Tytuł oryginału: EN ENDA HEMLIGHET

Copyright EN ENDA HEMLIGHET © 2015 by Simona Ahrnstedt

First published by Forum Bokförlag, Sweden.

Published by arrangement with Nordin Agency AB, Sweden.

Copyright © 2017 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2017 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz

Redakcja: Mariusz Kulan

Korekta: Marta Chmarzyńska, Aneta Iwan, Anna Gauza

ISBN: 978-83-8110-189-9

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i wiąże się z sankcjami karnymi.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Więcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.pl

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o. o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2017

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

54

55

56

57

58

59

60

61

62

63

64

65

Epilog

Podziękowania autorki

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

1

Alexander De la Grip obudził się i nie wiedział, gdzie jest. Było jasno, mógł więc przyjąć, że to ranek, ale nie wiedział ani w jakim przebywa kraju, ani w jakim mieście, ani z kim spędził minioną noc. Nie potrafił sobie tego przypomnieć.

Ale nie był to pierwszy taki przypadek.

Szybko sprawdził, w jakim jest stanie. Leżał nagi. W nieswoim łóżku. Czuł, że ma kaca, ale nie kolosalnego. Wyciągnął rękę i poszukał telefonu. Była dopiero ósma, a on czuł się rześki. To jedna z zalet częstego picia i imprezowania, człowiek wyrabiał sobie dużą tolerancję na alkohol i na drugi dzień czuł się w miarę dobrze. Pomału zaczynała mu wracać pamięć. Przypomniał sobie szampana, drinki i kobiety w różnych klubach, które odwiedził, zanim tu wylądował.

Tu, czyli gdzie? Poszperał w pamięci. Zaczął w Chelsea, potem było Meat Packing, ale później już niewiele pamiętał. Podrapał się po zarośniętej brodzie. Cholera, przecież dzisiaj miał lecieć do Sztokholmu. Na spotkanie, o ile nie z demonami, to w każdym razie z niektórymi członkami swojej rodziny.

Wysunął się z pościeli. Dziewczyna, z którą spędził noc, wciąż mocno spała. Jej włosy leżały rozrzucone na poduszce, skóra była lekko opalona. Przez chwilę zatrzymał wzrok na jej plecach. Pięknie wczoraj wyglądała. Zaczęli flirtować na tarasie na dachu. Była seksowna w ten charakterystyczny, energiczny sposób, cechujący młode dziewczyny, które przyjechały do Nowego Jorku w poszukiwaniu szczęścia. Wydawało mu się, że jest Szwedką. Konsekwentnie dążyła do celu, który sobie wyznaczyła. Poza tym trochę sepleniła, jego zdaniem cholernie podniecająco. W zasadzie była dla niego trochę za młoda, ale nie stanowiło to dla niego problemu. Miała dwadzieścia lat, duże oczy i lubiła chichotać. W jej oczach od czasu do czasu błyskała bezwzględność. Wczoraj był zbyt pijany, żeby się tym przejmować, ale dzisiaj sobie to przypomniał.

Spotkali się w restauracji Romea. Zaczęli rozmawiać. Była bystra, dowcipna i zdecydowana, więc szybko przeszli do konkretów. Miała jakieś takie bardzo szwedzkie imię. Linda albo Jenny i była… Zmarszczył brwi, rozglądając się za swoimi spodniami. Dziennikarką? Nie. Znalazł majtki i spodnie. Włożył je i zaczął szukać koszuli, skórzanej kurtki i butów. Studentką? Modelką? Nie. Wprawdzie była wystarczająco chuda, ale odniósł wrażenie, że zajmowała się czymś, co wymagało czegoś więcej niż tylko długich nóg i zaburzeń odżywiania. Wsunął telefon do kieszeni, upewnił się, że ma portfel, okrył kołdrą plecy dziewczyny i ruszył w stronę drzwi. Cicho je otworzył i już po chwili znalazł się na ulicy. Na chwilę się zatrzymał. No właśnie, mieszkała na Brooklynie. Włożył okulary przeciwsłoneczne i się rozejrzał. To była ta lepsza część. Kupił kawę i poszukał wzrokiem taksówki.

Cieszył się, że wylądowali w mieszkaniu Jessiki (tak miała na imię!), a nie w jego, nawet jeśli musiał teraz do siebie podjechać. Nie żeby miał coś przeciwko goszczeniu u siebie kobiet. Kochał swój apartament na Upper West. Nawet najbardziej zblazowanym gościom zwykle imponowali portierzy, luksus i widok na Manhattan. Ale musiał się pakować. Oboje wiedzieli, że to była rzecz na jedną noc. Tak łatwiej było mu się wymknąć.

Kiedy wskakiwał do taksówki, odezwała się jego komórka. Spojrzał na wyświetlacz, ogarnęła go fala niechęci i odrzucił połączenie od matki. Praktycznie był już w drodze do Sztokholmu, im dłużej uda mu się odwlec rozmowę z nią, tym lepiej.

Po raz kolejny telefon zadzwonił, gdy przejeżdżał przez most Brookliński. Tym razem na wyświetlaczu pokazał się napis „Romeo”. Odebrał i powiedział wesoło:

– Talk to me, baby.

Wyjrzał przez okno. Do Nowego Jorku zawitała wiosna, wszędzie kwitły drzewa wiśniowe i tulipany. Na ulicach jeszcze panował mały ruch. Alexander czuł, jak kawa usuwa z jego organizmu resztki nocnego upojenia.

– Chciałem się tylko upewnić, że wszystko w porządku – powiedział Romeo Rozzi, kucharz, którego określano mianem „cudownego dziecka włoskiej kuchni”, celebryta w świecie restauratorów i najlepszy przyjaciel Alexandra.

– A dlaczego miałoby być inaczej?

– Wczoraj, kiedy ode mnie wychodziłeś, byłeś cholernie pijany.

– W tym stanie najlepiej się czuję – odparł Alexander. – Nie wiesz przypadkiem, czym zajmuje się ta dziewczyna, z którą wyszedłem?

Romeo głośno westchnął.

– Nie pamiętasz? Kilka razy ci mówiłem, żebyś na nią uważał.

– No tak, jest blogerką, prawda?

– Prowadzi plotkarskiego bloga. Jednego z najlepszych. Powiedziałeś, że dasz jej coś, o czym będzie mogła pisać. Dałeś?

Alexander układał sobie w głowie fragmenty wspomnień nocy spędzonej w towarzystwie pozbawionej zahamowań Szwedki. Przypomniał sobie pytania, które mu zadawała, i rzeczy, które robili.

– Bez wątpienia – odparł.

– Ona chce pobić rekord wejść na swojego bloga. Bądź ostrożny. Gdy cię zobaczyła, wyglądała jak uzbrojony pocisk. Chcesz, żebym jej przeszkodził? Mogę porozmawiać z kim trzeba.

Alexander spróbował się zastanowić, czy obchodzi go to, że po raz kolejny trafi na plotkarski blog.

– Z kim trzeba? – zapytał, gdy znalazł się na wysokości Central Parku. – Jeżeli masz na myśli to, co sądzę, to wydaje mi się, że jeszcze przez jakiś czas możemy spróbować nie włączać włoskiej mafii. Nie obchodzi mnie to, niech sobie pisze, co chce.

Usłyszał kolejne westchnienie.

– Do niczego nie podchodzisz poważnie?

– Nie bądź głupi. Bardzo poważnie podchodzę do imprezowania.

– Wiesz, co miałem na myśli.

Alexander westchnął. Wiedział. Przez ostatnie pół roku imprezował więcej niż kiedykolwiek wcześniej i czasami można było odnieść wrażenie, że zależy mu na tym, żeby wywołać wystarczająco duży skandal, aby jego echa dotarły do Europy i do jego rodziców.

Jesienią miał romans z ikoną popu Zoe Taylor. Po krótkim, ale intensywnym związku napisała utwór My Favorite Swede, który ustanowił rekord odsłuchań na Spotify. Nie było do końca wiadomo, czy utwór naprawdę był o Alexandrze, ale Zoe, jedna z najbardziej znanych kobiet świata, nie zaprzeczyła, więc dziennikarze polowali na niego jak na dziką zwierzynę. Zoe była teraz w związku ze swoim ochroniarzem, ale My Favorite Swede pozostał najczęściej odtwarzanym utworem w historii.

– Alessandro, martwię się o ciebie. Nie żartuję.

Alexander wiedział, że Romeo naprawdę jest zaniepokojony i możliwe, że rzeczywiście tracił kontrolę nad imprezowaniem, piciem i kobietami.

A jednak. Czy biorąc pod uwagę to, co się stało, można się temu dziwić? Zapatrzył się w świat za oknem. Żółte taksówki, kioski z gazetami, ludzie. Ulica za ulicą.

Po Zoe zdążył już zaliczyć kilka kobiet, gdy w końcu poznał Lanę, dziedziczkę finansowego imperium zbudowanego na handlu nieruchomościami. Ich relacja trwała całe dwadzieścia dwa dni. Lana była największą skandalistką Ameryki i jej związek ze szwedzkim złotym młodzieńcem odbił się głośnym echem zarówno w amerykańskiej, jak i europejskiej prasie. Szczerze mówiąc, Alexander niewiele pamiętał z czasu, który spędzili razem. Bez przerwy imprezowali i rozstali się w zgodzie i po przyjacielsku, tuż przed Bożym Narodzeniem. Lana pojechała na rodzinne ranczo w Teksasie, zaręczyła się z przyjacielem z dzieciństwa i wzięła z nim ślub zaledwie kilka tygodni temu. Alexander wysłał młodej parze prezent. Udało mu się dotrzeć do wykonawców jednego z najbardziej nieprzyzwoitych musicali w historii Broadwayu. Zapłacił za przelot całej grupy, jej zakwaterowanie i występ na weselu. Artyści, sami mężczyźni, wykonali jedną z najbardziej skandalicznych piosenek musicalu, pełną przekleństw, obscenicznego seksu i bluźnierstw. Nie dowiedział się, co o występie sądziła głęboko religijna rodzina pana młodego – Alexander dopłacił artystom za to, żeby wystąpili w samych krawatach i skąpych majtkach. Ale był prawie pewien, że Lana doceniła jego żart.

Nie pamiętał, jak spędził święta. Na Malediwach? Seszelach? Miał niejasne wspomnienie nagich kobiet i luksusowych jachtów. A może tak spędził sylwestra?

Kiedy taksówka skręciła i w oddali zamajaczyły budynki Upper West Side, wrócił myślami do teraźniejszości.

– Jestem prawie w domu. Mogę do ciebie zadzwonić, ze Sztokholmu?

– No właśnie, przecież lecisz do siebie. Cieszysz się?

„Jak cholera”, pomyślał Alexander.

Spojrzał na zegarek. Dochodziła dziewiąta.

– Czuję, że muszę się napić.

– Nawiasem mówiąc, ten wasz książę jest cholernie seksowny. Chętnie bym coś dla niego ugotował.

– Powiem mu to, jeśli go spotkam – powiedział i się rozłączył.

Wziął prysznic, ogolił się, przebrał i zdążył na czas do Newark. Kierowca przyjął napiwek z uśmiechem. Alexander nadał bagaż bez problemu. Nigdy nie miał kłopotów z takimi rzeczami. Po prostu posyłał osobie siedzącej za kontuarem olśniewający uśmiech i jego walizki spokojnie odjeżdżały na taśmie.

W sali dla VIP-ów puścił oko do tęgiej barmanki. Kobieta nieco się rozluźniła, przygładziła dłonią włosy i podała mu wódkę z lodem. Ze wszystkich kobiet świata mieszkanki Nowego Jorku najtrudniej było oczarować, ale gdy używał całego swojego uroku, zawsze mu się to udawało. Robił to automatycznie, ale obie strony na tym zyskiwały: on był sprawnie obsługiwany, a one się cieszyły.

Kiedy otworzono jego wejście, najpierw przepuścił matkę z niemowlęciem, pomógł staruszce wnieść bagaż, a potem sam wszedł na pokład. Otoczył go dyskretny luksus pokładu pierwszej klasy. Zamówił drinka przed posiłkiem i udało mu się przespać większą część podróży. Kiedy musiał lecieć do Sztokholmu, zwykle wybierał to połączenie – było o idealnej porze – i starał się wypić tyle, ile było trzeba, żeby zasnąć.

Kiedy wylądował wczesnym rankiem na lotnisku Arlanda, był wyspany. Dzięki szwedzkiemu paszportowi bez problemu minął cło i odebrał walizki. To była kolejna zaleta podróżowania pierwszą klasą. Wyszedł na zewnątrz i machnął na taksówkę.

– Zimno tu – powiedział do kierowcy, a ten zdał mu szczegółową relację z tego, ile godzin słońca i jaką temperaturę zanotowano do tej pory w tym miesiącu. Pogoda to ulubiony temat rozmów wszystkich Szwedów.

Mijali przedmieścia stolicy. W Central Parku kwitły już pola tulipanów i narcyzów. Tu wiosna nie była jeszcze aż tak widoczna. Słuchał monologu kierowcy i od czasu do czasu potakiwał mu pod nosem. Lubił słuchać innych ludzi i lubił Szwecję, jej czyste powietrze i spokojniejszą atmosferę. Nie lubił za to swojej rodziny. Spotkanie z nią będzie się starał odwlekać jak najdłużej. Może uda mu się zobaczyć z nimi dopiero w niedzielę na chrzcie. Od jesieni z powodzeniem unikał wszystkich rodzinnych spotkań, ale teraz miały się odbyć chrzest i ślub, którego nawet on nie chciał przegapić, musiał więc zacisnąć zęby i jakoś to wytrzymać. Najbliższe dni spędzi na otrząsaniu się z jetlagu, a noce będzie spędzał z kobietami. No i będzie musiał, ciężko westchnął już na samą myśl o tym, spotkać się ze wszystkimi swoimi plenipotentami.

Minęli Roslagstull i wjechali na Birger Jarlsgatan. Ulice wydawały się takie małe i czyste. Ludzie byli dobrze ubrani, nawet jeśli liczba żebraków przygnębiająco się powiększyła. Zostawili w tyle Stureplan i dzielnicę handlową. Nocne kluby i puby mrugały do niego zachęcająco. To była jego ulubiona część miasta. Niezależnie od tego, jak zblazowany był po imprezowaniu w Nowym Jorku, Bangkoku i Londynie, Sztokholm zawsze miał dla niego specjalny urok. Zdecydował, że wyjdzie się zabawić jeszcze tego samego wieczora. Właśnie tego było mu trzeba.

Taksówka stanęła przed hotelem Diplomat, w którym zatrzymywał się za każdym razem, gdy był w Sztokholmie. Wody zatoki Nybroviken połyskiwały. Mimo dość niskiej temperatury, wzdłuż Strandvägen spacerowali lekko ubrani, rozochoceni wiosną Sztokholmczycy. Wziął jedną torbę, a resztę zostawił obsłudze hotelu. Miał zamiar zostać w Sztokholmie kilka tygodni i pakując się, przygotował się na każdą ewentualność. Nawet jeśli kochał Sztokholm, uważał, że ciężko tu dostać przyzwoite ubranie, w każdym razie, gdy się lubiło szyte na miarę rzeczy najwyższej jakości. A on lubił.

Wyciągnął z portfela szwedzki banknot, dał go żebrzącej kobiecie i wszedł do hotelu. Wstydził się, że w ten sposób uspokaja wyrzuty sumienia. Z pewnością po raz dwudziesty w ciągu kilku ostatnich miesięcy pomyślał, że teraz, kiedy ma w Szwecji siostrzenicę, powinien chyba pomyśleć o tym, żeby kupić mieszkanie w Sztokholmie. Uśmiechnął się do recepcjonistki i podsunął jej pięćset koron po tym, jak go zameldowała. Zaczerwieniła się, ale przyjęła banknot, wiedząc, że kiedy Alexander De la Grip zatrzymuje się w ich hotelu, pewne zasady przestają obowiązywać. Skoro i tak będzie musiał się spotkać ze swoją rodziną, powinien jeszcze przez chwilę nacieszyć się wolnością.

Nie powiedziałby, że nie znosi swojej rodziny. Na pewno nie dosłownie i nie wszystkich. To było… skomplikowane. A on nie lubił tego, co skomplikowane, przez całe życie z dużą zręcznością unikał tego typu rzeczy. Wziął prysznic, rozpakował się, zabrał portfel i telefon i wyszedł z hotelu.

Miał oczywiście zamiar do niego wrócić, ale człowiek nigdy nie wie, co mu przyniesie los. Opuścił okulary przeciwsłoneczne i zaczął przeglądać w telefonie listę kontaktów. Alexander De la Grip znów był w mieście. A Sztokholm go kochał.

2

Isobel Sørensen wyminęła samochód i zatrzymała się na czerwonym świetle na Valhallavägen. Było zimno, ale miała nadzieję, że przejażdżka na rowerze do Nybroplan trochę ją rozgrzeje. Była spóźniona na zebranie w Medpaksie. Jak tylko zapaliło się żółte światło, nacisnęła na pedały.Przypięła rower, zdjęła kask i wbiegła po schodach. Gdy weszła do środka, przywitała się z Astą, wolontariuszką, która pracowała po części jako recepcjonistka, a po części jako asystentka.

– Bonjour, maman – powiedziała, gdy zobaczyła swoją mamę, Blanche Sørensen, rozpięła kurtkę i szybko cmoknęła matkę w policzki.

– Aleś ty spocona – zauważyła Blanche.

Isobel odgarnęła włosy, otarła czoło i przyjrzała się matce. Jej blond włosy były świeżo ułożone i miała na sobie nowy kostium od Chanel, pewnie pochodził z pierwszej tegorocznej kolekcji. Ale jej mama nie miała najmniejszych skrupułów, gdy chodziło o wydawanie pieniędzy na siebie.

– A ty wyglądasz świeżo i pięknie. Też będziesz na zebraniu?

Mama była trochę nieprzewidywalna. Przez niemal trzydzieści lat była prezesem i twarzą Medpaksu. Mimo że dwa lata temu zrzekła się wszystkich oficjalnych funkcji, nadal miała silną pozycję i czasami przychodziła na ich cotygodniowe zebrania. Niewiele im się wtedy udawało zrobić.

– Zajrzałam tylko po pocztę.

Isobel stłumiła westchnienie ulgi. Kiedyś matka wyglądała olśniewająco, miała silną pozycję intelektualną i społeczną i należało się z nią liczyć, ale ostatnie lata były, delikatnie rzecz ujmując, burzliwe.

– Tu jesteś, Isobel – powiedziała Leila, sekretarz generalny Medpaksu, zaglądając do recepcji. Jej ciemne oczy zlustrowały Blanche. Uniosła jedną brew. – Blanche, jak miło cię widzieć. Znowu.

Po szwedzku mówiła perfekcyjnie, ale akcent jej schrypniętego głosu zdradzał perskie korzenie.

– Leila – odparła Blanche bez entuzjazmu.

Oficjalnie Blanche sama zrezygnowała z działalności w Medpaksie w momencie, kiedy przechodziła na emeryturę, bo pracowała również jako kierownik szpitala Huddinge. Nieoficjalnie została do tego zmuszona przez cały zarząd. Narobiła za dużo bałaganu. Ówczesna kierowniczka biura Medpaksu, starsza pani, która praktycznie rzecz biorąc, była prawą ręką Blanche, skorzystała z okazji i z ulgą poszła na emeryturę, żeby zająć się uprawą pelargonii. Zarząd ogłosił nabór na stanowisko prezesa i do organizacji wkroczyła, z siłą perskiego wodza, Leila Dibah. Potem już nic nie było takie jak wcześniej.

Pięćdziesięciodwuletnia psycholog, która kiedyś, po wypiciu połowy butelki Riojy, wyznała Isobel, że zdecydowała się na tę posadę z powodu poważnego kryzysu wieku średniego, już po kilku dniach mianowała siebie samą sekretarzem generalnym. Ponadto wprowadziła cotygodniowe spotkania dla wszystkich pracowników Medpaksu, a także wzięła się za cały ten bałagan wynikły z lat autorytarnego i nieprzejrzystego zarządzania. Tylko i wyłącznie dzięki uporczywej pracy Leili cały Medpax przeszedł nadzwyczajny audyt, który spadł na organizację po tym, jak została ona ostro skrytykowana przez Svensk insamlingskontroll, instytucję sprawującą pieczę nad wszystkimi zbiórkami na cele charytatywne. Jednym słowem zatrudnienie inteligentnej psycholog było genialnym posunięciem wciąż jeszcze nieco oszołomionego zarządu.

– Przepraszam za spóźnienie – powiedziała Isobel, kiedy Blanche i Leila spiorunowały się wzrokiem. – W pracy zapanował istny chaos.

Blanche milczała, ale Isobel i tak wiedziała, co myśli jej matka. Że Isobel pociągał chaos i że była sama sobie winna, jeśli nie potrafiła sobie z nim poradzić. Blanche osiągnęła mistrzostwo w milczącej krytyce.

To dziadek Isobel ze strony mamy, Henri Pelletier, założył Medpax w tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym czwartym roku. Pierwsze biuro główne znajdowało się w Paryżu i do chwili obecnej w starej kamienicy na obrzeżach miasta funkcjonowała senna jednostka administracyjna. Isobel odwiedziła ją całkiem niedawno, spotkała się z dwoma pracującymi tam starszymi paniami, napiła się z nimi francuskiej kawy i posłuchała opowieści o starych dobrych czasach. Jej dziadek, Henri, był świetnym lekarzem, nowoczesnym i dążącym do poprawy warunków życia „czarnych” w byłych i obecnych koloniach francuskich w Afryce. Jego zaangażowanie zaowocowało powstaniem Medpaksu. To, że córka pójdzie w jego ślady, zostanie chirurgiem i pokieruje Medpaksem, było dla niego oczywiste. Fakt, że Isobel wybrała swoją własną drogę – inną specjalizację i inne sposoby angażowania się – nadal stanowiło temat tak pełen potencjalnych zagrożeń, jak pole minowe w Afganistanie.

– Przyszłaś w samą porę – powiedziała Leila, wyrywając ją z zamyślenia. – Właśnie zaczynamy. Dziękuję, że do nas wpadłaś, Blanche, uważaj na siebie. Do widzenia.

To było zaznaczenie swojej pozycji. Isobel wstrzymała oddech. Starcia między Blanche i Leilą, do jakich dochodziło w ciągu ostatnich dwóch lat, nieco osłabły, ale między obiema kobietami nadal istniało napięcie i czasem wciąż jeszcze zdarzały się sceny. Ale Blanche wzięła tylko stos swoich listów, chłodno się pożegnała i wyszła przez mahoniowe drzwi.

Leila patrzyła spokojnie na Isobel. Jej ciemne oczy wyglądały tak, jakby widziały już prawie wszystkie ludzkie słabości i nadal nie mogły się zdecydować, czy życie jest tragedią czy komedią.

– Zaczynamy? – zapytała, otwierając drzwi do pokoju konferencyjnego, w którym czekała już większość niewielkiego i pracującego przeważnie za darmo zespołu Medpaksu.

Asta weszła za nimi. Isobel przywitała się po kolei z wszystkimi zebranymi: księgową Theą Nilson, dwoma krótkowłosymi studentkami politologii, które odbywały u nich praktyki i obie miały na imię Katarina, i panią von Fersen, niebieskowłosą damą, która zajmowała się kwestami oraz lunchami, obiadami i galami, stanowiącymi dużą (zdaniem Isobel nawet zbyt dużą) część działalności Medpaksu. Isobel usiadła. Zasadniczo uważała, że wszystkie zebrania są jedną wielką stratą czasu, ale wprowadzone jakiś czas temu cotygodniowe spotkania okazały się zaskakująco interesujące. Obecnie czekała na to, żeby zobaczyć się z ludźmi myślącymi tak jak ona i rozmawiać o pomocy dla biednych krajów, pracy w terenie i przyszłości.

Po chwili dołączył do nich Sven, chirurg, który nosił kucyk i kowbojki, a po nim Lin-Lin, specjalistka do spraw zdrowia publicznego, którą Leili udało się zwerbować albo podkraść, w zależności od tego, kogo pytać o zdanie, Lekarzom bez Granic. Zespół Medpaksu był teraz w komplecie.

Gdy Leila prezentowała plan zebrania, Lin-Lin sięgnęła ręką do talerzyka z ciasteczkami, który stał na środku stołu. Obie Katariny gorączkowo notowały, a Isobel, która od rana nic nie piła, przysunęła sobie karafkę z wodą.

Szybko uporali się z pytaniami dotyczącymi weekendowego grafiku i wydatków, a później zaczęli rozmawiać o etyce pomocy biednym krajom, co z kolei doprowadziło do żywiołowej wymiany zdań między Svenem i Astą. Isobel przedstawiła swój punkt widzenia, gdy została o to wyraźnie poproszona. Czuła, jak zmęczenie po całym dniu pracy znika. Była ożywiona i nagle znów miała mnóstwo energii. Kochała to. Te ich żywiołowe dyskusje. Fakt, że cały czas kwestionowali to, co robili.

Asta podniosła się z miejsca i z zaróżowionymi policzkami mówiła o etyce i odpowiedzialności. Isobel kiwała potakująco głową. Pomoc biednym krajom i praca terenowa nie mogły stanowić hobby dla bogatych, białych mieszkańców Zachodu, których gryzło sumienie.

– Tu chodzi o nowoczesną pracę humanitarną – powiedziała Asta. – O to, żeby w mieszkańcach tych krajów widzieć pełnowartościowe jednostki.

– Ale przecież chodzi również o eony doświadczenia – zaoponował Sven.

– Isobel? – zapytała Asta. – Zgadzasz się ze mną?

Isobel wiedziała, że ma wyjątkową pozycję. W świecie, w którym wartość człowieka wynika głównie z ilości i długości misji, które odbył, ona była ewenementem. Niewiele osób miało na koncie aż tyle pracy w terenie, już samo to czyniło z niej autorytet. Poza tym wszyscy w Medpaksie wiedzieli, że etyka i moralność to tematy, które leżą jej na sercu, zawsze zażarcie o nich dyskutowała. Nie godziła się na żadne kompromisy.

– Same dobre chęci nie wystarczą. Muszą iść za nimi dobre czyny.

Asta pokiwała głową, ale Sven prychnął.

– Nie zawsze jest do wyboru tylko dobro i zło.

W zasadzie Isobel się z nim zgadzała. Czasem było tylko to, co złe i co jeszcze gorsze. Ilu ludzi umarło na jej oczach w Liberii? Ilu dzieci nie zdołała uratować, do ilu nie udało jej się nawet dotrzeć? Odnosiła wrażenie, że znalazła się w czyśćcu. Żaden wyjazd nie był łatwy, ale o to przecież chodziło, nieśli pomoc ludziom, którzy znajdowali się w najgorszych miejscach na ziemi. Liberia stanowiła jednak całkiem nowy poziom piekła.

– Chodziło mi o to, że w każdej sytuacji powinniśmy wiedzieć, co jest naszą siłą napędową – dodała. – Łatwo jest podejmować spontaniczne decyzje, które w danej sytuacji wydają się słuszne. Ale zawsze musimy myśleć o długofalowych konsekwencjach.

– Coś takiego może doprowadzić do zobojętnienia.

Isobel się z nim zgadzała. Granica między racjonalnością a nieludzkimi decyzjami nie zawsze była łatwa do uchwycenia, zwłaszcza dla niej. Czy Sven ma rację? Czy stawianie sobie wysokich wymagań, jeśli chodzi o etykę i honor, sprawiało, że człowiek stawał się nieczuły? Chciałaby móc odpowiedzieć na to pytanie.

– Będziemy jeszcze mieli okazję o tym porozmawiać – stwierdziła Leila, patrząc na Svena. – Może po twoim powrocie z Czadu?

W czasach swojej świetności Medpax prowadził trzy szpitale dziecięce, po jednym w Czadzie, Kongo i Kamerunie. Z biegiem lat dwa z nich zostały przejęte przez miejscowe władze. Isobel uważała, że to dobrze. Widziała w tym naturalny i pożądany rozwój. Ale Blanche potraktowała to jak osobistą zniewagę. Często tak robiła. W każdym razie został im teraz tylko jeden szpital dziecięcy. Pracował w nim personel medyczny z Czadu, nieliczni wolontariusze, a czasem również lekarze z innych organizacji, ale należał do Medpaksu. Nie odwiedzali go od ubiegłej jesieni. Sven miał teraz tam dotrzeć, zorientować się, czego potrzeba, i ułożyć plan działania.

– A skoro już o tym mowa – powiedział Sven wolno. – Nie będę mógł pojechać.

W pokoju zapadła cisza.

– Dlaczego? – zapytała w końcu Isobel. Nie chciała, żeby w jej głosie słychać było wyrzut. Jednak przecież pediatrzy, którzy mogą jechać do szpitala dziecięcego w Czadzie, nie rosną na drzewach. Była tam jesienią i wiedziała, że Sven jest potrzebny. Ktoś musiał się wszystkiemu przyjrzeć.

– Moja żona nie chce mnie puścić.

Leila spojrzała na niego z ukosa.

– To już pewne?

– Przykro mi, ale nic na to nie poradzę. Postawiła mi ultimatum i muszę zadbać o swoje małżeństwo.

Isobel zaczęła się zastanawiać, dlaczego Sven, który był znany z tego, że spał praktycznie z każdą napotkaną pielęgniarką, nagle zaczął się troszczyć o swoje małżeństwo. Ale nic nie powiedziała. Decyzja o wyjeździe w teren musiała być dobrowolna.

Leila kiwnęła głową.

– Jakoś się z tym uporamy. Ale jest jeszcze jedna sprawa, o której chciałabym wspomnieć – oznajmiła i wzięła pękaty skoroszyt, który podała jej Asta. – Mamy problem z jednym darczyńcą. Poważny problem.

Pani von Fersen, która do tej pory siedziała w milczeniu i przyglądała się swoim paznokciom w odcieniu srebra, spojrzała na wszystkich z powagą. Leila wręczyła zebranym kartki z kolumnami. Pobieżnie je przejrzeli. Isobel zmarszczyła brwi. Finanse nie były wprawdzie jej specjalnością, ale…

– To jest jakaś fundacja – powiedziała i podniosła wzrok. – Jesteśmy aż tak bardzo od niej uzależnieni? Od jednego darczyńcy?

Leila pokiwała głową.

– Teraz tak. Dostaliśmy od niej sporo funduszy, ale teraz niestety przelewy przestały przychodzić. Jak wiecie, straciliśmy kilku darczyńców, jeszcze zanim zaczęłam tu pracować. Od tamtej pory wiele naszych próśb o wsparcie zostało odrzuconych, więc nigdy nie udało się nam wrócić do wcześniejszego poziomu.

Leila ocaliła to, co się dało, ale faktem pozostawało, że Blanche z biegiem lat coraz gorzej radziła sobie z podtrzymywaniem dobrych relacji z darczyńcami. Isobel wiedziała oczywiście, że logicznie rzecz biorąc, nie była to wina Blanche, ale i tak zaczęła się niespokojnie wiercić na krześle. Z wiekiem matka zrobiła się bardziej nieugięta i często ubliżała innym. Może Isobel powinna była się zorientować, że sprawy źle idą? Gdyby zrobiła tak, jak chciała mama, i bardziej się zaangażowała w działalność Medpaksu, może byłaby w stanie wcześniej zmienić sytuację? Spojrzała na swoje wyszorowane do czysta piegowate dłonie. Czasami odnosiła wrażenie, że niezależnie od tego, co robi, wszystko wychodzi źle.

– Nie stać nas na to, żeby ją stracić. Nie wiem, dlaczego wstrzymała wpłaty. Nie oddzwaniają, mimo że zostawiłam im wiele wiadomości.

Nazwa fundacji nic Isobel nie mówiła, ale zauważyła, że siedzibę ma przy jednej z najdroższych ulic w Sztokholmie. Może jej zarządca uznał, że nie warto oddzwaniać do psychologa z małej organizacji humanitarnej.

Przyglądała się kolumnom, próbując je zrozumieć.

– Kiedy przestała płacić?

– Tuż przed świętami Bożego Narodzenia.

Była wtedy w Liberii. Widziała tak wiele ofiar, opuszczonych wiosek i zszokowanych pracowników medycznych, że chciałaby o tym zapomnieć. Już jako nastolatka pracowała w obozach dla uchodźców, na obszarach ogarniętych wojną i klęskami żywiołowymi. Ale to, co widziała w Liberii… Minęło kilka tygodni, zanim udało jej się pozbyć najgorszych koszmarów.

– Powinnaś była wspomnieć o tym wcześniej. Jak on czy ona się nazywa?

– Kto?

– Osoba, która stoi za tą fundacją.

– Tutaj – odparła Leila i pokazała palcem miejsce w skoroszycie. – To on. Alexander De la Grip.

– Żartujesz – powiedziała Isobel z niedowierzaniem.

Leila podniosła wzrok.

– Wiesz, kto to jest?

Thea, Lin-Lin, obie Katariny i Asta wymieniły spojrzenia. Isobel mogła się założyć, że dobrze wiedziały, kim jest Alexander De la Grip.

„Najlepiej ubrani kawalerowie”. „Najbogatsi Szwedzi poniżej trzydziestki”. „Najprzystojniejsi mężczyźni świata”. Isobel nawet nie wiedziała, na ilu listach widziała jego nazwisko. W ilu brukowcach figurowało. Nie żeby go specjalnie szukała. Alexander De la Grip był jak długa, odpychająca powieść w odcinkach.

– Tak – odparła. Poza tym znała Alexandra nie tylko z gazet.

Poznali się przypadkiem w czasie ubiegłorocznych wakacji. Dużo wtedy podróżowała. Odwiedziła Nowy Jork. Skanię. Czad. A później Liberię. Próbował ją podrywać, a ona kazała mu się wynosić do diabła.

Potarła czoło, ogarnęło ją zmęczenie. Możliwe, że posłała Alexandra w cholerę wiele razy. Prawdę mówiąc, zawsze gdy Alexander się do niej odzywał, była dla niego niemiła i wcale nie miała zamiaru tego ukrywać. Wszystko w nim działało jej na nerwy. Drażnił ją jego zapijaczony wzrok i fakt, że wiódł beztroskie życie. Czy naprawdę tak łatwo było go urazić? Głupie pytanie, jasne, że tak. Jego ego było pewnie delikatniejsze niż organizm z obniżoną odpornością. Obraziła go, a on, żeby się zemścić, zakręcił kurek z pieniędzmi dla Medpaksu. To było jedyne wyjaśnienie.

Leila przyglądała się jej uważnie zza swoich okularów w czarnych oprawkach.

– Da się z nim porozmawiać? Nakłonić do zmiany zdania? Może zaprosić na lunch? – zapytała.

Isobel przesunęła kartki w dłoni.

– Myślę, że można spróbować – powiedziała niechętnie. Często spotykała się z potencjalnymi darczyńcami na lunchach, obiadach, a czasami również na śniadaniach. Nie byłaby to dla niej żadna nowość, wiedziała, że jest w tym dobra, że imponuje ludziom. Ale myśl o tym, że miałaby nadskakiwać temu rozpieszczonemu arystokracie, wywoływała w niej mdłości.

– Zajmiesz się tym?

Isobel wiedziała, co miałaby ochotę zrobić z takim obrażalskim złotym młodzieńcem, ale zachowała te myśli dla siebie, przybrała spokojny wyraz twarzy, spojrzała na Leilę i powiedziała:

– Jasne.

– Dobrze, bo jeżeli wkrótce nie otrzymamy pieniędzy, to koniec. Będziemy mogli zamknąć Medpax jeszcze przed wakacjami.

Zebrani wokół stołu wymienili niespokojne spojrzenia.

– Przesadzasz – stwierdziła Isobel.

Leila lubiła dramatyzować. Tak źle chyba nie jest?

Leila pokazała ręką wydruki i powiedziała:

– Możecie przeliczyć jeszcze raz. Ja tak zrobiłam. Bez pieniędzy będziemy mogli zapomnieć o pomocy humanitarnej. Cyfry nie kłamią.

Gdy zebranie się skończyło i zaczęli się rozchodzić, Leila zatrzymała Isobel.

– Mogłabyś jeszcze chwilkę zostać? – zapytała.

Drzwi się zamknęły i zostały same.

– Tak?

Leila przyglądała się jej przez chwilę.

– Chciałam sprawdzić, jak się czujesz.

Isobel oparła dłoń na stole, zaczęła bębnić palcami o blat, a potem przestała równie szybko, jak zaczęła.

– Dobrze.

Z grubsza biorąc, była to prawda.

– A jak tam problemy ze snem?

Isobel spojrzała na nią podejrzliwie.

– Przeprowadzasz wywiad psychologiczny?

Twarz Leili nawet nie drgnęła.

– A jest taka potrzeba?

Isobel zmusiła się do tego, żeby siedzieć spokojnie i nie okazywać niepokoju psychomotorycznego. Wzięła wdech. I zrobiła wydech. Wróciła trzy miesiące temu, ale wciąż jeszcze były takie obrazy i zapachy, których nie mogła zapomnieć. Najgorsze były pierwsze tygodnie po powrocie. Teraz życie toczyło się mniej więcej utartym torem.

– Nie potrzebuję już tabletek nasennych. Wszystko zmierza w dobrą stronę.

Przez chwilę siedziały w milczeniu.

– Naprawdę potrzebujemy kogoś w tym szpitalu dziecięcym, wiesz to równie dobrze jak ja – powiedziała w końcu Leila.

Isobel spodziewała się, że ten temat się pojawi.

– Nie jestem pediatrą.

To była śmieszna wymówka. Obie to wiedziały. Biorąc pod uwagę jej wiedzę i umiejętności, każdy szpital na świecie miałby z niej pożytek.

– Zastanowisz się jeszcze?

– Tak.

– A kiedy będziesz się zastanawiać, pomyślisz też o Skanii, prawda?

Isobel udało się całkowicie wyprzeć z pamięci tę szopkę. Medpax miał uczestniczyć w pewnym dobroczynnym bankiecie gdzieś na skańskiej prowincji. Bogaci ludzie, przedstawiciele firm, politycy i arystokracja zbiorą się w jakimś zamku. Będą sobie gawędzić, pić wino, jeść ekskluzywne dania i, oby, dadzą się przekonać do hojnych datków.

– Nie wystarczy, że będę nadskakiwać De la Gripowi?

– Ale wszyscy cię lubią. Jesteś trzecim pokoleniem Medpaksu, masz niesamowite poczucie sprawiedliwości społecznej i takie tam. Poza tym jesteś młodą kobietą, a to zawsze działa. Pomyśl tylko, ile uda się nam zebrać, jeśli też pojedziesz.

– Czy to przypadkiem nie jest szantaż emocjonalny?

– Oczywiście, że tak – zgodziła się Leila i popukała palcem wskazującym w kartkę z wyliczeniami. –Nawet jeśli ci się uda obłaskawić Alexandra De la Gripa, to i tak będzie to jak przyklejenie plasterka na ranę. Musimy się zabezpieczyć i zapewnić sobie regularne wpływy.

Czyli najpierw miała czołgać się u stóp jednego z najbardziej wyzutych z moralności mężczyzn na świecie, a potem jechać do Skanii i nadskakiwać kolejnym bogaczom. Zrobiło jej się naprawdę niedobrze.

– Dasz radę, Isobel?

– Tak.

Da radę, ponieważ dawała sobie radę praktycznie ze wszystkim. Ale pomyślała, że chyba wolałaby zostać w Liberii.

3

Alexander zdusił dłonią beknięcie.

Miał monstrualnego kaca.

Praktycznie rzecz biorąc, nadal był pijany.

Głęboko odetchnął. Alkohol, wódka, drinki i szampan, który pił od dwóch dni, w połączeniu z jetlagiem w końcu wygrały z jego tolerancją. Cholera. Ostatni raz tak się czuł, kiedy miał trzynaście lat i Åsa Bjelke pokazała mu, jak skutecznie opróżniać barek rodziców.

Przeciągnął się na krześle. Miał na sobie garnitur, ale ponieważ wcześniej nie był w stanie szukać krawata ani zapinać guzików koszuli, pod marynarkę włożył zwykły podkoszulek. Czterej mężczyźni w średnim wieku, którzy siedzieli naprzeciwko niego, przyglądali mu się z niesmakiem.

Położył dłoń na stole. Liczył na to, że chłodna powierzchnia pozwoli mu się uspokoić.

– Zaczynamy? – zapytał.

Jeden z mężczyzn wyjął teczkę, a inni poszli jego śladem i wkrótce cały stół pokryły Bardzo Ważne Dokumenty. To byli jego bankierzy i prawnicy, czyli ludzie, którzy dbali o szwedzką część jego pokaźnego majątku. Byli zajętymi i obowiązkowymi obywatelami i patrząc na ich miny, domyślał się, że nie są zadowoleni z tego, iż ściągnął ich do przestronnego biura fundacji mieszczącego się przy Smålandsgatan na Norrmalmie. Przed godziną wysłał im wiadomość, w której kazał im do siebie przyjechać. Wcześniej umawiali się, że to on odwiedzi po kolei każdego z nich. Ale w swoim obecnym stanie nie dałby rady opuścić granic dzielnicy, nie mówiąc już o dotarciu do czterech biur usytuowanych w różnych miejscach. Z trudem udało mu się dojść do fundacji, mimo że była oddalona o rzut kamieniem od hotelu.

A teraz jego prawnicy i bankierzy siedzieli naprzeciwko niego i wyglądali, jakby połknęli cytryny. Ale miał gdzieś to, że zburzył im plan dnia. Jeśli coś im nie odpowiada, mogą złożyć wypowiedzenie.

– Poprawcie mnie, jeśli się mylę, ale chyba otrzymujecie ode mnie wynagrodzenie w wysokości, którą można by określić jako skandaliczna albo astronomiczna – powiedział lodowatym tonem.

Mężczyźni milczeli, zmarszczyli tylko jeszcze bardziej czoła i zacisnęli mocniej usta.

– Przepraszam? – powiedział do faceta po lewej, nie pamiętał, jak on się nazywa. – Pomyślałem, że może na moment moglibyśmy ocieplić atmosferę. Uśmiechnąć się raz albo dwa.

Mężczyźni zaczęli się wiercić nerwowo na krzesłach. Postanowił, że jeśli go nie posłuchają, to ich wszystkich zwolni. Nie będzie miał najmniejszych problemów ze znalezieniem kogoś na ich miejsce.

Westchnął. Nie miał siły się nimi przejmować. Pokręcił głową.

– Miejmy to już za sobą – powiedział.

Rozległo się pukanie do drzwi i do środka weszła kobieta z tacą. „Kawa, dzięki Bogu”, pomyślał. Kobieta podniosła srebrny dzbanek i rozlała napój do filiżanek z cieniutkiej porcelany, a potem postawiła na stole talerz z małymi miętowymi czekoladkami w kolorowych sreberkach. Alexander nie znał nic równie ohydnego. Czy naprawdę ktoś był w stanie to jeść? Wziął filiżankę, podczas gdy mężczyźni wyjęli długopisy i zaczęli układać papiery w sobie tylko znanym porządku. Alexander popijał kawę i ponuro przyglądał się stosom dokumentów, które miał podpisać. Najwyższy z nich miał prawie dziesięć centymetrów wysokości.

– Potrzebny nam pana podpis na tym wszystkim – powiedział jeden z mężczyzn, pokazując stosy. – Nalegam – dodał, jakby przeczuwał, że jedyne, na co Alexander ma ochotę, to wstać, wyjść i nigdy więcej nie wrócić.

Nie wiedział, dlaczego tak bardzo tego nienawidzi. U siebie, w Nowym Jorku, wszystko miał pod kontrolą. Może chodziło o to, że ci mężczyźni przypominali mu ojca, który w dzieciństwie cały czas go krytykował i usiłował złamać. Możliwe, że nie znosił wszystkiego, co miało związek ze szwedzkim życiem gospodarczym. Po tym, co się stało ubiegłego lata, musiał nabrać dystansu do Szwecji i zrobił to, wtykając głowę w piasek i zapominając o swoich obowiązkach. Teraz przyszło mu za to zapłacić.

– Dawajcie to – wymamrotał.

Z rezygnacją zaczął składać podpisy. Jeden po drugim.

– Proszę podpisać tu i tu – powtarzali mężczyźni, jakby się zacięli.

Inwestycje. Zlecenia wypłaty. Pełnomocnictwa.

Kiedy zaczęła się zbliżać pora lunchu, a on nie był nawet w połowie podpisywania, pomyślał, że musi się napić czegoś innego niż ta kawa i zaczerpnąć powietrza.

– Zrobimy sobie dziesięć minut przerwy – oznajmił, wyszedł szybko z pokoju, zamknął oczy i głęboko odetchnął.

Chciałby móc powiedzieć, że się cieszy, że w końcu się za to zabrał, że kawa pomogła mu uporać się z kacem, ale… Otworzył oczy, kiedy usłyszał podniesione głosy. Zobaczył, że w sekretariacie jest jakaś rudowłosa kobieta. Stała plecami do niego i gestykulowała, rozmawiając z sekretarką.

– Nie mogę pani dać jego numeru – mówiła pracownica fundacji. W jej głosie pobrzmiewała irytacja, jakby już wielokrotnie to powtarzała.

– Może mi pani przynajmniej powiedzieć, czy jest w Sztokholmie? Wysłałam mu maila, ale nie dostałam odpowiedzi. Wybiera się do Szwecji? Wie pani, jak mogłabym się z nim skontaktować? Musi być jakiś sposób.

Oczy Alexandra się zwęziły. Gdzieś już słyszał ten głos.

Sekretarka podniosła wzrok i posłała mu ostrzegawcze spojrzenie. Rudowłosa kobieta musiała to zauważyć, bo momentalnie się odwróciła. Od razu ją rozpoznał.

Isobel Sørensen.

„Proszę, proszę”, pomyślał. Poczuł, że zaczyna się uśmiechać. Podchodząc do niej, pomyślał, że to o wiele zabawniejsze niż podpisywanie jakichś tam papierów. Isobel była tak ładna, jak zapamiętał. Chociaż „ładna” to nie jest właściwe słowo. Isobel Sørensen była piękna. Tak jak piękny jest pożar puszczy, eksplozja albo katastrofa naturalna. Uśmiechnął się do niej szeroko. Po krótkiej chwili odpowiedziała mu uprzejmym uśmiechem, ale jej oczy pozostały poważne.

– Próbowałam się z tobą skontaktować – oznajmiła i wyciągnęła do niego rękę. Uścisnęła mocno jego dłoń, a potem cofnęła się o krok i przyjrzała mu się badawczo.

Odruchowo chciał przejechać dłonią po zarośniętej brodzie, ale się powstrzymał. Żałował, że jednak się nie ogolił.

– Wysłałam ci maila. Przyszłam tu, żeby dostać twój numer telefonu. Nie sposób się z tobą skontaktować.

– A jednak ci się udało.

Nic dziwnego, że miała takie trudności. Wszystkie maile ze skrzynki odbiorczej fundacji automatycznie przechodziły do folderu, którego nie otwierał od… Nawet nie pamiętał, kiedy ostatnio do niego zaglądał. Uświadomił sobie, że musiał on zawierać setki nieprzeczytanych wiadomości.

– W porządku – powiedział uspokajająco do sekretarki. Potem zwrócił się znów do Isobel. Użył całego swojego uroku. – Nie wiedziałem, że aż tak ci zależy na tym, żeby ze mną porozmawiać. W czym mogę ci pomóc?

Oczy Isobel błysnęły.

Otworzyły się drzwi do pokoju, w którym zostawił bankierów.

– Panie De la Grip? – powiedział jeden z nich, wyglądając na zewnątrz.

„Cholera”, pomyślał Alexander, zdążył już zapomnieć o tych swoich ponurych specach od finansów.

– Po lunchu – zawołał do mężczyzny. – Muszę najpierw coś załatwić.

Był szczerze zaciekawiony, czego chce od niego Isobel Sørensen. Nie żeby przez ostatnie pół roku poświęcił jej choć myśl, ale dobrze ją pamiętał. Gdyby ktoś go zapytał, co o niej sądzi, powiedziałby: „To jedna z tych nielicznych kobiet, na które mój urok nie działa. To niepojęte”. Za każdym razem, gdy się spotykali, Isobel była nieprzystępna, wroga albo nieuprzejma. Oczywiście nie był w stanie się temu oprzeć. Spojrzał na sekretarkę i zapytał:

– Czy jest jakiś pokój, w którym możemy usiąść? – zapytał, a potem zwrócił się do Isobel. – Kawy?

– Nie, dziękuję.

Sekretarka minęła ich, stukając obcasami. Alexander wyciągnął dłoń i pokazał Isobel, żeby poszła przodem. Dobre wychowanie wyniósł z domu, miał je we krwi i nawet gdyby chciał, nie potrafiłby zachować się niegrzecznie wobec kobiety. Miał teraz świetną okazję, żeby przyjrzeć się jej od tyłu. Wiatrówka, koński ogon i długie nogi. Miała na sobie bezkształtne spodnie, a na nich plamy z błota. Chwilę potrwało, zanim Alexander zdał sobie sprawę, że przyjechała na rowerze. Kiedy on ostatnio jechał na rowerze? A do tego włożyła praktyczne buty na płaskim obcasie. Jedna z najmniej seksownych rzeczy, jakie kiedykolwiek widział. Zaczął się zastanawiać, czy tylko mu się zdawało, że jest atrakcyjna. Isobel usiadła. Nie, nie zdawało mu się. Nie pamiętał, kiedy i czy w ogóle widział aż tak piękną kobietę. Dałby wszystko, żeby zobaczyć ją w obcisłej sukience. Choć oczywiście najchętniej widziałby ją nago. Pod tymi wszystkimi warstwami szeleszczących i praktycznych materiałów w stonowanych kolorach przeczuwał istnienie mnóstwa interesujących krągłości i fascynujących tajemnic. Usiadł. Dzień, który tak okropnie się zaczął, właśnie stał się zdecydowanie lepszy.

Isobel założyła nogę na nogę. Zaczął się zastanawiać, jak wyglądają jej nogi. Na pewno są silne, skoro wszędzie jeździła na rowerze. Patrzyła na niego wyczekująco. Czego, u licha, mogła od niego chcieć? Nagle coś mu przyszło do głowy. Chyba z nią nie spał? Boże, coś takiego chyba by pamiętał? Zaczął szperać w pamięci i przez to nie zauważył, że zaczęła mówić.

– Przepraszam – powiedział. – Mogłabyś zacząć od początku?

Zamrugała. Nie zmieniła wyrazu twarzy, ale w jej oczach pojawił się ogień. Zniknął tak szybko, jak się zapalił, jak gdyby jakieś uczucie wymknęło się jej spod kontroli, ale zaraz zostało powściągnięte. Zaczęła mówić od początku, powoli i bardzo wyraźnie, jak gdyby rozmawiała z dzieckiem.

– Masz, oczywiście, prawo zrobić, jak zechcesz. Rozumiem, że to twoje pieniądze. Ale chciałabym cię przeprosić. Mam nadzieję, że będziesz w stanie spojrzeć na to szerzej. Zrozumieć, że twoja decyzja będzie miała wpływ na wielu ludzi, nie tylko na mnie. Że tu chodzi o ludzi z krwi i kości.

Alexander podrapał się po czole. Isobel równie dobrze mogła mówić w jakimś wymarłym języku. Nic z tego nie rozumiał.

Otworzył i zamknął usta. Isobel mówiła dalej.

– Dla ludzi, których to dotyczy, będzie to prawdziwa katastrofa. Jak już powiedziałam, żałuję tego, co się zdarzyło między nami, gdybym mogła to cofnąć, zrobiłabym to. Ale to jest ważne, również dla dzieci. Nie przesadzam, gdy mówię, że to kwestia życia i śmierci.

Wzięła teczkę i zaczęła z niej wyjmować zdjęcia niedożywionych dzieci i czegoś, co wyglądało jak szpitalne łóżka i kartki z jakimiś wyliczeniami.

– Isobel… – powiedział i musiał odchrząknąć. – Przepraszam, miałem trudny poranek i nie bardzo wiem, o czym mówisz.

Położyła dłonie na kolanach i przyglądała mu się przez dłuższą chwilę. Wzięła głęboki oddech. Na jej policzkach zagościły rumieńce. Między brwiami, które, nawiasem mówiąc, były fascynujące, płomiennorude na tle bladego czoła, pojawiła się zmarszczka. Była prawdziwą pięknością. Potrafił sobie wyobrazić, jak wchodzi z nią pod rękę do jednego z klubów w Nowym Jorku. Albo jeszcze lepiej, jak ona leży pod nim w jego łóżku albo na owczej skórze. Cholera, znów powiedziała coś, czego nie usłyszał. Spróbował się skupić.

– Jesteśmy całkowicie uzależnieni od naszych darczyńców.

– W porządku – powiedział, nie rozumiejąc, co to ma z nim wspólnego. Zamrugał. Chciałby, żeby kofeina, którą w siebie wlał, jakimś cudem rozproszyła mgły spowijające jego mózg. – Czyli, jeżeli dobrze rozumiem, gdzieś brakuje pieniędzy? – zapytał, żeby się upewnić. Zanim jeszcze skończył mówić, dotarło do niego, że umknęło mu coś bardzo istotnego.

Isobel kilka razy mrugnęła. Wokół jej ust pojawiło się napięcie, które sprawiło, że po oficjalnym wyrazie twarzy, jaki przyjęła na początku, nie pozostał nawet ślad.

– Pozwól, że powtórzę to, co najważniejsze – powiedziała z zawziętością. Rzuciła się w kolejny monolog o głodzie, dzieciach i pieniądzach.

Tym razem naprawdę próbował jej słuchać. Niezależnie od tego, co sądziła o nim Isobel, wcale nie był upośledzony. W końcu udało mu się zrozumieć, o co jej chodzi.

– Dawaliśmy pieniądze twojej organizacji. A teraz przestaliśmy. I jesteś… hm… wzburzona – zdecydował się na to słowo.

– Wiem, że zrobiłeś to, żeby się zemścić. Ale ja…

– Zemścić? – przerwał jej. Naprawdę niełatwo było za nią nadążyć.

– Tak, wiesz, za to, że ja…

Trochę się zaczerwieniła. Czy to chore, że podniecała go kobieta, która się czerwieni? Ale wyglądała jak jakaś cholerna Amazonka, a fakt, że okazywała słabość, sprawiał, że była jeszcze bardziej seksowna.

– …że byłam wtedy niemiła.

– Niemiła? A chodzi ci o ten raz, gdy kazałaś mi się odpieprzyć? – podsunął usłużnie. – Czy chodzi ci o ten raz, gdy na Arlandzie odwróciłaś się do mnie plecami? Albo gdy udawałaś, że nie znasz szwedzkiego? Przepraszam, ale byłaś niemiła tak wiele razy, że nie wiem, o który konkretnie ci chodzi.

Na jej szyi pojawiły się czerwone smugi. Miała niemal przeźroczystą skórę, białą jak jedwab i mleko, oprószoną złotymi piegami.

– Czyli powodem tego, że tu przyszłaś i na mnie krzyczysz…

– Nie krzyczę – przerwała mu.

– Czyli powód tej rozmowy jest następujący: powiedziałaś coś niemiłego, ja się wściekłem, przestałem wpłacać pieniądze na twoją organizację, która ratuje życie, i przez to spowodowałem masowe zgony wśród dzieci w Afryce? – podsumował.

– Nie w Afryce w ogóle. W Czadzie.

– To tam leciałaś, gdy się spotkaliśmy na Arlandzie?

– Tak.

– Wtedy powiedziałaś, że lecisz do Afryki – wytknął jej.

– Nie sądziłam, że wiesz, gdzie leży Czad – odparowała.

– Hm – mruknął.

Nie miał pojęcia o większości rzeczy, o których opowiedziała. Ale mogło tak być. Wiele z tego, co się wydarzyło w ciągu ostatnich sześciu miesięcy, było dla niego nieco niejasne.

– Medpax wypełnia w Czadzie bardzo ważną misję. Ale jesteśmy małą organizacją i przez to łatwo nas osłabić. Naprawdę mi przykro, jeśli cię uraziłam. Chętnie opowiem ci o tym, jak pracujemy.

Zaczęła wyjmować kolejne teczki ze swojej torby z nieokreślonego materiału. Alexander podniósł rękę do góry.

– Proszę – powiedział. – Żadnych więcej papierów.

Odłożyła torbę i posłała mu sztywny uśmiech.

– Czy możesz przynajmniej pomyśleć o tym, co ci powiedziałam? – zapytała.

– Jasne.

Patrzyła na niego nieufnie.

– To naprawdę ważne – dodała.

– Przecież powiedziałem, że pomyślę – odburknął.

Może dlatego, że przez całe przedpołudnie czuł pogardę czterech mężczyzn, których rodziny prawdopodobnie utrzymywał. Może dlatego, że nie był przyzwyczajony do kobiet takich jak Isobel. Ale kręciło mu się w głowie i zaczynał mieć dość wrogości.

Nie po to przyjechał do Sztokholmu, żeby obrażali go ludzie, którym nic nie zrobił. W każdym razie nie umyślnie.

– Medpax realizuje wiele programów szczepień. Wykonujemy niezwykle ważną pracę, gdy chodzi o malarię, niedożywienie. Mamy…

– Isobel, pomyślę – przerwał jej. Miał wrażenie, że eksploduje, jeżeli usłyszy jeszcze choć jedno słowo o niedożywionych dzieciach i heroicznych lekarzach.

– To, co robimy, to nie rozrywka w wolnym czasie. Nasi lekarze naprawdę są tam potrzebni. Musisz zrozumieć…

Wyprostował się na krześle. Położył dłoń na stole i posłał jej znaczące spojrzenie.

– Rzecz w tym, że ja nic nie muszę.

Nadal do końca nie wiedział, o co w tym wszystkim chodzi. Wciąż był, do cholery, pijany, ale docierało do niego, że ta nieszczerze uśmiechnięta lekarka prawdopodobnie domaga się od niego mnóstwa pieniędzy.

– Jak już powiedziałem, przyjrzę się sprawie – powiedział. Chciał dodać coś o tym, że to elementarny błąd okazywać tak wyraźną pogardę ludziom, których prosi się o pieniądze, ale nie dał rady.

– Mimo to uważam, że… – zaczęła.

– Wystarczy – uciął. Wstał i zamknął na chwilę oczy, bo mu się zakręciło w głowie. Powinien chyba coś zjeść. – Zadzwonię do ciebie – oznajmił tak zdecydowanym tonem, na jaki było go stać.

Przez chwilę sprawiała wrażenie, jakby miała ochotę jeszcze coś powiedzieć, ale schowała papiery do teczki, którą potem włożyła do swojej wyblakłej torby, i też się podniosła.

– Dziękuję za poświęcony czas – powiedziała i wyciągnęła do niego rękę.

Uścisnął ją mocno, ale nagle naszła go absurdalna ochota, żeby przyciągnąć jej dłoń do ust i pocałować. Jednak powstrzymał się i spojrzał tylko na ich połączone dłonie. Isobel miała długie palce, krótko obcięte paznokcie i nie nosiła żadnej biżuterii. To były dłonie kompetentnego lekarza.

– Zadzwonię do ciebie – powtórzył. Puściła jego dłoń i ruszyła w stronę drzwi ze zniszczoną torbą na ramieniu. Jej wiatrówka cicho szeleściła.

Ruszył do przodu, żeby otworzyć przed nią drzwi.

Posłała mu długie spojrzenie i mimo że nic nie powiedziała, to w jej szarych jak pozbawiony słońca listopadowy poranek oczach wyczytał, że zła opinia, jaką o nim miała, po tym spotkaniu jeszcze się pogorszyła. Z jakiegoś powodu mu się to nie spodobało.

– Do widzenia, Isobel – powiedział cicho.Wyszła bez słowa, a on stał i długo za nią patrzył.

4

Isobel wyszła do poczekalni po kolejną pacjentkę, kobietę w jej wieku, która miała problemy po części ze snem i stresem, a po części ze swoją mamą.

„Jeśli chodzi o to ostatnie, to też przydałaby mi się pomoc”, pomyślała Isobel, słuchając pacjentki. Zastanawiała się, czy wypisać skierowanie do psychologa, ale postanowiła zaczekać. Jednocześnie uświadomiła sobie, że cały czas nie może pozbyć się okropnego wrażenia, że nie najlepiej poradziła sobie podczas wczorajszej rozmowy z Alexandrem De la Gripem.

Wypisała receptę, zaleciła mniej interakcji z mamą i przyjęła kolejną osobę. Ale niezależnie od tego, jak bardzo koncentrowała się na pracy, nie opuszczało jej nieprzyjemne uczucie, że zawaliła sprawę. I to kompletnie.

Mierząc ciśnienie i wypisując leki na wrzody żołądka, zastanawiała się, jak to w ogóle możliwe. Była znana z umiejętności radzenia sobie z innymi i zachowania spokoju. To do niej rejestrowano histerycznych i roszczeniowych pacjentów, to ona uspokajała wzburzone pielęgniarki i werbowała pracowników terenowych i to ona wygłaszała odczyty dla studentów o tym, jak istotne w zawodzie lekarza są jego kompetencje interpersonalne. A wdarła się do Alexandra De la Gripa i zachowywała jak krnąbrna nastolatka. W pięknym biurze jego wytwornej fundacji, od której zależało istnienie Medpaksu.

Jakim słowem można by ją najlepiej opisać?

Idiotka.

Ale bardzo się denerwowała. Alexander był tak przystojny, że z trudem to zaakceptowała. Żaden mężczyzna nie miał prawa tak wyglądać, to wydawało się nienaturalne. Mimo rozczochranych włosów, zarostu na brodzie i wymiętego garnituru, był taki atrakcyjny, że patrząc na niego, wbrew sobie się czerwieniła. Na dokładkę Alexander De la Grip należał do arystokracji i był bogaty. Nie tak zwyczajnie bogaty, ale niesamowicie bogaty. Nie żeby kiedykolwiek miała złudzenia co do tego, że życie jest sprawiedliwe, ale żeby aż tak? Jak mogło być aż tak bardzo niesprawiedliwe? Kroplą, która przepełniła czarę goryczy, były jego przekrwione oczy i bijąca od niego woń trawionego alkoholu. Miał czelność stać w tej swojej fundacji, otoczony wianuszkiem ludzi czekających na każde jego skinienie, i wyglądać tak, jakby od tygodnia nie robił nic innego, tylko imprezował, podczas gdy ona walczyła o przetrwanie Medpaksu. Tego było za wiele. Pozwoliła zatem, żeby rzeczy, które nie powinny ją obchodzić, wpłynęły na nią i spowodowały, że dopuściła do głosu niskie uczucia i wszystko zakończyło się katastrofą. Zamknęła drzwi, westchnęła i zadzwoniła do Leili.

– Dzwonił może Alexander De la Grip? – zapytała.

– Nie, a miał?

Isobel odchyliła się na oparciu i położyła nogi na stole. Zostało jej jeszcze co najmniej ośmiu pacjentów, ale mogła sobie pozwolić na krótką rozmowę.

– Wczoraj na niego nakrzyczałam. Możliwe też, że go obraziłam. Znowu. Więc nie, raczej nie będzie dzwonił.

– Rozumiem. Jak się dziś czujesz?

– Mam nie po kolei w głowie. Możesz mnie poddać analizie, jeśli chcesz. Co jest ze mną nie tak?

Leila prychnęła.

– Wcale nie muszę cię analizować, to żadne wyzwanie. I tak wiem, o co chodzi. Podejrzewam, że już w macicy stawiałaś sobie wysokie wymagania. Cały czas się martwisz, czy jesteś wystarczająco dobra. Zależy ci na tym, żeby twoi bliźni i koledzy czuli, że ich dostrzegasz. Każdy, kto cię spotka, podziwia cię, ale ty sobie tego nie uświadamiasz, bo bez przerwy się zastanawiasz, co jeszcze zrobić, żeby twoja zajęta sobą matka i nieżyjący ojciec byli z ciebie dumni. Coś mi umknęło?

Isobel zamknęła oczy. Nie potrafiła zdecydować, czy pomysł, żeby zadzwonić do Leili, był zły czy dobry.

– To chyba dość… szczegółowa analiza – powiedziała potulnie.

– Isobel, jesteś osobą, którą każdy chciałby mieć w swoim zespole.

– Ale się ośmieszyłam.

– Tak. Witaj w zwyczajnym świecie, w którym ludzie się czasem ośmieszają. Zapomnij już o tym.

– Co to za psychologiczne frazesy? To nie takie łatwe.

– Zgadza się, ale ty nie chcesz, żeby było łatwo. Proszę bardzo.

Isobel przyjęła następnego pacjenta. PR-owca, który cały czas wracał, skarżąc się na bezsenność i dyskopatię. Powstrzymała się przed uwagą, że pewnie lepiej by spał, gdyby przestał cały czas zdradzać swoją żonę. Wypisała mu receptę na środki przeciwbólowe i wyznaczyła jak najodleglejszy termin powtórnej wizyty. Potem wysłuchała zestresowanego dziennikarza, który powiedział, że „trochę go drapie w gardle”. Facet miał wysoką gorączkę i zanim jeszcze przyszły wyniki z laboratorium, Isobel wiedziała, że to szkarlatyna. Kiedy spojrzała na zegarek, zobaczyła, że jest już trzecia. Zrezygnowała ze wspólnej przerwy na kawę i zamknęła się w swoim gabinecie. Siedząc przed komputerem, zajadała sucharki z dżemem pomarańczowym. Do wyszukiwarki wpisała hasło „Alexander De la Grip + zdjęcia”. Wczoraj wydał jej się jeszcze bardziej umięśniony, niż kiedy go widziała ostatnio, mimo że już wówczas nie należał do ułomków. Był wysoki, znacznie wyższy od niej, choć ona często musiała patrzeć na mężczyzn z góry i w szkole cały czas walczyła z pokusą, żeby się garbić. „Wyprostuj plecy, Isobel”. „Jesteś taka wysoka, chyba grasz w kosza?”. „Dlaczego zawsze nosisz za krótkie spodnie?”

Jakie znaczenie miało to, że Alexander jest wysoki? A miało. Wysocy, potężni mężczyźni byli atrakcyjni. Przyzwyczaiła się do tego, że na oko, bez pytania, oceniała czyjś wzrost i wagę. Tylko patrzyła i już wiedziała. Alexander musiał mieć co najmniej metr dziewięćdziesiąt sześć i ważył między sto pięć a sto dziesięć kilo. Miał szerokie ramiona, muskularny kark i twarde mięśnie brzucha. Przesuwała zdjęcia na ekranie, znalazła to najbardziej znane, na którym stał półnagi, błyszczący od olejku, a dwie kobiety klęczały u jego stóp, porównała je z nowszymi i z tym, co sama zapamiętała. Coś musiał ze sobą zrobić. Chodził na siłownię? Wyrzuciła do kosza okruchy sucharków, wyłączyła wyszukiwarkę internetową i poszła po kolejnego pacjenta.

Kiedy przyjęła już wszystkich chorych, założyła kask i ruszyła na rowerze do domu. Dziś wieczorem miała się spotkać przy piwie z grupą lekarzy polowych, ale zaczęła się wahać. Lepiej by było, żeby poszła. Wiedziała, że niedobrze jest trzymać się na uboczu. Jutro, pomyślała, zajmę się tym jutro.

Siedząc przed telewizorem, zjadła gotowe danie, które wcześniej kupiła, potem przeczytała w „Läkartidningen” artykuł o malarii i napiła się czerwonej herbaty.

Jutro, pomyślała znowu, leżąc w łóżku. Była wykończona, ale nie mogła usnąć. Jutro jakoś to rozwiążę, stanę się lepszym człowiekiem. Zamknęła oczy. Spała nago. To był luksus, na który pozwalała sobie, gdy była w domu. Na misji jako kobieta musiała być ostrożna, ale u siebie mogła czuć chłód pościeli na nagiej skórze. Nie potrafiła się wyciszyć. Może powinna się zaspokoić? Orgazm uwalniał oksytocynę i obniżał ciśnienie. Przesunęła dłońmi po ciele, ale nie była w nastroju, myśli miała zajęte czym innym. Może i dobrze. Życie seksualne było kolejną trudną sprawą, za którą nie miała siły się zabrać. Spojrzała na zegarek, wzięła komórkę i wysłała esemesa do Leili.

Podjęłam decyzję. Jadę do Czadu.

Leila nie odpisała.

Prawdopodobnie dlatego, że miała jakieś życie.

Isobel położyła się na boku i spojrzała w okno. Usnęła dopiero po kilku godzinach.

5

Gina Adan zawiązała w pasie biały fartuch i po cichu policzyła kieliszki, wysokie, kryształowe, wypełnione szampanem i ustawione na masywnej antycznej tacy ze srebra. Będą sporo ważyć. Była silna, ale musiała uważać, żeby nie wziąć zbyt wielu naraz.

Spojrzała przez okno. Posiadłość Gyllgarn była skąpana w promieniach wiosennego słońca. Pod żółtą fasadą zamku kwitły narcyzy. Na zieleniącym się trawniku stały grupki gości, którzy przybyli na chrzest. Garnitury, wysokie obcasy i powiewające na wietrze sukienki. Donice i wazony w zamkowych pokojach wypełniały kwiaty, a każdy centymetr powierzchni był wypucowany na błysk. Gina wygładziła fartuch dłońmi. Kochała ten zamek i jego wielowiekową historię. Meble, ozdoby i obrazy, z których poważni szlachcice i ubrane w jedwabie szlachcianki patrzyli na nią, gdziekolwiek się ruszyła. Wszystko było szwedzkie, egzotyczne i diametralnie różne od otoczenia, w którym się wychowywała. W Somalii jest bardzo mało zamków.

– Jak idzie? Mogę w czymś pomóc? – zapytała Natalia, wpadając do kuchni. Na ręku trzymała malutką Molly. Najważniejszą osobę tego dnia.

Niemowlę zagruchało i Gina uśmiechnęła się na widok okrąglutkiej buzi. Zabawne, że taka szczupła i subtelna kobieta jak Natalia Hammar miała takie pulchniutkie dziecko.

– Nie trzeba – odparła Gina. – Wszystko jest pod kontrolą. Może pani dołączyć do gości.

– Dziękuję – powiedziała Natalia i na moment się zawahała. – Ale powiedz, gdybyś potrzebowała pomocy.

Gina patrzyła za nią. Zawsze lubiła Natalię, była w porządku, ale miała swoje własne demony, z którymi musiała się zmagać, mimo że była bogata i odnosiła sukcesy. Po skandalu, który wybuchł ubiegłego lata, dotychczasowi pracodawcy Giny, Ebba i Gustaf De la Grip, uciekli do Francji. Przez moment Gina była niebezpiecznie blisko finansowej katastrofy. Straciła wiele cennych zleceń, i to w chwili, kiedy potrzebowała ich najbardziej. Ale Natalia, która miała wtedy zdecydowanie większe zmartwienia, jak zwykle wykazała się empatią, zadzwoniła do niej i zapytała, czy chce, żeby ją komuś poleciła. Dzięki Bogu. Naprawdę potrzebowała pieniędzy.

Od szesnastego roku życia pracowała na uroczystościach takich jak ta. Od sześciu lat obsługiwała białą szwedzką arystokrację, podawała do stołu na chrzcinach, imprezach z okazji zdanej matury, ślubach, sprzątała wille w Djursholmenie i na Östermalmie. Nie miała nic przeciwko temu. Zwykle wynagrodzenie było dobre, a poza tym lubiła różnorodność. Jasne, mężczyźni ją obmacywali, składali świńskie propozycje i komentowali kolor jej skóry, a niektóre kobiety potrafiły być okropnie złośliwe, ale dla niej to był chleb powszedni, pod tym względem ta warstwa społeczna nie różniła się zbytnio od innych.

Wytarła plamę, którą dostrzegła na srebrnej powierzchni, i podniosła tacę. Ale źle oceniła ciężar i kiedy jeden z kieliszków zaczął się kołysać, serce podeszło jej do gardła. To był zabytkowy komplet, a szampan sporo kosztował.

Zaklęła. Nagle pojawiła się para silnych rąk, która w ostatniej chwili uratowała sytuację.

– Dziękuję – powiedziała z ulgą. Zobaczyła wesoły uśmiech i miała wrażenie, że w kuchni nagle zaświeciło słońce.

– Cześć – powiedział Alexander De la Grip. Pewnie trzymał ciężką tacę. – Mało brakowało. Dobrze, że się zjawiłem.

– Cześć – odparła i odpowiedziała na uśmiech. Najwięcej do czynienia miała z Natalią, ale Alexandra też znała. Pojawiał się od czasu do czasu i promieniał urodą. – Dawno się nie widzieliśmy – dodała i wzięła od niego tacę. Ostatni raz spotkała go w ubiegłe wakacje. Dobrze teraz wyglądał. Jak zawsze.

– Zgadza się, nie byłem w Szwecji od ślubu Natalii i Davida.

Gina zerknęła na jego twarz i stwierdziła, że wygląda na lekko wstawionego.

– Zajęty imprezowaniem? – zapytała. Próbowała policzyć w pamięci, ile nagłówków z jego imieniem i nazwiskiem widziała w ciągu minionego półrocza, ale poddała się przy dziesięciu.

– To ciężka praca, ale ktoś musi być czarną owcą w rodzinie – odparł i otworzył przed nią drzwi. W jego spojrzeniu, jak zawsze, gdy się zjawiał na rodzinnych imprezach, widać było nerwowość, którą bardzo starał się ukryć. – A jak się miewa najładniejsza roznosicielka szampana w Szwecji?

– Dobrze, dziękuję.

– Daj znać, jeśli będę mógł zrobić coś więcej, otworzyć kolejne drzwi albo uratować kolejne tace – powiedział i puścił do niej oko. – Wymasować zmęczone stopy.

– Mhm – mruknęła i zerknęła na niego nieufnie. Alexander zawsze z nią flirtował, ale robił to z każdą i w pewnym sensie była w tym cudowna równość. Przesunęła się obok niego i wyszła, żeby wykonywać swoją pracę.

Spragnieni goście szybko opróżnili tacę. Gina zaczęła zbierać puste kieliszki, jednocześnie obserwując otoczenie. David otaczał ramieniem Natalię. Rozmawiali z Åsą Bjelke i Michelem Chamounem. Gina nie mogła się powstrzymać i przez chwilę przyglądała się tej wspaniałej czwórce. Potem wróciła do kuchni, wymieniła puste kieliszki na pełne i znów wyszła, żeby podawać szampana.

Kiedy znalazła się na zewnątrz, zobaczyła że przez trawnik w jej stronę idzie Peter De la Grip. Był sam. Przygryzła wargę. Nie lubiła go, ale jako że podszedł do niej, zmusiła się do tego, żeby podsunąć mu tacę i grzecznie się uśmiechnąć.

– Cześć – powiedział. Wziął kieliszek, podziękował i w milczeniu stanął obok.

Nie wiedziała, co zrobić. Uznała, że niegrzecznie byłoby odejść. Z trójki rodzeństwa to Petera lubiła najmniej. Był dla niej przykładem białego mężczyzny, aroganckiego, przekonanego o własnej doskonałości i patrzącego z góry na innych. Zerknęła na niego, gdy tak stał z kieliszkiem w dłoni, wpatrzony w nieokreślony punkt. Żaden z gości nie podszedł do niego. Wyglądał inaczej. Schudł od czasu, gdy go ostatnio widziała – to musiało być tamtego poranka u Natalii tuż przed osławionym walnym zgromadzeniem akcjonariuszy. Chyba od tego czasu nie było mu łatwo. Uderzyła ją myśl, że ten zamek należał wcześniej do niego. Mieszkał w Gyllgarn z żoną. Potem stracił posiadłość, żona zażądała rozwodu, a teraz… Gina uświadomiła sobie, że nie ma pojęcia, co Peter teraz robi. Całkowicie zniknął z jej radaru. Stała w milczeniu, przenosiła ciężar ciała z nogi na nogę i zastanawiała się, czy Peter zauważy, jeśli ona tak po prostu zniknie.

Głośno westchnął i na nią spojrzał. Wyglądał na zmęczonego. Odstawił kieliszek na tacę.

– Dziękuję. Bardzo dobry – powiedział i odszedł.

Kiedy przecinał trawnik, ludzie odwracali wzrok. Gina spojrzała na kieliszek, który odstawił na tacę. Był pełny.

Alexander kątem oka przyglądał się Ginie, jednocześnie rozmawiając ze szczupłą hrabiną, z którą chodził do szkoły. Hrabina była śliczna, ale Gina porażała urodą. Miała długie, szczupłe ramiona, fantastyczną sylwetkę. Kości policzkowe, za które każda modelka mogłaby zabić. Gdyby nie pracowała dla jego rodziny, to… Skinął głową i posłał hrabinie uwodzicielski uśmiech, ale jego myśli biegły własnym torem. Przeszkadzało mu, że Gina rozmawia z Peterem. Fakt, że sam z nią flirtował, to jedno, ale nigdy nie przekroczyłby pewnej granicy wobec kogoś, kto jest od niego zależny. Ale gdy chodziło o Petera, który już raz dopuścił się gwałtu, nigdy nic nie było wiadomo. Dopiero kiedy jego brat odszedł, Alexander odetchnął. Hrabina wyglądała na zdziwioną, więc uśmiechnął się przepraszająco. Nie zdawał sobie sprawy z tego, jak bliski był rzucenia się na brata, gdyby ten popełnił najmniejszy nawet błąd. Nie widzieli się od pamiętnego zgromadzenia akcjonariuszy, na którym Peter zagłosował przeciwko ojcu i przyczynił do tego, że rodzina De la Gripów raz na zawsze straciła kontrolę nad Investum, ich rodzinną firmą. Nawet ze sobą od tamtej pory nie rozmawiali, co bardzo cieszyło Alexandra. Było wiele osób, których nie lubił i którymi gardził. Ludzie często okazywali się nieznośnie głupi, ale Peter i tak zajmował wysokie miejsce na liście „Ludzi, których nie znosił”. Hrabina nie przestawała go zagadywać. Zauważył, że Peter zniknął wśród gości. Przy odrobinie szczęścia może uda mu się uniknąć spotkania ze starszym bratem zarówno dzisiaj, jak i przez resztę życia.

– Alexander!

Odwrócił się na dźwięk dobrze znanego głosu z rosyjskim akcentem.

– Wujek Eugen! – powiedział i spojrzał na wuja z radością. Niewielu było takich członków rodziny, poza Natalią, których Alexander kochał, a wuj się do nich zaliczał.

Eugen przytulił go, mocno uściskał i głośno ucałował w oba policzki. Wyglądał rześko. Miał na sobie ubranie w intensywnych kolorach, był ogolony i pięknie pachniał.

– Skoro już jesteś w Szwecji, musisz odwiedzić mnie w Skanii – stwierdził Eugen i zamachał w powietrzu kieliszkiem. – Wydaję bal dobroczynny. Przyjdą ludzie, którzy będą na coś zbierać pieniądze. Chyba na ochronę środowiska. Wiesz, jak bardzo mi zależy na ochronie środowiska.

Alexander uniósł brew ze zdziwienia.

– A może chodzi o pokój na świecie? W każdym razie o coś takiego. Zapowiada się cały weekend wystąpień, odczytów i towarzyskich rozmów. Będzie wielu takich jak ty.

– Jak ja?

– No wiesz, pięknych ludzi, którzy mają za mało oleju w głowie i za dużo pieniędzy. Złotej młodzieży. Razem zrobimy coś, żeby świat stał się lepszy.

– Postaram się przyjechać – skłamał. Lubił wuja i chyba powinien odwiedzić zamek, który przecież był jego. Ale dobroczynna feta gdzieś na wsi to niezupełnie był jego przepis na udany weekend.

Eugen pokręcił głową, jakby czytał w jego myślach. Ale powiedział tylko:

– Byłoby miło, gdybyś wpadł. Od dawna nie spędzaliśmy razem czasu.

Podeszła do nich Natalia z Molly na ręku. Alexander przytulił siostrę na powitanie, a potem przyjrzał się swojej siostrzenicy, która radośnie robiła bańki ze śliny.

– To musiała odziedziczyć po ojcu.

– Jeśli wolno mi coś powiedzieć, to Molly wyjątkowo szybko się rozwija – oznajmiła Natalia i spojrzała na pokrytą śliną brodę córeczki. – Nawet jeśli nie zawsze to widać.

Alexander wybuchnął śmiechem.

– Dlaczego więc nie zostałem ojcem chrzestnym tego małego geniusza?

W złotych oczach Natalii mignęły wyrzuty sumienia, ale kiedy się odezwała, w jej głosie słuchać było pewność.

– Potrzebowałam kogoś, na kim można polegać.

Alexander drgnął, ale po chwili odzyskał rezon.

– Masz rację. Raczej nie jestem osobą, która może komuś wskazać właściwą drogę.

Uśmiechnął się, żeby nie pokazać, że właśnie, całkowicie nieoczekiwanie, został zraniony, ponieważ siostra najwyraźniej brała jego kandydaturę pod uwagę, ale uznała, że jest lekkoduchem.

Natalia uścisnęła jego ramię.

– Cieszę się, że przyjechałeś. Przez całą wiosnę w Gyllgarn będzie się dużo działo. Będziemy tu mieli różne imprezy dla dzieci i młodzieży. Obóz piłkarski. Lekcje konnej jazdy.

Słysząc uroczysty ton głosu Natalii, Alexander skrzywił się ironicznie. Ale z drugiej strony jego starsza siostra zawsze miała największe serce w rodzinie. Nie żeby musiała z kimś szczególnie konkurować w tym zakresie.

– Wydaje się, że ratowanie świata jest teraz w modzie – stwierdził Alexander i spojrzał na Eugena. Sięgnął po kolejny kieliszek szampana. Miał zamiar zachować trzeźwość, ale ten pomysł z każdą minutą wydawał mu się coraz gorszy. – Domyślam się, że takie wulgaryzowanie zamku jest bardzo popularne w naszych kręgach.

– W ogóle nie interesuje mnie to, co mówią o tym ludzie. Chcę zrobić coś dobrego.

Alexander zauważył kątem oka dobrze znaną sylwetkę. No tak, nadeszła pora.

– I już kiedy człowiek myślał, że dobro jednak zwycięży, pojawiło się zło i znów wzięło górę – wymamrotał, widząc, że matka zmierza w ich stronę.

– Mama nie jest zła – zaprotestowała Natalia.

Alexander spojrzał na nią z powątpiewaniem.

– Czy my w ogóle wychowywaliśmy się razem? – zapytał. To miał być żart, ale rzeczywiście mieli różne doświadczenia. Różnica polegała na tym, że on to wiedział.

– Wiem, wiem, ale ona stara się jak może – odparła Natalia, lepiej chwyciła Molly i znacząco spojrzała na Alexandra i Eugena. – Tylko żadnych scen.

– Do głowy by mi to nie przyszło – powiedział Alexander. – Co zatem sprawiło, że ten czort, to znaczy nasza mama, opuścił ukochaną winnicę?

Gustaf i Ebba De la Grip przeprowadzili się, albo uciekli, zależy jak na to patrzeć, po zamieszaniu, jakie wybuchło w zeszłym roku. Ubiegłego lata Gustaf w krótkim czasie stracił całą władzę nad Investum, wyparł się Natalii jako bękarta i na stare lata został negatywnym bohaterem virali, kiedy upubliczniono nagranie jego wypowiedzi – najbardziej rasistowskich, jakie kiedykolwiek padły z ust szwedzkiego finansisty. Jako że w głębi duszy był cyniczny, Alexander wiedział, że główny problem nie polegał na tym, że Gustaf nazwał kogoś brudasem i czarnuchem, tylko na tym, że wykazał się złym smakiem i dał się przyłapać. Jego wypowiedź została nagrana, ozdobiona zdjęciami i rozpowszechniona w sieci. Ostatni raz, gdy Alexander sprawdzał, owo niesławne nagranie miało prawie cztery miliony wyświetleń. W tym samym czasie, w którym filmik podbijał sieć, Alexander dowiedział się, że ojciec wyciszył informacje o brutalnym gwałcie, którego Peter dopuścił się w młodości. Wtedy zniknęły resztki uczucia, jakie żywił do ojca. Na zawsze. Jeśli o niego chodziło, ojciec równie dobrze mógłby nie żyć.

Sprawa z mamą była nieco bardziej skomplikowana, bo Natalia nie chciała zrywać z nią kontaktów. Upierała się przy tym. Alexander wiedział gdzieś w głębi duszy, że bardziej kocha Natalię, niż nie znosi ich matki. To nie było proste równanie, ponieważ uczucia, które żywił dla Ebby, znajdowały się bardzo blisko nienawiści. Przyjrzał się matce. Pamiętał, jak zostawiała go samego, żeby jechać do któregoś ze swoich „przyjaciół”. Ile lat miał, gdy zrobiła to po raz pierwszy? Cztery? Natalia nic o tym nie wiedziała. Nikt nie wiedział. Alexander uznał, że teraz to już bez znaczenia.

– Mama przyjechała na chrzciny – powiedziała Natalia. – Przez kilka tygodni będzie w mieście, proszę, chociaż spróbuj. Było jej naprawdę strasznie przykro, że nie odezwałeś się na Boże Narodzenie. Ani na Wielkanoc. Bardzo trudno było jej zostawić tatę samego we Francji i tu przyjechać, ale to zrobiła.

Alexander spojrzał na matkę, która przystanęła, żeby się przywitać z przyjaciółką, tak obiektywnie, jak tylko mógł. Błękitny kostium, a na blond włosach kapelusz w identycznym kolorze, idealna cera i dyskretna perfekcja. Wyglądała jak typowa przedstawicielka arystokracji. Jak taka zwyczajna kobieta mogła w nim kiedyś budzić aż tak silne uczucia? Nadal pamiętał, jak bardzo za nią tęsknił jako dziecko. Jak, kiedy miał pięć, sześć i siedem lat, tłumaczyła mu, że nie może go cały czas przytulać, że ma własne potrzeby, a on musi przestać cały czas tak ją tłamsić. Długo rozumiał to dosłownie i śmiertelnie się bał, że udusi mamę. Patrząc na nią teraz, wsunął dłonie w kieszenie i czekał.

– Cześć, mamo – powiedziała Natalia, kiedy Ebba do nich podeszła.

Matka wyglądała, jakby miała zamiar przytulić Natalię, ale poprzestała na niezdarnym poklepaniu jej po ramieniu. Posłała wesoło gruchającej Molly uśmiech, który wyglądał na szczery, skinęła bratu głową na powitanie, a potem spojrzała na Alexandra.

Zebrał w sobie wszystkie siły. Oczy matki napełniły się łzami.

– Alexander, tak cudownie cię widzieć.

Poczuł się bardzo nieprzyjemnie, jak zawsze, gdy matka starała się do niego zbliżyć teraz, gdy on już tego nie chciał. Wstrzymał oddech, próbując się bronić przed dobrze znanym zapachem jej perfum – jak zawsze używała White Linen, których nienawidził.

Pomyślał, że wszystko byłoby dużo łatwiejsze, gdyby nie to, że kiedyś naprawdę ją kochał. Lekko się teraz ukłonił.

– Ciebie też cudownie widzieć, kochana mamo – powiedział.

Nawet jeśli Ebba usłyszała ironię w jego głosie, to tego nie okazała. Zrobiła jeszcze krok w jego stronę i tym samym znalazła się w jego strefie osobistej. Znieruchomiał. Ebba bardzo rzadko przejmowała się potrzebami innych, ale wyglądało na to, że zrozumiała, iż posunęła się za daleko. Zawahała się, zamrugała i odwróciła się do Molly.

Alexander odetchnął.

Rozbrzmiał dzwon w starej kaplicy i goście zaczęli zajmować miejsca w ławkach. Molly miała zostać ochrzczona przez kobietę-pastora. Alexander cieszył się, że jego starsza siostra niezależnie od tego, co robiła, rzucała wyzwanie uprzedzeniom panującym wśród arystokracji. Kościół wypełnił się muzyką i Alexander zadrżał. Kiedy był mały, lubił się bawić w tej kaplicy. Fascynowały go promienie słońca wpadające do środka przez nierówne szybki i przerażało to, że każdy najmniejszy nawet dźwięk słychać było w całej kaplicy – sprawiała to akustyka tego pomieszczenia. Kiedy on i jego rodzeństwo byli mali, praktycznie każde wakacje spędzali w Gyllgarn. Przypomniał sobie długie brązowe włosy Natalii, konie, które kochała, i dzieci, z którymi się bawili. Część z nich była tu dzisiaj, oczywiście już dorosła, z własnymi rodzinami. Pamiętał, co robili, gdy byli mali, ale nie potrafił sobie przypomnieć uczucia. Był wtedy szczęśliwy? Nie potrafił sobie tego odtworzyć i go to męczyło.

Muzyka ucichła. Natalia i David podeszli do starej chrzcielnicy. Rodzice chrzestni, Åsa Bjelke i Michel Chamoun, stali obok. Molly głośno zaprotestowała, kiedy woda dotknęła jej główki, i rodzice zaczęli ją pocieszać.

Oczy Ebby zaszkliły się łzami i delikatnie wytarła je chusteczką. Może mama mimo wszystko wybaczyła Natalii to, że wyszła za mężczyznę, który odebrał jej to, co ona, matka, kochała najbardziej: pozycję w towarzystwie. Alexander zamknął oczy. Walczył z falą paniki, która go ogarnęła. Nie chciał tu być. Nie chciał siedzieć i udawać, że jest częścią wspólnoty.

Po chrzcie poszedł się przywitać z Davidem Hammarem. Uścisnęli sobie dłonie. Nie widzieli się od dnia ślubu Davida i Natalii. Alexander był na nim tylko dlatego, że David kazał go porwać.

– Cieszę się, że przyjechałeś – powiedział teraz David. Nie powiedział nic więcej, ale Alexander miał wrażenie, że w jego oczach widzi potępienie.

Alexander mruknął coś o tym, że ceremonia była wspaniała, i wycofał się, żeby trochę odetchnąć i przestać szukać w twarzach zebranych tego, czego tam nie było. Wymknął się po cichu i poszedł na tylny taras, oparł o kolumnę i zapatrzył w wodę.

– Wszystko w porządku? – zapytała nagle Gina.

– Mały przesyt rodziną. Po wszystkim przydałoby mi się coś mocniejszego od szampana.

Omiótł ją spojrzeniem. Pod fartuchem miała prostą sukienkę. I tenisówki.

– Nie miałabyś ochoty wyjść gdzieś ze mną, jak już tu skończysz? – zapytał. Lekko się uśmiechnęła.

– Nie, dziękuję. Miło mi, tak sądzę. Ale lubię moją pracę, a to wszystko by skomplikowało.

– Nie musimy niczego komplikować – zaprotestował. Ale bez przekonania, nie chciał narażać na szwank ich relacji. Lubił ją, ale raczej jak młodszą siostrę. Zasługiwała na kogoś o wiele lepszego niż cyniczny i pozbawiony złudzeń mężczyzna taki jak on.

– Poza tym dziś wieczorem muszę się uczyć – dodała.

– Aha. Przepraszam, nie miałem pojęcia, że się uczysz. Co studiujesz?

– Medycynę. Kończę drugi semestr – powiedziała z dumą, ale i zaczepnie, jak gdyby spodziewała się, że to zakwestionuje.

Wyglądało na to, że prześladowały go lekarki.

– Będziesz doktorem?

– Z czasem tak.

– Chcesz pomagać ludziom i takie tam? – zapytał i się uśmiechnął.

Oczy Giny się zwęziły. Nagle przypomniała mu Isobel Sørensen. Taka sama duma.

– Muszę wracać – powiedziała.

– Powodzenia – odparł szczerze.

Zawahała się i przygryzła wargę.

– Po prostu uważam, że każdy powinien się starać zmieniać świat na lepsze. Nigdy nie jest na to za późno.

Odwróciła się na pięcie.

Alexander został na tarasie. Z wewnętrznej kieszeni marynarki wyjął paczkę papierosów, wytrząsnął jednego, zapalił i dmuchnął dymem w niebo.

„Kurwa”, pomyślał, „ten dzień naprawdę był ciężką próbą”.

6

– Co ty tu robisz? – zapytała Leila, spoglądając na Isobel znad rogowych oprawek okularów.

– Pracowałam w ubiegły weekend – odparła Isobel. – I mam mnóstwo nadgodzin do odebrania. To mój wolny dzień.

Leila skrzyżowała ręce na piersiach.

– Nie to miałam na myśli. Czy w takim razie nie powinnaś mieć wolnego? Spać i czytać, jak normalny człowiek. Może pójść na jogę?

– Nienawidzę jogi. I nienawidzę ludzi, którzy ćwiczą jogę.

– Zgadzam się, to jest dość odrażające. Co tu w takim razie robisz?

Isobel pokazała skoroszyt, który przeglądała.

– Wspomnienia. Wiedziałaś o tym, że ja się tu praktycznie wychowałam?

Na długo przed pojawieniem się Leili, która zaczęła wszystko unowocześniać i usprawniać, biuro Medpaksu było spokojną oazą dla samotnej dziewczynki. Przez wiele lat przychodziła tu po szkole i odrabiała lekcje. Starsze panie, które przeważnie rozwiązywały krzyżówki i rozmawiały przez telefon, częstowały ją ciasteczkami i herbatą. Potem wracała do pustego mieszkania i sama robiła sobie obiad. Miała wrażenie, że tu jest bliżej mamy, która już wtedy pracowała jako ordynator, a wieczorami robiła, praktycznie rzecz biorąc, wszystko oprócz spędzania czasu ze swoją córką. Kiedy Isobel zaczęła studiować medycynę, wyprowadziła się z domu i zaczęła rozglądać po świecie. Matka oczekiwała, że Isobel pójdzie w ślady dziadka Henriego i jej, zostanie chirurgiem i będzie pracowała dla Medpaksu. Tymczasem Isobel dołączyła do Lekarzy bez Granic i zdecydowała się na medycynę wewnętrzną. Rozumiała, że gdyby spojrzeć na to jak na bunt, to nie był zbyt imponujący. Nadal lubiła tu przychodzić. Patrzeć na zdjęcia dziadka, które wisiały na ścianie. Uśmiechać się, widząc nagrody, które Medpax otrzymał w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, w czasach, gdy działalność organizacji humanitarnych kwitła i nie była niczym regulowana, a jedyne, czego było trzeba, to charyzmatyczny kierownik, potrafiący nawiązywać kontakty.

– Stare dobre czasy były odpowiednie dla mamy – powiedziała Isobel. – Kiedyś była naprawdę niesamowita. Trudno sobie nawet wyobrazić, jak ciężko pracowała, jak dobrze organizowała zbiórki. A potem się zestarzała i skłóciła z całym światem.

Leila oparła się o futrynę i spojrzała na nią poważnie.

– Czy to dlatego tu przyszłaś? Ze względu na Blanche? – zapytała.

– Nie wiem – odparła Isobel. – Zawsze powtarzam swoim pacjentom, że powinni dać pierwszeństwo własnym potrzebom. Teoretycznie tak właśnie należy robić.

Leila wzruszyła ramionami.

– Swoją drogą jest bardzo wielu karierowiczów, którzy są ekspertami w myśleniu przede wszystkim o sobie. Zwłaszcza niektórzy mężczyźni powinni zrozumieć, że świat nie kręci się wokół nich i ich potrzeb. Ale oczywiście jest wiele takich osób, które powinny nauczyć się lepiej dbać o siebie. Nie przejmować się oczekiwaniami innych dotyczącymi tego, co powinni zrobić.

Isobel przejechała palcem po skoroszycie. Opadła na oparcie i westchnęła z frustracją.

– Słyszę, co mówisz i sama to powtarzam. Ale wiesz, nie rozumiem jednej rzeczy. Jeżeli powinno się robić to, co człowiek chce, dlaczego tak często ma się wrażenie, że to błąd?

– Ponieważ istnieją krótkofalowe i długofalowe konsekwencje. Robienie tego, co jest dobre dla ciebie, wydaje się niewłaściwe. Człowiek ma wyrzuty sumienia i czuje się jak egoista. Ale słuchanie takich uczuć jest niebezpieczne. Należy myśleć o długofalowych konsekwencjach.

Isobel zaczęła się zastanawiać, czy to dlatego tak bardzo lubiła pracę w terenie. Czasami była to wręcz nieludzka harówka, ale co dziwne, życie codzienne wydawało się łatwiejsze, gdy wszystko było kwestią życia i śmierci.

– Już ze mną lepiej. W Liberii było ciężko. Nie widziałam nic gorszego od eboli. Ale chcę, żebyś wiedziała, że już doszłam do siebie.

– Wiem, wyglądasz lepiej. Ale przez jakiś czas niepokoiłam się o ciebie.

– Dziękuję – powiedziała Isobel. Cieszyła się, że o tym porozmawiały i że miały to już za sobą. Pod tym względem Leila była w porządku. – W weekend rozmawiałam z Idrisem.

Idris był miejscowym lekarzem, który odpowiadał za ich szpital w Czadzie, i czasem rozmawiali przez Skype’a.

– Zakładam, że nadal masz ważne wizy i wszystkie szczepienia.

– Tak – potwierdziła Isobel. – W zasadzie to idealne rozwiązanie, żebym to ja tam pojechała.

Isobel znała francuski, była przyzwyczajona do tego typu misji i rzeczywiście miała wszystkie potrzebne pieczątki i szczepienia. Mogłaby tam zostać miesiąc, a w tym czasie Leila poszukałaby lekarza gotowego jechać tam na dłużej.

– Trafisz na porę deszczową.

– Tak. Ale zwykle to nie problem. Po prostu jest trochę więcej błota.

– Zastanawiałam się nad czymś. Kiedy ostatnio przechodziłaś jakieś szkolenie w zakresie bezpieczeństwa? – zapytała Leila.

Isobel od szesnastego roku życia pracowała jako wolontariuszka w różnych, lepiej i gorzej zarządzanych organizacjach. Zanim wyjechała na swoją pierwszą misję dla Lekarzy bez Granic do Iraku, gdzie miała pracować w obozie dla uchodźców, przeszła szczegółowe szkolenie, które między innymi dotyczyło bezpieczeństwa. Potem, zaraz po ukończeniu studiów, była na Haiti, pomagała opanować chaos po trzęsieniu ziemi. A praca w czasie epidemii eboli wymagała zupełnie nowego poziomu ostrożności. Innymi słowy o bezpieczeństwie wiedziała praktycznie wszystko. Poza tym nie była żadnym lekarzem-kowbojem. Wiedziała, że nieostrożni pracownicy terenowi bardzo szybko znikają.

– Ostatnie szkolenie przechodziłam już jakiś czas temu, ale przecież sama prowadzę kursy – przypomniała Leili.

Isobel prowadziła warsztaty i seminaria dla lekarzy, którzy wrócili z misji. Rozmawiali o swoich doświadczeniach związanych z pacjentami i niebezpiecznymi sytuacjami. Choć musiała przyznać, że najczęściej mówili o problemach ze współpracą. Niewiele niewtajemniczonych osób potrafiło zrozumieć, że najgorsze w pracy w terenie nie było to, że pacjenci umierali. Wiele osób przeżywało i było wiele napawających nadzieją historii. Poza tym człowiek rzadko kiedy czuł się aż tak potrzebny jako lekarz, niż wtedy, gdy pracował w terenie. Nie, to współpraca często stanowiła największe wyzwanie. W czasie misji liczyła się elastyczność i cierpliwość. Przez cały czas wybuchały konflikty między pracownikami terenowymi. Żeby radzić sobie w różnych sytuacjach, potrzebna była umiejętność dopasowania się i zapominania o własnym ego. Nie można było stawiać żądań i zachowywać się jak primadonna. Ci, którzy mieli z tym problem, musieli wracać do domu. Isobel wiedziała, że jej matka właśnie dlatego już w latach osiemdziesiątych przestała wyjeżdżać w teren. Nie potrafiła z nikim współpracować, domagała się specjalnego traktowania i nie chciała się dopasować. Po prostu mama lepiej radziła sobie w telewizyjnych studiach i na różnego rodzaju galach niż w terenie.

– Prowadzenie kursów dla innych to niezupełnie to samo co przejście szkolenia z zakresu bezpieczeństwa – stwierdziła Leila. – Zapisałam już Svena, więc będziesz mogła pójść zamiast niego.

Isobel zaczęła protestować, ale nagle zadzwoniła komórka Leili.

– To nie podlega dyskusji – ucięła Leila i wyszła z pokoju, żeby odebrać telefon.

Kiedy wróciła, Isobel była już pochłonięta analizowaniem spisu inwentarza i czytaniem doniesień z Czadu, które sporządzili poprzedni pracownicy terenowi. Jej dziadek, który zginął w Czadzie, zostawił po sobie mnóstwo notatek. Posługiwał się bardzo poprawną, akademicką francuszczyzną. Również Idris i lekarze, którzy byli tam przed nim, przez lata nadsyłali regularne raporty. Stanowiły ciągnącą się przez trzydzieści lat fascynującą opowieść o leczeniu malarii, epidemiach cholery i ciągłej walce z niedożywieniem wśród mieszkańców kraju. Czytając to wszystko, Isobel czuła dumę. W końcu było to jej dziedzictwo.

– Zgadnij, kto dzwonił – powiedziała Leila, wchodząc do pokoju.

– Papież? Król? Nie wiem – odpowiedziała Isobel z roztargnieniem. Właśnie trafiła na wycinek z gazety. Na zdjęciu był jej dziadek i mama przed szpitalem. Proste budynki. Dżip. Mnóstwo piasku. W Czadzie nie ma buszu. Jest tylko czerwony piach i upał. W porze deszczowej trochę więcej błota i wody.

– Alexander De la Grip. Chce się z tobą spotkać.

Isobel zamrugała i podniosła wzrok znad skoroszytu.

– Żartujesz? – zapytała. – Po co?

– Chce, żebyś opowiedziała mu trochę o Medpaksie i wyjaśniła, dlaczego jego fundacja ma dać pieniądze akurat nam.

Isobel przełknęła ślinę. Była całkowicie pewna, że zaprzepaściła już wszystkie szanse. Szczerze mówiąc, cieszyła się nawet, że nie będzie go już musiała więcej oglądać.

– Może ty się tym zajmiesz? – zaproponowała. – Ostatnio nie najlepiej się spisałam.

Leila oparła się o futrynę drzwi.

– Ale on chce się spotkać z tobą.

– Nie rozumiem dlaczego.

– Pewnie zrobiłaś na nim wrażenie.

– Można tak na to spojrzeć. Rzecz w tym, że on działa mi na nerwy.

– To do ciebie niepodobne.

– No dobrze. Mogę się z nim spotkać. Ale powiem wprost – nienawidzę tego, że muszę się czołgać przed kimś takim jak on, żeby dostać pieniądze – dodała, wiedząc jednak, że tę bitwę już przegrała.

– Zupełnie cię nie rozumiem. Przecież dla ciebie to nie pierwszyzna, nieraz nadskakiwałaś ludziom. W czym problem?

– W niczym. Pomijając fakt, że umiem sobie radzić ze starszymi mężczyznami, a on jest taki młody – powiedziała cicho.

Leila spojrzała na nią sceptycznie.

– Alexander De la Grip jest bogaty i cholernie przystojny – powiedziała wolno, akcentując każdą sylabę. – W styczniu skończył dwadzieścia dziewięć lat, jest o dwadzieścia miesięcy młodszy od ciebie.

Isobel nie pytała, jak Leila zapamiętała ten ostatni szczegół. Zapamiętywała mnóstwo informacji. Była jak chodząca baza danych na temat ludzi, których spotkała, ich cech charakterystycznych i słabych punktów.

– No dobra, zadzwonię do niego – powiedziała w końcu i westchnęła. Nie cieszyła się na tę rozmowę. Alexander na pewno będzie pijany i znajdzie sposób, żeby ją poniżyć.

– Nie musisz – odparła Leila i spojrzała na zegarek. – Powinien tu być lada chwila.

– Tutaj?

– Teraz to chyba udajesz głupią. Przyjdzie tu hrabia Alexander De la Grip, według wielu źródeł jeden z najbardziej pożądanych kawalerów w kraju. A ty, doktor Sørensen, będziesz ujmująca i schlebiająca – powiedziała Leila i omiotła ją wzrokiem. – Gdybyś nie ubierała się jak chrześcijański referent do spraw socjalnych i nie krytykowała ludzi, którzy nie podzielają twojego poczucia moralności, mogłabyś zdobywać dla nas mnóstwo pieniędzy.

Isobel nabrała powietrza.

– Ja krytykuję ludzi? – zapytała urażona. Postanowiła na razie nie poruszać kwestii swojego stylu. – Mówisz o mnie, jakbym była kompletną świruską.

Leila miała rację? Taka była? Nie, krytykowanie Alexandra De la Gripa było raczej patriotycznym obowiązkiem, ale pomijając jego osobę, chyba nie odnosiła się do ludzi z moralną wyższością. A może?

– Isobel, jesteś najlepszym lekarzem, jakiego znam. Nikt nie potrafi tak podejść do pacjenta, jak ty. Jesteś ciepła i empatyczna. Jak człowiek jest chory albo umierający, to ciebie chce mieć przy sobie. Ale nawet ludzie, którym się w życiu powiodło, mogą być w porządku. Nie możesz kogoś potępiać tylko dlatego, że urodził się w bogatej rodzinie. Alexander De la Grip to też człowiek, w dodatku taki, którego potrzebujemy.

Isobel nie zdawała sobie sprawy z tego, że jej pogarda dla ludzi, którzy bez większego wysiłku płynęli przez życie, jest aż tak widoczna. Zawstydziła się. Myślała o sobie jako o kimś, kto nie dzieli innych na lepszych i gorszych. Leila trafiła w jej najczulszy punkt. Cała ona. Żyła po to, żeby uderzać w czułe punkty innych.

– W porządku – mruknęła Isobel.

– Nie bądź dla niego taka ostra – powiedziała Leila. Weszła do pokoju i położyła jej dłoń na ramieniu. – I nie bądź taka surowa dla samej siebie. On jest przystojny, ty jesteś singielką. Spróbuj dobrze się bawić.

– Chyba nie sugerujesz, że powinnam użyć kobiecych sztuczek? – zapytała Isobel. Nic nie budziło w niej takiego obrzydzenia, jak kobiety, które przekrzywiały główki i mrugały, żeby dostać to, czego chciały. – Jeżeli zacznę się zachowywać jak słodka idiotka, będziesz miała carte blanche na analizowanie mnie aż do śmierci.

Leila przewróciła oczami.

– Chodziło mi o to, że jeżeli wsłuchasz się w siebie, zauważysz, że to może być całkiem przyjemne.

„Wsłuchasz w siebie”. Teraz to Isobel przewróciła oczami.

– Czasem wydaje mi się, że psycholog to najgorszy zawód świata.

– No co ty – powiedziała Leila beztrosko. – Jest wiele dużo gorszych zawodów. Politycy. Dziennikarze. Celnicy. A to i tak dopiero początek długiej listy.

Co do jednego Leila na pewno miała rację. Jeżeli Isobel się postara, to będzie mogła osiągnąć to, co zechce. I to nawet bez irytujących rad psychologa.

– Dziękuję za uwagi – odparła. Była na tyle małostkowa, żeby powiedzieć to chłodnym tonem. – Wezmę je sobie do serca.

– Isobel… – zaczęła Leila, ale urwała i pokręciła głową. Westchnęła. – Kiedy przyjdzie, przyślę go do ciebie.

– Nie – zaprotestowała Isobel. – Zaczekam na niego w recepcji.

Miała zamiar odzyskać nad tym wszystkim kontrolę. Leila potrafiła być męcząca, kiedy bawiła się w analizowanie psychiki, ale miała rację. Isobel napędzała chęć robienia tego, co dobre i właściwe, nie chciała lawirować w szarej strefie moralności. Trzeba było zawsze widzieć wszystko w szerszej perspektywie, którą w tym wypadku była przyszłość Medpaksu. Dobrze zatem. Użyje szminki i zrobi to, w czym jest naprawdę dobra, jeśli tylko chce. Oczaruje tego bogatego nicponia, żeby dał im to, czego naprawdę potrzebowali. Fundusze.

Alexander zorientuje się, co się dzieje, dopiero kiedy będzie za późno.

7

Alexander zadarł głowę i spojrzał na budynek przy Sibyllegatan. Na jego fasadzie wisiała flaga z logo Medpaksu. Drogi adres, pomyślał, gdy stał w windzie i przyglądał się swojemu odbiciu w lustrze. Przez ostatnie dni nie imprezował ani nawet nie pił. To była dla niego nowość.

Nie wychodził z hotelowego pokoju i kładł się wcześnie. Rano wziął długi prysznic, ogolił się i włożył jeden ze swoich najlepszych garniturów, szytych we Włoszech na miarę.

Przeciągnął dłonią po dokładnie ogolonej brodzie i spróbował sobie przypomnieć, kiedy coś takiego mu się ostatnio zdarzyło.

W swojej komórce miał dosłownie setki kontaktów, niektóre kobiety, które tam figurowały, zaliczały się do najpiękniejszych na świecie. Topmodelki, znane aktorki i kilka całkiem zwyczajnych arystokratek. Miłe i seksowne kobiety, którym podobał się szyk i blask towarzyszący osławionemu Alexandrowi De la Gripowi. Kilka z nich przebywało właśnie w Sztokholmie. Wystarczyłby jeden telefon albo jeden spacer na Stureplan i miałby towarzystwo. Ale od przyjazdu do Szwecji z nikim nie spał ani nawet się nie całował. Prawdę mówiąc, nie miał na to ochoty. Nie od czasu, gdy spotkał Isobel, co swoją drogą warte było głębszej analizy.

Zamiast folgować swoim słabostkom, przez ostatnie dni dokładnie studiował działalność różnych organizacji humanitarnych, a zwłaszcza Medpaksu. Wiedział teraz wszystko, co było warte uwagi. Tak działał jego mózg. Alexander skupiał się na jakimś temacie, szybko przyswajał to, co ważne, a potem równie szybko się nudził. Taki już był.

Bezwartościowym zerem, jak zwykł mawiać jego ojciec.

Ale lepiej być bezwartościowym zerem niż rasistowskim idiotą, jak on sam zwykł mawiać.

Poprawił marynarkę i położył dłoń na uchwycie w drzwiach windy. W ciągu ostatnich dni uporządkował swoją skrzynkę mailową i swoje finanse, zgłębił działalność organizacji charytatywnych i zadzwonił do pośrednika handlu nieruchomościami. To wszystko było bardzo do niego niepodobne.

Może zaczynała się u niego jakaś choroba?

Uśmiechnął się pod nosem i otworzył drzwi. Dobrze w takim razie, że zaraz zobaczy się z lekarzem…

Mimo że na zewnątrz świeciło słońce, w recepcji było ciemno. Zobaczyła go młoda kobieta w zielonej koronkowej bluzce i fryzurze na pazia. Alexander podszedł do wypolerowanego na błysk drewnianego kontuaru. Postawił wszystko na jedną kartę i uruchomił cały swój urok.

– Hej – powiedział.

– Witamy. Nazywam się Asta. W czym mogę panu pomóc? – zapytała dziewczyna. W jej oczach błyszczał zapał.

– Rozmawiałem z Leilą Dibah – oznajmił. Pomyślał, że chętnie pozna tę kobietę o schrypniętym głosie i niebywałej skuteczności. Leila przysłała mu do hotelu przez posłańca całą dokumentację i wszystkie papiery, o które poprosił. Nie robiła problemów, nie uciekała się do wymówek. Po prostu zapytała, co chciałby zobaczyć, a potem mu to przysłała. – Mam się spotkać z Isobel Sørensen.

Zanim Asta zdążyła coś powiedzieć, ciężkie skrzydło drzwi uchyliło się i w recepcji pojawiła się kolejna kobieta. Nosiła ciężką, złotą biżuterię i buty na wysokim obcasie.

– To ja jestem Leila – przedstawiła się i uścisnęła mu dłoń.

Była dojrzała i zmysłowa, ale budziła też respekt, dzięki świdrującemu wzrokowi i głosowi, który brzmiał tak, jakby na śniadanie piła whisky, a w ciągu dnia odpalała papierosa od papierosa. Alexandrowi przyszły na myśl określenia „twarda jak skała”, „praktyczna” i wyrażenie „takich jak ty jem na śniadanie”. Pamiętał, że sekretarz główna Medpaksu nie była ani lekarzem, ani biurokratką, była tylko psychologiem. Nie przypominała mu psychologów, których znał.

A potem pojawiła się Isobel. Inaczej niż ubrana w wyrafinowanym stylu Leila, miała na sobie mniej więcej to samo, co podczas ich ostatniego spotkania. Praktycznie i brzydko. A jednak coś w niej było. Coś tak nieokreślonego, że Alexander miał problem, żeby to nazwać. Ale nie sposób jej było nie zauważyć. Kiedy się pojawiała, wszyscy inni znikali w tle. Może działała tak dzięki swojemu wzrostowi, a może rudym włosom. Jeszcze nigdy nie widział takiego koloru.

– Cześć – powiedziała.

A potem nastąpiło coś, co nigdy wcześniej się nie wydarzyło.

Isobel Sørensen uśmiechnęła się do niego.

Alexandra przeszedł dreszcz. Zaczął się w klatce piersiowej i rozpłynął po całym ciele, wzdłuż kręgosłupa, po cebulki włosów i ramiona. To było nierzeczywiste. Ta kobieta miała uśmiech jak gwiazda filmowa.

– Cześć – odparł, wyciągnął dłoń i pewnie uścisnął jej rękę. Skóra Isobel była chłodna, a palce miała prawie zimne. Kiedy spojrzał w jej szare oczy, zobaczył w nich błysk. Isobel nie przestawała się uśmiechać, a on nie puszczał jej ręki. Stali tak o sekundę albo dwie za długo.

– Isobel się panem zajmie – powiedziała Leila. – Prawda, Isobel?

– Oczywiście – odparła Isobel, cofając rękę. Wydawała się zupełnie nieporuszona tym, co dla Alexandra było niemal erotycznym uściskiem dłoni. – Zapraszam.

Alexander poczekał, aż Isobel zajmie miejsce, dopiero potem sam usiadł. Kiedy zauważyła, że się jej przygląda, znów się uśmiechnęła. Miała fantastyczne usta, szerokie i zmysłowe jasnoróżowe wargi oprószone jeszcze jaśniejszymi piegami.

– To tu pracujesz? – zapytał. Pochylił się i obdarzył ją całkowitą uwagą. Patrzył jej prosto w oczy, nie popełnił błędu i nie zatrzymał spojrzenia na jej ustach ani nie zsunął go w dół na jej ciało. Poza tym już wiedział: długie nogi, piękne krągłości. No i te wszystkie piegi.

– Niezupełnie. Pracuję w prywatnej przychodni na Valhallavägen.

Prywatnej? Tego się po niej nie spodziewał.

Isobel oparła się na krześle i założyła nogę na nogę. Miała trampki i zaczął się zastanawiać, czy jest jedną z tych kobiet, które zawsze chodzą na niskim obcasie, żeby nie sprawiać wrażenia za wysokich. Jeśli tak, to szkoda. W butach na wysokim obcasie wyglądałaby super.

– Pracuję tam na umowę zlecenie – dodała, przerywając Alexandrowi jego fantazje. – Dzięki temu mogę wyjeżdżać, kiedy chcę.

– Wyjeżdżać?

– Pracuję też dla Lekarzy bez Granic.

Trzy prace. Sam miał ledwo jedną.

– Ale to Medpax jest twoim oczkiem w głowie?

Isobel zmarszczyła czoło.

– Nie lubię tego wyrażenia. Angażuję się w działania Medpaksu w czasie wolnym.

– Jak dajesz radę? Z taką ilością pracy. I z wyjazdami w teren?

Przez cały weekend czytał o niekończących się potrzebach. Musiała widzieć śmierć wielu ludzi. Pewnie trudno było jej to znieść.

– Staram się pamiętać wszystkich tych pacjentów, którym pomogłam. To moja nagroda i dzięki temu daję radę. Poza tym trzeba mieć wobec siebie rozsądne oczekiwania.

– A ty masz?

Spojrzała na niego z rozbawieniem. Zaczęła kołysać jedną nogą.

– To zależy od tego, kogo zapytasz.

Alexander też założył nogę na nogę i wygładził garnitur, który kosztował tyle, że można by za to wyżywić więcej uchodźców, niż był w stanie sobie wyobrazić.

– Ale to się wydaje takie rozpaczliwe.

– Pomaganie ludziom? – powiedziała to łagodnym tonem, ale domyślał się, że pod nim kryje się stal.

– To wygląda na syzyfową pracę – powiedział. – Nie masz czasem ochoty się poddać, wrócić do domu i pić?

– Często tak właśnie jest, ale każdy powinien robić, co może.

Praktycznie te same słowa usłyszał od Giny. W ustach Isobel brzmiały tak samo naiwnie. Ale było wyraźnie widać, że nie żartuje, że to jest najważniejsza rzecz w jej życiu.

Alexander zastanawiał się już wcześniej, dlaczego aż tak bardzo jej się nie spodobał już przy pierwszym spotkaniu. Nie potrafił zrozumieć, dlaczego tak zareagowała, gdy ją próbował poderwać wtedy na lotnisku. Nagle spojrzał na siebie jej oczami. Ona poświęcała wygodne życie i swój czas, żeby pomagać innym. On był pustym, bogatym facetem, którego interesowały tylko i wyłącznie własne przyjemności. Praktycznie rzecz biorąc, była genetycznie predestynowana do tego, żeby go nie lubić.

– Najgorzej jest wtedy, gdy człowiek wie, że w innej sytuacji mógłby uratować pacjenta – powiedziała. – Życie tak wielu ludzi można by ocalić, gdyby tylko człowiek miał dostęp do tego, co jest w domowej apteczce w przeciętnym szwedzkim domu. To bardzo trudna świadomość.

Cała ta rozmowa była trudna.

Nie był pewien, czy zrezygnowanie z alkoholu i wgryzanie się w działalność organizacji charytatywnych to taki świetny pomysł.

– Wyglądasz inaczej – powiedziała nagle i uważnie mu się przyjrzała.

Alexander uniósł ze zdziwienia brew, ale cieszył się, że przestali rozmawiać o śmierci i cierpieniu.

– Lepiej czy gorzej? – zapytał.Wykonała gest w stronę jego twarzy.

– Był złamany.

Odruchowo dotknął nosa. Chirurg plastyczny musiał być zły albo skacowany, bo fatalnie się spisał. Choć większość osób i tak niczego nie dostrzegała. Ludzie zauważają mniej, niż im się wydaje.

– Trenowałem boks. Dostałem prosto w twarz – wyjaśnił. Pamiętał, że bolało jak cholera.

– Nadal trenujesz?

– Nie.

Lubił boks, podobało mu się to, że dzięki niemu stał się silniejszy i szczerze mówiąc, lubił się bić. Ale istniały granice tego, jak często chciał mieć złamane kości, poobijane ważne narządy i podbite oczy.

– To rozsądne. Prędzej czy później cierpi na tym głowa – powiedziała.

Uśmiechnął się szeroko.

– I tak nieczęsto jej używam – odparł.

Wybuchnęła śmiechem, szczerym i zmysłowym, który sprawił, że Alexander podkurczył palce stóp w swoich robionych na zamówienie butach. Odnosił wrażenie, że rozmawia z zupełnie inną Isobel niż ta, którą widział tak wiele razy wcześniej. Ta kobieta była jak seksowna bliźniaczka wściekłej i pełnej pogardy doktor Sørensen.

– Opowiedz mi o Medpaksie. Wyjaśnij, dlaczego właśnie wam powinienem przekazać swoje pieniądze.

– Bo to jest właściwe?

Posłał jej spojrzenie pełne sarkazmu.

– Musisz to jakoś lepiej umotywować.

Kiwnęła głową. Wyglądało na to, że nie wzięła mu tego za złe.

– Medpax założyła moja mama i mój dziadek, ale podejrzewam, że to już wiesz.

– Tak, ale kontynuuj. Lubię słuchać.

– Oboje byli świetnymi lekarzami.

– Tak jak ty?

Pokręciła głową.

– Nie, oni zawsze byli wyjątkowi.

– Żyją jeszcze? – zapytał, mimo że znał odpowiedź.

– Mama tak, dziadek już nie. Zginął bohaterską śmiercią.

– Wygląda na to, że w twojej rodzinie było wielu bohaterów.

– Nawet nie wiesz, ile w tym prawdy – odparła. – Mój ojciec zginął bohaterską śmiercią w wypadku samolotowym w czasie misji dla ONZ. Z kolei jego ojciec był duńskim bohaterem wojennym. Czasem mam wrażenie, że wszyscy oczekują tego samego ode mnie, że spodziewają się, że i ja zginę, gdy będę robić coś naprawdę heroicznego.

Alexander strzepnął ręką jakiś pyłek z nogawki.

– Makabryczne. Ja nie potrafiłbym się zaangażować w coś na tyle, żeby być gotowym za to umrzeć. No może poza szampanem.– I seksem, dodał w myślach.

Isobel posłała mu ten swój nowy uśmiech. Pomyślał, że mógłby się do niego łatwo przyzwyczaić. Prawdę mówiąc, była śmiertelnie niebezpieczna, kiedy zachowywała się w ten sposób. Sprawiała, że miał ochotę prężyć muskuły i składać jej u stóp upolowaną zdobycz. Jeżeli tylko udawała, cholernie dobrze jej to wychodziło. Kiedy ostatnio aż tak bardzo chciał zaimponować kobiecie?

„Nie wygłupiaj się”, zganił się w myślach. „Po prostu chcesz się z nią przespać”.

– Prawda jest taka, że dzięki pieniądzom, które otrzymujemy, Medpax może ratować życie. Nasz szpital w Czadzie potrzebuje wszystkiego. Personelu, wyposażenia, lekarstw. Potrzeby, jak zresztą wspomniałeś, są nieskończone. Jesteśmy małą organizacją i mamy niskie koszty administracyjne. Większość osób pracuje tu w ramach wolontariatu.

– A ty? Otrzymujesz pensję? Przepraszam, że pytam.

– Nie ma sprawy. Nie, ja pracuję bez wynagrodzenia.

– A ile zarabia się u Lekarzy bez Granic? – zapytał. Przecież ta kobieta musiała z czegoś żyć.

– Mniej więcej jedenaście tysięcy. To ma wystarczyć na pokrycie kosztów.

– Przecież z tego nie da się żyć.

– Dlatego pracuję w prywatnych przychodniach. Ludzi, którzy mają takie ubezpieczenia, stać na to, żeby dać mi wysoką pensję.

Gdyby nie przyglądał jej się tak uważnie, nie zauważyłby tego. Była rozdarta. Boże. Niełatwo być Isobel Sørensen.

– Korzystając z okazji, chciałabym cię przeprosić za to, że wcześniej byłam dla ciebie niemiła – powiedziała głosem tak ciepłym jak powietrze na Karaibach.

Kiedy mówiła takim tonem, miał ochotę dać sobie spokój z gadką o pomocy humanitarnej i położyć ją na dywanie. Zedrzeć z niej te wszystkie nieforemne ciuchy, odsłonić skórę i wszystkie jej tajemnice, pocałować ją i spijać jej seksowny śmiech.

– Co masz na myśli? Kiedy dokładnie? – zapytał. Musiał odchrząknąć, żeby zapanować nad głosem. Było jasne, że od ich ostatniego spotkania Isobel zmieniła strategię. Nie mógł się doczekać, żeby zobaczyć, jak daleko jest gotowa się posunąć dla jego pieniędzy. Może nie było to zbyt miłe, ale w końcu nie był żadnym bohaterem z organizacji humanitarnej.

– Kiedy się spotkaliśmy…

– W Skanii? – podsunął usłużnie.

Zamknęła usta i zmarszczyła brwi.

– Wtedy oczywiście też. Ale chodziło mi o…

– Na Arlandzie?

Wyglądała na zakłopotaną.

– Też. Nie zdawałam sobie sprawy, że aż tyle razy byłam dla ciebie nieuprzejma. Chodziło mi o nasze ostatnie spotkanie, w twojej fundacji. Zachowałam się niegrzecznie i chciałam cię za to przeprosić. Cieszę się, że dałeś mi jeszcze jedną szansę.

Spojrzał na jej szczerą twarz i pomyślał, że w ogóle nie kupuje tego całego przedstawienia. Całe to flirtowanie i owijanie sobie włosów wokół palca wprawdzie na niego działało, ale nie był taki naiwny, jak jej się wydawało.

– Tak? – zapytała.

Czas podnieść stawkę.

– Pomyślałem, że może moglibyśmy kontynuować tę rozmowę przy kolacji i drinku. Co ty na to?

Oczy Isobel się zwęziły.

– Wolałabym ją kontynuować tu i teraz.

– Nie mam czasu. Muszę iść do kosmetyczki wypolerować sobie paznokcie.

Patrząc na minę Isobel, pomyślał, że wygląda na to, że mężczyźni, którzy robią sobie manicure, nie mają u niej większych szans.

– Poza tym umówiłem się ze stylistą. Nie chcę kiedyś strzelić gafy i włożyć krawat w niewłaściwym kolorze.

– Żartujesz sobie ze mnie.

Jasne, że żartował.

– Randka. Będziesz mogła mi opowiedzieć więcej o Medpaksie i wyjaśnić, dlaczego mamy dać pieniądze akurat wam.

Wiedział, że desperacko ich potrzebują. Leila nie powiedziała mu tego oczywiście wprost, ale nie brakowało mu ani inteligencji, ani kontaktów. Domyślał się, że mógłby określić ich sytuację finansową co do korony. W rubrykach było wiele czerwieni, wielu darczyńców się wycofało. Nie wyglądało to dobrze. Wyciągnął przed siebie nogi, jego kosztowny garnitur wyglądał jak trzeba. Na palcu miał sygnet z rodzinnym herbem, który od czasu do czasu dyskretnie błyszczał.

Jej szare oczy zwęziły się jeszcze bardziej.

– Czyli, jeżeli się z tobą nie umówię, będzie po Medpaksie?

Naprawdę chciała, żeby wszystkie jej uprzedzenia względem niego się potwierdziły. Ale nie miał zamiaru dać jej tej satysfakcji, nie chciał jej pozwolić na to, żeby myślała o nim jeszcze gorzej.