Tytuł oryginału:

CRASH & BURN

Copyright © Lisa Gardner, Inc., 2015

Copyright © 2017 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2017 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Szara Sowa

Zdjęcie autorki: Philbrick Photography

Redakcja: Magdalena Stec

Korekta: Marta Chmarzyńska, Aneta Iwan, Magdalena Bargłowska

ISBN: 978-83-8110-188-2

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i wiąże się z sankcjami karnymi.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Więcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.pl

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o. o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2017

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Rozdział 42

Posłowie i podziękowania

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Rozdział 1

Raz już umarłam.

W mojej pamięci, równie dobrze jak wszystko inne, zachowało się uczucie bólu, palącego, ostrego, a potem zmęczenie, głębokie i obezwładniające. Chciałam się położyć. Wyraźnie to sobie przypominam. Pragnęłam z tym skończyć. Ale nie zrobiłam tego. Pokonałam ból, zmęczenie, to cholerne białe światło. Wywalczyłam sobie powrót do krainy żywych.

Ze względu na Vero. Potrzebowała mnie.

Co ty zrobiłaś?

Teraz jestem lekka jak piórko. Wydaje mi się, że to nie jest dobry znak. Samochody nie są lekkie jak piórko. Luksusowe SUV-y nie latają. I czuję jakiś ostry, drażniący zapach. Alkohol. A dokładnie whisky. Glenlivet. Zawsze byłam dumna z tego, że pijam tylko dobre trunki.

Co ty zrobiłaś?

Mam ochotę krzyczeć. Gdy tak szybuję w powietrzu, by umrzeć po raz drugi, powinnam przynajmniej móc krzyczeć. Lecz z mojego gardła nie wydobywa się żaden dźwięk.

Zamiast tego patrzę przez przednią szybę, w ciemną jak smoła noc, i zauważam tylko to, że pada deszcz.

Jak tamtej nocy. Zanim…

Co ty zrobiłaś?

Latanie jest całkiem niezłe. To przyjemne uczucie, wręcz upajające. Wbrew prawu grawitacji, zostawiwszy daleko w tyle presję przyziemnego życia. Powinnam unieść ramiona i rozłożyć je szeroko na powitanie zbliżającej się po raz drugi śmierci.

Vero.

Śliczna, mała Vero.

A wtedy…

Grawitacja bierze odwet. Mój samochód nie jest już lekki jak piórko, gdy brutalnie łączy się na powrót z ziemią. Gwałtowny wstrząs. Echo uderzenia. Moje ciało, które dopiero co frunęło, teraz ciśnięte niczym szmaciana lalka na kierownicę, deskę rozdzielczą, drążek zmiany biegów. Brzęk pękającej szyby. Moja miażdżona twarz.

Ból, palący, ostry. A potem zmęczenie, głębokie i obezwładniające. Chcę się położyć. Pragnę z tym skończyć.

Vero – myślę.

A potem: O mój Boże, co ja zrobiłam?

Czuję wilgoć na twarzy. Oblizuję usta, smakując wodę, sól i krew. Próbuję powoli unieść głowę, ale kończy się na eksplozji koszmarnego bólu. Kulę się, instynktownie przyciskając podbródek do klatki piersiowej, a potem opieram obolałe czoło o twardy plastik. Uświadamiam sobie, że kierownica auta wbiła mi się w pierś, a nogę mam wykręconą pod niemożliwym kątem, z kolanem zaklinowanym gdzieś pod zgniecioną deską rozdzielczą. Upadłam – myślę – i nie mogę wstać.

Słyszę jakiś dźwięk. To śmiech. A może lament. Dziwny dźwięk. Wysoki, ciągły i jakby szalony.

Wydobywa się ze mnie.

Coraz więcej wilgoci. Deszcz wpada do samochodu. A może to ja z niego wypadłam. Nie jestem pewna. Whisky. Odór alkoholu jest tak silny, że chce mi się wymiotować. Wydaje mi się, że przesiąkła nim moja koszulka. Próbując dostrzec cokolwiek dokoła, zauważam rozsypane wokół siebie szkło. Resztki butelki.

Powinnam się ruszyć. Odejść. Kogoś zawołać. Coś zrobić.

Głowa cholernie mnie boli, a zamiast aksamitnej czerni nieba pole mojego widzenia wypełniają eksplozje białych świateł.

Vero.

Jedno słowo. Przesłania mój umysł. Unieruchamia mnie. Prowadzi. Każe iść naprzód. Vero, Vero, Vero.

Ruszam. Z wielkim trudem, a dźwięk lamentu zastępuje rozdzierający krzyk, gdy próbuję wydostać się z fotela kierowcy. Wygląda na to, że samochód wylądował na przedzie. Deska rozdzielcza omal mnie nie zmiażdżyła. Nie siedzę prosto, tylko przechylona do przodu, jakby moje audi złamało sobie nos i nie mogło odzyskać równowagi. To oznacza, że muszę włożyć wiele trudu, żeby wydobyć się z wąskiej, pełnej krzywizn przestrzeni pomiędzy fotelem a kierownicą i połamaną deską rozdzielczą.

Poduszka powietrzna. Zbędna masa materiału wokół ramion, którą przeklinam, blokuje mi ręce. Znów krzyczę, walczę i ciskam gromy, ale bezsensowna wściekłość dodaje mi przynajmniej adrenaliny, aż obezwładniające zmęczenie znika i pozostaje tylko ból, niekończący się, koszmarny ból. Wiem, że nie mogę sobie pozwolić na kontemplowanie go, więc wykręcam się jakoś bokiem spomiędzy fotela i kierownicy. Osuwam się, ciężko dysząc, na konsolę zmiany biegów. Nogi mam sprawne. Ręce też.

Głowa płonie.

Vero.

Dym. Czy ja czuję dym? Odczuwam ukłucie paniki. Dym, krzyki, ogień. Dym, krzyki, ogień.

Vero, Vero, Vero.

Biegnij!

Nie. Powstrzymuję się. Nie ma dymu. Był za pierwszym razem. Ile razy kobieta może umrzeć? Nie jestem pewna. Mam rozmazane plamy przed oczami, czuję zapach mokrej ziemi i gorąco płomieni. Oddzielne, a jednak razem. Umieram. Nie żyję. Nie, tylko umieram. Nie, zaraz, nie żyję. Po raz pierwszy, drugi czy trzeci?

Sama nie wiem.

Liczy się tylko jedno. Zawsze tylko to się liczyło. Vero. Muszę uratować Vero.

Tylne siedzenie. Wykręcam się do tyłu. Najpierw uderzam się w lewe kolano, potem w prawe i znowu krzyczę. Kurwa. Nieważne. Tylne siedzenie. Muszę dostać się na tylne siedzenie.

Macam po ciemku, zlizując deszcz i błoto z warg, gdy inne doznania zaczynają do mnie docierać. Przednia szyba jest rozbita, podobnie jak szyberdach, dlatego do wnętrza dostaje się deszcz. Mój wspaniały, całkiem nowy i luksusowy SUV Audi Q5 jest krótszy o pół metra, jak nie więcej. Najgorzej oberwał sam przód, ale przednie drzwi też są wgniecione. Za to tył wydaje się stosunkowo nienaruszony.

– Vero, Vero, Vero.

Uświadamiam sobie nagle, że mam na rękach rękawiczki. Albo miałam. Szkło podarło je na wielkie, zakrwawione strzępy, które utrudniają mi poruszanie się. Ściągam jedną, a potem drugą, po czym wpycham je nieśmiało do kieszeni spodni. Nie potrafię rzucić ich na podłogę. Nie śmiecę w swoim aucie. Nie przywykłam do traktowania go w ten sposób.

Głowa tak cholernie mnie boli. Mam ochotę zwinąć się w kłębek i spać, spać, spać.

Ale nie robię tego. Nie mogę. Vero.

Zmuszam się, żeby wykonać kolejny ruch, grzebię po prawej, potem po lewej, macając palcami w ciemnościach. Ale niczego nie znajduję. Nikogo. Szukam i szukam, najpierw na tylnej kanapie, potem, już chwiejnie, na podłodze. Ale małe ciałko nie pojawia się w magiczny sposób.

A co, jeśli… Może ją wyrzuciło, może wypadła z szybującego auta. Samochód próbował latać, to może ona też.

Mamusiu, popatrz na mnie. Jestem samolotem.

Co ja zrobiłam, co ja zrobiłam, co ja zrobiłam?

Muszę wysiąść z samochodu. Nic innego się nie liczy. Tam, na zewnątrz, jest coś w ciemnościach, deszczu, błocie. Vero. Muszę ją uratować.

Wyciągam się na łokciach z przodu zmiażdżonego auta na tył. A potem chwytam gwałtownie drzwi pasażera. Nie otwierają się. Szarpię klamką, rozmazując krew. Pcham się na drzwi. Krzyczę, błagam, proszę, ale nic. Nie poddają się. Zderzenie, blokada dla bezpieczeństwa dzieci. Cholera!

Inne wyjście. Drzwi bagażnika na tyle. Znowu ruszam, żałośnie powoli, bo ból głowy przyprawia mnie o mdłości i wiem, że zaraz zwymiotuję, ale nie przejmuję się. Muszę wydostać się z tego samochodu. Muszę znaleźć Vero.

Wymiotuję rzadką wydzieliną, która ma zapach drogiej whisky i długiej, zmarnowanej nocy.

Czołgam się przez ohydną kałużę i brnę dalej. Pierwszy łut szczęścia: uderzenie sprawiło, że drzwi bagażnika są otwarte.

Popycham je do końca. A potem, gdy przeczołganie się przez krawędź okazuje się niewykonalne dla moich poobijanych – połamanych? – żeber, wyciągam się na rękach i zwalam się na brzuch na ziemię. Błoto, miękkie i lepkie, łagodzi upadek. Przetaczam się na bok, dysząc z bólu, nadmiernego wysiłku i poczucia beznadziei.

Deszczu, deszczu, idź już sobie, przyjdziesz do nas w innej dobie.

Mamusiu, popatrz na mnie. Jestem samolotem.

Znowu czuję zmęczenie. Głębokie i obezwładniające. Mogłabym tak po prostu leżeć. Pomoc nadjedzie. Ktoś widział wypadek, słyszał huk. Jakiś przejeżdżający kierowca. Albo ktoś zauważy mój brak. Ktoś, komu zależy.

Twarz mężczyzny pojawia się w moim umyśle, ale znika, zanim zdołam ją uchwycić.

– Vero – szepczę. Do padającego deszczu, lepkiego błota, bezgwiezdnej nocy.

Zapach dymu – myślę, wciąż leżąc. Gorąco ognia. Nie, to było za pierwszym razem. Skup się, do diabła! Skup się!

Przetaczam się z powrotem i podejmuję wędrówkę.

Droga jest gdzieś wyżej. Dzielą mnie od niej błoto, trawa, postrzępione krzewy i ostre kamienie. Słyszę jakieś dźwięki w oddali, samochody przelatują nade mną ze świstem niczym egzotyczne ptaki, a ja, pełznąc na brzuchu centymetr za centymetrem, uświadamiam sobie, że są zbyt daleko. Są na górze, a ja na dole. Nigdy mnie nie zobaczą. Nie zatrzymają się i nie pomogą mi znaleźć Vero.

Jeszcze jeden centymetr, dwa, trzy, cztery. Gwałtownie wciągam powietrze, gdy uderzam się o kamień. Przeklinam, gdy zaplątuję się w krzew. Drżącymi palcami sięgam do przodu i szukam, szukam, szukam. Moja głowa wrzeszczy z bólu, a ja raz po raz zatrzymuję się, by wypluć żałosne drobiny żółci.

Vero.

A potem: Och, Nicky, co ty zrobiłaś?

Znów słyszę ten lamentujący dźwięk, ale nie zatrzymuję się. Nie chcę sobie uświadomić, że to cierpiące zwierzę, które go wydaje, to ja.

Nie wiem, jak długo czołgam się pośród śliskiego, osuwającego się błota. Wiem, że zanim dotrę do grzbietu wzgórza, będę umazana czarną mazią od stóp do głów. Bawi mnie to, zamiast przerazić. Pasuje – myślę sobie. Wyglądam tak, jak powinnam.

Jak kobieta, która wyczołgała się z grobu.

Światła. Bliźniacze punkciki, które się zbliżają. Opieram się na rękach i kolanach. Muszę, jeśli kierowcy mają mnie zauważyć. Jest w porządku, bo żebra mnie już nie bolą. Moje ciało umilkło, krzyk w mojej głowie przeciążył wszystkie obwody i zostawił po sobie dziwną pustkę.

Może już nie żyję. Może tak wygląda śmierć – myślę, gdy podsuwam jedną stopę pod siebie i powoli, ale pewnie, wstaję.

Zgrzyt hamulców. Nadjeżdżającym autem zarzuca, kiedy kierowca za mocno naciska na hamulce przy mokrej nawierzchni. A potem jakimś cudem zatrzymuje się, tuż przed moją wyciągniętą ręką i bladą, mokrą od deszczu twarzą.

– Jezu… – Starszy mężczyzna, gładko ogolony, ukazuje mi się na moment, gdy wnętrze samochodu rozjaśnia się, kiedy otwiera drzwi po stronie kierowcy. Wysiada niepewnie, prostuje się. – Czy z panią wszystko w porządku?

Nie mówię nic.

– Miała pani wypadek? Gdzie pani auto? Proszę pani, czy mam zadzwonić pod dziewięćset jedenaście?

Nie mówię nic.

Myślę tylko: Vero.

I nagle sobie przypominam. Przypominam sobie wszystko. Eksplozję światła, przerażenie i gniew. Ból przeszywający nie tylko moją głowę, ale i moje serce. I w tym momencie dokładnie dociera do mnie, kim jestem. Potworem spod łóżka.

Naprzeciwko mnie, jakby wyczuwając moje myśli, starszy pan wzdryga się i cofa o krok.

– Hm… Niech pani tam zostanie. Ja zaraz… zadzwonię po pomoc.

Mężczyzna znika w słabo oświetlonym wnętrzu samochodu. Nic nie mówię. Stoję w deszczu, chwiejąc się.

Po raz ostatni myślę: Vero.

I chwila mija, pamięć znika.

I nie jestem już nikim, tylko kobietą, która dwa razy powróciła z martwych.

Rozdział 2

Zgłoszenie otrzymano tuż po piątej rano: wypadek samochodowy, jedno auto poza drogą, nieokreślone obrażenia. W pobliskim mieście nie ma nocnych dyżurów policji – witamy w dzikim zakątku New Hampshire – więc na miejsce wysłany został patrol z hrabstwa. Policjant Todd Reynes dotarł tam po piętnastu minutach – ponownie witamy w dzikim zakątku New Hampshire, a raczej na tamtejszych długich i krętych bocznych drogach, które nigdy nie prowadzą prosto z jednego miejsca w drugie – akurat, gdy ratownicy medyczni próbowali przypiąć ubłoconą i zakrwawioną kobietę do noszy. Poinformowano go, że to ona kierowała i że z pewnością doznała rozległych obrażeń, a tak cuchnie alkoholem, że wystarczy postać obok, żeby się poczuć pijanym.

Starszy mężczyzna – inny kierowca, który znalazł tę kobietę i zadzwonił – nie odjechał. Trzymał się na uboczu, ale krótkim skinieniem głowy dał Reynesowi znać, że gotów jest złożyć zeznanie albo podpisać jakiś formularz, czy co tam trzeba zrobić, żeby oficjalnie zakończyć swój udział w czymś, w czym tak naprawdę nigdy nie zamierzało się uczestniczyć.

Policjant Reynes także skinął głową. Zdążył już pomyśleć, że sprawa jest raczej prosta. Pijany kierowca, którego zaraz odwiezie karetka, i rozbity samochód, który wkrótce zabierze pierwsza wolna laweta. I tyle.

Jednak w tym momencie przemoczona, umazana błotem i zakrwawiona kobieta złapała za zapięcie noszy, zerwała rzep z nieprzyjemnym zgrzytem, a potem usiadła prosto i zawołała:

– Vero! Nie mogę jej znaleźć. To mała dziewczynka. Boże, pomocy. Proszę, niech ktoś pomoże!

I dlatego tuż po siódmej na poboczu zaparkował sierżant Wyatt Foster z Wydziału Kryminalnego okręgu North Country. Jezdnia wyschła, ale teraz zajmowały ją pojazdy niemal wszystkich możliwych służb działających pomiędzy Concord a Kanadą. Może to przesadne stwierdzenie, lecz jeśli nawet, to w niewielkim stopniu – pomyślał.

Wyatt wysiadł z auta i skrzywił się, czując chłód późnojesiennego poranka. Od wielu dni nieustannie padało, ogłaszano zagrożenie gwałtownymi powodziami, to był istny potop. Dobrą wiadomością było to, że w końcu opady ustały. A złą fakt, że silna burza, która szalała przez większą część nocy, prawdopodobnie spłukała niemal wszystkie użyteczne ślady, które mogłyby im pomóc odnaleźć zaginioną dziewczynkę.

Psy – pomyślał. To zadanie przekraczało ludzkie możliwości. Potrzebowali psów.

Spostrzegł jednego ze swoich detektywów, Kevina Santosa, który stał kilkadziesiąt metrów dalej, uważnie przyglądając się skrajowi drogi. Kevin miał na sobie najgrubszą kurtkę, choć to nie była jeszcze zima, jedną rękę wsunął głęboko do kieszeni, a drugą trzymał duży biały kubek z Dunkin’ Donuts. Wyatt podszedł do niego.

– Nie masz przypadkiem dwóch? – zapytał, wskazując kawę.

Kevin uniósł brew. Dziesięć lat młodszy od Wyatta, miał niemal encyklopedyczną pamięć, przez co zasłużył sobie na przydomek Mózg. Po raz kolejny udowodnił potęgę swojego umysłu.

– Kupiłem cztery. W takich sytuacjach kawy nigdy za wiele.

Pokazał na swoje auto, na którego masce rzeczywiście stała kartonowa tacka z trzema dodatkowymi kubkami kawy. Wyatta nie trzeba było dwa razy prosić.

– Oświecisz mnie? – zapytał, gdy po drugim łyku poczuł ciepło rozchodzące się po ciele.

Kevin wskazał przed siebie, a raczej w dół, bo za krawędzią drogi zaczynał się dość stromy jar. Niewiele drzew, dużo krzewów, przewróconych pni, kamieni i innych elementów leśnego poszycia, które na samym dnie, w odległości kilkudziesięciu metrów kończyły się szemrzącym cicho strumykiem. Zazwyczaj, bo tego ranka, dzięki obfitości darów Matki Natury, zamienił się on we wzburzony, rwący strumień.

Tuż nad jego brzegiem Wyatt dostrzegł tył ciemnego SUV-a, tkwiącego tam pod dziwnym kątem, z otwartą klapą bagażnika.

– Audi Q5 – poinformował go Kevin.

Wyatt był pod wrażeniem. Luksusowy wóz, nowość na rynku. To sporo mówiło, choć niezbyt mu się podobało. Dawniej można było od razu założyć, że kierujący pod wpływem to albo stary pijak, albo durny dzieciak. Teraz to były zwykle zamożne panie domu, narąbane aż miło przeróżnymi lekami na receptę. I oczywiście wszystkiemu zaprzeczały. Innymi słowy, nie będzie łatwo.

– Wygląda na to, że zjechał z drogi mniej więcej tutaj – powiedział Kevin, wskazując na ziemię ręką, w której trzymał kubek.

Wyatt spojrzał w dół. Rzeczywiście, tam, gdzie jezdnia przechodziła w błotnistą glebę, wyraźnie widać było ślady opon, rozmyte przez deszcz, ale na tyle głębokie, że nadal były widoczne.

– Prosto jak strzała – mruknął Wyatt, przesuwając wzrok na miejsce ostatniego spoczynku Q5.

– Robocza hipoteza brzmi, że wyleciała z zakrętu.

Tym razem Kevin wskazał na drogę, która skręcała w lewo, podczas gdy audi pojechało zdecydowanie na prawo.

– Musiała już wcześniej wpaść w poślizg – stwierdził Wyatt, przyglądając się nachyleniu drogi za sobą, a potem znowu z przodu. – W przeciwnym razie auto pojechałoby dalej, zanim zjechało z jezdni.

– Może zasnęła. Straciła przytomność. Coś w tym stylu. Todd zna się na jeżdżących na podwójnym gazie.

Wyatt skinął głową. Todd Reynes był doświadczonym policjantem, który brał udział w DARE, specjalnym programie uświadamiania zagrożeń związanych z używkami. Miał nosa do pijanych kierowców, twierdził, że jest w stanie ich zauważyć z odległości paru kilometrów. Był też świetnym hokeistą. W górach New Hampshire to dwie bardzo przydatne umiejętności.

– Todd twierdzi, że jeszcze nigdy nie czuł takiego smrodu. Chyba miała w samochodzie otwartą butelkę, która potłukła się przy zderzeniu, bo całe jej ubranie nasiąkło whisky.

– Whisky?

– W rzeczy samej. Okazało się nawet, że to szkocka. Glenlivet. Osiemnastoletnia single malt. Bardzo dobra. Trochę oszukuję, widziałem resztki butelki.

Wyatt przewrócił oczami.

– A więc pani za kierownicą popija sobie szkocką, akurat po nią sięga i nie trafia w zakręt. Może jest zbyt pijana, żeby go zauważyć. A może już odleciała. W każdym razie szybuje w ciemnościach.

– Na to wygląda.

Technicy to oczywiście sprawdzą. Obejrzą miejsce wypadku przez tachimetr elektroniczny, podobny do urządzeń używanych do pomiarów przez geodetów, który pomierzy kąty, trajektorie, połączy punkt A z punktem B. Potem komputer wypluje dokładny raport, wyjaśniający co, gdzie, dlaczego i jak. Na przykład nieprzytomny kierowca zjechałby z drogi przy niskiej częstotliwości obrotów albo zerowej – nie miałby nogi na gazie. Natomiast kobieta jadąca jak szalona, która tu gwałtownie hamuje, tam ją zarzuca, zostawiłaby inne ślady. Wyatt i Kevin byli wykwalifikowanymi członkami zespołu technicznej rekonstrukcji wypadków drogowych. Już nieraz to robili. I jeszcze będą robić.

Ale nie tego ranka. Tego ranka zarówno oni, jak i dziesiątki reprezentantów innych służb mundurowych – lokalnych, okręgowych i stanowych – roić się będą w tym zimnym, błotnistym miejscu z jednym jedynym celem w głowach: znalezienia zaginionej dziewczynki.

– W takim razie – rzucił szybko Wyatt – zakładając, że pojazd zjechał z drogi tutaj i poszybował aż do miejsca tam w dole…

– Pierwszy patrol zaczął poszukiwania w promieniu piętnastu metrów od samochodu. Teraz oczywiście sprawdzamy teren z powrotem w górę jaru. Jest stromo, ale nie ma gęstych zarośli, a mimo to…

Z punktu, w którym się znajdowali, roztaczał się znakomity widok. Z pewnością kilka godzin temu, w środku nocy, podczas burzy, nie było nic widać. Ale teraz – Wyatt zerknął na zegarek – o siódmej dwadzieścia pięć, czyli o brzasku zalewającym przytłumionym szarym światłem błotnisty, pokryty krzewami teren…

Nie ruszając się z miejsca, byli w stanie prześwietlić wzrokiem znaczną część jaru. I gdziekolwiek Wyatt nie spojrzał, widział tylko i wyłącznie błoto.

– Psy – powiedział.

Kevin się uśmiechnął.

– Już po nie dzwoniłem.

Zeszli z jezdni i ruszyli po błotnistym zboczu.

– Co wiemy o dziewczynce? – zapytał Wyatt, gdy brnęli w dół do wraku. Błoto wciąż było bardzo miękkie, utrudniając każdy krok. Uważnie patrzył pod nogi, po części po to, żeby nie złamać karku, a po części, żeby nie zadeptać czegoś, co mogło się przydać. Kawa przelała się przez małą dziurkę w pokrywce kubka i spłynęła mu po ręce. Przykra utrata cennego napoju.

– Nic.

– Co to znaczy „nic”? Jak to możliwe?

– Ta kobieta gadała od rzeczy. Przez alkohol, obrażenia, kto tam wie. Todd twierdzi, że najpierw była jak sparaliżowana, a potem w ułamku sekundy wpadła w histerię. Ratownicy przypięli ją w końcu do noszy i odwieźli, zanim zrobiła komuś krzywdę.

– Ale wspomniała o córce?

– Vero. Nie mogła jej znaleźć. „To mała dziewczynka. Pomóżcie, proszę”.

Wyatt zmarszczył brwi, nie podobało mu się to.

– Wiek w przybliżeniu?

– Nie znaleźliśmy nosidełka ani fotelika z tyłu auta. A poduszka powietrzna pasażera z przodu się nie uruchomiła. Podsumowując, chodzi raczej o dziecko za duże na fotelik, ale za małe na jazdę obok kierowcy.

– Więc prawdopodobnie między dziewięć a trzynaście. Tak zwany młodszy nastolatek.

– Wiesz na ten temat więcej niż ja, przyjacielu.

Wyatt przewrócił oczami, ale nie dał się podpuścić.

– Ślady krwi? – zapytał.

– Proszę bardzo. Wnętrze auta wygląda jak rzeźnia. Kobieta, która nim kierowała, doznała licznych ran szarpanych, przed wypadkiem, po wypadku, nie wiadomo. Ale zanim udało jej się rozpiąć i przeczołgać po rozbitym szkle na tył wozu… To cud, że miała dość siły wybrać się na wycieczkę w górę jaru i jeszcze zatrzymać przejeżdżającego kierowcę.

– Wybrać się na wycieczkę? – Wyatt przystanął.

Kevin również. Obaj spojrzeli do tyłu na drogę, która znajdowała się już wysoko nad nimi.

– Przecież inaczej nikt by jej nie znalazł – stwierdził słusznie Kevin. – Nikt nie zauważyłby w środku nocy samochodu, który spadł w głąb jaru. Do diabła, przecież ty i ja ledwo dostrzegliśmy go za dnia, i to patrząc prosto na niego.

– Cholera – rzucił cicho Wyatt, bo… Cóż, tak po prostu. Był krzepkim mężczyzną i lubił myśleć o sobie, że jest dość sprawny fizycznie, i to nie tylko z racji wykonywanego zawodu, lecz także dlatego, że jego hobby było stolarstwo, a nie ma to jak kilka godzin w tygodniu z młotkiem, żeby utrzymać w formie bicepsy i tricepsy. I mimo to zejście w dół zbocza i przedzieranie się w lepkim błocie przez gęste, kłujące krzewy okazało się dla niego trudnym zadaniem. Nie wyobrażał sobie pokonania tego samego odcinka w górę, a co dopiero w strugach deszczu i tuż po ciężkim wypadku.

– Kierowca, którego zatrzymała, nazywa się Daniel Ledo – oznajmił Kevin. – Twierdzi, że nie powiedziała nawet słowa. Jest weterynarzem, spędził trochę czasu w Korei. Według niego wyglądała, jakby była w szoku pourazowym, dosłownie. Nie reagowała, dopóki ratownicy nie zaczęli jej zapinać. Bo wtedy zauważyła Todda i bach, zaczęła się rzucać i wrzeszczeć o tej dziewczynce, Vero, że nie mogła jej znaleźć i że musimy jej pomóc.

– Skoro nie mogła znaleźć Vero, to znaczy, że szukała.

– Jasne – potwierdził Kevin.

– Czołgając się przez kamienie i błoto. Dlatego wygrzebała się z auta. I dlatego dotarła aż do drogi. Bo szukała pomocy dla zaginionego dziecka.

– Słusznie.

– A my…?

– Nic nie mamy. Dwie godziny drobiazgowych poszukiwań przez ponad tuzin mundurowych, nie wspominając o jeszcze większej liczbie pomocników z koła łowieckiego. Przyjechałem pół godziny przed tobą, Wyatt. Oni już byli na miejscu, już szukali. Zaczęli od piętnastometrowego kręgu wokół wraku. A teraz poruszają się w promieniu ośmiu kilometrów. Nie mam na razie żadnych zastrzeżeń do naszych poszukiwań.

Wyatt rozumiał, do czego pije jego detektyw. Ciało wyrzucone z auta powinno być łatwe do odnalezienia. Przestraszona dziewczynka, która skuliła się gdzieś, żeby przeczekać noc, odezwałaby się na wołanie. A to oznacza, że…

Wyatt popatrzył wokół na splątane poszycie, w którym ranne, zdezorientowane dziecko mogło chować się godzinami. Spojrzał na strumyk, teraz przypominający rwącą rzekę, który z łatwością mógł porwać nieprzytomne ciało.

– Psy – powtórzył.

Ruszyli w stronę wraku.

Audi Q5 premium powinno wyglądać pięknie. Grafitowy lakier, połyskujący jednocześnie czernią i srebrem. Wnętrze w dwóch barwach, przepyszne srebrnoszare siedzenia, atramentowo czarne wstawki i chromowane akcenty. Jeden z SUV-ów zaprojektowanych po to, by pomieścić zakupy, pół drużyny piłkarskiej i psa i na dodatek wyglądać przy tym cholernie dobrze.

A teraz osiadł tyłem do góry, z przodem wbitym w błotnistą ziemię i z otwartą klapą bagażnika. Wyglądał niczym lśniący pocisk, który, omyłkowo wycelowany, utknął w lasach New Hampshire.

– Wykańczane tytanem dwudziestocalówki – mruknął Kevin, głosem pełnym podziwu i tęsknoty. – Sportowa kierownica. Ośmiobiegowy automat z możliwością przełączenia na tryb manualny. To wersja trzy zero, a to znaczy, że ma sześciolitrowy silnik i przyśpiesza do setki poniżej sześciu sekund. Taka moc, i kije do golfa też się zmieszczą!

Wyatt nie podzielał zamiłowania Kevina do aut i do statystyk.

– Ale ma napęd na cztery koła? – Tylko to go interesowało.

– Standardowo, jak we wszystkich audi.

– Kontrolę stabilności? ABS? Wszystko, co powinno pomóc kierowcy w deszczową noc?

– Oczywiście. Nie wspominając o ksenonowych reflektorach, światłach LED i pół tuzinie poduszek powietrznych.

– To znaczy, że powinien poradzić sobie w tych warunkach? W ciemną, deszczową noc?

– Z całą pewnością, chyba że doszło do jakiejś niespodziewanej usterki mechaniki albo elektroniki…

Wyatt odchrząknął. Nie był zaskoczony. Współczesne samochody przypominają raczej komputery na kółkach niż proste pudła do przewożenia. A co dopiero takie eleganckie audi…

Do diabła, ten samochód miał co najmniej kilka wbudowanych systemów bezpieczeństwa, nie wspominając o środkach zabezpieczenia samego kierowcy. Więc skoro skończył w taki sposób…

Najlepszą metodą na rozpracowanie przebiegu wypadku jest rozpoczęcie od końca – od wraku – i cofanie się w czasie aż do znalezienia przyczyny: hamowania, którego zabrakło, czy poślizgu, który doprowadził do gwałtownego skrętu prosto na barierkę. W tym przypadku auto wylądowało pod kątem czterdziestu pięciu stopni, przyjmując na przód efekt uderzenia, co dało w rezultacie zgniecioną maskę, rozbitą szybę przednią, a także boczne i inne skutki frontalnego zderzenia z dużą prędkością.

Nie spostrzegł odprysków lakieru czy zadrapań na bokach auta, co świadczyło o tym, że audi nie stoczyło się ze zbocza przez gęstwinę krzewów, tylko raczej nad nimi przeleciało. I miało wystarczającą prędkość, żeby, mówiąc obrazowo, zanurkować na główkę. Pod kątem prostym, na jego oko, choć oczywiście wykresy z tachimetru elektronicznego powiedzą więcej. W każdym razie wóz zjechał z drogi w miejscu, w którym pili przed chwilą kawę, a potem szybował krótko, zanim spadł gwałtownie na ziemię, wbijając się przodem w błotną breję.

Pierwsze pytanie: Dlaczego samochód zjechał z drogi? Błąd kierowcy, zwłaszcza że była pod wpływem? Czy coś innego? Drugie pytanie: Przy jakiej prędkości i przy jakich obrotach? Inaczej mówiąc, czy przefrunęła nad krawędzią, dociskając gaz do dechy, niczym wiedziona misją, czy też auto zsunęło się w przepaść, a kierująca odzyskała przytomność tylko po to, żeby podjąć z góry skazaną na porażkę próbę ratowania sytuacji?

Miał szczęście. Wszystkie te nowoczesne komputery na kółkach mają elektroniczne rejestratory, które zapisują ostatnie chwile samochodu prawie jak czarne skrzynki samolotów. Okręgowy komisariat policji nie dysponował własnym urządzeniem do odczytywania takich danych, ale policja stanowa prześle je na ich komputer i w ten oto magiczny sposób znajdą odpowiedzi na wiele pytań.

Na razie postanowił skupić się na tym, co najpilniejsze. Zaginione dziecko, dziewczynka, prawdopodobnie między dziewiątym a trzynastym rokiem życia.

Wokół wraku widać było ślady stóp, ale biorąc pod uwagę ich ilość i rozmiary, Wyatt uznał, że należą do ludzi z ekipy poszukującej dziecka, a nie do pasażerów samochodu wysiadających przez przednie drzwi. Żeby mieć pewność, założył lateksową rękawiczkę, podszedł i pociągnął za klamkę od strony pasażera. Oczywiście. Zablokowane. Sprawdził drzwi z tyłu, też nie dało się ich otworzyć, bo siła uderzenia tak wygięła ramę, że nie działały.

Pozostała otwarta klapa bagażnika. Ruszył na tył, wypatrując na ziemi śladów. Generalnie widział ślady grubych podeszew, typowych dla służb mundurowych.

– Sprawdzili najpierw grunt? – zapytał Kevina. – Todd, któryś z pierwszych ratowników? Sprawdzili ślady stóp?

– Todd mówił, że poświecił latarką. Nic nie zobaczył w takich warunkach. Ale nawet bez śladów uznał, że kierowca wyszedł przez otwartą klapę z tyłu. To jedyne działające drzwi.

– Więc zakładając, że dziewczynka jest przytomna, też musiała tędy wyjść – stwierdził Wyatt. – Zastanawiam się… Matka, kierowca, prawdopodobnie poczuła, że właśnie zdarzył się wypadek, tak? Odzyskała świadomość, rozejrzała się za dzieckiem, spanikowała, gdy nie mogła go znaleźć, i rozpoczęła heroiczną wędrówkę w poszukiwaniu pomocy. Ale może, uwzględniając wpływ alkoholu i siłę zderzenia… może przez jakiś czas była nieprzytomna. Może odzyskała świadomość dopiero po piętnastu, dwudziestu, trzydziestu minutach od zderzenia. A w tym czasie córka próbowała ją ocucić, przestraszyła się, gdy nie uzyskała żadnej reakcji, i wyruszyła na własną rękę.

Kevin nie miał nic do powiedzenia. To wszystko były hipotezy, a Mózg preferował twarde statystyki.

– Komórka? – zapytał Wyatt.

Na to pytanie Kevin umiał odpowiedzieć.

– Wyciągnięto jedną spod deski rozdzielczej, zarejestrowana na kierowcę. I tyle.

Wyatt rozważył wnioski.

– Znasz jakieś dziecko, które nie miałoby komórki? – zapytał Kevina.

– Ja? Zakładasz, że znam się na dzieciach?

– Masz bratanków, siostrzenice…

– Pewnie, wszyscy mają iPody, smartfony i tak dalej. Ogólnie rzecz biorąc, w naszym interesie jest wciskanie im elektronicznych gadżetów do rąk. W przeciwnym razie mogłyby zechcieć z nami porozmawiać.

– Więc zakładając, że nasza zguba to dziewczynka w wieku od dziewięciu do trzynastu lat, jest bardzo prawdopodobne, że ma telefon, a zatem… – Zaczął się zastanawiać, jak to najlepiej wyrazić. – Czemu go nie użyła? Dlaczego nie została w samochodzie, gdzie jest stosunkowo sucho, i nie zadzwoniła po pomoc, dla siebie, dla matki, zamiast błąkać się w burzową noc? Ta komórka kierowcy ma tu zasięg?

Kevin skinął.

– Operatorem jest Verizon. Moim też, a ja mam tu cztery kreski.

– A więc to nie problem z zasięgiem. Choć może…

Starał się to dobrze przemyśleć, wczuć się w sytuację przestraszonej dziewczynki. Dzieci potrafią być pomysłowe i silniejsze, niż się zakłada. Wiedział to zarówno z zawodowych, jak i osobistych doświadczeń.

– Adrenalina kazała biedulce uciekać albo walczyć – podsunął Kevin. – Może wybrała ucieczkę.

– A może ona też jest ranna. Uderzyła się w głowę, straciła orientację. – Szczerze mówiąc, możliwości było mnóstwo. Wyatt poczuł niepokój. Nic nie mógł poradzić na to, że stanęła mu przed oczami Sophie, dziewięciolatka po koszmarnych przejściach, patrząca na niego niewidzącym wzrokiem. Co zrobiłaby w takiej sytuacji? Znając jej charakter, pewnie wyciągnęłaby matkę z fotela kierowcy i własnymi rękoma wtargała po błotnistym zboczu. Takim była dzieckiem.

I wcale go nie nienawidziła. Po prostu się do niego nie uśmiechała. Ani z nim nie rozmawiała. Ani w żaden widoczny sposób nie przyjmowała do wiadomości jego obecności. Ale to w porządku. Walka dopiero się zaczęła, a on miał w rękawie dużo asów. Chyba.

– Sprawdźmy tę potencjalną komórkę – powiedział. – Skontaktuj się operatorem kierowcy, sprawdź, czy ma umowy na inne osoby, wiesz, plan rodzinny czy coś takiego. Bo jeśli ma telefon…

– To go znajdziemy – dokończył Kevin.

– A tam, gdzie jest telefon, jest i…

– Nastolatek.

– Właśnie.

Wyatt, zadowolony, że w końcu wymyślił coś konkretnego, kontynuował pobieżne oględziny wraku. Przeszedł na drugą stronę, do drzwi kierowcy, gdzie pokryta siateczką pęknięć szyba wypadła na ziemię. Być może została wypchnięta łokciem przez kobietę. Albo wybita pięścią, gdy rozpaczliwie próbowała wydostać się z rozbitego auta.

Zajrzał do środka. Jak przy większości czołowych zderzeń deska rozdzielcza została zniszczona, a kolumna kierownicy przesunęła się do fotela kierowcy. Dostrzegł splątany, niewypięty pas, co wskazywało na to, że kierująca autem kobieta miała go zapięty w momencie uderzenia, a potem wysunęła się z niego, żeby wysiąść. Pomyślał, że wyswobodzenie się z tego bałaganu nie mogło być łatwe. Zwłaszcza biorąc pod uwagę jej prawdopodobne obrażenia – złamanie stopy lub kostki z powodu wdeptywania z całej siły hamulca w daremnej próbie powstrzymania upadku w przepaść oraz siniaki na brzuchu, żebrach i ramionach od pasa. Widział kierowców, którym otwierająca się poduszka powietrzna poparzyła dłonie, kierownica połamała kciuki, a kolumna kierownicza zmiażdżyła mostek.

A ten wypadek był naprawdę poważny. Potwierdzała to kolejna wyraźna wskazówka: krew. Mnóstwo krwi. Plamy i smugi na kierownicy, na desce rozdzielczej, na tyle jasnosrebrnego fotela, na framudze drzwi. Kobieta krwawiła, prawdopodobnie poraniona w wielu miejscach, zważywszy na większe odłamki szkła – z butelki po szkockiej – i drobne barwione okruchy rozbitej szyby. Widział nawet całe odbite dłonie w miejscach, gdzie próbowała znaleźć oparcie, chwytając się deski rozdzielczej, krawędzi fotela, czegokolwiek, żeby się stamtąd wydostać.

Zastanawiał się, czy była nieprzytomna w momencie zderzenia. Straciła na moment przytomność podczas jazdy. I ocknęła się zaraz potem w rozbitym samochodzie. A może było gorzej? Może odzyskała świadomość w momencie, gdy auto szybowało w przepaść? Zaczęła krzyczeć? I rozpaczliwie wciskać hamulec? A może instynktownie sięgnęła do tyłu do córki, jakby była w stanie w tej ostatniej chwili w jakikolwiek sposób cofnąć koszmarny błąd, jaki najwyraźniej popełniła?

Wyatt nie mógł się zdecydować. Z jednej strony imponowały mu wysiłki kobiety, by wydostać się z wraku i dopełznąć do drogi, żeby szukać pomocy dla dziecka. Z drugiej, czy to nie było niczym podziwianie podpalacza za to, że uciekł z płonącego budynku?

Zmarszczył brwi, gdy jego wzrok padł na drążek zmiany biegów. Był w pozycji neutralnej, a nie jazdy, jak się spodziewał. Zerknął przez ramię na Kevina.

– Ktoś wsiadał do auta?

– Nie.

– Wyłączał silnik?

– Nie, pewnie sam zgasł. Nie wiem. Todd był tu pierwszy. Odkąd dowiedział się o dziecku, na tym się skupiliśmy.

Wyatt pokiwał głową, ochrona życia zawsze była priorytetem.

– Jest na luzie – powiedział.

Teraz to Kevin mógł się wykazać pomysłowością.

– Coś uderzyło w drążek? Przy zderzeniu dużo rzeczy gwałtownie zmienia położenie. Przedmioty luzem, torebki, łokcie pasażerów. A może to kobieta, próbując wyswobodzić się z pasów, szturchnęła go i przesunął się na luz.

– Możliwe. – Wyatt się wyprostował. Nie był do końca usatysfakcjonowany, ale nie było teraz na to czasu. Zajmą się tym później, gdy auto zostanie już stąd odholowane, a drzwi i fotele starannie wymontowane i przetransportowane na badania do laboratorium stanowego. Ustawienie fotela kierowcy. Lusterek. Odcisk prawej dłoni tu, a lewej tam. Nie wspominając o analizie z tachimetru czy danych odzyskanych z zapisu elektronicznego. Takiego wypadku jak ten nie rekonstruuje się w ciągu paru godzin, tylko w ciągu paru dni, a nawet tygodni.

Ale zrobią to. Dokładnie. Skrupulatnie. Tak, żeby cały świat mógł się dowiedzieć, co w pewną ciemną, burzową noc zalana szkocką matka zrobiła sobie i swojemu dziecku.

Jak na zawołanie Wyatt usłyszał dochodzące z góry szczekanie. Przyjechała jednostka z psami.

Wyprostował się i odsunął od auta, żeby zerknąć na zegarek.

Ósma dwadzieścia dwie. Mniej więcej trzy godziny i piętnaście minut po pierwszym zgłoszeniu wciąż mieli wypadek do zbadania, a przede wszystkim dziecko do odnalezienia.

Uznał jednak, że wszystkie ścieżki prowadzą w tym samym kierunku. W górę błotnistego jaru, ku srebrnej wstędze drogi, tam, gdzie tragedia miała swój początek i gdzie teraz czekał pies tropiący.

Razem z Kevinem zaczęli się wspinać.

Rozdział 3

– Popatrz na mnie, mamusiu! Popatrz! Umiem latać.

Biegnie przed siebie, rozkładając szeroko ramiona i wydając różanymi usteczkami dźwięki samolotu. Podziwiam jej długie, ciemne włosy, które aż podskakują, gdy jej małe nóżki tupoczą po niewielkiej przestrzeni.

Zastanawiam się, czy ja w jej wieku też byłam tak pełna energii. Albo tak odważna, kiedy przeskakuje nad jedną przeszkodą i sprawnie omija kolejną.

Czuję, że gdzieś z tyłu głowy mam już odpowiedź na to pytanie i że lepiej trzymać się od niej z daleka.

Ciesz się tą chwilą. Czteroletnią Vero, która uczy się latać.

Chichocze, zwiększając obroty i nabierając rozpędu. A jej dźwięczna radość zdejmuje mi ciężar z piersi. Bierze zakręt, omija wystrzępioną brązową kanapę – wypełnienie wychodzi przez rozdarcie, ktoś powinien to naprawić, czy to ja powinnam to zrobić? – a ja widzę jej twarz, zaróżowione pucołowate policzki, błyszczące szare oczy otoczone gęstymi rzęsami, kiedy nakierowuje się na cel i zmierza prosto na mnie.

– Mamusiu! Umiem latać, umiem, umiem!

Kocham cię – myślę. Ale nie mówię tego. Te słowa nie padają. Stoję tam, przygotowując się na zderzenie, gdy pruje prosto na mnie.

Zwolnij. Pomału. Prawie jakbym wiedziała, co się zaraz stanie.

W ostatniej chwili jej malutka stopa zahacza o nogę stolika do kawy i przez moment rzeczywiście leci, mocno wyciągnięta, machając rączkami i nóżkami w pustce.

Oczy Vero się rozszerzają.

Jej usta układają się w wyrażające idealne zdziwienie „o”.

– Mamusiu! – krzyczy.

– Ciii… – mówię szeptem. Nie hałasuj. Niech cię nie słyszy.

Twarde lądowanie. Stukot. I chrzęst.

I dopiero wtedy słychać prawdziwy krzyk.

– Ciii… – znowu ją uciszam.

Wpatrzone we mnie szare oczy napełniają się łzami.

Krzyk mężczyzny z sypialni. A potem ciężkie, złowieszcze kroki.

– Mamusiu, umiem latać – mówi Vero i już nie płacze. Po prostu stwierdza fakt.

Wiem – chcę jej powiedzieć. Rozumiem.

Chciałabym sięgnąć, dotknąć jej włosów, pogłaskać policzek.

Zamiast tego zamykam oczy, bo gdzieś z tyłu głowy wiem, co się teraz wydarzy.

Budzi mnie popiskiwanie jakichś urządzeń. Jasne światło razi mnie w oczy. Mrużę je instynktownie, odwracam głowę i natychmiast tego żałuję, bo moje czoło eksploduje bólem.

Leżę w szpitalnym łóżku. Na plecach, ręce mam przyciśnięte do boków szorstkim białym prześcieradłem, które przykrywa cienki niebieski koc. Patrzę na metalowe poręcze po obu stronach łóżka, a potem na przewody wychodzące z klipsa na moim palcu i prowadzące do różnych monitorów. Mam sucho w ustach i drapie mnie w gardle. Jęknęłabym, ale nie stać mnie na taki wysiłek.

Boli mnie… wszystko. Całe ciało, od stóp do głów i po czubki palców. Najpierw myślę, że musiałam spaść z dwudziestego piętra i połamałam wszystkie kości. Potem zastanawiam się, po co zadali sobie trud, żeby mnie poskładać. Skoro zebrałam się na odwagę, żeby w końcu skoczyć, to nie mogli zostawić mnie w spokoju?

A potem widzę jego, z pochyloną do przodu głową na krześle ustawionym w nogach łóżka.

Ściska mnie w sercu. Myślę: Kocham cię.

Znów eksplozja bólu w głowie. Myślę: Zostaw mnie, do cholery, w spokoju!

A później: Jak on, do diabła, ma na imię?

Mężczyzna ma zniszczoną twarz, z głębokimi zmarszczkami od zmartwień i stresu nawet podczas snu. Ale to nadaje mu sympatyczny, całkiem atrakcyjny wygląd. Jest raczej po czterdziestce niż przed, ma ciemne włosy z licznymi siwymi pasmami, a ciało wciąż szczupłe pomimo upływu lat. Podoba mi się to ciało. Wiem to na pewno.

A mimo to nie chcę, żeby się obudził. Wolałabym, żeby nigdy mnie tu nie znalazł.

Mamusiu, umiem latać – szepcze Vero z tyłu mojej głowy.

Przypomina mi się stare powiedzenie lotników. To nie latanie jest trudne, tylko lądowanie.

Mężczyzna otwiera oczy.

Nie jest dla mnie niespodzianką, że są brązowe, ponure i przepastne.

– Nicky? – szepcze, od razu unosząc ramiona. Spina się całe jego ciało.

– Vero? – chrypię. – Błagam… Gdzie jest Vero?

Mężczyzna nie odpowiada. Jego ciało opada z powrotem, moje pierwsze słowa pozbawiły go woli walki. Zasłania oczy dłonią, może po to, żebym nie mogła dostrzec czającej się w nich odpowiedzi.

I wtedy mężczyzna, którego kocham, mężczyzna, którego nienawidzę – jak on ma, do diabła, na imię? – szepcze zgnębiony:

– Och, skarbie. Tylko nie znowu to.

Rozdział 4

– Wabi się Annie. Dobra dziewczynka. Ma cztery lata i jest trochę hałaśliwa, ale za to pełna zapału. I doskonale pracuje. To na pewno.

Opiekun psa, Don Frechette, sięgnął dłonią i z czułością podrapał psa za uchem. W odpowiedzi Annie, energiczny biszkoptowy labrador, tak mocno zamachała ogonem, że prawie uderzyła się nim we własny pysk.

Wyatt lubi psy. W poprzednim trudnym śledztwie, które prowadził, pies od tropienia zwłok znalazł pięćdziesięcioletnią kość w suchym korycie strumienia. Wyglądała jak zeschła gałąź i cuchnęła błotem. Jeden z młodszych policjantów już miał ją odrzucić na bok, ale towarzysząca im antropolog sądowa złapała go za rękę. „Ten śmieć? – zapytał policjant. – Przecież to tylko patyk”.

Antropolog sądowa uznała, że to zabawne. Później jednak wyznała Wyattowi, że to był prawdziwy cud. Wyjaśniła, że na kości już dawno nie było żadnej materii organicznej. Co więc pies mógł wyczuć? „Ale psy zawsze wiedzą” – stwierdziła z zadumą. Dodała, że o tych wszystkich nowych wynalazkach w zakresie GPS czy badań kryminalistycznych można zapomnieć; za każdym razem, gdy pracowała w terenie, potrzebny był jej tylko i wyłącznie dobry psi nos.

Tessa nawet wyraziła zainteresowanie nabyciem psa. Może mógłby zabrać ją i Sophie w ten weekend do schroniska, gdzie wybraliby sobie nowego członka rodziny. Na pewno zarobiłby parę punktów u dziecka.

A może to byłoby zbyt nachalne? Tessa wyraźnie dała mu do zrozumienia, że najgorsze, co może zrobić, to narzucać się.

To nie tak, że Sophie go nienawidzi – upomniał sam siebie. Być może.

– A warunki? – zapytał Frechette’a, wskazując na jego lekką kurtkę przeciwdeszczową, a potem na krótką sierść psa. Temperatura oscylowała wokół pięciu stopni powyżej zera.

– Nie ma problemu. Zaraz się rozgrzejemy. Zimno mi nie przeszkadza. Skupia zapachy, zatrzymuje je nisko, psu łatwiej się tropi. A i Annie szybciej się męczy, jak jest ciepło. W takie poranki jak dziś, bezchmurne niebo, niska temperatura, aż się rwie do pracy. Wspomniałeś, że to wypadek samochodowy.

– Tak.

– Szkło?

– Trochę jest, wokół wraku.

– W takim razie Annie potrzebuje butów. A reszta terenu?

– Głównie błoto. I dość rwący strumień. Trochę kłujących krzaków, standardowe rumowisko z kamieni i połamanych gałęzi. Schodzenie w dół jest dość ryzykowne, biorąc pod uwagę stromiznę. Ale jak już będziecie w jarze… całkiem przyjemna wędrówka. Przypuszczam, że nasi pomocnicy z koła łowieckiego Fish and Game zdążyli już dojść do Maine i z powrotem.

– Fish and Game? Kto od nich jest?

– Barbara i Peter.

– Och, lubię ich. To dobrzy ludzie. I nic nie znaleźli?

– Nikt nic nie znalazł. – Wyatt nie był zaskoczony, że opiekun psa zna ludzi z koła łowieckiego. W New Hampshire jest mnóstwo lasów, a mało ludzi. Prędzej czy później masz wrażenie, że znasz wszystkich, a wszyscy znają ciebie.

– Potrzebujesz więcej informacji o dziecku? – zapytał Kevin. – Zakładamy, że to dziewczynka, w wieku mniej więcej od dziewięciu do trzynastu lat.

Frechette rzucił Kevinowi rozbawione spojrzenie, a potem opuścił wzrok na Annie, która aż przebierała łapami z niecierpliwości.

– Hej, mała, potrzebny ci opis? Będziesz ją wołać po imieniu? A może użyjesz swoich nierozróżniających kolorów oczu do wypatrzenia różowego płaszczyka?

Kevin się zaczerwienił.

– Niepotrzebne nam żadne dane, detektywie. Wystarczy nos Annie. Możesz mi zaufać. Jeśli jest tam jakieś dziecko, to Annie je odnajdzie.

Po chwili dyskusji ustalili strategię poszukiwań. Wyatt, który pracował już z paroma psami w kilku różnych sytuacjach, wiedział, że prawie każdy opiekun ma swoje własne zdanie na temat najlepszego podejścia do zadania. Zważywszy na to, że obszar poszukiwań był stosunkowo niewielki, a zapachy zostały zanieczyszczone przez dziesiątki funkcjonariuszy, którzy kręcili się już po terenie, Frechette chciał wykonać zadanie jak ćwiczenie z tropienia. Zacząć z Annie od tyłu samochodu, prawdopodobnie ostatniego miejsca pobytu dziecka, i sprawdzić, czy złapie tam trop. To strategia lepsza dla bloodhounda niż labradora, jak przyznał, ale był pewien umiejętności swojej suki. Jest odpowiednio przeszkolona i chętna do pracy. Znajdzie dziecko.

Mały biszkoptowy labradorek – pomyślał Wyatt. Z czerwoną wstążką na szyi. Proszę, Sophie, to dla ciebie.

Sophie najprawdopodobniej przyjęłaby podarunek, ale nadal patrzyłaby na niego niewidzącym wzrokiem.

Wyatt miał kłopot. Doszedł do tego wniosku pół roku temu. Nie zakochał się tylko w cudownej kobiecie, jaką jest Tessa Leoni. Zakochał się też w jej dziecku. Randkując w wieku dwudziestu lat, martwisz się, czy zaakceptują cię jej rodzice. Randkując w wieku czterdziestu lat, masz nadzieję, że zaakceptują cię jej dzieci. A pod tym względem dziewięcioletnia Sophie okazała się twardym orzechem do zgryzienia.

Nie żeby go nienawidziła. Raczej nie.

Ruszyli z powrotem w dół jaru.

Pozostali funkcjonariusze zaczęli się wycofywać na prośbę opiekuna psa. Wyatt wydał rozkaz przez radio. Trudne zadanie: odwołać ludzi, żeby wpuścić psa. Ale złota reguła mówi, że jeden pies jest wart stu pięćdziesięciu wolontariuszy. A to znaczy, że Annie to ich największa nadzieja. Żeby mogła pracować, wszyscy inni poszukiwacze i ich rozmaite profile zapachowe muszą zniknąć.

Niektórzy z funkcjonariuszy stanowych i lokalnych właśnie ich mijali, pnąc się w górę jaru. Barbara i Peter z koła Fish and Game przystanęli, żeby pogłaskać Annie. Suka nie dostała jeszcze rozkazu do pracy, więc zatańczyła z radości.

Wyatt zauważył, że wszyscy poszukiwacze wyglądali na zmęczonych, ale nie zniechęconych. Poszukiwania nie trwały na tyle długo, by uznać je za porażkę, lecz zbliżała się niepokojąca granica czterech godzin. Jak daleko mogło zajść dziecko w ciągu pierwszych godzin poranka? I dlaczego nie wróciło na dźwięk ich głosów?

Łatwe poszukiwania zmieniły się w coś trudniejszego. Poszukiwacze, a zwłaszcza Barbara i Peter, byli wystarczająco doświadczeni, by zdawać sobie z tego sprawę.

Dotarli do rozbitego audi. Frechette zagwizdał cicho pod nosem na jego widok.

– Cholera. To dopiero nurkowanie. Jakby zleciał z klifu albo coś takiego.

Wyatt nie skomentował. Bez wyników z tachimetru elektronicznego nie był w stanie określić, czym mogło być „coś takiego”.

Annie też zauważyła wrak i zaskomlała nisko. Nie kręciła się już, tylko wpatrywała intensywnie w swojego opiekuna. Ona wie – pomyślał Wyatt. Bezbłędnym psim zmysłem od razu wyczuła, że to pora na pracę.

Frechette kazał suce zostać. Zaskomlała ponownie, ale posłuchała. Opiekun obszedł samochód, przyglądając się odłamkom szkła, plamom krwi i fragmentom pogiętego metalu. Wyatt uświadomił sobie, że patrzy za swojego psa, że takie jest jego zadanie.

Opiekun podszedł, zaglądając w tylną szybę po stronie pasażera.

– Myślicie, że dziecko siedziało tu z tyłu?

– Tak zakładamy – odezwał się Kevin.

– Za czysto – stwierdził Frechette.

Wyatt zmarszczył brwi.

– Co masz na myśli?

– To, że większość z nas wozi w aucie mnóstwo rzeczy. Dodatkową kurtkę o tej porze roku, przekąski, butelki z wodą, sam nie wiem. Pocztę, której zapomnieliśmy zabrać do domu, psie smycze, przypadkowe śmieci. Przynajmniej w moim samochodzie jest tego mnóstwo. I mogę się założyć, że w waszych też.

Wyatt nie mógł zaprzeczyć. Podszedł bliżej. Gdy był przy samochodzie po raz pierwszy, skupił się na zniszczeniach na przedzie. Teraz zrozumiał, o co chodzi Frechette’owi. Na podłodze z tyłu było trochę okruchów szkła, głównie z butelki po whisky albo przeciągniętych z przodu przez kierującą kobietę, gdy się wyczołgiwała z auta. Za to, jeśli chodzi o typowe pozostałości codziennego życia – jak kubki po kawie, butelki wody, batoniki dla dzieci, iPad do grania w aucie – zupełnie nic. Na tylnej kanapie i w bagażniku nie było nic.

Najwyraźniej jedynym przedmiotem, jaki kierowca uznał za niezbędny w podróży, była butelka glenlivet.

– Czy to utrudnienie? – zapytał Wyatt opiekuna psa.

– Nie. Tak naprawdę to dobrze. Martwiłem się, że z tyłu będzie więcej szkła i Annie się pokaleczy. Ale wygląda na to, że możemy zapakować ją do bagażnika, kazać przeskoczyć na tylne siedzenie i zabrać się do pracy. Hej, Annie!

Biszkoptowa labradorka, wciąż grzecznie siedząca przy Kevinie, zaskomlała w odpowiedzi.

– Chcesz popracować?

Pojedyncze, pełne entuzjazmu szczeknięcie.

– Dobrze, skarbie. Bierzmy się do roboty. Chodź, Annie. Chodź!

Pies w ułamku sekundy znalazł się u jego boku, beżowa strzała, która zatrzymała się tylko po to, by wpatrzeć się w twarz opiekuna, wyczekując kolejnej komendy.

– Wskakuj!

Wskoczyła do bagażnika.

– Idź!

Znalazła się na tylnej kanapie. Nie wąchała, nie badała, duże brązowe oczy cały czas skierowane były na twarz Frechette’a.

– Okej, Annie – zawołał Frechette przez otwartą klapę bagażnika. – Sprawa jest taka. Zaginęła dziewczynka, a ty musisz ją wytropić. Wytropić, rozumiesz?

Wyatt pomyślał, że to dość swobodne podejście do prowadzenia psa, ale co on tam wie? Annie najwyraźniej zrozumiała, bo nadstawiła uszu i napięła całe ciało.

– Węsz!

Pies opuścił łeb, zaczął obwąchiwać siedzenie, klamkę drzwiczek, okno. Czarne wargi Annie cofnęły się lekko, jakby chłonęła zapach nie tylko nosem, ale także pyskiem, żeby go posmakować.

– Szukaj, Annie. Szukaj!

Suka zaskomlała, pracując na tylnej kanapie w swoim rytmie, tam i z powrotem, tam i z powrotem. Wyruszyła na polowanie, bez wątpienia, nie skupiała już swojej uwagi na opiekunie, tylko w stu procentach skoncentrowała ją na łapaniu tropu.

Cofnęła się. Przeszła zza fotela pasażera za fotel kierowcy. Węsząc z coraz większym niepokojem, znowu nisko zaskomlała. Zbadała dokładnie tylne drzwiczki auta, jedne i drugie, w górę i w dół, z boku do boku. A potem pierwsza badawcza łapa zeszła z siedzenia na pokrytą szkłem podłogę.

Dzięki Bogu za buty dla psów – pomyślał Wyatt. Inaczej nie mógłby na to patrzeć.

Kolejne skomlenie, pełne niepokoju, zestresowane. I już Annie jest z powrotem na tylnej kanapie, węszy do przodu i do tyłu, z boku do boku. Następnie zgrabny przeskok do bagażnika i skrupulatne zbadanie każdego centymetra jego powierzchni.

Niektóre psy kładą się, żeby dać znać, że złapały trop. Inne szczekają. Wyatt nie znał się na szczegółach, ale wydawało mu się, że Annie na razie się nie poszczęściło. I to ją wkurzało.

Spojrzała na Frechette’a i znowu zaskomlała, wyraźnie sfrustrowana.

– Węsz! – powtórzył.

Pies opuścił głowę, by wrócić do pracy. Annie przeskoczyła z powrotem z bagażnika na tylną kanapę. A potem po kilku minutach dokładnego węszenia stanęła pośrodku. Powąchała, zatrzymała się i znów powąchała.

Stojąc przodem do kierunku jazdy, pochyliła się nad centralną konsolą. Poruszała się powoli i ostrożnie. Ona wie, co to szkło – pomyślał Wyatt. A przynajmniej ma tyle doświadczenia, by wiedzieć, że trzeba zachować ostrożność. Znowu węszenie, ponad odłamkami. I wtedy…

Szczeknięcie.

Powrót na środek tylnej kanapy. Kolejne szczeknięcie. Przeskok z tylnego siedzenia do bagażnika. Następne szczeknięcie, ogon do góry, ciało napięte i oczy zwrócone na Frechette’a, gdy podbiegła na sam skraj bagażnika.

Frechette zrozumiał.

– Trop, Annie, trop!

Zeskoczyła z auta, nieco zbyt entuzjastycznie, bo musiała się cofnąć, żeby odzyskać trop. Ale zaraz potem podłapała go i zaczęła biegać z głową nisko przy ziemi, zręcznie poruszając się po terenie, w tę i z powrotem, od krzaka do krzaka. Zaczęła wspinać się w górę jaru, a oni za nią.

Poruszając się śladem psa, Wyatt zaczął zauważać rzeczy, których wcześniej nie spostrzegł. Złamaną gałązkę krzewu. Na innym długie pasmo ciemnych włosów między dwoma liśćmi. Ktoś tędy szedł i sądząc po tym, jak świeże jest złamanie gałązki, całkiem niedawno.

Tropienie nigdy nie przebiega po linii prostej. Zostali kilka metrów z tyłu, żeby zapewnić Annie mnóstwo miejsca do pracy, a ona biegła do przodu, cofała się trochę, skręcała w prawo, a potem wracała w lewo. Starszy, mądrzejszy pies narzuciłby sobie jakieś równomierne tempo, ale Annie najwyraźniej szła na żywioł. Co by się nie działo, zamierzała dotrzeć do celu.

Wspinali się w górę jaru powolnym zygzakiem, jakby osoba, której śladem szli, nie wiedziała, dokąd zmierza. Jakby szukała dokoła czegoś po omacku.

Kolejne ślady: przesunięty kamień, zdeptana trawa, strzępek jakiegoś materiału. Wyatt zaznaczał każdy z nich do późniejszego zebrania. Będą musieli zrobić mapę tej trasy, rozrysować ją, a potem zbadać wszystkie ślady.

Mniej więcej po dwóch trzecich drogi natknęli się na spory głaz, pokryty z jednej strony czerwonobrązową cieczą. Wyatt uświadomił sobie, że to krew. Na tyle gęsta, że nawet deszcz jej nie spłukał. Zatrzymali się, bo Annie obwąchiwała spód głazu, skomląc z niepokojem. A więc dziewczynka jest ranna. Może, tak jak to omawiali, odzyskała przytomność przed matką i wyruszyła po pomoc.

Samotne dziecko na poboczu w środku nocy…

Przestali rozmawiać. Labrador ruszył dalej. Trzej mężczyźni poszli za nim bez słowa.

Dotarłszy na sam szczyt, Annie zaczęła szczekać. Wybiegła prosto na drogę, potem skręciła w prawo, w lewo i biegała po kilkumetrowym kole, niemal jak szalona. Przebiegła na drugą stronę szosy, a potem pędem zawróciła. Zbiegła kilka metrów w dół jaru i wróciła w podskokach.

– Szukaj! – rozkazał Frechette swojej podopiecznej, marszcząc brwi. – Mówiłem, że jest młoda – mruknął pod nosem, na poły wyjaśniając, na poły się tłumacząc.

Annie już na niego nie patrzyła. Dalej biegała w kółko, coraz bardziej zdenerwowana.

Nagle usiadła. Wbiła wzrok we Frechette’a, zaszczekała dwa razy, a potem opuściła głowę i położyła się. Nie była już przyjacielskim, wesołym psem. W ogóle na nich nie patrzyła.

– Co to oznacza? – zapytał Wyatt.

– Skończyła. Nie tylko zgubiła trop, ale na dodatek się przepracowała. Będziemy musieli odpocząć, zanim znowu spróbuje. Dajcie nam pół godziny.

Wyatt skinął głową, a opiekun psa podszedł do swojego zniechęconego podopiecznego.

– Psy źle znoszą porażki – skomentował Kevin.

– Podobnie jak ja. – Wyatt podszedł nad krawędź jaru i popatrzył w dół na meandrujący szlak, którym przeszli. A więc ktoś – zaginione dziecko? – przeszedł całą tę drogę, a potem…

– Przepraszam.

Wyatt odwrócił się i zobaczył, że stanął przy nim Todd Reynes.

– Todd – przywitał go. – Podobno ty pierwszy przyjechałeś do zgłoszenia. Dzięki, że zająłeś się poszukiwaniem dziecka.

– Nie ma sprawy. To pies tropiący, tak?

– Owszem. Wabi się Annie. Powiedzieli nam, że jest młoda, ale ma już spore osiągnięcia. Jak widać, jest teraz nieco sfrustrowana.

– Zgubiła trop?

– Najwyraźniej.

– Chyba wiem dlaczego.

Wyatt uniósł brwi.

– Proszę się nie krępować – poprosił o wyjaśnienie.

– Widzi pan tamten znak?

Wyatt odwrócił się w stronę szosy. Rzeczywiście, pięć metrów dalej stał żółty znak ostrzegający przed ostrym zakrętem.

– Jak tu przyjechałem, zauważyłem ten znak, bo Daniel Ledo, mężczyzna, który zgłosił zdarzenie, stał obok niego. A po prawej, mniej więcej tam – Reynes wskazał Annie, wciąż leżącą na drodze i patrzącą ze zbuntowaną miną na swojego opiekuna – była karetka.

Wyatt wyprostował się.

– Twierdzi pan, że…

– W tamtym miejscu sanitariusze położyli tę kobietę na nosze.

Wyatt zamknął oczy. Zrozumiał. Zapach, który wyczuł pies, ślad, którym podążali w górę jaru. To nie było zaginione dziecko, tylko kierowca.

– Zawsze jest takie ryzyko – mruknął. – To znaczy można kazać psu tropić, ale nie da się mu powiedzieć, za kim ma iść.

Podszedł do Frechette’a, by przekazać mu nowinę. Frechette powtórzył, że pies musi odpocząć, ale za dwadzieścia do trzydziestu minut będą mogli spróbować od nowa.

I tak zrobili. Dwa razy. Z takim samym rezultatem.

Według Annie z samochodu prowadził jeden trop. Zapach szedł w górę jaru. Krążyli z nią wokół auta. Zeszli do rwącego strumienia.

Annie robiła się coraz bardziej ponura i urażona. Wykonała swoją pracę.

Jeden zapach. Jeden ślad. Jedna osoba, która nagle zniknęła na środku betonowej szosy.

Taka była wersja Annie i zamierzała się jej trzymać.

– Houston – oznajmił Wyatt tuż po dziesiątej. – Mamy problem.

Rozdział 5

O czym marzyłeś, gdy byłeś mały? Czy planowałeś, że jak dorośniesz, zostaniesz kosmonautą albo primabaleriną, albo nawet superbohaterem w czerwonym płaszczu i z umiejętnością wskakiwania na drapacze chmur? A może chciałeś zostać prawnikiem jak mama albo strażakiem jak tata. Albo w ogóle nie identyfikowałeś się ze swoją rodziną. I zazwyczaj marzyłeś o tym, żeby wyrwać się stamtąd i nigdy nie wrócić.

Ale miałeś marzenia.

Wszyscy marzą. Mali chłopcy, małe dziewczynki, ci z gett dla kolorowych i ci z domków z ogródkami. Każdy chce być kimś i czegoś dokonać.

Myślę sobie, że też powinnam mieć marzenia, ale za nic nie mogę sobie przypomnieć, jakie one są.

W sali jest lekarka. Stoi obok drzwi i rozmawia z mężczyzną, który twierdzi, że jest moim mężem. Pochylają ku sobie głowy i mówią przyciszonym tonem, niczym kochankowie – myślę sobie, ale nie wiem dlaczego.

– Czy przed wypadkiem spała lepiej? – pyta lekarka.

– Nie, najwyżej kilka godzin.

– A co z bólem głowy?

– Kiepsko. Nawet już nic nie mówi. Widzę tylko, że leży na kanapie z lodem przyłożonym do czoła.

– Nastrój?

Mężczyzna śmieje się krótko.

– W lepsze dni ma tylko depresję. W gorsze jest gotowa zabić.

Lekarka kiwa głową. Na plakietce ma napisane „dr Sare Celik”. Jest piękna, ciemnoskóra, o egzotycznej urodzie. Ponownie zastanawiam się, co łączy ją z moim mężem.

– Labilność emocjonalna to częsty skutek uboczny po wstrząśnieniu mózgu – wyjaśnia. – Trudny do zniesienia dla bliskich. A co z jej wspomnieniami? Poprawiła się pamięć krótkoterminowa?

– Gdy po raz pierwszy odzyskała świadomość, twierdziła, że w ogóle mnie nie zna.

Doktor Celik unosi brew, wreszcie coś ją zaskakuje. Przegląda kartę, którą trzyma w ręce.

– Zleciłam oczywiście tomografię głowy, nie wspominając o rezonansie wykonanym na cito tuż po przyjęciu. Wyniki są w porządku, ale biorąc pod uwagę poprzednie urazy wewnątrzczaszkowe, zlecę badania kontrolne w ciągu najbliższych dwudziestu czterech godzin. Jak sobie radzi z sytuacją? Jest zdenerwowana? Wściekła? Płacze?

– Nie. Tak jakby… Mówiła, że nie wie, że jestem jej mężem, ale jej to nie zaskoczyło.

– Piła przed tym wypadkiem.

Mój mąż czerwieni się, jakby to była jego wina.

– Wydawało mi się, że usunąłem z domu wszystkie butelki – mamrocze.

– Proszę pamiętać, co już panu mówiłam: alkohol w sposób bezpośredni upośledza zdolność mózgu do regeneracji. A to znaczy, że dla kogoś takiego jak ona każdy łyk alkoholu utrudnia powrót do zdrowia.

– Wiem.

– To pierwszy taki incydent?

Waha się i nawet ja wiem, że w takim razie nie pierwszy.

Doktor Celik patrzy na niego surowym wzrokiem.

– Jest silna zależność pomiędzy uszkodzeniami mózgu a nadużywaniem alkoholu, zwłaszcza u pacjentów z alkoholową przeszłością. A wziąwszy pod uwagę nie jedno, ale trzy wstrząśnienia mózgu w ciągu paru miesięcy, pańska żona jest wyjątkowo podatna. Nawet jeden kieliszek wina wpłynie na nią w danej chwili silniej, a jednocześnie w dłuższej perspektywie narazi na popadnięcie w nałóg.

– Wiem.

– Ten wypadek na pewno spowoduje pogorszenie. Kolejne wewnątrzczaszkowe urazy mózgu w krótkim czasie nierzadko powodują wręcz lawinowe pogorszenie. Nie dziwi mnie, że wróciła jej amnezja. Prawdopodobnie wrócą też silne bóle głowy, trudności z koncentracją, wyczerpanie. Może cierpieć na nadwrażliwość na światło oraz inne intensywne bodźce, jak zapachy, dźwięki, widoki. Z drugiej strony może się także czuć, jakby była pod wodą, jakby wszystko było rozmyte. To oczywiście wzmoże jej niepokój i pogłębi wahania nastroju.

– Wspaniale – mówi mężczyzna z ponurą miną.

– Trzeba dbać, żeby miała w domu spokój. Ustalić stały porządek dnia i trzymać się go.

– Oczywiście. To, że mnie nie pamięta, to przecież żaden powód, żeby miała mnie nie słuchać.

Lekarka mówi dalej, jakby się wcale nie odezwał.

– Można się spodziewać, że będzie się bardzo szybko męczyć. Ograniczyłabym korzystanie z wszelkich monitorów, gier komputerowych, iPada, a nawet filmów czy programów w telewizji. Niech jej mózg wypoczywa. Aha, i niech nie siada za kierownicą.

– Czyli… spokojne, domowe życie, w łóżku przed dziesiątą.

Lekarka rzuca mu surowe spojrzenie. W odpowiedzi mężczyzna (mój mąż) przesuwa dłonią po swoich potarganych włosach.

Słyszę szept pamięci. Stoję w innym pokoju w innym czasie.

Proszę, Nicky, nie kłóćmy się. Nie znowu.

Uświadamiam sobie, że kiedyś musiałam kochać tego mężczyznę. Tylko w ten sposób można wyjaśnić, dlaczego jego obecność tak bardzo mnie boli.

Doktor Celik omawia teraz moje bieżące potrzeby i niezbędne kontrole oraz badania. Najwyraźniej dobrze zna mój przypadek. Wielokrotne urazy wewnątrzczaszkowe, tak powiedziała. Czuję, że powinnam wiedzieć, co to znaczy, ale trudno mi się skupić. Trudne wyrazy kotłują mi się w głowie, plączą, wykonują jakieś wygibasy. Poddaję się. Głowa mnie boli, czuję w skroniach zbliżający się atak migreny.

Myślę o Vero, która uczy się latać.

Jednak miałam marzenie. Niemal je pamiętam, jest jak słowo na końcu języka. Kiedyś, dawno temu, w małym mieszkaniu, w którym cuchnęło niedopałkami papierosów, tłustym jedzeniem i ogólną beznadzieją, wyobrażałam sobie zieloną trawę. Marzyłam o polach, o otwartej przestrzeni, po której można biegać. Pragnęłam poczuć słońce na twarzy.

Miałam marzenie. Wręcz palącą potrzebę, której zidentyfikowanie zajęło mi lata.

Pragnęłam, by ktoś mnie kochał.

Och, Vero, tak mi przykro.

Doktor Celik wychodzi. Mężczyzna, który jest moim mężem, wraca do mojego łóżka. Znów ma poważny wyraz twarzy, głębokie zmarszczki brużdżą jego ponurą twarz. Ale wciąż jest atrakcyjny.

Próbuje się uśmiechnąć, gdy widzi, że nie śpię. Lecz w jego oczach nie ma uśmiechu. Martwi się. O mnie? O coś innego?

Ma na sobie jasnoniebieską koszulę z rozpiętym kołnierzykiem. Mój wzrok przyciąga fragment odsłoniętej skóry, zbrązowiałej od lat spędzonych na słońcu. Przez ułamek sekundy wyobrażam sobie siebie całującą to miejsce, przesuwającą język po jego obojczyku. Nie tylko go pamiętam. Czuję jego smak. Przechodzi mnie dreszcz.

– Hej. – Bierze mnie za rękę, jakby chciał mnie pocieszyć. Ma stwardniały kciuk.

Znów łupie mnie w głowie. Czuję nagle paraliżujące do szpiku kości zmęczenie.

On się chyba domyśla.

– Boli cię głowa?

Nie mogę mówić. Tylko się w niego wpatruję. Puszcza moją rękę i zaczyna masować mi skronie. Niemal wzdycham.