Tytuł oryginału Jesper Jinx Goes Fishing

Text and illustrations © 2015 Marko Kitti

Copyright © 2016 for Polish edition by Wydawnictwo DEBIT

Marko Kitti zachowuje pełne prawo do występowania jako Autor dzieła oraz jako Ilustrator dzieła.

Tekst i ilustracje Marko Kitti

Tłumaczenie Patrycja Zarawska, TERKA

Korekta Teresa Dziemińska

Skład Remigiusz Dąbrowski, TERKA

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i wiąże się z sankcjami karnymi.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Więcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.pl

Opowieść zawarta w tej książce jest fikcyjna. Postacie, zajęcia, sprawy, miejsca, posiadłości, produkty, organizacje itd. – z wyjątkiem tych ewidentnie pochodzących z publicznej domeny – to wytwór wyobraźni autora. Jakiekolwiek podobieństwa do jednostek istniejących, zarówno w przeszłości, jak i teraźniejszości, są czysto przypadkowe i nie powinny być kojarzone jako prawdziwe.

ISBN 978-83-8057-139-6

E-wydanie 2017

Wydawnictwo DEBIT Sp. z o. o.

Pl. Grunwaldzki 8-10

40-127 Katowice

Zapraszamy do księgarni internetowej na naszej stronie:

www.wydawnictwo-debit.pl

Skład wersji elektronicznej

konwersja.virtualo.pl

Dla Ciebie, drogi Czytelniku

WSTĘP, czyli PROLOG, czyli ZAGAJENIE
(należy czytać z przynudzającą muzyką w tle)

Od wielu dni Leszek Peszek przekraczał wszelkie granice nudy. Jego znudzenie tym razem osiągnęło punkt, w którym główną atrakcją dnia jest obserwowanie, jak rosną własne włosy. Przeszedł z nudy dogłębnej do nudy bezdennej, po czym osiągnął WSZECHNUDĘ.

Ale czy to jego wina? Nie, absolutnie. Zawsze robił wszystko, żeby w jego domu coś się działo, najlepiej coś sensacyjnego. Nigdy z własnej woli nie popadłby w taki stan znudzenia.

To stało się przez rodziców.

Widzisz, drogi Czytelniku, Leszek uważał, że ma najnudniejszych rodziców pod słońcem. Jego ojciec pracował w dziale sprzedaży producenta mydła. Jeździł po kraju i, no cóż, sprzedawał mydło. Mydło w płynie, mydło w kostkach, mydło perfumowane, mydło luksusowe, mydło antybakteryjne i co tam komu jeszcze przyjdzie do głowy.

Kiedy tato był w domu, nic, tylko wylegiwał się na kanapie. Jego ulubione zajęcie to oglądanie piłki nożnej w telewizji i czytanie wiadomości sportowych w lokalnej gazecie.

Dlaczego – zastanawiał się Leszek – jego tato musi być tak boleśnie nudny? Czemu z wszystkich zawodów świata wybrał akurat sprzedawcę mydła? To przecież najnudniejsza rzecz, jaką sobie można wyobrazić.

Ojcowie kolegów Leszka mieli ekscytującą pracę. Tato Oliwiera był maszynistą. Ojciec Tomka i Romka w pracy degustował lody. Maksa – prowadził sklep z egzotycznymi zwierzętami. Nawet zwalisty tatko Jacka mógł się pochwalić ciekawym zawodem: pełnoetatowy poszukiwacz jakiegokolwiek zajęcia. Gdyby wszyscy ci ojcowie założyli boysband, mogliby się nazwać Odjazdowi Faceci, Którzy Zabili Nudę, Wybierając Ciekawy Zawód. Albo po prostu Odjazdowi Faceci.

A co z mamą Leszka? No cóż, była zwyczajną nudną gospodynią domową. Zdaniem syna, tak zabawną i rozrywkową, jak Śpiąca Królewna podczas jej stuletniego snu. Tyle że mama prawie w ogóle nie miała czasu na spanie.

Całymi dniami krzątała się po domu: odkurzała, zamiatała, podziwiała lśniący czystością dom, gotowała, piekła, myła naczynia, robiła pranie, dbała o ogródek, znów odkurzała, a potem powtarzała cały ten wściekły krąg obowiązków domowych co dzień od rana.

Leszek ziewnął na samą myśl o tak nudnych rodzicach. Następnie ziewnął jeszcze raz i wrócił do poprzedniego zajęcia: obserwowania, jak rosną własne włosy.

Jak widzisz, drogi Czytelniku, absolutnie nic nie wskazywało na to, że w ciągu kilku kolejnych dni życie Leszka Peszka przewróci się do góry nogami.

Uwierz mi jednak: wszystko wkrótce miało się zmienić. A zatem doradzam: zapnij pasy i przygotuj się na dziką jazdę bez trzymanki!

Kim jest Leszek Peszek?
(ważne słowo od autora)

Leszek Peszek to jedenastoletni dzieciak, a na ile mi wiadomo, takie osoby dość szybko się nudzą. Odkąd go znam, zabijanie nudy jest jego specjalnością. Czasami ta działalność wymaga starannego planowania. Ale nie zawsze. Chłopakom takim jak Leszek najlepsze życiowe odkrycia zdarzają się bez zapowiedzi.

Od samego początku robi na mnie sympatyczne wrażenie. Ma starszą siostrę i miłych rodziców, z którymi zaprzyjaźniłem się, gdy zamieszkałem w Puffington Hill.

Leszek to bystry dzieciak o wielkim sercu, jednak czasami znienacka dochodzi do głosu jego drugie ja.

Gdybym wierzył w magię, powiedziałbym, że zapewne przeklęła go jakaś zła wiedźma, która uwielbia psuć ludziom szyki. Ale nie wierzę w takie rzeczy. Uważam po prostu, że Leszek to największy pechowiec w całym miasteczku. Wszystko, co w jego planach może się nie udać, na pewno się nie uda. Poza tym on sam też wszystkim dookoła przynosi pecha.

Tak się złożyło, że ostatnio nasze wspólne relacje skomplikowały się nieco. Gdy Leszek się dowiedział, że jestem autorem opowieści dla dzieci, poprosił, żebym opisywał jego przygody i zrobił z nich prawdziwą książkę. I tak właśnie robiłem, aż powstała seria opowieści opartych na prawdziwych przeżyciach Leszka.

Sęk w tym, że wciąż nie mam jego pozwolenia na publikowanie tych historii. Chłopak nalega, żebym o nim pisał, ale tylko dla niego. Nikt inny nie ma prawa tego czytać.

Więc Leszek nie wie, że wydałem już trzy książki z jego przygodami. Gdyby się dowiedział, zapewne byłby to koniec mojej pisarskiej kariery. Przypuszczam, że pozwałby mnie do sądu pod wszystkimi możliwymi zarzutami i w dodatku by wygrał.

Zanim przejdziemy dalej, drogi Czytelniku, chcę, żebyś mi coś obiecał. Proszę, podpisz Tajną Ugodę, która z grubsza stanowi, że jeśli chcesz przeczytać ciąg dalszy, stajesz się moim wspólnikiem w zbrodni.

Pewnie się zastanawiasz, gdzie jest haczyk? Cóż, haczyk jest wszędzie, zwłaszcza jeżeli to ma coś wspólnego z Leszkiem Peszkiem.

Widzisz, kiedy zostajesz moim wspólnikiem w zbrodni, nie masz już odwrotu. Równie dobrze możesz sobie przypiąć znaczek z napisem WYJĘTY SPOD PRAWA. Możesz też pożegnać się ze swoim prostym, beztroskim życiem. Ale nie martw się. Na pewno po kilku tygodniach przyzwyczaisz się do tego, że się oglądasz za siebie i lękasz. Bądź co bądź, to niewielka cena za świetną zabawę, którą będziesz miał przy czytaniu.

Dlatego proszę, proszę, proszę, nie mów Leszkowi o tej książce, dobrze?

Dzięki.

A teraz powinieneś wiedzieć, że w tym tomiku roi się od  o p o w i e ś c i   z   r y b ą. 

Pierwsza część mówi o tym, jak Leszek próbował  z ł o w i ć  informację. Druga to już zupełnie inna para  w ę d k a r s k i c h   k a l o s z y.  Chodzi w niej o złapanie czegoś nieco bardziej włochatego niż ryba. Trzecia część traktuje o prawdziwej  w ę d k a r s k i e j  przygodzie. Leszek faktycznie  z ł o w i   r y b ę  oraz… przyniesie świeżą makrelę do domu.

O, a jeżeli zaintrygują Cię plamy na niektórych stronach książki, słusznie domyślasz się, że to plamy z  r y b y.  Musiałem się trochę przygotować do tematu i przyniosłem do domu parę oślizłych makreli. Położyłem je na biurku, a potem wyjechałem na tydzień do Bolonii na Targi Książki Dziecięcej.

Nie przejmuj się więc plamami. Są raczej nieszkodliwe, o ile nie pożerasz książek na surowo.