Tytuł oryginału:

ACCORDING TO YES

Copyright © 2015 by Dawn French

Copyright © 2017 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2017 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Wykonanie okładki: Szara Sowa

Ilustracja na okładce: istockphoto.com/ beastfromeast

Redakcja: Bożena Sęk

Korekta: Wirginia Wilk-Mrozińska, Aneta Iwan, Anna Just

ISBN: 978-83-8110-115-8

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i wiąże się z sankcjami karnymi.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Więcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.pl

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2017

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

Akt I

Test

Lądowanie

Spotkanie

Przeprowadzka

Na górze

Jedzenie

Wyjście

Kanapki

Porządki w pokoju

Prosto z mostu

Łóżko

Koło mego ogródeczka

Pociągi

Fujara

Pożegnanie

Znowu śniadanie

Akt II

Dzień Świętego Patryka

I znów śniadanie

Sobota

Noguchi

Próby

Namioty

Nazajutrz rano

Hej ho!

Jedzenie na dachu

Akt III

Bara-bara

Prawo

Pod powierzchnią

Ul

Times Square

Miesiąc później

Wielkie śniadanie

Smutny ul

Wieczorem

Triumwirat

Szepty

Za późno

Love me do

Solo

Umowa

Pamiętajcie o ogrodach

Lód i woda

Randka

Whisky

Guggenheim

Grudzień

Noc

Nowy dzień

Podziękowania

Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Nom patrui mei Dr Michael O’Brien,
qui delexit verba

oraz dla dr Cassie Cooper,

mojej ukochanej przyjaciółki

Wystawiłam krzesło na słońce

Usiadłam w słońcu

Jak porusza się głód, gdy wzywają do postu.

I sat in the sun, Jane Hirshfield

Akt I

Test

Pięćdziesiąt siedem.

Pięćdziesiąt osiem.

Pięćdziesiąt dziewięć… przejebane.

Brzuch Rosie Kitto znów okazał się pusty. Dziecka nie ma. Po co w ogóle czekali całe trzy minuty? Akurat co do tego nie miała wątpliwości, wiedziała, że nie ma szans, ale jego droga, zdesperowana twarz nakłoniła ją do dokładnych oględzin. Skoro nie pokazała się druga cienka kreska na teście ciążowym, nie ma też choćby cienia nadziei na przyszłość u jego boku.

Zabawne, że tak wyczekiwana chwila może stać się tak ulotna i prozaiczna w swym niespełnieniu. Nadzieja runęła, a zamiast potężnego huku rozległ się jedynie cichy jęk.

Taka nadzieja zasługiwała na huczniejsze pożegnanie.

Nadzieja była kiedyś ogromna.

Lądowanie

W samolocie linii British Airways każda obrzmiała twarz w każdym zwartym szeregu uniosła się posłusznie jak na komendę Piny Bausch w stronę umieszczonego na suficie znaczka z pasami bezpieczeństwa. To jedna z tych przeciągłych chwil, gdy przypadkowa zbieranina obcych ludzi potrafi się zjednoczyć; niektórzy tkwią w takim zawieszeniu, że aż wstrzymują oddech. Ding-dong. Na znajomy sygnał otrząsają się z pokładowego skostnienia i cały samolot nagle pulsuje od chaotycznej przepychanki ciał zbierających pospiesznie rzeczy osobiste, byle jak najszybciej ustawić się w niemrawej kolejce do wyjścia. Wszyscy są wyczerpani; może to brak świeżego powietrza zmienia ludzi w gburów. Można odnieść wrażenie, że każdy musi się dokądś bardzo pilnie dostać. Teraz, bezzwłocznie. No już, szybciej, szybciej. Ja pierwszy. No, przebieramy nogami. Przepychamy się. Napieramy.

Rosie jako jedyna zostaje na swoim miejscu, w fotelu 26A. Wygląda spokojnie przez okno, czoło oparła o szybę. Siedziała tak przez większość lotu zatopiona w myślach. Nie, nie zatopiona. Wynurzona. Rozmyślała intensywnie, próbując ustalić, jak się właściwie czuje z tym, że zostawia wszystkich i wszystko, co zna, i rozpoczyna pochopnie taką nową przygodę. Czuje się dziwnie spokojna, pogodzona. Niechybnie poddała się już losowi, cokolwiek jej przyniesie. Dlaczego więc tylko ona siedzi, skoro inni wyszli gęsiego z samolotu w niecierpliwym systematycznym rządku, mijając przy drzwiach niezmiernie uprzejme, dobrze wyszkolone stewardesy?

– Dziękujemy za wybór British Airways.

– Dziękujemy.

– Dziękujemy za wspólny lot.

– Dziękuję.

– Miłego dnia.

– Dziękuję.

– Do widzenia.

– Proszę bardzo.

– Dziękujemy za wybór British Airways.

– Zdrówka.

– Pa.

– Dziękuję.

– Tak, dziękujemy, tak, wysiadka, tak, wypad, idź pan już, do widzenia.

Dlaczego ona ani drgnie?

Znacie ten maleńki wycinek czasu tuż przed punktem, w którym nie ma już odwrotu? Tę cudowną chwilę, gdy człowiek może… mógłby… jednak MÓGŁBY zmienić zdanie i ze wszystkiego się wycofać? Wszystko odwołać, powiedzieć sobie: nie, nie skacz, uważaj na siebie, wracaj do domu? Znacie to? Właśnie to spotyka teraz Rosie. Wewnętrzny głos podpowiada jej, by została na pokładzie, aż samolot wzbije się w rejs powrotny do domu z całą nową załogą, która zaraz tu wejdzie ze świeżą cerą i świeżym makijażem, z ułożonymi włosami, zapachem czystości. Rachu-ciachu. Polecieć do domu. Do siebie. Do starej, dobrej, dżdżystej, bezpiecznej, pięknej Anglii. Tam, gdzie przynajmniej wie, jak funkcjonować, nawet jeśli nie idzie to po jej myśli. To tam Rosie Kitto, trzydziestoośmioletnia nauczycielka szkoły podstawowej, jest niezaprzeczalnie dorosła, odpowiedzialna i wyczulona na potrzeby innych. A ta nowa Rosie Kitto ucieka, zdaje się, jak wielce niedojrzała, samolubna głuptaska. Zaprzeczenie dorosłości.

A kim ona jest?

Otóż jest osobą, która kilka tygodni temu powiedziała „nie” stabilizacji i postanowiła chwycić byka za rogi, zrobić krok w przepaść, zapytać samą siebie, co do cholery dalej z nią będzie, dopuścić do siebie strach. TAK, TAK, TAK, PROSZĘ!

Nie inaczej.

No to wstawaj z tego fotela, Rosie, jesteś w Nowym Jorku… przed tobą… RUSZAJ!

– Dziękujemy za wybór British Airways, do widzenia pani.