Tytuł oryginału:

FRACTURED

Text copyright © Teri Terry 2013

Copyright © 2018 for the Polish edition by Wydawnictwo Debit, Młody Book

Copyright © 2018 for the Polish translation by Wydawnictwo Debit, Młody Book

Redakcja: Ewa Kosiba

Korekta: Marta Stasińska

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i wiąże się z sankcjami karnymi.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści

i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Więcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.pl

ISBN 978-83-8057-248-5

WYDAWNICTWO DEBIT Sp. z o.o.

ul. Fitelberga 1, 40-588 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

email: mlodybook@soniadraga.com.pl

www.mlodybook.com.pl

www.facebook.com/BookMlody

www.instagram.com/mlodybook

Skład i łamanie: Wydawnictwo Debit

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Ku pamięci mojego taty

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Deszcz ma wiele zastosowań.

Ostrokrzew i buki, jak te rosnące wokół mnie, potrzebują go do życia i wzrostu.

Zmywa ślady, zaciera odciski stóp. Sprawia, że trudniej podążać czyimś tropem, a dziś to jest dobra wiadomość.

Lecz przede wszystkim spłukuje krew z mojej skóry, z ubrań. Stoję, drżąc, wystawiona na ulewę. Wyciągam ręce, pocieram je raz za razem w lodowatym deszczu. Szkarłatne smugi dawno zniknęły z mojej skóry, ale nie mogę przestać. Czerwień uparcie plami mój umysł. Usunięcie jej zajmie więcej czasu, ale teraz wiem, jak to zrobić. Wspomnienia można opakować, owinąć w strach i wyparcie, obudować murem. Ceglanym murem, takim jak te, które budował Wayne.

Nie żyje? Umiera? Trzęsę się, ale nie tylko z zimna. Czy zostawiłam go cierpiącego? Może powinnam wrócić, sprawdzić, czy nie potrzebuje pomocy. Bez względu na to, jaki z niego drań albo co zrobił, czy zasługuje na to, by leżeć tam w samotności i bólu?

Ale jeśli ktokolwiek się dowie, co zrobiłam, będę skończona. Z założenia nie powinnam być w stanie nikogo skrzywdzić. Mimo że Wayne mnie zaatakował, a ja się tylko broniłam. Zresetowani nie są zdolni do aktów przemocy, jednak ja jestem. Zresetowani nie mogą niczego pamiętać ze swojej przeszłości, jednak ja mogę. Lorderowie zaraz by mnie zabrali. Pewnie zechcieliby rozciąć mi mózg, żeby sprawdzić, co w nim poszło nie tak, dlaczego moje Levo nie przejęło kontroli. Może zrobiliby to nawet na żywym organizmie.

Nikt nie może się dowiedzieć o tym, co tu zaszło. Powinnam się była upewnić, że Wayne nie żyje, lecz teraz już za późno. Nie mogę ryzykować powrotu. „Nie udało ci się zrobić tego przedtem, a więc skąd myśl, że dasz radę teraz?” – drwi we mnie jakiś głos.

Po skórze rozchodzi mi się odrętwienie, wnika do mięśni, kości. Tak zimno. Opieram się o drzewo, kolana się pode mną uginają, ciążą ku ziemi. Chcą się zatrzymać. Po prostu stać bez ruchu. Nie myśleć, nie czuć bólu, nigdy więcej.

Póki nie przyjdą po mnie Lorderowie.

„Pędź!”.

Wstaję. Moje stopy ruszają chwiejnym krokiem, potem przechodzą w lekki trucht, a w końcu biegną, pędzą wśród drzew na polną ścieżkę. Na drogę, gdzie biały dostawczak znaczy miejsce, w którym zniknął Wayne; z boku widnieje napis „Buduj z nami”. Wpadam w panikę na myśl, że ktoś mnie zobaczy, jak wychodzę tutaj z lasu, koło jego wozu – w miejscu, do którego w końcu ktoś dotrze, gdy nieobecność Wayne’a zostanie zauważona. Teraz jednak droga jest pusta pod gniewnym niebem. Krople deszczu tak mocno bębnią o asfalt, że odbijają się, gdy biegnę po jezdni.

D e s z c z.  Ma jeszcze jedno zastosowanie, jeszcze inne znaczenie, ale umyka ono strużkami z mojego umysłu, jak deszczówka spływa strumykami po ciele. Uciekło.

Drzwi otwierają się, zanim zdążę do nich dotrzeć. Mama, zdenerwowana, wciąga mnie do środka.

Nie może się dowiedzieć. Jeszcze kilka godzin temu nie byłabym w stanie ukryć swoich myśli. Teraz wiem, jak to zrobić. Wytresowałam własną twarz, wymazałam panikę z oczu. Patrzą tępo jak u każdej Zresetowanej.

– Kyla, jesteś przemoczona. – Ciepła dłoń na moim policzku. Pełne troski spojrzenie. – Jak twój poziom, w porządku? – pyta mama, chwytając mnie za nadgarstek.

Sama z zainteresowaniem patrzę na swoje Levo. Poziom powinien być niski, wręcz niebezpiecznie. Lecz wszystko się zmieniło.

6,3. Czujnik myśli, że jestem szczęśliwa. Ha!

W kąpieli, do której mnie wysłano, próbuję znów. Myśleć. Gorąca woda paruje, a ja wślizguję się do niej wciąż odrętwiała. Wciąż drżąca. W miarę jak ciepło rozlewa mi się po ciele, w głowie kłębi się zamęt.

Co się wydarzyło?

Wszystko przed Wayne’em wydaje się zamglone, jakbym patrzyła przez zamazaną szybę. Jak gdybym widziała jakąś inną osobę, która z zewnątrz wygląda tak samo: Kyla, metr pięćdziesiąt trzy, zielone oczy, blond włosy. Zresetowana. Może trochę inna niż większość, nieco bardziej świadoma i bardziej panująca nad sobą, ale zostałam Zresetowana – Lorderowie wymazali mi pamięć, żeby mnie ukarać za zbrodnie, których już nie pamiętam. Moje wspomnienia i przeszłość powinny były zniknąć na zawsze. Co się więc wydarzyło?

Dziś po południu poszłam na spacer. To pewne. Chciałam pomyśleć o Benie. Z jego imieniem napływają fale świeżego bólu, gorszego niż poprzednio, tak silnego, że o mało nie krzyczę.

„Skup się”. Co się zdarzyło potem?

Ten zwyrodnialec Wayne poszedł za mną do lasu. Zmuszam się do myślenia o tym, co zrobił, co próbował zrobić. Przypominam sobie jego ręce na swoim ciele i znów ogarniają mnie strach i wściekłość. Przez niego dopadł mnie taki gniew, zalała taka dzika furia, że uwolniłam je z siebie bez zastanowienia. I coś się we mnie  z m i e n i ł o.  Poruszyło, przestawiło, ułożyło na nowo. Przed oczyma błyska mi jego skrwawione ciało i wzdrygam się. Ja to zrobiłam? W jakiś sposób Zresetowana – ja – zdobyła się na akt przemocy. I nie tylko to: pamiętam zdarzenia, uczucia i obrazy ze swojej przeszłości. Z czasów, kiedy nie byłam Zresetowana. Niemożliwe!

Nie niemożliwe. Prawdziwe.

Teraz jestem nie tylko Kylą, bo takie imię nadano mi w szpitalu, kiedy zostałam Zresetowana niespełna rok temu. Jestem czymś – kimś – jeszcze. I nie mam pewności, czy mi się to podoba.

Rata-tata-ta!

Omal nie wyskakuję z wanny, wychlapując wodę na podłogę.

– Kyla, wszystko w porządku?

To drzwi. Ktoś (mama) właśnie do nich zapukał. I tyle. Siłą rozluźniam pięści.

„Uspokój się”.

– Tak, w porządku – udaje mi się wykrztusić.

– Będziesz pomarszczona jak śliwka, jeśli posiedzisz tam dłużej. Obiad na stole.

Na dole oprócz mamy są moja siostra Amy i jej chłopak Jazz. Amy – Zresertowana i przydzielona do tej rodziny podobnie jak ja, ale pod tyloma względami różna. Zawsze pogodna, pełna życia i rozszczebiotana, wysoka, ze skórą w ciepłym odcieniu czekolady, podczas gdy ja jestem niska, milcząca, blada. A Jazz nie ma nic wspólnego z resetem. Całkiem rozsądny z niego gość, jeżeli nie gapi się na olśniewającą Amy jak cielę na malowane wrota. Nie ma z nami taty, a to dla mnie prawdziwa ulga. Mogę się dziś wieczorem obejść bez jego czujnych oczu, nieustannie mierzących, taksujących, pilnujących, czy ktoś nie popełnia błędu.

Niedzielna pieczeń.

Rozmowa o praktykach mojej siostry, o nowej kamerze jej chłopaka. Amy paple w podekscytowaniu o tym, że zaproponowano jej pracę w miejscowym gabinecie lekarskim, gdzie odbywa praktykę. Na razie tylko po południu, po szkole.

Mama zerka na mnie.

– Zobaczymy – mówi. A ja widzę coś jeszcze: nie chce, żebym po lekcjach zostawała sama.

– Nie potrzebuję opiekunki – odzywam się, chociaż nie jestem pewna, czy to prawda.

Wieczór stopniowo przechodzi w noc. Idę na górę. Przy myciu zębów patrzę w lustro. Zielone oczy odpowiadają tym samym spojrzeniem. Wyglądają znajomo, ale widzą rzeczy, których wcześniej nie dostrzegały.

Zwykłe rzeczy, tyle że nic nie jest już zwykłe.

Ostry ból w kostce odzywa się nagląco i każe mi przestać biec. Pogoń jest gdzieś daleko w tyle, lecz wkrótce się zbliży. On nie pozwala odpoczywać.

Ukryj się!

Nurkuję między drzewa i biegnę z chlupotem w lodowato zimnym strumieniu, żeby zmylić trop. Potem czołgam się na brzuchu pod krzakami jeżyn, nie zważając na kolce zaczepiające się o włosy, o ubranie. Nagły ból, gdy ciernista gałąź łapie mnie za ramię.

Nie mogą mnie znaleźć. Nie tym razem.

Macam rękami wokół siebie, nagarniam sobie na ręce i nogi zimne, gnijące liście ze ściółki. Nade mną przez drzewa przebija się snop światła, omiata zarośla. Nieruchomieję. Światło opada niżej, tuż nad moją kryjówkę. Zaczynam oddychać dopiero wtedy, gdy oddala się bez zatrzymania.

Teraz czyjeś kroki. Zbliżają się, potem mijają mnie, słabną i oddalają się, aż wreszcie nikną w lesie.

Teraz trzeba czekać. Odliczam godzinę; zesztywniała, przemoczona, zziębnięta. Każde przemykające w mroku zwierzę, każda poruszająca się na wietrze gałąź sprawia, że wzdrygam się ze strachu. Ale im więcej minut przesuwa się w przeszłość, tym bardziej zaczynam wierzyć. Tym razem być może mi się udało.

Niebo już jaśnieje, kiedy wypełzam tyłem, ostrożnie cal po calu. Ptaki rozpoczynają swoje poranne trele, a mój duch śpiewa wraz z nimi, gdy się wynurzam spod krzaków. Czy nareszcie wygrałam w zabawie w chowanego w wersji podyktowanej przez Nica? Czy mogę być pierwsza?

Światło oślepia mi oczy.

– Tu jesteś!

Nico łapie mnie za ramię i szarpnięciem stawia na nogach. Kostka tak mi dokucza, że krzyczę z bólu, ale nic tak nie rani jak doznany zawód, palący i gorzki. Znów mi się nie udało.

Strzepuje liście z mojego ubrania. Otacza mnie ciepłą ręką w talii i pomaga mi wrócić do obozu, a jego bliskość, jego obecność odbijają się echem w całym moim ciele mimo strachu i bólu.

– Wiesz, że nigdy się nie wydostaniesz, prawda? – mówi. Jest jednocześnie rozradowany i rozczarowany moją postawą. – Zawsze cię znajdę.

Pochyla się i całuje mnie w czoło. Rzadki odruch czułości, który – wiem o tym aż za dobrze – w żaden sposób nie umniejszy kary, jaką Nico dla mnie szykuje.

Nigdy się nie wydostanę.

On zawsze mnie znajdzie…

ROZDZIAŁ DRUGI

Odległe „drrryń” odzywa się w głębokiej nicości. Wyciąga mnie skądś rozżaloną, na wpół obudzoną, na wpół oszołomioną, po czym z powrotem odpływam w sny.

Znów dźwięczy „drrryń”.

„Coś jest nie tak!”.

W jednej chwili otrząsam się ze snu, zrywam na równe nogi, lecz coś mnie trzyma, nie pozwala wstać. Szamoczę się z tym czymś, rzucam nim o ziemię i przyjmuję przyczajoną pozycję do walki. Gotowa na atak. Gotowa na cokolwiek…

Ale nic z tego. Obce, zagrażające mi sylwetki zamazują się i zmieniają, przybierają kształt zwykłych rzeczy. Łóżko. Stolik nocny. Na nim budzik, wciąż rozdzwoniony. To, co mnie trzymało, czyli pościel, w większości leży na podłodze. Dywan pod bosymi stopami. Blade światło wpadające przez otwarte okno. I senny, miauczący w proteście kot, zaplątany w zrzuconą pościel.

„Weź się w garść”.

Z rozmachem wciskam guzik budzika. Zmuszam oddech, by zwolnił – wdech, wydech, wdech, wydech – próbuję uspokoić dudniące serce, lecz nerwy wciąż mam napięte do granic.

Sebastian, cały zjeżony, gapi się na mnie z podłogi.

– Nie poznajesz mnie, kocie? – szepczę i wyciągam rękę, żeby ją sobie obwąchał, po czym gładzę mu futro na grzbiecie, szukając ukojenia zarówno dla niego, jak i dla siebie. Doprowadzam pościel do porządku i kot wskakuje z powrotem na łóżko, mości się, ale ciągle ma na mnie oko. Obserwuje.

Kiedy się obudziłam, myślałam, że jestem  t a m.  Jeszcze zaspana, pamiętałam każdy szczegół. Prowizoryczne schronienia, namioty. Wilgoć i zimno, dym palonego drewna, szelest liści drzew, świergot ptaków przed świtem. Ciche głosy. Ale im bardziej się wybudzam, tym słabsza staje się wizja. Szczegóły się rozmywają. Czy to sen, czy prawdziwe miejsce?

Mój czujnik Levo wskazuje umiarkowaną radość: 5,8, lecz serce wciąż bije szybko. Po tym, co się wydarzyło, poziom powinien mi spaść na łeb na szyję. Obracam Levo na nadgarstku, ciągnę mocno – nic. Powinno co najmniej wywołać ból. Zresetowani przestępcy nie mogą stosować przemocy ani wobec siebie, ani wobec innych, Levo strzeże każdego ich uczucia. Wyłącza człowieka lub nawet powoduje śmierć, gdy właściciel za bardzo się zdenerwuje albo zezłości. Po tym, co zrobiłam wczoraj, powinnam już być martwa, potraktowana prądem przez chipa, którego wszczepiono mi do mózgu podczas resetu.

Mój umysł wypełniają echa ostatnich nocnych koszmarów: „Nigdy się nie wydostanę. On zawsze mnie znajdzie…”.

Nico. Tak właśnie ma na imię. Nie jest ulotnym snem. Jest prawdziwy. W mojej głowie płoną bladoniebieskie oczy – oczy, które potrafią jednocześnie pałać zimnym blaskiem i gorzeć. On będzie wiedział, co to wszystko znaczy. Żywa, chodząca po tym świecie część mojej przeszłości, która w jakiś sposób pojawiła się w tym życiu, w dodatku jako mój nauczyciel biologii. Przedziwna transformacja z… z… z czego właściwie? Niepewne wspomnienie wymyka mi się z zasięgu. Pięści zaciskają się z frustracji. Miałam go tam jak na tacy, widziałam, kim i czym jest, a teraz – nic.

Nico będzie wiedział. Ale czy powinnam pytać? Kimkolwiek był albo jest teraz, jedno wydaje się pewne: niebezpieczny z niego człowiek. Na samo brzmienie jego imienia żołądek mi się ściska, zarówno ze strachu, jak i z tęsknoty. Aby być blisko niego bez względu na cenę.

„On zawsze mnie znajdzie”.

Pukanie do drzwi.

– Kyla, jesteś tam? Spóźnisz się do szkoły.

– Wasz rydwan, moje damy – mówi Jazz z ukłonem. Zapiera się nogą o bok samochodu, żeby szarpnięciem otworzyć drzwi. Gramolę się na tylne siedzenie, Amy siada z przodu. I choć sprawia to już wrażenie powtarzanego co rano rytuału, jest mi tak  o b c e.  Bezpieczna, ale dręcząca monotonia.

Po drodze wyglądam przez okno. Gospodarstwa. Ścierniska. Krowy i owce gapią się tępo, przeżuwając coś w błogim spokoju. A my dajemy się pędzić do szkoły, nie kwestionując sił, które nas kierują do narzuconego przez władzę życia. Co za różnica pomiędzy nami a nimi?

– Kyla? Ziemia do Kyli.

Amy odwróciła się do mnie na swoim siedzeniu.

– Przepraszam. Mówiłaś coś?

– Właśnie pytałam, czy nie miałabyś nic przeciwko temu, gdybym pracowała po szkole. Cztery razy w tygodniu, od poniedziałku do czwartku. Mama nie jest pewna, czy dasz sobie radę beze mnie. Kazała mi z tobą porozmawiać.

– Pewnie, że nie mam nic przeciwko. W porządku. Kiedy zaczynasz?

– Jutro – odpowiada z miną winowajcy.

– W takim razie już im powiedziałaś, że przyjdziesz – stwierdzam.

– Przyłapała cię! – odzywa się Jazz. – Ale co ze mną? Kiedy będziemy się spotykać?

I przez resztę drogi udają, że się kłócą.

Rano w szkole mam zamęt w głowie. Wczytuję legitymację przed każdą lekcją, siedzę grzecznie, udaję, że słucham. Staram się przybrać minę uważnej, chętnej do nauki uczennicy, by nikt nie miał powodu, żeby mi się bliżej przyglądać. Wczytuję kartę na końcu lekcji. Jem drugie śniadanie sama, jak zwykle ignorowana przez większość pozostałych uczniów, trzymających się z daleka od Zresetowanych. Choć większość z nich lubiła Bena, mnie już nie za bardzo. Zwłaszcza po tym jak zniknął.

„Gdzie jesteś, Ben?”. Jego uśmiech, poczucie pełnej ciepła pewności, kiedy mnie brał za rękę, sposób, w jaki jego oczy rozświetlały się od środka. Wszystko to działa jak wbity w brzuch i obracający się nóż – ból jest tak rzeczywisty, że oplatam się ciasno ramionami, próbując go jakoś uśmierzyć.

Jakaś cząstka mnie jest świadoma, że nie mogę już dłużej tego powstrzymywać. Że musi to ze mnie wypłynąć.

„Nie tutaj. Nie teraz”.

Wreszcie przychodzi czas na biologię. W drodze do pracowni biologicznej w żołądku narasta mi mdlący niepokój. A jeśli mi odbija i to wcale nie jest Nico? Czy on w ogóle istnieje?

„A jeżeli to on? Co wtedy?”.

Wczytuję legitymację, idę do ławki z tyłu sali i siadam na swoim miejscu. Wszystko to, zanim odważę się spojrzeć – nie ufam własnym nogom na tyle, by mieć pewność, że nie odmówią posłuszeństwa, kiedy oczy zobaczą to, co wciąż sobie wyobrażają.

I oto jest: pan Hatten, nauczyciel biologii. Patrzę na niego uważnie, ale nic w tym dziwnego – wszystkie dziewczyny się gapią. Nie chodzi tylko o to, że jest za młody i za dobrze wygląda jak na nauczyciela – ma w sobie coś szczególnego. I nie chodzi też wyłącznie o te oczy, te sfalowane blond włosy z pasemkami, dłuższe, niż można by się spodziewać u nauczyciela, ani nawet o to, że jest taki wysoki i totalnie przystojny – wciąż jest coś więcej. Coś związanego z tym, jak się porusza – spokojnie, ale jakby był stale gotowy do ataku. Jak gepard wyczekujący sposobności, żeby się rzucić na ofiarę. Wszystko w nim ostrzega o  n i e b e z p i e c z e ń s t w i e. 

Nico. To rzeczywiście  j e s t  Nico, bez dwóch zdań. Nie ma co do tego wątpliwości. Jego oczy, niezapomniane bladoniebieskie tęczówki z ciemniejszą obwódką, omiatają salę. Zatrzymują się na mnie. Patrząc w nie, czuję w środku ciepłe dotknięcie, rozpoznanie, niemal fizyczny wstrząs, który sprawia, że to się dzieje  n a p r a w d ę.  Kiedy on wreszcie odrywa wzrok, odbieram to jak wypuszczenie z objęć.

Nie jest wytworem mojej wyobraźni. Właśnie teraz po drugiej stronie klasy stoi Nico. Nieważne, że o tym wiedziałam ze wspomnień: dawnych i nowych, które porównywałam i układałam jak puzzle. Póki go nie ujrzałam na własne oczy – oczy rozumiejące teraz więcej, niż widać na wierzchu – nie przyjmowałam tego faktu do wiadomości.

Wtem przypominam sobie, że chociaż dziewczyny z klasy mogą się gapić do woli, ja nie powinnam. Przynajmniej nie tak jawnie. A więc przez całą lekcję staram się nie wpatrywać w niego, lecz to przegrana bitwa. Jego oczy raz po raz strzelają w moją stronę. Czy w tych spojrzeniach jest ciekawość? Pytania? Ilekroć jego wzrok mnie muska, mam wrażenie, że odbywa się jakiś taniec rozbawionego zainteresowania.

„Uważaj”. Dopóki nie rozgryzę, kim jest i czego chce, nie powinien wiedzieć, że coś się we mnie zmieniło. Siłą opuszczam wzrok na leżący przede mną zeszyt, na pióro, które błądzi po kartce, zostawiając bezładne granatowe zawijasy, na wpół uformowane szkice zamiast porządnych notatek. Ręka pracująca na autopilocie.

Pióro, dłoń…  l e w a   d ł o ń.  Bez zastanowienia wzięłam pióro do lewej ręki.

Lecz przecież jestem praworęczna. A może nie?

M u s z ę  być praworęczna!

Oddech więźnie mi w gardle, wnętrzności napełniają się strachem. Zaczynam się trząść.

Świat czernieje.

Ona wyciąga rękę. Prawą rękę. Po jej policzkach płyną łzy.

– Proszę, pomóż mi…

Jest taka młoda, to jeszcze dziecko. Ma w oczach tyle błagania i strachu, że zrobiłabym wszystko, by jej pomóc, ale nie mogę dosięgnąć. Im bliżej się przysuwam, im bardziej się staram, tym dalej ode mnie jest jej ręka. A ona za sprawą jakiegoś optycznego tricku zawsze wydaje się odwrócona w prawo. I zawsze jest za daleko, by ją złapać.

– Proszę, pomóż mi…

– Podaj mi drugą rękę! – mówię, lecz ona potrząsa głową. Oczy ma szeroko otwarte.

Powtarzam jednak prośbę tak długo, aż w końcu podnosi lewą rękę, wysuwa ją zza siebie, gdzie trzymała ukrytą przed moim wzrokiem. Palce są powykręcane, skrwawione. Połamane. Nagle przed moimi oczami przemyka wizja: cegła. Palce zmiażdżone cegłą. Wyrywa mi się stłumiony okrzyk.

Nie mogę jej chwycić za tak zmasakrowaną dłoń.

Jej ręce opadają. Dziewczynka potrząsa głową, niknie. Traci cielesność, aż widzę przez nią jak przez mgłę.

Rzucam się w jej stronę, lecz jest już za późno.

Zniknęła.

– Nic mi nie jest. Po prostu nie wyspałam się w nocy i tyle. Wszystko ze mną w porządku – upieram się. – Czy mogę pójść na ostatnią lekcję?

– Sama to ocenię – mówi szkolna pielęgniarka bez uśmiechu.

Skanuje moje Levo i marszczy brwi. Żołądek mi się ściska – boję się, co pokaże czujnik. Po tym, co się zdarzyło, poziom na pewno opadł. Gdy Levo działało jak trzeba, koszmary wywoływały u mnie nawet wyłączenie. Ale kto wie, co dzieje się teraz?

– Wygląda na to, że po prostu zemdlałaś. Poziomy są w porządku. A nawet dobre. Jadłaś drugie śniadanie?

„Daj jej powód”.

– Nie. Nie byłam głodna – kłamię.

Potrząsa głową.

– Kylo, musisz jeść. – Robi mi wykład na temat poziomu cukru we krwi, daje herbatę i ciasteczka. Potem każe mi siedzieć spokojnie w swoim gabinecie aż do ostatniego dzwonka i wychodzi.

Zostaję sama i nie mogę powstrzymać wirujących myśli. Dziewczynka z połamaną ręką w moim koszmarze czy wizji, czy co to tam było… Wiem, kim jest. Rozpoznaję ją jako wcześniejszą wersję siebie: moje oczy, moja budowa kości, wszystko.  L u c y   C o n n o r:  zniknęła sześć lat temu ze swojej szkoły w Keswick, w wieku dziesięciu lat, według raportu na ZwA. Zaginieni w Akcji, nielegalna strona internetowa, na którą zajrzałam kilka tygodni temu w mieszkaniu kuzyna Jazza. Lucy była częścią mnie, zanim zostałam Zresetowana. Lecz nawet mając nowe wspomnienia, nie mogę sobie przypomnieć, żebym była nią, ani w ogóle nie pamiętam niczego z jej życia. Nie potrafię nawet myśleć o niej jako o „mnie”. Jest kimś innym, odrębnym, oddzielnym.

Jak Lucy pasuje do zamętu, który mam w głowie? Sfrustrowana kopię biurko. Wszystko jest niby w zasięgu ręki, jednak tylko na wpół zrozumiałe. Czuję, że wiem, o co chodzi, ale kiedy się skupiam na szczegółach, wymykają mi się. Niewyraźne i niematerialne.

I to wszystko ściągnęłam na siebie, kiedy sobie uświadomiłam, że posługuję się lewą ręką. Czy Nico to widział? Jeżeli zobaczył, jak piszę lewą ręką, będzie wiedział, że coś się zmieniło. Powinnam być praworęczna, i to jest ważne, bardzo ważne… Ale kiedy próbuję się skupić na tym,  d l a c z e g o  powinnam być praworęczna, dlaczego taka byłam jeszcze niedawno, a teraz już nie jestem, nie umiem tego ogarnąć. Pamięć jest zniekształcona, jak palce zmiażdżone cegłą.

ROZDZIAŁ TRZECI

Mama pojawia się w gabinecie pielęgniarki w momencie, gdy dzwonek oznajmia zakończenie lekcji.

– Witaj, Kyla.

– Cześć. Powiadomili cię?

– Oczywiście.

– Przepraszam. Zupełnie nic mi nie jest.

– To pewnie dlatego zeszłaś w środku lekcji i wylądowałaś tutaj.

– No, w każdym razie teraz nic mi nie jest.

Mama namierza Amy i wiezie nas obie do domu. Wchodzimy i ruszam od razu na schody.

– Czekaj, Kyla. Chodź, porozmawiajmy chwilę. – Mama uśmiecha się, ale jej uśmiech obejmuje tylko usta, nie rozjaśnia twarzy. – Gorącej czekolady? – proponuje, więc idę za nią do kuchni.

Mama nie gawędzi podczas przygotowywania napoju. W ogóle zazwyczaj wiele nie mówi, jeśli nie ma nic ważnego do powiedzenia.

A teraz ma. Niepokój wykręca mi kiszki. Czy zauważyła, że się zmieniłam? Może, jeżeli jej powiem, co mnie dręczy, będzie mogła pomóc i…

„Nie ufaj jej”.

Kiedy mnie zresetowano, byłam jak niezapisana tablica. Nauka funkcjonowania zajęła mi w szpitalu aż dziewięć miesięcy – na nowo uczyłam się chodzić, mówić, dowiedziałam się, jak się posługiwać czujnikiem Levo. Potem przypisano mnie do tej rodziny. Z czasem zaczęłam postrzegać mamę jako osobę przyjazną, kogoś, na kim mogę polegać. Ale właściwie od jak dawna ją znam? Niecałe dwa miesiące. Wydaje się, że dłużej, ponieważ jest to całe moje życie poza szpitalem – wszystko, co mogę pamiętać. Teraz, kiedy mam szersze pole odniesienia, wiem, że do ludzi należy podchodzić podejrzliwie, nieufnie.

Mama stawia napoje przed nami na stole, a ja oplatam kubek palcami, rozgrzewając zziębnięte dłonie.

– Co się wydarzyło? – pyta.

– Chyba zemdlałam.

– Dlaczego? Pielęgniarka powiedziała, że nic nie jadłaś, ale twoja śniadaniówka z jakiegoś tajemniczego powodu jest pusta.

Milczę, sącząc czekoladę. Skupiam się na jej gorzkiej słodyczy. Nic, co mogłabym na ten temat powiedzieć, nie miałoby wiele sensu, nawet dla mnie. Zemdlałam, bo pisałam lewą ręką? I tamten sen czy cokolwiek to było. Od środka czuję ciarki.

– Kyla, rozumiem, jak ci teraz ciężko. Gdybyś chciała porozmawiać, wiesz, że możesz się do mnie zwrócić. O Benie czy o czymś innym. Jeżeli nie możesz zasnąć, nie szkodzi, że mnie obudzisz. Nie pogniewam się.

Na dźwięk imienia Bena moje oczy napełniają się łzami. Gdyby tylko wiedziała, jak  n a p r a w d ę  mi ciężko, gdyby znała drugą połowę tej sprawy. Bardzo chciałabym się zwierzyć, ale jak by na mnie patrzyła, gdyby się dowiedziała, że mogłam kogoś zabić? Poza tym ona może nie miałaby nic przeciwko, gdybym ją zbudziła, ale tato tak.

– Kiedy wraca tato? – pytam, nagle uświadamiając sobie jego przedłużającą się nieobecność.

Zawsze podróżuje służbowo – instaluje i serwisuje rządowe komputery w całym kraju. Ale zazwyczaj wracał do domu co najmniej raz czy dwa razy w tygodniu.

– Cóż, pewnie nie będzie go w domu przez jakiś czas.

– Czemu? – Zadając pytanie, starannie ukrywam ulgę, jaką poczułam na tę wiadomość.

Mama wstaje, myje nasze kubki.

– Zdaje się, że brakuje ci snu, Kyla. Zdrzemnij się przed kolacją, co?

Koniec rozmowy.

Później, wieczorem, gubię się w pokręconych snach: biegnę, ścigam kogoś i sama jestem ścigana jednocześnie. Budzę się chyba po raz dziesiąty, walę pięścią w poduszkę i wzdycham. Nagle wychwytuję jakiś cichy dźwięk, jakby dobiegający z zewnątrz chrzęst. Może tym razem to nie koszmary wyrwały mnie ze snu?

Podchodzę do okna i przesuwam z jednej strony zasłonę. Zerwał się wiatr i teraz roznosi liście po ogrodzie. Drzewa nagle wydają się zupełnie nagie. Wczorajsza burza ogołociła je z resztek listowia, w powietrzu unoszą się pomarańczowe i czerwone wiry, przesłaniają częściowo ciemny samochód, który zatrzymał się przed domem.

Otwierają się drzwi wozu i wysiada jakaś kobieta. Długie, kręcone włosy opadają jej na twarz. Aż mi zapiera dech w piersi. Czy to możliwe? Kiedy odsuwa włosy, zamykając drzwi, jestem już pewna – to pani Nix. Mama Bena.

Chwytam się mocno parapetu. Dlaczego tu przyjechała?

Moje ciało zalewa fala podekscytowania: może ma wiadomości o Benie! Ale ta myśl, ledwie zaświtała mi w głowie, gaśnie. W blasku księżyca miga mi twarz kobiety – wymizerowana, blada. Jeśli pani Nix ma jakieś wieści, nie są dobre. Żwir na ścieżce chrzęści pod jej stopami, potem słychać ciche pukanie do drzwi.

Może przyjechała, żeby się domagać wyjaśnień – dowiedzieć się, co się przydarzyło Benowi, co zrobiłam. Może powie mamie, że byłam tam, zanim zabrali go Lorderowie. Przed oczyma staje mi bolesny obraz: Ben w udręce, łomotanie do drzwi, kiedy przyjechała jego mama. Powiedziałam jej, że go zastałam z przeciętą bransoletą czujnika i…

Ł o m o t a n i e   d o   d r z w i.  Musiała je otworzyć kluczem, żeby się dostać do środka. Powiedziałam jej, że go znalazłam w tym stanie, ale pewnie się domyśliła, że kłamię. Bo inaczej jak drzwi mogłyby być zamknięte na klucz, gdybym dopiero przez nie weszła?

Na dole otwierają się drzwi wejściowe, cicho szepczą głosy.

„Muszę wiedzieć, o czym mówią”.

Wymykam się ukradkiem z pokoju, podchodzę do schodów, po czym ostrożnie stopień po stopniu sunę w ciemności na dół. Nasłuchuję.

Cicho gwiżdże czajnik, głosy są przytłumione – rozmowa toczy się w kuchni.

Jeszcze jeden krok, i jeszcze. Kuchenne drzwi pozostawiono lekko uchylone.

Coś dotyka mojej nogi. Podskakuję i o mało nie krzyczę ze strachu. W porę uświadamiam sobie, że to Sebastian owija mi się wokół nogi z kocim pomrukiem.

„Proszę, nie hałasuj” – błagam go bezgłośnie. Pochylam się, żeby podrapać Sebastiana za uchem, i zahaczam przy tym łokciem o stolik. Stuk. Wstrzymuję oddech. Zbliżają się kroki! Nurkuję do ciemnego gabinetu naprzeciwko.

– To tylko kot – mówi mama.

Słuchać jakiś ruch, słabe „miau” i kroki wracają do kuchni. Drzwi zamykają się z kliknięciem. Zakradam się z powrotem do korytarza, by słuchać.

– Tak mi przykro z powodu Bena – odzywa się mama. Słyszę, że przesuwają się krzesła. – Ale nie powinna pani tutaj przyjeżdżać.

– Proszę, musi mi pani pomóc.

– Nie rozumiem. Jak?

– Próbowaliśmy wszystkiego, żeby się dowiedzieć, co się z nim dzieje. Wszystkiego. Nic nam nie chcą powiedzieć. Pomyślałam, że może pani mogłaby… – Głos milknie znacząco.

Mama ma znajomości. Polityczne: jej tato, zanim zginął w zamachu, był premierem Centralnej Koalicji ze strony Lorderów. Czy mama może pomóc? Nadstawiam uszu.

– Ogromnie mi przykro. Już próbowałam, ze względu na Kylę. Ale natrafiam na pustą ścianę. Nic nie ma.

– Nie wiem, do kogo jeszcze mogłabym się zwrócić. – Rozlega się ciche siąkanie i szloch. Pani Nix płacze. Mama Bena płacze.

– Niech pani posłucha. Dla własnego dobra powinna pani przestać wypytywać. Przynajmniej na razie.

I nie ma już logiki, żadnego rozsądku, żadnej kontroli – nie mogę się powstrzymać. Oczy wypełniają mi się łzami, gardło zaciska się mocno. Mama próbowała dowiadywać się o Bena. Ze względu na mnie. Nie powiedziała mi, ponieważ niczego się nie dowiedziała. Jak duże podjęła ryzyko! Zadawanie pytań tam, gdzie są zaangażowani Lorderowie, to ściąganie na siebie niebezpieczeństwa. Potencjalnie śmiertelnego.

I jakie ryzyko podejmuje mama Bena w tej chwili.

Gdy zaczyna się zbierać do wyjścia, przemykam z powrotem schodami na górę, do swojego pokoju. Odczuwam ulgę, bo mama Bena nie powiedziała mojej, że mnie zastała z Benem, ale ta ulga miesza się ze smutkiem. Jego mama tak samo jak ja cierpi z powodu straty. Ben był ich synem przez ponad trzy lata – od czasu, gdy został Zresetowany. Mówił mi, że są sobie bliscy. Tak bardzo chciałabym pobiec do niej i dzielić jej ból, ale nie mam śmiałości.

Otulam się ciasno ramionami. „Ben”. Szepczę jego imię, lecz on nie odpowiada. Ból atakuje mnie, jakbym była miażdżona. Deptana. Rozbijana na milion kawałków. Przedtem musiałam się powstrzymywać przed tymi uczuciami, bo inaczej czujnik zaraz by mnie wyłączył. Teraz, kiedy Levo nie działa, ból jest tak dotkliwy, że odbiera mi dech. Jak zabieg chirurgiczny bez znieczulenia. Nie tępy ból, tylko chlaśnięcie ostrzem do głębi.

„Ben zniknął”. Mój mózg pracuje teraz lepiej, bez względu na kłębiące się w nim wspomnienia. Bena nie ma i nigdy już nie wróci. Nawet jeżeli przeżył mimo przecięcia czujnika, nie ma szans, by przetrzymał to, co mu zrobili Lorderowie. Ze wspomnieniami wraca wiedza: gdy Lorderowie kogoś wezmą, ten ktoś nie wraca.

Tak bardzo mnie to rani, chcę tę świadomość odepchnąć, ukryć się przed nią. Muszę jednak zatrzymać wspomnienia o Benie. Ból to wszystko, co mi po nim zostało.

Jego mama wychodzi z domu chwilę później. Wsiada do samochodu, lecz zanim ruszy, przez kilka minut siedzi zgarbiona nad kierownicą. Kiedy odjeżdża, zaczyna kropić deszcz.

Gdy nie ma jej już w zasięgu wzroku, otwieram szeroko okno, wychylam się i wyciągam ręce w ciemność nocy. Zimne krople spadają na moją skórę i spływają wraz z gorącymi łzami.

D e s z c z.  Wiąże się z nim coś ważnego, świta w moich wspomnieniach, ale wyślizguje się i zanika.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Pochylam się nad szkicownikiem, wściekle rysując liście i gałęzie. Pamiętam, żeby to robić prawą ręką. Nowy nauczyciel plastyki, który się w końcu pojawił, nie ma w sobie nic niebezpiecznego. Ani inspirującego. W ogóle ma w sobie niewiele czegokolwiek. Jest nędzną podróbką Gianellego, naszego dawnego nauczyciela. Ale dopóki mogę rysować, choćby tylko drzewa, jak nam kazano, nie obchodzi mnie, jak bardzo mdły jest pan od plastyki.

Chodzi po klasie, rzucając nijakie uwagi, aż zatrzymuje się przy moim ramieniu.

– Hmmm… cóż… interesujące – mówi i rusza dalej.

Patrzę na swoją kartkę. Narysowałam cały las rozgniewanych drzew, a w cieniu pod nimi ciemny kształt z oczami.

Co by na to powiedział Gianelli? Doradziłby, żebym zwolniła i bardziej się postarała – i miałby rację. Ale spodobałoby mu się dzikie ujęcie tematu.

Zaczynam od nowa, skrobanie węgla po papierze uspokaja mnie. Drzewa nie są już tak zagniewane jak poprzednio. Tym razem spoza cieni spogląda na mnie sam Gianelli. Tylko ja go rozpoznam w tym gąszczu. Wiem, co spotyka ludzi, którzy narysują zaginioną osobę, jak to zrobił on. Przedstawiam go więc tak, jak go sobie wyobrażam jako młodego człowieka zagubionego w lesie. Nie jako staruszka wywleczonego ze szkoły przez Lorderów.

Godzinę później wczytuję legitymację w wejściu do sali samodzielnej nauki i ruszam w stronę miejsca w głębi…

– Kyla?

Staję jak wryta.  T e n  głos tutaj? Czekam chwilę, po czym odwracam się za siebie. Nico opiera się o biurko z przodu sali. Z leniwym, zblazowanym uśmiechem na twarzy.

– Mam nadzieję, że dziś już się czujesz lepiej.

– Nic mi nie jest, proszę pana – odpowiadam. Jakoś udaje mi się odwrócić i podejść do siedzenia bez wypadku.

Jego obecność w charakterze znudzonego nauczyciela pilnującego, czy się uczymy w skupieniu, nie powinna mnie dziwić. Nauczyciele mają w tej sali dyżury, więc prędzej czy później musiała przyjść jego kolej. Nie spodziewałam się jednak, że spotkam się z nim tak szybko. Muszę przez chwilę trzymać ręce splecione na kolanach, żeby je powstrzymać od drżenia.

Otwieram zadanie z algebry: coś, nad czym mogę udawać skupienie bez większego wysiłku. I próbuję się gapić na zeszyt, pamiętając, żeby ołówek trzymać w prawej ręce. Nico ma czerwony długopis, a na biurku przed sobą stos kartek do poprawienia. Widzę jednak, że udaje tak samo jak ja – raz po raz zerka na mnie.

Rzecz jasna, nie wiedziałabym tego, gdybym sama go nie obserwowała. Wzdycham, usiłując rozwiązać równanie. Liczby jednak pływają mi przed oczami, nie chcą być posłuszne, i z upływem czasu umysł też dryfuje. Bazgrzę po marginesach, spod ołówka wychodzą mi pnącza oplatające datę, którą jak zwykle napisałam u góry. Wtem skupiam wzrok na liczbach: 3.11. „Dzisiaj jest trzeci listopada”.

Kawałek układanki wskakuje na miejsce z niemal dosłyszalnym pstryknięciem.

Mam dzisiaj urodziny. Urodziłam się siedemnaście lat temu trzeciego listopada, ale tylko ja o tym wiem.

Na ramionach wyskakuje mi gęsia skórka. Znam datę swoich  p r a w d z i w y c h  urodzin, nie tych, które mi przypisano w szpitalu, kiedy zmieniono moją tożsamość i ukradziono przeszłość.

Moje urodziny? Łamię sobie nad tym głowę, lecz nic mi do niej nie przychodzi. Nie przypominam sobie tortów, przyjęć ani prezentów, jest tylko sama data. Nie wiążą się z nią żadne typowe wspomnienia. Wyczuwam jednak, że kryje się we mnie coś więcej – więcej, niż potrafię znaleźć czy wywnioskować.

Część wspomnień, które odzyskuję, jest jak nagie fakty. Jakbym dostała do ręki własną kartotekę, przeczytała dane i zapamiętała tylko niektóre z nich. Nie łączą się z nimi żadne uczucia.

Ze strony internetowej zamieszczającej ogłoszenia o zaginionych dzieciach wiem, że miałam na imię Lucy, że zniknęłam w wieku dziesięciu lat, ale z tamtego życia nie pamiętam nic. Potem w jakiś sposób pojawiam się jako nastolatka u boku Nica. Tylko z tego okresu udaje mi się odzyskać strzępy wspomnień, wcześniejsze życie to pusta karta.

Nico może znać odpowiedzi. Wystarczy mu się przyznać, że go pamiętam. Ale czy naprawdę chcę wiedzieć?

Kiedy rozbrzmiewa dzwonek, postanawiam, że jak najszybciej wypadnę z tej klasy, żeby nie dokonywać wyboru, czy chcę z nim rozmawiać, czy nie, póki nie dojdę z sobą do ładu. A mimo to zwlekam. Po plecach przebiega mi dreszcz… czego? Podekscytowania? Strachu? Idę wolno na przód klasy, gdzie w drzwiach stoi Nico. Pozostali uczniowie już wyszli. Jesteśmy sami.

„Po prostu idź” – mówię sobie i zaczynam go mijać.

– Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, Rain – odzywa się Nico przyciszonym głosem.

Odwracam się. Krzyżujemy spojrzenia.

– Rain? – szepczę. Obmacuję w duchu i smakuję to imię, dostając je z powrotem. Rain. Jak  d e s z c z.  Pędzi ku mnie żywe, wyraźne wspomnienie: inny czas, inne miejsce. Wybrałam sobie to imię trzy lata temu, w czternaste urodziny. Pamiętam! To  m o j e    imię. Nie Lucy, jak mnie nazwali po urodzeniu rodzice. Nie Kyla, co wymyślono wiele lat później przy wypełnianiu w szpitalu formularza po tym, jak mnie zresetowano. „Rain” jest naprawdę  m o j e.  I jakby na dźwięk własnego imienia w końcu eksploduje ostatnia bariera oporu, jaką miałam w środku.

Jego oczy rozszerzają się i rozbłyskują. Nico mnie zna i co więcej, wie, że ja znam  j e g o. 

„Niebezpieczeństwo”.

Moje ciało zalewa fala adrenaliny, potężny zastrzyk energii: uciekać lub walczyć.

Ale jego szczególny wyraz twarzy znika, jakby go nigdy nie było. Nico cofa się o krok.

– Postaraj się pamiętać o zadaniu z biologii na jutro – mówi, rzucając okiem nad moim ramieniem.

Odwracam się i widzę panią Ali. Ogarnia mnie nienawiść, a potem strach, ale jest to strach Kyli. Ja nie boję się tej kobiety. Rain nie boi się niczego!

– Postaraj się pamiętać – powtarza Nico, tym razem darując sobie nic nieznaczącą wzmiankę o zadaniu domowym, przeznaczoną dla pani Ali. I zaraz oddala się korytarzem.

„Postaraj się pamiętać…”.

– Musimy sobie uciąć pogawędkę – stwierdza pani Ali z uśmiechem. Gdy się uśmiecha, jest najbardziej niebezpieczna.

Też tak potrafię. Uśmiecham się w odpowiedzi.

– Oczywiście – mówię i usiłuję utrzymać na wodzy rozpierającą mnie energię. Moje imię! Jestem  R a i n. 

– Od tej pory nie będę cię już odprowadzała z klasy do klasy. Widać, że umiesz się przemieszczać po szkole samodzielnie – oznajmia.

– Cóż, dziękuję pani za pomoc okazaną mi do tej pory – odpowiadam najsłodszym tonem, na jaki mnie stać.

Oczy się jej zwężają.

– Słyszałam, że snułaś się półprzytomna, wyglądałaś jak siedem nieszczęść i nie uważałaś na lekcjach. A jednak dzisiaj wyglądasz kwitnąco.

– Przykro mi, że się źle poczułam. Dziś jest mi znacznie lepiej.

– Kylo, wiesz, że jeżeli coś cię trapi, możesz o tym ze mną porozmawiać. – Znów się uśmiecha, a po moich plecach przebiega dreszcz.

„Uważaj”. Oficjalnie niby jest asystentką nauczania, ale w rzeczywistości kimś znacznie więcej. Obserwowała mnie, wypatrywała najmniejszej oznaki, jakiegokolwiek odchylenia od sztywnych ram zachowania, jakiego się oczekuje od Zresetowanej. Wystarczy choćby podejrzenie, że wracają moje przestępcze skłonności, i zostanę skierowana z powrotem do Lorderów. A to oznacza terminację.

– Wszystko jest w porządku. Naprawdę.

– Cóż, zobaczymy, czy tak się utrzyma. Musisz się przykładać z całych sił: w szkole, w domu, w społeczności, żeby…

– Wywiązać się z kontraktu. Skorzystać z drugiej szansy. Tak, wiem! Ale dziękuję, że mi pani przypomniała. Zrobię, co w mojej mocy. – Wysilam się na szeroki, pełen szczęścia uśmiech, którym mogłabym zarazić nawet szpiega Lorderów. Fakt, że pani Ali nie będzie już więcej moim ogonem w szkole, to niespodziewany bonus.

Na jej twarzy zakłopotanie walczy z rozdrażnieniem. Przesadziłam?

– Przekonamy się – cedzi lodowatym tonem. Uśmiech się ulotnił. Zdecydowanie woli, kiedy drżę w jej obecności.

Szkoda, że  R a i n  nie drży.

Czerwone, złociste, pomarańczowe plamy – dąb rosnący przed naszym domem przykrył trawę kolorowym dywanem. Idę do szopy po grabie.

Mam imię.

Atakuję liście grabiami, usypuję z nich sterty, a potem rozkopuję je nogą i grabię od nowa.

Mam imię! Takie, które wybrałam sobie sama – to właśnie tym kimś chciałam być. Lorderowie próbowali mi je odebrać, ale z jakiegoś powodu im się nie udało.

Po drugiej stronie drogi zatrzymuje się samochód, jakiego tu do tej pory nie widziałam. Wysiada chłopak w moim wieku albo nieco starszy. Workowate dżinsy i T-shirt tak wymięty, jakby jego właściciel kilka godzin spędził za kierownicą albo spał – miejmy nadzieję, że nie jedno i drugie naraz – ale ogólny wygląd „zwisa mi, co mam na sobie” nawet mu pasuje. Chłopak otwiera bagażnik. Wyjmuje pudło i niesie je do domu. Wraca, widzi, że się przyglądam, i macha do mnie. Odmachuję. Kyla by tego nie zrobiła. Pewnie strzeliłaby buraka czy coś w tym stylu. Rain umie być pewna siebie. Chłopak bierze kolejne pudło.

Po drugiej stronie samochodu znika, opadając, jakby porwany niewidzialną windą, po czym wysuwa głowę, żeby sprawdzić, czy patrzę. Udaję, że się wpatruję w niebo. Chłopak próbuje jeszcze kilku sztuczek, a ja tymczasem zgarniam liście, zabieram je za dom i wracam do środka.

– Dzięki, że je zagrabiłaś – mówi mama. – Bałaganiły na trawniku.

– Nie ma sprawy. Miałam ochotę coś zrobić.

– Czymś się zająć?

Kiwam głową, po czym przypominam sobie, że powinnam trochę spuścić z tonu, bo inaczej mama wpadnie na pomysł, żeby mnie zabrać do szpitala na badanie. Ta myśl wzbudza we mnie na tyle niepokoju, że mój uśmiech sam się rozwiewa.

Mama kładzie mi dłoń na ramieniu, ściska lekko.

– Obiad zjemy, gdy tylko…

Drzwi się otwierają.

– Wróciłam! – wrzeszczy Amy.

Wkrótce siedzimy we trójkę przy stole, a Amy rozwodzi się szczegółowo nad swoim pierwszym dniem popołudniowej pracy w przychodni.

Okazuje się, że ta posada jest zdumiewającym źródłem plotek o miejscowej społeczności. Zostajemy poinformowane, kto się spodziewa dziecka, kto spadł ze schodów, bo za dużo wypił, oraz że nasz nowy sąsiad z naprzeciwka to Cameron z północy, który zamieszkał ze swoim wujostwem z nieznanych jeszcze powodów.

– Uwielbiam tę pracę. Nie mogę się doczekać, kiedy zostanę pielęgniarką – mówi Amy chyba po raz dziesiąty.

– A widziałaś jakąś porządną chorobę? – droczy się z nią mama.

– Albo rany? – dodaję od siebie.

– O! Właśnie mi się przypomniało. Nigdy nie zgadniecie.

– Co? – pytam.

– To było dzisiaj rano, więc nie widziałam na własne oczy, ale WSZYSTKO o tym słyszałam.

– Więc nam opowiedz – zachęca mama.

– Przywieziono mężczyznę ze straszliwymi obrażeniami.

– Ojej – wzdycha mama. – Co mu się przydarzyło?

A ja zaczynam mieć złe przeczucie. Kiszki mi się skręcają z niepokoju, w żołądku narasta coś bardzo niedobrego.

– Nikt tego nie wie. Znaleziono go w lesie, za wsią, pobitego prawie na śmierć. Z ranami głowy i wychłodzonego, pewnie leżał tam kilka dni. Cud, że w ogóle przeżył.

– Powiedział, kto mu to zrobił? – bąkam, siląc się na spokojny wygląd i kontrolowany oddech.

– Nie, możliwe, że nigdy już nic nie powie. Był w śpiączce, kiedy zabrali go do szpitala.

– Kto to jest? – dopytuje się mama, ale ja wiem, zanim Amy zdąży się odezwać.

– Wayne Best. Wiecie, ten obmierzły budowlaniec, który stawiał ceglane murki na działkach.

Mama mówi, żebyśmy się trzymały z daleka od lasu, nie chodziły na ścieżkę. Martwi się, że grasuje tam jakiś szaleniec.

A tym szaleńcem jestem ja.

– Przepraszam was – mamroczę, nagle źle się czując.

Mama zwraca się do mnie.

– Pobladłaś. – Przykłada mi ciepłą rękę do czoła. – Chyba się spociłaś.

– Jestem trochę zmęczona.

– Idź wcześniej do łóżka. My pozmywamy.

Amy jęczy, a ja już idę na górę.

Gapię się na ścianę w ciemności. Sebastian, mile widziana smuga ciepła, rozciąga się wzdłuż moich pleców.

Ja to zrobiłam. Doprowadziłam człowieka do stanu śpiączki. Albo raczej zrobiła to Rain: wróciła dokładnie w tym samym czasie. Jak to zrozumieć? Jesteśmy tą samą osobą czy dwiema w jednym ciele? Czasami mam wrażenie, że jestem nią, jak gdyby jej wspomnienia albo to, kim była, brało nade mną górę. Niekiedy zaś, tak jak teraz, Rain odsuwa się na bok, wymyka, jakby jej nigdy nie było. Ale kim tak naprawdę jest Rain? I jak to możliwe, że Lucy wpasowuje się w jej przeszłość?

Łączy nas ta sama data urodzin: trzeci listopada. W głębi duszy tulę do siebie tę wiedzę, ten sekret. Czy mieszczące się we mnie kawałki pasują do siebie, czy nie, pojawiłam się na świecie właśnie w tym dniu.

Mój umysł odpływa w senność. Lecz nagle daty zaczynają do mnie przemawiać i trzeźwo otwieram oczy.

Kończę dziś siedemnaście lat. Wyszłam ze szpitala we wrześniu, byłam tam przez dziewięć miesięcy. W takim razie zostałam Zresetowana niecałe jedenaście miesięcy temu. Miałam skończone szesnaście lat. Resetowanie człowieka po szesnastym roku życia jest nielegalne. Oczywiście Lorderowie, jeżeli mają powód, mogą łamać zasady, które sami ustanowili. Ale dlaczego mieliby to robić w moim przypadku?

W układance wciąż brakuje fragmentów. Czuję, że już prawie rozumiem, ale jeśli się przyjrzę bliżej, sens umyka. Jak coś, co widzi się tylko kątem oka, nigdy nie na wprost.

Niewykluczone, że Nico mógłby to wyjaśnić, gdyby chciał. Przynajmniej coś z przeszłości Rain. Lecz czego zażądałby w zamian?

Może lepiej zapomnieć o Rain i o wszystkim, czym była. Dziś, jutro, pojutrze pozostać sobą, zrobić ze swoją przyszłością, co mi pasuje. Trzymać się z dala od problemów i zostawić Nica za sobą. Unikać go, udawać, że to się nigdy nie zdarzyło.

Czy tak, czy siak, Wayne może to wszystko zepsuć.

„Powinnaś go była zabić”.

Ciii.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Następnego dnia na biologii czeka mnie niespodzianka. W drzwiach pojawia się nowy chłopak z przeciwka, Cameron.

Spostrzega mnie i zmierza prosto do pustego miejsca po lewej obok mojego. Siadając, uśmiecha się głupkowato.

To krzesło Bena. Krzyżuję ramiona na piersi, mrugam mocno i nie patrzę w lewo. Puste miejsce sprawiało mi ból, ale gdy ktoś je zajął, czuję się jeszcze gorzej.

Nico odwraca się w stronę tablicy. Dziewczyny nie spuszczają z niego oczu. Gapią się na spodnie opinające jego pośladki, na jego plecy i ramiona, na ruch mięśni pod jedwabną koszulą, kiedy podnosi rękę, by pisać.

Zwraca się twarzą do nas, stojąc obok tablicy.

– Co to znaczy? – pyta i wskazuje ręką słowa, które właśnie napisał: „Selekcja naturalna”.

– Że przetrwają najsilniejsi – odpowiada jeden z uczniów.

– To jedna z możliwości – mówi Nico. – Żeby wygrać, nie trzeba być najsilniejszym, bo inaczej dinozaury pożarłyby naszych przodków na obiad. – Przesuwa spojrzeniem po klasie, aż jego wzrok pada na mnie. – Żeby przetrwać, trzeba być po prostu… najlepszym. – Wypowiada te słowa wolno, przeciąga je, nie spuszczając ze mnie oczu.

W końcu kieruje wzrok w inną stronę. Zaczyna opowiadać o ewolucji i Darwinie, a ja próbuję robić notatki, udawać, że jestem gdzie indziej. Albo lepiej, że jestem kimś innym. Żeby tylko przetrwać tę lekcję, wydostać się stąd i…

Coś ląduje na moim zeszycie. Karteczka? Rozwijam ją. A na niej napisano: „I co, znowu się spotykamy!”.

Zerkam na Camerona. Mruga do mnie.

Wysilam się na wymuszony uśmiech. „Jeszcze się nie spotkaliśmy” – odpisuję pod spodem. Potem, udając, że się przeciągam, upuszczam liścik na jego książkę.

Chwilę później dostaję lotniczą pocztę. Spoglądam na Nica. Nie reaguje. Nawija o dinozaurach. Rozkładam karteczkę.

„Tak, spotkaliśmy się. Ty jesteś Skacząca po Liściach. A ja Ten, Który Taszczy Ciężkie Pudła z Bagażnika. Znany też jako Cam”.

A więc Cam, nie Cameron, jak Amy dowiedziała się z plotek. I jest dokładnie tak zwariowany, jak się wydawał wczoraj.

Przez chwilę gryzę ołówek. Nie zwracać na niego uwagi czy…?

Coś mnie dźga w ramię. Zwariowany i niecierpliwy. Cóż, wiem, jak to jest być nowym i nikogo tu nie znać.

W porządku. Piszę więc na karteczce: „Dama Liściowa, znana też jako Kyla”. Składam papier i odsyłam do niego.

– Gratulacje! – Rozlega się po mojej prawej stronie. To Nico. Stoi tuż obok naszej ławki i patrzy prosto na mnie. Tak samo jak wszyscy inni w klasie.

– Ee…

– Szczęśliwa zwyciężczyni dostaje w nagrodę zatrzymanie podczas przerwy śniadaniowej. A teraz postaraj się uważać do końca lekcji.

Czuję, jak na policzki wypełza mi gorący rumieniec. Ale nie z zawstydzenia, nie dlatego, że wszyscy na mnie patrzą. Nico mnie przyłapał. Gepard skoczył. I nic nie mogę na to poradzić.

Cam, trzeba przyznać, protestuje, twierdzi, że to jego wina. Lecz Nico go ignoruje. Lekcja toczy się dalej, a ja gapię się w odliczający minuty zegar, mając nadzieję, że ktoś inny da się na czymś przyłapać, że nie zostaniemy sami. Nie ma jednak na to szans. Nie, kiedy rządzi Nico.

Odzywa się dzwonek i wszyscy zaczynają się pakować. Cam stoi ze zmartwioną miną.

– Przepraszam – szepcze bezgłośnie i rusza za pozostałymi. Drzwi zamykają się za nimi.

Sami.

Nico wpatruje się we mnie z nieprzeniknioną twarzą. Sekundy ciągną się w nieskończoność, a ja jestem w środku… spanikowana? Nie, to jakieś inne uczucie. Jak strach powodowany czymś zarówno przerażającym, jak i ekscytującym: chodzeniem po kalenicy podczas burzy albo zjeżdżaniem po linie z klifu.

Ruch głową w geście oznaczającym: „Chodź za mną”. Wychodzimy z pracowni i idziemy korytarzem w stronę pokoi nauczycielskich.

Nico rozgląda się na boki, wyjmuje klucz i otwiera drzwi jednego z gabinetów.

– Wchodź – mówi. Żadnego uśmiechu, nic. Chłód.

Wchodzę więc za nim, powłócząc stopami. Nie mam wyboru, lecz w środku zaczynam się bać. Nico zamyka drzwi na klucz i nagłym ruchem chwyta mnie za ramię, wykręca mi je za plecami, przyciska mnie twarzą do ściany.

– Kim jesteś? – pyta cicho. – Kim jesteś?! – powtarza dobitniej, ale nie podnosi głosu. Nikt go nie usłyszy.

Ściska mi ramię mocniej. Ból jakby coś we mnie wyzwolił.  P a m i ę t a m.  I jestem gdzieś indziej. W innym czasie i miejscu. Gdzie niespodziewane testy Nica, takie jak ten, mogły kogoś nieostrożnego skrzywdzić. Ale wiem, jak się z tego wyrwać! Z błyskiem radości w pamięci podskakuję, rozluźniając uścisk, robię obrót i wbijam zaciśniętą pięść w twarde mięśnie jego brzucha.

Puszcza mnie i zaczyna się śmiać, rozcierając sobie brzuch.

– Przepraszam. Musiałem się upewnić. Jak twoje ramię, w porządku?

Uśmiech zwycięża na mojej twarzy. Kolistymi ruchami rozcieram sobie rękę.

– W porządku. Gdybyś naprawdę chciał mnie unieruchomić, podciągnąłbyś mi rękę wyżej. To był sprawdzian.

– Zgadza się. Manewr godny ciebie, Rain. – Znowu się śmieje. W jego oczach błyszczy zachwyt. – Rain! – powtarza i wyciąga ręce, a ja przysuwam się bliżej, aż wpadam w jego objęcia, ciepłe i mocne. Mam wrażenie, jakbym wracała dokądś, gdzie powinnam być, gdzie zawsze było moje miejsce. Gdzie wiem, kim i czym jestem, ponieważ wie to Nico.

Wtem odsuwa mnie na odległość ramion, badawczo spogląda mi w twarz.

– Nico? – pytam niepewnie.

Uśmiecha się.

– Pamiętasz mnie. To dobrze! Zawsze wiedziałem, że przetrwasz, moja wyjątkowa Rain. – Sadza mnie na krześle, a sam przysiada na biurku nade mną. Bierze mnie za rękę i ogląda moje Levo. – Zadziałało. Teraz to jest po prostu ozdóbka.

Okręca mi bransoletę na nadgarstku. Żadnego bólu, nic. Poziom umiarkowanego szczęścia. Zaczynam się uśmiechać, lecz uśmiech spełza mi z twarzy.

– Zadziałało? Nico, proszę, wyjaśnij mi. Pamiętam jakieś strzępy, ale mam straszny zamęt w głowie. Nie rozumiem, co mi się przydarzyło.

– Jak zawsze poważna. Powinniśmy się cieszyć! Świętować.

Jego uśmiech jest tak zaraźliwy, tak żywy, że idę w jego ślady.

– Musisz mi powiedzieć, co w końcu wyzwoliło twoją pamięć.

A ja się kulę, cofam przed tą myślą. Jeżeli Nico dowie się o Waynie, rozprawi się z nim, jak ze wszystkim, co zagraża jego ludziom.  J e g o   l u d z i o m.  Tulę w sobie poczucie przynależności.

– Wcześniej kilka razy byłaś już blisko. Widziałem. Myślałem, że ta cała sprawa z Benem załatwi sprawę.

B e n.  Jego imię znów przywołuje udrękę. Która zapewne maluje się na mojej twarzy.

– Zostaw ten ból, tylko cię osłabia. Pamiętasz jak, Rain? Odprowadzasz go do drzwi swojego umysłu, wypraszasz i porządnie za nim zamykasz.

Potrząsam głową. Nie chcę zapomnieć o Benie. Czyżby? Wracają przebłyski myśli z poprzedniej nocy: Nico ze swoimi sposobami działania jest niebezpieczny.

Wypowiadam na głos coś, co chodziło mi po głowie od dawna, tylko nie umiałam tego do siebie dopuścić:

– Trzymasz z ART, AntyRządowymi Terrorystami, prawda?

Unosi brew.

– Zapomniałaś! – Bierze mnie za rękę. – Nie nazywaj nas tak, jak mówią o nas Lorderowie, Rain. Jesteśmy Wolną Brytanią. Udziałem, jaki partia Wolność Brytanii miała mieć w Centralnej Koalicji, ale nigdy go nie dostała. Jesteśmy odłamkiem, drzazgą, która drażni władze. Ja nią jestem i ty. Lorderowie się nas boją. Wkrótce zostaną wyparci i ten wspaniały kraj znów będzie wolny.  Z w y c i ę ż y m y! 

W mojej głowie odzywa się echem melodyjny slogan: „Wolna Brytania już dziś! Wolna Brytania już dziś!”.

I przypominam sobie, jak Nico uzupełniał luki, które pozostały nam z lekcji historii. Po tym, jak Wielka Brytania wycofała się z Unii Europejskiej i zamknęła granice, po manifestacjach studenckich i zniszczeniach z lat dwudziestych dwudziestego pierwszego wieku Lorderowie surowo rozprawili się z protestującymi, gangami i terrorystami, wszystkich wrzucając do jednego worka: bez względu na wiek winnych czekało więzienie lub śmierć. Ale potem, kiedy sytuacja się unormowała, zostali zmuszeni do przyjęcia kompromisu, zgodnie z którym Wolność Brytanii miała wejść do Centralnej Koalicji, a dla winnych poniżej szesnastego roku życia zniesiono surowe kary. Wprowadzono reset, żeby im dać drugą szansę, nowe życie. Ale Wolność Brytanii stała się marionetką Lorderów, którzy coraz bardziej nadużywali swojej władzy. W odpowiedzi powstała Wolna Brytania, stawiająca sobie za cel pozbycie się ucisku Lorderów za wszelką cenę.

Z a   w s z e l k ą   c e n ę. 

A z tego zrodził się terror. Potrząsam głową, jakaś cząstka mnie nie przyjmuje prawdy, która nie pozostawia złudzeń.

– Nie jestem terrorystką. A może jestem?

Nico zaprzecza ruchem głowy.

– Żadne z nas nie jest terrorystą. Ale byłaś z nami w naszej walce o wolność i byłabyś nadal, gdyby Lorderowie cię nie złapali i nie zresetowali, kradnąc ci pamięć. Albo przynajmniej tak im się zdawało.

– Tak, jestem tutaj. I znam cię. Trochę pamiętam. Ale…

– Za dużo tego naraz, prawda? Posłuchaj, Rain. Nie musisz nic robić, jeśli nie chcesz. Nie jesteśmy jak Lorderowie. Nie  z m u s z a m y  ludzi do niczego.

– Naprawdę?

– Naprawdę. Tak się cieszę, że u ciebie wszystko w porządku. Znów jesteś sobą. – I uśmiecha się, a ja ponownie ląduję w jego ramionach.

Z mroków wyłaniają się kolejne strzępy wspomnień. Nico nie słynie z przytulania ani z uśmiechów. Robi to bardzo rzadko, jakby wręczał nagrodę za to, że ktoś wyjątkowo zabłysnął w jego oczach i zasłużył na wyróżnienie. Walczyliśmy o jego uznanie. Byliśmy gotowi za nie zabić. Wszyscy. Zrobilibyśmy cokolwiek, by dostać chociaż półuśmiech.

– Posłuchaj. Jest jeszcze jedno. Chciałbym z tobą dłużej porozmawiać. Muszę się dowiedzieć, jak to u ciebie zadziałało, żebyśmy umieli pomóc innym przetrwać reset. Chcesz tego, prawda?

– Oczywiście.

– Mam coś dla ciebie. – Sięga do szuflady biurka. Z tyłu jest fałszywa ścianka, a za nią schowek. Nico wyjmuje małe metalowe urządzenie, cienkie i giętkie. Pokazuje mi je. – Patrz, to komunikator, w skrócie kom. Widzisz, przyciskasz ten guzik tutaj i czekasz, aż się zgłoszę. Wtedy możemy rozmawiać. Dzwoń, jeśli będziesz mnie potrzebować.

Właśnie się zastanawiam, gdzie schowam ten wielce nielegalny gadżet, gdy Nico rozwiązuje problem. Wsuwa komunikator pod moje Levo, a urządzenie przylega idealnie, przypięte niewidocznym zatrzaskiem. Kontrolek też nie widać, ledwie je mogę wyczuć.

– W tym miejscu jest niewykrywalny. Nawet jeśli przejdziesz przez wykrywacz metalu, jego sygnał wykaże po prostu, że masz na ręce Levo.

Okręcam sobie czujnik na nadgarstku – komunikatora prawie nie czuję.

– A teraz idź. Zjedz drugie śniadanie. Porozmawiamy później, gdy będziesz gotowa. – Dotyka mojej twarzy. – Tak bardzo się cieszę, że znów jesteś z nami – mówi. Jego ciepła ręka na moim policzku wywołuje elektryczne iskrzenie w całym ciele.

Przekręca klucz w zamku, otwiera drzwi.

– Idź – ponagla.

Ruszam więc korytarzem jak we mgle. Po kilku krokach oglądam się za siebie. Nico uśmiecha się, zamyka drzwi. Znika.

Im dalej jestem od niego, tym szybciej opuszczają mnie ciepło i radość, a na ich miejsce wślizgują się chłód i samotność.

Przypływają kolejne fragmenty wspomnień. Tamten trening z mojego snu?  T o   s i ę   d z i a ł o   n a p r a w d ę.  Trening z Nikiem, z Wolną Brytanią. Ukrywanie się w lesie z innymi, podobnymi do mnie. Nauka walki. Broń. Uczyliśmy się wszystkiego, czym dałoby się uderzyć w Lorderów. Za wolność! I wszystkie dziewczyny kochały się w Nicu, a wszyscy chłopcy chcieli być tacy jak on.

Wystarczyło kilka minut spędzonych z nim sam na sam, żebym poczuła się tak jak wtedy. Patrząc na samą siebie jego oczami, nabrałam pewności co do tego, kim jestem. Stałam się tą Rain, którą znał. Jakaś cząstka mnie chce, żeby przejął kontrolę, żeby mi mówił, co mam myśleć, co robić. Żebym nie musiała próbować układać sobie wszystkiego w głowie sama.

Im bardziej się od niego oddalam, tym mocniej mnie to przeraża.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

– Kyla! Masz gościa – woła mama od schodów.

Gościa? Schodzę na dół, a tam stoi Cam – ze zmieszaną miną i talerzem w rękach. Jego czupryna w kolorze piasku jest prawie uczesana. Dziś włożył koszulę z kołnierzykiem i wyraźnie wionie od niego zapach wody po goleniu.

– Cześć – mówi.

– A, cześć.

– Chciałem przeprosić. – Podaje mi talerz. Ciasto czekoladowe? Rozpaczliwie przekazuję mu w myślach: „Nic nie mów”, ale to nie działa. – Przeze mnie zatrzymali cię po lekcji. Totalnie z mojej winy.

– Zatrzymali po lekcji? – pyta mama.

Posyłam mu miażdżące spojrzenie.

– O, kurczę! Pewnie nie chciałaś, żeby się dowiedziała.

Dzięki, że mówisz to na głos, bystrzaku. Wzdycham.

– Kyla? – Znów mama.

– Tak. Nauczyciel zatrzymał mnie dziś na przerwie śniadaniowej. I tak, to była wina Cama. Teraz dobrze?

Mama się śmieje.

– Widzę, że mając takiego sąsiada, nie ukryjesz żadnych tajemnic.

– Naprawdę mi przykro – odzywa się znowu Cam z jeszcze bardziej skruszoną miną.

– W porządku. Naprawdę. Dzięki za ciasto – mówię i przyjmuję talerz, mając nadzieję, że on zrobi to samo z moją aluzją i pójdzie sobie.

– Wejdź – zachęca mama. – Myślę, że do ciasta pasuje herbata.

Co za pech.