Korekta

Barbara Cywińska

Halina Lisińska

Zdjęcie na okładce

© LightField Studios/Shutterstock

Tytuł oryginału

Corporate A$$

Corporate A$$

Copyright © 2016 by Sandi Lynn

Published by arrangement with Browne & Miller Literary Associates, LLC.

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2018 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6654-1

Warszawa 2018. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Rozdział 1

„Hej, Kotku! Niestety, muszę odwołać naszą kolację. Sytuacja awaryjna w pracy, muszę zostać po godzinach. Wynagrodzę Ci to. Kocham Cię!”

Usiadłam na brzegu łóżka i wbiłam wzrok w tę wiadomość, która, trzeba jasno powiedzieć, natychmiast podniosła mi ciśnienie. Sytuacja awaryjna w pracy – myślałby kto! Wstałam, podeszłam do laptopa, stuknęłam w kilka klawiszy i już wszystko wiedziałam. Byłam zalogowana na telefoniczne konto Johna i miałam dostęp do wszystkich jego esemesów.

„Hej, Kochanie! Dzisiaj wszystko aktualne. Podjadę po Ciebie o siódmej. Koniecznie włóż coś superseksownego i pamiętaj… żadnych majteczek! Kiedy będziemy siedzieć przy stole do blackjacka, chcę czuć, jak mokra się robi Twoja cipeczka, kiedy ją dotykam”.

„Ale z Ciebie świntuch, John! Nie mogę się doczekać… Przecież wiesz, że zawsze ubieram coś superseksownego dla mojego mężczyzny”.

„Staje mi na samą myśl o tym…”.

Jej mężczyzna? Czy to jakiś, kurwa, żart? Wiedziałam, że skurwiel mnie zdradza. Kobieca intuicja jest niezawodna. Wieczne przesiadywanie po godzinach w pracy, odwoływanie kolejnych randek, podejrzanie dużo podróży służbowych i o jedno za dużo tajemnicze połączenie, którego nie mógł przy mnie odebrać. Sięgnęłam po telefon i wybrałam numer mojej najlepszej przyjaciółki, Lydii.

– Halo – odebrała natychmiast.

– Przyjeżdżaj, potrzebuję cię! Idziemy na miasto.

– Jak to? Myślałam, że jesteś umówiona na kolację z Johnem.

– Ma sytuację awaryjną w pracy i musiał zostać po godzinach. Albo raczej, ma sytuację awaryjną w kasynie z jakąś dziwką, która nazywa go „swoim mężczyzną”!

– Niech to, Fiona! Nie mówisz serio!

– Owszem. Wszystko ci wyjaśnię na miejscu. Masz może jeszcze te peruki, w których zadawałyśmy szyku na tej halloweenowej imprezie dwa lata temu?

– Tak. A co?

– Przydadzą się.

Pisnęła radośnie.

– Chyba szykuje się niezła zabawa! Już jadę.

Lydię Jones poznałam na pierwszym roku studiów na uniwersytecie UCLA, była moją współlokatorką w akademiku. Natychmiast zostałyśmy najlepszymi przyjaciółkami, zawsze mogłyśmy na siebie liczyć. Wszędzie włóczyłyśmy się razem i wkrótce przylgnął do nas przydomek „bliźniaczki z akademika”, bo byłyśmy do siebie bardzo podobne. Ten sam wzrost, długie blond włosy i szczupła sylwetka. Różniłyśmy się tylko kolorem oczu, jej były brązowe, a moje – błękitne. A teraz nawet pracowałyśmy w tej samej firmie. Tuż przed skończeniem studiów każdej z nas zaproponowano pracę w agencji marketingowej Steiner & Richards.

Zrobiłam sobie perfekcyjne smoky eyes, musnęłam policzki różem w odcieniu o nazwie Obsesja, po czym dokładnie pokryłam usta szkarłatną czerwienią.

– No to jaki dokładnie mamy plan? – chciała wiedzieć Lydia.

– Po prostu tam pójdziemy i zorientujemy się w sytuacji.

– Przecież to kasyno jest ogromne, Fiona! Jak go znajdziemy?

– Będzie siedział przy tym samym stole do blackjacka co zawsze. – Włożyłam na głowę perukę, zamieniając się w ostrzyżoną na boba brunetkę, i szeroko się uśmiechnęłam.

Wskoczyłam w opinającą moje ciało, śmiało odsłaniającą ramiona małą czarną i wsunęłam stopy w zabójcze, czarne szpilki. Nie mogłam się doczekać, kiedy je włożę, od momentu, kiedy je kupiłam!

– Cholera! Gorąca z ciebie laska! – uśmiechnęła się Lydia. – Nawet ja bym cię nie poznała! Ten makijaż całkowicie cię zmienił.

– Dzięki! Ty też wyglądasz niesamowicie ponętnie i świetnie ci w ciemnych włosach! Jeszcze jedna sprawa i możemy iść. – Sięgnęłam po telefon i wysłałam Johnowi esemesa.

„Już za tobą tęsknię, kotku. Nie pracuj zbyt dużo! Możesz do mnie wpaść jutro rano?”

„Ja też za tobą tęsknię. Obawiam się, że nie, kotku. Bóg jeden wie, do której dzisiaj tu posiedzę. Ciągle wyskakuje coś nowego. Ale nie chcę zamęczać nudnymi szczegółami tej Twojej ślicznej główki. Wynagrodzę Ci to! Pamiętaj, że Cię kocham”.

„Będę się dziś czuła w łóżku taka samotna bez Ciebie…”

„Mnie też będzie dziś Ciebie brakowało. Muszę kończyć. Pogadamy później”.

Dupek.

– Chodźmy! – zarządziłam, chwytając z podłogi czarną sportową torbę i biorąc do ręki kopertówkę.

– Co masz w tej torbie? – Lydia wydawała się nieco zaniepokojona.

– Zobaczysz… – uśmiechnęłam się.

John i ja byliśmy parą niewiele ponad rok. Poznaliśmy się wkrótce po śmierci mojej matki, potrzebowałam wtedy kogoś, na kim mogłabym się oprzeć. Byłam bezbronna, a on był obok, tak to się zaczęło. Czy naprawdę go kochałam? Tak. Czy byłam w nim zakochana? Tego nie jestem pewna. Lubiłam jego towarzystwo, ale to nie znaczy, że byłam gotowa tolerować kłamstwa i zdrady. Skoro chciał być z kimś innym, wystarczyło mi o tym powiedzieć. Teraz będzie musiał zapłacić za swój mały skok w bok.

W powietrzu unosiły się niewielkie smugi dymu. Muzyka była głośna, ale nie tak głośna, żeby zagłuszyć dzwonki i gwizdy wydawane przez automaty do gry. Zewsząd było słychać podniesione głosy. Niektórzy właśnie zostali milionerami, inni przegrali oszczędności całego życia.

– Na pewno wiesz, przy którym stoliku go znajdziemy? – chciała się upewnić Lydia.

– Chodź za mną. – Ruszyłam w stronę baru, gdzie szczęśliwym trafem akurat zwolniły się dwa miejsca. Usiadłyśmy, a ja skinęłam na barmana.

Zmierzył mnie wzrokiem od stóp do głów, po czym najwyraźniej zdecydował, że najbardziej interesującą częścią mnie jest rowek między piersiami, więc właśnie tam zatrzymał spojrzenie, a usta rozciągnęły mu się w szerokim uśmiechu.

– Czego się napijesz, złotko?

– Szkocka z lodem. Podwójna. Czuję, że to będzie mój szczęśliwy dzień. – Puściłam do niego oko.

– A dla ciebie? – Uśmiechnął się do Lydii.

– Poproszę dżin z tonikiem. – Zatrzepotała rzęsami i rzuciła mu zalotne spojrzenie brązowych oczu. – Właściwie dlaczego tutaj siedzimy?

– Ponieważ on jest tam. – Wskazałam na stół do blackjacka po przeciwnej stronie baru, przy którym rozsiadł się John w towarzystwie kobiety z długimi, rudymi włosami.

Uważnie im się przyglądałam, sącząc szkocką. Te ukradkowe pocałunki i to, jak jego ręka dyskretnie wślizgiwała się pod jej srebrzystą sukienkę! W pewnym momencie Ruda wstała i ruszyła w stronę toalety.

– Zaraz wracam. – Też podniosłam się z miejsca.

– Chyba nie zamierzasz nic jej zrobić? – zaniepokoiła się Lydia.

– Nie – uśmiechnęłam się uspokajająco.

Weszłam za nią do toalety i czekałam, aż opuści kabinę, udając, że poprawiam makijaż.

– Ale tu dzisiaj tłok! – rozpoczęłam rozmowę, kiedy wreszcie wyszła.

– Owszem – uśmiechnęła się przyjaźnie, myjąc ręce.

Rude włosy, zielone oczy, nieco ponad metr sześćdziesiąt wzrostu i szczupła sylwetka. Trzeba przyznać, że jest całkiem ładniutka.

– Wygrałaś coś dzisiaj? – ciągnęłam.

– Ja nie, ale mojemu chłopakowi dobrze idzie. Zawsze wygrywa, kiedy tu jesteśmy!

– Często tu przychodzicie?

– Mniej więcej dwa razy na tydzień. John uwielbia grać. – Wyciągnęła szminkę z torebki.

– A ja tu jestem po raz pierwszy. Zrobiłyśmy sobie babski wieczór z przyjaciółkami. Właśnie rozpadł mi się związek – powiedziałam z udawanym smutkiem i spuściłam oczy.

– Och, przykro mi! Długo byliście razem?

– Rok. A ty od jak dawna jesteś ze swoim chłopakiem?

– Pomyślmy… Pół roku. – Nałożyła szminkę i oblizała usta. – Mogę zapytać, dlaczego ze sobą zerwaliście?

– Zdradzał mnie. – Pociągnęłam nosem i zaniosłam się udawanym płaczem.

– Och, biedactwo… Tak mi przykro! Mężczyźni to idioci. Wiesz co? Jesteś fajną dziewczyną. Już ci mogę powiedzieć, że nie zasługiwał na ciebie.

– Dziękuję. Miło, że tak mówisz… – Udałam, że ocieram łzy chusteczką. – Twój chłopak na pewno nigdy by ci tego nie zrobił.

Lekko się uśmiechnęła.

– Nie. John to najsłodszy, najbardziej troskliwy, hojny i kochający facet, jakiego w życiu spotkałam. Jesteśmy w sobie tacy zakochani!

Poczułam, że jeszcze chwila, a wściekłość, która mnie ogarnęła, kiedy przeczytałam jego esemesa, a którą do tej pory jako tako kontrolowałam, po prostu eksploduje.

– Cieszę się! W takim porządnie go pilnuj.

– Och, taki mam zamiar! Wszystkiego dobrego, kochana! Nie pozwól, żeby twój były zepsuł ci wieczór. Po prostu tam idź i cholernie dobrze się baw!

– Tak zrobię. – Uśmiechnęłam się słodko.

Wyszła z toalety, a ja odczekałam chwilę, żeby się na nią ponownie nie natknąć. Pół roku? Spotykaliśmy się zaledwie od sześciu miesięcy, kiedy zaczął się z nią umawiać. Sukinsyn! Stukot moich obcasów odbijał się echem w toalecie, kiedy szłam do drzwi. Tymczasem przy barze moje miejsce zajął jakiś mężczyzna. Lydia na mój widok tylko wzruszyła ramionami.

– Przepraszam! To moje miejsce.

Mężczyzna odwrócił się, a mnie na moment zaparło dech w piersiach. Krótkie brązowe włosy rozświetlone złotymi pasemkami, idealnie prosty nos, ciemnobrązowe oczy o przeszywającym, hipnotyzującym spojrzeniu, kształtne usta, wydatne kości policzkowe i jasne wąsy, które świetnie pasowały do wieczornego zarostu na jego mocnej szczęce.

Kąciki jego ust podniosły się w lekkim uśmiechu, kiedy obcesowo wbił we mnie wzrok.

– Przepraszam. Nie wiedziałem, że to miejsce jest zajęte. Czy mogę w ramach przeprosin postawić ci jakiegoś drinka?

Cholera! Słowo „nie” chyba nie przejdzie mi przez gardło! Ale nie mogłam pozwolić, żeby cokolwiek, lub ktokolwiek, zakłóciło mój plan.

– Dzięki, ale nie – udało mi się z siebie w końcu wydusić.

– Nie? – pytająco podniósł brew.

Miałam przeczucie, że ten facet nie jest zbytnio obeznany z tym słowem.

– Proszę tylko, żebyś był tak miły i usunął się z mojego miejsca.

– Zrobię to, kiedy tylko mi powiesz, co dziś pijesz – uśmiechnął się przebiegle.

Przez chwilę badawczo mu się przyglądałam. Prawdopodobnie dłużej, niż wypadało. Ale nie mogłam się powstrzymać. Nigdy wcześniej nie widziałam takiego natężenia seksowności i muszę przyznać, że był to raczej przyjemny widok!

– Tak z czystej ciekawości… Czy usłyszałeś kiedykolwiek „nie” od jakiejś kobiety?

– Nie. Nigdy. To słowo dla mnie nie istnieje.

Boże! Co za zadufany w sobie dupek!

– W takim razie pozwól, że będę pierwsza. Moja odpowiedź brzmi: nie. Nie powiem ci, co dziś piję, a ty nie kupisz mi drinka. Ale dzięki za propozycję – uśmiechnęłam się uprzejmie.

Zmrużył swoje piękne oczy i przechylił głowę.

– W takim razie nie wstaję.

W porządku. Zabójczo przystojny czy nie, teraz zaczynał mnie naprawdę wkurzać. Zerknęłam przez ramię na Johna i Rudą, nadal okupujących stół do blackjacka. Pochylił się do niej i lekko ją całował, podczas gdy jego dłoń błądziła niebezpiecznie po jej sukience.

– Nie ma sprawy. I tak właśnie wychodziłyśmy. – Złapałam Lydię za rękę i pociągnęłam ją za sobą.

Rozdział 2

FIONA

Cholera jasna, Fiona! Co to niby miało być? Widziałaś, jak na ciebie patrzył? Po prostu pożerał cię wzrokiem, wyraźnie miał na ciebie ochotę!

– Pieprzyć go.

– Ja bym to chętnie zrobiła! I wcale bym nie marudziła, gdyby mi chciał postawić drinka.

– Nie przyszłyśmy tutaj na podryw, Lydio. Pamiętasz?

– No tak… Jak ci poszło w toalecie? Zaczynałam się martwić.

– Wygląda na to, że się spotykają od sześciu miesięcy. – Moje obcasy uderzyły o chodnik, a twarz owiało ciepłe powietrze.

– Co? Przecież jesteście parą dopiero od roku!

– Co ty nie powiesz.

– To co teraz? – zapytała, biegnąc, żeby dotrzymać mi kroku.

– Wracamy do samochodu.

Wsiadłyśmy do jej forda escape’a. Położyła ręce na kierownicy i spojrzała na mnie pytająco, a ja tymczasem sięgnęłam na tylne siedzenie po czarną torbę.

– Jego samochód musi gdzieś tutaj być – uśmiechnęłam się niewinnie.

– Cholera, Fiona! Co ci chodzi po głowie?

– Zobaczysz. Po prostu jedź. Tutaj jest! – Triumfalnie wycelowałam palcem.

Drugi poziom. Jego nowiutkie audi R8 V10. Miał je dopiero od jakichś dwóch tygodni. Zaparkował bokiem, zajmując dwa miejsca parkingowe, żeby nikt nie mógł stanąć obok. To auto było jego oczkiem w głowie, za każdym razem, kiedy z niego wysiadał, przecierał je specjalną szmatką.

– Nie zwalniaj – powiedziałam, spoglądając na znajdującą się w kącie kamerę przemysłową.

– Gdzie jedziemy?

– Jakieś auto akurat wyjeżdża. – Wskazałam palcem. – Zaparkuj tam, a potem będę miała do ciebie prośbę… Chciałabym, żebyś wróciła do kasyna i znalazła ochroniarzy. Odwróć ich uwagę. Powiedz im, że zaparkowałaś auto na poziomie pierwszym, a kiedy wróciłaś, już go nie było. Zachowuj się jak rozhisteryzowana, zrozpaczona kobieta i wyciągnij ich na poziom pierwszy, żeby to sprawdzili. Napiszę ci, kiedy będziesz mogła po mnie podjechać.

– A wtedy co mam im powiedzieć?

– Powiedz po prostu, że się pomyliłaś i że jednak zaparkowałaś na poziomie trzecim. Zachowuj się jak blondynka, którą zresztą jesteś – uśmiechnęłam się złośliwie.

– Lepiej, żeby to łyknęli.

– Łykną, zaufaj mi. Daj mi znać, kiedy uda ci się odciągnąć ich od monitora.

Z telefonem w dłoni cierpliwie czekałam na wiadomość od Lydii. To była ostatnia rzecz, jakiej potrzebowałam! Jakim cudem udało mu się przez tyle czasu grać na dwa fronty? Pewnie zauważyłabym coś wcześniej, gdybym nie była tak bardzo skupiona na zdobyciu awansu w pracy. Mniej więcej po dziesięciu minutach przyszedł esemes od Lydii.

„Jest ze mną, odciągnęłam go od monitora. A tak przy okazji, to jest naprawdę niezły”

Wywracając oczami, sięgnęłam po puszkę czarnej farby w sprayu, z opuszczoną głową podeszłam do kamery i zamalowałam soczewkę na czarno. Wróciłam do auta Lydii, wzięłam torbę i postawiłam ją obok audi Johna. Wyjęłam kij do bejsbola i roztrzaskałam nim reflektory. A to był dopiero początek…

– To za zmarnowanie mi dwunastu miesięcy życia. – Walnęłam w okno od strony kierowcy. – I za wszystkie „Kocham cię”, które nic nie znaczyły. – Tylne okno. Sięgnęłam do torby po ostry nóż i przebiłam wszystkie opony. Kiedy właśnie niszczyłam nożem lakier czerwonego, sportowego audi R8, zauważyłam nadjeżdżającą powoli limuzynę. Uznałam, że czas kończyć zabawę. Jeszcze tylko pocięłam skórzaną tapicerkę, a potem włożyłam kij i nóż z powrotem do torby i wzięłam ją do ręki. Jednym ruchem zdjęłam z głowy perukę, a kiedy się odwróciłam, żeby ją wyrzucić do kosza, stanęłam oko w oko z panem Hipnotyzujące Spojrzenie z baru. Kąciki jego ust lekko powędrowały w górę, kiedy swobodnym ruchem zarzuciłam torbę na ramię i, jakby nigdy nic, odeszłam.

NATHAN

Co ona, do cholery, wyrabia? Nie wierzyłem własnym oczom, kiedy, jadąc przez drugi poziom parkingu, zobaczyłem piękną nieznajomą z baru, która właśnie demolowała jakiś samochód. W sumie było to nawet seksowne. Zwykle nie gustowałem w brunetkach, ale ona… Ona była inna. Zaintrygowała mnie już w barze, gdy się odwróciłem, a ona tam stała i wpatrywała się we mnie tymi błękitnymi jak niezapominajki oczami. A to ciało! Niech to. Kształtne, szczupłe, no i te długie nogi, które pragnąłem poczuć zaciśnięte wokół moich bioder… Że nie wspomnę o ponętnych, sterczących cycuszkach, wypchniętych do góry przez niesamowicie opiętą sukienkę, którą miała na sobie. Pulchne usteczka, które doskonale by sobie poradziły z usatysfakcjonowaniem mojego twardego kutasa. Na oko, gdyby zdjęła te zabójcze szpilki, miałaby jakieś metr siedemdziesiąt wzrostu, miała nienaganną figurą w kształcie klepsydry. Zdecydowanie byłem zaintrygowany! Zamierzałem lepiej ją poznać, ale ona powiedziała mi „nie” i odeszła w siną dal. A potem ten parking! Dosłownie zaparło mi dech w piersiach, gdy niedbałym ruchem zerwała z głowy perukę, a na jej plecy spłynęła kaskada długich, jasnych włosów. Kiedy się odwróciła i spojrzała mi prosto w oczy tymi pięknymi, błękitnymi oczami, natychmiast mi stanął. Musiałem się dowiedzieć, kim jest i dlaczego zniszczyła tamto auto!

Ale zanim zdążyłem powiedzieć Jasonowi, żeby się tym zajął, już jej nie było. Przepadła bez śladu. Niech to!

– Zapomnij o niej, Nathan – odezwał się Jason, mój kierowca. – Gołym okiem widać, że to wariatka. Zobacz, jak zniszczyła to auto.

– Lubię wariatki. – Uśmiechnąłem się.

W domu zrobiłem sobie drinka i rozsiadłem się na tarasie. Nie potrafiłem przestać o niej myśleć. Najpierw powiedziała mi „nie”, a potem bezwzględnie rozprawiła się z samochodem jakiegoś biedaka.

To musiał być jej chłopak czy coś takiego. Jej oczy pałały żądzą zemsty. Zauważyłem, że zerkała na stół do blackjacka, kiedy próbowałem ją namówić, żeby pozwoliła postawić sobie drinka. No i ta peruka! Najwyraźniej próbowała ukryć swoją tożsamość. Najlepiej by było, gdybym po prostu o niej zapomniał. Przecież nigdy się nie dowiem, kim jest ani czym się kierowała, demolując to auto. Ale łatwiej powiedzieć niż zrobić. Jej twarz, jej oczy i to, że powiedziała mi „nie”, będą mnie prześladowały przez dłuższy czas.

Rozdział 3

FIONA

O wpół do szóstej rano rozległ się ostry dźwięk budzika. Wyłączyłam go i spojrzałam na telefon, żeby sprawdzić, czy mam jakieś wiadomości od Johna. Nic. Myślałam, że zadzwoni do mnie w nocy, kiedy odkryje, że jego cacuszko zostało zniszczone. Ale pewnie rola czułej pocieszycielki przypadła tej nocy Rudej. Z bólem opuściłam łóżko, wrzuciłam kapsułkę do ekspresu i przyglądałam się, jak filiżanka napełnia się parującą kawą. Nagle przyszło mi do głowy, że John będzie musiał nieźle się nagimnastykować, żeby mi wytłumaczyć, co się stało w nocy.

Kiedy wychodziłam spod prysznica, ktoś zapukał do drzwi. Uśmiechnęłam się szeroko, bo wiedziałam, że to on.

– John. Co ty tu robisz? Mówiłeś, że nie będziesz mógł rano wpaść?

– Nie uwierzysz, co mi się, kurwa, przydarzyło w nocy! – Gwałtownym krokiem wszedł do środka.

– No co?

– Ktoś zniszczył mój samochód! – powiedział z wściekłością w głosie, a ja widziałam, że żyła na jego szyi pulsuje.

– Co ty mówisz?! – wykrzyknęłam. – Kiedy ty byłeś w biurze?

– Yyyy… No tak. Kiedy byłem w biurze.

– O mój Boże! Czy jest bardzo źle?

– Jest naprawdę źle, Fiona. Pocięli wszystkie opony. Rozbili przednią szybę, tylną szybę i reflektory. Zniszczyli skórzaną tapicerkę i jakimś ostrym narzędziem porysowali lakier. Aż do metalu! Kurwa! – krzyknął.

– Dlaczego nie zadzwoniłeś do mnie wczoraj w nocy?

Nerwowo chodził po moim mieszkaniu, tam i z powrotem, z rękami wbitymi głęboko w kieszenie.

– Ponieważ było późno, a i tak nic nie mogłabyś zrobić. Kto, do kurwy nędzy, mógł to zrobić?

– Hm, skoro to się zdarzyło na waszym firmowym parkingu, to wszystko musiało zostać zarejestrowane przez kamery. Nie możesz po prostu ich sprawdzić?

Cisza.

– Najwyraźniej kamery nie zadziałały – westchnął.

– Zadzwoniłeś na policję?

– Jasne. Ale powiedzieli mi, że skoro nie ma żadnych świadków ani nagrań z monitoringu, nic nie mogą zrobić. Wiesz, ile ten samochód dla mnie znaczy…

Podeszłam do niego i objęłam go, ale nie potrafiłam powstrzymać lekkiego dreszczu obrzydzenia, który wstrząsnął moim ciałem.

– Tak mi przykro, John! Wiem, jak musi być ci ciężko – ukryłam twarz w zagłębieniu na jego szyi i lekko się uśmiechnęłam. – Nie mogę uwierzyć, że to się stało u ciebie w pracy! Czy inne samochody też zostały zniszczone?

Odsunął mnie i ponownie zaczął spacerować po pokoju.

– Nie. Tylko mój. Co ciekawe, nic z niego nie zginęło. Tak jakby ktoś to zrobił po prostu dla zabawy.

– Hm. To dziwne. – Podniosłam kubek z kawą i upiłam łyk. – Masz jakichś wrogów?

– Nic mi na ten temat nie wiadomo.

– Słuchaj, muszę się zbierać do pracy. – Podeszłam do niego i przesunęłam palcem po jego koszuli, od góry, do dołu. – Zabierzesz mnie gdzieś dzisiaj wieczorem w ramach przeprosin za wczoraj?

– Mam dziś spotkanie z potencjalnym klientem.

– A potem?

– Nie mam pojęcia, jak długo potrwa. Wybierzemy się gdzieś jutro, dobrze? – Musnął wargami moje usta.

Odsunęłam się.

– Jasne. Jeśli tylko nie wyskoczy ci kolejne spotkanie… – Odwróciłam się na pięcie i odeszłam.

– Fiona… – John ruszył za mną. – Kocham cię, malutka! Bardzo cię kocham i nie chcę, żebyś była na mnie zła. Miałem naprawdę gównianą noc, a dziś pewnie nie będzie lepiej. – Delikatnie chwycił mnie za ramię.

Odwróciłam się i spojrzałam prosto w jego kłamliwe oczy, nie odzywając się ani słowem.

– Wiesz, jak lubię spędzać z tobą czas… Dobija mnie, że tak często muszę zostawać po godzinach! Obiecuję, że ci to wynagrodzę. Zaufaj mi.

Zaufać mu? W myślach parsknęłam śmiechem. Nie miałam zamiaru ufać ani jemu, ani żadnemu innemu mężczyźnie.

– Ufam ci. – Uśmiechnęłam się najłagodniejszym z uśmiechów.

– Moja dziewczynka wreszcie się uśmiecha. – Pogładził kciukiem moje usta. – Miłego dnia w pracy! Zadzwonię później, dobrze?

– Dobrze. – Skinęłam głową.

Gdy tylko wyszedł, chwyciłam leżącą na kanapie poduszkę, przycisnęłam do twarzy i zaczęłam w nią krzyczeć tak głośno, jak tylko mogłam. Jak mógł tak mnie okłamywać prosto w oczy? Był człowiekiem bez serca, a ja nie miałam najmniejszego zamiaru tego dłużej znosić!

Weszłam do budynku, w którym mieściła się firma, w której pracowałam – agencja marketingowa Steiner & Richards – i wsiadłam do windy. W swoim gabinecie zastałam Lydię, siedziała w fotelu naprzeciwko mojego biurka.

– Dzień dobry – uśmiechnęłam się, podając jej kawę ze Starbucksa, którą kupiłam po drodze.

– Dzień dobry! Odezwał się?

– Tak. Przyszedł do mnie rano, cały zapłakany z powodu swojego cennego autka. Miał nawet przygotowaną bajeczkę, że to się wydarzyło u niego w pracy, tylko kamery przemysłowe nie zadziałały!

– Dupek! – uśmiechnęła się od ucha do ucha.

– A potem powiedział, że nie może ze mną nigdzie dzisiaj wyjść, ale na pewno jutro mi to wynagrodzi. I żebym mu zaufała.

– Fuj! Totalny palant. Co planujesz z nim zrobić?

– Zerwać.

– Taką mam nadzieję! Kiedy?

– Dzisiaj.

– W jaki sposób?

– Jeszcze nie wiem. Ale na pewno to zrobię. – Puściłam do niej oko.

– Hej, Fiona! Zajrzysz do mnie? – W drzwiach pojawiła się głowa mojego szefa, Kevina.

– Już idę, Kevin – uśmiechnęłam się promiennie.

Co prawda John zepsuł mi poranek, ale i tak byłam w dobrym humorze, bo właśnie dziś miałam się dowiedzieć, że zostałam awansowana na marketing managera. Przez ostatnie pięć lat harowałam jak wół, żeby zdobyć tę posadę.

– Powodzenia! Dziś wieczorem będzie co świętować! – Lydia uśmiechnęła się.

– Dzięki. Pogadamy później. – Wstałam zza biurka i skierowałam się w stronę gabinetu Kevina.

Rozdział 4

FIONA

Usiądź, Fiono – powiedział Kevin, odchylając się do tyłu na swoim fotelu. – Chciałem, żebyś usłyszała to ode mnie. Bryce postanowił dać ten awans Celii. Przykro mi.

Czy dobrze go zrozumiałam?

– Co? – Z niedowierzaniem pochyliłam się w jego stronę.

– Przykro mi. Sprawa była całkowicie poza moim zasięgiem. Uwierz mi, zrobiłem wszystko, co w mojej mocy.

– Przykro ci? – Pokręciłam głową. – Celia? Kobieta, która ma mniejsze doświadczenie ode mnie? Ta sama, która zaliczyła taką wpadkę z Nike, że gdyby nie moja interwencja, zmieniliby agencję?

– Rozumiem, że nie jest ci łatwo. Naprawdę jest mi przykro.

– Wiedziałam, że ta mała dziwka z nim sypia! – Zerwałam się z wściekłością na równe nogi. – Założę się, że jego żona nic o tym nie wie, co? – Rzuciłam w jego stronę gniewne spojrzenie.

– Nie… – Pokręcił głową i spuścił wzrok. – Bryce ogłosi to oficjalnie dziś po południu. Chciałem cię uprzedzić. Ten awans należał się tobie, Fiono, ale to jego firma. Ja zrobiłem, co w mojej mocy.

Ogarnęła mnie wściekłość. Nawet większa, niż kiedy odkryłam, że John spotyka się z inną dziewczyną. Zabawnym zbiegiem okoliczności Celia też była ruda. Dwa razy wykiwana przez rudzielce… Milutko! Nie miałam żalu do Kevina. Wiedziałam, że zrobił wszystko, co mógł. Tyle że ja naprawdę zasługiwałam na ten awans! Powietrze w gabinecie było gęste, nagle poczułam, że brakuje mi tchu. Czym bardziej byłam zła, tym trudniej było mi złapać oddech.

– Uspokój się, Fiona. – Podał mi wódkę z lodem. – Wiem, że to niesprawiedliwe.

– Nie mogę już tutaj pracować, Kevin. To koniec.

– Nawet sobie nie żartuj! Jesteś jednym z naszych najlepszych opiekunów klienta. Nie rób nic głupiego pod wpływem chwili!

– Pod wpływem chwili? Chodzi o moją przyszłość! Prędzej mnie diabli wezmą, niż pozwolę, żeby jakaś zdzira chełpiła się awansem, który dostała tylko dlatego, że sypia z szefem! To był mój awans, Kevin! – Wycelowałam w niego palcem.

– Wiem. – Objął mnie za ramiona. – Jeszcze nieraz będziesz miała okazję awansować. Jeśli odejdziesz i rozpoczniesz pracę w nowej firmie, będziesz musiała zaczynać od zera, a jesteś na to zbyt bystra. Posłuchaj, uspokój się, odpuść i pracuj nadal tak dobrze, jak dotychczas. Obiecuję ci, że nie pożałujesz!

– Dobrze. – Wręczyłam mu pustą szklankę i wróciłam do swojego gabinetu, zapowiadając Lynn, swojej sekretarce, że pod żadnym pozorem nie wolno mi przeszkadzać.

Usiadłam za biurkiem, a łzy same popłynęły. Otarłam je wierzchem dłoni i pogrążyłam się w myślach nad tym, jak bardzo do niczego jest moje życie. To po prostu nie było sprawiedliwe! Ten awans, John, to wszystko. Zostałam zdradzona i okłamana przez osobę, która twierdziła, że mnie kocha, a na dodatek straciłam perspektywy na przyszłość przez mężczyznę, który nie potrafił utrzymać w spodniach swojego ptaka. Czym dłużej o tym myślałam, tym większa ogarniała mnie wściekłość. Pieprzyć go!

Wstałam zza biurka, otworzyłam drzwi i pojechałam windą na ostatnie piętro, do gabinetu Bryce’a.

– Jest u siebie? – warknęłam w stronę sekretarki.

– Tak. Ale jest za…

Potrzebowałam tylko słowa „tak”, zdecydowanie otworzyłam drzwi i wkroczyłam do środka, po czym gwałtownie zamknęłam drzwi za sobą.

– Oddzwonię do ciebie, kochanie. Mam gościa. Fiona…? – Odłożył telefon.

– Ten awans należał się mnie, Bryce!

Westchnął.

– Przykro mi, Fiona. Celia…

– Celia ci ssie, i to jest jedyny powód, dla którego wybrałeś ją! – krzyknęłam.

– Ciszej, na Boga! Co mogę dla ciebie zrobić? Chcesz podwyżki? Nie ma sprawy!

– Chciałam ten awans. – Wycelowałam w niego palec.

– Przykro mi, Fiona. Naprawdę jest mi przykro.

– W dupie mam, czy jest ci przykro, czy też nie. Odchodzę. – Ruszyłam w stronę drzwi.

– Jeśli teraz odejdziesz, nie licz na dobre rekomendacje.

Powoli się odwróciłam, wlepiając w niego płonące spojrzenie.

– Ciekawe, co powie twoja żona, kiedy się dowie o Celii…?

– Nie ośmielisz się… – Z jego piersi wydobył się groźny pomruk.

– Założysz się? Zaufaj mi, jestem kobietą i uważam, że to moje święte prawo poinformować inną kobietę, że jest zdradzana przez swojego szmatławego mężusia. Nazywamy to kobiecą solidarnością. Czyli… mówiłeś coś na temat rekomendacji…?

– Dopilnuję, żebyś dostała najlepsze.

– Tak właśnie myślałam. – Energicznym krokiem opuściłam jego gabinet.

W domu natychmiast przebrałam się w piżamę, wzięłam litrowy pojemnik lodów z zamrażalnika i butelkę wina i rozsiadłam się wygodnie na kanapie. Rzuciłam już dziś pracę, teraz nadszedł czas, żeby się zająć moim żałosnym związkiem. Sięgnęłam po telefon i wysłałam wiadomość do Johna.

„Myślę, że nie powinniśmy się już widywać. Zrywam z Tobą”

Cierpliwie czekałam na odpowiedź.

„Co? Fiona, przestań się wygłupiać! Naprawdę jestem dziś zajęty”

„Nie żartuję, John. Nie jestem zainteresowana kontynuowaniem naszego związku”

„Ale co się, kurwa, dzieje? Dlaczego?”

Jeślibym mu powiedziała, że się dowiedziałam o jego drugiej dziewczynie, domyśliłby się, że to ja zniszczyłam mu samochód.

„Ponieważ dotarło do mnie, że nigdy nie masz dla mnie czasu. Nie jestem dla Ciebie priorytetem”

„Kochanie, przyjdę po pracy i porozmawiamy na spokojnie. Oczywiście, że jesteś dla mnie priorytetem”

„Nie, John, nie jestem. To koniec”

„Naprawdę tego chcesz?”

„Tak. To przemyślana decyzja”

„Dobrze. W takim razie to koniec. Powodzenia, Fiona”

„Powodzenia, John”

Z lekkim westchnieniem odłożyłam telefon i włożyłam do ust ogromną porcję lodów.

Rozdział 5

NATHAN

Byłeś niesamowity! – Claudia uśmiechnęła się, przesuwając palec po mojej klatce piersiowej.

– Dzięki. – Wstałem z łóżka i włożyłem spodnie.

– Co robisz?

– Skończyliśmy się pieprzyć, nie mam tu nic więcej do roboty. Idę do domu.

– Myślałam, że zostaniesz na noc? – Wydęła usta, pewnie uważała, że wygląda to uroczo.

– Posłuchaj, serduszko. Wiem, że jeszcze nie miałaś okazji mnie od tej strony poznać, ale pozwól, że coś ci wytłumaczę. Nie zostaję na noc u kobiet, z którymi uprawiam seks. – Zapiąłem koszulę.

– Nigdy?

– Nigdy – uśmiechnąłem się.

– Czyli mnie wykorzystałeś? – warknęła.

– Tak bym tego nie ujął. Chciałaś, żebym cię przeleciał, więc to zrobiłem. Jeśli mamy zamiar kontynuować naszą przyjemną znajomość, to musisz przyjąć do wiadomości, że nigdy nie zostaję na noc.

– Ale z ciebie pozbawiony romantyzmu dupek!

– Owszem, romantyzm jest mi całkowicie obcy, a jeśli chodzi o bycie dupkiem, to przyznaję, że nim bywam. Dlatego nie czuję się urażony.

– Wynoś się, Nathan. I nigdy już do mnie nie dzwoń. – Przyciągnęła kolana do klatki piersiowej.

– Jak sobie życzysz, serduszko. Na świecie jest mnóstwo kobiet, które to rozumieją. – Ruszyłem w stronę drzwi. – Jedno pytanie przed wyjściem. Na jakiej podstawie uznałaś, że jestem romantycznym facetem?

Przez moment uważnie mi się przyglądała.

– Chyba po prostu bardzo tego pragnęłam.

– No widzisz. – Puściłem do niej oko. – Dlatego sama jesteś sobie winna!

Wsiadłem do limuzyny i westchnąłem, a Jason spojrzał na mnie w lusterku wstecznym.

– Chciała, żebyś został na noc? – zapytał.

– Tak. Powiedziała, żebym więcej do niej nie dzwonił.

Roześmiał się.

– Nie pierwsza i nie ostatnia.

– Nie ma problemu. I tak nie była taka dobra.

– Casanova to przy tobie amator, przyjacielu…

FIONA

Od dwóch tygodni nie wychodziłam z domu, w związku z czym miałam tu już niezły bałagan.

– Naprawdę musisz wziąć się w garść! To już dwa tygodnie. Zaczęłaś już szukać nowej pracy? – zapytała Lydia, ogarniając moje zapuszczone mieszkanie.

– Muszę ci coś powiedzieć – oświadczyłam z powagą w głosie. – I nie bardzo wiem, jak to zrobić.

Odłożyła kieliszki i usiadła obok mnie.

– Co?

– Znalazłam pracę. W Nowym Jorku. Zaczynam w przyszłym tygodniu.

– Kiedy to się stało? – chciała wiedzieć.

– Dzisiaj. Kilka dni temu miałam pierwszą rozmowę kwalifikacyjną przez Skype’a z agencją marketingową, a wczoraj kolejną. Dzisiaj zadzwonili do mnie, powiedzieli, że Bryce wystawił mi niesamowite referencje i że z radością witają mnie na pokładzie.

Lydia położyła rękę na mojej dłoni.

– Nie chcę, żebyś wyjeżdżała. Jesteś moją najlepszą przyjaciółką. Znamy się od pierwszego roku studiów.

– Wiem, kochanie. Ale muszę zacząć wszystko od nowa. To naprawdę dobra oferta, poza tym nie będę tam zaczynać od zera.

Nagle zadzwonił mój telefon.

– Dziwne… To moja macocha z piekła rodem. Czego może ode mnie chcieć? Halo – odebrałam.

– Fiona – załkała. – Twój ojciec nie żyje.

Byłam w całkowitym szoku, nie mogłam się odezwać, serce zaczęło mi walić jak szalone.

– O mój Boże! Co się stało? – Oczy wypełniły mi się łzami, zaczęłam się trząść.

– Miał ciężki zawał serca. Jestem teraz w szpitalu.

– Już jadę.

Odłożyłam telefon i spojrzałam na Lydię.

– Właśnie umarł mój ojciec.

Po pogrzebie zadzwoniłam do agencji marketingowej w Nowym Jorku, żeby im powiedzieć, że w ciągu kilku najbliższych tygodni nie będę w stanie rozpocząć pracy z powodu śmierci ojca. Byli bardzo wyrozumiali, powiedzieli, że nie muszę się spieszyć. Co prawda ja i Rachel nigdy nie byłyśmy ze sobą blisko, ale nie mogłam tak po prostu sobie wyjechać i zostawić jej na głowie uporządkowanie rzeczy po ojcu.

– Dzwonił Robbie, mówił, żebyśmy jutro przyszły do jego biura. Powiedział, że musi z nami omówić jakieś sprawy związane z firmą ojca – oznajmiła.

– Jakie sprawy?

– Nie wiem. Mogłabyś jeszcze dziś zostać na noc…? Nie chcę być sama. – Zaczęła płakać.

– Oczywiście, zostanę. W takim razie jutro możemy pojechać tam razem, a potem pomogę ci z porządkowaniem rzeczy ojca. Dobrze byłoby się z tym uporać, zanim wyjadę do Nowego Jorku.

– Dziękuję ci, Fiono. Wiem, że nigdy nie byłyśmy ze sobą blisko, ale twój tata by chciał, żebyśmy to zrobiły razem.

Westchnęłam.

– Wiem, że by tego chciał. Idę już spać. Przez ostatnie kilka dni było naprawdę ciężko i jestem wykończona.

– Ja też – chlipnęła.

Prawda była taka, że Rachel i ja nie byłyśmy blisko, ponieważ to przez nią rozpadło się małżeństwo moich rodziców. Co z kolei doprowadziło do ochłodzenia stosunków między mną a ojcem. Spotkali się dziesięć lat temu, kiedy miałam osiemnaście lat, przy okazji stłuczki na światłach. Wymienili się numerami telefonów, ustalili sprawę ubezpieczenia, a wkrótce potem zaczął się ich romans. Ojciec powiedział mamie o Rachel zaledwie miesiąc po tym, jak się zaczęli spotykać. Szybko stała się najważniejszą osobą w jego życiu. Mama była zrozpaczona, ja wyjechałam na studia, a on żył sobie dalej jak gdyby nigdy nic. W czasie studiów prawie nie miałam z nim kontaktu. Już kiedy byłam małą dziewczynką rodzice zaplanowali, że pójdę na studia, potem zdobędę tytuł MBA, a następnie zacznę pracę w jego firmie, Winslow Wines. Ale wszystko się zmieniło, kiedy poślubił Rachel, ponieważ w takim układzie nie chciałam mieć nic wspólnego ani z nim, ani z jego firmą. Odnowiliśmy kontakt dopiero dwa lata temu, kiedy u mamy zdiagnozowano raka piersi, z którym przegrała walkę ponad rok temu. W życiu nie przyszłoby mi do głowy, że w tak krótkim odstępie czasu stracę oboje rodziców.

Następnego poranka Rachel i ja pojechałyśmy do biura Robbiego, które mieściło się w siedzibie Winslow Wines. Był bratem mojej matki, a więc moim wujkiem, a jednocześnie kierownikiem działu finansów firmy od pierwszego dnia jej istnienia.

– Cześć, wujku Robbie – uśmiechnęłam się i mocno go uścisnęłam.

– Cześć, Fiona! Witaj, Rachel. Usiądźcie, proszę. Znacie Devina, prawnika twojego ojca.

– Dzień dobry, Devin – przywitałam się.

– O co właściwie chodzi? – chciała wiedzieć Rachel.

Devin otworzył dużą, brązową kopertę i wyjął z niej plik papierów.

– To jest ostatnia wola twojego ojca dotycząca firmy. Miała zostać odczytana trzy dni po pogrzebie – odchrząknął. – „Po mojej śmierci moja firma, Winslow Wines, ma stać się własnością mojej jedynej córki, Fiony Rose Winslow, która ma ją nadzorować i prowadzić, jak najlepiej będzie potrafiła, oraz dołożyć starań, aby firma przeszła potem w ręce kolejnych pokoleń”.

– Co?! – wykrzyknęłam. – Nie ma mowy! Przecież ja wyjeżdżam do Nowego Jorku.

– Właśnie tego chciał twój ojciec, Fiono – odezwał się wujek Robbie. – Jeżeli uważałby, że nie dasz sobie rady z prowadzeniem firmy, którą zbudował od podstaw, umieściłby na jej czele kogoś innego.

– Chyba sobie żartujecie! – Podniosłam się z krzesła i zaczęłam krążyć po pokoju. – Przecież nie mam pojęcia o prowadzeniu firmy.

– Będę ci pomagać – próbował mnie uspokoić wujek Robbie.

– A co z radą nadzorczą? Myślisz, że się na to zgodzą?

– To nie ma najmniejszego znaczenia – powiedział Devin. – Twój ojciec posiadał pakiet kontrolny akcji, który po jego śmierci przeszedł w twoje ręce. Nie mają wyboru, muszą cię poprzeć.

– A jeśli się nie zdecyduję?

– Wtedy możesz sprzedać swoje udziały i firmę, tym samym niszcząc wszystko, co twój ojciec z takim trudem zbudował.

Rozdział 6

FIONA

Poczucie winy. W najczystszej postaci. Właśnie tak próbowali zagrać na moich emocjach. Skąd, do diabła, miałam wiedzieć, jak się prowadzi firmę? Czy w ogóle się do tego nadawałam? Nie miałam zielonego pojęcia. Miałam smykałkę do interesów. Zawsze miałam i wiedziałam, że łamię serce ojca, kiedy mu powiedziałam, że nie będę z nim pracować. Ale byłam na niego wściekła. Byłam wściekła, że zdradził mamę, że się z nią rozwiódł, że zniszczył naszą rodzinę i poślubił Rachel. Najlepszym sposobem na poradzenie sobie z tą wściekłością było trzymać się od niego z daleka. I właśnie tak robiłam. Jednak kiedy u mamy zdiagnozowano raka piersi, musiałam się do niego zwrócić. Był przy mnie, pomagał i mnie, i mamie. Wspierał mnie w tym trudnym okresie. Był ramieniem, na którym mogłam się oprzeć, kiedy obok nie było nikogo innego. Był przy mnie, gdy umarła.

– Zgadzam się – westchnęłam. – Gdzie mam podpisać?

Wujek Robbie spojrzał na mnie z uśmiechem i wyciągnął w moją stronę rękę.

– Witaj w Winslow Wines, Fiono!

Podałam mu rękę i uśmiechnęłam się niepewnie. Czułam, że moje życie właśnie stanęło do góry nogami.

– Nie mogę uwierzyć, że przejmujesz firmę ojca! – wykrzyknęła Lydia.

Nie mogłam się z nią nie zgodzić.

– Ja też… – Wywróciłam oczami.

– Hm, przynajmniej zostajesz w Kalifornii, zamiast przenosić się na drugi koniec kraju – uśmiechnęła się promiennie.

– To prawda. Chociaż czułam, że ta zmiana dobrze mi zrobi.

– Dzięki za kolację. – Wstała i pocałowała mnie w policzek. – Muszę się przygotować na spotkanie z Paulem.

– Denerwujesz się?

– Cholera, i to jak! Nienawidzę randek w ciemno.

– W takim razie, dlaczego się z nim umówiłaś?

– Ponieważ rozpaczliwie chcę znaleźć faceta. – Wydęła usta. – Daruj sobie wykład… – Ostrzegawczo podniosła rękę.

Roześmiałam się:

– Zadzwoń jutro, żeby mi opowiedzieć, jak ci poszło!

– Zadzwonię! Muszę lecieć, pa.

Dopijałam drinka, kiedy naprzeciwko mnie usiadł jakiś mężczyzna. Na moment zabrakło mi tchu, bo właściwie to nie był to „jakiś” mężczyzna, a mężczyzna z niesamowitymi oczami, którego poznałam w kasynie.

– Witaj ponownie! – uśmiechnął się. – Pamiętasz mnie?

Leciutko się uśmiechnęłam, ale nie był to uśmiech specjalnie zachęcający.

– Nie.

Wpatrując się we mnie, przymrużył lewe oko i przekrzywił głowę.

– Kłamiesz. Dlaczego nie chcesz przyznać, że mnie pamiętasz?

– Chwileczkę… Czy ty przypadkiem nie jesteś tym facetem, który w kasynie zajął moje miejsce i nie chciał go opuścić?

– A ty jesteś dziewczyną, która najpierw powiedziała mi „nie”, a potem na parkingu zdemolowała czyjeś piękne autko – uśmiechnął się znacząco.

Cholera, był seksowny… Wow. Opuściłam wzrok, bo byłam pewna, że jeszcze chwila, a majtki mi zaczną przeciekać. Czarny, szyty na miarę garnitur od znanego projektanta. Bardzo kosztowny, pozwolę sobie dodać. Idealnie wystylizowane włosy. Popołudniowy zarost, który zawsze tak mnie pociągał u mężczyzn. Jednak z drugiej strony był cholernie pewny siebie i bezczelny. Dwie cechy, których nienawidziłam najbardziej na świecie.

– Więc… dlaczego to zrobiłaś? – zapytał, biorąc kieliszek z mojej dłoni i upijając łyk mojego drinka.

– Przepraszam! Kup sobie własnego drinka. – Wzięłam od niego kieliszek, a on uśmiechnął się od ucha do ucha.

– Chciałem tylko spróbować, żeby wiedzieć, co pijesz. Wódka z lodem. Interesujące. Zapytam jeszcze raz: dlaczego to zrobiłaś?

– Zdradzał mnie – uśmiechnęłam się.

– Dlaczego miałby zdradzać taką piękną kobietę?

Nie. Nie. Nie daj się na to nabrać. To gracz.

– Najwyraźniej ma słabość do rudych – znacząco podniosłam brew.

– Jego strata. Idiota.

– Jesteś tutaj sam? – zainteresowałam się.

– Nie. Jestem z tamtą kobietą. – Wskazał siedzącą kilka stolików dalej kobietę. – Dopiero weszliśmy, rozglądnąłem się i zauważyłem, że siedzisz tu zupełnie sama. Pomyślałem, że skoro się znamy, równie dobrze mogę podejść i się przywitać – uśmiechnął się szeroko.

Milutko. Kolejny typowy dupek.

– Nie znamy się. Zamieniliśmy tylko kilka słów, to wszystko.

– Jak się nazywasz? – zapytał.

– Lucy Collins – uśmiechnęłam się przyjaźnie. Właśnie tak się przedstawiałam, kiedy nie miałam ochoty podawać prawdziwego nazwiska jakiemuś świrowi albo facetowi, który wydawał się dupkiem.

– W takim razie miło było cię poznać, Lucy. – Podniósł się z miejsca.

– Przepraszam bardzo. A ty się nie przedstawisz?

– Nie – uśmiechnął się i odszedł.

Patrzyłam, jak zajmuje miejsce przy swoim stoliku. Palant. Wzdychając, rzuciłam na stół parę banknotów i wyszłam. Pora do domu – jutro mój pierwszy dzień w Winslow Wines i miałam zamiar rozpocząć go w pełni wypoczęta.

NATHAN

Usiadłem przy biurku i zawołałem swoją asystentkę, Kylie.

– Tak, Nathan?

– Znajdź mi wszystko na temat Lucy Collins. Potrzebuję jej adres, numer telefonu, miejsce pracy i tak dalej.

– Już się robi.

Przez całą noc nie zmrużyłem oka, nie mogłem przestać o niej myśleć. Nasza krótka rozmowa, sposób, w jaki się uśmiechała, to wszystko sprawiało, że mój penis reagował w bardzo gwałtowny sposób. Te długie, jasne włosy i te niewinne, błękitne oczy, które zaczynały błyszczeć, kiedy na mnie patrzyła. Rozpoznała mnie od razu, gdy usiadłem przy jej stoliku, ale udawała, że mnie nie poznaje. Dziewczyna miała charakter! Była dla mnie wyzwaniem, miałem niezmierną ochotę spróbować ją poskromić. Jedna noc z tą pięknością i będzie jadła mi z ręki.

– Hej, Nathan! – Do gabinetu wszedł Will, mój najlepszy przyjaciel i prawa ręka w interesach.

– Co tam?

– Kilka dni temu zmarł Christopher Winslow. Krążą plotki, że zostawił firmę w opłakanym stanie.

– Jak bardzo opłakanym?

– Koszmarne długi, problemy z winnicami, pustki w magazynach. A do tego słyszałem, że dostawcy straszą, że cofną im kredyt.

– Hm. Kto przejął firmę? A może zamykają interes? – Odchyliłem się na krześle.

– Nie mam pojęcia. Ale z tego, co wiem, prawdopodobnie najlepszym rozwiązaniem byłoby, gdyby ktoś przejął tę firmę – uśmiechnął się znacząco.

– Przyjrzyj się tej sprawie. Zdobądź statystyki i wtedy pogadamy. Zawsze chciałem wejść w przemysł winiarski.

– Już się robi. – Ruszył w stronę drzwi. – A tak przy okazji, to spotkałem wczoraj wieczorem Lindsey. Prosiła, żebym ci przekazał, że jesteś nic niewartym kawałkiem gówna i że cię nienawidzi.

Wzruszyłem ramionami.

– Nic nowego.

Minął się w drzwiach z Kylie.

– To wszystko, co znalazłam na temat Lucy Collins. – Podała mi wydruk.

– Data urodzenia wskazuje, że ma czterdzieści pięć lat. Nie ma czterdziestu pięciu lat. Jest tu również napisane, że jest mężatką. Nie jest zamężna.

– Przykro mi, Nathan. To jedyna Lucy Collins w Los Angeles.

– Dziękuję – westchnąłem.

Uśmiechnąłem się do siebie, potrząsając z niedowierzaniem głową. Podała mi fałszywe nazwisko! Cholera, w moich oczach stała się właśnie jeszcze bardziej gorąca!

Koniec wersji demonstracyjnej.

Table of Contents

Tytułowa

Redakcyjna

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6