Korekta

Barbara Cywińska

Halina Lisińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© anderpe/Fotolia

Tytuł oryginału

Secrets of the Dead

Copyright © Carol Wyer, 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2018 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6649-7

Warszawa 2018. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

1

Wiatr dręczył drzewa, giął gałęzie, ogołacał je z liści. Zapowiadano nawałnice i tym razem meteorolodzy się nie pomylili. Jadąc aleją, którą pokonywał codziennie o czwartej rano, Jakub Woźniak przylgnął do kierownicy roweru. Gwałtowny podmuch wiatru omal nie zepchnął go na żywopłot. Utrzymał się jednak na siodełku i nie dając się pokonać pogodzie, pedałował dalej, pochylony nad rowerem jak sęp, który spada na martwe zwierzę.

Zaprzątały go posępne myśli. Jego żona, Emily, dowiedziała się właśnie, że straci pracę recepcjonistki. Dopóki nie znajdzie innej, będą żyli z jednej pensji. Tak ciężko było znaleźć pracę. W starym kraju był urzędnikiem w komisariacie w Wyszkowie, jakieś pięćdziesiąt pięć kilometrów na północny wschód od Warszawy, przy drodze na Białystok. Nie była to najbardziej ekscytująca robota; uaktualniał rozmaite bazy danych: wpisywał i modyfikował informacje o wypadkach drogowych, rejestrował kolizje, prowadził korespondencję z firmami ubezpieczeniowymi. Miał jednak przyzwoitą pensję, która w Polsce starczała na to, by wyżywić rodzinę, utrzymać dom i co roku pojechać na wakacje.

Miłość sprawiła, że opuścił ojczyznę i pojechał za ukochaną w wiejskie rejony Staffordshire, gdzie przez wiele miesięcy, co tydzień, stawał wraz z innymi umęczonymi i pełnymi oczekiwania ludźmi w kolejce przed biurem pomocy socjalnej, z nadzieją na znalezienie pracy, po czym odchodził z kwitkiem. Całymi tygodniami przeglądał strony internetowe i wysyłał podania o pracę, ale nigdy nie dotarł nawet do rozmowy kwalifikacyjnej. Jego entuzjazm stopniowo zgasł. Sprawy nie ułatwiał fakt, że angielski okazał się dla niego praktycznie nie do opanowania. Po osiemnastu miesiącach w Anglii był w stanie przyswoić sobie tylko kilka podstawowych zwrotów. Na szczęście Emily załatwiła mu tę posadę, inaczej chybaby się poddał i wrócił do Polski.

Dotarł do końca alei i unikając targanych wiatrem gałęzi przy ceglanej, łukowej bramie Bromley Hall, wjechał w obręb posiadłości. Przypomniał sobie, co czuł, gdy po raz pierwszy znalazł się na jej terenie. Był zachwycony typowym krajobrazem angielskiej wsi stanowiącym otoczenie Hallu. Bromley Hall reprezentował wszystko, co kochał w Wielkiej Brytanii – zapach świeżo skoszonej trawy i ciche brzęczenie pszczół w wielokolorowych kwiatach. Do końca dziewiętnastego wieku Hall był domem rodzinnym, zbudowanym w stylu elżbietańskim, z łukowatymi szczytami, kominami przypominającymi kolumny, wielkimi, wielodzielnymi oknami charakterystycznymi dla epoki. Szczycił się ostentacyjnym holem wejściowym i wspaniałą Długą Galerią, wyłożoną dębową boazerią i długą na trzydzieści metrów. Teraz Bromley Hall był hotelem i spa o światowej sławie, odwiedzanym przez znakomitości i ludzi zarabiających o wiele więcej niż on kiedykolwiek zdoła.

Jakub nie skorzystałby z głównego wejścia, ani tego ranka, ani żadnego innego, nie zostałby również zaproszony na żaden z balów, jakie odbywały się w każde Boże Narodzenie we wspaniałej sali balowej. Przebył na rowerze szeroką aleję przecinającą pięćdziesięcioakrową posiadłość. Wiatr zrywał z drzew ostatnie liście i ciskał nimi o ziemię, gdzie lgnęły do siebie, w małych, szelestliwych wirach przebiegając parking. Jakub wtulił twarz głębiej w szalik, klnąc pogodę. Że też akurat teraz samochód musiał się zepsuć i trzeba było wymieniać uszczelkę głowicy. Nadchodziły najciemniejsze miesiące, zima była tuż, cofnięto zegarki o godzinę, ranki i popołudnia były ciemne, i wszystko było posępne.

Zaskoczył go widok jaskrawożółtego citroena należącego do kucharza Brunona Miguela. Bruno, w odczuciu Jakuba jeden z sympatyczniejszych młodszych kucharzy, kupił we wrześniu samochód na raty i bał się, że nowy wóz dozna uszczerbku na parkingu dla personelu, więc stawiał go tak daleko od innych samochodów, jak to możliwe. Normalnie Bruno nie zjawiał się aż do szóstej, pozostawiając większość przygotowań swoim pomocnikom. Jakub zsiadł z roweru, odpiął klamerki rowerowe, które chroniły dół jego dżinsów przed zabrudzonymi pedałami i oleistym łańcuchem. Zaprowadził rower na tyły Bromley Hall, w alejkę prowadzącą do kuchni. Wiatr tu nie docierał, zdjął więc rękawiczki i wełnianą czapkę, dotąd naciągniętą porządnie na uszy. Nienawidził jesieni w tym kraju, była okrutna, zwłaszcza jeśli za jedyny środek transportu miało się używany rower.

Nad jego głową, w Bromley Hall, wypieszczeni goście spali głęboko w pościeli z egipskiej bawełny, na poduszkach z gęsiego puchu. Nie przejmowali się tym, że musiał wstać o trzeciej trzydzieści każdego ranka i jechać do pracy w zawierusze, uprzątać bałagan po gościach, zbierać mokre ręczniki porzucone przy basenie, myć kabiny prysznicowe wysmarowane mydłem i drogimi balsamami do ciała, albo czyścić toalety do połysku – a wszystko to za nędzne grosze. Potem z ciałem obolałym od szorowania podłóg, kafelków przy basenie i szklanych drzwi kabin pedałować pięć kilometrów z powrotem do domu w nieludzkich warunkach pogodowych. Nie. Oni nie musieli robić nic z tych rzeczy. Wstaną, kiedy im się spodoba, wezmą prysznic albo kąpiel w wannie, przywdzieją luksusowe, białe bawełniane szlafroki i puchate kapcie, a potem zejdą na śniadanie. Przez resztę dnia będą wylegiwać się na basenie, czytając książki, drzemać albo wygrzewać się w słynnym spa, dopieszczani przez cały zespół terapeutów i guru fitnessu.

Otwierając drzwi kuchni i wchodząc do ciemnego korytarza, poczuł gniew, który czasem niemal go zżerał. Zrzucił wierzchnią odzież i odwiesił ją przy drzwiach na jednym z wieszaków przeznaczonych na ubrania pracowników. Minął kuchnię, gdzie dwóch kucharzy przygotowywało śniadanie. Napłynął stamtąd zapach bekonu i Jakub przełknął ślinę, która zebrała mu się w ustach. Wychodząc z domu, zdążył tylko chwycić kubek z kawą. Przy odrobinie szczęścia wysępi od Brunona toast albo nawet plasterek bekonu, choć ostatnimi czasy było trudno o darmowy posiłek czy jakiś smakołyk. Kierownictwo naprawdę ukróciło takie rzeczy, teraz całe jedzenie musiało być rozliczone – koniec z darmowymi posiłkami dla personelu. I nie była to jedyna drastyczna zmiana wprowadzona w imię oszczędności. Ostatnim posunięciem były cięcia pracownicze. Wydał cichy, gniewny pomruk. Kierownictwo, w swojej mądrości, zwolniło jego żonę, która pracowała w recepcji na pełny etat, za godziwą pensję, witając i obsługując gości, a jego, który pracował za minimalne wynagrodzenie, zatrzymano. Gdyby znalazł inną robotę, rzuciłby z miejsca tę zgraję. Bruno był jednym z bardziej przyjaznych kucharzy. Reszta to banda zgorzkniałych, kiepskich naśladowców, którzy myśleli tylko o tym, jak przenieść się do lepszych i większych firm. Jakub nie znosił ich wszystkich. Robił, co do niego należało, i tyle. Przychodził do pracy, pracował cały dzień i wracał do domu, do nieszczęśliwej żony, która nie miała pracy i która zaledwie dzień wcześniej odkryła, że spodziewa się ich drugiego dziecka.

Wyjął ze schowka ekwipunek do sprzątania. Zacznie od męskiej szatni, potem zabierze się do spa. Jest tylko sprzątaczem, ale przynajmniej skrupulatnym. Będzie wykonywał tę pracę, najlepiej jak potrafi, nawet jeżeli robota była poniżej jego możliwości. Pozwalała opłacić część rachunków, a Bóg mu świadkiem, że była im potrzebna bardziej niż kiedykolwiek.

Wyciągnął wózek sprzątacza i dołączone do niego parafernalia. Maszyna do czyszczenia podłóg była ogromnym, przemysłowym urządzeniem, które pamiętało lepsze czasy, ale nadal działało. Robiła potworny hałas, więc należało jej używać pod nieobecność gości. Nic tak nie psuje relaksu w luksusowym spa jak maszyna sprzątająca, która brzmieniem przypomina orkiestrę złożoną z kilku kotłów i całej armii kobziarzy.

Samo spa mieściło się w specjalnie w tym celu zbudowanym pawilonie i było wyposażone w dwudziestosześciometrowy basen z morską wodą i dwa potężne wiry wodne. Szczyciło się kilkoma salami termalnymi mającymi na celu energetyzować i relaksować arktycznie zimnym pokojem z lodową fontanną, kapsułami parowymi i sauną. Każda strefa miała pobudzać inne zmysły. No i była tam sauna z drzewa osikowego, ukryta subtelnie w suicie. Jakub nigdy nie skorzystał z żadnego z tych urządzeń, mimo że często był sam w pracy. Kamery bezpieczeństwa, które obracały się bezszmerowo, obserwowały każdy jego ruch i z całą pewnością zostałby zauważony, gdyby nagle zdecydował się wskoczyć do basenu i popływać albo zrobił sobie krótką sesję w jednym z solariów.

Całe to bogactwo nie robiło na nim wrażenia. W Polsce było wiele równie imponujących resortów i spa, którymi Europejczycy cieszyli się od wieków. Na myśl o ojczyźnie poczuł ciepło w sercu.

Męskie przebieralnie pachniały stęchłym potem i testosteronem. Cuchnęły tak zawsze, niezależnie od tego, jak często się je sprzątało. Klimatyzacja nie działała od jakiegoś czasu, choć Jakub zgłosił awarię, i smród wisiał w powietrzu mimo odświeżaczy powietrza rozstawionych we wszystkich kątach. Opróżnił kosze na śmieci i sprzątnął brudne ręczniki rzucone na ławkę, zanim zabrał się do toalet i pryszniców. Codzienna rutyna.

Powinien przekonać Emily do powrotu do Polski, choć wątpił, czy zechce opuścić rodzinę mieszkającą w Stafford, zaledwie trzydzieści kilometrów od nich, zwłaszcza teraz, kiedy spodziewała się dziecka. Zdarzały się dni, gdy boleśnie tęsknił za domem, tłumaczył sobie jednak, że tak szybki powrót oznaczałby przyznanie się do porażki. Jego rodzina nie chciała, by opuszczał Polskę. Był jeszcze młody, miał dopiero trzydzieści lat i mnóstwo czasu przed sobą. Wróci kiedy będzie na to gotowy, choć nie był pewny, jak długo zdoła wytrzymać w Bromley Hall. Może się zdarzyć, że nerwy wezmą nad nim górę, jeżeli nie będzie się pilnował.

Pozamykał drzwi do kabin prysznicowych i założywszy obligatoryjne obuwie ochronne, przeszedł do strefy spa. Dźwięk pompowanej wody odbijał się upiornym echem od ścian. Mijał powoli basen, pchając ciężką maszynerię w stronę saun i kapsuł parowych. Włożył słuchawki, co było niezbędne, żeby stłumić nieustanny hałas wywoływany przez maszynę sprzątającą, i myślał o synku, który w ten weekend, w swoje drugie urodziny, chciał przejechać się kolejką parową, jak Tomek Parowóz. Jakub nie był pewien, czy uda im się zrobić taki wypad i dotrzeć do Severn Valley bez samochodu. Wymiana uszczelki głowicy była bardzo kosztowna.

Prowadził maszynę kolistym ruchem, kiedy jego wzrok padł na stos złożonych ubrań, które ktoś pozostawił na jednym z „relaksacyjnych” łóżek przed osikową sauną. Skrzywił się. Ktoś z gości najwyraźniej nie zapoznał się z zasadami korzystania z sauny. Nie wolno było wchodzić do strefy spa przed ósmą rano. Miał ochotę zabrać ubranie i schować je w szatni, żeby ten nieprzepisowy użytkownik pobiegał trochę na golasa w poszukiwaniu odzienia. Przysunął się nieznacznie do stosu ubrań. Był tam garnitur i koszula, i drogi zegarek pozostawiony na wierzchu.

Jakub uśmiechnął się drwiąco. Taki zegarek kosztował mnóstwo pieniędzy, a jednak jego właściciel nie przejmował się możliwością kradzieży. Ci ludzie byli albo naiwnie ufni, albo pieniądze nie miały dla nich żadnego znaczenia. Zmagał się przez chwilę z własnym sumieniem, zanim uznał, że właściciel nie przejmie się stratą zegarka. Zgłosi stratę w firmie ubezpieczeniowej i kupi sobie nowy. Zerknął na kamerę nad swoją głową. Patrzyła w przeciwną stronę, w tym momencie nakierowana na pokój arktyczny. Będzie się obracała, stopniowo obejmując cały teren. Gość hotelowy mógł sobie pozwolić na taką stratę, a Jakub potrzebował pieniędzy. Sprawdził, czy nikt go nie widzi, i miał już wsunąć zegarek do kieszeni, kiedy coś go powstrzymało. Nigdy jeszcze nic nie ukradł. Nie upadnie tak nisko, żeby okradać ludzi, nawet w tak trudnych dla siebie czasach.

Odsunął się od ławki i pchając maszynę, mijał powolutku saunę. Bez wątpienia gość, który z niej korzystał, zgłosi zażalenie na hałas. Była piąta trzydzieści. Postanowił, że postawi się kierownikowi, jeżeli udzielą mu nagany. Mijał już oszklone drzwi, kiedy nagle stanął jak wryty, a wszystkie myśli o kierowniku wyleciały mu z głowy. Na podłodze, w pozycji embrionalnej, leżał ciemnoskóry mężczyzna. Jakub ostrożnie otworzył drzwi i aż się cofnął, uderzony potężną falą gorąca. Z początku nie był w stanie przyjąć do wiadomości tego, co widzi. Ciało nie należało, jak sądził z początku, do ciemnoskórego mężczyzny. Było spalone. Ogromne płaty skóry leżały na podłodze. Jakub gapił się na ciało, które przypominało wielki kawał przysmaku piwnego – suszonej wołowiny. Nagle przypomniał sobie zegarek na stosie ubrań. Niedawno widział go na przegubie mężczyzny, który zwolnił jego ciężarną żonę tylko dlatego, że musiał ograniczyć koszty. Jakub zaczął z nim dyskutować, domagał się, by przywrócić Emily do pracy. Mężczyzna zbył go i popatrzył ostentacyjnie na zegarek, jakby chciał pokazać, że ma coś ważniejszego do roboty. Jakub grzmotnął pięścią w biurko i zupełnie stracił panowanie nad sobą, a wtedy kazano mu wyjść, grożąc, że jeżeli się nie uspokoi, dołączy wraz z Emily do kolejki po zasiłek. To nie był gość hotelowy. To był kierownik hotelu. Upieczone ciało na podłodze należało do Milesa Ashbrooka.

2

Komisarz Robyn Carter żuła końcówkę ołówka i ze zmarszczoną brwią spoglądała w ekran komputera.

– Szefowo, informator twierdzi, że widział naszego człowieka! – krzyknął sierżant Mitz Patel od swojego biurka. Odłożył słuchawkę telefonu, uśmiechając się szeroko. – Przesyła mailem jego zdjęcie. Zobaczył apel i natychmiast rozpoznał sprawcę. Znany pod nazwiskiem Nick Jackson.

Robyn jeszcze przez chwilę żuła ołówek.

– Okej, zobaczmy, co ten rozmówca dla nas ma.

Już drugi dzień sprawdzali telefony od ludzi twierdzących, że widzieli mężczyznę, którego szukała. Większość zgłoszeń była od dowcipnisiów, inne telefony prowadziły donikąd. Przez ostatnią dobę mało spali i Robyn była poirytowana brakiem informacji. Powoli zaczynała wątpić, czy telewizyjny apel naprowadzi ich na jakikolwiek ślad.

– Jest zdjęcie! – zawołał Mitz.

Robyn w paru krokach znalazła się przy jego biurku, pochyliła się nad komputerem i wpatrzyła w niewyraźną fotografię zrobioną telefonem komórkowym. Widać było na niej mężczyznę w baseballowej czapce Nike’a nasuniętej nisko na twarz, ubranego w dżinsy i ciemnogranatową bluzę z kapturem. Taszczył szarozielony plecak, ten sam, który miał ze sobą, kiedy okradał wiejski sklep w Doveridge i w Newcastle-under-Lyme, zanim zniknął im z mapy. Na zdjęciu wsiadał do czerwonej vauxhalla sierry. Widać było numery rejestracyjne. Po frustrującej nocy nareszcie poczuła, jak przez jej ciało przetacza się adrenalina. Mężczyzna wyglądał dokładnie jak gość, którego ścigali. Wszystko wskazywało na to, że zlokalizowali podejrzanego.

Puknęła ołówkiem w ekran.

– Chyba wyciągnęliśmy asa. To zdecydowanie ten plecak – Karrimor Urban 30 ze Sports Direct.

– Cholernie głupio rabować z odblaskowym zielonym plecakiem.

Posterunkowa Anna Shamash, ekspert technologiczny w zespole, uniosła głowę.

– Mam numer komórki anonimowego informatora. Dzwonił z Elm Street, Newcastle-under-Lyme. – Anna pozwoliła, by uśmieszek satysfakcji rozjaśnił jej zwykle poważną twarz.

Robyn stała oparta o ścianę, ze skrzyżowanymi ramionami, patrząc, jak rozwija się dochodzenie. Mitz tropił właściciela samochodu ze zwykłym spokojem. Palce Anny fruwały nad klawiaturą. Zdradzała talent do wszystkiego, co miało związek z komputerami. Na jej ekranie już ukazało się obrazowe przedstawienie samochodu podejrzanego. Śledziła wzrokiem pojazd posuwający się w stronę Stafford.

– Samochód na M6.

– Mam nazwisko, na które zarejestrowano pojazd. – Mitz uniósł głowę jak surykatka. – Należy do Seana Hollanda, zamieszkałego na Albion Street 32, Newcastle-under-Lyme.

Poczuła ukłucie niepokoju. Coś się nie zgadzało.

– Jakim cudem ten Sean Holland jest w to zamieszany? Dlaczego to jego samochód, a nie Nicka Jacksona?

– Może są spokrewnieni, może się przyjaźnią? Zdarza się, że pojazd jest zarejestrowany na kogoś, kto nie jest jego faktycznym właścicielem.

Pokręciła głową.

– Nie. To mi się nie podoba. Seana Hollanda też sprawdź.

– Dobra. W bazie danych jest kilkunastu Nicków Jacksonów. Sprawdzam ich.

Robyn sięgnęła po radiotelefon i połączyła się z posterunkowym Davidem Markerem na ulicach Stafford.

– Do jednostki numer jeden. Podejrzany w samochodzie jedzie M6 w stronę Stafford. Czerwony vauxhall sierra. – Podała mu numery rejestracyjne.

Nadeszła odpowiedź przez radio.

– Przyjąłem. Przejmiemy podejrzanego na skrzyżowaniu czternastym przy zjeździe A34.

– Anno, miej pojazd na oku. Jaki jest przewidywany czas do skrzyżowania numer czternaście?

– Dwadzieścia minut, szefowo.

– Do jednostki numer jeden, przewidywany czas przybycia – dwadzieścia minut.

– Przyjąłem. W drodze.

– Jednostka druga, Matt, gdzie jesteś?

– Na obrzeżach Sainsbury, szefowo – odparł sierżant Matt Higham. Był nowy w zespole Robyn. Przeniósł się z Oksfordu, żeby jego żona była bliżej rodziny. Oczekiwali pierwszego dziecka i właśnie wzięli kredyt na wielki dom. W wieku trzydziestu jeden lat – z łysą głową i okrągłą, gładką jak u niemowlaka twarzą – Matt był żartownisiem.

– Jadę w stronę skrzyżowania numer czternaście na randkę z jednostką numer jeden.

– Sean Holland nie jest notowany – odezwała się Anna. – Sześćdziesiąt sześć lat, wdowiec, bezdzietny. Kiedyś prowadził małą firmę zajmującą się myciem okien.

Robyn pokręciła głową. Sean Holland nie pasował do tego obrazka.

– Jakim cudem sześćdziesięcioparoletni emeryt przyjaźni się z trzydziestoletnim kryminalistą? – Przekrzywiła głowę, stukając ołówkiem o zęby, w rytmie staccato. – Za bardzo się pospieszyliśmy z tym Nickiem. Na zdjęciu możemy jedynie zidentyfikować odblaskowy plecak. Nie podoba mi się to – powtórzyła, kręcąc głową. – Mitz, masz już coś o Nicku Jacksonie?

– Nadal sprawdzam bazę. Chwila, zdaje się, że coś mam.

Radio buchnęło serią trzasków.

– Na pozycji – powiedział David Marker. Mitz wpatrywał się w ekran, z wyrazem zmartwienia wyrytym na przystojnej twarzy.

– Szefowo, musisz to zobaczyć. Zaraz.

Podeszła szybko, przeczytała tekst, który jej wskazał, wyprostowała się, a jej wargi utworzyły cienką, napiętą linię.

– Cholera! – wyszeptała. Odwróciła się, żeby odzyskać panowanie nad sobą.

– David, Matt, wycofać się. Wycofać się natychmiast.

– Przyjąłem – powiedział sierżant Matt Higham, nieporuszony zmianą planów.

W głosie Davida Markera brzmiało niedowierzanie.

– Co się dzieje? Skąd wiecie, że ten Jackson to nie nasz sprawca?

Miarowym ruchem obracała ołówek w palcach.

– To nie nasz człowiek. Nick Jackson nie mógł obrabować sklepów. Nie prowadzi samochodu. Nie może. Nick Jackson jest niewidomy.

Rozległ się trzask, potem jeszcze jeden.

– Wracam do bazy.

Z trudem opanowała chęć, żeby walnąć pięścią w ścianę. Wszystko przez plecak. Mitz miał rację. Plecak był w głupio jaskrawym kolorze. Zwracał uwagę na właściciela. Jaki złodziej, atakujący ludzi nożem, wybrałby odblaskowy plecak, a jednocześnie zadał sobie tyle trudu, by ukryć twarz przed kamerami? Złodziej, który wiedział, że odblaskowy plecak zapadnie ludziom w pamięć. Podeszła do automatu z kawą w kącie pokoju. Adrenalina, która krążyła w jej żyłach, opadła i Robyn potrzebowała kofeiny. Wsunęła papierowy kubek na miejsce i dziabnęła przycisk z napisem „Espresso”. Maszyna ożyła, bulgocząc i plując, potem czarny płyn wypełnił kubek.

Drzwi się otworzyły i do pokoju wparował bez ceremonii komisarz Tom Shearer.

– Znowu skończył mi się cukier. Pomyślałem, że zajdę i spytam, czy któryś z sąsiadów pożyczy mi łyżeczkę.

Robyn popatrzyła na niego niechętnie. Nie przepadała za komisarzem Tomem Shearerem. Został przeniesiony z Derbyshire po tym, jak jeden z jej współpracowników odszedł z zespołu. Kilkakrotnie ścięła się z facetem, który traktował wszystko i wszystkich z nonszalancją. Próbowała nie zwracać uwagi na wyraz jego twarzy, pełen zadowolenia z siebie, i dominujący zapach płynu do golenia, który go otaczał.

– Czego naprawdę chcesz, Shearer?

– Przyzwoitej kawy. Macie automat. Nie przekonałem jeszcze Mulholland, że jestem godzien takiego dopieszczenia. Poza tym automat na dole znów padł, a ja muszę się napić. Głowa mi pęka z bólu.

– Częstuj się.

– Dzięki. Miałem gówniany ranek.

– Witaj w klubie. – Wyjęła z automatu papierowy kubek ze swoją kawą i wręczyła Shearerowi pusty.

– Idę o zakład, że na skali gównianych poranków mój stoi wyżej. – Wytrzymał jej spojrzenie i uśmiechnął się kącikiem ust. Oczy miał przekrwione z niewyspania.

– Proszę bardzo. Ja zacznę.

– Tak sądziłem. Lubisz grać pierwsze skrzypce, prawda?

Zignorowała komentarz.

– Przez ostatnią noc sprawdzałam doniesienia ludzi, którzy twierdzili, że widzieli mężczyznę podejrzanego o dokonanie napadów na wiejskie sklepy i spowodowanie ciężkiego uszkodzenia ciała kilku niewinnych ofiar, w tym młodej kobiety i starszego mężczyzny. Oboje ciężko ranni w szpitalu. Sprawdziliśmy wszystkie tropy i zaliczyliśmy same pudła. Zespół wrócił o szóstej rano i w końcu dokonaliśmy przełomu. Telefon od anonimowego informatora, który przysłał nam zdjęcie podejrzanego wsiadającego do samochodu. Wyśledziliśmy samochód, rozlokowaliśmy jednostki, by go zatrzymać, po czym okazało się, że polujemy na niewidomego – niewidomego, którego wozi przyjaciel. – Wypiła kawę duszkiem, zgniotła kubek i wrzuciła do kosza na śmieci.

Wargi Shearera zadrżały lekko.

– Faktycznie skucha – odparł. – Choć dostrzegam elementy humorystyczne.

– Zakładam, że potrafisz to przebić.

Shearer wyjął z automatu kubek i podmuchał w gorącą pianę.

– To jest cappuccino czy mydło z gorącą wodą? – zapytał. Musiała się uśmiechnąć.

– Powinnam cię uprzedzić. Robi paskudne cappuccino.

– Serdeczne dzięki. No cóż, to tylko przysłowiowa wisienka na torcie potwornego poranka.

– Mów dalej.

– Obudziłem się z naprawdę bolącym gardłem. – Zakaszlał. – Jestem pewien, że coś mnie bierze. – Upił kolejny łyk i skrzywił się z niesmakiem. – Pomijając to, zostałem wezwany do Bromley Hall o szóstej rano, kiedy wy wszyscy siedzieliście tu sobie wygodnie. Zdrowo wiało, prawdziwa wichura, a do Hall prowadzi kręta droga. Jakiś umęczony konar oderwał się od drzewa, uderzył w porsche i wgniótł maskę, co było tylko wstępem do tego, co miało nastąpić. Dotarłem do Hall, zaprowadzono mnie na teren spa, które mieści się trochę z boku. Bardzo tam ładnie, wszystkie ściany na biało albo niebiesko – człowiekowi przychodzi na myśl Norwegia i fiordy. I jest tam sauna, sprzęt z najwyższej półki. Nazywają to mokrą sauną i ogrzewają ją piecem elektrycznym. Zmarły, Miles Ashbrook, kierownik hotelu, najwyraźniej lubił ciepło. Można spokojnie powiedzieć, że kiedy do niego dotarłem, był już zrobiony na chrupko. A nawet, że się przegotował. Przez cały ranek pociłem się w saunie, babrałem się w kawałkach ugotowanej skóry, próbując ustalić czas i przyczynę zgonu. Wygląda na to, że miał atak serca i się przewrócił, co nie dziwi, bo nalał tyle wody na kamienie na piecu, że w pomieszczeniu było sto dziesięć stopni Celsjusza, o wiele więcej, niż zaleca instrukcja. Miles Ashbrook gotował się tam przez pięć godzin. Słowo „makabra” dość dobrze oddaje sytuację. Obrzydziło mi bekon na całe życie – dodał, popijając kawę. Zmarszczył nos. – Naprawdę smakuje mydłem.

Robyn wzruszyła ramionami.

– Wygrałeś. Uważam, że upokorzenie przed całym zespołem i brak jakiegokolwiek pojęcia o miejscu pobytu podejrzanego nie umywa się nawet do przesiewania kawałków upieczonej ludzkiej skóry. Coś podejrzanego w okolicznościach śmierci?

– Nie sądzę. Z początku nie miałem pewności, ale wygląda na to, że nikt inny nie jest w to zamieszany. Drzwi sauny nie były zamknięte ani zablokowane, więc Miles nie był uwięziony w saunie, a ponieważ strefa spa jest zamykana po siódmej wieczorem i nikogo nie wpuszcza się na jej teren, nie było powodów do podejrzeń. Karty magnetyczne gości nie działają w tym czasie i tylko karty personelu działają przez całą dobę. Jest również obrotowa kamera, która pokrywa cały teren. Przejrzałem nagrania i widziałem, jak Miles się rozbiera do bokserek, bierze prysznic w pokoju lodowym i wchodzi do sauny o jedenastej. Był zupełnie sam, nikt inny nie pojawia się na taśmie przez całą noc. Kamera przechodzi od jednego obszaru do drugiego. Przejrzeliśmy nagrania na szybkich i nikt się nie pojawił aż do przyjścia sprzątacza, który znalazł zwłoki. Wygląda na to, że będąc w saunie, w pewnym momencie Miles Ashbrook doznał rozległego ataku serca. Czekam na wyniki autopsji, żeby sprawdzić, czy miał alkohol we krwi, na wypadek gdyby trafił tam napruty. Przesłuchałem obsługę baru szampańskiego i okazuje się, że w barze nie pił, więc jeśli żłopał alkohol, musiał to robić w swoim biurze. Podsumowując, o ile nie był pod wpływem i nie postanowił skończyć z sobą, piekąc się na śmierć, był to nieszczęśliwy wypadek.

– Ile miał lat?

– Czterdzieści jeden. Dwa lata młodszy ode mnie. Pewnie spędzał za dużo czasu za biurkiem i nie wątpię, że zarządzanie tym obiektem jest stresujące. Według mnie sekcja wykaże, że Miles Ashbrook miał atak serca. Wątpię, czy jego odejście wywoła ogólną żałobę wśród pracowników. Ci, z którymi rozmawiałem, nie wydawali się szczególnie poruszeni. Kucharza bardziej interesowało przygotowanie śniadania dla gości, którzy zaczynali się schodzić, a facet, który go znalazł – Jakub – nie krył, że nie był wielkim sympatykiem pana Ashbrooka. Powiedział mi: „Jak Kuba Bogu…” , z czego wnoszę, że Miles nie był Misterem Popularności. Z drugiej strony, który szef cieszy się popularnością? Z wyjątkiem ciebie, oczywiście. – Dopił kawę, krzywiąc się. – To najbardziej obrzydliwa kawa, jaką kiedykolwiek piłem. Przynajmniej zmyła zapach spalonego ciała. – Zgniótł kubek w kulkę i wrzucił do kosza. – Lepiej zadzwonię do mechanika. Jestem wściekły z powodu porsche. To był zakup z okazji kryzysu wieku średniego. A tak przy okazji… Zastanawiam się, czy znasz nowiny…

– Mianowicie?

– Plotka głosi, że Mulholland jest przewidziana do awansu. Jeżeli się sprawdzi, zwolni się posada nadkomisarza. Lubię grać czysto, więc pomyślałem, że ci powiem, żebyś miała okazję poćwiczyć wazeliniarstwo. No i oczywiście, przygotować nowe CV. Musi być od dawna nieaktualne.

Wyszczerzył zęby w uśmiechu i wyszedł, pozostawiając Robyn z otwartymi ustami. Mulholland nie wspomniała o awansie, o tym, że myśli o przeniesieniu też nie. Robyn zamierzała zapytać ją o to wprost przy najbliższej okazji. Plotki to w końcu jedynie plotki. Odsunęła od siebie myśli o Tomie Shearerze i jego kpiących bladoniebieskich oczach, i skupiła się na sprawie. Niech Bóg ma ich w swojej opiece, jeśli Shearer zostanie nadkomisarzem. Będzie musiała wtedy poważnie pomyśleć o przeniesieniu.

3

Nadkomisarz Louisa Mulholland zamrugała w zaskoczeniu oczami w kolorze miodu.

– Nie rozumiem, jak te rzeczy wydostają się na zewnątrz. Faktycznie poproszono mnie, żebym rozważyła ubieganie się o posadę nadinspektora, ale to tylko między nami. Awans oznaczałby przeprowadzę do Yorkshire. Byłabym daleko od przyjaciół i rodziny.

– Yorkshire ma ładne tereny spacerowe. Doliny piękne.

– Tu też mamy ładne tereny spacerowe, pani komisarz Carter.

– Prawda. Więc, nie zamierzasz się wyrwać na północ?

– Nie jestem jeszcze pewna. Jak tylko się zdecyduję, powiadomię wszystkich. Nie pozwolę, żeby plotki zdecydowały o tym, kiedy informacja dotrze do wiadomości publicznej. A teraz powiedz, co się stało?

Robyn wyjaśniła niefortunny incydent z pościgiem za niewłaściwym człowiekiem.

– I jak zamierzasz rozwiązać ten problem? Nie możemy wystosować dzisiaj drugiego apelu.

– Mamy kolejny przełom. Telefon od kobiety, która uważa, że sprawcą jest jej chłopak, Wayne Robson. Mieszkają razem. Przekopywała się przez szafę, szukając ubrań na zbiórkę charytatywną, i natknęła się na plecak wypchany forsą. Dopóki nie zgarniemy Robsona, ukrywa się u siostry. Boi się, co będzie, kiedy facet odkryje, że do nas dzwoniła. Podobno ma gwałtowny charakter. – Umilkła, czekając na komentarz Louisy, ale nadkomisarz nie zrobiła żadnej uwagi.

– Mów dalej.

– Wysłałam posterunkowego Davida Markera i sierżanta Patela, żeby doprowadzili go celem przesłuchania.

Louisa Mulholland skinęła głową z aprobatą.

– Daj znać, kiedy Wayne Robson tu dotrze. Chciałabym być przy przesłuchaniu i usłyszeć, co ma do powiedzenia.

– Czy to znaczy, że mam go traktować wyjątkowo uprzejmie, madame?

– W rzeczy samej, nie, pani komisarz Carter.

Było dobrze po dwudziestej pierwszej, kiedy Robyn opuściła komendę i ruszyła na siłownię. Nie czuła już ani zmęczenia, ani zniechęcenia. Wayne Robson został oficjalnie oskarżony i siedział za kratkami, czekając na rozprawę sądową. Robyn miała wrażenie, że zdjęto jej z ramion wielki ciężar. Równie dobrze sprawa mogła potoczyć się inaczej i szukałaby teraz gorączkowo nowego tropu, polując na człowieka, który kradł dla czystej przyjemności i miał za nic ofiary, które okaleczył.

Otrząsnęła się i próbowała oczyścić umysł. Przebrała się w strój do ćwiczeń, odnotowując mimochodem, że Tricia znowu jest na siłowni. Jej torba z napisem „Adidas” leżała na zwykłym miejscu przed szafką numer piętnaście. Ta kobieta praktycznie nie wychodziła z siłowni. Uzależniła się od ćwiczeń po rozwodzie. Robyn niewiele miała z nią do czynienia. Prawdę mówiąc, nie miała wiele do czynienia z nikim. Na siłowni bez reszty skupiała się na treningu i dzisiejszy dzień nie miał być wyjątkiem. Zapisała się na Triatlon Ironmana, który miał się odbyć w Staffordshire siedemnastego czerwca i była zdecydowana go wygrać.

Naciągając szorty z lycry, zastanowiła się, dlaczego czuje tę nieustanną potrzebę mierzenia się z sobą. Zerknęła na smukłą sylwetkę w lustrze i ujrzała to, co każdego dnia musiał widzieć jej zespół – kobietę z wielkimi, ciemnymi kręgami po oczami, które miały zgłodniały wyraz polującego ptaka. Niewiele się postarzała i choć przekroczyła czterdziestkę, miała posturę o wiele młodszej kobiety. Nie była przeczulona na punkcie wyglądu czy starzenia się. Wszystko było w należytym porządku i nadal będzie, dopóki może pracować i ćwiczyć tak ciężko, jak dotychczas. Popatrzyła na ręce i zdjęła pierścionek, który zawsze nosiła. Ulokowała go bezpiecznie w torebce, a potem zamknęła w szafce. Pierścionek dał jej Davies, nie była w stanie przestać go nosić. Minęły prawie dwa lata, odkąd zginął w zasadzce w Maroku. Davies, oficer wywiadu wojskowego, był jej opoką, jej mężczyzną, jej drugą połową. Umarł nieświadom tego, że zostanie ojcem. Żałowała, że nie wiedział o dziecku, nawet jeżeli się nie urodziło. Poronienie było dla niej kolejnym miażdżącym ciosem i omal nie przypłaciła go utratą zdrowych zmysłów. Odpędziła smutne wspomnienia. Dzisiaj nie dopuści do siebie żadnych myśli o przeszłości, o pracy. Skoncentruje się na poprawie kondycji fizycznej.

Na sali nie było nikogo. Tricia musiała skończyć swój program ćwiczeń i pójść na basen. Robyn była zadowolona z samotności.

Umieściła sztangetki w klatce do przysiadów i postękując, wykonała sześć serii, zmieniając tempo i wagę ciężarków. Zaczęła tylko z jedną sztangetką, na rozgrzewkę, i zwiększała ciężar systematycznie, aż do finałowej serii przy osiemdziesięciokilogramowym obciążeniu. Po zakończeniu wyciskania czuła w ramionach kwas mlekowy, pot zaczął łaskotać ją w plecy. Wytarła dłonie w ręcznik, który zawsze miała przy sobie, i żeby usunąć z mięśni kwas pochodziła chwilę energicznym krokiem po sali, unikając swojego odbicia w lustrach.

Następny w programie był rumuński martwy ciąg. Wykonała trzy serie po osiem, dziesięć powtórzeń, używając pięćdziesięciokilogramowych ciężarków, a potem taką samą liczbę wznosów barków ze sztangą.

I natychmiast trzy serie martwego ciągu. Przystępowała właśnie do odwodzenia nogi w tył, kiedy stwierdziła, że Tricia ją obserwuje. Kobieta uniosła rękę, widząc, że Robyn ją zauważyła, i podeszła szybko.

– Słuchaj, wiem, że nie powinno się przerywać, kiedy ktoś trenuje, ale muszę z tobą porozmawiać.

Robyn otarła pot z twarzy. Dostało się trochę do oczu i piekły jak diabli.

– Zostało mi jeszcze pół godziny ćwiczeń.

Tricia przygryzła wargę.

– Jeżeli nie masz nic przeciwko, poczekam.

Robyn spojrzała na nią ze zdziwieniem. To było niepodobne do Tricii. Zwykle witały się skinięciem głowy, mówiły „cześć”, w wyjątkowych przypadkach wymieniały jakieś uprzejmości. W ciągu ostatniego roku rozmawiały wszystkiego parę razy, w tym raz o pracy Robyn po tym, jak Tricia zobaczyła ją w telewizji. Robyn uznała, że musi to być coś ważnego, skoro Tricia była gotowa na nią czekać.

– Okej, złapiemy się w szatni. Coś ważnego?

– Powiem ci, jak skończysz. Tam na ciebie poczekam. Chcę porozmawiać na osobności – dodała, kiedy jeden ze stałych bywalców wszedł na salę.

4

W szatni Tricia rozmawiała przez komórkę, jej twarz była wyjątkowo pozbawiona makijażu. Zakończyła rozmowę w chwili, gdy Robyn się pojawiła dwadzieścia minut później. Opadła na jedną z ławek i ocierając ręcznikiem resztki potu z twarzy i szyi, zapytała:

– To o co chodzi?

Tricia usiadła obok i wzięła głęboki oddech.

– To zabrzmi głupio, ale proszę, wysłuchaj mnie. Mój znajomy, Miles Ashbrook, umarł dziś rano.

Robyn skojarzyła nazwisko. Należało do mężczyzny, o którym mówił komisarz Shearer.

– Przykro mi. Słyszałam o tym. Atak serca.

Tricia skinęła głową.

– Tak nam powiedziano. Byłam z mamą Milesa, gdy przyjechał ten policjant. Wysoki, trochę groźny. Ale miał ładne niebieskie oczy.

– Komisarz Shearer.

– Powiedział nam, że Miles był w saunie, kiedy to się stało.

Robyn zaczęła się zastanawiać, dokąd prowadzi ta rozmowa. Miała nadzieję, że Shearer nie wdał się w szczegóły i nie opisał zbyt dokładnie stanu, w jakim znajdowało się ciało. Bywał czasem przesadnie szczery.

– Zgadza się.

– Rzecz w tym, że to się nie mogło zdarzyć.

– Że dostał ataku serca? Jestem pewna, że komisarz Shearer się nie mylił i raport koronera potwierdzi przyczynę śmierci.

Tricia potrząsnęła włosami zrobionymi na platynowy blond.

– Nie to. Nie twierdzę, że to nie był atak serca, ale nigdy nie uwierzę, że wszedł do sauny. I dlatego mam wątpliwości, czy jego śmierć była naturalna.

– Nie omówiłaś tego z komisarzem Shearerem?

– Byłam w szoku. A potem było mi głupio o tym wspomnieć. Wydaje się taki gwałtowny. Bałam się, że powie, żebym się uspokoiła i przestała histeryzować. Miałam nadzieję, że go znasz i powiesz mu to za mnie. – Tricia zaczerwieniła się, zażenowana.

Nie istniał powód, by podejrzewać, że było coś niepokojącego w okolicznościach śmierci Milesa Ashbrooka. Shearer być zrzędliwy, a jego szczerość graniczyła z bezceremonialnością, jednak był jednym z najlepszych specjalistów w dziedzinie badania miejsca zbrodni, jakich Robyn znała. Wziął po uwagę każdy możliwy scenariusz – o tym Robyn była przekonana i powiedziała to Tricii.

Kobieta znów pokręciła głową.

– Nie. Miles nigdy nie wszedłby do sauny. Wiem, że by tego nie zrobił. To, co mówię nie ma sensu, prawda? Przepraszam… Daj mi chwilę, a wyjaśnię ci, dlaczego uważam, że to morderstwo.

– Słuchaj, wezmę prysznic i pójdziemy gdzieś, gdzie będziemy mogły spokojnie porozmawiać. W tym czasie pozbierasz myśli.

– Mieszkam niedaleko.

– Okej. Daj mi adres i spotkamy się u ciebie. Dzięki temu nie będziesz musiała tu tkwić. Uwinę się raz-dwa.

Robyn weszła pod gorący prysznic, nadstawiając kark pod mocny strumień wody. Musiała się pospieszyć. Tricia była taka pewna, że Miles Ashbrook nie skorzystałby dobrowolnie z sauny, że Robyn jej uwierzyła. Ogarnęła ją znajoma fala ekscytacji, jak zwykle, gdy wyczuła nową sprawę, a przynajmniej jej zapowiedź. A poza tym, jeżeli Tricia miała rację i Miles Ashbrook nie z własnej woli wszedł do sauny, czyli zmarł w podejrzanych okolicznościach, Robyn z rozkoszą udowodni Shearerowi pomyłkę.

5

Cassidy Place dzielił od siłowni dziesięciominutowy spacer, więc Robyn zostawiła samochód na parkingu i pomaszerowała w stronę domu Tricii. Kobieta mieszkała w modnej dzielnicy szeregowych wiktoriańskich domów, odrestaurowanych w ostatnich latach. Przed każdym domem był ogródek na tyle duży, by zmieściło się w nim kilka dużych skrzynek z kwiatami. Tricia zdecydowała się na dwa wawrzyny w donicach po obu stronach drzwi, pomalowanych na pogodny, czerwony kolor. Robyn wcisnęła dzwonek i otuliła szyję kołnierzem płaszcza. Po burzliwym dniu nastał lodowaty, gwieździsty wieczór. Pożałowała, że nie przyjechała samochodem. Ręce zaczynały jej martwieć z zimna. Zadzwoniła jeszcze raz. Nie było odpowiedzi.

Zamierzała sobie pójść, wściekła, że kobieta zawraca jej głowę, ale pomyślała, że najpierw naciśnie klamkę; może Tricia jest w łazience i nie słyszy dzwonka.

Drzwi otworzyły się, ukazując schody i hol z wykładziną. Robyn zawołała Tricię po imieniu. Znów żadnej odpowiedzi. Odgłos włączonego telewizora, z którego dobiegały strzały i zawodzenie syren, dowodził, że ktoś był w domu i coś jest zdecydowanie nie tak. Tricia do niej nie wyszła, a przedtem chciała z nią porozmawiać. Z pewnością nie zostawiłaby domu stojącego otworem, z włączonym telewizorem. Robyn posuwała się wolniutko w stronę dźwięku, z wyostrzonymi zmysłami, coraz bliżej zawodzących syren. Powolutku uchyliła nogą drzwi i zajrzała do pokoju.

Na kanapie siedzieli dwaj nastoletni chłopcy z padami w dłoniach, bez reszty pochłonięci zabijaniem złoczyńców w podrasowanych samochodach. Żaden nie zauważył jej obecności. Chciała się już odezwać, kiedy za plecami usłyszała Tricię.

– Nie wpuścili cię? Hej, wy tam! Wyłączcie to cholerstwo. Prosiłam, żebyście nasłuchiwali dzwonka. Nie usłyszelibyście nawet Big Bena.

Jeden z chłopców okręcił się na kanapie i uśmiechnął z zakłopotaniem.

– Sorry, mama. – Odziedziczył jasne włosy i pociągłą twarz Tricii. Jego brat miał okrągłą piegowatą twarz i zawadiacki uśmiech, co wzbudziło natychmiastową sympatię Robyn.

– Sorki, mama. Chciałem złapać Josha. Cześć! – Skinął Robyn głową.

– To Joshua i Ryan, okropne bliźniaki. Powinni odrabiać teraz lekcje – oznajmiła rzeczowym tonem. – Prawda, chłopcy?

Ryan trącił brata, który niechętnie zatrzymał grę i odłożył pada na kanapę.

– Nie mamy dużo zadane. Możemy potem dokończyć grę?

– Nie. Powinniście odrobić lekcje wieki temu, kiedy mnie nie było. Znacie zasady – najpierw praca domowa. Będziecie grać jutro. Jest późno, a rano wstajecie do szkoły. No, jazda. – Chłopcy wymknęli się z pokoju i kobiety zostały same.

– Bardzo cię przepraszam. W sumie to dobre dzieciaki. Trochę ich ponosi, kiedy grają w Xboksa. Uzależnia. Byłam na strychu i nie słyszałam dzwonka. Poszłam po ten album, żeby mi było łatwiej wszystko objaśnić.

Robyn nie sądziła, że Tricia może być matką dwóch chłopców. Nigdy nie przyszło jej na myśl, że ma rodzinę; wyglądało na to, że spędza życie na siłowni.

Salonik był przytulny. Dwie duże, miękkie kanapy z paroma wysłużonymi poduszkami stały przed dużym telewizorem. Na jednej z nich leżał rozciągnięty na całą długość czarny kot, na którym przybycie Robyn nie wywarło żadnego wrażenia. Był tam również oszklony regał z rozmaitymi medalami i trofeami, zdobytymi prawdopodobnie przez dzieci Tricii, a na ścianie wisiały trzy czarno-białe fotografie, na których ona i chłopcy śmiali się do kamery, upozowani przez fotografa. Wszystko to było bardzo odległe od wyobrażeń Robyn. W myślach widziała Tricię w sterylnym, minimalistycznym mieszkaniu, przypominającym jej lokum.

– Usiądź i wszystko ci wyjaśnię. – Tricia opadła na kanapę obok kota. – Wiem, że to się może wydać naciągane, ale naprawdę wierzę, że Miles Ashbrook nie zginął przypadkiem. – Zaczerpnęła powietrza i zaczęła swoją opowieść. – Poznałam Milesa, kiedy byłam na uniwersytecie, jeszcze na początku lat dziewięćdziesiątych. Mieliśmy razem zajęcia z biznesu i pewnego dnia usiedliśmy obok siebie na wykładzie. Wykład był śmiertelnie nudny i w połowie zaczęliśmy grać w kółko i krzyżyk, i graliśmy w tę głupią grę do końca zajęć. Wtedy okazało się, że następnego dnia będzie z tego test. Ponieważ żadne z nas nie miało pojęcia, o czym był wykład, musieliśmy poprosić o pomoc kolegów. Udało nam się wysępić notatki od pewnego naprawdę mądrego gościa, skopiowaliśmy je i umówiliśmy się, że będziemy wkuwać u mnie w mieszkaniu. Tak to się zaczęło. Tej nocy Miles się zakochał.

Robyn patrzyła, jak na twarzy Tricii pojawia się nieobecny wyraz. Kobieta otworzyła album i podsunęła jej zdjęcie.

– To jest Mark.

Fotografia przedstawiała przystojnego młodego mężczyznę o wyrazistej linii szczęki i ciemnoniebieskich, niemal granatowych oczach. Z jasnej, zaczesanej do tyłu czupryny opadało na czoło kilka kosmyków. Robyn uderzyło podobieństwo między nim a Tricią.

Tricia wpatrywała się w zdjęcie.

– To mój brat, bliźniak. Bliźniaki trafiają się często w naszej rodzinie. Widziałaś moją parkę. Byłam blisko z Markiem, co jest dziwne, zważywszy, że byliśmy różnej płci. Lubiliśmy te same dziedziny sportu, muzyki i mnóstwo innych rzeczy. Poszliśmy nawet na ten sam uniwersytet, z tą różnicą, że Mark studiował elektronikę. Pasjonowały go maszyny i gadżety. Podczas studiów wynajmowaliśmy razem mieszkanie. Pasowało nam, bo byliśmy goli jak święci tureccy, a nasi rodzice cieszyli się, że jesteśmy razem przez ten pierwszy rok i mamy na siebie oko. Miles przyszedł do nas wkuwać do tego testu i bum! Mark czuł podobnie i wkrótce Miles się do nas wprowadził. Fajnie się z nim mieszkało. Był bardzo rozrywkowy.

Wstała, nie bardzo wiedząc, co powiedzieć dalej.

– Masz ochotę na herbatę albo coś innego? To niegrzecznie z mojej strony, że nic ci nie zaproponowałam.

– Nie, podziękuję.

Tricia na powrót usiadła.

– Byli parą przez dziesięć lat. Po studiach kupili wspólnie dom w Stafford. Mark zatrudnił się w fabryce JCB, Miles pracował w Stafford na stażu menedżerskim w ośrodku wypoczynkowym. Byli naprawdę szczęśliwi. Rodzice zaakceptowali ich związek i Miles wpadał często z Markiem na niedzielny lunch. Byłam zaskoczona, że rodzice tak dobrze dogadują się z Milesem i traktują ten związek w naturalny sposób. Musieli już wcześniej podejrzewać, że Mark jest gejem. W każdym razie Mark dostał awans i w nagrodę kupił sobie motor. Zawsze chciał mieć bmw, więc sprawił je sobie na dwudzieste ósme urodziny. Twierdził, że to a konto przyszłego kryzysu wieku średniego. Pamiętam, że śmiałam się, gdzie jest mój prezent. Kiedy byliśmy młodsi, zawsze dostawaliśmy podobne prezenty na urodziny – wyjaśniła z wyraźnym smutkiem w głosie. – Następnego dnia pojechał nim do pracy. Musiał być ostry przymrozek w nocy… Trafił na połać lodu… stracił kontrolę nad motorem na A50. Wpadł w poślizg i wjechał pod ciężarówkę… – dokończyła.

– Tak mi przykro. To musiało zniszczyć twój świat – powiedziała cicho Robyn.

– Tak było. I świat Milesa. Sprzedał dom i gdzieś się zaszył na pewien czas. Sądzę, że wycofał się z życia, albo coś w tym rodzaju, żeby wszystko poukładać sobie w głowie na nowo. Wrócił po paru miesiącach, podjął dawną pracę, wynajął mieszkanie. Stał się samotnikiem, przestał spotykać się z ludźmi. Nie spotykaliśmy się już tak jak dawniej, ale często wpadałam do jego mamy. Mieszka w Uttoxeter, więc nie tak daleko. Powiedziała mi, że Miles mocno to przeżył i od tamtego czasu nie ma żadnego przyjaciela. Czasem wpadałam na Milesa u niej w domu. Trochę gawędziliśmy, ale nie chciał długo ze mną rozmawiać, sądzę, że za bardzo przypominałam mu Marka, a to z kolei przypominało mu, co stracił. Śmierć Marka wpłynęła na życie nas wszystkich. Mark był przebojowy, chciał brać życie za rogi. Ja byłam spokojniejsza, Miles też. Z Markiem wszystko wydawało się zabawniejsze, nawet zwyczajny piknik. Sprawiał, że wszystko stawało się wyjątkowe i trochę szalone. Tak bardzo kochał życie.

Przewracała kartki albumu w poszukiwaniu twarzy zmarłego brata.

– To oni. Pojechali razem do Ascot. Mark uwielbiał stroić się na takie okazje.

Wskazała Marka, w cylindrze, fraku i muszce, obejmującego niespełna trzydziestoletniego mężczyznę, Milesa Ashbrooka. Był odrobinę mocniejszej budowy niż Mark, z ciemnobrązowymi włosami i radosnym uśmiechem na twarzy.

Tricia pokazywała kolejne zdjęcia, z rodzinnych uroczystości, fotografie brata i Milesa Ashbrooka.

– Cieszę się, że mam te zdjęcia. Teraz wszystko trzyma się w telefonie albo w chmurze. To nie to samo, co przewracać kartki i widzieć twarze kochanych ludzi. Dlatego w zeszłym roku zabrałam bliźniaków do studia fotograficznego. Chciałam mieć coś namacalnego.

Robyn skinęła głową. Niektóre zdjęcia jej i Daviesa nie oglądały światła dziennego od czasu, gdy został zamordowany. Nie mogła zmusić się, by spojrzeć w twarze ludzi tak zakochanych, z tamtych szczęśliwszych czasów.

– Śmierć Marka wytworzyła wyrwę w naszym życiu. Pewnie dlatego wyszłam za mąż. Spotykałam się z Travisem przez kilka miesięcy przed wypadkiem. Oświadczył mi się wkrótce po tym, jak pochowaliśmy Marka, i zgodziłam się za niego wyjść. Dawaliśmy radę przez te wszystkie lata, kiedy chłopcy byli mali, ale w zeszłym roku skończyłam czterdzieści lat i zrozumiałam, że chcę żyć po swojemu, a to oznaczało pożegnanie z Travisem. Bez złości. Oboje wiedzieliśmy, że to nas czeka. Bliźniaki widują go regularnie.

Robyn czekała cierpliwie, aż Tricia przejdzie do sedna.

– Przez długi czas czułam, że Miles jest moim drugim bratem. Dużo przebywaliśmy razem. I tu dochodzimy do tego, skąd wiem, że śmierć Milesa nie była wypadkiem. Miles chorował na serce – miał chorobę wieńcową. Wiedział o tym i zawsze unikał wszelkich intensywnych ćwiczeń. Mark był bardziej aktywny, więc te bardziej ekstremalne rzeczy robił sam. Miles zgadzał się na wszystko i go wspierał, ale nigdy nie wziąłby udziału w czymś, co nadwyrężyłoby jego serce. Z całą pewnością nie wszedłby do sauny. Wiedział, że upał źle na niego działa, w najlepszym razie mógł wywołać problemy, w najgorszym śmierć. Dowiedzieliśmy się o tym na samym początku ich znajomości. Mark chciał podróżować, po studiach bardzo chciał pojechać do Azji – do czasu, gdy Miles odmówił swojego udziału. Wtedy wyjawił swój problem. Nie znosił upału i wilgotności powietrza. Skoro Miles nie chciał pojechać z ukochanym człowiekiem w podróż do dalekich krajów z powodu stanu zdrowia, z pewnością nie wszedł do sauny. Rozumiesz, dlaczego uważam, że to było morderstwo?

Robyn energicznie kiwnęła głową.

– Tak. I sądzę, że warto przedstawić sprawę komisarzowi Shearerowi. Poproszę, żeby jeszcze raz się temu przyjrzał.

– Zrobisz to?

– Niczego nie obiecuję, ale faktycznie wygląda to podejrzanie.

Jej słowa sprawiły Tricii wyraźną ulgę, choć Robyn wcale nie była pewna, czy uda się jej przekonać Shearera do wznowienia śledztwa. Wstała, zbierając się do wyjścia.

– Dam ci znać, jeśli znajdziemy coś niezwykłego.

Tricia westchnęła głośno, ze smutkiem i żalem.

– Dziękuję. Chcę to zrobić przez wzgląd na Milesa. Mark by sobie tego życzył.

Robyn poczuła nagłą sympatię do kobiety. Wyszła przed dom, jej oddech tworzył obłoczki w powietrzu, kiedy zapewniała Tricię, że zrobi, co będzie mogła.

Wróciła do samochodu biegiem. Mimo obietnicy, którą dopiero co złożyła, wiedziała, jak trudno będzie przekonać Shearera, a także Mulholland, że warto pójść za jej instynktem. W przeszłości jej przeczucia kilka razy okazały się błędne. I jeśli Mulholland awansuje, stworzy się wakat i Robyn powinna wykazać, że jest odpowiedzialnym funkcjonariuszem, który się nie wychyla. Pokręciła głową. Prawda była taka, że nie miała szans na stanowisko nadkomisarza, więc jeśli nadepnie komuś na odcisk, niewiele straci. Nie miała jednak wielkiej ochoty narażać się Shearerowi. Zwykle brał odwet, jeśli ktoś podważył jego autorytet. Tym razem będzie musiała być trochę bardziej subtelna.

6

Facet miał atak serca. Raport koronera to wykaże i nie podoba mi się, że wtrącasz się do mojej sprawy. Jest zamknięta, Carter. – Tom Shearer położył ręce na smukłych biodrach i wbił w nią wzrok.

Nie zamierzała dać się onieśmielić ani tej postawie, ani spojrzeniu.

– Nie kwestionuję ataku serca. Twierdzę tylko, że jest mało prawdopodobne, by skorzystał z sauny, z powodu stanu zdrowia.

– Nie obchodzi mnie jego stan zdrowia, fakt pozostaje faktem, że zdjął ubranie, złożył je schludnie, wziął prysznic i wszedł do sauny, gdzie się przewrócił i umarł! Może chciał umrzeć. Nie rozważyłaś takiej możliwości? Może miał dość życia, choć byłby to dość ekstremalny sposób skończenia z sobą.

Trafił w słaby punkt. Faktycznie, przez chwilę rozważała taką możliwość, ale wtedy przed oczami zamajaczyła jej twarz Tricii. Kobieta była pewna, że to morderstwo. Znała Milesa, wiedziałaby, czy jest przybity. Samobójstwo nie pasowało. Skrzyżowała ramiona.

– Nie kupuję tego.

– Nie obchodzi mnie również, czy to kupujesz, czy nie. Nie przeprowadzę dochodzenia pod kątem zabójstwa. Mam stos innych spraw, choćby wczorajsza jatka w centrum. Muszę iść i zawiadomić kilkoro rodziców, że ich dzieci nie żyją.

Robyn słyszała o incydencie przed nocnym klubem. O drugiej w nocy rozpoczęła się burda. Shearer odebrał wezwanie, ale zanim dotarł na miejsce, dwoje nastolatków zmarło od ciosów nożem. Nic dziwnego, że był w parszywym nastroju.

– Słuchaj. Przykro mi z tego powodu. Czasem ta robota nie należy do najłatwiejszych. Czy mogę przynajmniej poinformować Mulholland, że biorę tę sprawę z twoim błogosławieństwem?

Shearer wypuścił głośno powietrze.

– Obojętnie! Rób, co chcesz. Ale zaznaczam, że wcale nie jestem tym zachwycony. Mam wysoką skuteczność w zakresie badania miejsca zbrodni i twierdzę, że Miles Ashbrook nie zginął w podejrzanych okolicznościach. I nikogo nie będziesz informować o „moim błogosławieństwie”. – Rzucił ciężkie akta obok niej na biurko, po czym wymaszerował z pokoju.

Stojąc przed gabinetem nadkomisarz Mulholland po drugiej stronie budynku, gotowała się na wzięcie kolejnej przeszkody. Zza drzwi dobiegały stłumione głosy, więc nie zapukała. Czekała w korytarzu, przyglądając się staremu ogłoszeniu o zaginionym dziecku. Mała dziewczynka nie została odnaleziona i patrzyła na Robyn z plakatu ufnymi niebieskimi oczami, włosy miała zaplecione w warkoczyki. Robyn zastanawiała się, czy mała jeszcze żyje. Jeśli tak, jest w tym samym wieku co Amélie, skończyła dwanaście lat. Amélie była córką Daviesa z pierwszego małżeństwa, z Brigitte. Choć Robyn nie była w żaden sposób spokrewniona z dziewczynką, zamierzała zabrać ją do siebie na weekend i nadal nie miała pomysłu, jak zapełnić jej czas. Chciała być częścią życia Amélie przez wzgląd na Daviesa. Przynajmniej tak uważała. W rzeczywistości po prostu ją pokochała. Gdyby Davies żył, Amélie byłaby jej pasierbicą, widywałyby się o wiele częściej niż obecnie i nie byłoby to tak krępujące jak jej ostatnia wizyta u małej. Głowiła się właśnie nad tym, jak zorganizować najbliższy weekend z Amélie, kiedy drzwi się otworzyły i z gabinetu wyszedł Shearer, z miną znamionującą zadowolenie z siebie. Minął Robyn, nie odzywając się słowem. Poczuła, jak ogarnia ją wściekłość. Celowo poszedł do Mulholland, żeby storpedować jej prośbę, zanim w ogóle zdąży przedstawić ją zwierzchniczce. Parszywy sukinsyn. Ona miała dość przyzwoitości, by pójść najpierw do niego, zanim przedstawi sprawę Mulholland, a on jej nabruździł. Więc tak zamierza to rozegrać…

Zapukała w drzwi Mulholland, niepewna, czego się spodziewać. Louisa Mulholland stała, patrząc w okno, z rękami założonymi do tyłu. W jej krótkich, jasnych włosach, prześwietlonych słońcem, przebijały siwe pasma. Odwróciła się do Robyn z nieprzeniknionym wyrazem twarzy. Robyn zauważyła nowe zmarszczki na jej czole, jakby pojawiły się przez noc. Louisa wytrzymała jej spojrzenie.

– Dalej, wyrzuć to z siebie. Mam już jako takie pojęcie, o co chodzi. Niech usłyszę twoje argumenty.

Robyn opisała pokrótce spotkanie z Tricią i jej przekonanie, że śmierć Milesa Ashbrooka wymaga dalszego śledztwa. Skończywszy, nadal stała. Louisa nie poprosiła ją, by usiadła. Nadkomisarz skinęła z powagą głową.

– A teraz mój problem, Carter – zaczęła. – Wczorajszej nocy doszło do incydentu w śródmieściu, w którym kilkanaście osób odniosło rany kłute. Mam powody przypuszczać, że nie jest to przypadkowy akt przemocy, lecz toczy się coś w rodzaju wojny o terytorium między grupami czy gangami młodych ludzi. Mamy również na składzie kilka rabunków, nie wspominając licznych incydentów, do których jesteśmy wzywani codziennie. Zaledwie wczoraj popełniłaś błąd w ocenie i pochopnie kazałaś ludziom ścigać sprawcę, który okazał się upośledzony i niewinny.

– Pragnę zauważyć, że odwołałam akcję, zanim funkcjonariusze zatrzymali pojazd, madame – wtrąciła Robyn i została zgromiona wzrokiem.

– Szczęśliwie dla ciebie sprawa została rozwiązana, niemniej jest to kolejny przypadek, kiedy kierujesz się instynktem, który nie zawsze jest trafny. Ta kobieta, którą znasz, ma być może powód do niepokoju, ale oddałam sprawę wysoko kwalifikowanemu funkcjonariuszowi, a on poinformował mnie, że Miles Ashbrook wszedł do sauny z własnej woli. Otrzymałam również wyniki autopsji. Miles Ashbrook zmarł na atak serca wywołany najprawdopodobniej wysoką temperaturą i wilgotnością w saunie.

Louisa splotła dłonie i rytmicznie uderzała kciukiem o kciuk.

– Czy na moim miejscu pozwoliłabyś funkcjonariuszowi szukać czegoś, co może się okazać wiatrem w polu, czy oddelegowałabyś go gdzie indziej, na przykład do jednej z wielu spraw, które wymagają natychmiastowej uwagi?

Robyn rozprostowała ramiona i odpowiedziała zwierzchniczce z całą pewnością siebie.

– Pozwoliłabym funkcjonariuszowi pójść za instynktem, a gdyby niczego nie znalazł, odesłałabym go do innych zadań.

Louisa wciągnęła głęboko powietrze.

– Nie ułatwiasz mi tego, Carter. Przed chwilą był tu komisarz Shearer. Skarżył się, że nie przestrzegasz procedury i sugerujesz, że nie wykonał właściwie swoich obowiązków. Nie chcę żadnych zatargów między funkcjonariuszami. Musicie pracować jako zespół. Gdybym dała ci zielone światło, dowiodłabym, że mam faworytów, a w tym komisariacie nie ma faworytów, są tylko ciężko pracujący funkcjonariusze.

– Bardzo przepraszam, madame, ale rozmawiałam z komisarzem Shearerem, zanim tu przyszłam. Z całą pewnością nie sugerowałam, że nie wykonuje właściwie swojej pracy. Wykazałam jedynie, że pojawiły się sugestie ze strony osób trzecich, że Miles Ashbrook nie wszedł do sauny dobrowolnie. Byłam z nim całkowicie szczera. Nie zrobiłam nic za jego plecami.

– Rozumiem. – Mulholland odwróciła się z powrotem do okna. – Przykro mi, Carter. Na twoim biurku są akta kilku spraw i chcę, żebyś się nimi zajęła. Mają zostać rozwiązane. Nie mogę pozwolić ci na żaden rodzaj śledztwa w sprawie śmierci Milesa Ashbrooka w cennym dla policji czasie. – Pozwoliła, by te słowa zawisły w powietrzu.

– Tak jest, madame, rozumiem – odparła Robyn z namysłem.

Wkrótce potem wmaszerowała do swojego biura. Mitz pisał raport na komputerze. Anna przeglądała jakieś akta.

– Anno, zdaje się, że masz jutro wolne, prawda?

– Mam. Zabieram psa na spacer do Cannock Chase, a potem dopieszczam się przez całe popołudnie – kąpiel, książka i wino – dużo wina.

Robin uśmiechnęła się do niej szeroko.

– Mam lepszy pomysł. Też mam wolne. Może zafunduję ci dzień w spa?

7

Niezupełnie o to mi chodziło – poskarżyła się Anna, kiedy obie z Robyn wcisnęły się do biura w Bromley Hall.

– Obiecuję, że dostaniesz cały pakiet spa, jak tylko coś tu znajdziemy – odparła Robyn. – Dobra. Jesteś komputerowym czarodziejem. Cofnij nagranie z monitoringu do nocy, kiedy Miles Ashbrook umarł.

– Szczęście, że trzymają nagrania tak długo. Normalnie zostałyby wymazane po dwudziestu czterech albo czterdziestu ośmiu godzinach.

Anna przewinęła nagranie do miejsca, gdy Miles składa ubranie na łóżku relaksacyjnym.

– To najbrzydsze gatki, jakie kiedykolwiek widziałam – skomentowała. Na ekranie Miles, odwrócony tyłem do kamery, w bokserkach Union Jack, wszedł do kabiny prysznicowej obok sauny.

– Faktycznie dość niezwykłe. – Robyn odnotowała godzinę, widoczną na taśmie. Kamera obróciła się w stronę pustego basenu. – Czy to wtedy wszedł do sauny?

– Nie, jeszcze go zobaczymy. Rozmawiałam z posterunkowym Garethem Arrowem z zespołu komisarza Shearera. Powiedział, że widać, jak wchodzi do sauny.

Kamera podążyła z powrotem w kierunku pokoju lodowego i wejścia do sauny. Miles szedł w jej stronę.

– Jest. – Zatrzymała taśmę. – Oto on w swoich odlotowych gatkach.

Robyn bezgłośnie uderzała palcami w udo.

– Czy to nie dziwne, że wziął prysznic w majtkach? Powinien chyba włożyć kąpielówki?

– Widocznie zapomniał.

Robyn westchnęła cicho. Czuła, że coś jest nie w porządku, ale nie potrafiła tego sprecyzować.

W drzwiach biura stanął mężczyzna.

– Wszystko w porządku? – zapytał. Robyn okręciła się na krześle w jego stronę.

– Świetnie, dzięki. Komisarz Carter z policji Staffordshire – powiedziała, sięgając do kieszeni spodni po legitymację. – To jest posterunkowa Anna Shamash. Przeglądamy nagranie z monitoringu z nocy, kiedy umarł Miles Ashbrook.

– Myślałem, że miał atak serca – stwierdził mężczyzna ostrożnie.

– Upewniamy się tylko, że rozpatrzyliśmy każdą ewentualność, zanim zamkniemy sprawę, panie…?

Mężczyzna wyciągnął rękę.

– Scott Dawson, tymczasowy dyrektor generalny. A także kierownik siłowni. Biedny Miles – dodał.

Robyn podała mu rękę. Miał mocny uścisk i czyste, schludnie przycięte paznokcie, palce o spiczastych końcach. Davies też miał zawsze ładnie przycięte paznokcie, przypomniała sobie.

Zawsze powtarzał, że paznokcie i buty wiele mówią o człowieku. Scott był niższy od niej, miał krótką, modną fryzurę na żel, ostre rysy i jasnozielone oczy. Jego T-shirt z logo hotelu opinał mocno zarysowane mięśnie klatki piersiowej. Anna rzuciła mu uśmiech.

– Macie powody przypuszczać, że umarł w podejrzanych okolicznościach? – zapytał.

– Po prostu sprawdzamy każdą ewentualność, panie Dawson. Jak dobrze znał pan Milesa Ashbrooka?

– Tak dobrze, jak można znać człowieka, który spędza większość dnia za zamkniętymi drzwiami, sprawdzając budżet i plany firmy. Miles nie był zbyt towarzyski. Zresztą byłoby mu trudno, ponieważ przysłali go tu do redukcji pracowników. Wszyscy się go bali. Nikt z nas nie wiedział, czy nie będzie następny w kolejce.

– Niełatwa robota. Więc nie znał go pan dobrze?

– Rzadko go widywałem, jeżeli nie liczyć comiesięcznych zebrań kierowników, kiedy trzeba przejrzeć wydatki i tym podobne. Wszyscy pracownicy jedzą w stołówce, więc wpadłem na niego przy kilku okazjach, gdy miałem późną zmianę, a on jadł kolację. Żartował, że musi jadać w Hall, ponieważ jest beznadziejnym kucharzem. Powiedziałam, że jadam tu, ponieważ Alex, moja żona, jest beznadziejną kucharką. Nie jest. Jest wspaniałą kucharką, ale nie mogę zjawiać się w domu o jedenastej w nocy i oczekiwać, że mnie nakarmi. Poza tym po całym dniu trenowania jestem wygłodniały. Zjadłbym konia z kopytami. Jedzenie jest tu bardzo dobre, stawia człowieka na nogi. Rzadko żartowałem z Milesem. Był spokojnym, poważnym facetem. Ale lubił pogadać o piłce nożnej. Kibicowaliśmy tej samej drużynie, Wilkom. – Twarz mu złagodniała na chwilę.

Robyn zauważyła obrączkę na jego palcu.

– Praca na zmiany potrafi nieźle nabruździć w życiu rodzinnym, tutaj pewnie tak samo, jak u nas w policji.

– Ta… Mam szczęście, że Alex pracuje w tej samej firmie, więc wiele rozumie. Jest tu kosmetyczką, w tej chwili pracuje na pół etatu. Jedno z nas musi zajmować się George’em, naszym trzylatkiem. Rano chodzi do przedszkola. – Okręcił na przegubie bransoletkę z plecionej skórki, zapinanej na zatrzask. – Więc czego szukacie?

– Jak mówiłam, panie Dawson, tylko przeglądamy nagrania.

Scott skinął poważnie głową, z oczami wbitymi w ekran. Nagle wstał, jakby uświadomił sobie, że nie powinien przeszkadzać.

– Zostawię panie same. Gdybym mógł w czymś pomóc, będę w biurze Milesa. To znaczy, w swoim. To takie dziwne. W jednej chwili prowadzę siłownię, w drugiej cały hotel i spa. To chyba nie dla mnie. Wolę wykrzykiwać instrukcje fanatykom fitnessu niż pracownikom i znajomym. Jeżeli będzie pani chciała rozejrzeć się po spa, chętnie oprowadzę.

– Dziękuję. Właściwie chciałabym pokręcić się sama, jeżeli nie ma pan nic przeciwko temu.

– Mamy kilkunastu gości, ale jeśli zechce pani włożyć obuwie ochronne, może pani chodzić po całym terenie.

Robyn mrugnęła do Anny.

– Dasz sobie sama radę, prawda?

Anna skinęła głową.

– To o wiele zabawniejsze niż siedzenie w jacuzzi albo leżenie w kapsule parowej – odparła z poważną miną. Robyn skorzystała z tego, że Scott odsunął się od drzwi i nachyliła się do Anny.

– Sprawdź starannie oznakowania czasu – powiedziała szeptem. – Upewnij się, że wszystko do siebie pasuje. Nie może być miejsca na wątpliwości.

Ruszyła za tymczasowym dyrektorem przez rozmaite sale na pierwszym poziomie, potem przez labirynt źle oświetlonych korytarzy. W końcu zeszli schodami do strefy spa.

– Chcieliśmy zamknąć hotel przez szacunek dla Milesa – mówił – ale mieliśmy tyle rezerwacji, że to się okazało niemożliwe; trzeba myśleć o gościach. W tej chwili jest tu kilka wysoko postawionych osób, które byłyby bardzo niezadowolone, gdyby nie mogły korzystać z codziennych zabiegów. Wczoraj rano, po tym jak zabrano ciało Milesa, wszystkich kierowników wezwano na zebranie. – Zniżył głos. – Po długiej dyskusji postanowiliśmy, że hotel i spa pozostaną otwarte. Sauna jest nieczynna, oczywiście. Nie wiem, kiedy będziemy mogli ją otworzyć. Nie byłem tam od czasu, gdy… – Wydał ciche westchnienie.

– Jak długo pan tu pracuje?

– Osiem lat. Przez ostatnich sześć byłem kierownikiem siłowni. Przedtem instruktorem osobistym. Nadal prowadzę zajęcia.

– Jakie? – zapytała Robyn.

Uśmiechnął się nieśmiało.

– Program na bazie forsownych ćwiczeń. Opracowałem własną wersję Gracie Combatives.

– Brzmi interesująco. Rozumiem, że sam pan to trenuje?

Scott nie odpowiedział, pozdrawiając atrakcyjną, ciemnooką kobietę w wieku trzydziestu paru lat. Miała na sobie jedwabny sarong, owinięty ze znawstwem wokół smukłego ciała, i pasujące do niego sandały na platformie. Jej gęste włosy w kolorze mahoniu opadały kaskadą na wąskie ramiona. Czekała, żeby otworzył jej drzwi, a cała jej postawa sugerowała, że nawykła do takich względów. Uśmiechnęła się sztucznie, kiedy usłuchał tego niemego nakazu.

– Dzień dobry, Scott – wymruczała z akcentem zza Atlantyku. – Dzięki tobie nie zniszczę świeżo pomalowanych paznokci. – Pomachała dłonią o jaskrawoczerwonych, błyszczących paznokciach w kolorze krwi, po czym minęła Robyn, nie dając poznać, że ją zauważyła.

– Fiona Maggiore – syknął, jakby to wyjaśniało wszystko. – Poślubiła multimilionera z branży budowlanej. Przyjeżdża tu trzy, cztery razy w roku. Jedna z naszych najważniejszych klientek.

Znaleźli się w kolejnym korytarzu. W przeciwieństwie do poprzednich, oświetlonych maleńkimi lampkami na wysokości kostek u nóg, ten był jasny, pomalowany w subtelne odcienie błękitu i kremu, z morskimi, przyciągającymi wzrok pejzażami na ścianach. Robyn minęła oszkloną gablotę pełną luksusowych produktów kosmetycznych spoczywających w delikatnych różowych muszlach, skręciła ostro w lewo i znalazła się pod szklaną kopułą wielkiej sali. Jej wzrok przyciągnęło zaokrąglone biurko recepcji. Z początku myślała, że seledynowy wzór jest na nim namalowany, ale ponieważ połyskiwał w świetle, zrozumiała, że jest to w gruncie rzeczy mozaika, ułożona na płaskiej powierzchni z użyciem tylu kolorowych płytek, że dawało to złudzenie zaokrąglenia. Recepcjonistka, smukła, dwudziestoparoletnia kobieta o gładkiej, kawowej skórze, wielkich oczach w kształcie migdałów i fioletowych włosach, rozmawiała przez telefon. Scott skinął jej głową.

– Pytała pani o Gracie Combatives… Jest to koncepcja pierwotnie stworzona z myślą o armii amerykańskiej, oparta na technikach stosowanych w dżu-dżitsu. A mówiąc po ludzku, uczyłem się u mistrzów, którzy to stworzyli i teraz uczę trzydziestu sześciu z wielu setek technik. To wyspecjalizowany program.

– Więc mieszkał pan w Stanach przed przyjazdem tutaj?

– Przez jakiś czas – odparł, sięgając po telefon komórkowy, który zaczął dzwonić. Zerknął na ekran i zmarszczył brwi.

– I pracował pan dla armii USA?

Albo zignorował pytanie, albo go nie usłyszał. Zamiast odpowiedzieć, machnął ku niej telefonem.

– O, Lorna jest wolna. Przepraszam, muszę iść. Potrzebują mnie na górze. Zostawiam panią z moją współpracownicą. Lorna, oprowadzisz komisarz Carter po spa? Chciałaby się rozejrzeć i zerknąć na saunę. Proszę dać mi znać, gdyby pani czegoś jeszcze potrzebowała.

Lorna uśmiechnęła się do Robyn szeroko, pokazując przerwę między przednimi zębami. Minęły drzwi z napisem „Przebieralnie”.

– Sprawdza pani, gdzie umarł Miles? – zapytała Lorna. – Sauna jest zamknięta od czasu, gdy to się stało. Wymaga porządnego czyszczenia. Nikt nie chce się tego podjąć, więc kierownictwo wpuści tam profesjonalną firmę. Pewnie nikt nie będzie chciał już z niej korzystać, no nie? Nie chciałabym być w saunie, gdzie ktoś umarł. – Wstrząsnęła się na tę myśl.

– Była tu pani wczoraj?

– Miałam wolne, na szczęście. Planowałyśmy z przyjaciółkami wypad do Birmingham na przedświąteczne zakupy. Zrezygnowałyśmy, bo pogoda była okropna, więc przesiedziałam cały dzień w domu. I dobrze się stało. Żadna frajda – jechać do Birmingham w tym deszczu i przy takim wietrze. Nienawidzę tej pory roku. Jest taka przygnębiająca. Pewnie dlatego robimy tyle szumu wokół świąt Bożego Narodzenia. Zaczynam ozdabiać dom już na początku grudnia, to silniejsze ode mnie.

Lorna gawędziła beztrosko, prowadząc Robyn w stronę basenu i strefy spa. Ona nie poświęciła jeszcze świętom ani jednej myśli. Bez wątpienia nie będą się różnić od kilku poprzednich. Jej kuzyn, Ross, poprosi, by spędziła dzień z nim i jego żoną, Jeanette, a ona odmówi, wymawiając się pracą. Kochała kuzyna, byli razem w służbach, zanim kiepskie zdrowie i problemy z sercem wymusiły na nim zmianę stylu życia. Pracował teraz jako prywatny detektyw i nie miewał już kłopotów z sercem. I choć bardzo lubiła jego towarzystwo, nie zamierzała psuć im Wigilii, plącząc im się po domu. W świąteczny ranek wstanie wcześnie i przebiegnie piętnaście kilometrów, potem wsiądzie na rower i będzie pedałować tak długo, aż poczuje się kompletnie wyczerpana. Wróci do domu, posiedzi godzinę w gorącej kąpieli, włoży piżamę, będzie oglądać powtórki starych filmów w telewizji i pić wino do czasu, aż znieczuli się na tyle, by przetrwać dzień.

– Do spa idzie się tędy. – Lorna otworzyła szklane drzwi. Natychmiast uderzyła w nie fala gorąca i wilgotnego powietrza. Robyn pomyślała, że w tych warunkach człowieka ogarnia senność w ciągu minuty. Lorna nałożyła na obuwie grube plastikowe ochraniacze, w rodzaju tych, jakich używa się w szpitalach, żeby zapobiegać roznoszeniu zarazków. Robyn założyła je na tenisówki i weszła cicho do spa.

– Jak pani widzi, są tu różne strefy. Goście mogą przechodzić od stref gorących lub ciepłych do zimnych i na odwrót. Sauna jest za prysznicem lodowym. – Wskazała kabinę w kształcie igloo. – Pójdę teraz i zostawię panią z tą detektywistyczną robotą.

Lorna oddaliła się lekkim krokiem, przystając tylko po to, by pomachać starszej pani, która czytała czasopismo na łóżku relaksacyjnym.

Robyn stała przez chwilę, próbując wyczuć to miejsce. Miles wszedł od strony męskiej przebieralni. Podeszła tam i stanęła w drzwiach szatni. Żadna kamera nie była skierowana w tę stronę. Ruszyła ku kabinie prysznicowej znajdującej się najbliżej sauny i przystanęła, w myślach odtwarzając wypadki. Miles złożył ubranie na łóżku relaksacyjnym obok pokoju lodowego. Kamera uchwyciła go, jak szedł od miejsca, gdzie stało łóżko, do kabiny. Robyn odwróciła się wokół własnej osi. Kamera umieszczona nad wejściem do igloo patrzyła wprost na nią. Po chwili urządzenie obróciło się w lewo i po jakimś czasie wróciło. Robyn liczyła sekundy między obrotami. Kamera pokrywała każdy odcinek terenu przez trzy minuty, po czym przesuwała się dalej.

Mijając igloo, zauważyła taśmę odgradzającą teren i tabliczkę z informacją, że sauna jest nieczynna z powodu nieprzewidzianych okoliczności. Przepraszano za niedogodność.

Jeszcze raz pokonała trasę, jaką musiał przejść Miles, i stanęła obok łóżka, z którego skorzystał. Coś zaświtało jej w głowie, ale myśl umknęła, zanim zdołała ją pochwycić. Uchyliła drzwi sauny i wstrzymała oddech. W pomieszczeniu panował zaduch i była pewna, że wyczuwa odór spalonego ciała. Rozejrzała się, zauważyła plamy na podłodze w miejscach, gdzie ciało zetknęło się z gorącym drewnem i do niego przylgnęło. Lorna miała rację, mówiąc, że nikt nie będzie chciał korzystać z tej sauny.

Zamknęła drzwi. Były szczelne, ale nie miały zamka. Jeżeli Miles źle się poczuł, mógł je otworzyć i uciec przed gorącem. Atak serca musiał być tak nagły, że mu to uniemożliwił.

Jeszcze raz zbadała teren. Na ścianie sauny wisiał regulator temperatury, teraz z wygaszonym wyświetlaczem. Rozejrzała się po raz kolejny. Wilgoć panująca w saunie zaczynała dawać się jej we znaki. Musiała wyjść, zaczerpnąć świeżego powietrza. Czyjeś pokasływanie przerwało bieg jej myśli. Anna stała przy drzwiach do przebieralni.

– Przepraszam, że przeszkadzam, szefowo. Dzwonił Mitz. Mówi, że komisarz Shearer wkroczył na wojenną ścieżkę. Dowiedział się, że tu jesteśmy.

– Jak?

– Nie wiadomo. Mitz mówi, że Shearer wyglądał jak buldog zlizujący siki z ostu. – Wargi Anny zadrżały.

– Komisarz Shearer często tak wygląda. Dowiedziałaś się czegoś, co może okazać się przydatne?

– Nie było dość czasu. Przekopiowałam całość na pendrive’a, żeby przejrzeć w bazie.

– Doskonale. No to idziemy.

Nie mogła zrozumieć, jak Shearer dowiedział się, że ona tu jest. Chyba że ktoś go ostrzegł. Albo Shearer oczarował tu kogoś i się zaprzyjaźnił, albo ktoś nie chciał, żeby węszyła w spa. Instynkt podpowiadał jej, że druga ewentualność jest zdecydowanie bardziej prawdopodobna. Shearer nie zdołałby nikogo oczarować, nawet gdyby zależało od tego jego życie, co czyniło całą tę historię jeszcze bardziej intrygującą.

Koniec wersji demonstracyjnej.