Tytuł oryginału:

Flaskepost fra P

Copyright © Jussi Adler-Olsen and JP/Politikens Hus A/S, København 2009

Copyright © 2018 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2018 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Jadwiga Malik

Korekta: Iwona Wyrwisz, Anna Just

ISBN: 978-83-8110-392-3

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i wiąże się z sankcjami karnymi.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Więcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.pl

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o.o.

ul. Fitelberga 1, 40-588 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2018

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Mojemu synowi, Kesowi

prolog

Trzeciego poranka zapach smoły i wodorostów zaczął przyklejać się do ubrania. Pod podłogą domku na łodzie lodowa breja chlupotała spokojnie o pale, przywołując wspomnienia dobrych dni.

Uniósł się z posłania ze zużytego papieru i wychylił, by spojrzeć na twarz młodszego brata, która nawet we śnie wyglądała na udręczoną i odrętwiałą.

Za chwilę się obudzi i rozejrzy z oszołomieniem. Poczuje skórzane pasy zaciśnięte na nadgarstkach i wokół talii. Usłyszy brzęk przytrzymującego go łańcucha. Zobaczy, jak płatki śniegu i światło próbują wedrzeć się do środka między pokrytymi smołą deskami. A potem zacznie się modlić.

Niezliczoną ilość razy oczy jego brata wypełniały się rozpaczą. Raz po raz słychać było zduszone modlitwy o litość Jehowy, dobiegające zza mocnej taśmy na ustach.

Ale wiedzieli obaj, że Jehowa nie zaszczyci ich nawet spojrzeniem, bo pili krew. Krew, którą ich strażnik wpuścił do szklanek z wodą. Dał im się z nich napić, nim powiedział, co zawierają. Wypili wodę z zakazaną krwią i teraz są na zawsze potępieni. Dlatego wstyd palił ich nawet głębiej niż pragnienie.

„Jak myślisz, co on nam zrobi?” – pytały przerażone oczy brata. Ale skąd ma znać odpowiedź? Po prostu czuł instynktownie, że to wszystko niedługo się skończy.

Wychylił się w tył i w słabym świetle obadał jeszcze raz pomieszczenie. Przesunął wzrokiem wzdłuż belek stropowych i między konstrukcjami z pajęczyn. Odnotował wszystkie wypukłości i sęki, zbutwiałe pagaje i wiosła wiszące pod sufitem. Zgniłą sieć rybacką, która już dawno dokonała ostatniego połowu.

Wtedy odkrył butelkę. Promień słońca prześlizgnął się po biało-niebieskim szkle, oślepiając go.

Była blisko, a jednak trudno było po nią sięgnąć. Znajdowała się dokładnie za nim, między nieoheblowanymi deskami, z których zbito podłogę.

Włożył palce w szparę między deskami, mocując się z szyjką butelki, a powietrze wokół niego zamieniało się w lód. Gdy wyciągnie butelkę, rozbije ją i przepiłuje kawałkami szkła pasek wokół związanych na plecach nadgarstków. A kiedy pasek się podda, pozbawionymi czucia rękami odszuka sprzączkę na plecach. Otworzy ją, zedrze taśmę z ust, zdejmie z siebie pasy, przytrzymujące go w talii i w udach, a kiedy tylko łańcuch przymocowany do skórzanych pasów przestanie go krępować, rzuci się uwolnić młodszego brata. Przyciągnie go do siebie i przytuli mocno, dopóki ich ciała nie przestaną się trząść.

Potem z całej siły będzie żłobił kawałkiem szkła w stolarce wokół drzwi. Sprawdzi, czy uda się zrobić zagłębienie w miejscu, gdzie tkwią zawiasy. A jeśli stanie się straszna rzecz i samochód przyjedzie, zanim on będzie gotowy, wtedy poczeka na tego mężczyznę. Poczeka za drzwiami z szyjką od butelki w ręce. Tak właśnie zrobi, mówił sobie.

Przechylił się w przód, splótł na plecach lodowate palce i pomodlił się o przebaczenie za złe myśli.

Następnie wrócił do wydrapywania szczeliny, by wydostać butelkę. Drapał i drapał, aż szyjka butelki poluzowała się na tyle, by mógł ją chwycić.

Nadstawił uszu.

Czy to dźwięk silnika? Tak, zgadza się. Brzmiał jak potężny silnik jakiegoś dużego samochodu. Ale czy samochód się zbliżał, czy tylko przejeżdżał gdzieś w oddali?

Przez chwilę niski dźwięk przybierał na sile, a on zaczął szarpać szyjkę butelki tak gorączkowo, że aż trzeszczały mu stawy palców. Jednak po chwili dźwięk ucichł. Czy to wiatraki tak huczą i dudnią na zewnątrz? Może to coś innego. Nie wiedział.

Wypuścił przez nozdrza ciepłe powietrze, które zawisło mu przed twarzą jak obłok pary. W tej chwili właściwie się nie bał. Dopóki myślał o Jehowie i darach jego łaski, czuł się lepiej.

Zacisnął usta i kontynuował. A gdy butelka w końcu ustąpiła, zaczął tłuc nią o deski tak mocno, że jego brat raptownie podniósł głowę i rozejrzał się z przestrachem.

Wielokrotnie walił butelką o deski podłogi. Trudno się porządnie zamachnąć, gdy ma się ręce na plecach, zbyt trudno. W końcu, kiedy już nie dawał rady utrzymać butelki w dłoniach, puścił ją, obrócił się i wlepił w nią puste spojrzenie, a kurz wzbił się pod belki stropowe ciasnego pomieszczenia.

Nie mógł jej stłuc. Po prostu nie mógł. Żałosnej buteleczki. Czy to dlatego, że pił krew? Czy Jehowa ich opuścił?

Spojrzał na brata, który powoli zawinął się w koc i opadł na posłanie. Milczał. Nawet nie próbował niczego wykrztusić zza taśmy klejącej.

Zebranie wszystkiego, czego potrzebował, zajęło mu chwilę. Najtrudniej było naprężyć łańcuch na tyle mocno, by dosięgnąć czubkiem palców do smoły między deskami dachu. Wszystko inne było w jego zasięgu: butelka, drzazga z desek podłogowych, papier, na którym siedział.

Zsunął but i wbił drzazgę tak mocno w nadgarstek, że oczy mimowolnie napełniły się łzami. Przez minutę czy dwie krew kapała na jego lśniący but. Potem podarł duży kawałek papieru z posłania, zanurzył drzazgę we krwi, wykręcił się i naciągnął łańcuch, aby widzieć, co pisze za plecami. Najlepiej, jak potrafił, używając drobnych liter, opowiedział o ich cierpieniu. Na koniec podpisał się, zwinął papier i włożył go do butelki.

Nie spieszył się, dociskając grudką smoły szyjkę butelki. Odwracał się i parę razy sprawdzał, czy porządnie to zrobił.

Kiedy wreszcie skończył, usłyszał niski warkot silnika. Tym razem nie było mowy o pomyłce. Przez bolesną sekundę spojrzał na brata, po czym z całej siły wyprężył się ku światłu wpadającemu przez szeroką szparę między deskami – ku jedynemu otworowi, przez który mógł przepchnąć butelkę.

Wtedy drzwi się otworzyły, a do środka wkroczył zwalisty cień w chmurze białego, śnieżnego pyłu.

Cisza.

Rozległo się pluśnięcie.

Butelka została wypuszczona.

1

Carlowi zdarzało się budzić w znacznie lepszych okolicznościach.

Pierwszą rzeczą, jaką zarejestrował, była fontanna kwasu żołądkowego, szemrząca w jego przewodzie pokarmowym, a później, gdy otworzył oczy w poszukiwaniu czegoś, co mogłoby złagodzić dyskomfort – zamazany widok lekko zaślinionej kobiecej twarzy na poduszce tuż obok.

„Kurde, przecież to Sysser” – pomyślał, próbując sobie przypomnieć, w co mógł się wpakować poprzedniego wieczora. Że też właśnie Sysser. Jego paląca jak komin sąsiadka. Paplająca jak najęta specjalistka od wszystkiego o krok od emerytury, pracująca w ratuszu w Allerød.

Uderzyła go przerażająca myśl i bardzo wolno uniósł kołdrę, po czym z westchnieniem ulgi stwierdził, że wciąż ma na sobie slipki.

– Cholera jasna – powiedział, odsuwając żylastą dłoń Sysser ze swojej klatki piersiowej. Takiego bólu głowy nie miał od czasów, kiedy w domu mieszkała Vigga.

– Bez szczegółów, proszę – powiedział, widząc w kuchni Mortena i Jespera. – Powiedzcie mi tylko, co ta pani na górze porabia na mojej poduszce.

– Ta baba ważyła chyba z tonę – wtrącił jego przybrany syn, przykładając do ust świeżo otwarty karton soku. Dnia, w którym Jesper nauczy się nalewać go do szklanki, nie znał nawet Nostradamus.

– No tak, Carl, wybacz – powiedział Morten. – Ale nie mogła znaleźć swoich kluczy, a ty już i tak padłeś jak betka, więc pomyślałem…

„Ostatni raz byłem na grillu u Mortena” – obiecał sobie Carl, zerkając do salonu na łóżko Hardy’ego.

Kiedy przed dwoma tygodniami jego dawny kolega został zainstalowany na pokojach, domowa atmosfera doznała uszczerbku. Bynajmniej nie dlatego, że łóżko o regulowanej wysokości zajmowało jedną czwartą powierzchni salonu i częściowo zasłaniało widok na ogród. I nie dlatego, że kroplówki na wysięgniku czy wypełnione pojemniki na mocz sprawiały, że Carl czuł się zażenowany. Nie chodziło też o to, że z całkowicie sparaliżowanego ciała Hardy’ego wydzielał się niekończący się strumień śmierdzących gazów. Nie, to wyrzuty sumienia wszystko zmieniły. Fakt, że sam Carl miał czucie w obu nogach i mógł sobie na nich czmychnąć, kiedy mu się żywnie podobało. No i poczucie, że przez cały czas trzeba za to płacić. Być na zawołanie Hardy’ego. Musieć coś robić dla sparaliżowanego człowieka.

– Spokojnie – przyszedł mu w sukurs Hardy, kiedy kilka miesięcy wcześniej dyskutowali na temat wad i zalet przeniesienia go z Kliniki Urazów Rdzenia Kręgowego w Hornbæk. – Tutaj potrafię cię nie widywać przez tydzień. Myślisz, że nie obejdę się bez twojej uwagi przez kilka godzin z rzędu, kiedy się do ciebie wprowadzę?

Ale sprawa polegała na tym, że Hardy mógł sobie nawet cichutko drzemać, tak jak teraz, a jednak tu był. W myślach, planowaniu dnia, we wszystkich słowach, które należało wyważyć, nim wypowiedziało się je na głos. To było męczące. A przecież dom nie powinien być męczącym miejscem.

Do tego dochodziły względy praktyczne. Pranie, zmiana pościeli, przesuwanie sporego ciała Hardy’ego, zakupy, kontakt z pielęgniarkami i władzami, gotowanie. Owszem, wszystko to robił Morten, ale cała reszta?

– Dobrze spałeś, stary? – spytał ostrożnie, zbliżając się do posłania Hardy’ego.

Jego dawny kolega otworzył oczy i spróbował się uśmiechnąć.

– No, czyli urlop się skończył. Z powrotem na posterunku, Carl. Dwa tygodnie przepierdzielone – ostro było. Ale poradzimy sobie z Mortenem. Pozdrów tylko ode mnie chłopaków, okej?

Carl kiwnął głową. Jakie to musi być trudne dla Hardy’ego. Kto mógłby się z nim zamienić choćby na jeden dzień?

Tylko jeden dzień dla Hardy’ego.

Jeśli nie liczyć ludzi z budki wartowniczej, Carl nie spotkał żywego ducha. Komendę Główną jakby wymiotło. Kolumnada była spowita zimową szarością i odstręczająca.

– Co się dzieje, do diabła? – krzyknął, wchodząc do piwnicy.

Spodziewał się wylewnych powitań albo przynajmniej smrodu miętowego ulepku Assada czy wielkich klasyków w aranżacji na flet, puszczanych przez Rose, ale wszystko tu było jak wymarłe. Czyżby opuścili statek, gdy on był na dwutygodniowym urlopie z okazji przenosin Hardy’ego?

Wszedł do nory Assada i rozejrzał się wokół z oszołomieniem. Zero zdjęć starych ciotek, zero dywanu modlitewnego, zero pudełek ze słodkimi jak cukier herbatnikami. Nawet świetlówki na suficie wyłączone.

Przeszedł przez piwniczny korytarz i zapalił światło w swoim gabinecie. Bezpieczne terytorium, gdzie rozwikłał trzy sprawy i poddał się z dwiema. Miejsce, do którego nie dotarł jeszcze zakaz palenia i gdzie wszystkie stare sprawy, stanowiące domenę Departamentu Q, leżały sobie bezpiecznie ułożone w trzech starannych stosach według nieomylnego systemu Carla.

Przyhamował na widok trudnego do zidentyfikowania biurka, wypolerowanego na wysoki połysk. Ani pyłku. Ani paproszka. Ani jednej gęsto zapisanej kartki formatu A4, na której człowiek mógłby położyć zmęczone nogi, a potem wyrzucić ją do śmietnika. Żadnych akt spraw. Krótko mówiąc – jakby wszystko wymiotło.

– ROSE! – krzyknął najdobitniej, jak potrafił.

A głos na próżno niósł się po korytarzach.

Był sam jak palec. Ostatni żyjący człowiek, kogut bez kurnika. Król, który chciał ofiarować królestwo za konia.

Chwycił za telefon i wystukał numer Lis z Wydziału Zabójstw na drugim piętrze.

Minęło dwadzieścia pięć sekund, nim podniesiono słuchawkę.

– Sekretariat, Departament A – rozległ się głos. To była pani Sørensen, koleżanka Carla o zdecydowanie najbardziej wrogim doń nastawieniu. Wilczyca Ilse we własnej osobie.

– Pani Sørensen – powiedział przymilnie. – Mówi Carl Mørck. Siedzę tu na dole całkiem sam. Co się dzieje? Wie pani przypadkiem, gdzie są Assad i Rose?

Nie minęła nawet milisekunda, a słuchawka została rzucona na widełki. Co za jędza.

Wstał i obrał kurs na siedzibę Rose, leżącą w dalszej części korytarza. Może tam znajduje się rozwiązanie zagadki zaginionych akt. Myśl była całkiem logiczna aż do bolesnej chwili, w której odkrył, że na ścianach korytarza między gabinetami Assada i Rose znajduje się co najmniej dziesięć płyt pilśniowych, pozaklejanych wszystkimi aktami spraw, które dwa tygodnie temu leżały sobie na jego biurku.

Drabina rozstawna z intensywnie żółtego drewna modrzewiowego wyznaczała miejsce, gdzie przyklejono ostatnią sprawę. Była to sprawa, którą musieli zarzucić. Druga nierozwiązana sprawa z rzędu.

Carl dał krok w tył, by móc ogarnąć bezmiar papierowego piekła. Co, u licha, jego sprawy robią na tej ścianie? Czy Rose i Assad już zupełnie poszaleli? Może to dlatego te głupki się ulotniły.

Tylko na tyle starczyło im odwagi.

Na górze na drugim piętrze sytuacja wyglądała tak samo. Zero ludzi. Nawet miejsce pani Sørensen ziało pustką. Gabinet szefa Wydziału Zabójstw, gabinet jego zastępcy, jadalnia, gabinet, gdzie odbywały się briefingi. Wszystko opuszczone.

„Co, do kurwy nędzy?” – pomyślał. Alarm bombowy? Czy może reforma policji zaszła w końcu tak daleko, że wyrzucono personel na bruk, a budynki przeznaczono na sprzedaż? Czy ten nowy tak zwany minister sprawiedliwości upadł na głowę? Czy do tego gówna dobrało się TV2?

Podrapał się w kark, podniósł słuchawkę i zadzwonił do wartowni.

– Tutaj Carl Mørck. Gdzie, do jasnej cholery, wszyscy się podziali?

– Większość zebrała się w Izbie Pamięci.

Izba Pamięci? Przecież do dziewiętnastego września zostało jeszcze ponad pół roku¹.

– Dlaczego? Chyba nie z powodu rocznicy internowania duńskiej policji. Co oni tam robią?

– Komendantka policji chciała porozmawiać z kilkoma wydziałami na temat poprawek reformy. Wybacz, Carl. Myśleliśmy, że wiesz.

– No dobrze, ale przed chwilą rozmawiałem z panią Sørensen.

– Czyli pewnie przekierowała telefony na swoją komórkę.

Carl pokręcił głową. Co za banda popaprańców. Ledwie dotarł na komendę, a minister sprawiedliwości zdążył po raz kolejny zmienić całe to badziewie.

Utkwił spojrzenie w miękkim, kuszącym fotelu szefa Wydziału Zabójstw. Tam człowiek może przynajmniej przymknąć oczy bez widowni.

Dziesięć minut później się obudził. Dłoń zastępcy szefa spoczywała na jej ramieniu, a okrągłe jak kule, rozradowane oczy Assada tańczyły dziesięć centymetrów od jego twarzy.

Czyli koniec spokoju.

– Chodź, Assad – powiedział, gramoląc się z fotela. – Teraz ty i ja pójdziemy do piwnicy i szybciutko pozdzieramy papiery ze ściany, rozumiemy się? Gdzie jest Rose?

Assad pokręcił głową.

– Nie możemy tak, Carl.

Carl wstał i włożył koszulę w spodnie. Co ten człowiek sobie, u diabła, myśli? Oczywiście, że mogą. Czy to nie on sam tak zdecydował?

– Po prostu chodź. I weź Rose. JUŻ!

– Piwnica jest odcięta – powiedział zastępca szefa Lars Bjørn. – Azbest odpada z izolacji rur. Była tam Inspekcja Pracy i tak właśnie się sprawy mają.

Assad kiwnął głową.

– Tak. Musieliśmy zabrać nasze rzeczy na górę i teraz niedobrze nam się siedzi w tym pokoju. Ale znaleźliśmy dla ciebie ładne krzesło – dodał, jakby to mogło kogokolwiek pocieszyć. – Tak, jest nas tylko dwoje. Rose nie miała ochoty siedzieć na górze, więc zrobiła sobie długi weekend, ale przyjdzie dziś później.

Mogliby go równie dobrze kopnąć w przyrodzenie.

2

Siedziała, wpatrując się w świece, dopóki się nie wypaliły i nie ogarnął jej mrok. Zdarzało się już wielokrotnie, że zostawiał ją samą, ale nigdy w rocznicę ślubu.

Wzięła głęboki oddech i wstała. Ostatnio dała sobie spokój z wyczekiwaniem przy oknie. Przestała wypisywać jego imię na szybie, pokrytej parą jej oddechu.

Kiedy się poznali, posypały się ostrzeżenia. Jej przyjaciółka miała pewne wątpliwości, a matka powiedziała to bez ogródek. Był dla niej za stary. Źle mu z oczu patrzyło. Człowiek, któremu nie można ufać. Człowiek, którego trudno ocenić.

Dlatego też nie widziała się z przyjaciółką i z matką od bardzo dawna. I dlatego rozpacz się wzmagała, kiedy potrzeba kontaktu była większa niż kiedykolwiek. Z kim ma porozmawiać? Przecież nikogo nie ma.

Zajrzała do pustych, uporządkowanych pokoi i zacisnęła usta, a do oczu napłynęły jej łzy.

Wtedy usłyszała, że dziecko się kręci, i opanowała się. Wytarła czubek nosa palcem wskazującym i wzięła dwa głębokie wdechy.

Jeśli mąż ją zdradza, to niech na nią nie liczy.

Życie musi mieć coś więcej do zaoferowania.

Jej mąż wszedł do sypialni tak bezszelestnie, że zdradził go jedynie cień na ścianie. Szerokie barki i otwarte ramiona. Położył się i przyciągnął ją do siebie bez słowa. Gorący i nagi.

Spodziewała się miłych słów, ale też przemyślanych usprawiedliwień. Może obawiała się, że wyczuje nikły zapach obcej kobiety i pełne wyrzutów sumienia wahania w niewłaściwych momentach, ale zamiast tego chwycił ją, obrócił gwałtownie i pożądliwie zdarł z niej ubranie. Światło księżyca świeciło mu prosto w twarz i podniecało ją. Oczekiwanie, frustracja, zmartwienia i zwątpienie zniknęły.

Ostatnio był taki pół roku temu.

Całe szczęście, że tak się stało.

– Kochanie, musisz liczyć się z tym, że przez pewien czas mnie nie będzie – powiedział bez ostrzeżenia przy śniadaniu, gładząc dziecko po policzku. Z roztargnieniem, jakby jego słowa były nieistotne.

Zmarszczyła brwi i ściągnęła usta, by zdławić w sobie nieuchronne pytanie, po czym odłożyła widelec na talerz i siedziała ze wzrokiem utkwionym w jajecznicę z kawałkami bekonu. Noc była długa. Wciąż ją czuła w obolałym podbrzuszu, ale też w końcowych pieszczotach i gorących spojrzeniach, które aż do tej chwili pozwoliły jej zapomnieć czas i miejsce. Aż do teraz. W tej chwili blade marcowe słońce wtargnęło do pokoju jak nieproszony gość, obnażając fakty: jej mąż się dokądś wybiera. Znowu.

– Dlaczego nie możesz mi powiedzieć, czym się zajmujesz? Jestem twoją żoną. Nikomu nie powiem – rzekła.

Zastygł ze sztućcami w powietrzu. Już teraz oczy mu pociemniały.

– Nie, mówię poważnie – ciągnęła. – Ile czasu musi upłynąć, nim będziesz taki jak zeszłej nocy? Czy znów doszliśmy do momentu, w którym nie mam pojęcia, czym się zajmujesz, albo kiedy będąc tutaj, jesteś niemal nieobecny?

Spojrzał na nią aż nazbyt bezpośrednio.

– Przecież wiedziałaś od samego początku, że nie mogę mówić o swojej pracy.

– Tak, ale…

– Więc trzymaj się tego.

Opuścił widelec i nóż na talerz i obrócił się do ich syna z czymś w rodzaju uśmiechu.

Wzięła głęboki i spokojny oddech, ale wewnątrz przepełniała ją rozpacz. To przecież prawda. Na długo przed ślubem wyraził się jasno, że dostaje zadania, o których się nie mówi. Może nawet zasugerował, że ma to coś wspólnego z wywiadem, już nie pamiętała. Ale o ile wiedziała, ludzie ze służb wywiadowczych mieli poza pracą w miarę normalne życie. A ich życiu daleko było do normalności. Chyba że ci w służbach wywiadowczych przykładali się również do alternatywnych zadań, takich jak niewierność, bo w jej świecie musiało po prostu o to chodzić.

Zebrała talerze, zastanawiając się, czy powinna mu z miejsca postawić ultimatum. Zaryzykować jego gniew, którego się obawiała, ale którego rozmiaru jeszcze nie poznała.

– Kiedy cię znów zobaczę? – spytała.

Spojrzał na nią z uśmiechem.

– Może nawet wrócę do domu w następną środę. Ten typ zadania zajmuje zwykle jakieś osiem–dziesięć dni.

– Okej. Czyli akurat zdążysz na turniej bowlingowy – stwierdziła z przekąsem.

Wstał i przytulił jej plecy do swojego wielkiego ciała, splatając ręce pod jej piersiami. Poczucie, że jego głowa spoczywa na jej ramieniu, zawsze wcześniej sprawiało, że miękła. Teraz się odsunęła.

– Tak – powiedział. – Na pewno wrócę jakiś czas przed turniejem. Niedługo ty i ja odświeżymy sobie wydarzenia z ostatniej nocy. Umowa stoi?

Kiedy odjechał, a dźwięk samochodu ucichł, stała długo ze skrzyżowanymi rękami i nieprzytomnym spojrzeniem. Życie w samotności to jedno. Nieznajomość ceny, jaką trzeba za nie zapłacić – to co innego. Szanse wykrycia jakiegoś oszustwa u kogoś takiego jak jej mąż były minimalne. Wiedziała o tym, choć nigdy nie próbowała. Działał w dużym rewirze i był ostrożnym człowiekiem, wszystko w ich życiu o tym świadczyło. Emerytury, ubezpieczenia, dwukrotne sprawdzanie okien i drzwi, walizek i bagażu, wieczny porządek na stole, żadnych przypadkowych skrawków papieru czy paragonów w kieszeniach i szufladach. Był mężczyzną, który nie pozostawiał po sobie zbyt wielu śladów. Nawet jego zapach utrzymywał się w powietrzu nie dłużej niż parę minut po jego wyjściu z pomieszczenia. Jak miałaby kiedykolwiek odkryć romans, nie nasyłając na niego prywatnego detektywa? I skąd miałaby wziąć na to środki?

Wydęła dolną wargę i powoli wypuściła ciepłe powietrze na twarz – ten gest wykonywała zawsze przed podjęciem ważnej decyzji. Przed skokiem na koniu przez najwyższą poprzeczkę, przed wyborem sukni na konfirmację. A także nim odpowiedziała swojemu mężowi „tak” i zanim wyszła na ulicę, by sprawdzić, czy życie wygląda inaczej w delikatnym świetle dnia.

3

Mówiąc wprost: wielki, dobroduszny sierżant David Bell uwielbiał się obijać, siedząc i gapiąc się na fale rozbijające się o wystające skały. W John O’Groats, na północnym krańcu Szkocji, gdzie słońce świeciło o połowę krócej i podwójnie pięknie. David tu się urodził i tutaj umrze, kiedy nadejdzie pora.

David był po prostu stworzony dla nieokiełznanego morza. Dlaczego miałby tracić cały swój czas w gabinecie posterunku policji na Bankhead Road w Wick, położonym dwadzieścia kilometrów na południe? Nie, nie krył się z tym, że leniwe portowe miasteczko do niego nie przemawia.

Z tego też powodu jego przełożeni wysyłali właśnie jego, gdy w położonych na północy dziurach dochodziło do awantur. Wtedy David toczył się tam wozem służbowym i groził rozgorączkowanym kolesiom, że zadzwoni po funkcjonariusza z Inverness, po czym znów był spokój. Ci na północy nie potrzebowali, żeby obcy z miasta pałętali im się po podwórku. Już lepsze piwo Orkney Skull Splitter o smaku końskich sików. Tych, co płynęli promem do Orkney i wstępowali po drodze, było naprawdę sporo.

Po zażegnaniu konfliktów czekały na niego fale. A jeśli istniało coś, na co sierżant Bell nie szczędził czasu, były to właśnie one.

Gdyby nie ten słynny Bellowski spokój, butelkę wyrzucono by w diabły. Ale skoro sierżant i tak już tam siedział w swoim świeżo odprasowanym mundurze, z wiatrem we włosach i czapką leżącą na skale, było ją komu oddać.

I tak też się stało.

Butelka utknęła między okami sieci, migocząc lekko, choć czas mocno ją zmatowił. Najmłodszy członek załogi kutra „BrewDog” natychmiast dostrzegł, że jest niezwykła.

– Wyrzuć ją do morza, Seamus! – krzyknął szyper, widząc kartkę w butelce. – Takie butelki przynoszą nieszczęście. To się nazywa butelkowa zaraza. Diabeł siedzi w atramencie i czeka, żeby go wypuścić. Nie znasz tych historii?

Ale młody Seamus nie znał tych historii i postanowił ją dać Davidowi Bellowi.

Gdy sierżant w końcu wrócił na posterunek w Wick, jeden z miejscowych ochlaptusów zdemolował dwa gabinety i ludzie powoli zaczynali się męczyć przytrzymywaniem tego durnia na podłodze. Dlatego Bell zrzucił marynarkę, a butelka Seamusa wyleciała mu z kieszeni. Dlatego ją podniósł i odłożył na parapet, żeby móc się skoncentrować na dociśnięciu klatki piersiowej pijanego idioty tak, by uszło z niego powietrze. Ale tak to bywa, że kiedy człowiek przydusza pełnokrwistego potomka wikingów z Caithness, może trafić na godnego przeciwnika. I ochlaptus kopnął Davida Bella tak mocno w klejnoty, że wspomnienie butelki rozpłynęło się w ostrym, błękitnym lśnieniu, wysłanym przez jego zbolały system nerwowy.

Dlatego przez dość długi czas butelka stała niezauważona w nasłonecznionym kącie parapetu. Nikt na nią nie zwrócił uwagi, nikt się nie zatroszczył, że znajdującemu się w niej papierowi nie służy światło słoneczne ani skondensowana woda, która z czasem osadziła się na wewnętrznej ściance szkła.

Nikt nie raczył przeczytać paru na wpół rozmazanych liter, znajdujących się na samym początku, i dlatego nikt się nie zastanowił, co też może oznaczać słowo „HJÆLP”.

***

Butelka trafiła ponownie w ludzkie ręce, gdy dupek, który poczuł się niesprawiedliwie potraktowany z powodu żałosnego mandatu za złe parkowanie, zalał intranet posterunku policji w Wick potopem wirusów. W takiej sytuacji dzwoniono zawsze po ekspertkę od komputerów, Mirandę McCulloch. Kiedy pedofile zaszyfrowywali swoje świństwa, kiedy hakerzy zacierali ślady po swoich internetowych transakcjach bankowych, kiedy nieuczciwi finansiści czyścili swoje twarde dyski – to przed nią padano na kolana.

Posadzono ją w gabinecie, gdzie bliski łez personel obsługiwał ją, jakby była królową. Ciągle pełne termosy z gorącą kawą, otwarte na oścież okna i radio nastawione na Radio Scotland. Tak, Mirandę McCulloch ceniono wszędzie, gdzie tylko się pojawiła.

Za sprawą otwartych okien i łopoczących firan dostrzegła butelkę już pierwszego dnia pracy.

„Zgrabna buteleczka” – pomyślała i zainteresowała się cieniem w jej wnętrzu, przedzierając się przez kolumny cyfr złośliwych kodów. Kiedy trzeciego dnia wstała zadowolona i gotowa, domyślając się, jakich rodzajów wirusów może się jeszcze spodziewać, podeszła do parapetu i podniosła butelkę. Była znacznie cięższa, niż się Miranda spodziewała. I ciepła w dotyku.

– Co jest w środku? – spytała siedzącą obok urzędniczkę. – List?

– Nie wiem – brzmiała odpowiedź. – David Bell ją tu kiedyś postawił. Myślę, że zrobił to dla zabawy.

Miranda potrzymała ją pod światło. Czy na kartce były litery? Trudno było to stwierdzić z powodu osadu kondensacyjnego po wewnętrznej stronie.

Przekręciła ją i nieco obróciła.

– Gdzie jest ten David Bell, wciąż na służbie?

Sekretarka pokręciła głową.

– Niestety nie. David zginął tuż za miastem parę lat temu. Rzucili się w pościg za uciekającym kierowcą i sprawy przybrały zły obrót. Nieciekawa historia. David był naprawdę miłym facetem.

Miranda kiwnęła głową. Właściwie nawet nie słuchała. W tej chwili była przekonana, że na papierze jest coś napisane, ale nie to ją zaintrygowało. Na dnie butelki coś było.

Jeśli dobrze zajrzeć przez zarysowane piaskiem szkło, skoagulowana masa do złudzenia przypominała krew.

– Myśli pani, że mogę wziąć tę butelkę? Kogo mam zapytać?

– Niech się pani pyta Emersona. Przez parę lat jeździł z Davidem. Na pewno się zgodzi. – Urzędniczka zwróciła się na korytarz. – Hej, Emerson! – krzyknęła, aż zadźwięczały szyby. – Pozwól tutaj!

Miranda się z nim przywitała. Był krępym, dobrodusznym facetem o zmartwionych brwiach.

– Czy może ją pani wziąć? Ależ tak, na Boga. Ja w każdym razie nie chcę mieć z nią nic do czynienia.

– O co panu chodzi?

– To pewnie jakieś brednie, ale tuż przed śmiercią David znalazł tę butelkę i powiedział, że musi ją otworzyć. Dostał ją od młodego rybaka na północy, w mieście, z którego pochodził. Chłopak i kuter poszli na dno parę lat później, więc David uważał, że jest winien chłopakowi sprawdzenie, co jest w środku. Ale przecież David zginął, zanim zdążył to zrobić, a to chyba nie jest dobry omen, prawda? – Emerson pokręcił głową. – Proszę ją wreszcie zabrać, nic dobrego się z tą butelką nie wiąże.

Tego samego wieczora w Granton na przedmieściach Edynburga Miranda zasiadła w swoim szeregowcu i przyjrzała się butelce. Około piętnastu centymetrów wysokości, biało-niebieska, nieco spłaszczona i z dość długą szyjką. Mogła to być buteleczka po perfumach, tyle że jest za duża. Pewnie po wodzie kolońskiej, prawdopodobnie też dość stara. Postukała w nią. W każdym razie wykonana z solidnego szkła.

Uśmiechnęła się.

– Jaką tajemnicę skrywasz, moja droga? – spytała, wzięła z kieliszka łyk czerwonego wina i zaczęła wydłubywać korkociągiem substancję, która zatykała butelkę. Grudka była zrobiona z czegoś o zapachu smoły, ale czas spędzony w wodzie sprawił, że trudno było ocenić pochodzenie materiału.

Próbowała wydobyć papier, ale był miękki i wilgotny. Następnie obróciła butelkę i postukała w dno, ale papier nie ruszył się nawet o milimetr. Wtedy zabrała butelkę do kuchni i uderzyła ją kilkakrotnie tłuczkiem do mięsa.

Pomogło: butelka rozprysła się na niebieskie kryształki, które rozsypały się po całym stole kuchennym jak tłuczony lód.

Przyjrzała się papierowi leżącemu na desce do krojenia, czując, jak brwi same jej się ściągają. Przebiegła wzrokiem po kawałkach szkła i wzięła głęboki oddech.

– Tak – potwierdził jej kolega Douglas z Wydziału Technicznego. – To krew. Nie ma żadnych wątpliwości. Dobrze widziałaś. Sposób, w jaki krew i skondensowana woda wsiąkają w papier, jest charakterystyczny. Szczególnie tu na dole, gdzie podpis jest zupełnie zamazany. Tak, i barwa, i sposób nasiąknięcia są dość typowe. – Rozłożył ostrożnie papier za pomocą pincety i oświetlił go jeszcze raz niebieskim światłem. Ślady krwi na całej powierzchni papieru. Każda litera świeciła rozproszonym światłem.

– Pisano to krwią?

– Zdecydowanie tak.

– I myślisz, tak jak ja, że nagłówek to apel o pomoc. W każdym razie tak to brzmi.

– Tak sądzę – odparł. – Ale wątpię, czy zdołamy uratować cokolwiek poza nagłówkiem. Ten list jest dość zniszczony. Poza tym może mieć wiele lat. Teraz trzeba go zaimpregnować i zakonserwować, a potem może uda nam się ustalić datę jego powstania. No i musimy też oczywiście pokazać go jakiemuś językowcowi. Miejmy nadzieję, że powie nam, co to za język.

Miranda kiwnęła głową. Ona w każdym razie miała hipotezę.

Islandzki.

4

– Carl, przyszła Inspekcja Pracy. – Rose stała w drzwiach i ani myślała się ruszyć. Może miała nadzieję, że obie strony rzucą się sobie do gardeł.

Niewielki człowieczek w dobrze odprasowanym garniturze przedstawił się jako John Studsgaard. Mały i władczy. Jeśli nie liczyć chudej, brązowej teczki pod pachą, sprawiał nawet wiarygodne wrażenie. Przyjazny uśmiech i wyciągnięta dłoń. Wrażenie, które wyparowało, gdy otworzył usta.

– Przy ostatniej inspekcji stwierdzono obecność pyłu azbestowego w korytarzu i włazach. Dlatego należy skontrolować izolację rury, by można było uzdatnić lokal do bezpiecznego użytkowania.

Carl spojrzał na sufit. Pieprzona rura. Jedyna w całym piwnicznym korytarzu, a tyle z tym zachodu.

– Widzę, że urządzili tu państwo gabinety – ciągnęła kreatura z teczką. – Czy jest to zgodne z dyrektywami Komendy Głównej odnośnie do adaptacji pomieszczeń oraz z przepisami przeciwpożarowymi? – Już miał otworzyć swoją teczkę, w której miał na pewno stos papierów z odpowiedzią na to pytanie.

– Jakie gabinety? – spytał Carl. – Mówi pan o tym przyarchiwalnym pomieszczeniu przygotowawczym?

– Przyarchiwalne pomieszczenie przygotowawcze? – przez sekundę mężczyzna wyglądał na zagubionego, ale natura biurokraty wzięła górę. – Nie znam tego terminu, jest jednak rzeczą ewidentną, że spędza się tu znaczną część dnia pracy w celach, które nazwałbym tradycyjnie powiązanymi z wykonywaniem pracy.

– Ma pan na myśli ekspres do kawy? Możemy go usunąć.

– Absolutnie nie. Mówię o wszystkim – biurkach, tablicach, regałach, haczykach, szufladach z papierem, artykułach biurowych, fotokopiarkach.

– Ach tak! Wie pan, ile stąd jest schodów na drugie piętro?

– Nie.

– Aha. To może nie wie pan też, że brak nam personelu i że zapieprzanie dwa piętra w górę z każdym kserem potrzebnym do archiwum zajęłoby nam pół dnia. Może wolałby pan, żeby wszędzie grasowali mordercy, niż żebyśmy wykonywali swoją robotę?

Studsgaard już miał protestować, ale Carl zapobiegł temu, unosząc rękę.

– Gdzie jest ten azbest, o którym pan mówi?

Mężczyzna zmarszczył brwi.

– To nie jest dyskusja na temat miejsca i sposobu. Stwierdzono skażenie azbestem, który ma działanie rakotwórcze. Nie da się go wytrzeć za pomocą szmaty do podłogi.

– Rose, byłaś tu, kiedy inspekcja przeprowadzała kontrolę?

Wskazała korytarz.

– Znaleźli tam trochę pyłu.

– Assad! – Carl krzyknął tak głośno, że mężczyzna cofnął się o krok.

– Chodź, Rose, pokaż mi to – powiedział, gdy pojawił się Assad.

– Chodź z nami, Assad. Weź wiadro z wodą, szmatę i swoje eleganckie zielone gumowe rękawice. Przed nami zadanie.

Gdy przeszli korytarzem piętnaście kroków, Rose wskazała coś białego, przypominającego pudrowy pył, między swoimi czarnymi kozakami.

– Tam! – powiedziała.

Mężczyzna z Inspekcji Pracy zaprotestował, próbując wyjaśnić, że to, co zamierzają, nie przyniesie dobrego skutku. Że nie usuną przyczyny zła i że zdrowy rozsądek i przepisy mówią, że obiekty należy usuwać w sposób przewidziany w regulaminie.

To ostatnie Carl zignorował.

– Kiedy już zmyjesz to dziadostwo, Assad, zadzwoń po stolarza. Musimy zbudować ścianę, która oddzieli zanieczyszczoną strefę Inspekcji Pracy od naszego przyarchiwalnego pomieszczenia przygotowawczego. Przecież nie chcemy mieć obok siebie takiego paskudztwa, prawda?

Assad powoli pokręcił głową.

– O jakim pomieszczeniu mówiłeś, Carl? Przyarchi…?

– Po prostu myj, Assad. Ten pan się spieszy.

Urzędnik posłał Carlowi wrogie spojrzenie.

– Jeszcze się do państwa odezwiemy – to były ostatnie słowa, które wypowiedział, mknąc po korytarzu z przyciśniętą do brzucha teczką.

„Odezwą się!” Owszem, nietrudno w to uwierzyć.

– A teraz wyjaśnij mi, Assad, jaki jest zamysł wieszania wszystkich moich akt spraw na ścianie – powiedział. – Przez wzgląd na ciebie mam nadzieję, że są to kopie.

– Kopie? Jeśli chcesz kopie, to ja je zaraz zdejmę, Carl. Dostaniesz wszystkie kopie, jasna sprawa.

Carl z trudnością przełknął ślinę.

– Mówisz mi prosto w twarz, że oryginalne akta wiszą tam i się suszą?

– Tak, popatrz na mój system, Carl. Powiedz wprost, jeśli uważasz, że nie jest taki fantastyczny. To tak zupełnie w porządku. Nie będę zły.

Carl odchylił głowę w tył. „Zły” – powiada. Człowieka nie ma przez czternaście dni, a w międzyczasie pracownicy wariują od wdychania azbestu.

– Popatrz, Carl. – Rozpromieniony Assad trzymał przed sobą dwa zwoje sznura.

– No, no, coś podobnego. Zdobyłeś zwój niebieskiego sznurka i zwój czerwonego w białe paski. Będziesz mógł zawinąć mnóstwo prezentów gwiazdkowych. Za dziewięć miesięcy.

Assad klepnął go po ramieniu.

– Ha, ha, Carl. Dobre! Znów jesteś sobą.

Carl pokręcił głową. Nic śmiesznego, zważywszy, że przyszła emerytura wiąże się z wiekiem, do którego mu jeszcze daleko.

– Popatrz tu – Assad rozwinął niebieski sznur. Oderwał kawałek taśmy klejącej, przymocował jeden koniec sznura do sprawy z lat sześćdziesiątych, przeciągnął zwój ponad mnóstwem innych spraw, przeciął go i przykleił jego drugi koniec do sprawy z lat osiemdziesiątych. – Niedobrze?

Carl założył ręce na kark, jakby chcąc utrzymać głowę w miejscu.

– Fantastyczne dzieło sztuki, Assad. Andy Warhol nie żył na próżno.

– Jaki Andy?

– I cóż takiego robisz, Assad? Próbujesz połączyć te dwie sprawy?

– No tak, pomyśl, jeśli te dwie sprawy faktycznie łączą się ze sobą, to będzie to widać – wskazał ponownie niebieski sznur. – Tutaj! Niebieski sznur! – pstryknął palcami. – Może sprawy mają ze sobą coś wspólnego.

Carl wziął głęboki oddech.

– Aha! To już wiem, po co jest ta czerwona.

– Prawda? Kiedy wiemy, że sprawy  m a j ą  ze sobą coś wspólnego. Dobry system, co?

Carl zaczerpnął głęboko powietrza.

– Tak, Assad. Z tym że w zasadzie żadna z tych spraw nie ma nic wspólnego z inną. I może jednak lepiej, żeby leżały na moim biurku, tak byśmy mogli je przeglądać, okej? – To nie było pytanie, ale odpowiedź i tak nadeszła.

– Tak, okej, szefie – Assad stał, kiwając się w tył i w przód w swoich sfatygowanych butach ecco. – To zacznę je tak kserować za dziesięć minut. Dostaniesz oryginały, a kopie powieszę.

Marcus Jacobsen jakby nagle się postarzał. Ostatnio na jego biurku znajdowało się sporo spraw. Przede wszystkim porachunki gangów oraz strzelaniny w dzielnicy Nørrebro i w okolicach, ale też paskudne pożary. Podpalenia z ogromnymi stratami materialnymi i niestety również z ofiarami. Zawsze nocą. Przez ostatni tydzień Marcus spał góra trzy godziny na dobę. Może trzeba spróbować dodać mu otuchy, bez względu na to, co mu leży na sercu.

– Co słychać, szefie? Po co mnie tu ściągnąłeś? – spytał Carl.

Marcus gmerał przy starej paczce po papierosach, biedny człowiek. Nigdy nie udało mu się przezwyciężyć głodu nikotynowego.

– Tak, dobrze wiem, że twój departament nie otrzymał tu na górze zbyt dużo miejsca, Carl. Ale mówiąc bez ogródek, nie mogę pozwolić, byś siedział w piwnicy. A teraz wydzwaniają do mnie z Inspekcji Pracy i mówią, że utrudniałeś wykonywanie poleceń ich człowieka.

– Panujemy nad tym, Marcus. Postawimy pośrodku korytarza ścianę z drzwiami i tak dalej. Żeby odgrodzić się od tego paskudztwa.

Podkówki pod oczami Marcusa nagle się pogłębiły.

– Właśnie tego nie mam ochoty słuchać, Carl – powiedział. – I właśnie dlatego ty, Rose i Assad wrócicie na górę. Nie mam siły szarpać się z inspekcją. Już i tak mamy syf. Wiesz, pod jaką presją ostatnio się znajduję. Spójrz tylko – wskazał malutki płaski ekran na ścianie, na którym leciało podsumowanie wyniku wojny gangów w stacji TV2 News. Żądanie zorganizowania konduktu pogrzebowego ulicami Kopenhagi dla jednej z ofiar dolało oliwy do ognia. Krzyczano, że teraz policja ma znaleźć winnych i położyć kres szaleństwu na ulicach.

Owszem, Marcus Jacobsen był pod presją.

– Okej, jeśli nas przeniesiesz na górę, konsekwencje będą takie, że w tej samej sekundzie zlikwidujesz Departament Q.

– Nie kuś mnie, Carl.

– I stracisz osiem milionów dofinansowania rocznie. Czy nie tyle przyznano Departamentowi Q? Pomyśl, czy benzyna do tego starego gruchota, którym jeździmy, naprawdę aż tyle kosztuje? No tak, i jeszcze wynagrodzenia dla Rose, Assada i dla mnie. Osiem milionów. Pomyśl tylko.

Szef Wydziału Zabójstw westchnął. Był w potrzasku. Bez dofinansowania zabraknie co najmniej pięciu milionów rocznie na jego własne departamenty. Kreatywne przeksięgowanie. Prawie jak gminny system wyrównujący. Rodzaj legalnego rozboju.

– Proszę o propozycje rozwiązań – powiedział zatem.

– Gdzie według ciebie mielibyśmy siedzieć? – spytał Carl. – W kiblu? Na tym parapecie, gdzie Assad wczoraj siedział? Albo może w twoim gabinecie?

– Na korytarzu jest miejsce – widać było, że Marcus Jacobsen skulił się przy tych słowach. – Na pewno coś znajdziemy. Przecież od samego początku tak miało być, Carl.

– Okej, dobre rozwiązanie, niech tak będzie. Ale chcemy trzy nowe biurka – Carl wstał z własnej inicjatywy i wyciągnął rękę. Czyli umowa stoi.

Szef Wydziału Zabójstw cofnął się lekko.

– Chwileczkę – powiedział. – Węszę jakiś podstęp w tej propozycji.

– Podstęp? Dostaniecie dodatkowo trzy stoły, a jak przyjdzie Inspekcja Pracy, przyślę tu Rose, żeby przyozdobiła puste krzesła.

– Nie ujdzie nam to na sucho, Carl – zrobił krótką pauzę. Jednak najwyraźniej to łyknął. – Ale czas pokaże, jak mawiała moja stara matka. Usiądź jeszcze na chwilę, Carl, mamy tu sprawę, na którą powinieneś zerknąć. Pamiętasz kolegów ze szkockiej policji, którym pomagałeś jakieś trzy, cztery lata temu?

Carl kiwnął głową z ociąganiem. Czyżby miał w planach narazić Departament Q na przypominające dźwięk palnika do metalu tony dud i na paćkę z mielonego mięsa? Lepiej nie, jeśli chodzi o niego. Już i tak jest źle, że raz na jakiś czas przyjeżdżają Norwedzy. Ale żeby Szkoci!

– Wysyłaliśmy im próbki DNA Szkota osadzonego w więzieniu Vestre, pewnie pamiętasz. To była sprawa Baka. Dzięki temu rozwikłali sprawę morderstwa, a teraz my coś od nich dostajemy. Technik policyjny z Edynburga, nazywa się Gilliam Douglas, wysłał do nas paczkę. Jest w niej list, który znaleźli w butelce. Po konsultacji z językowcem uznali, że musi pochodzić z Danii. – Podniósł z podłogi brązową paczkę z kartonu. – Chcieliby się dowiedzieć, co się dzieje z tą sprawą, jeśli się czegoś dowiemy. Proszę, Carl.

Podał mu paczkę i zrobił gest, jakby Carl miał z nią znikać.

– Co mam z nią zrobić? – spytał Carl. – Może pójdę z nią na pocztę?

Jacobsen się uśmiechnął

– Bardzo dowcipne, Carl. Tyle że na poczcie nie ma specjalistów od rozwiązywania zagadek, raczej od ich tworzenia.

– I tak mamy już na dole dość roboty – powiedział.

– Tak, tak, Carl, nie wątpię. Po prostu na to zerknij, to drobiazg. No i przecież sprawa spełnia wszystkie kryteria Departamentu Q. Jest stara, niewyjaśniona i nikt inny nie ma ochoty się do niej zabrać.

„Kolejna sprawa, która nie pozwoli mi walnąć gir na biurko” – pomyślał Carl i zważył pudełko w ręku, schodząc po schodach.

A jednak.

Godzinka drzemki nie zaważy chyba na przyjaznych stosunkach szkocko-duńskich.

– Jutro będę z tym gotów, Rose mi pomoże – powiedział Assad, zastanawiając się, na której z trzech stert w systemie Carla leżała pierwotnie sprawa, którą teraz trzymał w ręku.

Carl mruknął. Szkockie pudełko stało przed nim na biurku. Złe przeczucia lubią się sprawdzać, a aura otaczająca kartonowe pudło obklejone przez służby celne nie wzbudzała pozytywnych uczuć.

– Czy to tak nowa sprawa? – spytał Assad z zainteresowaniem, wlepiając oczy w brązowy prostokąt. – Kto otworzył pudło?

Carl wskazał kciukiem górę budynku.

– Rose, pozwól tutaj! – krzyknął w stronę korytarza.

Minęło pięć minut, nim się pojawiła. Był to dokładnie wymierzony czas, który w jej mniemaniu sygnalizował, kto decyduje, co należy zrobić, a w szczególności – kiedy. Człowiek się do tego przyzwyczaja.

– Co powiesz na swoją pierwszą samodzielną sprawę, Rose? – Delikatnie popchnął pudełko w jej stronę.

Nie widział jej oczu zza czarnej, punkowej grzywki, ale zachwycone nie były.

– To na pewno coś z dziecięcą pornografią albo handlem żywym towarem, prawda, Carl? Coś, czego sam nie chcesz ruszać. Powiem ci – nie, dziękuję. Jeśli sam nie masz na to energii, niech potrudzi się nad tym badziewiem nasz mały poganiacz wielbłądów. Mam co robić.

Carl się uśmiechnął. Żadnych przekleństw, żadnego kopania w futrynę. Sprawiała wrażenie, jakby była w dobrym humorze. Jeszcze raz popchnął pudło.

– To list, który znajdował się w butelce. Jeszcze go nie widziałem. Możemy go przecież razem wypakować.

Zmarszczyła nos. Sceptycyzm nie odstępował jej na krok.

Carl rozchylił wieka pudełka, odgarnął na bok styropianowe wypełnienie, wyciągnął kartonową teczkę i położył ją na stole. Następnie pogrzebał jeszcze w styropianie i znalazł plastikowy woreczek.

– Co jest w środku? – spytała.

– Zakładam, że stłuczone szkło butelki.

– Rozbili ją?

– Nie, tylko rozłożyli. W teczce jest instrukcja montażu pokazująca, jak ją na powrót złożyć. Kaszka z mlekiem dla takiej złotej rączki jak ty.

Pokazała mu język i zważyła woreczek w ręce.

– Niezbyt ciężkie. Jaka była duża?

Popchnął teczkę sprawy w jej stronę.

– Poczytaj sama.

Zostawiła kartonowe pudło i zniknęła w korytarzu. Czyli spokój. Za godzinę koniec dnia, pojedzie pociągiem do Allerød, kupi butelkę whisky, odurzy Hardy’ego i siebie odpowiednio szklaneczką ze słomką i szklaneczką z kostkami lodu. Zapowiada się spokojny wieczór.

Zamknął oczy i nie podrzemał nawet dziesięciu sekund, gdy pojawił się przed nim Assad.

– Coś znalazłem, Carl. Chodź i zobacz. Jest tam na ścianie.

Coś dziwnego dzieje się ze zmysłem równowagi, kiedy człowiek zaledwie na parę sekund odetnie się zupełnie od świata zewnętrznego – stwierdził Carl, opierając się z oszołomieniem o ścianę w korytarzu. Assad z dumą wskazywał wiszące tam akta sprawy.

Carl zmusił się do powrotu do rzeczywistości.

– Powiedz jeszcze raz, Assad. Zamyśliłem się.

– Powiedziałem tylko, czy nie myślisz, że może szef Wydziału Zabójstw powinien pomyśleć chwilkę o tej sprawie, skoro tyle tych pożarów w Kopenhadze.

Carl sprawdził, czy stoi pewnie na nogach, po czym przesunął się bliżej do sprawy na ścianie, na której spoczywał palec Assada. Sprawa miała czternaście lat. Pożar, w którym znaleziono zwłoki, możliwe, że podpalenie z zamiarem zabójstwa, w okolicy jeziora Damhussøen. Sprawa, która dotyczyła znalezienia ludzkiego ciała tak strawionego przez pożar, że nie dało się ustalić chwili śmierci, płci ani DNA. Nie pomagał też fakt, że żadna z osób zaginionych nie pasowała do opisu zwłok. W końcu sprawę zawieszono. Carl doskonale to pamiętał. To była sprawa Antonsena.

– Dlaczego sądzisz, że ma to coś wspólnego z pożarami, które teraz nawiedzają miasto, Assad?

– Nawiedzają?

– Mają teraz miejsce.

– Dlatego! – powiedział Assad, wskazując na szczegółowe zdjęcie pozostałości szkieletu. – To okrągłe wgłębienie w kości tego jego najmniejszego palca. Tu też coś o tym jest. – Zdjął plastikową koszulkę z tablicy korkowej i wyszukał kartkę z raportem. – Tutaj to opisano. „Jakby przez wiele lat znajdowała się tam obrączka” – tak jest napisane. Wgłębienie na całej szerokości.

– I?

– Carl, na tym najmniejszym palcu!

– Tak, i?

– Jak byłem na górze w Departamencie A, to w pierwszym pożarze było tam ciało, któremu całkiem brakowało tego najmniejszego palca.

– Okej. To się nazywa mały palec, Assad.

– Tak, i w kolejnym pożarze było też wgłębienie w tym najmniejszym palcu u tego człowieka, co go znaleźli. Tak jak tu.

Carl poczuł, że jego brwi znacząco się podnoszą.

– Myślę, że powinieneś iść na drugie piętro i powtórzyć szefowi Wydziału Zabójstw to, co właśnie powiedziałeś, Assad.

Uśmiechnął się od ucha do ucha.

– W ogóle bym tego nie zauważył, gdyby to zdjęcie nie wisiało mi przez cały czas przed samym nosem. Śmiesznie, nie?

Wraz z tym zadaniem na nieprzepuszczalnym, punkowo-czarnym pancerzu arogancji Rose pojawiło się jakby pęknięcie. W każdym razie nie rozpoczęła od rzucenia mu dokumentu na stół, ale najpierw usunęła z niego popielniczkę, po czym ostrożnie, niemal z nabożeństwem, położyła list na blacie.

– Nie można za dużo odczytać – powiedziała. – Z pewnością napisano to krwią, która powoli zawilgociła się przez wodę kondensacyjną i wniknęła głębiej w papier. Poza tym drukowane litery napisane są dość nieporadnie, ale nagłówek jest widoczny. Popatrz, jak wyraźnie widać. Tu jest napisane „POMOCY”.

Carl przysunął się niechętnie i spojrzał na pozostałości drukowanych liter. Pewnie papier był kiedyś biały, ale teraz zrobił się brązowy. W wielu miejscach brakowało kawałków na brzegach, zapewne zniknęły, gdy rozłożono list po morskiej podróży.

– Jakim badaniom go poddano, jest coś na ten temat? Gdzie go znaleziono? I kiedy?

– Butelkę znaleziono na samej północy, przy Orkadach. Tkwiła w sieci rybackiej. Tu jest napisane, że w dwa tysiące drugim.

– W dwa tysiące drugim?! Widzę, że nie spieszyli się z jej przekazaniem.

– Stała zapomniana na parapecie. Pewnie dlatego zgromadziło się w niej tyle wody kondensacyjnej. Stała w samym słońcu.

– Nawaleni Szkoci – warknął Carl.

– Dołączono zupełnie niezdatny do użytku profil DNA. Są też fotki w ultrafiolecie. Próbowali zaimpregnować list, na ile potrafili. Patrz! To próba rekonstrukcji tekstu listu. Można kawałek przeczytać.

Carl spojrzał na kserokopię i wycofał się ze słów o nawalonych Szkotach. Bo gdy się porównało oryginalny list z opracowaną, naświetloną i obrobioną próbą rekonstrukcji tego, co faktycznie mogło być w nim napisane, rezultaty były imponujące.

Spojrzał na kartkę. Od wieków ludzi fascynowała myśl o wysłaniu w butelce listu, który ktoś wyłowi i przeczyta na drugim końcu świata. W ten sposób mogą się otworzyć możliwości nowych, nieoczekiwanych przygód.

Ale czuł, że w wypadku tego listu w butelce tak nie było. Tutaj była śmiertelna powaga. Żadne wygłupy, żaden harcerz, który wybrał się na ciekawą wycieczkę, żadnej harmonii i błękitnego nieba. Ten list był tym, czym miał być.

Rozpaczliwym wołaniem o pomoc.

5

Gdy ją opuszczał, zostawiał za sobą swe codzienne życie. Przejeżdżał dwadzieścia kilometrów z Roskilde do ustronnego gospodarstwa, położonego mniej więcej w połowie drogi między ich domem a domem nad fiordem. Wyprowadzał furgonetkę ze stodoły, po czym parkował tam mercedesa. Zamykał bramę na klucz, brał szybki prysznic i koloryzował włosy, stał przez dziesięć minut przed lustrem, przygotowując się, znajdował w szafach to, czego potrzebował, po czym wychodził z bagażem do jasnoniebieskiego samochodu marki Peugeot Partner, którego używał podczas wyjazdów. Auto nie miało znaków szczególnych, nie za duże, nie za małe, nie za mocno zabrudzone tablice rejestracyjne, a jednak dość nieczytelne. Zupełnie anonimowy pojazd, zarejestrowany na nazwisko, które zawłaszczył, gdy sprawił sobie to gospodarstwo. Dokładnie tak jak miało być, zważywszy na cel.

W tym punkcie był już dobrze przygotowany. Gruntowne przeszukiwanie Internetu i oficjalnych rejestrów, do których z upływem lat uzyskał kody, dostarczało mu pożądanych informacji o potencjalnych ofiarach. Miał przy sobie mnóstwo gotówki.

Na stacjach benzynowych i mostach płacił banknotami o średnich nominałach, nigdy nie patrzył do kamery, pilnował, by trzymać się z dala od niecodziennych wydarzeń.

Tym razem jego rewirem była Środkowa Jutlandia. Zagęszczenie sekt religijnych było tu duże, a ostatnio zaatakował w tym rejonie ładnych parę lat temu. Tak, starannie rozsiewał śmierć.

Przez jakiś czas obserwował, ale z reguły tylko kilka dni z rzędu. Pierwszy raz mieszkał u kobiety w Haderslev, a kolejne u innej w miasteczku o nazwie Lønne. Ryzyko rozpoznania w okolicach odległego Viborga było zatem znikome.

Miał dokonać wyboru między pięcioma rodzinami. Dwie z nich należały do świadków Jehowy, jedna do ewangelistów, jedna do strażników grzechu, a jedna do Kościoła Matki Bożej. W chwili obecnej skłaniał się ku tej ostatniej.

Przyjechał do Viborga około siódmej, być może nieco za wcześnie jak na swoje przedsięwzięcie, szczególnie w mieście tej wielkości, ale przecież nigdy nie wiadomo, co się może zdarzyć.

Kryteria, jakie musiały spełniać knajpy, w których wyszukiwał kobiety nadające się na gospodynie, były zawsze te same. Lokal nie mógł być zbyt mały, znajdować się w miejscu, gdzie wszyscy się znali i gdzie stali goście wprowadzają poufałą atmosferę. Nie mógł też być zanadto obskurny, tak by przyciągnąć samotną kobietę o pewnym standardzie w wieku od trzydziestu pięciu do pięćdziesięciu pięciu lat.

Pierwsze miejsce na trasie, „Julles Bar”, było za ciasne i mroczne, ze zbyt dużą liczbą beczek piwa i maszyn do gier. W kolejnym miejscu poszło lepiej. Mały parkiet, odpowiednio skomponowany dobór gości, jeśli nie liczyć geja, który natychmiast usadowił się na krześle obok w odległości milimetra od niego. Jeśli znalazłby tam kobietę, gej niewątpliwie zapamiętałby go, mimo grzecznej odmowy, a nie o to chodziło.

Dopiero przy piątej próbie znalazł to, czego szukał. Podkreślały to nawet napisy nad barem, nadające odpowiedni ton: „Ten, kto nic nie mówi, jest najlepszą zdobyczą”, „Wszędzie dobrze, ale w «Terminalu» najlepiej”, a w szczególności „Najlepsze cycki w mieście – to tu”.

Dobrze się składało, że obsługa zamykała „Terminal” na ulicy Gravene już o 23.00, ale ludziom dopisywały humory dzięki piwku Hancock Høkerbajer i lokalnemu rockowi. Przy takiej klienteli zdąży dokonać połowu jeszcze przed zamknięciem.

Upatrzył sobie niemłodą kobietę, siedzącą przy wejściu do części lokalu, gdzie grała muzyka. Kiedy wszedł, tańczyła sama, kołysząc rękami, na maleńkim parkiecie. Była całkiem ładna i nie stanowiła łatwej zdobyczy. To poważna łowczyni. Pragnąca mężczyzny, któremu można zaufać. Wartego, by się obok niego budzić przez resztę życia. Nie liczyła na to, że znajdzie go tutaj. Wyszła z dziewczynami z pracy po ciężkim dniu – i tyle. Było to widać z daleka. Dokładnie tak, jak powinno być.

Jej dwie zgrabne koleżanki kołysały się i chichotały w kabinie dla palących, a reszta rozproszyła się wokół wyjątkowo niejednorodnych stołów. Najwyraźniej od jakiegoś czasu towarzystwo bawiło się na wysokich obrotach. Stwierdził w każdym razie, że po upływie paru godzin pozostałe nie będą w stanie go zbyt dobrze opisać.

Skłaniał się ku niej po trwającym pięć minut kontakcie wzrokowym. Nie była zanadto wstawiona. Dobry znak.

– Powiadasz, że nie jesteś stąd? – powiedziała z oczami utkwionymi w jego brwiach. – Co w takim razie porabiasz w Viborgu?

Ładnie pachniała i miała stanowcze spojrzenie. Nietrudno było zgadnąć, jaką odpowiedź chciałaby usłyszeć. Powinien powiedzieć, że dość często przyjeżdża do miasta. Że lubi Viborg. Że ma wyższe wykształcenie i jest singlem. Dlatego też to powiedział. Cicho, spokojnie i w odpowiedniej kolejności. Powiedziałby cokolwiek, byle zadziałało.

Dwie godziny później leżeli w jej łóżku. Ona – więcej niż zaspokojona, on – wiedząc, że może tu pomieszkać przez kilka tygodni, nie narażając się na jej natarczywe pytania, jeśli nie liczyć tych co zwykle: czy ona naprawdę mu się podoba i czy chce z nią być na poważnie.

Uważał, żeby nie windować jej oczekiwań. Grał nieśmiałego, żeby nie wiedziała, z jakiej cechy charakteru bierze się powściągliwość jego odpowiedzi.

Następnego ranka obudził się zgodnie z planem o wpół do szóstej, doprowadził się do porządku, dyskretnie pomyszkował w jej schowkach i dowiedział się o niej mnóstwa rzeczy, nim zaczęła przeciągać się w łóżku. Rozwiedziona, co już wiedział. Miała dorosłe dzieci, które wyprowadziły się z domu, i najprawdopodobniej dobrą, ciepłą posadkę kierowniczą w gminie, która z równie dużym prawdopodobieństwem wysysała z niej całą energię. Miała pięćdziesiąt dwa lata i w obecnym momencie była bardziej niż gotowa, by przenieść swoje życie do świata baśni.

Nim postawił tacę z kawą i grzankami na łóżku obok niej, rozchylił zasłony, by mogła dostrzec jego uśmiech i świeży wygląd.

Później przytuliła się do niego. Z czułym oddaniem i z głębszymi niż wcześniej dołeczkami na policzkach. Pogłaskała go po policzku i chciała pocałować jego bliznę, ale nie zdążyła, bo ujął ją pod brodę i zadał pytanie:

– Mam się zameldować w „Hotelu Palads” czy wrócić wieczorem do ciebie?

Odpowiedź została udzielona. W każdym razie jeszcze raz przysunęła się do niego z uczuciem, po czym powiedziała mu, gdzie leży klucz, nim wymknął się do furgonetki i wyjechał z krainy domków jednorodzinnych.

Rodzina, którą sobie upatrzył, była w stanie szybko zapłacić milion okupu, którego zwykle żądał. Sprzedaż akcji może okazać się konieczna, choć prawdę mówiąc, nie jest to najdogodniejszy moment, ale tak poza tym rodzina była wyjątkowo zgrana. Jasne, że w czasach kryzysu trudniej popełnić w miarę opłacalne przestępstwo, ale przy starannym doborze ofiar zawsze znajdzie się jakieś wyjście. Oceniał w każdym razie, że ta rodzina może i zechce spełnić jego żądania i zrobi to dyskretnie.

Znał już rodzinę dobrze z obserwacji. Odwiedzał ich zgromadzenie i gawędził z rodzicami po mszy. Wiedział, od jak dawna są członkami sekty, w jaki sposób dorobili się majątku, ile mają dzieci, jak się nazywają i z grubsza również, jak wygląda ich codzienność.

Rodzina mieszkała na obrzeżach Frederiks. Pięcioro dzieci w wieku od dziesięciu do osiemnastu lat. Wszyscy mieszkają w domu i są aktywnymi członkami Kościoła Matki Bożej. Dwoje najstarszych chodzi do liceum w Viborgu, a resztę uczy w domu matka, niegdysiejsza ponadczterdziestoletnia nauczycielka z eksperymentalnej inicjatywy Tvind, która z braku życiowych treści zawłaszczyła sobie Boga. To ona nosiła spodnie w tym domu. Ona sprawowała kontrolę nad tą gromadą i nad religią. Mąż był dwadzieścia lat starszy i należał do najzamożniejszych przedsiębiorców w okolicy. Mimo że połowę zarobków oddawał na Kościół Matki Bożej, zgodnie z obietnicą składaną przez wszystkich członków, i tak sporo zostawało. Park maszyn, taki jak jego, nigdy nie bywa w opałach.

Przecież zboże rośnie również wtedy, gdy w bankach panuje zastój.

Jedynym problemem związanym z rodziną był fakt, że ich drugi w kolejności syn, który skądinąd był wyjątkowo nadającym się kandydatem, zaczął chodzić na karate. Nie było powodów do obaw, że ten drobny chłopak może stanowić zagrożenie, ale mógł udaremnić planowanie czasu.

Bo właśnie o zaplanowany czas chodziło, kiedy sprawy przybierały nieciekawy obrót. Zawsze o to.

Gdyby nie to, właśnie drugi w kolejności syn i jego młodsza siostra – numer cztery w gromadce – byli mu potrzebni, by odnieść sukces. Byli śmiali, najładniejsi z dzieci oraz mieli najwięcej cech przywódczych. Z pewnością oczka w głowie swojej matki. Gorliwi wyznawcy Kościoła Matki Bożej, ale jednocześnie trochę niesforni. Tacy, co kiedyś albo zostaną najwyższymi kapłanami, albo zostaną wyklęci. Wierzący, a jednak radośni. Idealna kombinacja.

Może trochę tacy, jak kiedyś on sam.

Zaparkował furgonetkę w pewnej odległości w zaroślach między drzewami i siedział długo z lornetką przy oczach, obserwując pozostające w domu dzieci, bawiące się na przerwach w ogrodzie przy gospodarstwie. Widać było, że wybrana przez niego dziewczynka jest zajęta czymś w kącie ogrodu, pod drzewami. Czymś, co nie nadawało się dla oczu pozostałych. Przez dłuższy czas klęczała w wysokiej trawie, buszując. Kolejna rzecz podkreślająca trafność jego wyboru.

„To, co robi, nie cieszyłoby się uznaniem jej matki i nie jest zgodne z regułami Kościoła Matki Bożej” – pomyślał i kiwnął do siebie głową. Bóg zawsze wystawia na próbę najlepsze owieczki w stadzie, a nieduża, dwunastoletnia Magdalena bynajmniej nie stanowiła wyjątku.

Przesiedział jeszcze kilka godzin na odchylonym w tył siedzeniu furgonetki i obserwował gospodarstwo, położone na zakręcie Stanghede. Przez lornetkę widział wyraźnie, że zachowanie dziewczynki było powtarzalne. Na każdej przerwie przez większość czasu siedziała sama w kącie ogrodu, zakrywając wszystko, gdy matka wołała na kolejną lekcję.

Ogólnie rzecz biorąc, jest dużo rzeczy, których należy się wystrzegać, kiedy się jest małą dziewczynką w rodzinie wyznającej religię Kościoła Matki Bożej i wszystko, co za tym idzie.

Taniec, muzyka, wydawane drukiem publikacje, nie licząc tych wydawanych przez Kościół Matki Bożej, alkohol, przebywanie z ludźmi spoza Kościoła, zwierzęta domowe, telewizja, Internet. Wszystko było zakazane, a kara za złamanie zakazu – surowa. Wykluczenie z rodziny i wspólnoty.

Odjechał, nim do domu wrócili starsi chłopcy, z poczuciem, że to właściwa rodzina. Teraz prześledzi jeszcze raz rachunki firmy mężczyzny i zeznania podatkowe, a potem przyjedzie nazajutrz, by poobserwować w miarę możliwości zachowanie dzieci.

Wkrótce nie będzie już odwrotu, a ta myśl dobrze mu robiła.

Kobieta, która udzieliła mu schronienia, miała na imię Isabel, ale już ona sama nie była tak egzotyczna jak jej imię. Szwedzkie kryminały na regale, płyty CD Anne Linnet. Nie zwykła robić przypadkowych zakupów w drodze do domu.

Spojrzał na zegarek. Może być w domu za pół godziny. Czyli jest czas, żeby sprawdzić, czy gdzieś w ukryciu nie czekają go niemiłe niespodzianki. Usiadł przy biurku, włączył jej laptop, trochę się rozeźlił, gdy został poproszony o kod dostępu, spróbował nadaremno jakieś sześć, siedem razy, po czym uniósł podkładkę i znalazł skrawek papieru z hasłami dostępu do wszystkich możliwych adresów, począwszy od randek internetowych poprzez bank, a skończywszy na koncie mejlowym. To rzadko zawodziło. Kobiety jej pokroju posługiwały się głównie datami urodzin, imionami dzieci albo psów, numerami telefonów albo po prostu szeregiem liczb, najczęściej malejących, a jeśli tak nie było – zabezpieczały się, zapisując kody. Bardzo rzadko kartki leżały dalej niż pół metra od klawiatury. Przecież trzeba by było wstawać.

Zalogował się do jej korespondencji z randek internetowych i skonstatował z zadowoleniem, że znalazła w nim mężczyznę, którego od jakiegoś czasu szukała. Może o kilka lat młodszego, niż chciała, ale która kobieta powiedziałaby z tego powodu nie?

Przejrzał jej kontakty adresowe na Outlooku. Jeden z nich pojawiał się wielokrotnie w skrzynce na listy. Nazywał się Karsten Jønsson. Może brat, może eksmąż, to mniej istotne. Ważniejszy był fakt, że adres mejlowy kończył się na „politi.dk”.

„Jasna cholera” – pomyślał. Gdy nadejdzie właściwy czas, nie może sobie pozwolić na agresję wobec niej. Już lepiej brzydko się do niej odezwać albo rozrzucać wszędzie brudne ubrania. Oznaczyła te rzeczy w swoim profilu randkowym jako doprowadzające ją do szału.

Wyciągnął swój mały pendrive BlueTinum i włożył go do gniazda USB. Konto na Skypie, słuchawki, odpowiednia książka telefoniczna – wszystko w jednym. Wystukał numer komórkowy swojej żony.

Zawsze o tej porze robiła zakupy. Zasugeruje jej, by kupiła butelkę szampana i ją schłodziła.

Przy dziesiątym sygnale zmarszczył brwi. Jak dotąd absolutnie nigdy się nie zdarzyło, by nie odebrała. Jeśli istniało coś, z czym jego żona się nie rozstawała, była to właśnie ta komórka.

Zadzwonił jeszcze raz. Znów bez powodzenia.

Przechylił się w przód i wlepił wzrok w klawiaturę, czując, że jego twarz robi się gorąca.

Miał nadzieję, że ona znajdzie dobre wytłumaczenie. Odsłaniając nieznane strony swojej osobowości, ryzykuje, że on będzie zmuszony odsłonić zupełnie nowe strony własnej.

A tego by wcale, ale to wcale, nie chciała.

6

– Owszem, muszę powiedzieć, że obserwacje Assada dały nam bardzo do myślenia, Carl – powiedział szef Wydziału Zabójstw ze skórzaną kurtką zarzuconą na ramiona. Za dziesięć minut będzie stał na rogu ulicy w dzielnicy Nordvest, przyglądając się plamie krwi po nocnej strzelaninie. Carl mu nie zazdrościł.

Carl kiwnął głową.

– Czyli uważasz, tak jak Assad, że to by wskazywało na związek między tymi pożarami?

– Identyczne wgłębienia w kości małego palca u ofiar dwóch z trzech pożarów. Owszem, to na pewno daje do myślenia. Ale zobaczymy. W tej chwili materiał czeka na badania w Instytucie Medycyny Sądowej, więc powinni udzielić na to odpowiedzi. Ale nos, Carl… – Postukał się w swoją osławioną wypukłość. W ciągu wieków niewiele nosów jak właśnie ten wściubiano w tyle paskudnych spraw. Tak, Assad i Jacobsen mieli z pewnością rację. Powiązanie istniało. Sam to czuł.

Carl wysilił się na dozę władczości w głosie. Niełatwe zadanie o tak wczesnej porze.

– Czyli rozumiem, że przekazujemy sprawę wam.

– Póki co – tak. Póki co.

Carl kiwnął głową. Wybierał się prosto na dół, by włączyć starą sprawę o podpalenie do rejestru spraw zakończonych w Departamencie Q.

Czego się nie robi dla pięknych statystyk.

– Chodź, Carl! Rose chce ci tak coś pokazać! – rozległ się ryk, jakby w piwnicznych komnatach rozpanoszyły się wyjce. Assad nie cierpiał na nieżyt strun głosowych, to jasne jak słońce.

Stał uśmiechnięty od ucha do ucha z plikiem fotokopii w ręce. Nie z dokumentacją, o ile Carl dobrze widział. Raczej z powiększonymi fragmentami czegoś, co w najlepszym wypadku można by określić jako niewyraźne.

– Patrz, co ona wymyśliła.

Assad wskazał na ściankę działową w korytarzu, którą właśnie postawił stolarz jako zabezpieczenie przed azbestem. Albo raczej wskazał miejsce, gdzie powinna się znajdować. Gdyż w rzeczywistości zarówno ścianka, jak i osadzone w niej drzwi były zupełnie zakryte przez multum fotokopii, mozolnie posklejanych razem w całość. Jeśli chciałoby się przejść, trzeba by użyć nożyczek.

Już z odległości dziesięciu metrów widać było, że mowa o ogromnym powiększeniu listu z butelki.

„POMOCY” – brzmiał napis na ścianie piwnicznego korytarza.

– Razem sześćdziesiąt cztery arkusze A4, ładnie, co? Tu mam tak ostatnich pięć. Dwieście czterdzieści wysokości i sto siedemdziesiąt szerokości. Duże, prawda? Czy ona nie ma mądrej głowy?

Carl zbliżył się parę metrów, podczas gdy Rose leżała z tylną częścią ciała w górze, kończąc przyklejać kopie Assada w dolnym narożniku.

Carl obejrzał najpierw pupę, a potem dzieło. Widać było od razu, że gigantyczne powiększenie ma swoje wady i zalety. Miejsca, gdzie litery zostały wchłonięte przez papier, były wyjątkowo zamazane, podczas gdy inne obszary z praktycznie zupełnie niewyraźnymi, krzywymi literami, które usiłowali dorysować szkoccy konserwatorzy, nagle nabrały znaczenia.

Krótko mówiąc, nagle pojawiło się co najmniej dwadzieścia dodatkowych, możliwych do odczytania liter.

Rose obróciła się do niego na sekundę, zignorowała jego powitalny ruch ręką i przeciągnęła drabinę na środek korytarza.

– Właź, Assad. Powiem, gdzie masz wstawiać kropki, okej?

Odepchnęła Carla na bok i stanęła dokładnie w jego miejscu.

– Nie za mocno, Assad. Żeby je można było wymazać.

Kiwnął głową ze szczytu drabiny z ołówkiem w gotowości.

– Zacznij pod „POMOCY”, przed „ni”. Wydaje mi się, że widzę cztery odrębne plamy. Zgadzasz się?

Carl i Assad spojrzeli na smugi, wiszące jak czarnogranatowe obłoki obok napisanych liter „n” i „i”.

Assad kiwnął głową i wstawił kropkę na każdej z czterech plam.

Carl przesunął się na bok. Chyba się zgadzało. Pod wyraźnym nagłówkiem „POMOCY” widniały ze cztery niewyraźne plamy przed dwiema kolejnymi literami. Woda morska i kondensacyjna zrobiły swoje. Cztery napisane krwią litery już dawno temu się rozpłynęły i wsiąkły w papierową masę. Gdyby tylko było wiadomo jakie.

Przez chwilę przyglądał się scence, podczas gdy Rose instruowała Assada. To była żmudna robota. No i jak przyszło co do czego – dokąd to ma prowadzić? Ciągnące się godzinami zgadywanki. I po co? Butelka może mieć przecież dziesiątki lat. Poza tym ciągle istnieje możliwość, że to niewybredny dowcip. Litery sprawiały wrażenie tak niezdarnych, jakby pisało je dziecko. Paru harcerzy i małe nacięcie na palcu. I sprawa jasna. Choć?

– Sam nie wiem, Rose – powiedział ostrożnie. – Może powinniśmy po prostu o tym zapomnieć? W końcu mamy co robić.

Dostrzegł, jaki efekt przyniosła ta wypowiedź. Rose zaczęła drżeć na całym ciele, a plecy przeobraziły się jakby w trzęsącą się galaretę. Gdyby człowiek nie wiedział, o co chodzi, mógłby pomyśleć, że zbliża się atak śmiechu. Ale Carl znał Rose, dlatego cofnął się, zaledwie o krok, ale starczyło, by nie dosięgła go eksplozja bluzgających, jadowitych przekleństw.

Czyli była niezadowolona z jego ingerencji. Aż taki nierozgarnięty nie był.

Kiwnął głową. Jak powiedział: mają co robić. Wiedział w każdym razie o istnieniu pewnych ważnych dokumentów, które po odpowiednim rozłożeniu w dogodny sposób zakryją mu twarz, a on zadośćuczyni niezaspokojonej potrzebie snu. Niech się inni w tym czasie bawią w harcerzy.

Rose zarejestrowała jego trwożną kapitulację, bo powoli się odwróciła i wlepiła weń zadające precyzyjne ukłucia źrenice.

– Ale dobrze to wymyśliłaś, Rose. Naprawdę nieźle – dodał pospiesznie, ale nie połasiła się na ten kąsek.

– Daję ci dwie możliwości, Carl – syknęła, podczas gdy Assad przewracał oczami na szczycie drabiny. – Albo się zamkniesz, albo spadam do domu. Mogę w zamian przysłać moją siostrę bliźniaczkę, i wiesz co?

Carl pokręcił głową. Fakt, że nie wiedział też, czy chce to wiedzieć.

– Pewnie przyjdzie z trojgiem dzieci i czterema kotami, czterema lokatorami i mężem dupkiem, tak to było? W każdym razie w twoim gabinecie zrobi się tłoczno. Tak brzmi odpowiedź? – spytał.

Ujęła się pięściami pod boki i przechyliła w jego stronę.

– Nie wiem, kto ci nawciskał takich kitów. Yrsa mieszka ze mną i nie ma ani kotów, ani lokatorów. – Określenie „dureń” aż biło z jej pomalowanych na czarno oczu.

Uniósł przed siebie dłonie w obronnym geście.

Fotel w gabinecie tęsknie nawoływał.

– O co chodzi z tą jej siostrą bliźniaczką, Assad? Czy Rose już wcześniej groziła czymś podobnym?

Assad wykonał obok niego parę lekkich kroków po schodach rotundy, podczas gdy Carl zaczynał już czuć ołów w nogach.

– Oj, nie przejmuj się tak, Carl. Rose jest jak piasek na grzbiecie wielbłąda. Czasami drapie w dupę, a czasami nie. Chodzi tylko o to, jak jest się gruboskórnym. – Obrócił się do Carla, odsłaniając pokryte szkliwem kolumny w dwóch rzędach. Jeśli w ciągu wieków czyjaś dupa zahartowała się dzięki twardej skórze, to na pewno jego.

– Mówiła mi o siostrze. Ma na imię Yrsa, dobrze pamiętam, bo rymuje się z Irma. Nie wydaje mi się, by się nawzajem przyjaźniły – dodał Assad.

„Yrsa? Czy naprawdę ktoś się tak jeszcze nazywa?” – pomyślał Carl, gdy dotarli na drugie piętro, a zastawki w jego sercu tańczyły fandango.

– Hej, chłopcy – zabrzmiał cudownie znajomy głos po drugiej stronie kontuaru. Czyli Lis jest z powrotem na posterunku. Lis, czterdziestoletnie doskonale utrzymane ciało i takież szare komórki. Prawdziwa uczta dla wszystkich zmysłów, w przeciwieństwie do pani Sørensen, która uśmiechnęła się mile do Assada, a na widok Carla uniosła głowę niczym rozdrażniona kobra.

– Opowiedz panu Mørckowi, jak świetnie bawiliście się z Frankiem w Stanach, Lis. – Wiedźma uśmiechnęła się złowieszczo.

– Innym razem – odparł szybko Carl. – Marcus czeka.

Pociągnął Assada za rękaw, ale na próżno.

„Niech cię licho, Assad” – pomyślał Carl, podczas gdy usta Lis o barwie infraczerwonej radośnie opowiadały o trwającej cały miesiąc wędrówce po Ameryce z przywiędłym mężem, który nagle rozniecił się jak bizon w podwójnym łóżku campera. Były to obrazy, które Carl ze wszystkich sił próbował od siebie odepchnąć, podobnie jak myśli o niedobrowolnym celibacie.

„Cholerna pani Sørensen” – pomyślał. Cholerny Assad i cholerny facet, który dorwał Lis. No i wreszcie cholerni Lekarze bez Granic, którzy zwabili Monę, epicentrum jego pożądania, w najciemniejsze rejony Afryki.

– Kiedy wraca ta pani psycholog, Carl? – spytał Assad przy drzwiach do gabinetu, w którym odbywały się briefingi. – Jak ona się nazywała, Mona, i jak dalej?

Carl zignorował figlarny uśmiech Assada i otworzył drzwi do gabinetu szefa Wydziału Zabójstw. Siedziała tu większa część Departamentu A, trąc oczy. Spędzili kilka trudnych dni w grzęzawisku, jakim jest społeczeństwo, a teraz odkrycie Assada ich stamtąd wyciągnęło.

Doinformowanie szefów zespołów zajęło Marcusowi dziesięć minut. Zarówno on, jak i Lars Bjørn sprawiali wrażenie bardzo rozentuzjazmowanych. Parokrotnie wymienili imię Assada. Parokrotnie zadowoloną twarz Assada omiatały spojrzenia wąskich oczu, za którymi kryło się zdziwienie, że też ten czarnuch sprzątacz nagle znalazł się w ich kręgu.

Ale nikt nie miał siły zadawać pytań. Koniec końców Assad znalazł związek między starymi i nowymi podpaleniami, który – zdaje się – miał sens. Wszystkie ciała znalezione na pogorzelisku miały wgłębienie na najniższym paliczku małego palca lewej ręki, jeśli nie liczyć sprawy, w której małego palca w ogóle nie było. Wyszło na jaw, że lekarze sądowi sporządzili na ten temat notatkę przy każdej ze spraw, tyle że nikt po prostu nie zwrócił uwagi, że są ze sobą powiązane.

Raporty z sekcji zwłok wskazywały, że dwoje spośród zmarłych nosiło obrączkę na małym palcu. Lekarze sądowi stwierdzili, że powodem wgłębienia w kościach nie było nadmierne rozgrzanie obrączek w pożarze. Bardziej sensowny wniosek był taki, że zmarli nosili je od najmłodszych lat i dlatego pierścionki zostawiły ślady aż na tkance kostnej. Ktoś zasugerował, że mogły mieć znaczenie kulturowe, podobnie jak krępowanie stóp przez Chińczyków, ktoś inny powiedział, że może to mieć związek z rytuałami.

Marcus Jacobsen kiwnął głową. Coś w tym stylu. Nie można wykluczyć jakiejś formy braterstwa. Kiedy już się włożyło obrączkę, nigdy się jej nie zdejmowało.

Inna sprawa, że nie wszystkie ciała miały palce w nienaruszonym stanie. Powodów mogło być wiele. Na przykład odrąbanie.

– Teraz trzeba się tylko dowiedzieć, kto i dlaczego – podsumował zastępca szefa Lars Bjørn.

Prawie wszyscy pokiwali głowami, niektórzy wzdychali. Owszem, trzeba się tylko tego dowiedzieć, prosta sprawa!

– Departament Q powiadomi nas, jeśli natknie się na inne równoległe sprawy – powiedział szef Wydziału Zabójstw, a Assada poklepał po ramieniu jakiś detektyw, który z pewnością nie miał ze sprawą nic wspólnego.

I znów znaleźli się na korytarzu.

– No i co z tą Moną Ibsen, Carl? – gad nie odpuszczał. – Nie powinieneś jej tak sprowadzić z powrotem do domu, nim twoje klejnoty zrobią się ciężkie jak kule armatnie?

W piwnicy wszystko z grubsza wyglądało po staremu. Rose postawiła stołek przed wiszącym na ścianie listem z butelki i siedziała, zastanawiając się tak głęboko, że zmarszczki na jej twarzy było wręcz widać od tyłu.

Najwyraźniej nie mogła ruszyć dalej.

Carl spojrzał na gigantyczną kopię. Rzeczywiście nie było to łatwe zadanie. Nic a nic.

Pociągnęła litery starannie flamastrem. Nie było to prawdopodobnie zbyt mądre, ale stwierdził, że dawało lepszy ogląd.

Kokieteryjnym ruchem przeczesała palcami czarne włosy, przypominające wronie gniazdo. Jako że wszystkie paznokcie miała uwalane tuszem, wszystko do siebie pasowało.

Pewnie teraz pomaluje paznokcie na czarno. Przecież zwykle tak robiła.

– Coś to znaczy? Ma to w ogóle jakiś sens? – spytał Carl, próbując przeczytać.

Napis brzmiał:

POMOCY

.ni. .. .ótego …. ..st…..y ó…..dzeni …rano … z .szystan.. przy ..ut.op…. . Bal….. – Mężcz…. .. 18. wz….. ……. włos. …… …. … ………. – Ma …… .. praw.. …. Je…. nib..sk. fur.o…k. Tata . …. go .naj. – Fr.d.. i … na B – gros.. … ……. ……. – .. na. ..mordój. – ….ągną. .. …w. ….t. najpi… .. . ..tem …. brat. – Jehaliś.. …… prz.. godzi.. . …az …….. n.. wod. T. ..chni. bżyd.. – ………. szy… … …t .. .ry.g.. – .. … . .. …. .. lat

P… ….

Czyli wołanie o pomoc, a poza tym odniesienia do jakiegoś mężczyzny, taty i jazdy samochodem. Podpisano P, to wszystko. Nie, to nie miało wiele sensu.

Co się wydarzyło? Gdzie, kiedy i dlaczego?

– Jestem pewna, że to nadawca – powiedziała Rose, wskazując flamastrem literę P na samym dole. W końcu nie jest aż taka głupia.

– Jestem też pewna, że jego podpis składa się z dwóch słów, każde po cztery litery – dodała, stukając w oznaczenia zrobione ołówkiem przez Assada.

Carl przesunął wzrok z jej pokreślonych tuszem paznokci na kropki postawione ołówkiem na liście z butelki. Kto wie, może już czas na badanie wzroku? Skąd, u licha, ma wiedzieć, że tu mają być dwa razy cztery litery? Bo Assad postawił parę kropek na jakichś plamach? Według niego można by mówić o wielu innych możliwościach.

– Sprawdziłam z oryginałem – powiedziała. – I rozmawiałam o tym z technikiem ze Szkocji. W pełni się zgadzamy. Dwa razy cztery litery.

Carl kiwnął głową. Technik ze Szkocji, powiada. Bardzo proszę! Jeśli o niego chodzi, niech sobie rozmawia nawet z odzianą w pepitkę wróżką z Rejkiawiku. Według niego przeważająca część listu to pisane maczkiem bazgroły, cokolwiek by mówić.

– Jestem przekonana, że pisała to osoba płci męskiej. Przy założeniu, że w takiej sytuacji człowiek nie podpisałby się przezwiskiem, nie udało mi się znaleźć żadnych duńskich imion kobiecych zaczynających się na P i składających z czterech liter. Poza tym znalazłam takie imiona dla kobiet, jak Paca, Pala, Papa, Pele, Peta, Piia, Pili, Pina, Ping, Piri, Posy, Pris, Prue.

Wyliczyła je w ciągu sekundy, nie spoglądając nawet w notatki. Bardzo dziwna ta Rose.

– Papa – to takie dziwne imię dla dziewczyny – parsknął Assad.

Wzruszyła ramionami. I co z tego. Powiedziała, że na P nie ma żadnych czteroliterowych duńskich imion żeńskich. Nie ma takiej możliwości.

Carl spojrzał na Assada, na którego twarzy malowały się myślniki. Nikt nie potrafił myśleć z równie widoczną intensywnością, jak to krągłe stworzenie.

– To nie jest też tak muzułmańskie imię – dobiegło z jego napiętej twarzy. – W każdym razie nie przychodzi mi na myśl tak nic poza Pari, a to jest irańskie imię.

Carl wygiął kąciki ust w dół.

– Aha. Takich Irańczyków i tak prawie w Danii nie ma, co? No to facet ma na imię albo Poul, albo Paul, co za ulga! Czyli znajdziemy go w try miga.

Zmarszczki na czole Assada pogłębiły się.

– Jak go znajdziemy? Gdzie?

Carl wziął głęboki oddech. Niedługo będzie musiał wysłać swojego małego pomocnika do swojej eksżony. Wtedy nauczy się takich powiedzonek, że te jego wielkie oczy dostaną oczopląsu.

Carl spojrzał na zegarek.

– Czyli nazywa się Poul, możemy się zgodzić? Zrobię sobie teraz piętnastominutową przerwę, a wy w tym czasie pewnie znajdziecie nadawcę listu.

Rose usiłowała zignorować ton głosu, ale jej nozdrza wyraźnie się rozszerzyły.

– Owszem, Poul to oczywiście niezły pomysł. Albo Piet, albo Peer przez dwa e, Pehr przez h albo Petr. Równie dobrze może to być Pete, Piet i Phil. Jest tyle możliwości, Carl. Jesteśmy teraz społeczeństwem wielonarodowościowym, wokół roi się od nowych imion. Paco, Paki, Pall, Page, Pasi, Pedr, Pepe, Pere, Pero, Peru…

– Rose, przestań, do cholery, to nie księga imion. I o co ci chodzi z tym Peru? Przecież to, kurde, kraj, nie imię.

– …i Peti, Ping, Pino, Pius…

– Pius? Jasne, papieży też wliczaj. Przecież są…

– Pons, Pran, Ptah, Puck, Pyry.

– Skończyłaś?

Nie odpowiedziała.

Carl spojrzał ponownie na podpis na ścianie. Tak czy siak, nie można ustalić nic oprócz tego, że list napisał ktoś o imieniu zaczynającym się na P. Ale kim był ten P? Raczej nie był to Piet Hein². W takim razie kto?

– To może być równie dobrze dwuczłonowe imię, Rose. Jesteś pewna, że nie ma tam łącznika? – wskazał zamazany obszar. – Mogłoby tu na przykład być napisane Poul-Erik albo Paco-Paki czy Pili-Ping. – Spróbował zarazić Rose uśmiechem, ale tego typu zabiegi były jej obce, więc pies to drapał.

– Niech zatem ten gigantyczny list spokojniutko tu sobie wisi, a my ruszamy dalej z konkretnymi zadaniami. Wtedy Rose będzie miała czas, by polakierować swoje sfatygowane paznokcie na czarno – wydedukował Carl. – Przecież możemy sobie chodzić wte i wewte i raz na jakiś czas rzucać na to okiem. A nuż w międzyczasie nas olśni. Tak jak z krzyżówką, która czeka w ubikacji na kolejny raz.

Rose i Assad spojrzeli na niego, marszcząc brwi. Z krzyżówką do kibla? Tych dwoje najwidoczniej nie wysiadywało tak długo w klopie.

– Zresztą nie, jednak nie możemy zostawić tak tego listu na ściance, przecież przechodzą tędy ludzie. Wiecie sami, że za tymi drzwiami znajduje się część archiwum. Stare sprawy, chyba słyszeliście? – obrócił się, kierując się w stronę swojego gabinetu i czekającego nań wygodnego fotela. Zrobił dokładnie dwa kroki, nim przeszył go ostry jak igła głos Rose.

– Carl, obróć się no.

Obrócił się powoli i zobaczył, jak wskazuje za siebie na swe dzieło sztuki.

– Jeśli uważasz, że mam brzydkie paznokcie, to nie mam zamiaru nic z nimi robić, dotarło? A tak poza tym – widzisz to słowo na samej górze?

– Tak, Rose. To w zasadzie jedyne słowo, które rzeczywiście widzę. Jest tam dość wyraźnie napisane „pomocy”.

Wtedy wyciągnęła ku niemu ostrzegawczo udekorowane na czarno paznokcie.

– Dobrze. Właśnie to słowo będziesz wrzeszczeć wniebogłosy, jeśli odważysz się usunąć choćby kawałeczek papieru. Zrozumiano?

Oderwał spojrzenie od jej zbuntowanych oczu i gestem przywołał do siebie Assada.

Chyba już najwyższy czas nabrać charyzmy.

7

Patrząc na siebie w lustrze, myślała, że zasługuje w życiu na coś więcej. W jej własnym mniemaniu przydomki Brzoskwiniowa Buzia i Śpiąca Królewna ze szkoły Thyregod nadal dobrze ją określały. Kiedy się rozbierała, wciąż potrafiła pozytywnie zdziwić się wyglądem swojego ciała. Tyle że nie wystarczało jej tkwić w tym przeświadczeniu w samotności. W ogóle nie wystarczało.

Dzieląca ich odległość zanadto się zwiększyła. On już jej nie dostrzegał.

Kiedy wróci do domu, powie mu, że nie wolno mu już jej więcej zostawiać i że muszą istnieć jakieś inne możliwości pracy. Będzie chciała go poznać, dowiedzieć się, co robi, i nalegać, by co dzień budził się u jej boku.

Tak właśnie powie.

W dawnych czasach na końcu ulicy Toftebakken znajdowało się małe wysypisko śmieci, należące do szpitala dla umysłowo chorych. Teraz zbutwiałych materaców wiórowych i zardzewiałych ram łóżek już nie było, a ich miejsce zajęły oaza o imponującym widoku na fiord i najbardziej pożądane, luksusowe mieszkania w całym mieście.

Uwielbiała tu stać, błądząc wzrokiem po porcie dla żaglówek, zaroślach i różnorodności błękitnego fiordu.

W takim miejscu i stanie łatwo być bezbronną wobec zrządzeń losu. Może właśnie dlatego powiedziała: tak, kiedy młody mężczyzna zsiadł z roweru i zaproponował filiżankę kawy. Mieszkał w tej samej dzielnicy co ona i wielokrotnie kłaniali się sobie w supermarkecie Føtex. A teraz byli tu.

Spojrzała na zegarek. Ma odebrać syna dopiero za dwie godziny, czyli czasu jest pod dostatkiem. To chyba nic złego wypić jedną kawę.

Jednak gorzko się myliła.

Wieczorem bujała się w swoim fotelu jak stara kobieta. Przyciskała ręce do brzucha, by uspokoić napięcie mięśni. To, co zrobiła, było całkowicie niepojęte. Naprawdę była aż tak niepoważna? Zupełnie jakby ten przystojny mężczyzna ją zahipnotyzował. Po dziesięciu minutach wyłączyła komórkę i zaczęła o sobie opowiadać. A on słuchał.

– Mia, jakie piękne imię – powiedział.

Już od tak dawna nie słyszała swojego imienia, że zabrzmiało zupełnie obco. Jej mąż nigdy go nie używał. Przenigdy.

Ten facet był taki bezpośredni. Pytał o nią i odpowiadał wprost, kiedy ona wypytywała o niego. Był żołnierzem, miał na imię Kenneth, miał dobre oczy i bez poczucia, że robi coś niewłaściwego, położył dłoń na jej dłoni w obecności dwudziestu innych gości. Przyciągnął jej rękę do siebie przez kawiarniany stolik i trzymał.

A ona nie zrobiła nic, by mu w tym przeszkodzić.

Później popędziła do żłobka, wciąż czując jego obecność.

Teraz ani godziny, ani mrok nie mogły doprowadzić jej oddechu do naturalnego tempa. Musiała ciągle zagryzać wargi. Wyłączona komórka leżała na ławie, wpatrując się w nią oskarżycielsko. Osiadła na wyspie bez widoku. Nie było kogo spytać o radę. U nikogo nie mogłaby szukać przebaczenia.

Jak żyć dalej?

Kiedy nadszedł poranek, wciąż siedziała w ubraniu, oszołomiona. Wczoraj, kiedy rozmawiała z Kennethem, mąż wydzwaniał na jej komórkę, właśnie to zauważyła. Trzy nieodebrane połączenia na wyświetlaczu będą wymagały wytłumaczenia. Zadzwoni do niej i zapyta, dlaczego ich nie odebrała, a kiedy opowie mu zmyśloną historię, będzie się bała, że on ją zdemaskuje, bez względu na wiarygodność opowieści. Był mądrzejszy, starszy i bardziej doświadczony życiowo niż ona. Wyczuje jej oszustwo i ta myśl sprawiła, że drżała na całym ciele.

Zwykle dzwonił za trzy ósma, tuż przed jej wyjściem z Beniaminem. Wsiadali na rower i odjeżdżali. Dziś zrobi to inaczej i wyjedzie kilka minut wcześniej. Niech ma szansę, ale nie będzie jej stresować. Inaczej będzie źle.

Zdążyła podnieść i przytulić syna, gdy zdradziecki telefon zaczął kręcić się na stole wokół własnej osi. Małe, zawsze dostępne wieko do świata zewnętrznego.

– Cześć, kochanie! – powiedziała, kontrolując się, a tętno napierało na jej błony bębenkowe.

– Parę razy próbowałem się do ciebie dodzwonić. Czemu nie oddzwoniłaś?

– Właśnie miałam to zrobić – wyrwało się jej. Och, już ją ma.

– No, ale wiem przecież, że właśnie wychodzisz z Beniaminem. Jest za minutę ósma. Znam cię.

Wstrzymała oddech i ostrożnie postawiła synka na podłodze.

– Jest dziś lekko chory. Wiesz, w żłobku nie chcą, by przyprowadzać dzieci z ropnym katarem. Zdaje się, że ma lekką gorączkę. – Wzięła oddech bardzo powoli, choć całe ciało wołało o tlen.

– Aha.

Nie podobała jej się pauza, która potem nastąpiła. Oczekiwał, że ona coś powie? Czy o czymś zapomniała? Próbowała się skupić na czymkolwiek. Czymś za podwójnymi szybami. Na kołyszącej się furtce przeciwległego ogrodu. Na nagich gałęziach. Ludziach idących do pracy.

– Wczoraj dzwoniłem parokrotnie. Słyszałaś, co mówię? – spytał.

– Tak, tak, przepraszam, skarbie, ale komórka mi padła. Chyba niedługo będziemy musieli wymienić baterię.

– Przecież naładowałem ją we wtorek.

– Tak, właśnie, tym razem szybko poszło. W ciągu dwóch dni zupełnie się rozładowała, to bardzo dziwne.

– Już ją naładowałaś? Dałaś sobie radę?

– Tak – pozwoliła sobie na beztroski śmiech. To trudne. – Przecież to proste jak drut. Tyle razy widziałam, jak ty ją podłączałeś.

– Nie wiedziałem, że wiesz, gdzie leży ładowarka.

– Ależ wiem – zaczęły jej drżeć ręce. Wiedział, że coś jest nie tak. Za sekundę spyta, skąd wzięła tę przeklętą ładowarkę, a przecież ona nie miała o tym pojęcia.

„Myśl! Myśl szybko” – popędzała się w duchu.

– Ja… – zawiesiła głos. – O nie, Beniamin. Nie wolno!

Szturchnęła malca nogą, aby wydał z siebie głos, po czym zgromiła go wzrokiem i szturchnęła ponownie.

Kiedy padło pytanie:

– No więc gdzie znalazłaś ładowarkę? – dziecko w końcu zaczęło płakać.

– Porozmawiamy później – powiedziała zatroskana. – Beniamin się uderzył.

Zatrzasnęła klapkę telefonu, kucnęła i zdjęła z synka kombinezon, całując go w policzek i szepcząc uspokajająco.

– Już, Beniamin, już. Przepraszam, przepraszam, przepraszam. Mama cię przypadkiem szturchnęła. Masz ochotę na ciasteczko?

Dziecko pociągnęło nosem, przebaczyło i pokiwało ciężko główką, patrząc ze smutkiem. Podała mu książeczkę z obrazkami, powoli ogarniając rozmiar katastrofy: ich dom miał trzysta metrów powierzchni, a ładowarka do telefonu mogła leżeć we wszystkich wnękach wielkości pięści.

Godzinę później nie było na parterze szuflady, mebla ani półki, których by nie sprawdziła.

Wtedy przemknęło jej przez myśl: a co, jeśli mają tylko jedną ładowarkę? A on wziął ją ze sobą? Czy ma telefon tej samej marki co ona? Nawet tego nie wiedziała.

Karmiła małego, marszcząc brwi i dochodząc do wniosku, że tak właśnie jest. Wziął ładowarkę ze sobą.

Pokręciła głową, wycierając usta dziecka do czysta za pomocą łyżeczki.

Nie, kiedy kupuje się komórkę, zawsze dostaje się ładowarkę. Oczywiście. Dlatego na pewno gdzieś leży pudełko od jej telefonu z instrukcją obsługi i nieużywaną ładowarką. Musi gdzieś leżeć, tyle że nie na parterze.

Spojrzała na schody prowadzące na piętro.

W domu znajdowały się miejsca, w których niemal nigdy nie bywała. Bynajmniej nie dlatego, że jej zabronił; po prostu tak już było. On za to nie wchodził do pokoju, w którym szyła. Każde z nich miało swoje sprawy, oazy i godziny niezależności. Po prostu on miał ich więcej niż ona.

Wzięła dziecko na ręce, weszła po schodach i stanęła przed drzwiami do jego gabinetu. Gdyby znalazła pudełko z ładowarką w którejś z jego szuflad czy szaf, jak ma wytłumaczyć, że do nich zajrzała?

Pchnięciem otworzyła drzwi.

W przeciwieństwie do jej pokoju, położonego dokładnie naprzeciwko, ten był pozbawiony energii. Pozbawiony tej nieokreślonej dynamiki kolorów i kreatywnych myśli, którym oddawała się ona sama. Tu były tylko beżowe i szare powierzchnie, nic poza tym.

Otworzyła na oścież wszystkie zabudowane szafy i zajrzała do środka, nie znajdując właściwie nic. Gdyby to były jej szafy, wysypałyby się z nich zalane łzami pamiętniki i bibeloty, zbierane z przyjaciółkami przez setki radosnych dni.

Tutaj na półkach znajdowało się tylko kilka stosów książek związanych z pracą. O broni palnej, pracy policji i tym podobne. Był też stos o sektach religijnych. O świadkach Jehowy, Dzieciach Bożych, mormonach i masie innych, o których nigdy wcześniej nie słyszała.

„Dziwne” – pomyślała przez sekundę, nim stanęła na palcach, by zajrzeć na najwyższe półki.

Znów właściwie nic.

Wzięła więc dziecko na rękę, a drugą otworzyła po kolei szuflady biurka. Nie licząc szarej osełki, identycznej jak ta, której używał jej ojciec do ostrzenia noża do ryb, nic nie przyciągnęło jej wzroku. Tylko papier, pieczątki i kilka nowiutkich pudełek z dyskietkami tego typu, którego nikt już nie używał.

Zamknęła drzwi w zupełnym odrętwieniu. W tej chwili nie znała ani siebie, ani swojego męża. To było przerażające i surrealistyczne. Zupełnie różne od tego, co dotąd przeżyła.

Poczuła, że główka dziecka opada jej na ramię, i wyczuła na szyi spokojny oddech.

– Och, kochanie. Zasnąłeś? – szepnęła chwilę później, kładąc go do łóżeczka ze szczebelkami. Teraz musi uważać, żeby nie stracić kontroli. Wszystko musi się toczyć po staremu.

Wzięła telefon i zadzwoniła do żłobka.

– Beniamin jest tak zakatarzony, że nie miałam serca go do was przywozić. W sumie tylko tyle chciałam przekazać – przepraszam, że dzwonię tak późno – powiedziała mechanicznie, zapominając podziękować, gdy padły życzenia szybkiego powrotu do zdrowia.

Obróciła się w stronę korytarza i utkwiła wzrok w wąskich drzwiach między gabinetem męża a ich sypialnią. Pomagała mu tam wnosić mnóstwo jego pudeł używanych przy przeprowadzkach. Życiowa różnica między nią a nim polegała właśnie na balaście. Ona wniosła kilka lekkich mebli z Ikei ze swojego pokoju w akademiku, on zaś – wszystko, co zdążył zebrać w ciągu tych dwudziestu lat, które ich dzieliło. Dlatego w pokojach znajdowały się meble z różnych epok, dlatego też pomieszczenie za drzwiami było wypełnione kartonowymi pudłami, o których zawartości nie miała pojęcia.

Straciła odwagę, gdy tylko otworzyła drzwi i zajrzała do pokoju. Był szeroki na blisko półtora metra, ale wystarczająco duży, by pomieścić cztery pudła na szerokość i cztery na wysokość. Stały poustawiane aż do okien dachowych, tak żeby było je dokładnie widać. Wszystkiego ponad pięćdziesiąt.

„Głównie sprawy moich rodziców i ich rodziców” – powiedział. Pewnie już czas, by je wyrzucić. Nie miał rodzeństwa, z którym mógłby to omówić.

Spojrzała na mur z kartonowych pudeł i zawczasu się poddała. Chowanie tutaj opakowania po telefonie nie miało sensu. W tym pomieszczeniu królowała przeszłość.

„Chociaż…” – pomyślała, kiedy jej wzrok utkwił w stercie płaszczy o ogromnych kołnierzach, ciśniętych na najdalsze pudła. Czy pośrodku nie ma wybrzuszenia? Czy pod nimi może się coś kryć?

Pochyliła się nad pudłami, ale nie mogła dosięgnąć. Podciągnęła się więc na górę z kartonu, zgięła kolana i podpełzła kawałek bliżej. Podniosła płaszcze i stwierdziła z rozczarowaniem, że nic pod nimi nie ma. I wtedy wgniotła kolanem wieko kartonowego pudła.

„Cholera” – pomyślała. Teraz on zobaczy, że tu była.

Wycofała się trochę, podniosła wieko i skonstatowała, że nic się nie zniszczyło.

Właśnie wtedy odkryła w pudle wycinki z gazet. Wcale nie były takie stare, żeby mieli je chować rodzice jej męża. Trochę dziwne, że mąż zebrał te wycinki, ale może stanowiły odzwierciedlenie jego pracy albo zainteresowań, które odeszły już w zapomnienie.

– Bogu dzięki – wymamrotała. Po jakie licho interesować się artykułami o świadkach Jehowy?

Przekartkowała wycinki. Materiał nie był tak jednorodny, jak by się mogło wydawać. Pośród artykułów o różnych sektach były tam też wycinki o kursach akcji i analizach giełdowych, śladach DNA, a nawet mające piętnaście lat wycinki o domach letniskowych i kwaterach wypoczynkowych na sprzedaż w Hornsherred. Raczej nic, co by mu jeszcze było potrzebne. Może któregoś dnia go zapyta, czy nie należałoby opróżnić tego pokoju. Mogliby tu zrobić osobną garderobę. Kto by takiej nie chciał?

Ześlizgnęła się z pudeł, czując, jak ogarnia ją uczucie ulgi. Chodził jej po głowie nowy pomysł.

Dla pewności jeszcze raz przesunęła wzrokiem po kartonowym pejzażu i stwierdziła, że wgłębienie w środkowym pudle nie rzuca się w oczy jakoś szczególnie. Nie, nie zauważy go.

Następnie zamknęła drzwi.

Pomysł był taki, że kupi nową ładowarkę. Tu i teraz. Weźmie pieniądze zaoszczędzone na wydatkach domowych, on nic o nich nie wie. Pojedzie rowerem do sklepu z telefonami komórkowymi na ulicy Algade i kupi ją. Kiedy już wróci do domu, porysuje ją piaskiem z piaskownicy Beniamina, żeby wyglądała na starą i podniszczoną, włoży ją do koszyka w korytarzu, gdzie leżą czapka i rękawiczki Beniamina, a potem pokaże ją mężowi, gdy ten następnym razem o nią zapyta.

Oczywiście będzie się dziwił, skąd się tam wzięła, ona oczywiście też będzie zdziwiona, że on się dziwi. Wtedy zasugeruje, że skoro to nie ich ładowarka, to może ktoś ją u nich zapomniał.

I będzie sobie przypominać, kiedy mieli w domu gości. Przecież parę razy mieli, choć już dawno temu. Spotkanie towarzystwa właścicieli gruntów. Pielęgniarka środowiskowa. Tak, hipotetycznie każdy mógł ją tam zostawić, choć to przecież dziwne, bo kto bierze na spotkanie ładowarkę do telefonu?

Powinna zdążyć podjechać rowerem i kupić ładowarkę podczas popołudniowej drzemki Beniamina. Uśmiechnęła się cicho na myśl o zdumionej minie swojego męża, kiedy będzie chciał zobaczyć ładowarkę, a ona od razu wyciągnie ją z kosza na rękawiczki. Parę razy powtórzyła sobie to zdanie, by nadać mu odpowiednią wagę i emfazę:

– A to nie nasza? Dziwne. Pewnie ktoś ją u nas zostawił. Może ktoś, kto był na chrzcinach?

Tak, wyjaśnienie jest oczywiste. Tak proste i dziwaczne, że nie do zbicia.