. Sekretarz skarbu, Levi Woodbury, podtrzymywał go niczym wierna laska. Tego roku zima była niezwykle surowa, co jemu, sześćdziesięciojednolatkowi, szczególnie dawało się we znaki. Mięśnie miał niespotykanie sztywne, a płuca ściśnięte.

Opuścił Biały Dom tylko po to, aby pożegnać starego przyjaciela – Warrena Davisa z Karoliny Południowej, dwukrotnie zasiadającego w Kongresie, raz jako sprzymierzeniec, demokrata z obozu Jacksona, drugi, z ramienia Partii Nulifikacyjnej. Jego przeciwnik, były wiceprezydent John C. Calhoun, stworzył wspomniane ugrupowanie dla wspierania idei, że poszczególne stany powinny same decydować, których z praw federalnych chcą przestrzegać. Jackson określał te głupstwa mianem „diabelskiej roboty”. Kraj przestałby istnieć, gdyby członkowie Partii Nulifikacyjnej postawili na swoim, co jak podejrzewał, było ich faktycznym zamiarem. Dzięki Bogu Konstytucja mówiła wyraźnie o jednolitym rządzie, a nie luźnym związku, w którym każdy może robić, co mu się żywnie podoba.

Bo najważniejsi byli ludzie, a nie poszczególne stany.

Nie planował udziału w pogrzebie, ale wczoraj podjął bardziej roztropną decyzję. Niezależnie od politycznych różnic lubił Warrena Daviesa, więc mężnie zniósł ponure kazanie pastora – „życie ludzkie jest niepewne, szczególnie w starszym wieku” – następnie przeszedł obok otwartej trumny, mrucząc modlitwę, by na koniec wkroczyć do rotundy.

Tłum gapiów był zaiste imponujący.

Setki ludzi przyszły, żeby go zobaczyć. Zapomniał o należytej ostrożności. W tłumie czuł się niczym ojciec otoczony dziatwą, szczęśliwy z powodu ich miłości, kochający lud jak dobry rodzic. Bo i miał powody do dumy. Niedawno dokonał rzeczy niemożliwej – w pięćdziesiątym ósmym roku istnienia republiki, a szóstym roku swojej prezydentury spłacił co do centa dług krajowy. Kilku gapiów głośnymi okrzykami dawało wyraz swojej aprobacie. Na górze jeden z członków gabinetu powiedział, że ludzie stali na zimnie tylko po to, żeby ujrzeć Starego Orzesznika.

Uśmiechnął się, słysząc przydomek nawiązujący do jego twardości, choć wątpił w szczerość komplementu.

Wiedział, że wielu reprezentantów, także członków jego partii, obawia się, iż popełni precedens i zechce pełnić urząd trzecią kadencję. Niektórzy z kolegów mieli iście prezydenckie ambicje. Wydawało się, że wrogowie są wszędzie, szczególnie tutaj, na Kapitolu, gdzie przedstawiciele Południa stawali się coraz bardziej zuchwali, a prawodawcy z Północy – aroganccy.

Zachowanie pozorów porządku stało się trudne nawet dla kogoś o tak silnej ręce jak on.

Co gorsza, niedawno odkrył, że polityka przestała go interesować.

Doszedł do wniosku, że ma już za sobą wszystkie najważniejsze bitwy.

Do końca kadencji pozostały mu tylko dwa lata, a wówczas jego polityczna kariera będzie skończona. Właśnie dlatego nie był skory do wynurzeń na temat trzeciej kadencji. Dzięki temu utrzymywał w ryzach swoich wrogów.

Szczerze mówiąc, nie miał zamiaru pełnić urzędu przez kolejną kadencję. Planował odejść na emeryturę i wyjechać do Nashville. Powrócić do Tennessee, do swojego ukochanego Hermitage.

Wcześniej musiał się jednak zająć sprawą pistoletu.

Z tłumu wyłonił się elegancko ubrany mężczyzna, mierząc do niego z jednostrzałowej mosiężnej pukawki. Jego twarz pokrywała gęsta czarna broda. Jako generał, Jackson pokonał wojska Brytyjczyków, Hiszpanów i Indian. Jako pojedynkowicz zabił jednego człowieka, broniąc swojego honoru. Nie bał się nikogo, a już z pewnością nie lękał się tego głupca o bladych wargach, które drżały jak trzymany w dłoni pistolet.

Młodzieniec nacisnął spust.

Kurek trzasnął.

Spłonka nabojowa eksplodowała.

Od kamiennych ścian rotundy odbiło się metaliczne kliknięcie, ale iskra nie zapaliła prochu w lufie.

Broń nie wypaliła.

Zamachowiec wydawał się zaszokowany.

Jackson wiedział, co się stało. Zimne, wilgotne powietrze. Wiele razy walczył w deszczu, więc wiedział, jak ważne jest, aby proch był suchy.

Poczuł narastającą falę gniewu.

Chwycił laskę oburącz niczym włócznię i zaatakował napastnika.

Młody mężczyzna odrzucił pistolet.

Chwilę później wyciągnął drugi. Lufa znajdowała się w odległości zaledwie kilku centymetrów od piersi Jacksona.

Zamachowiec ponownie nacisnął spust.

Spłonka nabojowa trzasnęła, ale i tym razem nie pojawiła się iskra.

Drugi niewypał.

Zanim laska dosięgła brzucha spiskowca, Woodbury chwycił go za jedno ramię, a sekretarz marynarki za drugie. Jakiś człowiek w mundurze skoczył na napastnika wraz z kilkoma członkami Kongresu, wśród których Jackson zauważył Davy’ego Crocketta z Tennessee.

– Puszczajcie! – krzyknął Jackson. – Niech no go dopadnę! Wiem, co to za jeden!

Ale tamci nie zwolnili uścisku.

Ręce zamachowca zakołysały się nad morzem głów, a później mężczyzna został powalony na podłogę.

– Puśćcie! – zawołał ponownie. – Sam potrafię się obronić!

Po chwili zjawiła się policja i zamachowiec wstał. Crockett oddał go w ręce funkcjonariuszy i oznajmił:

– Chciałem zobaczyć największego łotra na świecie i teraz go ujrzałem!

Niedoszły zamachowiec zaczął mamrotać, że jest królem Anglii i że będzie miał więcej pieniędzy, kiedy Jackson będzie martwy.

– Musimy iść – szepnął Woodbury. – Ten człowiek jest obłąkany.

Prezydent nie chciał słyszeć wymówek.

– Obłąkany?! To spisek, a ten człowiek jest jego narzędziem!

– Proszę, panie prezydencie – wtrącił sekretarz skarbu, wyprowadzając go na mglisty poranek do oczekującego powozu.

Jackson posłuchał.

Posłuchał, ale jego umysł pozostał wzburzony.

Zgadzał się z tym, co powiedział mu kiedyś Richard Wilde, kongresman z Georgii. „Plotka ma sto języków i jest źródłem podobnej liczby bajek”. Miał nadzieję, że jest tak faktycznie. Bez cienia lęku stawił czoło zbójcy. Nie przeraziły go nawet dwa pistolety. Wszyscy obecni mogli zaświadczyć o jego odwadze.

Na dodatek, dzięki Bogu Wszechmogącemu, opatrzność go ustrzegła.

Zaiste wydawał się stworzony do tego, aby głosić chwałę tego kraju i bronić jego obywateli.

Wsiadł do powozu. Woodbury podążył w ślad za nim. Konie ruszyły w strugach deszczu. Nie czuł się już zziębnięty, stary i zmęczony. Przenikała go siła. Jak ostatnim razem. Dwa lata temu. Podczas podróży parowcem do Fredericksburga. Niezrównoważony były oficer marynarki, którego wydalił ze służby, umazał mu twarz krwią, dopuszczając się pierwszej fizycznej napaści na amerykańskiego prezydenta. Później Jackson odmówił udzielenia odpowiedzi na oskarżenia w prasie i odrzucił radę, aby straż wojskowa nie odstępowała go na krok. Gazety już obwołały go królem, nazywając Biały Dom pałacem. Nie dostarczy więcej wody na ich młyn.

Ale teraz ktoś naprawdę usiłował go zabić.

Kolejny pierwszy raz w dziejach amerykańskiej prezydentury.

Zamach.

Skrytobójczy atak pasował raczej do Europy i starożytnego Rzymu. Zwykle sięgano po niego, żeby ukrócić zapędy despotów, monarchów i arystokratów, a nie przywódców wybranych w wyborach powszechnych.

Spojrzał gniewnie na Woodbiry’ego.

– Wiem, czyja to sprawka! Nie mają śmiałości, by otwarcie stawić mi czoło! Posyłają szaleńca wykonującego ich wolę!

– Kogo ma pan na myśli, panie prezydencie?

– Zdrajców! – Jackson nie rzekł nic więcej.

Słono mu za to zapłacą.

CZĘŚĆ PIERWSZA

ROZDZIAŁ 1

NOWY JORK

SOBOTA, 8 WRZEŚNIA, CZASY WSPÓŁCZESNE

18.13

Cottonowi Malone’owi nie wystarczył jeden błąd.

Popełnił dwa.

Pierwszy polegał na tym, że znalazł się na piętnastym piętrze hotelu Grand Hyatt. Przyszedł na prośbę dawnej szefowej, Stephanie Nelle, która dwa dni temu wysłała mu mail. Chciała się z nim spotkać w sobotę w Nowym Jorku. Najwyraźniej sprawa zaliczała się do tych, które można omówić jedynie osobiście. I najwyraźniej była bardzo poważna. Próbował oddzwonić, telefonując do biura Magellan Billet w Atlancie, ale asystentka Stephanie powiedziała, że od sześciu dni nie ma jej w biurze. BK.

Wiedział, że nie należy pytać, dokąd się udała.

BK. Brak kontaktu.

Brak kontaktu oznaczał „nie dzwoń, skontaktuję się z tobą”.

Postępował identycznie, gdy był agentem operacyjnym i sam decydował, kiedy nawiązać kontakt. Jednak taka pozycja nie pasowała do szefowej Magellan Billet. Stephanie kierowała pracą dwunastu tajnych agentów swojego departamentu. Jej rola polegała na nadzorowaniu. W przypadku Stephanie BK oznaczało, że jej uwagę zwróciło coś naprawdę niezwykłego.

Malone i Cassiopeia Vitt postanowili, że połączą podróż z weekendem w Nowym Jorku, obiadem i wyjściem na przedstawienie, kiedy Cotton już ustali, czego chce od niego Stephanie. Wczoraj przylecieli z Kopenhagi i zameldowali się w hotelu St. Regis, kilka przecznic na północ od miejsca, w którym się teraz znajdował. Cassiopeia wybrała hotel, a ponieważ za niego zapłaciła, Cotton nie protestował. W końcu trudno było protestować przeciwko królewskiej atmosferze, wspaniałym widokom i apartamentowi większemu od jego mieszkania w Danii.

Odpisał na mail Stephanie, wyjaśniając, gdzie planuje się zatrzymać. Kiedy zjedli śniadanie, w recepcji St. Regis czekał już na niego klucz magnetyczny z hotelu Grand Hyatt wraz z numerem pokoju i karteczką.

SPOTKAJMY SIĘ PUNKTUALNIE O 18.15

Zdziwiło go słowo „punktualnie”, ale przypomniał sobie, że jego dawna szefowa miała nieuleczalną skłonność do obsesyjnych zachowań, które czyniły ją jednocześnie znakomitą organizatorką i bardzo irytującą osobą.

Wsunął do gniazda kartę magnetyczną, ignorując znak NIE PRZESZKADZAĆ.

Światełko elektronicznego zamka zmieniło kolor na zielony i zasuwka się odsunęła.

Wnętrze było przestronne, a ogromne łoże pokrywały czerwone pluszowe poduszki. W pokoju była przestrzeń robocza z biurkiem o dębowym blacie i ergonomicznym fotelem. Pokój znajdował się w części narożnej, z dwoma oknami wychodzącymi na Czterdziestą Drugą Wschodnią. Z pozostałych okien rozciągał się widok na zachód, na Piątą Aleję. Pozostała część wystroju odpowiadała temu, czego można było się spodziewać po luksusowym hotelu w sercu Manhattanu.

Z dwoma wszakże wyjątkami.

Malone przyjrzał się pierwszemu – dziwnemu urządzeniu wykonanemu z czegoś, co wyglądało na aluminiowe rurki, połączone na podobieństwo instalacji z małego konstruktora. Stało przed jednym z frontowych okien, z lewej strony łóżka, skierowane na zewnątrz. Na solidnej metalowej podporze znajdowało się prostokątne pudełko o bokach pięćdziesiąt na sto centymetrów. Ono także zostało wykonane z matowego aluminium. Boki były przykręcone śrubami i zwrócone do okna. Inne dźwigary sięgały przedniej i tylnej ściany – jeden stał na podłodze, drugi unosił się kilkadziesiąt centymetrów ponad nią, najwyraźniej unieruchamiając machinę.

Co miała na myśli Stephanie, mówiąc, że sprawa jest „ważna”?

Z frontowej skrzynki wystawała krótka lufa. Zajrzenie do środka wydawało się możliwe dopiero po odkręceniu boków. Boki skrzynki oraz ramię zdobił zestaw przyrządów. Wzdłuż podpór biegły łańcuchy, jakby to coś zostało zaprojektowane tak, żeby mogło się poruszać.

Sięgnął po drugi z nieoczekiwanych przedmiotów.

Kopertę. Zaklejoną kopertę z jego nazwiskiem.

Spojrzał na zegarek. 18.17.

Gdzie jest Stephanie?

Od strony ulicy doleciał dźwięk syren.

Nie odkładając koperty, podszedł do jednego z okien i spojrzał czternaście pięter w dół. Na Czterdziestej Drugiej Wschodniej nie było żadnych samochodów. Ulica została otoczona kordonem policyjnym. Zauważył funkcjonariuszy, kiedy przyjechał kilkanaście minut temu.

Coś się działo.

Wiedział, jaką sławą cieszy się Cipriani po drugiej stronie ulicy. Był kiedyś w środku i do dziś pamiętał marmurowe kolumny, inkrustowane posadzki i kryształowe żyrandole. Gmach, w którym kiedyś znajdował się bank zaprojektowany w stylu włoskiego renesansu, był wynajmowany na elitarne spotkania towarzyskie. Jedno z nich musiało się odbywać tego wieczora i najwyraźniej było na tyle ważne, żeby wstrzymać uliczny ruch, usunąć gapiów z chodnika i sprowadzić pół tuzina najlepszych nowojorskich gliniarzy, którzy stali przed eleganckim wejściem.

Dwa radiowozy nadjeżdżały z zachodu, mrugając światłami, a za nimi sunął ogromny czarny cadillac dts. Kolumnę zamykał kolejny radiowóz policji z Nowego Jorku. Po obu stronach maski limuzyny łopotały dwie flagi – amerykańska i prezydencka.

Takim wozem mógł podróżować tylko jeden człowiek.

Prezydent Stanów Zjednoczonych Danny Daniels.

Kawalkada pojazdów zatrzymała się przed wejściem do Ciprianiego. Otwarto drzwi. Z limuzyny wyskoczyło trzech agentów Secret Service, zlustrowało okolicę, a później dało sygnał. Ze środka wynurzyła się wysoka, barczysta postać w ciemnym garniturze, białej koszuli i jasnoniebieskim krawacie. Danny Daniels.

Malone usłyszał szum.

Rozejrzał się, aby odnaleźć jego źródło.

Dziwne urządzenie ożyło.

Usłyszał dwa strzały, a okno z drugiej strony pokoju rozsypało się w drobny mak. Kawałki szkła poszybowały w dół na rozciągający się kilkanaście pięter niżej chodnik. Do środka wpadło chłodne powietrze i dźwięki pulsującego życiem miasta. Przyrząd wykonał obrót, a teleskopowe urządzenie wysunęło się na zewnątrz przez pustą okienną ramę.

Malone spojrzał w dół.

Spadające kawałki szkła zwróciły uwagę agentów Secret Service. Podnieśli głowy i spojrzeli w kierunku hotelu Grand Hyatt.

Wszystko rozegrało się w ciągu zaledwie kilku sekund.

Okno zniknęło. Urządzenie wysunęło się na zewnątrz, a później…

Bum, bum, bum!

W kierunku prezydenta Stanów Zjednoczonych poleciały kule.

Agenci przygnietli Danielsa do chodnika.

Malone wetknął kopertę do kieszeni, przebiegł pokój i chwycił aluminiową ramę, próbując przewrócić działko.

Ale ono ani drgnęło.

Rozejrzał się wokół w poszukiwaniu przewodów zasilania, ale nie dostrzegł żadnego. Urządzenie, najwyraźniej zdalnie sterowana broń ciężkiego kalibru, strzelało dalej. Malone widział, jak agenci próbują przeprowadzić swego podopiecznego do limuzyny. Wiedział, że gdy Daniels znajdzie się w środku, opancerzony pojazd zapewni mu ochronę.

Machina wyrzucała z siebie kolejne pociski.

Malone wyjrzał przez okno, balansując na ramie, uczepiony aluminiowej skrzynki. Gdyby zdołał ją poruszyć z boku na bok lub z góry na dół, mógłby przynajmniej odchylić lufę.

W końcu udało mu się przesunąć lufę w lewo, ale silniczki szybko to skompensowały.

Kiedy ogień na chwilę zmienił kierunek, agenci wepchnęli Danielsa do limuzyny i odjechali. Trzej pozostali na chodniku wraz z policjantami czekającymi przed Cirpianim.

Wyciągnęli broń.

Wtedy Malone popełnił drugi błąd.

Tamci zaczęli strzelać.

Do niego.

ROZDZIAŁ 2

U WYBRZEŻY KAROLINY PÓŁNOCNEJ

18.25

Quentin Hale uważał, że niewiele rzeczy może się równać pruciu przez spienione fale pod pełnymi żaglami. Gdyby morska woda mogła się znajdować w ludzkim krwiobiegu, na pewno wykryto by ją u niego.

W XVII i XVIII wieku slupy były wołem roboczym oceanów. Niewielkie łodzie o jednym maszcie szeroko rozpościerały żagle, co sprawiało, że były szybkie i zwrotne. Małe zanurzenie i opływowe kształty dodatkowo uwypuklały ich przymioty. Większość mogła zabrać na pokład siedemdziesięciu pięciu chłopa i czternaście dział. Ich współczesna wersja była większa, sięgająca osiemdziesięciu metrów długości, a zastąpienie drewna najnowszymi materiałami kompozytowymi czyniło ją lżejszą i bardziej elegancką. Żadne działa nie zakłócały jej piękna zbędnym balastem. Przyjemna dla oczu, koiła duszę – była zbudowana tak, aby zapewnić pasażerom największą wygodę i nafaszerowano ją najnowocześniejszymi zabawkami. W przestronnych kabinach mogło podróżować w luksusie dwunastu gości, a nad wszystkim czuwało szesnastu członków załogi, w tym wielu potomków tych, którzy służyli u Hale’ów w okresie wojny o niepodległość.

– Dlaczego to robisz?! – krzyknęła jego ofiara. – Quentin, dlaczego?!

Hale spojrzał na mężczyznę leżącego na pokładzie. Był skuty ciężkimi łańcuchami, uwięziony w klatce wykonanej z płaskich żelaznych prętów grubości dziesięciu centymetrów. Zaokrąglona konstrukcja otaczała klatkę piersiową i głowę, a uda i stopy tkwiły w podobnych okowach. Wieki temu żelazne klatki wykonywano tak, by pasowały do ofiary, ale ta bardziej przypominała kosz. Uwięziony mógł poruszać tylko głową i szczękami. Celowo nie został zakneblowany.

– Odbiło ci?! – wrzeszczał mężczyzna. – Chcesz mnie zamordować?!

Hale poczuł się urażony.

– Zabicie zdrajcy nie jest morderstwem.

Skuty łańcuchami mężczyzna prowadził księgi rodu Hale’ów, podobnie jak kiedyś jego ojciec i dziadek. Był księgowym mieszkającym w pięknej posiadłości, w nadmorskiej części stanu Wirginia. Hale Enterprises, Ltd. miała zasięg globalny i wymagała zatrudnienia niemal trzystu pracowników. Na liście płac korporacji znajdowało się wielu księgowych, ale ten pracował nieoficjalnie i odpowiadał wyłącznie przed Hale’em.

– Przysięgam, Quentin! – darł się z całej siły. – Przekazałem im jedynie podstawowe informacje!

– Od tego, czy wyznałeś prawdę, zależy twoje życie. – Hale powiedział tak celowo, aby tamten miał cień nadziei. Chciał go skłonić do mówienia. Musiał mieć pewność.

– Przyszli z nakazem sądowym. Znali odpowiedzi. Oświadczyli, że jeśli nie będę współpracował, pójdę do więzienia i wszystko stracę.

Księgowy zaczął płakać.

Znowu.

Oni byli pracownikami IRS. Agentami policji skarbowej, którzy pewnego ranka wtargnęli do przybytków Hale Enterprises. Pojawili się również w ośmiu bankach w całym kraju, żądając informacji na temat rachunków korporacji i prywatnych kont Hale’a. Wszystkie amerykańskie banki się ugięły. Nic dziwnego. Ostało się niewiele regulacji gwarantujących prywatność obywatelom. Właśnie dlatego do każdego z rachunków drobiazgowo sfabrykowano wiele dokumentów, czego nie robiono w przypadku zagranicznych kont, szczególnie tych w szwajcarskich bankach, gdzie tajemnica bankowa od dawna była narodową obsesją.

– Wiedzieli o kontach w UBS! – darł się na całe gardło księgowy, próbując przekrzyczeć wiatr i fale. – Tylko o nich im powiedziałem! O żadnych innych! Przysięgam! Tylko o nich!

Hale spojrzał na kipiące za relingiem morze. Jego ofiara leżała na pokładzie rufowym, w pobliżu jacuzzi i basenu, niewidoczna dla przepływających łódek, choć żeglowali cały ranek i do tej pory nikogo nie spostrzegli.

– Co miałem zrobić? – wyjęczał księgowy. – Przecież nawet szwajcarski bank ustąpił!

United Bank of Switzerland faktycznie uległ amerykańskiej presji i w końcu, pierwszy raz w historii, pozwolił, aby ponad pięćdziesiąt tysięcy rachunków zostało poddanych zagranicznej kontroli. Oczywiście zrobili to pod wpływem groźby wszczęcia postępowania karnego przeciwko jego amerykańskim dyrektorom. Księgowy powiedział prawdę. Quentin osobiście to sprawdził. Przejęli tylko dokumentację UBS. Nawet nie tknęli rachunków w siedmiu innych krajach.

– Na Boga, nie miałem wyboru, Quentin! Co miałem zrobić?!

– Trzymać się kodeksu.

Kodeksu przestrzegali wszyscy, od załogi slupa po personel jego rezydencji i robotników zatrudnionych na terenie posiadłości, nie licząc samego Quentina. Bo to kodeks spajał ich ze sobą.

– Złożyłeś przysięgę i dałeś słowo! – odkrzyknął znad relingu. – Podpisałeś!

Wspomniane środki miały gwarantować lojalność, ale czasami dochodziło do naruszeń i trzeba było się nimi zająć. Tak jak dziś.

Spojrzał ponownie na niebieskoszarą wodę. „Adventure” złapał w żagle ostrą południowo-wschodnią bryzę. Znajdowali się w odległości pięćdziesięciu mil morskich od brzegu i zmierzali na południe, oddalając się od Wirginii. System marki DynaRig działał bez zarzutu. Piętnaście kwadratowych żagli stanowiło współczesną wersję dawnego kwadratowego takielunku, choć teraz nie obracały się wokół ustawionego na stałe masztu. Zamiast tego były przytwierdzone na stałe, a maszty zmieniały położenie odpowiednio do kierunku wiatru. Marynarze nie musieli się już dzielnie wspinać na wysoki maszt, żeby rozwinąć żagle. Nowoczesne rozwiązania technologiczne pozwalały składać je do środka masztu, a silniki elektryczne pozwalały je rozwinąć w niecałe sześć minut. Komputery kontrolowały każdy kąt nachylenia, aby żagle cały czas były pełne.

Quentin nabrał w płuca słonego powietrza i oczyścił umysł.

– Chcę, żebyś coś mi powiedział! – zawołał.

– Powiem wszystko, co zechcesz, Quentin! Tylko wyciągnij mnie z tej cholernej klatki!

– Księga?! Powiedziałeś im o księdze?!

Mężczyzna pokręcił głową.

– Ani słowa! Nic! Zabrali dokumentację UBS, ale ani słowem nie wspomnieli o księdze!

– Jest bezpieczna?

– Tam gdzie zawsze! Wiemy o niej tylko my dwaj!

Uwierzył mu. Do tej pory nie wspomniano o niej ani słowem, co nieco osłabiło jego niepokój.

Osłabiło, ale nie usunęło.

Wiedział, że burza, której musi stawić czoło, będzie znacznie gorsza od szkwału, który formował się na wschodzie. Będzie miał na karku wszystkie agencje amerykańskiego wywiadu oraz kontrolę podatkową i Departament Sprawiedliwości. Podobnie jak jego przodkowie, gdy królowie, królowe i prezydenci wysyłali całe floty, aby polowały na slupy i wieszały ich kapitanów.

Odwrócił się do żałosnej kreatury w żelaznej klatce i przystąpił bliżej.

– Błagam cię, Quentin! Błagam, nie rób tego… – Głos tamtego przerywał szloch. – Nigdy nie pytałem o nasze interesy! Nie obchodziło mnie to! Przecież tylko prowadziłem księgę! Jak mój ojciec i jego ojciec! Nigdy nie tknąłem ani centa, który nie był mój! Jak żaden z nas…

To prawda, jego rodzina nigdy tego nie zrobiła.

Ale brzmienie artykułu szóstego było jasne.

„Człowiek, który narazi na szwank istnienie Wspólnoty, zostanie zastrzelony”.

A Wspólnota jeszcze nigdy nie stanęła przed tak poważnym zagrożeniem. Gdyby tylko zdołał odnaleźć klucz i odczytać zaszyfrowaną wiadomość. Mógłby wówczas położyć temu wszystkiemu kres. Dlatego zamierzał zrobić to, co konieczne. Niestety, czasami obowiązki kapitana bywają nieprzyjemne.

Dał znak, a trzej ludzie unieśli klatkę ponad relingiem.

Uwięziony człowiek zaczął krzyczeć.

– Nie rób tego, błagam! Sądziłem, że cię znam! Myślałem, że jesteśmy przyjaciółmi! Dlaczego zachowujesz się jak przeklęty pirat?!

Trzech mężczyzn się zawahało, czekając na sygnał.

Skinął głową.

Klatka zniknęła za burtą, a morze pochłonęło kolejną ofiarę.

Członkowie załogi wrócili na swoje stanowiska.

Hale stał samotnie na pokładzie, czując, jak morska bryza owiewa mu twarz, i dumając nad ostatnią zniewagą tamtego.

„Zachowujesz się jak przeklęty pirat”.

Morskie potwory, psy piekieł, rabusie, korsarze, bukanierzy, gwałciciele wszelkich praw ludzkich i boskich, diabły wcielone, pomiot niegodziwego.

Tak określano piratów.

Czy był jednym z nich?

– Jeśli mnie za takiego uważają – wyszeptał do siebie – niechaj im będzie.

ROZDZIAŁ 3

NOWY JORK

Jonathan Wyatt obserwował rozwój wydarzeń. Siedział samotnie przy stoliku obok okna w restauracji hotelu Grand Hyatt, w centrum Nowego Jorku – małej restauracyjce na terenie wykonanego ze szkła atrium, skąd rozciągał się szeroki widok na przebiegającą dwa piętra niżej Czterdziestą Drugą Wschodnią. Zauważył, że ruch na ulicy zamarł, a z chodników zniknęli piesi. Kilka minut później przed Cirpianiego zajechała prezydencka kawalkada. Usłyszał również dochodzący z góry huk i brzęk szkła na chodniku. Kiedy rozległy się strzały, wiedział, że urządzenie działa jak należy. Starannie wybrał stolik i zauważył, że dwaj mężczyźni siedzący w pobliżu zrobili to samo. Agenci Secret Service, którzy wzięli pod swoje panowanie przeciwległy koniec sali, zajęli pozycje przy oknach, aby mieć dobry widok na ulicę. Obaj mieli w uszach nadajniki, a kelnerzy nie sadzali w pobliżu żadnego z gości.

Znał ich sposób działania.

Prezydencka ochrona kierowała się zasadą kontrolowanego obszaru bezpieczeństwa złożonego z trzech poziomów, poczynając od snajperów rozlokowanych na dachach sąsiednich budynków, a kończąc na agentach stojących w odległości kilku metrów od ochranianego obiektu. Zapewnienie bezpieczeństwa prezydentowi w tak przeludnionym miejscu jak Nowy Jork stanowiło nie lada wyzwanie. Wszędzie były budynki z mnóstwem okien, a nad nimi rozpościerały się dachy. Hotel Grand Hyatt był tego idealnym przykładem. Ponad dwadzieścia pięter i dwie wieże o ścianach ze szkła.

Agenci na ulicy odpowiedzieli ogniem, stosując kolejną zasadę uświęconą przez czas – „osłaniać i ewakuować”. Oczywiście broń automatyczna została ustawiona tak wysoko, żeby kule przeleciały nad wszystkimi pojazdami. Obserwował policjantów i agentów rozbiegających się na wszystkie strony, żeby schronić się przed kulami.

Czy Daniels oberwał? Trudno powiedzieć.

Patrzył, jak dwaj agenci piętnaście metrów dalej reagują na zamieszanie, jak wykonują swoją robotę, obserwując i nasłuchując, wyraźnie sfrustrowani, że niczego nie widzą. Wiedział, że ludzie na ulicy mają odbiorniki ze słuchawkami. Wszyscy zostali odpowiednio przeszkoleni. Niestety, rzeczywistość rzadko przypominała scenariusze odgrywane w ośrodkach szkoleniowych. Obecna sytuacja była tego doskonałym przykładem. Automatyczna, zdalnie sterowana broń naprowadzana na cel za pomocą telewizji przemysłowej. Byłby gotów się założyć, że nigdy wcześniej czegoś takiego nie widzieli.

Trzydziestu gości wpadło do restauracji, żeby obserwować sytuację na ulicy.

Od budynków odbiło się echo kolejnych wystrzałów.

Ochroniarze wepchnęli prezydenta do limuzyny.

Cadillac One – przez agentów Secret Service pieszczotliwie zwany Bestią – miał wojskowy pancerz grubości piętnastu centymetrów i koła, na których można było jechać nawet przy pustych dętkach. Cała wiedza inżynierów General Motors za trzysta tysięcy dolarów. Wiedział, że od czasu zamachu w Dallas w tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym trzecim roku limuzyna zawsze była wożona, gdy prezydent potrzebował transportu lądowego. Trzy godziny wcześniej przybyła z transportem wojskowym i wylądowała na lotnisku JFK, czekając na pasie startowym, aż zjawi się Air Force One. Wbrew obowiązującej procedurze nie przyleciały jednak żadne inne pojazdy. Zwykle przywożono kilka wozów wsparcia.

Spojrzał na dwóch podenerwowanych agentów, którzy zajęli pozycje.

Nie martwcie się, pomyślał. Niebawem i na was przyjdzie czas.

Wrócił do obiadu. Zamówił wyśmienitą sałatkę Cobb. W żołądku burczało mu z głodu. Zbyt długo czekał na posiłek. Rozłóż się z obozem nad rzeką. Chociaż usłyszał tę radę dawno temu, nigdy go nie zawiodła. Jeśli poczekasz nad rzeką odpowiednio długo, w końcu nadpłyną twoi wrogowie.

Wziął do ust kolejny pikantny kęs i popił go słodkim czerwonym winem. Na języku pozostał przyjemny smak owoców i drewna. Pomyślał, że powinien okazać nieco więcej zainteresowania tym, co się dzieje, ale nikt nie zwracał na niego uwagi. Bo i czemu miałby ich interesować? Prezydent Stanów Zjednoczonych znajdował się pod ostrzałem, a zszokowani ludzie skupieni wokół niego widzieli wszystko jak na dłoni. Niebawem kilku z nich wystąpi w wiadomościach CNN lub Fox News, stając się celebrytami na kilka bezcennych chwil. Właściwie powinni mu podziękować za taką okazję.

Dwa agenci wstali.

Podniósł głowę i ujrzał, jak Cadillac One rusza z piskiem od krawężnika.

Obrońcy budynku Cipiraniego skoczyli na równe nogi, pokazując w górę, w stronę hotelu Grand Hyatt.

Wyciągnęli broń.

Wycelowali i zaczęli strzelać.

Uśmiechnął się.

Widać Cotton Malone zrobił dokładnie to, czego Wyatt od niego chciał.

Facet miał pecha, a miało być jeszcze gorzej.

Malone usłyszał kule odbijające się od tafli szkła wokół niego. Aluminiowy rumak, którego dosiadał, nadal strzelał. Szarpnął urządzeniem, ale mechanizmy wewnątrz ponownie naprowadziły lufę na cel.

Powinien wycofać się do środka.

Daniels był w samochodzie. Niebawem odjedzie pełnym gazem. Wołanie do tamtych było bezcelowe. Nikt by go nie usłyszał przez huk wystrzałów i nieskładne zawodzenie nowojorskiej ulicznej opery.

Eksplodowało kolejne okno – tym razem w przeciwległym rogu Grand Hyatta, trzydzieści metrów od miejsca, w którym przycupnął.

W świetle wieczoru na zewnątrz wysunęło się kolejne aluminiowe pudło.

Natychmiast zauważył, że jego lufa była szersza od tej, którą próbował okiełznać. Nie był to karabin, ale jakiś rodzaj moździerza lub wyrzutni rakiet.

Agenci i policjanci, którzy do niego strzelali, dostrzegli nowe zagrożenie i poświęcili mu uwagę. Malone w ułamku sekundy zdał sobie sprawę, że ludzie, którzy umieścili tę broń w hotelu, liczyli, że zdołają zapędzić Danielsa do rządowej limuzyny, a ta ruszy z piskiem opon. Pomyślał o celności zdalnie sterowanego automatycznego karabinu i skonstatował, że trafienie w cel nie miało znaczenia. Chodziło o zagnanie obiektu do czegoś, co będzie można łatwiej namierzyć.

Na przykład, do ogromnego czarnego cadillaca.

Wiedział, że prezydencka limuzyna jest opancerzona, ale czy zdoła się oprzeć atakowi rakietowemu z odległości kilkudziesięciu metrów? W jaką głowicę był uzbrojony pocisk?

Agenci i funkcjonariusze policji pędzili chodnikiem, starając się znaleźć lepszy punkt do ostrzału nowego zagrożenia.

Limuzyna Danielsa zbliżała się do skrzyżowania Czterdziestej Drugiej Wschodniej z Laxington Avenue.

Wyrzutnia rakiet się obróciła.

Musiał coś zrobić.

Karabin, na którym siedział okrakiem, nadal strzelał, co pięć sekund wypluwając kolejny pocisk. Rozciągnął się na aluminiowej nadbudowie, oplótł pojemnik ramieniem i szarpnął w lewo. W środku urządzenia coś się napięło, a później drgnęło, gdy skierował lufę do wnętrza hotelowego pokoju.

Kule poszybowały w kierunku wyrzutni rakiet.

Wycelował, obliczając prawidłową trajektorię.

Jedna z kul dosięgła celu, odbijając się od aluminiowej powierzchni.

Pudło, którego się chwycił, wydawało się cienkie, aluminium było giętkie. Miał nadzieję, że wyrzutnię wykonano z podobnego materiału.

W celu utkwiły dwa kolejne pociski dużego kalibru.

Po chwili skrzynkę przebił trzeci.

W powietrze poszybowały niebieskie iskry.

Buchnęły płomienie i rakieta opuściła wyrzutnię.

Kiedy Wyatt skończył sałatkę, Cadillac One pędził w kierunku skrzyżowania. Usłyszał brzęk kolejnej szyby. Mężczyźni w dole biegli ulicą i strzelali w górę, ale sig sauery P229 będące na wyposażeniu Secret Service niewiele mogły zdziałać, a pistolety maszynowe, które zwykle znajdowały się w samochodach wsparcia, zostawiono w Waszyngtonie. Podobnie jak strzelców wyborowych.

Błędy, same błędy.

Usłyszał eksplozję.

Wybuch rakiety.

Otarł usta serwetką i spojrzał w dół. Limuzyna Danielsa przejechała skrzyżowanie, zmierzając w kierunku gmachu ONZ i East River. Najprawdopodobniej skręci w Roosevelt Drive i pogna w stronę szpitala lub lotniska. Przypomniał sobie, że kiedyś niedaleko hotelu Waldorf Astoria na oddzielnym torze trzymano w pogotowiu specjalny pociąg metra, gotowy w jednej chwili wywieźć prezydenta z Manhattanu.

Ale już go nie było.

Zresztą i tak na nic by się nie zdał.

Dwaj agenci w garniturach wybiegli z restauracji, zmierzając w kierunku schodów, które opadały spiralnie do głównego holu Hyatta.

Wszyscy kelnerzy, hostessy, a nawet personel kuchni zgromadzili się przy oknach. Wątpił, aby przyniesiono mu rachunek. Przypomniał sobie cenę sałatki, a następnie doliczył wino i trzydzieści procent napiwku – chlubił się swoją hojnością, więc położył na stole pięćdziesięciodolarowy banknot. Pewnie za dużo, ale nie miał czasu czekać na resztę.

Rakieta nie dotarła do ziemi, a druga i trzecia nie odpaliły. Najwyraźniej nasz bohater dobrze odegrał swoje przedstawienie.

Pora popatrzeć, jak Cottona Malone’a opuszcza szczęście.

ROZDZIAŁ 4

Clifford Knox zakończył połączenie radiowe i wyłączył laptopa. Wyrzutnia rakiet wystrzeliła tylko raz, ale pocisk nie odnalazł prezydenckiej limuzyny. Obraz telewizji przemysłowej – dzięki uprzejmości kamer zainstalowanych w obu automatycznych wyrzutniach – podskakiwał i przesuwał się z lewa na prawo. Trudno mu było skierować lufę w dół, bo urządzenie nie odpowiadało na jego polecenia. Nakazał zmodyfikowanie materiału miotającego i środków wybuchowych, aby upewnić się, że trzy głowice bojowe zniszczą grubo opancerzony pojazd.

Dziś rano wszystko działało jak należy.

Co się stało?

Odpowiedzi dostarczył obraz na ekranie telewizora w jego pokoju hotelowym.

Telefony komórkowe na ulicy wykonały zdjęcia i filmy wideo, które przekazano drogą mailową do głównych stacji telewizyjnych. Ujrzał mężczyznę balansującego na ramie okna Grand Hyatt, wysoko ponad Czterdziestą Drugą Wschodnią. Facet usiadł okrakiem na metalowej konstrukcji i szarpnął w jedną, a później drugą stronę, by w końcu skierować ogień na wyrzutnię, niszcząc elektronikę w chwili, gdy wystrzeliła pierwsza z rakiet.

Knox wydał polecenie odpalenia pocisku. Wyrzutnia powinna odpalić trzy, jeden po drugim, ale pojawił się tylko jeden i zniknął w południowej części nieba.

Po chwili odezwał się hotelowy telefon.

Podniósł słuchawkę i usłyszał chrapliwy głos z drugiej strony.

– To katastrofa.

Spojrzał na ekran telewizora. Ukazały się kolejne obrazy przedstawiające dwa urządzenia wystające na zewnątrz z czarnych prostokątów w szklanej fasadzie hotelu Grand Hyatt. Na pasku u dołu ekranu ukazała się informacja, że nie wiadomo jeszcze, w jakim stanie jest prezydent.

– Co to za człowiek? – usłyszał w uchu nowy głos.

Wyobraził sobie scenę rozgrywającą się po drugiej stronie. Trzej pięćdziesięcioletni mężczyźni siedzą w eleganckim salonie, skupieni wokół telefonu przełączonego na tryb głośnomówiący.

Wspólnota.

Bez jednego.

– Nie mam pojęcia – odrzekł do mikrofonu. – Nie spodziewałem się żadnych zakłóceń.

Z wyglądu nieznajomego wyczytał jedynie, że jest rasy kaukaskiej, ma rudawozłote włosy, czarną kurtkę i jasne spodnie. Nie można było rozpoznać jego twarzy z powodu niskiej rozdzielczości kamery telefonu komórkowego oraz drgań soczewki. Pasek przesuwający się u dołu ekranu informował widzów, że mężczyzna ukazał się w oknie, został ostrzelany, a następnie nakierował jedną broń na drugą i zniknął w środku.

– Jak się dowiedział? – rozległo się pytanie w jego uchu. – Jak zdołał powstrzymać operację?

– Musimy mieć przeciek.

Cisza z drugiej strony potwierdziła, że się zgadzają.

– Kwatermistrzu – powiedział jeden z mężczyzn, używając oficjalnego tytuł Knoxa – kierowałeś operacją. Odpowiadasz za niepowodzenie.

Zdawał sobie z tego sprawę.

Podobnie jak kapitan okrętu w dawnych czasach, kwatermistrz był wybierany przez załogę, aby stać na straży interesów Wspólnoty. Kapitan miał absolutną władzę podczas wojny, ale zadanie codziennego zarządzania okrętem spoczywało na barkach kwatermistrza. To on dbał o zaopatrzenie, dzielił łupy, rozstrzygał spory i wymierzał kary. Kapitan mógł niewiele zdziałać bez aprobaty kwatermistrza. System przetrwał po dziś dzień, tyle że Wspólnotą dowodziło teraz czterech kapitanów. Knox odpowiadał przed każdym z nich, pojedynczo i zbiorowo. Sprawował również nadzór nad załogą, czyli tymi, którzy pracowali bezpośrednio dla Wspólnoty.

– Najwyraźniej wśród nas jest szpieg – powtórzył.

– Zdajesz sobie sprawę, co z tego wyniknie? Skutki mogą być opłakane.

Knox wstrzymał oddech.

– Najgorsze będą konsekwencją zatajenia tego przedsięwzięcia przed kapitanem Hale’em.

Wiedział, że jego uwaga nie zostanie odczytana jako akt niesubordynacji. Dobry kwatermistrz bez obawy mówił, co myśli, bo jego władza pochodziła od załogi, a nie kapitana. Tydzień temu ostrzegł ich, że plan jest źle pomyślany. Zachował dla siebie inną rozpaczliwą obserwację, ale gdy trzech z czterech wydało rozkaz, jego obowiązkiem było słuchać.

– Przyjęliśmy do wiadomości twoje rady i zastrzeżenia – odpowiedział jeden z nich. – Przyjęliśmy i podjęliśmy decyzję.

Niestety może to nie wystarczyć, kiedy Quentin Hale usłyszy, co zrobili. Wspólnota obrała już kiedyś ten kurs, ale nie żeglowała nim od wielu dekad. Ojciec Knoxa był ostatnim, który poważył się na to i odniósł sukces. Ale to były inne czasy i inne reguły.

– Może powinniście powiedzieć kapitanowi Hale’owi – zasugerował.

– Przecież już wie – odrzekł jeden z nich. – Niebawem się odezwie. Co zamierzasz?

Zastanawiał się nad tym już wcześniej. Nie było sposobu, żeby wyśledzili pochodzenie broni, którą znajdą w dwóch pokojach hotelowych. Działka zostały zbudowane w tajemnicy przez członków załogi, a z każdej części usunięto wszelkie ślady. Wiedzieli, że niezależnie od wyniku operacji broń zostanie znaleziona, więc podjęli wszelkie środki ostrożności. Dwa pokoje w hotelu Grand Hyatt zostały wynajęte przez fikcyjne osoby – członkowie załogi pojawili się w recepcji pod przebraniem i zapłacili sfałszowaną kartą kredytową. W walizkach znajdowały się części broni, którą składał całą noc, kawałek po kawałku. Znak „Nie przeszkadzać” umieszczony na drzwiach zapewniał mu prywatność cały dzień. Kierował bronią z pokoju, w którym się znajdował – kilka przecznic dalej – za pomocą fal radiowych, ale w tej chwili sygnał był zakłócony.

Wszystko starannie zaplanowano...

– Zajmę się tym.

Malone zmagał się z decyzją. Dostrzegł agentów biegnących do głównego wejścia Grand Hyatt. Secret Service była dokładna, co oznaczało, że jej agenci znajdowali się już w środku hotelu, rozmieszczeni tak, aby mogli obserwować przebiegającą dołem ulicę. Przełożeni z pewnością nawiązali z nimi łączność i polecili, aby udali się do obu pokojów. Czy powinien odejść? A może po prostu na nich zaczekać?

Przypomniał sobie o kopercie tkwiącej w kieszeni.

Otworzył ją i ujrzał wydrukowany liścik.

Chciałam, żebyś to zobaczył. Unieszkodliwił, zanim nadjedzie prezydent. Nie można było zrobić tego wcześniej. Nie możesz nikomu ufać, szczególnie ludziom z Secret Service. Spisek sięga bardzo wysoko. Wyjdź z hotelu. Skontaktuję się z tobą telefonicznie przed północą. Stephanie

Decyzja została podjęta.

Pora ruszać.

Najwyraźniej Stephanie odkryła potężny spisek. Powinien postępować zgodnie z jej instrukcjami.

Przynajmniej w tej chwili.

Wiedział, że komórki są wyposażone w kamery, a chodniki w dole roiły się od ludzi. Jego zdjęcie pojawi się niebawem we wszystkich mediach. Widzieli go zaledwie kilka minut, więc miał nadzieję, że zdjęcia nie są najlepszej jakości.

Otworzył drzwi, nie przejmując się tym, że zostawi ślady. Jego odciski palców widniały na całym urządzeniu wystającym z okna.

Spokojnie ruszył opustoszałym korytarzem, kierując się w stronę wind. Zapach tytoniu przypomniał mu, że znajduje się na piętrze dla palaczy. Nie otworzyły się żadne drzwi po jednej ani drugiej stronie.

Skręcił za rogiem.

Hotel obsługiwało dziesięć wind. Nic nie wskazywało, gdzie są w tej chwili kabiny. Uznał, że żadna z nich nie będzie dobrym rozwiązaniem. Rozejrzał się wokół i odnalazł klatkę schodową.

Otworzył metalowe drzwi i nastawił uszu, a gdy niczego nie usłyszał, wślizgnął się do środka.

Zszedł dwa piętra niżej i przystanął na siedemnastym. Wszędzie cisza. Skręcił do holu z windami niemal identycznego z tym dwa piętra wyżej. Podobny stolik, bukiet kwiatów i lustro zdobiące ścianę.

Spojrzał na siebie.

Co się, u licha, stało?

Przed chwilą ktoś próbował zamordować prezydenta Stanów Zjednoczonych, a on był obecnie głównym podejrzanym.

Zdjął marynarkę, odsłaniając jasnobłękitną koszulę z wyłogami kołnierzyka przypinanymi na guziki. Tamci szukali mężczyzny o jasnych włosach, w ciemnej marynarce. Pomiędzy drzwiami dwóch wind zauważył kosz na śmieci z kolejnym bukietem sztucznych kwiatów i wetknął do środka marynarkę.

Z lewej strony nadchodziła jakaś rodzina. Mama, tata i trójka dzieci. Wyraźnie podekscytowani, rozmawiali o Times Square i jednym z neonów na placu. Tata nacisnął guzik „w górę”, wzywając kabinę. Malone czekał razem z nimi na przyjazd kabiny. Wyraźnie jakimś cudem niczego nie zauważyli. Trudno nie spostrzec wystrzelonej rakiety, która pozostawia za sobą ślad na niebie, ale turyści zawsze go zdumiewali. Plac Højbro w Kopenhadze, gdzie znajdowała się jego księgarnia, roił się od nich każdego dnia.

Kabina nadjechała. Malone puścił rodzinę przodem. Tata wsunął do czytnika klucz magnetyczny, dający dostęp na trzydzieste pierwsze piętro. Najwyraźniej był to poziom z konsjerżem zarezerwowany dla specjalnych gości.

– Dziękuję, że pan mnie ubiegł – powiedział.

Przejechali w milczeniu czternaście pięter, a gdy wyszli, ich oczom ukazał się poziom dla gości, którzy zapłacili za ten przywilej. Malone pozwolił, żeby ojciec rodziny ruszył przodem. Mężczyzna wsunął kartę do kolejnego czytnika i otworzył szklane drzwi.

Malone wszedł za nimi do środka.

Salon w kształcie litery L był pełen ludzi korzystających z bufetu zimnych mięs, serów i owoców. Przyjrzał się pomieszczeniu i natychmiast dostrzegł dwóch mężczyzn w garniturach, ze słuchawkami w uszach i mikrofonami w klapach, przyklejonych do okien wychodzących na Czterdziestą Drugą Wschodnią.

Secret Service.

Poczęstował się jabłkiem z drewnianej miski stojącej na stole i sięgnął po numer „New York Timesa”, a następnie wycofał w róg pokoju. Przeżuwając jabłko, siedział z jednym okiem utkwionym w gazecie, a drugim – w agentów.

Miał nadzieję, że nie popełni trzeciego błędu.

ROZDZIAŁ 5

CIEŚNINA PAMLICO, KAROLINA PÓŁNOCNA

Hale siedział w głównym salonie „Adventure”. Zauważył, że skręcili na zachód, pozostawiając za sobą szerokie wody otwartego oceanu, i cieszył się nowym dźwiękiem. Niebieskoszara woda zmieniła odcień na kawowy dzięki stałemu napływowi osadów gnanych na wschód przez wijącą się meandrami rzekę Pamlico. Kiedyś na tych wodach roiło się od długich kanu, pchanych tyczkami piróg i płaskodennych parowców. Było tu również sporo slupów, korsarzy i fregat o załogach złożonych z oportunistów, którzy nazywali domem gęsto zalesione brzegi odizolowanej od świata kolonii w Karolinie. Pamlico mogła się poszczycić jedną z najbardziej skomplikowanych sieci dróg wodnych na tej planecie. Mnóstwo tu było wysepek pokrytych muszlami ostryg, pływowych mokradeł, pagórków i bagien. Najdalsze wybrzeże było usiane niebezpiecznymi przylądkami, których imiona – Czujność i Lęk – ostrzegały przed tragedią, a kryjące się za nimi otwarte morze zyskało sobie miano Cmentarza Atlantyku.

Urodził się i wychował w pobliżu, jak wszyscy Hale’owie począwszy od wczesnych lat osiemnastego wieku. Nauczył się żeglować już jako chłopiec. Wiedział, jak unikać kapryśnych płycizn i radzić sobie z niebezpiecznymi prądami. Zatoczka Ocracoke, do której wpływali, była miejscem, gdzie w tysiąc siedemset osiemnastym roku zginął sam Czarnobrody. Miejscowi do dziś mówili o nim z nabożnym szacunkiem i przebąkiwali o zaginionym skarbie.

Hale spojrzał na stół, na którym leżały dwa dokumenty.

Zabrał je ze sobą, wiedząc, że po załatwieniu sprawy księgowego będzie musiał ponownie skierować uwagę na błąd popełniony przez prapradziadka, który trzydziestego stycznia próbował zabić prezydenta Andrew Jacksona.

Był to pierwszy przypadek w historii Stanów Zjednoczonych, kiedy podjęto próbę zamachu na życie urzędującego prezydenta.

Odpowiedź Jacksona – odręczne pismo adresowane do Abnera, a dziś osłonięte plastikową koszulką – dręczyła go od zawsze.

W końcu uległeś zdradzieckiej pokusie. Nie powściągnąłeś niecierpliwości. Jestem z tego rad. Czeka nas wojna tak wielka jak wówczas, kiedy zbrojne rzesze tego narodu zostały wezwane do obozowiska namiotów. Pragniesz wojny, a ja nie będę chował się w kącie, skoro padł pierwszy strzał. Nie ustąpię przed Twoimi zabiegami i nie ulegnę żądaniom. Nie pokłonię się w Twojej obecności, nawet gdyby miało od tego zależeć moje życie. Ośmieliłeś się nasłać na mnie zabójcę?! Cofnięcie się przed tak prostacką zniewagą byłoby rzeczą haniebną. Jestem wzburzony. Twój zabójca całymi dniami gada brednie. Dobrze wybrałeś sługę. Zostanie uznany za obłąkanego i wypuszczony. Nikt nie uwierzy w żadne jego słowo. Nie istnieje dowód Twego spisku, ale obaj wiemy, że to Ty nakłoniłeś Richarda Lawrence’a, aby wycelował we mnie pistolet. Ponieważ moje uczucia są tak wzburzone, zadałbym im gwałt, gdybym nie przyspieszył Twojego upadku. Początkowo nie byłem pewny, jak powinienem odpowiedzieć. Jednak po zasięgnięciu opinii i rady kogoś mądrzejszego ode mnie podjąłem decyzję w sprawie właściwego sposobu postępowania. Piszę, aby Ci oznajmić, że zniknęła wszelka podstawa prawna, która niczym tarcza osłaniała Twoje zbrodnicze knowania. Kazałem usunąć wszelkie wzmianki o Twoim liście kaperskim z oficjalnego archiwum Kongresu. Kiedy zwrócisz się do innego prezydenta z prośbą o jego uszanowanie, nie będzie nim prawnie związany jak ja.

Aby dodatkowo zwiększyć Twoją udrękę i w ten sposób przedłużyć agonię beznadziejnej sytuacji, nie zniszczyłem go. Wyznaję, że zamierzałem to uczynić. Przekonano mnie jednak, że wiadomość ta mogłaby uczynić Twoje położenie tak beznadziejnym, iż mogłaby skłonić Cię do kolejnych aktów rozpaczy. Ponieważ kochasz tajemnice i podążasz mroczną ścieżką, rzucam wyzwanie, które powinno do Ciebie przemówić. Na kartce załączonej do mojego listu znajduje się szyfr stworzony przez czcigodnego Thomasa Jeffersona. Powiedziano mi, że uważał go za szyfr doskonały. Jeśli zdołasz go odczytać, dowiesz się, gdzie ukryłem to, czego pragniesz. Jeśli nie, pozostaniesz żałosnym zdrajcą, którym jesteś dzisiaj. Muszę przyznać, że takie rozwiązanie znacznie bardziej mi odpowiada. Niebawem powrócę do rodzinnego domu w Tennessee i spędzę tam ostatnie lata mojego życia, czekając na dzień, w którym spocznę u boku mojej ukochanej Rachel. Mam szczerą nadzieję, że niegodne mężczyzny postępowanie, które Ci przypisują, stanie się Twoją zgubą, i że dożyję dnia Twego upadku.

Andrew Jackson

Hale spojrzał na drugą kartę, podobnie jak pierwsza umieszczoną w plastikowej koszulce.

Jego rodzina próbowała złamać szyfr Jeffersona od ponad stu siedemdziesięciu pięciu lat. Zatrudnili specjalistów. Wydali pieniądze.

Niestety wszystkie próby okazały się daremne.

Usłyszał kroki od dziobu. Po chwili do salonu wszedł jego sekretarz.

– Włącz telewizję.

Dostrzegł strach w jego oczach.

– Sytuacja jest poważna.

Odnalazł pilota i włączył odbiornik.

Malone dojadł jabłko, nadal zasłaniając się gazetą. Nie zauważył żadnej wzmianki o podróży prezydenta do Nowego Jorku. Dziwna sprawa, bo prezydenci pojawiali się zwykle przy dźwięku fanfar. Powinien opuścić hotel, i to szybko. Każda sekunda zwłoki sprawiała, że to zadanie stawało się trudniejsze. Wiedział, że Grand Hyatt dorósł do swojego miana, będąc masywnym, wielopiętrowym gmachem, przez który w ciągu doby przewijały się tysiące osób. Nie sądził, aby Secret Service zdołała zabezpieczyć wszystkie wejścia, a przynajmniej, by dokonała tego w tak krótkim czasie. Na sali znajdowały się dwa telewizory, więc zobaczył, jak kamery telefonów uchwyciły jego obraz, który na szczęście okazał się zamazaną plamą. Nadal ani słowa o stanie prezydenta Danielsa. Ludzie rozmawiali o zamachu, do którego doszło kilkanaście pięter niżej. Paru słyszało strzały i widziało rakietę. Dwaj agenci w garniturach patrzyli w dół, rozmawiając przez radio.

Podniósł się, żeby wyjść.

Agenci odwrócili się od okna i ruszyli w jego stronę. Rozejrzał się wokół, myśląc, jak zareagować. Spostrzegł masywny drewniany stół z jabłkami i gazetami i pomyślał, że mógłby go użyć, aby ich zatrzymać.

Oczywiście, tamci mieli broń, a on nie, więc stół na wiele by się nie przydał.

Na szczęście tamci przebiegli obok niego i skoczyli do drzwi, kierując się wprost do wind. Kabina właśnie nadjechała i otworzyły się drzwi.

Malone westchnął ciężko, wcisnął guzik „w dół” i wszedł, gdy nadjechała kolejna winda.

Później udał się prosto do drzwi frontowych.

ROZDZIAŁ 6

Wyatt czekał w holu hotelu pełnym turystów, którzy przyjechali, aby spędzić weekend w Wielkim Jabłku, mieście, które stało się jeszcze bardziej ekscytujące, ponieważ ktoś próbował w nim zabić prezydenta Stanów Zjednoczonych. Nasłuchiwał urywków rozmów. W ten sposób dowiedział się, że nikt nie wie, czy prezydent Daniels został trafiony, a jedynie, że jego limuzyna z piskiem opon odjechała z miejsca zamachu. Ktoś przypomniał zamach na Reagana z tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego pierwszego roku, kiedy oficjalny komunikat wydano dopiero wtedy, gdy wieziono go na operację.

Przynajmniej dwunastu funkcjonariuszy nowojorskiej policji i sześciu agentów Secret Service biegło przez dwupiętrowy hol. Mówili podniesionymi głosami, zajmując stanowiska w pobliżu wind i wyjść. Trudno było powiedzieć, jaką drogę wybierze Malone, ale wyjścia z budynku znajdowały się wyłącznie na poziomie pierwszego piętra, na lewo od Wyatta i wychodziły na Czterdziestą Drugą Wschodnią. Były też inne szklane drzwi prowadzące do tunelu łączącego hotel z Grand Central Station oraz kolejny zestaw szklanych drzwi piętro wyżej, które mógł obserwować ze swojego punktu. Jeśli znał swojego przeciwnika tak dobrze, jak sądził, Malone wyjdzie jakby nigdy nic frontowymi drzwiami. Bo i czemu nie? Nikt nie widział jego twarzy, a zawsze najlepiej ukrywać się na widoku.

Zdawał sobie sprawę, że władze najchętniej opróżniłyby hotel, ale wydawało się to niemożliwe. Na ponad dwudziestu piętrach Grand Hyatt znajdowało się zbyt wielu ludzi. Gdyby przyjazd Danielsa poprzedziło zwyczajowe sześć miesięcy, Secret Service mogłaby dokonać tej sztuki. Jednak w obecnej sytuacji, gdy mieli do dyspozycji zaledwie osiem tygodni, ich główna taktyka polegała na utrzymaniu wszystkiego w największej tajemnicy, bo do dzisiejszego ranka – kiedy Biały Dom ogłosił, że Daniels udaje się do Nowego Jorku z prywatną wizytą – nie pojawiła się żadna wzmianka o podróży prezydenta. Precedensu dostarczył poprzedni prezydent, który udał się z małżonką na jedną z broadwayowskich produkcji. Tamten wypad przeszedł bez większego echa, ale Danny Daniels pewnie wściekał się na siebie za to, co zrobił. Oczywiście, zakładając, że był cały i nie stracił zbyt dużo krwi.

Wyatt lubił, gdy inni coś sknocili.

To znacznie ułatwiało jego zadanie.

Malone przypuszczalnie uciekł na górne piętra. Przynajmniej początkowo. Wkrótce wyjdzie z jednej z wind, które obserwował. Na pewno nie skorzysta ze schodów, bo wie, że policja zamknie je w pierwszej kolejności. List, który znalazł w pokoju, powinien skłonić go do wykonania pierwszego ruchu. Był samotnym strzelcem, jak zawsze. Dobrym i wiernym swojej ukochanej Stephanie Nelle.

Wyatt cieszył się, że jest ponownie w ogniu walki.

Od poprzedniego zlecenia upłynął pewien czas. Ostatnio miał mniej roboty, a tęsknił za swoją pracą pełnoetatowego agenta. Od czasu, gdy usunęli go ze służby, minęło osiem lat. Nadal jednak zarabiał w ten sposób na życie, świadcząc usługi różnym firmom, co wydawało się przyszłością branży wywiadowczej. Mniej agentów na liście płac, więcej ludzi wynajmowanych do konkretnej roboty – niezależnych wykonawców, dzięki którym można wszystkiemu zaprzeczyć, a którym na dodatek nie trzeba wypłacać stałego wynagrodzenia. Wyatt miał pięćdziesiąt lat i pewnie awansowałby na zastępcę do spraw administracyjnych, a nawet szefa agencji. Uważali go za najlepszego agenta operacyjnego w historii.

Aż do…

„Co robisz?” – spytał Cotton Malone.

Znaleźli się w pułapce. Dwaj snajperzy przygwoździli ich ogniem z góry, a dwaj inni czekali w ciemnej wnęce, która rozciągała się za nimi. Od początku czuł, że to zasadzka, a teraz jego obawy się potwierdziły. Na szczęście on i Malone byli na to przygotowani.

Sięgnął po radio.

Malone chwycił go za ramię.

„Nie możesz tego zrobić”.

„Dlaczego?”.

„Wiemy, co nas tam czeka, ale oni nie wiedzą”.

Oni byli trzema agentami czekającymi w odwodzie.

„Nie wiemy, ilu ich jest – szepnął Malone. – Wiemy o czterech, ale może być znacznie więcej”.

Wcisnął przycisk Wyślij.

„Nie mamy wyboru”.

Malone wyrwał mu radio.

„Gdybym się zgodził, obaj popełnilibyśmy błąd. Poradzimy sobie”.

Padły kolejne strzały. Przypadli do podłogi, chowając się za skrzynkami.

„Rozdzielmy się – zaproponował Malone. – Ja pójdę w lewo, ty w prawo. Spotkamy się w środku. Zatrzymam radio”.

Wyatt nie odrzekł ani słowa.

Malone spojrzał w czarną przestrzeń, jakby oceniał niebezpieczeństwo i szykował się do skoku.

Wyatt wybrał inne rozwiązanie.

Uderzył kolbą pistoletu w skroń Malone’a, który osunął się na betonową posadzkę, tracąc przytomność.

Zabrał mu radio i nakazał trójce swoich wkroczyć do akcji.

Donośny głos sprawił, że powrócił do rzeczywistości.

Do holu wpadła kolejna grupa policjantów. Z pomocą hotelowego personelu zaczęto zaganiać ludzi do wyjść. Najwyraźniej ktoś wreszcie podjął decyzję.

Spojrzał na panujące wokół zamieszanie.

Drzwi głównych wind się otworzyły i na korytarz wylał się strumień ludzi. Wśród nich był Cotton Malone.

Wyatt uśmiechnął się do siebie.

Malone pozbył się marynarki, bo była jedną z rzeczy, której wypatrywali agenci. Patrzył, jak Malone wtapia się w tłum i pędzi przez hol do windy, a następnie zjeżdża do głównych drzwi hotelu. Wyatt pozostał z boku, chowając się za wysoką zasłoną. Agenci i policja szli w jego stronę, dając znak, aby wszyscy ludzie opuścili to miejsce.

Piętro niżej Malone wysiadł z kabiny, ale zamiast udać się do głównego wejścia, skręcił w prawo, w kierunku wyjścia na Grand Central Station. Wyatt przesunął się w kierunku jednej z hotelowych sal konferencyjnych, które zamykano wieczorem, i sięgnął po znajdujące się w kieszeni radio ustawione na częstotliwość używaną przez agentów Secret Service.

– Alarm! Do wszystkich agentów! Podejrzany ma na sobie jasnoniebieską koszulę z zapinanym kołnierzykiem i jasne spodnie! Pozbył się marynarki! Wyszedł z hotelu Grand Hyatt i kieruje się tunelem w stronę Grand Central Station! Idę za nim!

Odczekał chwilę. Wsunął radio do kieszeni, a następnie skręcił do holu.

Malone zniknął za drzwiami.

Agenci Secret Service zaczęli przepychać się łokciami przez tłum, zmierzając w ślad za nim.

ROZDZIAŁ 7

Knox opuścił hotel Plaza. Wiedział, że przynajmniej trzech członków Wspólnoty znajdowało się w stanie graniczącym z paniką. Tak jak powinni. Operacja, którą zaaprobowali, była bardzo ryzykowana. Jego zdaniem za bardzo. Do tej pory zawsze pracowali z cichą aprobatą i błogosławieństwem rządu, a ich działania i władza były usankcjonowane. Teraz stali się renegatami pływającymi po wzburzonych, niezbadanych wodach.

Przeszedł na drugą stronę ulicy i skręcił do Central Parku. W oddali słychać było wycie syren, a wszystko wskazywało, że będzie tak jeszcze wiele godzin. Mimo to nadal ani słowa o stanie prezydenta, choć do zamachu doszło niecałą godzinę temu.

Zawsze lubił Central Park. Osiem tysięcy akrów bujnej roślinności – drzew i trawy, jezior i ścieżek. Ogród za domem dla całego miasta. Bez Central Parku Manhattan przypominałby jedną wielką bryłę betonu i domów.

Zadzwonił z Plaza, domagając się natychmiastowego spotkania. Jego kontakt też chciał porozmawiać – w sumie nic dziwnego – a na dodatek był w pobliżu, więc wybrali tę samą ławkę za Owczą Łąką, obok Źródełka Bethesda. Tam, gdzie się spotkali poprzednim razem.

Człowiek, który na niego czekał, nie rzucał się w oczy niemal pod żadnym względem – począwszy od pospolitych rysów twarzy po zwyczajne ubranie. Knox podszedł i usiadł obok niego. Usiadł i natychmiast nie spodobała mu się triumfalna mina Scotta Parrotta.

– Ten człowiek w oknie to jeden z twoich? – spytał Parrotta.

– Nie wyjaśnili mi, jak powstrzymają tamtych. Wiedziałem jedynie, że to zrobią.

Odpowiedź wzbudziła więcej pytań, niż wyjaśniła, ale Knox puścił ją mimo uszu.

– Co teraz?

– Chcemy, żeby było to przesłanie dla kapitanów – powiedział Parrott. – Żeby wiedzieli, iż wiemy wszystko o Wspólnocie. Wiemy, kogo zatrudnia…

– Załogę.

– Przepraszam?

– Dla firmy pracuje załoga.

Parrott się uśmiechnął.

– Jesteście bandą pieprzonych piratów.

– Korsarzy.

– Co za różnica? Okradacie, kogo się da.

– Tylko wrogów kraju.

– Nie ma znaczenia, kim jesteście – podjął Parrott. – Powinniśmy grać w tej samej drużynie.

– Z naszego punktu widzenia wygląda to nieco inaczej.

– Rozumiem twoich szefów. Wiem, że ich przycisnęli. Ale są pewne granice. Musicie to zrozumieć. Twoi przełożeni muszą wiedzieć, że nigdy nie pozwolimy zamordować prezydenta. Jestem zaszokowany, że tak sobie pomyśleli. Niech to, co się stało, będzie dla nich przestrogą.

Wyglądało na to, że Narodowa Agencja Wywiadu chce, aby Knox osobiście przekazał tę wiadomość. Parrott był kontaktem Knoxa w NIA^1. Rok temu, gdy stało się jasne, że różne grupy wywiadowczej społeczności postanowiły zniszczyć Wspólnotę, ujęła się za nią jedynie NIA.

– Kapitanowie będą ciekawi, dlaczego przesyłasz im wiadomości. Dlaczego się wtrącasz.

– Powiedz im, że mam ważne powody. Na tyle ważne, że powinni nam podziękować za to, co dziś zrobiliśmy.

Knox miał wątpliwości, ale słuchał.

– Kiedy tak sobie gadamy, na mój laptop powinien się ładować szyfr Jeffersona. Nasi specjaliści go złamali.

Czy dobrze usłyszał? Złamali szyfr? Po stu siedemdziesięciu pięciu latach?! Parrott miał rację, kapitanowie będą podekscytowani. Nie przekreślało to jednak głupoty ostatnich wydarzeń. Mógł mieć jedynie nadzieję, że zdoła zatrzeć ślady, nie popełniając żadnego błędu. Jeśli się nie uda, żaden szyfr nie będzie miał znaczenia.

– Tylko to pomoże im wygrzebać się z dołka, który sobie dzisiaj wykopali – powiedział Parrott.

– Dlaczego nam o tym nie powiedziałeś?

Agent zachichotał.

– To nie moja rola. Wątpię, czy zostawiłeś ślad, który gdzieś zaprowadzi. Oprócz tego jesteśmy po to, żeby pomóc, więc to bez znaczenia.

Knox się rozluźnił, milcząco utwierdzając się w decyzji, którą podjął po drodze.

Musiał to zrobić.

– Pomyślałem, że powinieneś postawić mi obiad – powiedział Parrott. – Wiesz, obiad to coś, co kiedyś podawali nam rodzice. Stać cię na to. Później podjedziemy do mojego hotelu i dowiesz się, co miał do powiedzenia Andrew Jackson.

Czy z tej katastrofy może się narodzić coś dobrego? Nawet Quentin Hale, który powinien być wściekły, ucieszy się na wieść, że szyfr został złamany.

Knox sprawował urząd kwatermistrza niemal piętnaście lat, odziedziczywszy go po ojcu. Zawsze się uśmiechał, gdy oglądał filmy o piratach, z karykaturalną postacią wszechmocnego i bezlitosnego kapitana terroryzującego załogę. Społeczności pirackie przypominały luźne demokracje, bo to członkowie załogi decydowali, kto i jak długo będzie nimi dowodził. Obieralność kapitana i kwatermistrza gwarantowała, że ludzie będą traktowani sprawiedliwie i rozsądnie. Dla dodatkowego bezpieczeństwa załoga mogła w każdej chwili wybrać nowego kapitana i kwatermistrza. Wielu kapitanów, którzy posunęli się za daleko, skończyło na pierwszym skrawku lądu, jaki zauważono z pokładu, a kolejny człowiek zajmował ich miejsce. Kwatermistrz stąpał po jeszcze cieńszej linii, służąc jednocześnie kapitanowi i załodze.

Dobry umiał zadowolić jednych i drugich.

Dlatego Knox wiedział, co robić.

– Zgoda – odpowiedział z uśmiechem. – Stawiam stek. – Wyciągnął rękę i dwukrotnie poklepał Parrotta po plecach. – Zrozumiałem. Wy tu rządzicie. Przekażę wiadomość.

– Wiedziałem, że zrozumiesz.

Wyciągnął rękę i klepnął odsłonięty kawałek skóry na karku Parrotta, wbijając krótką igłę. Lekko nacisnął, a później wstrzyknął zawartość małego pojemnika.

– Hej. – Parrott sięgnął dłonią, szukając źródła bólu.

Raz, dwa, trzy.

Ciało Parrotta zwiotczało.

Knox podtrzymał go, a następnie delikatnie ułożył na ławce. Trucizna, której użył, pochodziła z karaibskiej bruzdnicy Karenia annulatus. Śmiertelna toksyna o szybkim działaniu. Wiele wieków temu, w czasach chwały, kiedy slupy żeglowały po południowych morzach, pozbyli się w ten sposób niejednego wroga, z niemal natychmiastowym skutkiem.

Szkoda, że taki człowiek musiał umrzeć.

Nie było wyboru.

Żadnego.

Ostrożnie umieścił dłoń Parrotta pod policzkiem, jakby ten drzemał. Nic niezwykłego na ławce w Central Parku. Pomacał spodnie Parrotta i znalazł klucz do hotelowego pokoju w Helmsley Park Lane. Nieźle. Sam nocował tam kilka razy.

Odszedł chwilę później.

ROZDZIAŁ 8

Malone szedł spokojnie nisko sklepionym korytarzem łączącym hotel Grand Hyatt z Grand Central Station. Wiedział, że gdy dotrze do zatłoczonej hali, będzie mógł wrócić pociągiem do St. Regis, gdzie czekała na niego Cassiopeia. Razem zdecydują, co robić.

Interesujące, że właśnie tak sobie pomyślał.

Razem.

Wiele lat żył i pracował samotnie. Poznał Cassiopeię dwa lata temu, ale zaledwie przed kilkoma miesiącami, w Chinach, oboje w końcu przyznali się do tego, co czują. Początkowo sądził, że bliższy związek jest emocjonalnym skutkiem ubocznym tego wszystkiego, co się wydarzyło.

Pomylił się.

Byli towarzyszami walki, rywalami, a później przyjaciółmi. Teraz stali się kochankami. Cassiopeia była pewna siebie, bystra i piękna. Łączył ich intymny związek pełen szczęścia i zaufania, wypływający ze świadomości, że zdołają sobie pomóc. Jak teraz, po nieudanym zamachu na prezydenta, gdy skora do pociągnięcia za spust policja rozpoczęła łowy.

Pomyślał, że faktycznie nie wzgardziłby odrobiną pomocy.

A właściwie całą, jakiej mogła udzielić.

Wyszedł z tunelu rzędem szklanych drzwi prowadzących do hali pełnej zatłoczonych sklepów. Z prawej strony w odległości pięćdziesięciu metrów majaczyło wyjście na poziom ulicy. Odwrócił się w lewo i wszedł do najbardziej rozpoznawalnej stacji na świecie długości boiska do futbolu i jednej trzeciej jego szerokości. Słynne sklepienie – pokryte listkami złota gwiazdy zodiaku na tle błękitnego nieba – wznosiło się kilkadziesiąt metrów nad jego głową. Ponad centralnym stanowiskiem informacyjnym wisiał słynny mosiężny zegar o czterech tarczach. Wskazówki pokazywały dziewiętnastą dwadzieścia. Korytarze i przejścia rozchodziły się we wszystkich kierunkach, prowadząc do poszczególnych peronów. Windy poruszały się w górę i w dół, do kolejnych poziomów poprzecinanych torami. Wiedział, że pod nim znajduje się duża przestrzeń restauracyjna pełna kawiarenek, cukierni i barów szybkiej obsługi. Niżej były linie miejskiego metra. Właśnie tam zmierzał.

Spojrzał w kierunku otwartych restauracji, które zdominowały obie strony przepastnej hali piętro wyżej. Usłyszał strzępy rozmów przechodniów. Nadal ani słowa o stanie Danielsa.

Dwaj agenci w garniturach weszli na stację tym samym przejściem co on.

Za nimi pojawili się trzej kolejni.

Przypomniał sobie, żeby zachować spokój. Nie było sposobu, aby go namierzyli. Nie dysponowali praktycznie żadnymi informacjami. Po prostu przeprowadzali rekonesans. Rozglądali się, licząc na przełom.

Trzej nowojorscy gliniarze wbiegli jednym z wyjść prowadzących na ulicę. Kilku innych zjawiło się z prawej strony, wyskakując z wind łączących halę dworca z Czterdziestą Piątą Ulicą.

Kiepska sprawa. Zmierzali prosto do celu. Co napisała Stephanie? „Nie ufaj nikomu”. Musiał zjechać dwa poziomy w dół do peronu metra. Niestety, w obecnej chwili mógł jedynie skręcić w lewo i wyjść na Czterdziestą Drugą.

Jaki mieli plan?

Wszedł na szeroką kładkę dla pieszych rozpiętą nad betonowym przejściem. Z drugiej strony stanowiska informacji pojawił się policjant i ruszył w tę samą stronę.

Nie zatrzymywał się.

Przed nim nie było żadnego policjanta ani agenta.

Kładka miała sięgające do pasa marmurowe balustrady. Dostrzegł wąską półkę po drugiej stronie poręczy, która odchodziła od kładki, schodząc do przejścia w dole.

Nieoczekiwane posunięcie było zawsze najlepszym rozwiązaniem, ale musiał działać szybko. Gliniarz podążający jego śladem znajdował się zaledwie kilka kroków za nim.

Zrobił krok w bok, wykonał obrót i wbił kolano w brzuch tamtego, rzucając go na posadzkę. Liczył na to, że zyska kilka cennych sekund, tyle, żeby zdołał ominąć innych, którzy znajdowali się w hali głównej.

Przeskoczył marmurową balustradę, balansując na wąskiej półce i zdając sobie sprawę, że znajduje się dobrych dziesięć metrów nad posadzką. Za wysoko, żeby skoczyć. Ruszył przed siebie, wyciągając ramiona dla zachowania równowagi. Zszedł nieco niżej i skoczył, kiedy półka znajdowała się w odległości niecałych trzech metrów od posadzki.

Nad nim pojawili się agenci i funkcjonariusze policji.

Wyciągnęli broń.

Ludzie w przejściu ujrzeli pistolety i przerażeni rzucili się do ucieczki. Malone wykorzystał zamieszanie i pobiegł przed siebie, chowając się pod kładką i znikając z linii ognia. Widział, że gliniarze na górze będą potrzebowali kilku sekund, żeby dotrzeć do końca pomostu. Zyska dość czasu, żeby uciec. Z lewej strony ujrzał Oyster Bar, a z prawej jedną z największych dworcowych restauracji. Wiedział, że z poziomu restauracyjnego odchodzi kilkanaście wyjść prowadzących na perony, do pociągów i schodów, wind i pochylni. Mógł wsiąść do dowolnego pociągu i kupić bilet u konduktora.

Wpadł do hali restauracyjnej i ruszył w kierunku jednego z wyjść po przeciwnej stronie. Od celu dzielił go labirynt knajpek, stołów i krzeseł oraz tłum ludzi.

Mnóstwo miejsc, w których można się ukryć.

Nagle ujrzał dwóch mężczyzn. Czekali po drugiej stronie, ukryci za środkowym filarem. Kiedy w niego wycelowali, przypomniał sobie stary frazes.

Nie zdołasz prześcignąć radia.

Uniósł ręce.

Zaczęli krzyczeć, żeby położył się na podłodze.

Ukląkł.

ROZDZIAŁ 9

Cassiopeia Vitt wyszła spod prysznica i sięgnęła po frotowy szlafrok. Zanim owinęła się jego miękkimi połami, zrobiła to, co zawsze po kąpieli, a przynajmniej zawsze, gdy mogła – weszła na wagę. Wczoraj, po zmyciu trudów długiego lotu nad Atlantykiem, sprawdziła na cyfrowej wadze, ile waży. Po podróży samolotem zwykle przybywało jej parę kilogramów. Dlaczego? Chyba miało to związek z odwodnieniem i zatrzymywaniem płynów. Choć nie uległa obsesji na punkcie swojego ciężaru, uznała, że to intrygująca sprawa. Dobiegała wieku średniego, więc to, co jadła i robiła, miało znacznie większe znacznie niż pięć lat temu.

Spojrzała na wyświetlacz.

Pięćdziesiąt sześć i siedem dziesiątych kilograma.

Całkiem nieźle.

Otuliła się szlafrokiem i zawinęła mokre włosy ręcznikiem. Z odtwarzacza CD w sąsiednim pokoju dolatywała klasyczna składanka. St. Regis, legendarny hotel, jeden z charakterystycznych obiektów w sercu Manhattanu, leżał w odległości rzutu kamieniem od Central Parku. Jej rodzice zawsze tu nocowali, kiedy odwiedzali Nowy Jork, a ona postępowała podobnie. Dlatego, gdy Cotton zaproponował spędzenie weekendu po drugiej stronie Atlantyku, natychmiast ofiarowała się, że zarezerwuje hotel.

Wybrała apartament gubernatorski nie tylko z powodu widoku, ale także dwóch sypialni. Chociaż robili szybkie postępy, ona i Cotton nadal poznawali relację, która się między nimi rodziła. Przypuszczalnie skorzystają z jednej, ale na wszelki wypadek była druga.

Od powrotu z Chin spędzali razem dużo czasu – w Kopenhadze i jej francuskim château. Do tej pory emocjonalna zmiana i nowa sytuacja, w jakiej się znaleźli, nie budziły żadnych zastrzeżeń. Cassiopeia czuła się bezpiecznie w jego towarzystwie – bezpiecznie i wygodnie, bo wiedziała, że są równoprawnymi partnerami. Cotton zawsze powtarzał, że relacje z kobietami nie są jego mocną stroną, ale nie doceniał samego siebie. Doskonałym przykładem była ta podróż. Chociaż jej głównym celem było spotkanie ze Stephanie Nelle, doceniła to, że pragnął, aby mu towarzyszyła.

Ona także łączyła przyjemność z interesami.

Jedną z rzeczy, za którymi nie przepadała, było pilnowanie rodzinnych spraw. Była jedyną spadkobierczynią finansowego imperium ojca wartego miliardy dolarów i rozsianego na sześciu kontynentach. Główny zespół zarządzający z siedzibą w Barcelonie zajmował się bieżącym kierowaniem firmą. Menedżerowie dostarczali jej tygodniowe raporty, ale czasami jej obecność jako jedynego udziałowca była niezbędna. Dlatego wczoraj po południu i dzisiaj spotkała się ze swoimi amerykańskimi współpracownikami. Chociaż znała się na interesach, była na tyle inteligentna, żeby zaufać swoim pracownikom. Ojciec zawsze powtarzał, aby nagradzała udziałem w zyskach ludzi kierujących projektami – częścią profitów, choćby były nie wiadomo jak małe – i miał rację. Dzięki temu stworzyła zespół, który traktował jej firmy jak swoje, pomnażając wartość majątku.

Cotton wyszedł przed kilkoma godzinami, żeby udać się pieszo na Czterdziestą Drugą Ulicę. W Nowym Jorku z powodu dużego natężenia ruchu łatwiej było pokonać trzynaście przecznic na piechotę. Tego wieczoru czekał ich obiad i przedstawienie. Powiedział, żeby coś wybrała. Kupiła bilety kilka dni temu i zrobiła rezerwację w jednej z ulubionych restauracji. Wstąpiła również do salonu Bergdorf Goodman i sprawiła sobie nową sukienkę.

Czemu nie? Dziewczyna musi czasem zaszaleć.

W sklepie miała szczęście. Sukienka od Armaniego, którą wybrała, leżała jak ulał. Nie trzeba było robić żadnych poprawek. Czarny jedwab, bez pleców. Cholernie dekadencka.

Właśnie tego oboje potrzebowali.

Lubiła myśleć o tym, że sprawi komuś przyjemność, choć taka postawa była jej długo obca. Czym była miłość? Może właśnie na tym polegała? Miała taką nadzieję.

Usłyszała dzwonek do drzwi.

Uśmiechnęła się, myśląc o wczorajszym dniu, kiedy przyjechali.

„Nauczyłem się czegoś dawno temu – powiedział Cotton. – Jeśli zauważysz, że do twojego hotelowego pokoju prowadzą podwójne drzwi, w środku musi się znajdować coś naprawdę wspaniałego. Dzwonek też jest dobrym znakiem. Ale jeśli są podwójne drzwi i dzwonek, jasna cholera, lepiej uważaj”.

Zamówiła wino i przystawki, bo do kolacji zostało trochę czasu. Cotton nie pił alkoholu – powiedział, że nigdy – więc dla niego był sok żurawinowy. Powinien niedługo wrócić. Umówił się ze Stephanie o osiemnastej piętnaście, a dochodziła dwudziesta. Wkrótce planowali wyjść.

Opuściła łazienkę i ruszyła przestronnym salonem w kierunku podwójnych drzwi. Odsunęła zasuwę, gdy nagle ktoś pchnął drzwi w jej stronę. Niespodziewane działanie sprawiło, że się cofnęła.

Do środka wpadło dwóch mężczyzn.

Zareagowała instynktownie, wykonując obrót i kopiąc jednego w brzuch, a drugiego uderzając w grdykę prawą pięścią. Noga dosięgła celu. Mężczyzna zgiął się wpół. Niestety drugiego nie trafiła. Odwróciła się ponownie, zrzucając ręcznik. Ujrzała broń.

Facet do niej mierzył.

Chwilę później pojawiło się trzech kolejnych.

Zamarła, uświadamiając sobie, że szlafrok się rozchylił, dostarczając gościom interesującego widoku. Z napięciem uniosła pięści.

– Coście za jedni?

– Secret Service – odpowiedział jeden z mężczyzn. – Jest pani aresztowana.

Ciekawe, co tym razem zmajstrował Cotton.

– Z jakiego powodu?

– Udziału w zamachu na prezydenta Stanów Zjednoczonych.

Rzadko była autentycznie zaskoczona. Fakt, czasami jej się to zdarzało, ale niezbyt często.

Zamach na prezydenta Stanów Zjednoczonych?

Coś nowego!

– Proszę opuścić ręce i złożyć za plecami – powiedział spokojnie agent. – I poprawić szlafrok.

Zrobiła to, co zasugerował, postanawiając, że weźmie się w garść.

– Mogłabym się ubrać, zanim wyjdziemy?

– Ale nie sama.

Wzruszyła ramionami.

– Jeśli wy potraficie, też sobie poradzę.

ROZDZIAŁ 10

Malone zauważył, że nie jadą na żaden posterunek policji. Skuli go i pospiesznie wyprowadzili z Grand Central Station. Później zabrali mu portfel i klucz do pokoju w hotelu St. Regis, więc pomyślał, że Cassiopeia niebawem będzie miała gości. Obiad i przedstawienie stanęły pod znakiem zapytania. A mogło być tak przyjemnie. Kupił nawet parę ciuchów na tę okazję.

Nie pozwolili mu nic powiedzieć, ale wepchnęli do czekającego samochodu, zostawili samego kilka minut, a później odjechali. Teraz przekraczali East River i wjeżdżali do Queens, oddalając się od Manhattanu. Policyjne radiowozy torowały im drogę. Gdyby nie wiedział, dokąd go wiozą, mógłby pomyśleć, że zmierzają na lotnisko JFK. Czyżby przewozili go w miejsce pozostające pod ich wyłączną kontrolą?

„Nie ufaj nikomu”.

Stephanie go ostrzegała.

Może miała rację.

Wątpił, aby któryś z agentów w samochodzie zechciał mu odpowiedzieć, ale miał ochotę wykrzyczeć: „Koledzy, znacie moje nazwisko, a zatem także moją przeszłość. Nie próbowałem nikogo zabić”.

– Czy Danielsowi nic się nie stało? – zapytał.

Ponownie żadnej odpowiedzi.

Facet siedzący obok niego był młody i ochoczy. Pewnie pierwszy raz znalazł się w takiej sytuacji.

– Muszę pogadać z kimś z Magellan Billet – powiedział, zmieniając ton z przyjaznego na pełen irytacji.

Agent z przodu, siedzący w fotelu pasażera, spojrzał w jego stronę.

– Siedź grzecznie i zamknij dziób.

– Odpieprz się!

Tamten pokręcił głową.

– Posłuchaj, Malone, nie komplikuj sprawy. Potraktuj to jako zwykłą, miłą przejażdżkę. Dobrze?

„Spisek sięga bardzo wysoko”.

Kolejne ostrzeżenie Stephanie.

Wiedzieli o nim, bo zabrali mu kartkę podczas przeszukania.

A zatem wiedzieli, że on wie.

Super.

Jechali w milczeniu kolejnych dziesięć minut, a później skręcili w kierunku lotniska Johna F. Kennedy’ego i minęli bramę prowadzącą na pasy startowe. Jeden samolot stał samotnie, z dala od innych, otoczony pierścieniem radiowozów. Boeing siedemset czterdzieści siedem z amerykańską flagą wymalowaną na ogonie i słowami STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI wypisanymi złotymi literami na kadłubie.

Air Force One.

Agenci z przodu cisnęli mu granatową kurtkę.

– Włóż – usłyszał polecenie.

Zauważył trzy złote litery z przodu i tyłu.

FBI.

Wóz podjechał do stopni prowadzących na pokład maszyny. Zdjęto mu kajdanki. Wyszedł z samochodu i włożył kurtkę. Od strony schodów podszedł wysoki, szczupły mężczyzna o rzadkich, siwiejących włosach i spokojnej twarzy.

Edwin Davis.

– Obserwują nas – powiedział Davis. – Z budynku terminalu. Każda stacja telewizyjna ma kamerę z silnym teleobiektywem. Starannie dobieraj słowa. Zatrudniają ludzi potrafiących czytać z ruchu warg.

– Słyszałem, że cię awansowali.

Kiedy ostatnim razem spotkali się w Wenecji, Davis był zastępcą sekretarza do spraw bezpieczeństwa narodowego. Teraz pracował jako szef personelu Białego Domu.

Davis wskazał ruchome schody i mruknął.

– Szczęściarz ze mnie. Właź.

– Co z Danielsem?

– Sam zobaczysz?

Hale oglądał telewizję. „Adventure” zbliżał się do domu. Płynęli na silniku, na zachód, przez ciemne wody rzeki Pamlico. Ściszył głos, zmęczony paplaniną redaktorów snujących spekulacje w nadziei, że zdołają utrzymać uwagę widzów. W tym samym czasie ciągle na nowo pokazywano ziarnisty obraz wideo dwóch urządzeń wystających z okien hotelu Grand Hyatt. Całodobowa stacja informacyjna była dobra na pierwszych trzydzieści minut kryzysu, ale później pojawiała się przesada.

Pokręcił głową, myśląc o pozostałych kapitanach.

Cholerni głupcy.

Wiedział, że mają prawo robić, co im się podoba – bo Wspólnotą rządziła większość – ale uniemożliwili mu głosowanie, co było sprzeczne z kodeksem. Niestety ich sytuacja była rozpaczliwa, a rozpaczliwa sytuacja skłania do rozpaczliwych czynów. Rozumiał ich frustrację. Wszystkim groziło więzienie i utrata majątku, który ich rodziny zgromadziły na przestrzeni trzech ostatnich wieków. Jedyną nadzieją była kartka papieru, którą trzymał w ręku, kartka w plastikowej koszulce.

Druga strona zjadliwego listu Andrew Jacksona.

Ponieważ kochasz tajemnice i podążasz mroczną ścieżką, rzucam wyzwanie, które powinno do Ciebie przemówić. Na kartce załączonej do mojego listu znajduje się szyfr stworzony przez czcigodnego Thomasa Jeffersona. Powiedziano mi, że uważał go za szyfr doskonały. Jeśli zdołasz go odczytać, dowiesz się gdzie ukryłem to, czego pragniesz. Jeśli nie, pozostaniesz żałosnym zdrajcą, którym jesteś dzisiaj.

Spojrzał na kartkę.

Dziewięć wierszy złożonych z przypadkowych liter i symboli.

XQXFEETH

APKLJHXREHNJF

TSYOL:

EJWIWM

PZKLRIELCPΔ

FESZR

OPPOBOUQDΧ

MLZKRGVKΦ

EPRISZXNOXEΘ

Brednie.

Mam szczerą nadzieję, że niegodne mężczyzny postępowanie, które Ci przypisują, stanie się Twoją zgubą, i że dożyję dnia Twego upadku.

Sto siedemdziesiąt pięć lat nieudanych prób złamania szyfru Jeffersona było powodem do zmartwienia. Cztery razy znaleźli się na krawędzi katastrofy i cztery razy udało się opanować sytuację.

Dziś piąty raz zawisło nad nimi widmo zagłady.

Jednak wbrew temu, co sądzili kamraci, nie siedział bezczynnie. Znalazł rozwiązanie ich problemu. Właściwie dwa niezależne rozwiązania. Niestety jego towarzysze mogli zagrozić obydwu.

Na ekranie telewizora pojawiło się coś nowego.

Obraz Air Force One stojącego na pasie startowym międzynarodowego lotniska imienia Johna F. Kennedy’ego. Na pasku przesuwającym się u dołu ekranu pojawiła się informacja, że schwytano podejrzanego, który próbował uciec z hotelu Grand Hyatt, ale po przesłuchaniu został zwolniony.

Pomylono go z kimś innym.

NADAL ANI SŁOWA O STANIE PREZYDENTA, KTÓRY JAK NAM POWIEDZIANO, ZOSTAŁ PRZEWIEZIONY WPROST DO AIR FORCE ONE.

Uznał, że powinien porozmawiać z Cliffordem Knoxem.

Malone wszedł do wnętrza Air Force One. Wiedział, że samolot ma pokład o powierzchni trzystu siedemdziesięciu metrów kwadratowych – drobiazgowo zaplanowanej przestrzeni złożonej z trzech poziomów, gdzie znajdował się apartament prezydenta, gabinet i pomieszczenia dla załogi, a nawet sala dowodzenia. Zwykle w podróży towarzyszyła prezydentowi cała świta, w tym lekarz, wyżsi doradcy, agenci Secret Service i przedstawiciele mediów.

Tym razem na pokładzie nie było nikogo.

Zastanawiał się, czy prezydenta nie przywieziono tu na zabieg i nie usunięto wszystkich niepożądanych gości.

Ruszył za Davisem, który przeprowadził go środkowym pokładem do zamkniętych drzwi. Kiedy Davis przekręcił gałkę, ich oczom ukazała się luksusowo wyposażona sala konferencyjna z zasłoniętymi oknami. Na końcu stołu siedział prezydent Danny Daniels. Nietknięty.

– Słyszałem, że próbowałeś mnie zabić – powiedział prezydent.

– Gdybym próbował, już byś nie żył.

Starszy mężczyzna zachichotał.

– W tej kwestii pewnie masz rację.

Davis zamknął drzwi.

– Nic ci nie jest? – spytał prezydenta.